Manchester United

Odkąd pamiętam Park Ji-Sung był zawodnikiem ambitnym i walecznym. Koreańczyk nie jest typem „wieżowca”, lecz jego szybkość i zwinność sprawiają, iż często znajduje się on w polu karnym przeciwnika. Grając na skrzydle umie pokazać się z dobrej strony, mimo wyraźnego braku techniki. Ten detal nadrabia charyzmą i zwrotnością. Mimo iż jest to jeden z wielu znakomitych piłkarzy w ekipie Sir Alexa Fergusona to mniemam, iż ciąży nad nim jakaś klątwa, związana z numerem trzynaście.

Już dzisiaj o 12:45 czasu lokalnego na Stamford Bridge zmierzą się zespoły Chelsea i Manchesteru City. Niecałe 3 miesiące temu w ligowym pojedynku tych drużyn górą byli sky blues, którzy wygrali 2:1. Dziś na boisko wybiegnie Carlos Tevez, który zdobył wtedy decydującą bramkę, a ostatnie dni spędził w Argentynie na oddziale intensywnej terapii, gdzie po narodzinach trafiła jego najmłodsza córka. Zabraknie za to Adebayora, który w pierwszym meczu był strzelcem zarówno samobójczego trafienia z początku spotkania, jak i gola na 1:1. Piłkarz Togo został ostatnio zawieszony na 4 kolejki za recydywę, czyli drugie brutalne zachowanie w tym sezonie. Kolejnym wielkim nieobecnym będzie Petr Cech, który w środowym meczu Ligi Mistrzów przeciwko Interowi nabawił się kontuzji i ma nie zgrać przez miesiąc, a jeśli można przed meczem wskazać graczy, na których najbardziej zwrócone będą oczy obserwatorów – z całą pewnością będą to John Terry oraz Wayne Brigde.

Panowanie Włochów w Europie już dawno się skończyło. Obecnie dwie najsilniejsze ligi, hiszpańska i angielska, walczą o prymat w piłkarskim światku. W ostatnich latach bezsprzecznie najlepsza była Premier League, co pokazują choćby wyniki zeszłorocznej Ligi Mistrzów (trzy angielskie drużyny w ½ finału). Mijające miesiące to jednak wzrost znaczenia Primera Division, do której przeniosło się kilku [...]

Trzy ostatnie sezony w wykonaniu Manchesteru United to pasmo sukcesów. Do klubowej gabloty wstawiono aż 8 pucharów. Tylko wielka FC Barcelona może się równać z „Czerwonymi Diabłami” pod tym względem. W powszechnej opinii najcenniejsze z nich to trofea zdobyte za wygranie krajowych rozgrywek. Ferguson i jego zawodnicy trzykrotnie z rzędu mogli się napić szampana z odlanej ze srebra nagrody. W bieżącym sezonie United, pomimo licznych perturbacji, wciąż liczą się w tym morderczym wyścigu o końcowy sukces, ale czy zdołają przezwyciężyć przeciwności i na finiszu utrzeć nosa rywalom?

Ostatnimi czasu byłem w kropce, przez co w żaden sposób nie mogłem dojść do komputera i moja absencja na Redlogu obrała krytyczny punkt. Z tego, co mi doniósł mój wywiad wnioskuję, że ominęły mnie dwa większe teksty o Dimitarze Berbatowie, których nie skomentowałem. Dziś podjąłem się pisania felietonu, w którym przedstawię wam moje odczucia względem Bułgara. Można powiedzieć, że jest to swojego rodzaju pokuta za nieobecność jakiej się dopuściłem.

Powodów, dla których dobiegający 62-go roku życia Ernest Hemingway wsadził sobie 2 lipca 1961 roku do ust dubeltówkę, po czym nacisnął spust jest wiele. Biografowie pisarza powołują się na chorobę maniakalno-depresyjną, krwawe wspomnienia wojenne prześladujące go nieprzerwanie w snach czy pogłębiający się alkoholizm. Dla mnie jednak powody jego samobójstwa wydają się oczywiste – mężczyzna o niezłomnym charakterze, który w życiu prywatnym, jak i zawodowym osiągnął niemal wszystko sam zdecydował o swoim losie. Brał udział w obu wojnach światowych (jako pracownik Czerwonego Krzyża oraz korespondent wojenny) oraz uczestniczył w wojnie hiszpańskiej wspierając republikanów, został ciężko ranny ratując życie innego żołnierza, wypływał na samotne rejsy patrolowe w poszukiwaniu niemieckich łodzi podwodnych, organizował obławy na hitlerowskich agentów w Hawanie, był korespondentem podczas lądowania aliantów Normandii, na ochotnika wszedł w skład załogi bombowca mającego przeprowadzić atak na niemieckie wyrzutnie V1, jako dywersant przeprowadzał akcje sabotażowe na terenie Francji, w roli dziennikarza zwiedził niemal cały świat (przeżył dwie katastrofy lotnicze) , podbijając przy tym niezliczoną ilość kobiecych serc (był trzykrotnie żonaty) oraz zyskując pisarską sławę . Czy można od życia wymagać więcej?

Co jakiś czas w mediach pojawia się temat przenosin szkockich potentatów piłkarskich: Celticu i Rangersów do angielskiej Premiership. Temat ten oczywiście wzbudza wiele kontrowersji, bo zarówno Szkoci jaki i przedstawiciele ligi angielskiej mają swoje argumenty odnośnie tego „transferu”. Od razu na myśl nasuwa się pytanie: Dlaczego zarówno Celtic jak i Rangers chcą zasilić Premier League? By odpowiedzieć sobie na to pytanie należy wgłębić się w poniższą lekturę.

Największym upokorzeniem, jakie może nas spotkać, jest gwóźdź do trumny wbity przez największego wroga na oczach wielkiej widowni. Już w najbliższą niedziele możemy zostać świadkami takiej właśnie sytuacji. Mam tu na myśli oczywiście spotkanie na szczycie w angielskiej Premier Laegue pomiędzy Liverpoolem FC a drużyną United z Manchesteru. Wielu ekspertów przewiduje, że od tego spotkania zależeć będą losy hiszpańskiego szkoleniowca drużyny z miasta Beatlesów, Rafaela Beniteza.

Ostatnio futbolowym światkiem wstrząsnęła informacja o wyroku FIFY dotyczącym Chelsea. Otóż organizacja zarządzana przez Seppa Blattera ukarała naszych rywali z Londynu zakazem rejestrowania nowych piłkarzy w przeciągu dwóch następnych okienek transferowych. To oznacza, że Chelsea do 1 stycznia 2011 roku nie będzie mogła kupować nowych zawodników.

Gdy odchodzili Cristiano Ronaldo i Carlos Tevez a w ich miejsce sir Alex Ferguson kupował Antonio Valencię i pozyskiwał za darmo Michaela Owena wielu kibiców Manchesteru United pukało się w głowy. Nie mogli bowiem pojąć, jak najlepszego piłkarza świata i całkiem niezłego napastnika można zastąpić takim duetem. Jednak i tym razem cwany Szkot miał swój plan, który powoli zaczynamy podziwiać w całej okazałości. Ekwadorczyk i Anglik nie mają zastąpić trzonów poprzedniej ekipy, ale wprowadzić do klubu nową jakość. I już dostrzegamy efekty tych działań…