Król jest nagi!

okiem Wiktora Marczyka

Zaczęło się od dobrego spotkania z Aberdeen. Dwie strzelone bramki, czyste konto z tyłu i pewne zwycięstwo. Ok, jest dobrze. Potem pojechaliśmy do Afryki. Remis z Kaizer Chiefs i ledwie jednobramkowe zwycięstwo z Orlando Pirates. Pewnie, grali w większości młodzicy, ale wynik dalej jakoś nie był zadowalający. Potem gładkie, czterobramkowe zwycięstwo ponownie odgoniło ciemne chmury i wlało we mnie więcej optymizmu.

A potem zaczęło się znowu. Trudny mecz z Espanyolem na pożegnanie Solskjaera i wcale nie takie pewne zwycięstwo nad słabym Peterborough. Remis po dość nieciekawym spotkaniu z Juventusem był wystarczającym sygnałem do tego, żebym zaczął się niepokoić. Do tego doszła absencja kilku bardzo ważnych zawodników: Cristiano Ronaldo, Wayne Rooney, Michael Carrick, Owen Hargreaves, Nani…

Mecz o Tarczę Dobroczynności był pierwszym sprawdzianem United w oficjalnym meczu. Do bramki wrócił van der Sar, obrona, pomoc i atak została obsadzona silnymi i pewnymi zawodnikami pierwszej drużyny. Jednak nie przyniosło to pożądanego efektu, gdyż po regulaminowym czasie gry na tablicy wyników widniał bezbramkowy remis. To samo było po dogrywce i o wszystkim decydowały rzuty karne. Tak jak się sezon skończył, tak i się zaczął i w strzałach z jedenastu metrów lepsi okazali się gracze Czerwonych Diabłów. Uf, pierwsze trofeum dla nas. 1 down, 6 to go (ang. jedno z głowy, zostało sześć).

Wyleczył się Wayne Rooney, natomiast kontuzji doznał Ryan Giggs i nasza środkowa linia wyglądała bardzo nieciekawie w perspektywie tak mocno przetrzebionych szeregów. Doszło nawet do tego, że w pierwszym meczu ligowym zagrało aż trzech zawodników rezerw, w tym jeden (Fraizer Campbell) od pierwszej minuty! Jak to się skończyło? Nienajlepiej. Z Newcastle United, z którym w zeszłym sezonie w dwumeczu wygraliśmy 11:1 potrafiliśmy zdobyć tylko jeden punkt po remisie. Powód do niepokoju? Już chyba tak.

Potem nadszedł mecz z The Pompeys. Dwa razy z nimi w tym sezonie wygraliśmy, nie spodziewałem się więc problemu. Jednak gdzieś w głowie miałem wspomnienie poprzedniego sezonu i bolesnej porażki w szóstej rundzie Pucharu Anglii. Może być różnie, pomyślałem.

Mecz nie był majstersztykiem w wykonaniu United. Zwycięstwo okupione sporym wysiłkiem, z wyraźnymi problemami z przodu. Podania, choć płynne, były kierowane w większości w poprzek boiska. Szczęśliwie dla nas, The Pompeys ma beznadziejny początek sezonu i kompletnie nie wie, jak grać. I być może temu zawdzięczamy to dość spokojne, mimo wszystko, zwycięstwo.

W tym momencie zacząłem się naprawdę niepokoić. Chwila, coś jest nie tak! To nie jest United, które zdominowało rok temu Europę. Jasne, nie ma Ronaldo, ale przecież w Europie też nie błyszczał, a jednak graliśmy swoje. Poza tym, Portsmouth nie jest wybitnie silnym zespołem i nie potrzeba super-gwiazd, by je pokonać.

Szalę przechyliła wczorajsza porażka w meczu o Superpuchar Europy z triumfatorem zeszłorocznego Pucharu UEFA, Zenitem Sanki Petersburg. United grało słabo, ospale, bez konceptu. Obrona, chluba zespołu z Old Trafford, monolit, jedno z najlepszych zestawień w tej formacji w Europie, zawodziła na każdym kroku i jeśli nawet nie podarowała przeciwnikowi dwóch bramek (choć jedną na pewno), to dała mu mnóstwo okazji do zagrożenia bramce van der Sara i zasiania niepewności we własnych szeregach.

Z przodu też niewiele się działo. Tevez i Rooney, bardzo silnie pracujący na przedpolu i skrzydłach, nie chcieli wchodzić w pole karne. Król jest nagi! Widać teraz, czemu Ferguson tyle czasu mówił o klasycznym napastniku. Poświęcenie Argentyńczyka i Anglika dla zespołu spowodowało, że popadł on w kłopoty. Rooney, który rozegrał cały mecz, oddał na bramkę tylko jeden strzał. Rezerwowy John O’Shea dwa. To chyba mówi samo za siebie.

Problem z brakiem Ronaldo nie polega na tym, że nie mamy skrzydłowego, czy kogoś, kto kreowałby grę. Paradoksalnie Portugalczyk jest królem pola karnego. Nie boi się wejść, strzela z obu nóg i każdej pozycji, a przede wszystkim jest wysoki i skoczny. I takiego zawodnika Diabłom brakuje. Ronaldo nie błyszczał w zeszłym sezonie tylko dzięki swojej wielkiej formie. Pokazał to, co pokazał, bo ktoś musiał to zrobić, a nie było w składzie nikogo odpowiedniejszego od niego. Typowego łowcy bramek z parciem do przodu.

Początek po raz kolejny nie jest dobry. United gra słabo, wymagające przygotowania przedsezonowe ponownie dały w kość najważniejszym zawodnikom. Powinno dać to do myślenia specjalistom od przygotowania fizycznego. Mamy w tym momencie kompletnie rozdartą pomoc, a jak wiadomo, we współczesnym footballu jest to najważniejsza formacja.

Teraz kilka słów pocieszenia. Jak powiedział kilka lat temu pewien polski polityk: „Mężczyzny nie poznaje się po tym, jak zaczyna, ale jak kończy”. I Manchester United jest chyba najlepszym na to dowodem (zwłaszcza, że mężczyzn jest tam wielu). Zarówno w niezwykle udanych sezonach 1967/1968 (4 punkty w trzech spotkaniach) oraz 1998/1999 (porażka w Chiarity Shield, dwa remisy w lidze na początek i niezbyt dobry bilans w eliminacjach LM z ŁKS-em Łódź), jak i w ostatnim 2007/2008 (1 punkt w pierwszych trzech spotkaniach z zespołami ze środka tabeli) początki były bardzo trudne i pierwsze mecze nie wskazywały na to, że pod koniec sezonu będziemy się cieszyć z historycznych zwycięstw.

Jest światełko w tunelu. Nikłe i trzeba je podtrzymać kilkoma dobrymi wiadomościami z rynku transferowego i ośrodka treningowego w Carrington. Oczywiście wszystko przed nami i tak naprawdę słaba dyspozycja tylko raz (dzisiaj) faktycznie nam zaszkodziła, ale przed nami tryplet bardzo trudnych spotkań (Liverpool, Villareal, Chelsea) w przeciągu tygodnia. Jeśli United szybko się nie podniesie, może to być jeden z najczarniejszych tygodni ostatnich lat.

Jest cholernie daleko od OK

okiem Łukasza Szoszkiewicza

Obejrzałem mecz z Zenitem i abstrahując od tego, co pokazaliśmy na boisku, nasuwa się kilka refleksji. Po pierwsze, na gwałt potrzebujemy napastnika, takiego z prawdziwego zdarzenia. Obojętnie, czy to będzie Huntelaar, Berbatov czy Pogrebnyak.

Ani Tevez, ani Rooney nie potrafią najlepiej grać głową, co jest oczywiste biorąc pod uwagę warunki fizyczne. Obaj sporo się cofają i kiedy nie idzie próbują ciągnąć grę. Chętnie schodzą do skrzydła, co robi spore zamieszanie w szeregach rywali. No tak, tylko kto pozostaje z przodu? Kto ma strzelać bramki? W spotkaniu z Zenitem, Rooney, który rozegrał całe spotkanie, oddał mniej groźnych strzałów niż wprowadzony w drugiej połowie O’Shea. Oczywiście, można mówić, że Anglik nie grał na 100% możliwości, ba, przespacerował obok spotkania. Jednak nie od dziś wiadomo, że nie jest on typem egzekutora. Okazuje się, że w przypadku kiedy na boisku braknie Ronaldo, nie ma kto zdobywać bramek. Podobnie, w pierwszych kolejkach Premiership, mówiło się, że Manchester United nie miał szczęścia, piłkarze mogli strzelić kilka bramek więcej, bramka Roo w meczu z Portsmouth została zdobyta prawidłowo itd. Wielce prawdopodobne, że gdyby grał Cristiano, wynik byłby zgoła inny, bo Portugalczyk trafiać do siatki potrafi, jak mało kto (szczególnie do siatki NU). Na chwilę obecną, w 4 spotkaniach, gracze United zdobyli 3 bramki – dwie są zasługą Fletchera, jedną strzelił Vidic. Halo, gdzie napastnicy?

Brak Ronaldo nie jest widoczny tylko w strzelanych bramkach. Możliwe, że Portugalczyk mimo swojej obecności na boisku nie trafiałby tak często, jak robił to w poprzednim sezonie, jednak olbrzymim wzmocnieniem dla drużyny byłaby sama jego obecność i ciąg na bramkę, które cechowały Cristiano od zawsze. Przy cofających się napastnikach, zawodnik usposobiony tak ofensywnie jak Ronaldo, jest niemalże niezbędny. Mimo olbrzymich umiejętności naszej dwójki napadziorów, atak nie funkcjonuje na obecną chwilę najlepiej. A pomyślmy, co by było w wypadku ewentualnej kontuzji Teveza (odpukać), który stara się ciągnąć naszą grę? No, przynajmniej Campbell będzie miał okazję się wypromować.

Na dwa dni przed zamknięciem okienka transferowego nie poczyniliśmy żadnego wzmocnienia, a przy tym pozbyliśmy się obiecującego Pique, solidnego Silvestra oraz wiecznie chorego Sahy. Sprzed nosa sprzątnięto nam Ramseya, coraz bardziej wątpliwy wydaje się być również transfer Berbatova i wszystko wskazuje na to, że zostaniemy z niczym. Zgodnie z sentencją mówiącą kto nie idzie naprzód, ten się cofa, możemy oczekiwać w najbliższym czasie ciężkich czasów na Old Trafford.

Kolejne osłabienie, przez wielu uważane za największe, to ubytek Carlosa Queiroza, dotychczasowego asystenta sir Alexa Fergusona. Portugalczyk uchodził za świetnego taktyka, który wraz z Fergusonem (a nierzadko samemu) potrafił tak ustawić zespół, że ten kroczył od zwycięstwa do zwycięstwa i w zeszłym sezonie ustrzelił dublet. Jak wiemy, sir Alex na własnym podwórku od zawsze radził sobie całkiem dobrze, jednak jeżeli nadchodziły spotkania w europejskich pucharach, sytuacja Czerwonych Diabłów nie zawsze wyglądała kolorowo i stąd sympatycy United musieli tak szybko żegnać się z Ligą Mistrzów (co zmieniło się w końcu dwa lata temu). Teraz nie pozostaje nam nic innego jak czekać na innego, zdolnego trenera, którego stać będzie na asystowanie Fergusonowi i pracę na Old Trafford. Oby szybko znalazł się odpowiedni następca.

Tak jak rok temu, nie wystartowaliśmy najlepiej. Teraz nie pozostaje nam nic innego, jak liczyć na to, że maszyna Fergusona rozkręci się w trakcie sezonu i zakończy rozgrywki Premiership na pierwszym miejscu. Niestety, patrząc w terminarz, trudno być optymistą. W najbliższym czasie będziemy podejmowali Liverpool na Anfield, Villareal u siebie i Chelsea na Stamford Bridge. Z uwagi na formę, w jakiej obecnie znajdują się Diabełki, każde zwycięstwo będzie dla mnie sporą niespodzianką, tym bardziej, że spotkania te będziemy grali w zaledwie 4-dniowych odstępach (13, 17 i 21 września).

Na koniec chciałbym jeszcze udzielić nagany Paulowi Scholesowi za niezwykle głupie zachowanie w spotkaniu z Zenitem. Komu, jak komu, ale Rudemu nie wypada robić takich rzeczy, obojętnie czy to podczas pół-sparingowego spotkania o Superpuchar czy w czasie meczu ligowego. Zawodnik jego pokroju powinien dawać przykład młodszym, a nie bawić się w siatkarza, tym bardziej w momencie, kiedy nie wszytko było jeszcze stracone. Cały czas się zastanawiam, kto zasługuje na miano antybohatera spotkania – Nani czy Scholes. No cóż, zachowanie rudowłosego pomocnika było również cholernie dalekie od OK…

autorzy: Wiktor Marczyk & Łukasz Szoszkiewicz

Zenit Sankt Petersburg,

Komentator ciągle wspominał o braku Cristiano Ronaldo, podczas gdy to właśnie prawa strona funkcjonowała w ataku lepiej. Dośrodkowania Neville’a i Fletchera co jakiś czas zmierzały w stronę bramki Małafiejewa. Nie były to zagrania groźne, ale i tak brytyjski duet zdziałał w pierwszej połowie więcej, niż dwóch ciemnoskórych zawodników biegających po lewym skrzydle.

W środku pierwszej połowie spadło nieco tempo. United rozgrywało piłkę w środku boiska, a gdy tylko próbowali podejść pod pole karne przeciwnika, odbijali się od linii obrony i ponownie wracali do środka. Jedyny groźną sytuację stworzył z rzutu wolnego Dominguez w 24 minucie. Piłka o centymetry minęła okienko bramki United. Wszystko wskazywało na podobny scenariusz, jak w meczu z Portsmouth.

Niestety, spotkanie nie ułożyło się tak samo, jak to z The Pompeys. Z czasem gracze Zenitu zaczęli przejmować inicjatywę i zwiększać czas spędzony przy piłce. Gdy kibice United marzyli o tym, by sędzia odgwizdał koniec pierwszej części gry, licząc na motywacyjne i taktyczne umiejętności Fergusona, nie atakowany Gary Neville wybił piłkę na rzut rożny. Przedłużone dośrodkowanie posyła piłkę nad bezradnym van der Sarem i Pavel Pogrebniak, największy nieobecny reprezentacji Rosji na EURO 2008 pakuje głową piłkę do siatki niemal z linii bramkowej.

Piłkarze United nie zdołali niczego zdziałać i drużyny zeszły do szatni z wynikiem 1:0 dla Zenitu.

Druga połowa przyniosła tylko jedną zmianę – Andriej Arszawin, największa gwiazda zespołu z Rosji, zastąpił Domingueza, który w pierwszej połowie kilkakrotnie zagroził bramce United podaniami w środek w stronę Pogrebniaka. Nie zmienił się także obraz gry, choć od początku częściej przy piłce widzieliśmy graczy z Petersburga. Dalej wiele do życzenia pozostawiała gra linii defensywnej, a błędy popełniali nawet tacy gracze, jak Ferdinand i Vidic.

Z przodu gra również nie wyglądała o wiele lepiej. Kilka groźnych akcji, ale żadna nie sprawiła, aby piłka zatrzepotała w siatce Rosjan. Piłkarze Zenitu postanowili przypomnieć Untied, czyja szkółka wypromowała Cristiano Ronaldo i najdroższy piłkarz w rosyjskiej lidze, sprowadzony za 30mln euro z Dynama Moskwa Danny, wychowanek Sportingu Lizbona, przeprowadził rajd między obrońcami United, po czym mocnym uderzeniem pokonał van der Sara. 2:0 dla Zenitu w 59 minucie.

Czerwone Diabły po tym golu przypomnieli sobie, o co rozgrywa się mecz w Monako i wzięli się za odrabianie strat. Pomóc w tym mieli dwaj rezerwowi – John O’Shea, który pojawił się na murawie za Andersona i Park Ji-Sung, który zastąpił Darrena Fletchera. Wymienność pozycji Parka i Naniego, oraz całkiem niezła dyspozycja uniwersalnego gracza z Irlandii poskutkowały kilkoma bardzo groźnymi akcjami. Dwukrotnie strzelał John, raz jego strzał próbować dobić Park.Raz strzału spróbował także Paul Scholes. Zmiennicy zdecydowanie wprowadzili do gry sporo świeżości i polotu. W międzyczasie na boisku pojawiło się dwóch defensywnych zawodników Zenitu: Radimow i Szirokow zastąpili Krizanaca i Puygreniera.

W końcu United odczarowało stadion w Monaco (trzy spotkania rozegrane na tym obiekcie i żadnej bramki). Z rzutu rożnego dośrodkowywał Nani. Piłka dotarła na krótki słupek do Rooneya. Ten przerzucił do Teveza, który znalazł się obok bramki w polu pięciu metrów. Wycofał do Nemanji Vidica, który dość szczęśliwie, lewą nogą, posłał piłkę obok rąk rosyjskiego bramkarza i trzech obrońców Zenitu.

Na boisku za Gary’ego Neville’a pojawił się Wes Brown. Najwidoczniej nasz doświadczony kapitan nie jest jeszcze w pełni sił. Opaskę kapitana przejął inny Anglik, Rio Ferdinand. Bramka ponownie ożywiła United i jednocześnie przygasiła nieco Zenit, który skoncentrował się na obronie i kilku nieskutecznych kontrach, w których brało udział zazwyczaj tylko dwóch, trzech zawodników w niebieskich strojach. Swoich sił próbowali Park, Nani, czy O’Shea, którego świetny strzał głową instynktownie obronił bramkarz Zenitu.

Najciekawszą sytuacją końcówki meczu miało miejsce w 89 minucie. Z prawego skrzydła dośrodkowywał Nani, a w zamieszaniu w polu karnym najwyżej wyskoczył… niski Paul Scholes! Choć może nie tyle najwyżej wyskoczył, co najwyżej wyciągnął rękę. Pięknym siatkarskim plasem zbił piłkę, a ta powędrowała w samo okienko bramki Małafiejewa, odbijając się jeszcze od słupka. Maradonna to przy rudowłosym pomocniku szczeniak! Niestety, sędzia nie podzielił mojego optymizmu względem tego ekwilibrystycznego zagrania i dał za nie Scholesowi drugą żółtą kartkę, a w efekcie czerwoną i usunął Anglika z boiska.

Niestety, mimo wielu prób i przewagi w końcowych minutach spotkania, Manchester United nie był w stanie doprowadzić do dogrywki i spotkanie zakończyło się wynikiem 2:1. Trzeba przyznać, że Manchester sam sobie go zafundował, grając nieodpowiedzialnie w obronie i bez polotu w ataku. Dobrych ostatnich 20 minut nie mogło odwrócić przebiegu spotkania i Czerwone Diabły po raz pierwszy w tym sezonie doświadczyły goryczy porażki. Niestety w jednym z najważniejszych spotkań. Z siedmiu trofeów, które w tym roku czekały na Manchester, jedno zostało zdobyte, a drugie oddane Rosjanom. Wciąż pozostaje jeszcze pięć różnych pucharów. A już jutro losowanie Pucharu Ligi.

Galeria z meczu

Superpuchar Europy, Zenit Sankt Petersburg,

Do Monako sir Alex Ferguson zdecydował się nie zabrać Ryana Giggsa, Michaela Carricka i Bena Fostera. Miejsca zabrakło także dla także brazylijskich bliźniaków, Fabio i Rafaela Da Silva. Oto składy w jakich wystąpią obie drużyny:

Manchester United:
Van der Sar – Neville, Vidić, Ferdinand, Evra; Fletcher, Andersaon, Scholes, Nani; Tevez, Rooney.
Ławka rezerwowych: Kuszczak, Brown, Park, O’Shea, Gibson, Possebon, Campbell.

Zenit Sankt Petersburg:
Malafeev, Krizanac, Dominguez, Pogrebnyak, Sirl, Zyryanov, Danny, Anyukov, Denisov, Puygrenier, Tymoshchuk.
Ławka rezerwowych: Contofalsky, Radimov, Dong Jin, Tekke, Arshavin, Shirokov, Fayzulin.

Zawodnicy United o meczu

18′ Okazja Teveza

23′ Rzut wolny dla Zenitu

35′ Tevez… Roo!

44′ Gol! Pogrebnyak…

58′ Danny i 0:2…

73′ GOOOOL! Vidiććć!

89′ Gol ręką i czerwona kartka dla Scholesa…

Tymoshchuk wznosi Superpuchar Europy

Superpuchar Europy, Video, Zenit Sankt Petersburg,

Spotkania zgodnie z tradycją, mecz od 1998 jest rozgrywany w Monaco na Stade Louis II. Wszystko odbywa się pod patronatem UEFA. Po cudownym triumfie na Camp Nou, Manchester United zmierzył się w ramach tych rozgrywek ze zwycięzcą Pucharu UEFA, Lazio Rzym. Dość niespodziewanie Rzymianie okazali się lepsi i dzięki trafieniu Marcelo Salasa zwyciężyli 1:0. Teraz piłkarze sir Alexa Fergusona po raz drugi w historii klubu mieliby szansę na wzniesienie tego trofeum. Znając głód naszego zespołu, determinacji nie zabraknie również na tę rywalizację.

Rywalem „Czerwonych Diabłów” będzie Zenit St. Petersburg, drużyna, która zdemolowała wszystkich rywali w swoich rozgrywkach. Trudno nie zauważyć, że Puchar UEFA nie ma już tak wysokiej rangi, jak kilka lat temu. Teraz wszystkie drużyny grają w Lidze Mistrzów, choć w przyszłym sezonie na pewno łakomym kąskiem będzie dla wszystkich Milan. W niedawno zakończonym sezonie uczestnikiem rywalizacji był Bayern Monachium, jedna z ofiar niesamowitych Rosjan. Los chciał, że nasz finałowy rywal Chelsea miał sporo wspólnego z tym krajem ze względu na swojego właściciela. Ponadto, mecz odbył się na Łużnikach w Moskwie. W Monaco przyjdzie znów nam rywalizować z rosyjską ekipą, która zasługuje na szersze przedstawienie.

Od dawien dawna nosiłem się z zamiarem podsumowania tegorocznej edycji Pucharu UEFA. Teraz po finale Ligi Mistrzów wracanie do tych mniej istotnych rozgrywek chyba nie ma już większego sensu. Skupię się więc na triumfatorze, o którym chciałem sklecić kilka słów. Lepszej okazji wyobrazić sobie nie mogłem, zwłaszcza, że z owym zespołem przyjdzie nam się zmierzyć.

Już sama data założenia Zenitu jest kwestią sporną. Oficjalnie za rok powstania przyjmuje się 1925, ale wielu Rosjan kurczowo trzyma się daty 1914 roku. Klub występuje na kameralnym obiekcie Pietrowskij, który może pomieścić ponad 21 tysięcy widzów. Obecnie trwa jednak budowa nowego obiektu, który będzie miał pojemność liczącą aż 65 tysięcy.

Historia klubu z najpiękniejszego rosyjskiego miasta jest bardzo zawiła. Trudno bowiem znaleźć kraj, w którym kilkukrotnie dochodzi do zmiany nazwy miasta. Najpierw Piotrogród, później Leningrad, w końcu jako Sankt Petersburg. Zenit to uznana marka na wschodzie, choć gwiazda klubu prawdziwym blaskiem świeci od niedawna. Zespół założony przez robotników zakładów metalowych początkowo nazywał się Bolszewikiem. Obecną nazwę piastuje od 1967 roku. W swojej kolekcji ma osiem trofeów, każde zdobyte jeden raz. Pierwszym dużym sukcesem był triumf w Pucharze Sowietów w 1944, gdzie Zenit pokonał 2:1 CSKA Moskwa. Przez wiele lat Zenit mógł się zadowalać wyłącznie grą z najlepszymi zespołami w swoim kraju, a pierwsze, niezwykle upragnione ligowe zwycięstwo odniósł w 1984 roku. Rok później dołożył Sowiecki Superpuchar. Nietrudno się domyślić, że za obecnymi sukcesami Zenitu stoi olbrzymi koncern Gazprom, którego zastrzyk gotówki otworzył drzwi dla wielu transferów.

Klub zatrudnia uznanego fachowca jakim jest trener Dick Advocaat, były trener Glasgow Rangers, czy reprezentacji Holandii. Advocaat kieruje bardzo młodym zespołem, w którym prym wiedzie Andrij Arszawin. 26-letni skrzydłowy nie może się już opędzić od zainteresowania znacznie bardziej znanych klubów, lecz sam na razie zamierza pozostać w Sankt Petersburgu i walczyć w Lidze Mistrzów. Arszawin wyrasta obecnie na najlepszego rosyjskiego piłkarza, stąd wiąże się z nim olbrzymie nadzieje na Euro 2008. Problem w tym, że w związku z czerwoną kartką w meczu z Andorą, piłkarz będzie ofensywnie usposobiony pomocnik będzie pauzował przez dwa pierwsze spotkania fazy grupowej. Te mogą decydować o bycie Rosji na turnieju. Obok niego największą gwiazdą w niedawno zakończonych rozgrywkach Pucharu UEFA był Paweł Pogrebniak, wielki nieobecny finału z Glasgow Rangers. Pogrebniak to dobrze zbudowany, nieźle wyszkolony technicznie zawodnik, którego atutem jest bardzo dobra gra głową. W europejskich zmaganiach zdobył aż dziesięć bramek i został najlepszym strzelcem Pucharu UEFA wraz z Włochem Luką Tonim z Bayernu.

Patrząc w dalekosiężnej perspektywie zmagań z Zenitem, owym duetem pieczołowicie powinni zająć się nasi obrońcy. Niezwykle ważną postacią Zenitu jest też reprezentant Ukrainy Anatolij Tymoszczuk, doskonały defensywny pomocnik. Tymoszczuk odchodząc z Szachtara Donieck był największym bohaterem okienka transferowego w Rosji w roku 2007, gdyż kosztował aż 10 milionów funtów. Bogacze z Pietrowskij Stadion nie żałowali gotówki i jak czas pokazał, 29-latek był podporą zespołu, który niespodziewanie sięgnął po prestiżowe trofeum. Na przestrzeni lat, to jeden z nielicznych klubów, który w finale europejskich rozgrywek nie pozostawił złudzeń przeciwnikom, zwyciężając bezproblemowo i niezwykle zasłużenie. Pierwszą bramkę dla Zenitu zdobył Igor Denisow, który ostatnio dość niespodziewanie zapowiedział, że nie pojedzie na Euro 2008, odmawiając samemu Guusowi Hiddinkowi, selekcjonerowi reprezentacji. Zdziwiony tym faktem, uruchomiłem swoją znajomość z pewnym fanem mistrzów Rosji, który powiedział mi, że to bardzo, bardzo gorący temat. Denisow podobno miałby obrazić się na Hiddinka, że nie znalazł się w grupie kadrowiczów powołanych 14 maja. Dość dziwne, zwłaszcza, że dla 22-latka przetarcie w tak wielkim turnieju byłoby niezapomnianym doświadczeniem. Istnieje też inna teoria, jakoby dynamiczny pomocnik Zenitu zwyczajnie chciał pozostać przy swojej żonie, która ma wkrótce urodzić jego dziecko.

Nasz przyszły rywal opiera się głównie na piłkarzach rosyjskich, do czego poniekąd zmuszają przepisy Wyższej Ligi. W meczowej osiemnastce na mecz ligowy nie może znaleźć się więcej niż ośmiu obcokrajowców. Z roku na rok Ekstraklasa w największym kraju na świecie podnosi swój poziom, o czym świadczy liczba reprezentantów kraju w klubach ligowych. Z powołanych na mistrzostwa Europy, tylko Ivan Saenko gra na zachodzie „Starego Kontynentu”, co niedługo może się zmienić w związku ze spadkiem 1. FC Nurnberg do 2. Bundesligi.

Filarem obrony jest w tej chwili Aleksandr Aniukow, choć z dużym powodzeniem gra ostatnio Ivica Kriżanac, niegdyś stoper Groclinu Grodzisk Wielkopolski. Początki Chorwata w Sankt Petersburgu były trudne, lecz ten niedawno wywalczył sobie miejsce w składzie i zagrał w meczu przeciwko Rangers. Kolejnym z obcokrajowców, którzy regularnie występują w pierwszej jedenastce jest Radek Sirl z Czech, również uczestnik finału. W związku z absencją Pogrebniaka, przeciwko Szkotom wystąpił Turek Fatih Tekke, były zawodnik Trabzonsporu, gdzie występował wspólnie z Mirosławem Szymkowiakiem. Byłem natomiast dość zaskoczony pominięciem Alejandro Domingueza, który jest reprezentantem Argentyny U-21. Niemniej jednak, rywalizacja w najlepszym rosyjskim klubie toczy się na całego i Advocaat często zaskakuje składem. W składzie ogłoszonym ostatnio przez Hiddinka na imprezę w Austrii i Szwajcarii znaleźli się: bramkarz Wiaczesław Małofiejew, Roman Szirokow, Aleksandr Aniukow, Konstantin Żyrianow, Paweł Pogrebniak, Andrij Arszawin.

Grę zespołu Advocaata cechowała niezwykła chęć zdobywania bramek, a więc piękna ofensywna gra. Decydującym czynnikiem przeważnie była gra skrzydłowych: Wiktora Fajzulina i wspominanego wielokrotnie Arszawina. Nawet bez tego drugiego Zenit potrafił uporać się z Bayernem, ogrywając mistrzów Niemiec aż 4:0 na własnym boisku w rewanżu półfinałowego starcia Pucharu UEFA. Kluczem do tegorocznych sukcesów był głównie Pietrowskij Stadion, na którym klub święcił największe wygrane. Na rewanżach gra polegała głównie na kontratakach, o czym długo jeszcze nie zapomni Bayer Leverkusen. „Aptekarze” polegli na Bay Arena 1:4, a bohaterem był właśnie Arszawin, strzelec przepięknej bramki. Patrząc na taki zespół aż chce się rzecz, dobrze że ci Rosjanie zrobili taki postęp do przodu, gdyż znacznie umilili mi kilka wieczorów spędzonych to na Sopcaście, to przed telewizorem (już w znacznie późniejszej fazie). Z taką grą piłkarze wspierani przez takie tuzy w tym kraju, jak Władimir Putin, czy obecny prezydent Dmitrij Miedwiediew nie boją się nikogo.

Będzie to dopiero drugi Superpuchar dla drużyny rosyjskiej, pierwszą było CSKA Moskwa, które po wspaniałym triumfie w Pucharze UEFA nad Sportingiem musiało uznać wyższość Liverpoolu. The Reds wygrali 3:1 po dogrywce. Patrząc na ostatnie dokonania Zenitu, który pierwsze mistrzostwo Rosji zdobył w 2007 roku, walka powinna być fantastycznym przetarciem przed sezonem, a także bardzo emocjonującym starciem. Na przeciwko siebie staną bowiem dwie drużyny grające bardzo ofensywnie, a co za tym idzie, wspaniale dla oka. Nasi rywale będą „w gazie” dzięki rozgrywkom Wyższej Ligi, które toczą się systemem wiosna-jesień, więc na pewno nie będą stali na straconej pozycji. Mam nadzieję, że powyższy tekst nieco przybliżył Wam sylwetkę ostatniego zdobywcy Pucharu UEFA.

Superpuchar Europy, Zenit Sankt Petersburg,