Sytuacja przedmeczowa – West Ham United

Kontuzje: Junior Stanislas (osteitis pubis; uraz kości łonowej), Jack Collison, Peter Kurucz (kontuzja kolana)
Występy wątpliwe: Scott Parker (kontuzja ramienia), Frederic Piquionne (uraz palca)
Zawieszenia: brak

Ostatni mecz: Tottenham Hotspur – West Ham United 0:0
Skład: Green – Jacobsen; Da Costa; Upson; Bridge – O’Neil; Hitzlsperger; Parker; Noble – Dembe Ba; Cole (Obinna 78′)
Bramki: brak

Sytuacja w lidze: 17. miejsce, 32/90 punktów, bilans bramkowy 35:48

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Owen Hargreaves (uraz ramienia), Darren Fletcher (grypa), Rafael, John O’Shea (naderwanie ścięgna podkolanowego), Anders Lindegaard (kontuzja kolana), Rio Ferdinand (kontuzja mięśnia łydki)
Występy wątpliwe: Anderson (uraz kolana), Ji-Sung Park (naderwanie ścięgna podkolanowego)
Zawieszenia: Jonny Evans (za czerwoną kartkę w meczu z Boltonem), Paul Scholes (wyczerpany limit żółtych kartek)

Ostatni mecz: Manchester United – Bolton Wanderers 1:0
Skład: van der Sar – Evra; Brown (Fabio 46′); Smalling; Evans – Giggs; Carrick; Nani; Valencia; Rooney – Hernandez (Berbatow 46′)
Bramki: D. Berbatow 88′; J. Evans 76′ (czerwona kartka)

Sytuacja w lidze: 1. miejsce, 63/90 punktów, bilans bramkowy 64:30

Garść statystyk

Jak dotąd, w Premier League oba zespoły grały ze sobą 31 razy. Dwudziestokrotnie mieliśmy okazję oglądać zwycięstwo Manchesteru United, 7 razy padł remis, a czterokrotnie wygraną świętowali piłkarze West Hamu. Bilans bramkowy tych meczów to 67:26 na korzyść znacznie bardziej utytułowanych „Czerwonych Diabłów”.

Biorąc natomiast pod uwagę wszystkie spotkania tych klubów w historii, sytuacja staje się bardziej wyrównana. W 121 meczach, 55 razy wygrywali dzisiejsi goście, 24 razy mecz pozostawał bez zwycięzcy, a aż 42 razy zwyciężali dzisiejsi gospodarze, „Młoty”. W bilansie bramkowym przewaga United jest już wyraźniejsza – wynosi on 223:160.

Ostatnie spotkanie ligowe odbyło się pod koniec sierpnia ubiegłego roku na Old Trafford. Wówczas to gospodarze wygrali aż 3:0, po golach Naniego, Rooneya i Berbatowa. Srogi odwet piłkarze z Upton Park wzięli trzy miesiące później, kiedy to sensacyjnie wyeliminowali podopiecznych Sir Alexa Fergusona z Carling Cup, zwyciężając aż 4:0. Zdobyczą bramkową w meczu ćwierćfinałowym Pucharu Ligi podzielili się Carlton Cole i Jonathan Spector (notabene wychowany na Old Trafford), którzy strzelili po dwa gole.

Prognozy

Bukmacherzy raczej nie mają wątpliwości – faworytem spotkania jest, co oczywiste, Manchester United. Kursy na ich wygraną wynoszą 1.80, podczas gdy za każdą złotówkę postawioną na zwycięstwo podopiecznych Avrama Granta otrzymamy 4.50. W przypadku remisu, wypłata to 3.60.

Choć spotkanie lidera z zespołem broniącym się przed spadkiem na pierwszy rzut oka nie powinno być wyrównane, jak wiemy, w Premier League może się zdarzyć wszystko. Szansa dla „Młotów” jest tym większa, że w tym roku ich rywale spisują się wyjątkowo słabo na wyjazdach – Manchester United z czternastu takich spotkań wygrał zaledwie cztery. Co ciekawe, odwrotna sytuacja występuje u dzisiejszych gospodarzy – na wyjazdach „Młoty” radzą sobie lepiej, aniżeli u siebie. Wydaje się jednak, że mimo wszystko to Manchester United, choć skład klubu z Old Trafford jest przetrzebiony kontuzjami, powinien wygrać. Czy „Czerwone Diabły” utrzymają, a nawet powiększą swoją przewagę nad Arsenalem? Już dziś, w okolicach godziny 16, poznamy odpowiedź na to pytanie.

Wypowiedzi przedmeczowe

Do końca pozostało osiem meczów. Nie można pozwolić sobie na żadne wpadki. Drużyna najbardziej konsekwentna wygra ligę. Nie powinniśmy dzielić meczów na ważne i ważniejsze. Każda potyczka ma wielkie znaczenie i po prostu trzeba każdą po kolei wygrać. Dodatkowo nasza obrona jest mocno podziurawiona, w szczególności na prawej obronie.

Sir Alex Ferguson

Pokazaliśmy się z bardzo dobrej strony i wiem, że jeśli jeszcze raz damy z siebie wszystko to ponownie możemy sprawić niespodziankę. Na pewno nie będzie łatwo, w końcu to najlepszy zespół w kraju. W Carling Cup pokazaliśmy się z bardzo dobrej strony i wiem, że jeśli jeszcze raz damy z siebie wszystko to ponownie możemy sprawić niespodziankę. Na pewno nie będzie łatwo, w końcu to najlepszy zespół w kraju.

Thomas Hitzlsperger

Informacje meczowe

West Ham United – kadra: Green, Stech; Jacobsen, Tomkins, Reid, Gabbidon, Upson, da Costa, Ilunga, Bridge, Faubert; O’Neil, Barrera, Parker, Hitzlsperger, Kovac, Noble, Spector, Edgar, Boa Morte; Ba, Cole, Piquionne, Obinna, Keane, McCarthy, Sears, Hines

Manchester United – kadra: van der Sar, Kuszczak, Fabio, Brown, Smalling, Vidić, Evra, Valencia, Park, Carrick, Anderson, Gibson, Giggs, Nani, Obertan, Rooney, Berbatow, Hernandez, Owen

Sędzia główny: Lee Mason
Sędziowie liniowi: Darren Cann, Patrick Keane
Sędzia techniczny: Stuart Attwell

Czas i miejsce rozegrania spotkania: 2.04.2011, godzina 13:45 (12:45 czasu miejscowego); Londyn, Upton Park

Bramki

1:0 Mark Noble

2:0 Mark Noble

2:1 WAY…

2:2 …NE RO…

2:3 …ONEY!!!

2:4 Javier Hernandez

Manchester United, Premiership, Video, West Ham United,

Skorzystać z okazji

Arena przyszłorocznych igrzysk, której pojemność sięga 80 tysięcy krzesełek została zaprojektowana przez słynną brytyjską firmę Popolous, której projekty były wykorzystywane choćby podczas budowy nowego Wembley, a wykonana przez równie szanowane Buro Happold, którzy wybudowali stadion Arsenalu, Emirates Stadium. Koszt budowy obiektu wyniósł prawie 550 milionów funtów, choć, gdy porównamy go do kwoty zapłaconej za budowę Wembley (900 milionów), widać znaczną różnicę. Wysoka cena kupna stadionu – 500 milionów „elżbietek” nie odstraszyła potencjalnych kupców i po nowiutki budynek zgłosiły się Tottenham (ich dotychczasowy stadion, White Hart Lane, ma pojemność w okolicach 36 tysięcy) oraz West Ham (obiekt „Młotów”, Upton Park, mieści 35 tysięcy widzów). Wkrótce ogłoszono przetarg, a dwa kluby ze stolicy, których pozycje w tabeli ligowej znacznie się różnią, wystosowały odpowiednie oferty.

Zainteresowanych było wiele. Na Stadionie Olimpijskim miały odbywać się mecze NFL, chciały grać tam brytyjskie zespoły rugby, a także reprezentacje Anglii oraz Walii w krykieta. Ostatecznie zarząd stadionu postawił sprawę jasno – najlepszym wykorzystaniem obiektu będzie rozgrywanie tam meczów piłkarskich. Tym samym na polu pozostała dwójka znanych już nam kontrahentów.

„Koguty” ofertę złożyli wraz z AEG, największym na świecie właścicielem klubów i wydarzeń sportowych oraz muzycznych. Zarząd klubu z północnego Londynu zaproponował, by po paraolimpiadzie przeprowadzić gruntowną modernizację stadionu – pojemność wyniosłaby wówczas około 60 tysięcy miejsc oraz usunięta zostałaby bieżnia lekkoatletyczna. Swą propozycję działacze Spurs uzasadniali tym, że choć mają plany budowy nowej areny, nie byłaby ona w stanie dorównać Stadionowi Olimpijskiemu.

The Hammers także mieli partnera w rozmowach – ich ofertę poparła rada Newham (dzielnicy we wschodnim Londynie, gdzie znajduje się obecna siedziba West Hamu). Ich oferta z początku była niemalże identyczna do propozycji rywala w walce o stadion. Wkrótce jednak, po negocjacjach z zarządem stadionu, zmodyfikowali plany przebudowy obiektu – postanowili bowiem zostawić bieżnię lekkoatletyczną. Ten plan niezwykle spodobał się Sebastianowi Coe, szefowi Komitetu Olimpijskiemu, który po tej informacji faworyzował stronę „Młotów”. Dodatkowo West Ham w swej ofercie pozwolił na korzystanie ze stadionu podczas piłkarskich meczów reprezentacyjnych, zawodów lekkoatletycznych, a także meczów NFL.

Ostatecznie, niewiele ponad tydzień temu, podjęto ostateczną decyzję co do sprzedaży stadionu. Zwycięzcą przetargu został West Ham! Choć dokładna kwota, którą zapłacił klub ze wschodniego Londynu nie jest znana, spekuluje się, jakoby wynosiła ona 496 milionów funtów. Istnieje jeszcze jednak światełko nadziei dla kibiców Tottenhamu – decyzję zarządu stadionu musi ratyfikować jeszcze burmistrz Londynu i rząd brytyjski. W przypadku odmowy prawdopodobnie „Koguty” dostaną jeszcze jedną szansę na przejęcie obiektu.

Jesteśmy przekonani, że jest to najlepszy wybór na gospodarza stadionu. To doskonała sprawa dla wschodniego Londynu, wspaniała dla londyńczyków i dobra wiadomość dla podatników Wielkiej Brytanii. Wierzymy, że to przełoży się również na wyniki sportowe klubu.

Margaret Foe, szefowa zarządu stadionu (OPLC)

Pozostaje pytanie, czy i tym razem wiara uczyni cuda.

West Ham kupił „miskę budyniu”

W całej Wielkiej Brytanii reakcje na sprawę stadionu są raczej mieszane. Z jednej strony media nazywają arenę olimpijską wspaniałą, z drugiej strony prześmiewczo porównując go do miski budyniu. Fakt faktem, że architektonicznie londyński obiekt nie wytrzymuje porównania z pekińskim Ptasim Gniazdem, jednak prezentuje się całkiem korzystnie. Jednak, czy każdy stadion ma być wybudowany w innej koncepcji?

Również decyzja o przyznaniu opieki po olimpiadzie „Młotom” nie pozostała bez echa. Brytyjczycy z powątpiewaniem patrzą na komentarze głoszące, iż nowy stadion będzie impulsem dla West Hamu i już wkrótce wkroczą do angielskiej czołówki. Komentatorzy, na czele z działaczami Tottenhamu, krytykują tą decyzję – trzeba im chyba przyznać rację, bo przy obecnych wynikach The Hammers mogą nawet spaść do Championship, co przełoży się z pewnością na frekwencję. Możliwe, że nim obiekt będzie przygotowany do gry (prawdopodobna data to lato 2014), piłkarze ze wschodniego Londynu wrócą już do najwyższej klasy rozgrywkowej. Zadowoleni mogą być jednak fani lekkoatletyki – arena będzie gotowa na przyjęcie najlepszych lekkoatletów świata także po igrzyskach.

Dziewiętnasty obecnie zespół Premier League tym samym dorobił się 2. największego stadionu piłkarskiego w lidze (za Old Trafford, prawdopodobnie ex aequo z Emirates) i 3. w Anglii (wyprzedza go także Wembley). Biorąc pod uwagę wszystkie angielskie obiekty, przed areną „Młotów” mieści się jeszcze stadion rugby – londyńskie Twickenham. Dla West Hamu jedno jest pewne – inwestycja opłaci się w każdym przypadku, a zyski z biletów już wkrótce znacznie przerosną zapłaconą kwotę. W Anglii fanów futbolu nie zabraknie. Można wprawdzie mówić, że klub ze wschodniego Londynu przepłacił (Arsenal wybudował swój stadion o podobnej pojemności 100 milionów funtów taniej) – jednak możliwość organizacji wszelakich mityngów lekkoatletycznych czy meczów przyniesie dodatkowe profity, o których zarząd ekipy wicelidera ligi angielskiej może tylko pomarzyć.

Czy podopieczni Avrama Granta zaczną grać na takim poziomie, który przyciągnie widzów na Stadion Olimpijski? Czy doczekamy się nowej potęgi w Premier League? Czas przyniesie odpowiedzi na te pytania.

Igrzyska Olimpijskie, stadiony, Tottenham Hotspur, West Ham United,

» Nabór do redakcji
» Chcesz opublikować swój tekst na Redlogu? Wyślij go nam!
» RedCafe.pl: Podyskutuj o meczu na naszym forum

Kadry:

West Ham United:

Manchester United: Kuszczak, Amos, Rafael, O’Shea, Brown, Ferdinand, Vidić, Evans, Smalling, Evra, Fábio, Morrison, Eikrem, Nani, Park, Carrick, Fletcher, Scholes, Anderson, Obertan, Giggs, Rooney, Hernández, Macheda, Bébé.

Wypowiedzi przedmeczowe

Teraz Puchar Ligi jest bardzo emocjonującymi rozgrywkami. Przystępujemy do niego co prawda w późniejszych fazach, ale i tak dostają w nim szansę gry młodzi zawodnicy. Przez te ostatnie lata wśród zawodników, którzy dostawali medal za zdobycie Pucharu Ligi byli między innymi bliźniacy Da Silva, Macheda, czy Welbeck.

To na pewno dla nich ważne mecze, bo każdy chce zagrać w finale na Wembley i sprawdzić się na tle wymagających przeciwników w tak młodym wieku. Piłkarze, którzy zagrali w ostatniej rundzie przeciw Wolves są przyszłością naszego klubu. Ci, którzy teraz mają po 24 lub 25 lat w najbliższym czasie będą gwiazdami Manchesteru United.

Bramki

Manchester United, West Ham United,

Nie jestem fanem Internazionale, jednak – przy założeniu, że nie była to zwykła koszulka kupiona na targu, a autentyczny trykot z przed kilkudziesięciu lat – byłbym niezmiernie rad, mając taką w domu. Ciekawe, czy któraś z koszulek, w których w tym sezonie biegają piłkarze klubów z Premier League, będzie potrafiła wzbudzić kiedyś podobne emocje.

Arsenal

Arsenal zgodnie z zaleceniami stowarzyszenia kibiców drużyn Premier League, jako jedna z nielicznych drużyn, zmienia stroje domowe raz na dwa lata. Teraz, po udanym eksperymencie z wprowadzeniem pasów wzdłuż boków trykotu, wraca do tradycyjnego kroju. W ogóle cała nowa kolekcja londyńskiego zespołu bardzo mocno nawiązuje do, udanych dla klubu, wczesnych lat 70tych.

Wyprodukowane przez Nike, biało-czerwone koszulki są genialne w swojej prostocie. Właściwie jedyne, co można zmienić, to nieznacznie zbyt szerokie, czerwone zakończenie rękawków, przez które lepiej prezentuje się wersja z długimi rękawami. To samo tyczy się wyjazdowego trykotu, który zdobiony jest dodatkowo prążkami (lubię prążki), a jego kołnierzyk, w przeciwieństwie do okrągłego z domowego zestawu, wycięty jest w „serek”. Stroje Arsenalu, jak zwykle, stoją na najwyższym poziomie i większość kibiców kanonierów wypowiada się o nich z wielkim zadowoleniem – zresztą również tradycyjnie.

Aston Villa

Miałem mieszane uczucia odnośnie trykotów Nike’a zaprezentowanych przez Aston Ville. Wprawdzie zastosowano ciekawą „kratę” pod rękawami (jak i na spodenkach i skarpetogetrach), ale wydawało mi się, iż brakuje im trochę wdzięku. Z pewnością niekorzystna jest zmiana sponsora, ponieważ w poprzednim sezonie Acorns prezentowało się bardzo ładnie, natomiast, nieszczęśliwie dla estetyki, oprócz nazwy FxPro, na nowych koszulkach znalazło się także hasło, którym ta firma się promuje. Nie jest to może jakaś wielka wada (chociaż spotkałem się z odmiennymi opiniami), ale był to zdecydowanie zbędny zabieg. Mimo wszystko, gdy zobaczyłem piłkarzy z Birmingham na boisku, od razu zdałem sobie sprawę, że Nike, po prostu, poniżej pewnego poziomu nie schodzi i sympatycy Aston Villi powinni być zadowoleni.

Birmingham City

Producent strojów drugiej z drużyn z Birmingham grającej w Premier League obrał dość nietypową formę promocji kolekcji na sezon 2010/11. Otóż, projektanci przygotowali parę wzorów i poprosili o wybranie najładniejszego… kibiców. Najwyraźniej droga obrana przez Xtep była słuszna, ponieważ zaprezentowane przez nich koszulki spotkały się z ciepłym przyjęciem fanów.

Nie przepadam za koszulkami, na których jest tak dużo przecinających się pod różnymi kątami motywów, że trzeba się wysilić, żeby je wszystkie ogarnąć (nieodzownie kojarzą mi się one z IV polską ligą). Jednak koszulki niebieskich są wyjątkowo schludne i chociaż bez rewelacji, to jednak dobrze się prezentują.

Blackburn Rovers

Domowa koszulka Blackburn jest jedną z najładniejszych przygotowanych na nadchodzący sezon. Umbro postawiło na prostotę i zrezygnowało z czerwonych dodatków. Idealną symetrię przełamuje jedynie biały kołnierzyk, a logo producenta jest spoiwem zgrabnie łączącym białą i niebieską połówkę w miłą dla oka całość.

Blackpool

Piłkarzy jednego z trzech beniaminków, konkretnie Blackpool, ubiera firma Carbrini. Stworzona specjalnie na sezon 2010/11 koszulka, z wyjątkiem białego kołnierzyka w „serek”, cała jest pomarańczowa. Myślę, że większość kibiców beniaminka, nie będzie się przejmowała małą oryginalnością nowego stroju, ciesząc się, iż ich ulubieńcy grają w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Bolton

Jeżeli mnie pamięć nie myli, to ostatnim sezonem, w którym Reebok zrobił przyzwoite stroje był ten, w którym Liverpool wygrał Ligę Mistrzów. Od tego czasu, z roku na rok, projektanci tej firmy wymyślają coraz to bardziej ekstrawaganckie, a zarazem gorsze wzory. Ich najnowszy model wygląda niczym spod ręki dziecka, które zmuszono do namalowania zaledwie kilku kresek. Brakuje mi w nim koncepcji, a zarazem wygląda jakby wciąż czekał na dokończenie.

Chelsea

Jakkolwiek, Adidas mógł sobie darować czerwony kołnierzyk, tak domowa koszulka Chelsea prezentuje się naprawdę całkiem nieźle. Tego samego nie można natomiast powiedzieć o pozostałych kompletach. Jestem przeciwnikiem dostosowywania barw użytych w herbie, w taki sposób, aby pasował on kolorystycznie do reszty stroju. Chociaż zabieg ten rzadko się sprawdza (wyjątki stanowią m.in. Bolton i Ajax) i zwykle pozostawia jedynie niesmak, to Adidas zastosował go tworząc koszulki zarówno Chelsea, jak i Liverpoolu.

Poza słabym, wyjazdowym trykotem, natknąłem się również na czarny komplet z turkusowymi dodatkami. Koszulka, kojarząca mi się z drugim zestawem Olimpique Marsylia z sezonu 2008/09 (motyw rąbów i kolorystyka), albo została stworzona wyłącznie na potrzeby europejskich pucharów, albo najprawdopodobniej nie będzie wykorzystywana w ogóle. A szkoda, bo to z pewnością ciekawsza i mniej „kłująca w oczy” alternatywa dla czarnych strojów w pomarańczowe paski.

Wszystko to jednak nic, w porównaniu z jaskrawą, zielonkawą koszulką z przeciętym niebieską linią, granatowym pasem na środku. Jest to najbrzydszy „twór”, w jakim na przestrzeni ostatnich lat przyszło biegać piłkarzom Chelsea. Przynajmniej teraz fani klubu z Londynu mają pewność, że za rok na pewno nie będzie gorzej. Chyba.

Everton

Domowe stroje Le Coq Sportif, w których grają obecnie piłkarze Evertonu są, z wyłączeniem logotypów sponsorów i herbu, całkowicie niebieskie. Natomiast, wywołujący dużo bardziej gorące dyskusje, model stworzony z myślą o spotkaniach wyjazdowych, jest różowy z granatowym pasem na wysokości klatki piersiowej. Jest to odważne posunięcie, które z pewnością nie przekonało wielu osób. Trzeba zaznaczyć, że jest ono inspirowane sezonem 1890/91, kiedy to gracze Evertonu po raz pierwszy w historii sięgnęli po Mistrzostwo Anglii, grając właśnie w różowych koszulkach.

Fulham

Fulham nie tylko zamieniło Roya Hogsona na Marka Hughesa, ale również Nike na Kappa. Zestaw, w którym będą biegać przez najbliższy rok piłkarze z Londynu, przypomina mi koszulkę United z sezonu 2006/07 (oczywiście barwy są inne, ale krój jest bliźniaczo podobny). Moim zdaniem pierwsze stroje prezentują się bardzo dobrze i gdyby nie wyjazdowe koszulki, które nie przypadły mi do gustu, uznałbym, iż Kappa bardzo dobrze „przedstawiła się” kibicom londyńskiej ekipy.

Liverpool

Adidas w swojej najnowszej koszulce dla Liverpoolu nawiązuje do trykotu tegoż zespołu z sezonu 1989/90, kiedy to na Anfield trafił ostatni tytuł Mistrza Anglii. Jakkolwiek lepsza od oryginału, nowa wersja jest zbyt pstrokata i wcale nie powala na kolana.

Lubię prążki, ale wyjazdowa koszulka drużyny z Liverpoolu to najlepszy przykład tego, jak można zniszczyć dobry pomysł. Wszystko za sprawą tego, iż dwukolorowe prążki za bardzo rzucają się w oczy, a czcionka w nazwie sponsora jest zbyt wąska, w wyniku czego wszystko się zlewa i staje się nieczytelne.

Trzeci zestaw doskonale obrazuje to, czego nie lubię w zmienianiu barw herbu. Dobrane kolory sprawiają wrażenie jakbyśmy mieli raczej do czynienia z negatywem, a nie prezentacją jak ma wyglądać koszulka.

Manchester City

Pierwsze stroje City to tradycyjny błękitny z białym zakończeniem rękawków. Koszulka przygotowana przez Umbro na mecze rozgrywane w Manchesterze, ma, tak jak wersja „na wyjazdy”, wygrawerowane prążki, ale o wiele lepszy kołnierzyk. Zestaw wyjazdowy ogólnie wygląda bardziej komicznie, szczególnie, gdy weźmie się pod uwagę skarpetogetry, które z pewnością nie dodają całości powagi.

Manchester United

Pozwolę sobie pominąć pierwsze stroje Manchesteru, ponieważ pisałem o nich już wcześniej (zainteresowanych odsyłam do New Manchester United Home Jersey).

Jeżeli zaś chodzi o nowy komplet wyjazdowy, to nie będę ukrywał – nie zwala z nóg. Nie jest może wybitnie zły, ale piłkarze nie prezentują się w nim najlepiej. Nie podoba mi się również sam pomysł z wykorzystaniem motywu inspirowanego błyskawicą. Szkoda też, że spodenki ewidentnie nie współgrają z koszulką. Całość jednak nie jest odrzucająca, więc nie ma specjalnie powodów do histeryzowania. Szczególnie, że dla wielu wyjazdowy zestaw jest „Tym Ładniejszym Kompletem”.

Niestety przygotowano także tragikomiczne bluzy, w których bramkarze wyglądają niczym żółte, zielone bądź fioletowe – zebry. Chociaż bluzy goalkeeperów zwykle są „rzucające się w oczy”, to uważam, że Nike tym razem niepotrzebnie przekroczył pewną granicę, do której od lat 90tych, nikt się nawet nie zbliżył.

Chciałbym w tym miejscu napisać, że Nike nie popisał się tworząc najnowszą kolekcję i, szczęśliwie, Premier League ominęły takie kiczowate (w pejoratywnym znaczeniu tego słowa) majstersztyki jak stroje FC Porto, Herty Berlin, Werderu Brema czy Juventusu. Muszę to napisać wprost, że przypominające błyskawice zygzaki to, w ostatnich latach, największy niewypał amerykańskiego producenta.

Newcastle United

Kiedy dwa sezony temu Newcastle spadało z ligi, ich sponsorem technicznym był Adidas. Dzisiaj piłkarze The Toons wracają do Premier League w zestawach Pumy. Chociaż, bądź co bądź, oryginalny kołnierzyk mi się nie podoba, a logo producenta na pierwszych strojach można było spróbować umieścić na prawej piersi (symetrycznie względem herbu), to koszulki prezentują się przyzwoicie.

Zaskakujące jest to, jak Puma zmieniając zaledwie kolory obwódki wokół kołnierzyka i usuwając „atrapę mięśni” ze strojów reprezentacji Włoch – potrafiła zrobić fajny, wyjazdowy trykot dla Newcastle.

Stoke City

Stoke City jest jeszcze jedną drużyną, która będzie grała w Premier League w kompletach Adidasa. Zdecydowano się na jednolite rękawy i „rozmazanie” pasów dodatkowymi wstawkami (rozwiązanie trochę podobne do tego jakie wprowadzono w koszulkach Barcelony z ubiegłego sezonu). Moim zdaniem nie są to dobre zmiany i domowe, jak i wyjazdowe, stroje z poprzedniego sezonu wyglądały atrakcyjniej.

Sunderland

Sunderland zdecydował się postawić na prostotę i stroje, w których będziemy oglądać czarne koty w tym sezonie. Wyglądają bardzo estetycznie. Szczęśliwie nowy sponsor nie przytłacza całości, a trykoty są bardzo zgrabne. Umbro pokazało Adidasowi jak należy przygotowywać koszulki w czerwono-białe pasy.

Tottenham Hotspur

Puma przygotowała dla Kogutów aż 6 kompletów na ten sezon. Stroje domowe, wyjazdowe oraz trzecie, ich odpowiedniki na europejskie puchary, różniące się wyłącznie sponsorem.

Podstawowa koszulka Tottenhamu jest tradycyjnie biała z granatowymi dodatkami. Nowy wzór wyglądałby znośnie, gdyby nie niepotrzebny trójkąt pod kołnierzykiem oraz to, że wszystkie wstawki sprawiają wrażenie „uciętych” i niedokończonych. Na obronę nowych strojów trzeba jednak przyznać, że nie można zaprezentowanym zestawom odmówić oryginalności.

Trzeci komplet ma kuriozalny i komiczny wręcz kołnierzyk, dziwny krój oraz nienajlepiej dobrane kolory dodatków. W związku z tym, najlepiej prezentują się drugie stroje, w których podoba mi się, że na jednym rękawie ozdobny pasek jest biały, a na drugim granatowy.

West Bromwich Albion

Pierwsze stroje tego beniaminka prezentują się niemalże fantastycznie. Może niepotrzebne było dodanie guzika przy kołnierzyku (widział kiedyś ktoś koszulkę piłkarską z guzikami? – i tak, wiem, że kiedyś takie robiono), ale tym co tak naprawdę zrujnowało ten zestaw – to duże, czerwone logo sponsora głównego. Gdyby nie ono, byłby to świetny trykot, w którym aż przyjemnie jest się pokazać. Logo HomeServe opatrzone wielkim numerem brytyjskiego telefonu, nie jest jednak tradycyjnym wykorzystaniem miejsca przez sponsora. Sprawia, że chyba każdy, kto zdecyduje się ubrać tę koszulkę, nie oprze się wrażeniu, że jest chodzącą reklamą – wrażeniu, którego brak przywdziewając inne stroje piłkarskie.

West Ham United

Młoty zmieniły sponsora technicznego i w tym sezonie ubierać ich będzie Macron. Nowy dostawca starał się przygotowując stroje nawiązać do historycznych zestawów. Postawienie na proste zestawy było bezpiecznym rozwiązaniem i trudno było źle wywiązać się z zadania zrobienia takich koszulek. Nie prezentują się one jakoś rewelacyjnie, ale też nie ma na co narzekać. Zaznaczę tylko, że mi podoba się sposób zakończenia kołnierzyka „iksem” nawiązującym do dwóch młotów z herbu.

Wigan Athletic

Wiąż zastanawiam się kiedy Wigan doczeka się wreszcie ładnych koszulek. MiFit, czyli nowy dostawca odzieży, zdecydował się spróbować czegoś, czego jeszcze nie było (nie rezygnując jednak ze złotych wstawek), dlatego stroje na sezon 2010/11 będzie charakteryzował duży, biały, niesymetryczny pas, przecinający niebieski trykot wzdłuż lewej piersi. Jak napisałem wcześniej, wciąż zastanawiam się kiedy Wigan doczeka się ładnych koszulek.

Wolverhampton

I wreszcie, nie mniej istotne koszulki przygotowane przez Burra dla wilków, to przykład jak można przygotować porządne stroje specjalnie nie kombinując i nie komplikując sobie pracy. Dobry efekt został osiągnięty poprzez zestawienie prostego kroju z tradycyjnymi barwami klubowymi.

A co Wy myślicie o powyższych koszulkach? Jak je oceniacie? Które Waszym zdaniem mają najwięcej klasy, są najbardziej oryginalne, najładniejsze? I czy zgodzicie się ze mną, że wyjazdowy trykot Interu wygląda jak ciuch do dyskoteki, a nie jak strój piłkarski?

Adidas, Arsenal FC, Aston Villa, Birmingham City, Blackburn Rovers, Blackpool FC, Bolton Wanderers, Chelsea FC, Everton, Fulham FC, koszulki, Liverpool FC, Manchester City, Manchester United, Newcastle United, Nike, Puma, Stoke City, Sunderland, Tottenham Hotspur, West Bromwich Albion, West Ham United, Wigan Athletic, Wolverhampton Wanderers,

Manchester United od 2007 roku nie przegrał z West Hamem w rozgrywkach angielskiej Premier League. Ostatnie pięć spotkań to porażki ekipy Avrama Granta. Ekipa izraelskiego managera w tym sezonie uporała się jedynie z Oxford United wygrywając 1:0. Czerwone Diabły na pewno będą chciały się zrehabilitować po niezbyt udanym spotkaniu na Craven Cottage. Czerwone Diabły na własnym terenie wygrały ostatnich 11 z 12 pojedynków co jest bardzo dobrym wynikiem, natomiast Młoty nie potrafią wygrać na boisku przeciwnika od 19 spotkań.

Kontuzje

Do składu, zespołu prowadzonego przez Alexa Fergusona wraca Wayne Rooney po jednomeczowej absencji spowodowanej problemami „żołądkowymi”. Szkocki manager jednak nadal nie może skorzystać z usług Andersona, Rio Ferdinanda i Owena Hargreavesa. Cała trójka zmaga się z urazami kolan.

Avram Grant nie ma zbyt wesołej miny jeżeli patrzy na listę kontuzjowanych. Jack Collison, Zavon Hines i Peter Kurucz oraz Thomas Hitzlspreger nie zagrają w dzisiejszym spotkaniu. W tym zestawieniu znajduje się dwóch defensorów co jest jeszcze większym problemem dla byłego managera Chelsea Londyn.

Sędziowie spotkania

Arbiter główny: Mark Clattenburg
Asystenci: Adam Watts i Martin Yerby
Sędzia techniczny: Michael Jones

Ostatnie ustawienie obu zespołów w ligowym spotkaniu

Fulham 2-2 Manchester United
Van der Sar, O’Shea, Vidic, Jonathan Evans, Evra, Valencia (Giggs 74), Fletcher, Scholes, Park (Nani 67), Hernandez (Owen 75), Berbatow.
Nie zagrali: Kuszczak, Smalling, Carrick, Rafael Da Silva.

West Ham 1-3 Bolton
Green, Faubert, Gabbidon, Upson (Reid 54), Ilunga, Dyer (McCarthy 77), Parker, Noble, Barrera, Piquionne, Cole (Sears 86).
Nie zagrali: Stech, Tomkins, Boa Morte, Kovac.

Bramki ze spotkania

Galeria z meczu: Manchester United – West Ham United

1:0 – Wayne Rooney

2:0 Nani

3:0 Dymitar Berbatow

Manchester United, Premiership, West Ham United,

Prosimy o głosy!

Przed, podczas i po meczu zapraszamy na nasz czat!

Podopieczni sir Alexa Fergusona nie popisali się podczas sobotniego wyjazdu na Goodison Park. Co prawda mecz z tamtejszym Evertonem rozpoczęli znakomicie, jednak były to dobre złego początki. Gospodarze zdołali się podnieść po golu zdobytym przez Berbatova i narzucić własny styl gry, czego efektem były trzy kolejne gole zawodników Davida Moyesa. Na gromkie brawa zasługują zmiany przeprowadzone przez managera „The Toffes”, bowiem strzelcami dwóch ostatnich goli byli zawodnicy wprowadzeni na plac gry z ławki rezerwowych.

Z goła inaczej zaprezentowali się „The Hummers”. W meczu rozgrywanym na Upton Park rozbili oni Hull City 3:0. Londyńczycy dominowali od samego początku, czego efektem było trafienie Valona Behramiego już w trzeciej minucie gry. Na 2:0 podwyższył najskuteczniejszy zawodnik „Młotów” w tym sezonie- Carlton Cole, a wynik spotkania ustalił Man of the Match: Julien Faubert. Podopieczni Gianfranco Zoli rozegrali jedne z najlepszych zawodów trwającego sezonu. Do „11 kolejki” sporządzonej przez dziennikarzy „Sky Sports” trafiło aż trzech jego podopiecznych.

Oprócz sobotniego pojedynku, klub ze stolicy Anglii dobrymi wynikami nie grzeszy. Jeszcze kilka kolejek temu znajdowali się na przedostatniej pozycji w stawce 20 zespołów Premier League. Co prawda obecnie plasują się na 13 miejscu, jednak ta lokata nie oznacza pewnego utrzymania w elicie, gdyż ekipa Burnley, wyprzedzająca jedynie outsiderów z Portsmouth, ma tylko 4 punkty straty do Londyńczyków. Zatem walka o utrzymanie zapowiada się nie mniej ciekawie od walki o mistrzostwo kraju.

Po sobotniej wpadce sytuacja w tabeli skomplikowała się na niekorzyść United. Potknięcie piłkarzy z pod znaku czerwonego diabła w 100% wykorzystały oba londyńskie kluby. I tak oto do prowadzącej Chelsea strata wynosi 4 pkt a przewaga nad trzecim Arsenalem to tylko 2 oczka. Aby zachować realne szansę na obronę mistrzostwa trzeba wygrać z West Hamem, najlepiej dość przekonywająco, bo jak wiadomo, w przypadku takiej samej ilości punktów pod uwagę będzie brana różnica goli. Bilans „Red Devils” to +39 i niestety również w tym elemencie lepsi są „The Blues” którzy legitymują się stosunkiem goli +41. Chyba nikt nie ma nic przeciwko, gdyby powtórzył się rezultat z pierwszej konfrontacji obu zespołów, kiedy to „Czerwone Diabły” upokorzyły „Młoty” przed własną publicznością strzelając im 4 gole, nie tracąc żadnego.

Wielce prawdopodobne, iż podczas dzisiejszego pojedynku zobaczymy w składzie, po raz pierwszy od października, Rio Ferdinanda i Nemanje Vidića . Anglikowi skończyła się sankcja nałożona przez FA, a Serb chyba ma już za sobą zarówno problemy zdrowotne, jak i medialną burzę, która mówiła o konflikcie ze szkockim bossem.

Wydaje się, że najpewniejsi zwycięstwa gospodarzy w dzisiejszej potyczce są…bukmacherzy. Kurs na ekipę z Old Trafford oscyluje w granicach 1.2, za remis zostanie wypłacona należność w stosunku 6:1 a w przypadku, jak by nie mówić, sensacyjnej wygranej gości wzbogacimy się piętnastokrotnie.

Pierwszy gwizdek dobrze znanego kibicom Manchesteru United sędziego Alana Wiley’a o godzinie 21:00 czasu polskiego.

Składy:
Manchester United: Van der Sar, Kuszczak, Foster, Neville, Brown, Rafael, Ferdinand, Vidic, Evans, Evra, Fabio, Park, Anderson, Valencia, Carrick, Scholes, Fletcher, Gibson, Rooney, Owen, Berbatov, Diouf.
West Ham United: Green, Stech, Spector, Faubert, Tomkins, Da Costa, Daprela, Parker, Behrami, Kovac, Collison, Diamanti, Stanislas, Cole, Mido, Ilan, Franco.

Wypowiedzi przedmeczowe

Przeciwko West Hamowi United nie będzie łatwo bo mieliśmy tylko trzy dni na odpoczynek. Ale my jesteśmy Manchester United. To coś dla czego gramy w piłkę nożną. Musimy mieć też pewność, że zgarniemy trzy punkty przed finałem Carling Cup.

Patrice Evra

Mówiłem już o tym kilka tygodniu temu, jeśli uda nam się wygrać kilka spotkań pod rząd, to możemy naprawdę sporo zyskać. Obecnie wygraliśmy dwa spotkania pod rząd i na Old Trafford jedziemy mocno podbudowani. Oczywiście to będzie bardzo ciężkie spotkanie, zwłaszcza że „Czerwone Diabły” są podrażnione porażką z Evertonem, ale zrobimy wszystko co w naszej mocy.

Scott Parker

Walka o mistrzostwo Anglii to wyścig, a czasami także bitwa. Musisz zrobić wszystko, aby uczestniczyć w tym do samego końca, bo szala może przechylić się na twoją korzyść w ostatnim momencie. Nasz zespół ma doświadczenie i wie jak gonić lidera. West Ham będzie wymagającym rywalem. Są zdesperowani, aby zdobyć jakiekolwiek punkty, oczywiście z innych powodów niż my. Powinniśmy zatem zobaczyć emocjonujący mecz.

Mike Phelan

Bramki z meczu

1:0 Wayne Rooney

2:0 Wayne Rooney

3:0 Michael Owen

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Manchester United, Premier League, Premiership, Video, West Ham United,

» Konkurs z nagrodami
» Przejdź do relacji Video Live!

Czego możemy oczekiwać od dzisiejszego spotkania? Walki. Sytuacja obydwu zespołów nie pozwala na beztroskie rozdawanie punktów. Celem The Hammers jest oddalenie się od strefy spadkowej na bezpieczny dystans kilku pozycji, gdyż obecnie niżej notowane są tylko trzy drużyny, przy czym Bolton dysponuje meczem zaległym. Mimo to, gospodarze powinni być zadowoleni nawet z ewentualnego remisu. Manchester natomiast jedzie ku zachodniej części Londynu z zamiarem pewnego zwycięstwa pozwalającego na utrzymanie dotychczasowej lokaty, a przy odrobinie szczęścia i naszego rywala zza miedzy zbliżenie się do lidera – Chelsea – na 2 lub 3 oczka.

Bezpośrednie konfrontacje obu teamów w poprzednich sezonach przemawiają na korzyść Czerwonych Diabłów. Manchester wygrał ostatnie 3 spotkania, aplikując Młotom 7 bramek i tracąc tylko jedną. W ostatnim meczu pokonaliśmy Londyńczyków 0:1 po ciężkich 90 minutach i wspaniałej akcji wiecznie młodego Ryana Giggsa.

Drużyna dzisiejszych gospodarzy powoli wychodzi z dołka, który zapoczątkowali niemal równo z rozpoczęciem sezonu. Poza pierwszą kolejką, kiedy to pokonali beniaminka z Wolverhampton, długo nie byli w stanie ugrać kompletu punktów. Jednak w czterech minionych spotkaniach widoczny jest progres zespołu. Dwa zwycięstwa, remis i porażka to nie jest to, o czym marzą sympatycy Młotów, jednak fakt, iż mają na rozkładzie Aston Villę oraz porównanie do poprzednich występów działa na korzyść West Hamu.

Troszkę inaczej sytuacja przedstawia się w przypadku Red Devils. Co prawda, przegraliśmy 40% ostatnich 5 potyczek, jednak ulegaliśmy w spotkaniach wyjazdowych z nieobliczalnym i nieco farciarskim wówczas Liverpoolem oraz będącymi w niebywałym gazie The Blues. W międzyczasie zdołaliśmy pewnie odprawić z kwitkiem ekipy Blackburn oraz Evertonu, a także pozbawić złudzeń outsiderów z Portsmouth.

Nieciekawie wygląda sytuacja kadrowa West Hamu. Po meczu z Burnley z powodu kontuzji kolana ze składu wyleciał Carlton Cole. Na murawie nie pojawią się również Mark Noble (infekcja wirusowa), Luis Jimenez (stłuczony mięsień), Valon Behrami i Matthew Upson. Nie wiadomo, jak potoczą się losy Alessandro Diamantiego oraz Kierona Dyera, albowiem niedawno wznowili treningi z pełnym obciążeniem. Absencje te nie napawają więc hurraoptymizmem zarówno menedżera, jak i sympatyków Młotów.

Goście na brak zawodników w formacji ofensywnej narzekać nie mogą. Po długiej kontuzji do gry wrócił Ji-Sung Park. Na Upton Park zobaczymy zapewne Dymitara Berbatowa, który zdołał już wystąpić w meczu pucharowym. W bramce Tomka Kuszczak najpewniej zastąpi Edwin Van Der Sar – nieobecny w ostatnich spotkaniach Czerwonych Diabłów. Źle się dzieje natomiast ze zdrowiem naszych defensorów. W składzie nie znaleźli się zmagający z różnymi urazami Ferdinand, Fabio, O’Shea i Evans. Szczęściem w nieszczęściu okazuje się dobra dyspozycja Nemanji Vidicia i, znokautowanego ostatnio przez Tomka, Wesa Browna oraz nienajgorsze występy angielskiego weterana – Gary’ego Neville’a. Pamiętajmy, iż w odwodzie znajduje się jeszcze Da Laet. Młody Belg potwierdził swoje walory w potyczce z Tottenhamem.

Reasumując, czeka nas ciekawy i, zapewne, niejednostronny mecz. Drużyna Gianfranco Zoli tanio skóry nie sprzeda, tym bardziej przy żywiołowym dopingu zgromadzonych na Upton Park fanów. West Ham ma coś do udowodnienia kibicom, którzy zaczynają wątpić w umiejętności trenerskie słynnego Włocha. Z drugiej strony Czerwone Diabły nie pozwalają sobie na straty punktów z rywalami z niższej półki, do jakich z pewnością zaliczają się Londyńczycy. Najnowsza historia jest za nami, dysponujemy szerszą kadrą niż nasi rywale i gramy zdecydowanie lepszą piłkę. Patrząc zdroworozsądkowo, powinniśmy więc wygrać bez większych kłopotów. Jednakże „powinniśmy” diametralnie różni się od musimy i o tym powinniśmy pamiętać zarówno my, jak i bohaterowie nadchodzącego widowiska.

Składy zespołów:
West Ham United: Green, Stech, Gabbidon, Dyer, Parker, Ashton, Boa Morte, Kovac, Spector, Faubert, Ilunga, Quashie, Davenport, Tomkins, Collison, Diamanti, Sears, Payne, Hines, N’Gala, Spence, Stanislas

Manchester United: Van der Sar, Foster, Kuszczak, Amos, Neville, Rafael, Brown, Vidić, Evra, Da Laet, Nani, Anderson, Fletcher, Carrick, Scholes, Gibson, Giggs, Park, Obertan, Valencia, Rooney, Berbatow, Owen, Welbeck, Macheda.

Wypowiedzi przedmeczowe

Rio jest na dobrej drodze, by wrócić do zdrowia. Jest w bardzo dobrym nastroju. Nie zależy nam, by od razu był gotowy do gry. Musimy się upewnić, że kiedy wróci, będzie w stanie grać regularnie przez resztę sezonu.
Wciąż mamy problem z Evansem i O’Shea. Kostka Jonny’ego nie znosi zbyt dobrze leczenia. Z kolei John ciągle zmaga się z urazem nogi i nie sądzę, by sytuacja uległa poprawie tak szybko jak tego byśmy chcieli. Do składu wraca jednak Edwin, który trenuje i wraz z resztą bramkarzy będzie zdolny do gry.

Mike Phelan

Gra się tam [Upton Park] ciężko. W ostatnim meczu spisaliśmy się tam dobrze i mam nadzieję, że tak też będzie w sobotę.
Ważne jest, abyśmy teraz mieli serię zwycięstw. Chelsea ma nad nami pięć punktów przewagi i jest silna, co potwierdziła w meczu z Arsenalem. Wyglądają na nieco bardziej zdeterminowanych niż w ostatnich latach.
Tylko od nas zależy czy wywrzemy na nich presję. Możemy to zrobić poprzez serię zwycięstw i mieć nadzieje, że nasi rywale się poślizgną.
Wiara zawsze była w tym klubie. Wierzymy, że możemy wygrać każde spotkanie.

Paul Scholes

W tym sezonie przeciwko zdecydowanym faworytom spisujemy się dobrze, to były wyrównane pojedynki, a nasza forma powoli idzie w górę. Mamy dużą szansę na sprawienie niespodzianki. Wiem, że gramy przeciwko Manchesterowi United, ale nie można się poddać już przed meczem. Musimy myśleć pozytywnie. To świetny zespół, ale nie są niepokonani i musimy wykorzystać ich słabe strony. To nie jest łatwe spotkanie i dlatego lubię takie mecze – ponieważ nie jest łatwo.
Jesteśmy w coraz lepszej dyspozycji, a wciągu ostatnich sześciu meczy, przegraliśmy tylko jeden mecz, ale powinniśmy mieć znacznie więcej punktów na naszym koncie. Nasza sytuacja ulega poprawie i po prostu nadal musimy zdobywać punkty. Bez wątpienia Manchester będzie walczyć o zwycięstwo do ostatniej minuty. Darzę ich wielkim szacunkiem i myślę, że to będzie dobre spotkanie. Nie możemy sobie pozwolić aby Manchester narzucił nam swój styl gry, to my ich musimy do tego zmusić. Jeśli popełnisz błąd to możesz zostać za to skarcony. Musimy tylko zamieniać nasze okazje na zdobycze bramkowe i mam nadzieję, że moi piłkarze to zrealizują.

Gianfranco Zola

W spotkaniach przeciwko Manchesterowi United czy Chelsea jest coś specjalnego. W szczególności takie spotkania są ważne dla młodych piłkarzy w tym mnie. Nigdy nie wychodzimy na boisko z nastawieniem, że nie mamy szans na zwycięstwo. Zawsze dajemy z siebie wszystko.
Być może to nie były najlepsze zawody [mecze z Burnley i Hull] z naszej strony, ale zdobyliśmy bardzo ważne punkty. Jesteśmy odrobinę rozczarowani naszą grą, bo nie potrafimy utrzymać koncentracji do ostatniej minuty. Staramy się nad tym pracować. Menedżer z tego powodu nie był z nas do końca zadowolony. Zdajemy sobie z tego sprawę, że nasza gra w niektórych aspektach musi ulec poprawie, ale należy także i widzieć pozytywne strony. Zdobyliśmy bardzo ważne punkty.
Do okresu Świąt Bożego Narodzenia rozegramy kilka bardzo istotnych spotkań, ale wierzymy, że stać nas na zdobycie kilku punktów. Nie jesteśmy w najlepszym położeniu i staramy się aby ta sytuacja uległa poprawie.

Jack Collison

Kiedy występują z opaską kapitana na ramieniu zawsze chcę dawać dobry przykład. Nie chcę powiedzieć, że jest mi ciężej, ale jestem świadomy swojej roli jako kapitan i chciałem poprowadzić zespół do zwycięstwa z Burnley.
Myślę, że w tym spotkaniu było wiele pozytywnych aspektów, ale obecnie koncentrujemy się na najbliższym rywalu. Kiedy grasz przeciwko Manchesterowi, musisz wierzyć, że jesteśmy w stanie wygrać ten mecz. W przeciwnym razie nie ma sensu wychodzić na boisko.

Scott Parker

Filmiki video z najciekawszymi akcjami spotkania

W razie problemów z odtworzeniem filmików należy użyć przeglądarki Firefox. Przed obejrzeniem filmików warto najpierw odwiedzić stronę http://www.d1g.com/, czasami bez tej czynności filmików nie da się odtworzyć.

Manchester United, Premier League, Premiership, Video, West Ham United,

Mój redakcyjny kolega, Wiktor Marczyk, we wstępie do jednego ze swoich ostatnich tekstów pytał: czy mecze młodzieżówek są nudne? Odpowiedź była jasna – nie są. I tak też było rok temu w Czechach. Zobaczyłem trzy mecze Synów Albionu. Potyczki z Czechami, Włochami i Grekami były niezłe – oglądałem je z przyjemnością. Z tych spotkań zapamiętałem przede wszystkim Davida Buttona, Daniela Sturridge’a, Fredericka Searsa i Jacka Corka.

David Button, bramkarz

Pierwszy z nich, David Button to bramkarz. Wspominam o nim nie dlatego, że urzekł mnie swoimi paradami, albo pewnością przy wyłapywaniu dośrodkowań. Ten młody golkiper był najgorszym zawodnikiem tamtej drużyny. Ręce drżały mu nieustannie, a piłki przelatywały obok niego, jakby płacono mu tylko za udeptywanie pola bramkowego. Dziwić mogło, że Brian Eastick, trener reprezentacji Anglii U19 na pomeczowych konferencjach prasowych zapewniał, że odpowiedzialność za ewentualne porażki jest zbiorowa, a samemu Buttonowi ufa. Może i w szatni odpowiedzialność była zbiorowa, ale wszyscy wiedzieli – nie była. Button zawalił mecz otwarcia z Czechami, kiedy został dwukrotnie pokonany w łatwych sytuacjach przez Tomasa Necida.

David Button jest utrzymywany przez Tottenham Hotspur. Nie można przecież powiedzieć, że jest zawodnikiem tego klubu. Nie ma nawet przydzielonego numeru na koszulkę. Ostatni sezon (czyli ten zaraz po ME U19) spędził w aż 5 klubach. W samym tylko 2009 roku występował w Bournemouth, Luton Town i Dagenham & Redbridge. Jeśli ktoś z Was słyszał o tym ostatnim zespole, to gratuluję. Nie trzeba oczywiście dodawać, że Button w każdym z tych zespołów zagrał raptem kilka razy. Gdzie zagra w przyszłym sezonie? Tego jeszcze nie wiadomo – pewnie znów go gdzieś wypożyczą.

Frederic Sears, pomocnik/napastnik

Przeskakujemy na drugi biegun. Button to była płotka, teraz czas na grubą rybę. Frederic Sears to filigranowy piłkarz (170 cm), który może grać chyba na każdej ofensywnej pozycji. Występuje (naprawdę!) w West Ham United i londyński klub liczy na niego także w przyszłości. Młody snajper przedłużył niedawno kontrakt z West Hamem do 2013 roku. Jeśli jego kariera dalej będzie rozwijać się w tak szybki sposób, to Sears pewnie tego kontraktu nie wypełni. Kolejki klubów z ofertami jeszcze nie ma, ale prędzej, czy później musi nastąpić bum.

Podczas czeskich mistrzostw Europy Frederic Sears wpadł mi w oko nie tylko dlatego, że hasał bez opamiętania i ogrywał rywali niczym treningowe pachołki, ale również wpisał się na listę strzelców w trzecim grupowym meczu przeciwko Grecji (Anglicy wygrali 3:0, ale nic im to nie dało, bo porażka z Czechami i późniejszy bezbramkowy remis z Włochami nie starczył do awansu).

Jack Cork, obrońca

Dla fanów – kapitan drużyny reprezentacji U19, dla kolegów – po prostu Corky. Jack Cork, młodzieniaszek z Chelsea to obrońca-wojownik. Gdy trzeba – do rany przyłóż, gdy sytuacja wymaga ostrej reakcji – potrafi nakrzyczeć. Jest zawodnikiem wielkiego klubu, więc na debiut na tak newralgicznej pozycji przyjdzie mu jeszcze pewnie trochę poczekać. Czasu jednak nie marnuje w drużynach typu Dagenham & Redbridge – tylko w minionym sezonie ogrywał się w Southampton i Watford. Łącznie wystąpił w ponad 30 meczach na wysokim poziomie.

Chciałem porównać Jacka Corka do jakiegoś innego piłkarza – niestety, nie potrafię jednoznacznie powiedzieć, ale chyba ma coś w sobie z Rio Ferdinanda.

Daniel Sturridge, napastnik

Jeśli Buttona nazwaliśmy płotką, a Searsa grubą rybą, to kim do licha jest Daniel Sturridge? Rekinem? Płetwalem błękitnym? Nie wiem, ale jest kimś. Błyszczał na młodzieżowym Euro (gola zdobył m.in. we wspomnianym meczu z Grecją), ale to mu nie wystarczyło. Po powrocie do klubu – Manchesteru City – zaczął zyskiwać rzesze fanów. Szybko udało mu się przekonać do siebie sztab szkoleniowy i w ostatnim sezonie dość często pokazywał się na boiskach Premier League. Swoje występy okrasił 4 bramkami.

Według ostatnich doniesień od przyszłego sezonu Sturridge ma się przenieść do Chelsea. Z nieoficjalnych informacji wynika, że młody napastnik będzie zarabiał 50 tys. funtów tygodniowo. Może się zawrócić w głowie.

Oby się jednak nie zawróciło, bo zgodnie z opinią fachowców Daniel Sturridge będzie stanowił o sile reprezentacji Anglii. I to już niebawem.

Chelsea Londyn, Daniel Sturridge, David Button, Frederic Sears, Jack Cork, West Ham United,

Popularne „Młoty” na własnym stadionie grają bardzo dobrze. W tym sezonie na dwanaście spotkań rozgrywanych na Upton Park, West Ham przegrał zaledwie pięć. Co więcej, drużyna prowadzona przez Gianfranco Zolę nie przegrała żadnego ze swoich ostatnich siedmiu meczów. Ich ostatnia porażka miała miejsce 20 grudnia podczas meczu z Aston Villa. Wart zaznaczenia jest fakt, iż w poprzedniej, 24 kolejce Premiership „Młoty” bezbramkowo zremisowały z Arsenalem na Emirates Stadium i znajdują się obecnie na ósmym miejscu w ligowej tabeli.

West Ham walczył będzie o trzecie z rzędu zwycięstwo na własnym terenie nad Manchesterem United. Manchesterem United, który ostatnimi czasy spisuje się świetnie. W obecnym sezonie zdobył już 53 punkty, co w dniu meczu daje mu drugą pozycję. Przed nim znajduje się Liverpool, który w dramatycznym spotkaniu pokonał na wyjeździe Portsmouth i ma 54 oczka. Dalej w tabeli znajdują się Aston Villa (51 punktów) i Chelsea (49). Wartym podkreślenia jest fakt, że „Czerwone Diabły” nadal mają w zanadrzu dwa spotkania (z West Hamem United właśnie oraz z Fulham).

Co więcej, United jest niepokonane już od jedenastu spotkań. W żadnym z tych meczów nie straciło gola. To bezapelacyjnie wpływa na psychikę i podejście zawodników. – Czuję teraz, że w tej chwili możemy pokonać każdą drużynę na świecie – mówi Dimitar Berbatow, który w ostatnich czterech meczach strzelił trzy bramki. A takich wypowiedzi jak Bułgara jest więcej.

Dodajmy jednak w jakich warunkach piłkarze Alexa Fergusona pięli się w górę. Zespół mimo wielu osłabień (kontuzjowanych było 12 zawodników podstawowej kadry!) potrafił wygrać ligowy mecz z West Bromwich Albion 5:0, wprowadzając tym samym kibiców w wielką euforię. Słuchać było głosy typu „U nas plaga kontuzji, a mimo to po cichu ustawiamy sobie sytuację w lidze na mistrza. Poczekajcie, aż wróci reszta składu!”. W ostatnim spotkaniu z Evertonem do gry zdolni byli już Rio Ferdinand, Wes Brown, Park Ji Sung, Fabio da Silva i Danny Welbeck. A coraz głośniej mówi się o powrocie na dzisiejsze spotkanie Wayne’a Rooneya i Patrice’a Evry. Niestety poczekać będziemy musieli jeszcze na występy Andersona, Nani’ego, Rafaela da Silvy i Jonny’ego Evansa. Kapitana „Diabłów”, Gary’ego Neville’a męczy przeziębienie.

Wygląda na to, że West Ham będzie mógł wystawić swój optymalny skład. Na urazy narzekają jedynie kontuzjowani już od dłuższego czasu Dean Ashton (kostka), Kieron Dyer (biodra/uda) i Daniel Gabbidon (pachwina).

Obecnie w doskonałej dyspozycji jest były zawodnik Chelsea, Carlton Cole, który jest najmocniejszym ogniwem „The Hammers”. Anglik jest najlepszym strzelcem drużyny, a w ostatnich sześciu ligowych meczach strzelił pięć bramek. Trafić do siatki United w dzisiejszym starciu będzie mu jednak niezwykle ciężko. Edwin van der Sar nie ma bowiem ochoty na przerwanie swojej świetnej passy i ma zamiar dalej śrubować swój rekord minut bez straconej bramki.

W Premiership miało miejsce już 27 spotkań obu zespołów. 16 z nich wygrały „Czerwone Diabły”, a cztery popularne „Młoty”. Bilans bramkowy tych spotkań wynosi 56:26 na korzyść United. Ogólnie w historii rozegrano już 116 meczów – United wygrało 51 z nich, 24 razy zanotowano remis, a 41 porażkę. 212 bramek strzeliły „Diabły”, a 156 „The Hammers”.

Wypowiedzi przedmeczowe

Gianfranco Zola, trener West Hamu United:

Oglądałem kilka filmów na wideo z ich meczami i wyłapuję wszystko, co może się przydać. Ale oczywiście jestem zapobiegawczy i nie powiem nic mediom o tym, co znalazłem, żeby nie ułatwiać zadania rywalom.

Mamy dla nich respekt, ale równocześnie zamierzamy sprawić im jutro duże problemy. Każdy ma jakieś słabości i naszym zadaniem jest odkrycie ich gorszych stron.

Czujemy się pewni siebie. Gramy ostatnio dobrą piłkę, a zawodnicy są bardzo zdeterminowani, by kontynuować dobrą passę. Jeśli Manchester United będzie chciał stąd wywieźć punkty będą musieli pokazać się ze swojej najlepszej strony.

Kiedy Carlton jest w takiej formie jak teraz, to ogromnie trudno go zatrzymać. Jego dużym plusem jest to, że zaczął częściej trafiać do bramki. On chce czerpać przyjemność i sławę z każdego meczu.

To właśnie Carlton może być tym piłkarzem, który w końcu zatrzyma Manchester United.

Gianfranco Zola

Darren Fletcher, pomocnik Manchesteru United:

Jesteśmy mistrzami Anglii, Europy i świata. West Ham na pewno będzie chciał nas w końcu powstrzymać, a ich fani będą im pomagać swoim dopingiem.

Atmosfera na Upton jest naprawdę wroga dla przyjezdnych drużyn. Czasem oglądając mecz w TV wydaje się, że doping tam jest świetny. Ale na pewno nie w stosunku do nas. Kiedy odnosi się sukcesy, ludzie w końcu chcą je przerwać.

Musisz temu stawić czoła. Kiedy podchodzi się do wykonania rzutu rożnego i słyszy się te obelgi, najlepiej jest się zamknąć i wyłączyć. To najlepsza droga, by wygrać mecz. Musimy również zagrać z ogromną determinacją. Do tego musimy jutro zmierzać.

Darren Fletcher

Składy obu zespołów

West Ham United (cała kadra):
Green, Neill, Collins, Upson, Ilunga, Behrami, Parker, Noble, Savio, Collison, Cole, Di Michele, Boa Morte, Lastuvka, Lopez, Spector, Tomkins, Tristan, Sears, Kovac.

Manchester United (cała kadra):
Van der Sar, Foster, Kuszczak, Brown, Eckersley, Ferdinand, Vidic, O’Shea, Evra, Ronaldo, Carrick, Scholes, Fletcher, Gibson, Giggs, Park, Tosic, Berbatov, Rooney, Tevez, Possebon.

Sędzia:
Phil Dowd

Filmiki wideo z najciekawszymi akcjami spotkania

62′ Ryan Giggs 1:0 dla United

Skrót spotkania

W razie problemów z odtworzeniem filmików należy użyć przeglądarki Firefox.

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Video, West Ham United,

Chelsea vs Stoke 2 – 1

Zacznijmy od meczu dwóch zespołów, które swą gra specjalnie ostatnio nie porywają. Londyńczycy, a przede wszystkim ich trener, zasłużyli sobie ostatnio na sporo krytyki a sytuacja w drużynie była odzwierciedleniem formy na boisku. Raz po raz nadchodziły informacje na temat zwolnienia trenera Scolariego lub zwiastuny rebelii wśród piłkarzy. Z drugiej strony Stoke, które przebywa w dole tabeli, również nie zaskakiwało. Od samego początku meczu gra układała się bardzo chaotycznie. Stoke na samym początku stworzyło kilka sytuacji podbramkowych, które wprowadziły trochę zamętu w szeregach defensywy Chelsea. Jednakże to ta druga drużyna przejęła ostatecznie inicjatywę lecz dogodne sytuacje marnowali Anelka oraz Kalou. Z drugiej strony w sobotę dobrze bronił bramkarz Stoke – Sorensen.

W drugiej połowie wydawało się, że sytuacja nie zmieni się gdy Ballack zmarnował strzał głową z czystej pozycji. Im dłużej oglądałem to widowisko tym bardziej przypominało mi ono mecze LFC z poprzednich kilku sezonów. Co więcej, potwierdzenie mojego spostrzeżenia nadeszło w 60 minucie, kiedy po błędzie obrońców Ronny Delap wyprowadził Stoke na prowadzenie. W rezultacie Chelsea rzuciło się do rozpaczliwych ataków, jednakże przez prawie pół godziny nic im nie wychodziło. Akcje były chaotyczne a Stoke broniło się praktycznie całą drużyną. Jednakże, tak jak LFC, tak i Chelsea w końcu udało się w końcu wyrównać dzięki bardzo szczęśliwemu strzale głową Belettiego. Ostatecznie trzy punkty dla Londyńczyków uratował Lampard strzałem rozpaczy z linii pola karnego.

Na wzmiankę zasługuje również fakt, że do składu nie załapał się Drogba. Jego przyszłość w klubie ze Stamford Bridge stanęła pod znakiem zapytania. Coraz głośniej mówi się o jego sprzedaży co mogłoby trochę podratować finanse zadłużonego klubu. Z drugiej jednak strony nie słychać aby ktokolwiek chciał kupić napastnika bez formy. Co do Scolariego, jego pozycja wydaję się niezagrożona co najmniej do następnego meczu, jednakże jego kariera na Stamford Bridge wisi na włosku. Przypomnę, że nikomu nieznany wcześniej Avram Grant radził sobie w zeszłym sezonie o wiele lepiej niż utytułowany Brazylijczyk.
Konkluzja dla United: jedna jaskółka wiosny nie czyni

Wypowiedzi pomeczowe:

Frank daje Tobie to czego potrzebujesz, sprawia, że przestajesz czuć presję. Dzisiejsza wygrana jest bardzo ważna, gdyż wywalczyliśmy trzy punktu a przede wszystkim nie straciliśmy gola ze stałego fragmentu gry. Rozumiem radość moich zawodników z wygranej, gdyż poprawia ona atmosferę w drużynie, która obecnie jest o wiele lepsza niż wcześniej dzięki dwóm wygranym.

Menedżer Chelsea Luis Felipe Scolari

Jesteśmy całkowicie rozczarowani wynikiem spotkania, jednakże trzeba oddać Chelsea szacunek.Wiedzieliśmy, że będziemy musieli się twardo bronić. Na pochwały zasługuje Thomas Sorensen, który wykonał dziś kilka świetnych interwencji. Po strzeleniu bramki uwierzyliśmy, że to może być nasz dzień.

Menedżer Stoke Tony Pulis

Chelsea: Cech, Bosingwa (Belletti 78′), Carvalho, Alex, Ashley Cole, Lampard, Mikel (Stoch 82′), Ballack, Malouda (Di Santo 60′), Anelka, Kalou.
Nie weszli na boisko: Cudicini, Ivanovic, Mancienne, Kakuta.

Kartki: –

Bramki: Belletti 88′, Lampard 90′.

Stoke: Sorensen, Wilkinson, Shawcross, Abdoulaye Faye, Higginbotham (Griffin 34′), Delap, Whelan, Amdy Faye (Pugh 28′), Etherington (Kitson 83′), Beattie, Cresswell.

Nie weszli na boisko: Simonsen, Olofinjana, Lawrence, Sonko.

Kartki: Amdy Faye, Kitson, Whelan

Bramki: Delap 60′.

Publiczność: 41,788

Sędzia: Peter Walton (Northamptonshire).

Hull vs Arsenal 1 – 3

Sobota zwieńczona została meczem między dwiema niespodziankami tego sezonu. Gospodarze spotkania bowiem, wbrew przedsezonowym prognozom znajdują się w górnej połowie tabeli. Co więcej, z wyjazdowego spotkania na Emirates we wrześniu 2008 roku wywieźli trzy punkty. Arsenal natomiast to chyba, zaraz po Tottenhamie, drużyna która najbardziej rozczarowuje w tym sezonie. Skalą jej kryzysu jest fakt, że w tym samym punkcie sezonu w zeszłym roku Kanonierzy mieli na koncie 12 punktów więcej i prowadzili w tabeli. Teraz jednak nie dość, że grają nierówno, to wypadli z pierwszej czwórki na rzecz Aston Villi a po pietach depcze im Everton z sześcioma punktami straty i jednym meczem mniej.

Przejdźmy jednak do samego spotkania. Jak można się było spodziewać, także i tym razem inicjatywę od samego początku przejął Arsenal. Zaczęło się od dwóch rzutów wolnych wykonanych przez Robina van Persiego. Jednakże nie zmieniły one wyniku gdyż wykonawca skupiał się na sile bardziej niż na precyzji. W 30′ gry pojawiła się kolejna dogodna okazja , po której padła pierwsza bramka dla The Gunners. RvP ładnie dośrodkował z rożnego a Adebayor wyskoczywszy najwyżej zdobył bramkę precyzyjnym strzałem. Łatwiejszej akcji do zdobycia bramki nie można by sobie wyobrazić. Do końca połowy wynik już się zmienił.

Po przerwie gospodarze zaczęli grę trochę odważniej. Pierwszą okazję zmarnował wypożyczony z Manchesteru United Manucho. Wprowadzony po przerwie zawodnik został powalony w polu karnym, jednakże sędzia nie odgwizdał karnego. Sprawiedliwości stało się jednak zadość w 65 minucie. Po błędzie Gaela Clichy’ego bramkę zdobył Daniel Cousin po dośrodkowaniu Bernarda Mendy’ego. Jednakże zespół z Hull było stać tylko na tyle, gdyż przewagę znowu stopniowo wypracował sobie zespół przyjezdny. Po błędzie w obronie niepilnowany Samir Nasri zdobył bramkę ładnym strzałem w długi róg bramki. Przy tym golu asystę zaliczył RvP, który miał także udział przy trzecim golu strzelonym przez Niklasa Bendtnera w 86′. O ile bramka Francuza była zdobyta prawidłowo, o tyle przy bramce Duńczyka RvP znajdował się na pozycji spalonej.

Reasumując, Hull zagrało bardzo przeciętnie a Arsenal miał więcej szczęścia choć wygrał zasłużenie. To co najbardziej interesuje fanów Czerwonych Diabłów, to zapewne debiut Manucho w barwach Tygrysów. Angolczyk nie zachwycił jednak niczym pozytywnym, głównie ze względu na dobrą dyspozycję defensywy Kanonierów. Jednakże będziemy wyglądali naprzeciw jego kolejnych występów, które z pewnością nadejdą w ciągu dalszej części sezonu.
Konkluzja dla United: żeby dwa razy z Hull przegrać trzeba by naprawdę kiepsko grać.

Wypowiedzi pomeczowe:

Bernard Mendy rozegrał dziś dobre spotkanie a jego rywalizacja z Clichym bardzo ciekawa. Uważam, że moja drużyna będzie grała coraz lepiej. Chłopcy pokazali dziś, że są skoncentrowani, zjednoczeni i gotowi do walki. Dlatego właśnie walczyli wytrwale do końca.

Menedżer Arsenalu Arsene Wenger

Hull: Myhill, Doyle, Turner, Ricketts, Kilbane, Mendy, France (Fagan 83′), Ashbee, Halmosi (Manucho 53′), Geovanni (Garcia 87′), Cousin.

Nie weszli na boisko: Duke, Dawson, Folan, Giannakopoulos.

Kartki: Ashbee.

Bramki: Cousin 65′.

Arsenal: Almunia, Sagna, Toure, Djourou, Clichy, Eboue (Bendtner 69′), Diaby, Denilson, Nasri, Adebayor (Song Billong 87′), Van Persie.

Nie weszli na boisko: Fabiański, Vela, Ramsey, Gibbs, Merida.

Kartki: Clichy.

Bramki: Adebayor 30′, Nasri 82′, Bendtner 86′.

Publiczność: 24,924

Sędzia: Alan Wiley (Staffordshire).

Man City vs Wigan 1 – 0

Innym ciekawym spotkaniem ostatniej kolejki była potyczka drużyn prowadzonych przez byłych graczy Czerwonych Diabłów. Man City pod wodzą Marka Hughesa podejmowało na Eastlands drużynę prowadzoną przez Steve’a Bruce’a. W tym meczu debiut zaliczyć miał Wayne Bridge, który został pozyskany z Chelsea za jedyne 10mln £. Z drugiej strony, zapowiadało się także, że ta potyczką może okazać się ostatnią dla Winstona Palaciosa w barwach Wigan. Od jakiegoś czasu mówi się bowiem o zainteresowaniu Urugwajczykiem ze strony Spurs oraz United.

Na temat samego meczu nie będę się rozpisywał. Spotkanie przebiegało dosyć przewidywalnie, gdyż już od pierwszych minut gospodarze często gościli pod bramką Kirklanda. Jednakże żadnemu z piłkarzy Man City nie udało się przełożyć przewagi na bramki głównie za sprawą dobrze dysponowanego tego dnia bramkarza Wigan. Piłkarze zeszli do szatni po niezwykle rozczarowującej pierwszej połowie gry w wykonaniu gospodarzy. Z drugiej strony goście niczym nie zaimponowali w ofensywie gdyż ich gra skupiała się na odpieraniu dywanowych ataków Robinho i spółki.

Po przerwie sytuacja nie zmieniła się aż do zdobycia bramki przez Zabaletę po bardzo ładnym strzale z półwoleja tuż zza pola karnego. Kirkland naprawdę nie miał większych szans na obronienie tego strzału. W następnej minucie doszło jednak do bardzo ciekawego punktu zwrotnego. Przy walce o górna piłkę Richard Dunnebył faulowany w powietrzu przez Amra Zakiego. Ten pierwszy uznał, że Egipcjaninowi osobiście wymierzy sprawiedliwość kopniakiem w żebra. Na jego nieszczęście tuż obok stał sędzia i dobrze widział całe zajście. Arbiter, nie mając innego wyjścia, pokazał Dunne’owi czerwony kartonik i Irlandczyk mógł tylko pogodzić się ze skutkiem własnej głupoty. Trafiła kosa na kamień – i to dosłownie. Od tego momentu spotkanie zupełnie się odmieniło. Zadowolone z siebie Man City nie cofnęło się zbytnio ale za to Wigan odważnie przeszło do kontrofensywy. Jednakże pomimo kilku ładnych akcji na niewiele się to zdało. Na uwagę zasługuje jednak niezwykła pomyłka Amra Zakiego. Egipcjanin nie trafił po strzale główką na pustą bramkę i mógł jedynie kontemplować swój błąd przytulając słupek z niedowierzania.

Mówiąc szczerze, spotkanie mogło potoczyć się w obie strony gdyby piłkarze obu zespołów wykorzystali dogodne okazje jakie stworzyły sobie oba zespoły. Ku niezadowoleniu gości, a zarazem satysfakcji gospodarzy wynik meczu premiuje Man City, które w końcu zdobyło 3 punkty i znajduje się na 11 miejscu z 4 punktami przewagi nad strefą spadkową. Powiem jednak szczerze, że wygrana nie była wogóle przekonujące i nie wróże Man City prędkiego powrotu do górnej części tabeli.
Konkluzja dla United: dajmy Szejkom więcej czasu na kompromitację.

Wypowiedzi pomeczowe:

Przez całe spotkanie nie pozwoliliśmy przeciwnikom stworzyć czystych okazji do zdobycia bramki, głównie dzięki naszej woli zwycięstwa. Nie spodziewałem się, że to Zabaleta strzeli bramkę, ale zdobywając ja w bardzo ładny sposób podsumował swój dobry występ w tym meczu

Menedżer Man City Mark Hughes

To zdecydowanie pudło sezonu. Trudniej było chybić z tej pozycji niż trafić. Graliśmy jednak dobrze i użyliśmy wszystkich sił przeciwko nim [Man City]. Za chęci i okazji zasługiwaliśmy na coś więcej. Brakowało nam szczęścia – rzuciliśmy się do ataku po słabej pierwszej połowie.

Boss Wigan o pudle Zakiego

Man City: Hart, Zabaleta, Onuoha, Dunne, Richards, Bridge, Wright-Phillips, Kompany, Elano, Robinho, Sturridge (Garrido 62′).
Nie weszli na boisko: Schmeichel, Vassell, Jo, Fernandes, Caicedo, Weiss.

Kartki: Robinho, Dunne – czerwona

Bramki: Zabaleta 53′.

Wigan: Kirkland, Melchiot, Bramble (Camara 87′), Scharner, Figueroa (Kapo 74′), Valencia, Palacios, Cattermole, Taylor (De Ridder 58′), Heskey, Zaki.
Nie weszli na boisko: Kingson, Edman, Brown, Boyce.

Kartki: Cattermole, Bramble, Palacios, Kirkland.

Publiczność: 41,262

Sędzia: Lee Mason (Lancashire).

Liverpool vs Everton

Derbowy mecz między dwiema drużynami znad rzeki Mersey miał miejsce w poniedziałek i był zwieńczeniem zmagań 22 kolejki sezonu 2008/09 Premier League. Wszyscy zapewne spodziewali się spektakularnego widowiska co najmniej na miarę spotkania obu zespołów z początku sezonu. Gospodarze byli przed tym meczem szczególnie zmotywowani ostatnim spadkiem formy. Everton z kolei podchodził do tego spotkania bez kompleksów gdyż zanotował w tym sezonie korzystne wyniki w starciach z pozostałymi drużynami z tzw. „wielkiej czwórki”.

Derby rozpoczęły się dosyć chaotycznie. Oba zespoły starały się przejąć inicjatywę od samego początku jednak gubiły się w nieuporządkowanej grze. Ponadto dyspozycja obu linii defensywnych skutecznie rozbijała wszystkie ataki. Pierwszą dogodną sytuację zmarnował napastnik The Reds Fernando Torres. Po ładnym podaniu defensora LFC Hyypii Hiszpan fatalnie spudłował próbując przelobować bramkarza Evertonu, Tima Howarda. Była to 28 minuta meczu. Kolejną składna akcję gospodarze przeprowadzili w 44′ ale strzał Riery był o tyle mocny co mało precyzyjny. W pierwszej połowie gra obu zespołów była szarpana a sędzia Howard Web raz po raz odgwizdywał przewinienia obu zespołów. Jednakże poza zderzeniem głowami Alberta Riery oraz Victora Anichebe nic ciekawego więcej się nie wydarzyło. Rezultat do przerwy – bezbramkowy i bezbarwny remis.

Druga odsłona potyczki zaczęła się podobnie do pierwszej. W 56 minucie ciekawą akcję przeprowadzili znów gospodarze jednakże strzał Riery został zablokowany a niezbyt ruchliwy tego dnia Hyypia pogubił się i nie zdążył z dobitką. Od tego momentu gospodarze zaczęli przeważać a Everton zaczął skupiać się na kontrataku. Po nieudanej akcji gości Liverpool wykorzystał niefrasobliwość defensywy rywala i Steven Gerrard wyprowadził gospodarzy na prowadzenie. Mimo rozpaczliwej interwencji aż trzech zawodników Evertonu umieścił on piłkę w bramce silnym strzałem po ziemi. Sytuacja wydawała się rozstrzygnięta, gdyż do tej pory The Toffies nie przeprowadzili żadnej groźnej akcji mimo kilku ambitnych zrywów. Benitez najpierw zdjął całkowicie niewidocznego Robbiego Keane’a a później także bezradnego dziś Torresa. Jakie musiało jednak zagościć zdziwienia na twarzy Hiszpańskiego trenera kiedy Timowi Cahill’owi udało się wyrównać zaledwie dwie minuty po wejściu na boisko Lucasa Leivy, który zmienił wcześniej wspomnianego Torresa. Gol był o tyle kuriozalny, że Australijczyk kompletnie niepilnowany hasał sobie po polu bramkowym jak zając i z łatwością zmylił Pepe Reinę. Hiszpański bramkarz LFC rzucił się kompletnie w inną stronę, czym udowodnił potwierdził słaby występ w dzisiejszym meczu. Defensywa gospodarzy także się nie popisała dając zawodnikowi przeciwnej drużyny przeciwnej tyle wolnego miejsca.

Mecz ostatecznie zakończył się remisem, który zdecydowanie rozczaruję kibiców gospodarzy,którzy po zwycięstwie na wyjeździe spodziewali się z goła innego rezultatu. Ponadto, za sprawą remisu nowym liderem został zespół United mając jeszcze jedne mecz do rozegrania w zapasie. Będąc szczerym, to ten mecz jedynie utwierdził mnie w przekonaniu, że LFC czeka ciężka przeprawa jeśli mają zamiar odebrać Nam tytuł, czego im ekhem… nie życzę ;)

Wypowiedzi pomeczowe:

Jesteśmy rozczarowani naszą postawą w obronie pod koniec spotkania a przede wszystkim dopuszczeniem do rzutu wolnego tak blisko naszego pola [karnego]. Mogliśmy do tego nie dopuścić. [Everton] grał długą piłką, mogliśmy zachować się lepiej w obronie. Jednakże jest dopiero styczeń, jesteśmy na równi z United dlatego musimy być dobrej myśli i iść do przodu.

Menedżer Liverpool’u Rafa Benitez

Graliśmy bardzo dobrze. Musieliśmy się bronić, czego można było się spodziewać po meczu z drużyną z czubka tabeli. Jednakże moi piłkarze zasługują na szacunek. Cały czas ciężko pracują i doskonalą swoje umiejętności. W klubie panuje świetna atmosfera, która osiągnęła już najwyższy poziom.

Menedżer Everton’u David Moyes

Liverpool: Reina, Carragher, Hyypia, Skrtel, Aurelio, Kuyt, Gerrard, Alonso, Riera (Babel 89′), Keane (Benayoun 67′), Torres (Leiva Lucas 85′).
Nie weszli na boisko: Cavalieri, Dossena, Arbeloa, Mascherano.

Bramki: Gerrard 68′.

Everton: Howard, Hibbert, Lescott, Jagielka, Baines, Osman, Arteta, Neville, Pienaar, Cahill, Anichebe.
Nie weszli na boisko: Nash, Van der Meyde, Castillo, Rodwell, Jutkiewicz, Gosling, Kissock.

Kartki: Pienaar, Arteta.

Bramki: Cahill 87′.

Publiczność: 44,382

Sędzia: Howard Webb (S Yorkshire).

Liverpool v Everton

Pozostałe mecze:

Blackburn vs Newcastle 3 – 0

Blackburn: Robinson, Ooijer, Samba (Dunn 45′), Nelsen, Warnock, Emerton, Andrews, Kerimoglu (Grella 59′), Pedersen, Roberts, McCarthy (Roque Santa Cruz 70′).
Nie weszli na boisko: Bunn, Mokoena, Treacy, Derbyshire.

Kartki: Grella, Roberts.

Bramki: McCarthy 61′ – karny, Roberts 66′, 86′.

Newcastle: Given, Edgar, Bassong, Coloccini, Jose Enrique, Duff (Gutierrez 79′), Guthrie, Butt, N’Zogbia (Barton 74′), Carroll, Owen.
Nie weszli na boisko: Harper, Xisco, Taylor, Kadar, LuaLua.

Kartki: Edgar, Butt, Barton, Butt – druga żółta, w konsekwencji czerwona

Publiczność: 25,583

Sędzia: Rob Styles (Hampshire).

Sunderland vs Aston Villa 1 – 2

Sunderland: Fulop, Chimbonda, Nosworthy (McShane 62′), Ferdinand, Collins (Bardsley 62′), Edwards, Tainio, Whitehead, Diouf (Reid 81′), Cisse, Jones.
Nie weszli na boisko: Colgan, Chopra, Leadbitter, Healy.

Kartki: Nosworthy, Cisse, Fulop, Tainio.

Bramki: Collins 11′.

Aston Villa: Friedel, Reo-Coker, Davies, Cuellar, Luke Young, Milner, Sidwell (Gardner 73′), Petrov, Barry, Ashley Young, Agbonlahor.
Nie weszli na boisko: Guzan, Harewood, Delfouneso, Knight, Salifou, Shorey.

Kartki: Luke Young, Agbonlahor, Ashley Young – czerwona

Bramki: Milner 60′, Barry 80′ – karny.

Publiczność: 40,350

Sędzia: Mike Dean (Wirral).

West Brom vs Middlesbrough 3 – 0

West Brom: Carson, Hoefkens, Barnett (Pele 39′), Donk, Robinson, Borja Valero, Greening, Brunt, Koren, Simpson (Moore 77′), Fortune (Beattie 69′).
Nie weszli na boisko: Kiely, Cech, Kim, Filipe Teixeira.

Bramki: Brunt 4′, Koren 54′, 67′.

Middlesbrough: Turnbull, McMahon (Bates 70′), Wheater, Riggott (Huth 36′), Taylor, O’Neil (Mido 57′), Digard, Shawky, Downing, Sanli, Alves.
Nie weszli na boisko: Jones, Emnes, Adam Johnson, Bennett.

Kartki: Shawky, Huth, Digard – czerwona

Publiczność: 25,557

Sędzia: Mark Halsey (Lancashire).

Tottenham vs Portsmouth 1 – 1

Tottenham: Gomes, Corluka, Woodgate, King (Dawson 44′), Bale (Bentley 68′), Lennon, Zokora, O’Hara, Modric, Pavlyuchenko (Bent 28′), Defoe.
Nie weszli na boisko: Alnwick, Huddlestone, Campbell, Taarabt.

Bramki: Defoe 70′.

Portsmouth: James, Johnson, Campbell, Distin, Belhadj, Nugent (Utaka 73′), Davis, Kaboul (Wilson 88), Kranjcar (Hreidarsson 90′), Armand Traore, Crouch.
Nie weszli na boisko: Begovic, Pamarot, Little, Kanu.

Kartki: Davis, Kaboul.

Bramki: Nugent 59′.

Publiczność: 36,011

Sędzia: Steve Bennett (Kent).

West Ham vs Fulham 3 – 1

West Ham: Robert Green, Lucas Neill, Matthew Upson, Ilunga, Collins, Behrami, Noble (Faubert 81′), Collison (Mullins 83′), Parker, Di Michele (Dyer 87′), Cole.
Nie weszli na boisko: Stech, Boa Morte, Tristan, Sears.

Kartki:Behrami.

Bramki: Di Michele 7′, Noble 60′ – karny, Cole C 76′.

Fulham: Schwarzer, Hughes, Konchesky, Hangeland, Pantsil, Murphy, Davies (Gera 74′), Etuhu (Andreasen 84′), Johnson, Zamora (Nevland 72′), Dempsey.
Nie weszli na boisko: Zuberbuhler, Gray, Kallio, Baird.

Kartki: Konchesky, Pantsil, Davies.

Bramki: Konchesky 22′.

Publiczność: 31,818

Sędzia: Phil Dowd (Staffordshire).

Zdjęcie kolejki:

Joe Kinnear wysłuchuje opinii kibica na temat jego pracy. Starszy pan najwyraźniej ma ochotę podzielić się swym doświadczeniem, bowiem wygląda na takiego, który może jeszcze pamiętać czasy świetności swoich pupili. A wszystko dzieje się jeszcze przed porażką z Blackburn 3-0. Wygląda na to, że Boss Srok nie wziął sobie uwag starszego pana do serca…

Tabela:

Bonus:

Joey Barton vs Jose Enrique

Przypominacie sobie jak Ricardo Fuller obrywa od Andy’ego Griffina za udział przy straconej bramce? Cóż, w ślady kapitana Stoke poszedł tym razem „badboy” Burton popisując się swoimi „więziennymi” metodami zwracając uwagę skrzydłowemu Jose Enrique za jego udział przy trzeciej bramce dla Blackburn.

Znalezione na Off The Post

Dane statystyczne za BBC
Wielkie dzięki dla fred54 za wideo, koleś odwala kawał świetnej roboty!

Wybrane zdjęcia z 22 kolejki Premier League

Arsenal Londyn, Aston Villa, Blackburn Rovers, Chelsea Londyn, Everton, Fulham Londyn, Hull City, Liverpool, Manchester City, Middlesbrough, Newcastle United, Portsmouth, Premier League, Premiership, Stoke City, Sunderland, Tottenham Hotspur, West Bromwich Albion, West Ham United, Wigan Athletic,