» Najlepsi komentatorzy lipca
» Wideo z meczu Manchester United vs. WBA
» Galeria z meczu: West Bromwich Albion – Manchester United

1. Najlepszym zawodnikiem pojedynku na The Hawthorns był niewątpliwie Ashley Young. Anglik niesamowicie szybko znalazł wspólny język z nowymi kolegami, co przełożyło się na wymierny efekt w postaci asysty i akcji, która ostatecznie zakończyła się samobójczym trafieniem Reida. To właśnie jego stroną United dużo chętniej przeprowadzało swoje ataki, mimo że po meczu o Tarczę Wspólnoty to Nani wydawał się być w większym gazie. Youngowi wciąż wprawdzie zdarzają się przestoje i słabsze momenty, ale jeżeli dalej w takim tempie będzie wprowadzał się do zespołu, to o miejsce w podstawowym składzie nie będzie się musiał martwić.

2. Forma środkowych pomocników to ostatnio jeden z najczęściej omawianych tematów w kontekście gry Czerwonych Diabłów. Z West Bromem za rozgrywanie wziął się duet Anderson – Cleverley i trzeba przyznać, że spisali się nie najgorzej. Nie był to wprawdzie tak przekonujący występ jak ten przeciwko Manchesterowi City, ale między innymi dzięki postawie tej dwójki United dużo dłużej utrzymywało się przy piłce, co przekładało się na ciekawe sytuacje podbramkowe. O ile za postawę w ofensywie można im więc wystawić mocną 4, to sporo kłopotów mieli z grą defensywną i asekuracją linii obrony. Zarówno Anglik, jak i Brazylijczyk dużo lepiej czują się, kiedy atakują bramkę rywala, przez co często zapominają o powrocie, co skutkowało groźnymi okazjami pod bramką De Gei. Podopieczni Hodgsona nie potrafili w pełni wykorzystać swojej przewagi w tym aspekcie gry, ale w pojedynkach z groźniejszymi rywalami może się to skończyć dużo gorzej. Dlatego wydaje się, że przy boku Cleverleya lub Andersona potrzebna będzie obecność specjalisty od destrukcji i odbiorów (Carrick, Fletcher), aby utrzymać równowagę w grze zespołu.

3. Już od pierwszych meczów sparingowych widać, że sezon 2011/2012 może należeć do Wayne’a Rooneya. Anglik na starcie rozgrywek wygląda świetnie pod względem fizycznym, w końcu udało mu się również pozamykać wszystkie sprawy osobiste, które źle wpływały na jego formę. Przeciwko West Bromowi zaliczył naprawdę przekonujący występ, a gol zdobyty na inaugurację na pewno doda mu jeszcze większej pewności siebie. Gdy do zdrowia po wstrząśnieniu mózgu wróci Chicharito, przeciwnicy United będą mieli twardy orzech do zgryzienia, jak powstrzymać taki duet.

4. Poważnym zmartwieniem dla kibiców Manchesteru po meczu na The Hawthorns jest niewątpliwie spora ilość kontuzji. Do Rafaela, który doznał na treningu urazu barku i nie zagra przez 10 tygodni, dołączyli podstawowi środkowi obrońcy – Rio Ferdinand i Nemanja Vidić. Kontuzja Anglika okazała się być poważniejsza, bez tego piłkarza Czerwone Diabły będą sobie musiały radzić ponad miesiąc, podczas gdy Serb wypadł na 2 tygodnie. Utrata tak doświadczonych zawodników to duży cios dla zespołu, szczególnie w perspektywie zbliżających się pojedynków z Tottenhamem i Arsenalem. Pech jednych jest jednak szansą dla innych. Phil Jones, Johny Evans i Chris Smalling dali sobie dobrze radę z napastnikami WBA, ale teraz czeka ich dużo trudniejsze zadanie. Spotkania z topowymi drużynami będą dla nich okazją do wykazania się i przekonania sir Alexa Fergusona, że to właśnie na nich warto stawiać, niezależnie od klasy przeciwnika.

5. Kolejny niepewny występ zaliczył David de Gea. Błąd Hiszpana przy wyrównującej bramce Longa był ewidentny, nie udało mu się również zdominować gry na przedpolu, co prowadziło do sporej nerwowości w szeregach Czerwonych Diabłów przy stałych fragmentach gry. Daleki byłbym jednak od wylewania na głowę tego 20-latka wiadra pomyj i wznoszenie modłów do Fergusona o jak najszybsze posadzenie go na ławce rezerwowych. Potencjał widoczny w jego grze jest oczywisty, a liczne błędy trzeba spisać na karb braku doświadczenia w trudnej dla bramkarzy Premier League (sam Ferguson zapytany po meczu o jego postawę, powiedział tylko ‘Welcome to English football’ i przypomniał, że podobne problemy na początku swojej przygody z angielską piłką miał też Peter Schmeichel, a jak to się skończyło w jego przypadku, wszyscy kibice United dobrze pamiętają). Hiszpan z każdym kolejnym spotkaniem powinien nabierać coraz więcej bardzo mu potrzebnej pewności w grze, co powinno przełożyć się na lepszą postawę miedzy słupkami. Krytykując De Geę, nie zapominajmy, że może to być bramkarz United na lata, dlatego skreślanie go po 180 minutach gry nie wydaje się być najlepszym pomysłem.

Manchester United, Premier League, Premiership, West Bromwich Albion,

W pierwszych sześciu spotkaniach Premier League (w których zanotowano 4 remisy i 2 zwycięstwa gości, co dobrze wróży podopiecznym sir Alexa Fergusona) faworyci raczej zawodzili – o ile remisu Arsenalu na trudnym terenie można było się spodziewać, o tyle zaledwie remis wzmocnionego poważnie Liverpoolu należy rozpatrywać w kategorii niespodzianki. Ponadto, niespodziewane było także wysokie, czterobramkowe zwycięstwo Boltonu nad zwycięzcą Championship, QPR. W pierwszym dniu rozgrywek udziału nie brał jednak żaden z najpoważniejszych kandydatów na mistrza – oni dziś rozpoczną swój sezon. Wicemistrz kraju z Londynu swą walkę o 14:30 rozpocznie wyjazdem do Stoke, a o 17:00 miejsce mieć będzie mecz interesujący nas najbardziej – spotkanie Manchesteru United z West Brom. Na zakończenie kolejki, jutro inny zespół z Manchesteru zmierzy się z walijskim Swansea.

Sytuacja przedmeczowa – West Bromwich Albion

Kontuzje: S. Reid (uraz mięśnia łydki)
Występy wątpliwe: P. Scharner (kontuzja ścięgna Achillesa); P. Odemwingie (uraz kostki); Y. Mulumbu (kłopoty z mięśniami brzucha); G. McAuley (choroba)

Transfery do klubu:
- wypożyczenia: B. Foster
- powroty z wypożyczeń: J. Mattock, R. Bednar, I. Miller
- transfery: S. Long, M. Fulop, Z. Gera, G. McAuley, B. Jones
Transfery z klubu:
- wypożyczenia: C. Wood, B. Myhill
- powroty do macierzystego klubu: C. Vela
- transfery: A. Meite, S. Carson, G. Zuiverloon, G. Barnes

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: J. Hernandez (wstrząśnienie mózgu); D. Fletcher (opóźnienia w przygotowaniach do sezonu wskutek przebytego wirusa); A. Valencia (uraz kostki)
Występy wątpliwe: D. Welbeck, P. Evra (uraz kostki); R. da Silva (kontuzja barku); M. Carrick (kontuzja ścięgna Achillesa)

Ostatni mecz: Manchester City 2:3 Manchester United; mecz o Tarczę Wspólnoty
Skład: de Gea – Smalling; Ferdinand (Jones 46′); Vidic (Evans 46′); Evra (Rafael 71′) – Nani; Carrick (Cleverley 46′); Anderson; Young – Rooney, Welbeck (Berbatow 88′)
Bramki: Smalling 52′; Nani 58′, 90′

Garść statystyk

W Premier League zespoły te potykały się 10-krotnie. 8 razy zwycięstwo świętowały „Czerwone Diabły”, a dwa razy drużyny dzieliły się punktami. Bilans bramkowy w tych spotkaniach wynosi 24:5 na korzyść United.

Biorąc pod uwagę wszystkie mecze rozegrane pomiędzy tymi „The Baggies” a United, których było 118, 49-krotnie górą byli piłkarze z Manchesteru, 29 razy wynik meczu pozostał nierozstrzygnięty, a czterdziestokrotnie zwyciężali zawodnicy WBA. Bilans bramkowy tych spotkań to 208:182 na korzyść United.

Ostatni pojedynek obu zespołów miał miejsce w pierwszy dzień roku 2011 w West Bromwich. Wówczas to, dzięki ogromnej dawce szczęścia (brak oczywistej czerwonej kartki dla grającego wtedy ostatni mecz w swej karierze Gary’ego Neville’a, niepodyktowany równie oczywisty karny dla West Brom i przestrzelona jedenastka przez Petera Odemwingie) Czerwonym Diabłom udało się wywieźć bezcenne 3 punkty po zwycięstwie 2:1.

Mniej szczęśliwy przebieg miało spotkanie tych drużyn na Old Trafford – mimo prowadzenia do przerwy dwiema bramkami gospodarzy, po słabej postawie całego zespołu United w drugiej połowie (okraszonej koszmarnym błędem Edwina van der Sara przy jednej z bramek) zawodnikom wtedy jeszcze Roberto di Matteo (który dziś jest asystentem Andre Villasa-Boasa w Chelsea, a menedżerem WBA jest Roy Hodgson) udało się doprowadzić do remisu i urwać punkty mistrzom Anglii na wyjeździe (ta sztuka w ubiegłym sezonie ligowym udała się tylko im).

Po raz ostatni wyższość piłkarzy z The Hawthorns Manchester United uznał trzeciego grudnia 2003 roku, po porażce 2:0 na wyjeździe w ramach czwartej rundy Pucharu Ligi. Była to jedyna porażka z tym zespołem za kadencji Sir Alexa Fergusona, choć należy dodać, że pojedynków tych było zaledwie 12.

Rok temu, na inaugurację sezonu, dzisiejsi gospodarze przegrali aż 6:0 z Chelsea. Z kolei ich dzisiejsi rywale zwyciężyli 3:0 z Newcastle. Ponadto, piłkarze z The Hawthorns nigdy w historii nie wygrali jeszcze pierwszego meczu w sezonie – dwukrotnie remisowali, a trzykrotnie schodzili z boiska pokonani.

Sędzia dzisiejszego spotkania, Mike Jones, arbitrem był także w październikowym, zremisowanym meczu United z West Brom. Miejmy nadzieję, że dziś jego gwizdek okaże się szczęśliwszy dla obrońców tytułu mistrzowskiego.

Prognozy

Spoglądając na przewidywania bukmacherów co do dzisiejszego spotkania, można odnieść wrażenie, że każdy inny wynik niż zdecydowane zwycięstwo Manchesteru United będzie niespodzianką. Kursy na West Brom wynoszą około 6,50; kursy na ich rywali to mniej więcej 1,55; z kolei kursy na remis to około 4,00. Patrząc subiektywnie, trudno się z tym nie zgodzić, jednak obiektywizm każe zauważyć, że dzisiejsi gospodarze są w stanie mimo klasy rywali powalczyć o zdobycie chociaż jednego punktu, choć oczywiście nie są oni faworytami do wygranej.

Za zwycięstwem United przemawia wiele czynników – począwszy od zwykłych statystyk, poprzez mocniejszy skład (typowany przez wielu fachowców do ponownego zdobycia tytułu; dla West Brom sukcesem będzie miejsce w pierwszej dziesiątce, mało realne), skończywszy na lepszym menedżerze. Na korzyść Drozdów przemawiać może jedynie fakt, że w ostatnim sezonie zaledwie 5 z 19 wyjazdów United skończyło się zdobyciem kompletu punktów, ale i to można łatwo obalić – ostatnie 7 wyjazdów do West Bromwich kończyło się dla podopiecznych sir Alexa Fergusona wygraną. Miejmy więc nadzieję, że przewidywania się sprawdzą i kampanię w lidze zawodnicy z Manchesteru rozpoczną zwycięstwem.

Wypowiedzi przedmeczowe

To wspaniałe uczucie, kiedy gra się z tysiącami kibiców za plecami na własnym stadionie, w dodatku z mistrzami Anglii. Nasz skład został już ustalony i mamy nadzieję, że któryś z naszych piłkarzy zrobi różnicę i poprowadzi swoich kolegów do triumfu. Jesteśmy jednak w pełni świadomi, że w starciu z takim rywalem nawet to może nie pomóc.

Roy Hodgson

Nie sądzę, żebyśmy już osiągnęli naszą szczytową formą, ale myślę, że odwaliliśmy kawał dobrej roboty podczas meczów przedsezonowych, poprawiliśmy naszą kondycję i jesteśmy gotowi.
Rozpoczęcie sezonu na wyjeździe nie jest najprzyjemniejszym rozwiązaniem, ale pierwszy mecz jest zawsze trudny, nawet na własnym terenie. A West Brom nie jest łatwym przeciwnikiem do pokonania. W zeszłym sezonie mieliśmy przeciwko nim niełatwe spotkanie i nie sądzę, iż w tym sezonie będzie to prostsze. Teraz jednak nie pozostaje nam nic innego, jak zrobić wszystko, co jesteśmy w stanie zrobić i zdobyć 3 punkty, a to jest najważniejsze. Nie chodzi o to, w jaki sposób będziemy grać albo czy nie będziemy grać dobrego futbolu – chodzi tylko i wyłącznie o zwycięstwo. To jest nasz cel.

Nemanja Vidić

Informacje meczowe

West Bromwich Albion – kadra: Foster, Daniels, Fulop; Olsson, Cech, Ibanez, Jara, Mattock, Shorey, McAuley, Dawson, Hurst, Jones, Tamas, Scharner, Downing; Morrison, Brunt, Reid, Thomas, Dorrans, Mulumbu, Mantom, Sawyers, Thorne, Brown, Gera; Tchoyi, Bednar, Odemwingie, Miller, Cox, Fortune, Berahino, Elford-Alliyu, Long

Manchester United – kadra: de Gea, Lindegaard, Kuszczak; Evra, Jones, Ferdinand, Smalling, Vidić, Fabio, Rafael, Evans; Anderson, Giggs, Park, Carrick, Gibson, Cleverley, Pogba, Nani, Young; Owen, Berbatow, Rooney, Welbeck, Diouf, Macheda

Sędzia główny: Mike Jones

Czas i miejsce rozegrania spotkania: 14.08.2011, godzina 17:00 (16:00 czasu miejscowego); West Bromwich, The Hawthorns

Bramki

0:1 Wayne Rooney

1:1 Long

1:2 Reid (OG)

Galeria z meczu: West Bromwich Albion – Manchester United

Manchester United, Premier League, West Bromwich Albion, wideo,

Sytuacja przedmeczowa – West Bromwich Albion

Kontuzje: Jonas Olsson (kontuzja ścięgna Achillesa)
Występy wątpliwe: Paul Scharner (grypa)
Zawieszenia: Gonzalo Jara (za żółtą kartkę); Gabriel Tamas (za czerwoną kartkę)

Ostatni mecz: West Bromwich Albion F. C. – Blackburn Rovers 1:3
Skład: Carson – Jara (75′ Barnes); Scharner; Tamas; Shorey – Thomas; Mulumbu; Morrison (66′ Cox); Dorrans; Tchoyi – Odemwingie
Bramki: J. Thomas 17′; G. Tamas 88′ – czerwona kartka

Sytuacja w lidze: 14. miejsce; 22/57 punkty; bilans bramkowy 25:34

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Antonio Valencia (złamana kostka)
Występy wątpliwe: John O’Shea, Owen Hargreaves (kontuzja łydki); Paul Scholes (uraz pachwiny)
Zawieszenia: Ji-Sung Park (na zgrupowanie reprezentacji)

Ostatni mecz: Birmingham City – Manchester United 1:1
Skład: van der Sar – Rafael; Ferdinand; Vidic; Evra – Gibson (90′ Hernandez); Carrick; Anderson (73′ Fletcher); Giggs – Berbatow; Rooney
Bramki: D. Berbatow 58′

Sytuacja w lidze: 1. miejsce; 38/54 punkty; bilans bramkowy 39:17; dwa mecze zaległe.

Garść statystyk

W Premier League zespoły te spotykały się 9-krotnie. 7 razy zwycięstwo świętowały „Czerwone Diabły”, a dwa razy drużyny dzieliły się punktami. Bilans bramkowy w tych spotkaniach wynosi 24:5 na korzyść United.

Biorąc pod uwagę wszystkie mecze rozegrane pomiędzy „The Baggies” a United, których było 117, 48-krotnie górą byli piłkarze z Manchesteru, 29 razy wynik meczu pozostał nierozstrzygnięty, a czterdziestokrotnie zwyciężali zawodnicy WBA. Bilans bramkowy tych spotkań to 208:182 na korzyść United.

Po raz ostatni wyższość piłkarzy z The Hawthorns Manchester United uznał trzeciego grudnia 2003 roku, po porażce 2:0 na wyjeździe w ramach czwartej rundy Pucharu Ligi. Była to jedyna porażka z tym zespołem za kadencji Sir Alexa Fergusona. Obchodzący wczoraj urodziny menedżer, stoczył ledwie 11 pojedynków z tym klubem.

Ostatni pojedynek między tymi drużynami miał miejsce 16 października ubiegłego roku na Old Trafford. Wówczas to po wspaniałej pogoni zawodników West Bromwich Albion, którzy odrobili dwubramkową stratę, padł remis 2:2.
Najlepszym strzelcem „The Baggies” jest Peter Odemwingie, który zdobył sześć goli w czternastu występach. Z kolei wśród piłkarzy z Old Trafford najlepszą formę strzelecką przejawia Dymitar Berbatow, który czternastokrotnie pokonywał bramkarzy przeciwnika w szesnastu spotkaniach, dzięki czemu aktualnie przewodzi w klasyfikacji strzelców angielskiej Premier League.

Informacje meczowe

West Brom: Carson, Cech, Ibanez, Morrison, Barnes, Brunt, Reid, Myhill, Fortune, Dorrans, Shorey, Thomas, Mulumbu, Zuiverloon, Meite, Odemwingie, Fortune, Tchoyi, Scharner, Thomas, Cox, Downing, Sawyers, Allsopp, Miller, Kiely.

Manchester United: Van der Sar, Kuszczak, Rafael, Brown, Neville, O’Shea, Ferdinand, Vidic, Smalling, Evans, Evra, Fabio, Nani, Obertan, Carrick, Fletcher, Gibson, Anderson, Giggs, Bebe, Rooney, Berbatov, Macheda, Hernandez, Owen.

Sędzia główny: Chris Foy

Czas i miejsce rozegrania spotkania: 1.01.2011, West Bromwich, The Hawthorns, godzina rozpoczęcia spotkania 13:45 (12:45 czasu miejscowego)

Prognozy

W opinii bukmacherów faworytem są goście. Kurs za zwycięstwo „Czerwonych Diabłów” to 1.53, a za remis – 4.20. Natomiast w przypadku zwycięstwa WBA, za każdą postawioną złotówkę uzyskać można 6 złotych.

Zdaje się więc, że to Manchester United odniesie zwycięstwo. Należy jednak pamiętać, że tylko raz w tym sezonie United odnieśli zwycięstwo na wyjeździe, zwyciężając ze Stoke, choć ani razu nie ponieśli jeszcze porażki. Z kolei „The Baggies” na dziewięć spotkań rozegranych na własnym terenie aż trzykrotnie przegrali: z Manchesterem City, Stoke oraz Blackburn. Stąd ciężko orzec, jak zakończy się to spotkanie.

Każda seria kiedyś się kończy. Manchester United powinien zacząć zwyciężać na wyjeździe, by uniemożliwić pogoń rywalom. Spotkanie z West Brom wydaje się ku temu idealną okazją. Forma zespołu wciąż wzrasta, kontuzjowani wcześniej piłkarze wracają do gry, a West Bromwich w ostatnim spotkaniu u siebie przegrało z wcale nie tak mocnym Blackburn. Czy będziemy świadkami powtórki sprzed dwóch lat, kiedy to United rozgromiło na The Hawthorns gospodarzy aż 5:0? Zobaczymy…

Wypowiedzi przedmeczowe

Zawsze ciężko gra się przeciwko United, ponieważ mają świetny skład. W sobotę nie będzie inaczej. Pierwszy mecz sezonu to było spotkanie z Chelsea, teraz na początek drugiej części rozgrywek przychodzi nam zmierzyć się z liderem. Musimy pamiętać, że zostanie nam jeszcze 18 spotkań, ale pomimo tego zamierzamy postawić United trudne warunki. Nie boimy się grać przeciwko żadnej drużynie i to jest nasza siła, choć fakt, że nie przegrali 18 meczów w lidze, mówi sam za siebie. Zawsze są mocni i pewni siebie, dlatego każdemu zespołowi trudno gra się przeciwko nim. To nieprzewidywalny sezon. Każdy może pokonać każdego, to norma w tym sezonie. Naszym obowiązkiem wobec fanów jest, aby wyjść i wierzyć w zwycięstwo. Będziemy pod presją, aby dobrze się bronić, jednak jest szansa, że osiągniemy pozytywny rezultat.

Roberto di Matteo

To będzie ważny mecz. West Brom w ostatnim spotkaniu wyrwało nam jeden punkt, dlatego teraz będą jeszcze pewniejsi siebie. Mieli bardzo dobry start sezonu, ale niedawno przechodzili bardzo trudny okres, teraz wydają się grać z meczu na mecz coraz lepiej. My z kolei musimy zacząć wygrywać poza Old Trafford. Prezentowaliśmy solidny poziom w wielu wyjazdowych spotkaniach. Graliśmy na wielu stadionach, na których zawsze ciężko o punkty i szło nam całkiem dobrze, aż do końcowych minut, w których traciliśmy bramki, co jest bardzo rozczarowujące. To zdecydowanie zaczernia obraz naszej dobrej gry w tamtych meczach. Musimy zacząć przechylać szalę zwycięstwa na swoją korzyść również z dala od domu, jeśli myślimy poważnie o wygraniu ligi. Po stracie punktów w Birmingham jesteśmy zdesperowani, aby wygrać kolejny mecz na wyjeździe i wrócić do wygrywania na obcym terenie.

Darren Fletcher

Bramki

Manchester United, Premier League, Premiership, Video, West Bromwich Albion, wideo,

» Nabór do redakcji
» Chcesz opublikować swój tekst na Redlogu? Wyœlij go nam!
» RedCafe.pl: Podyskutuj o meczu na naszym forum

Spotkanie „West Brom” z drużyną „Czerwonych Diabłów” będzie przez większość kibiców angielskiej piłki uznawane za spotkanie jednostronne – nikt nie spodziewa się porażki wicemistrzów Anglii z tegorocznym beniaminkiem; ciekawiej natomiast zapowiadają się pojedynki Fulham – Tottenham, Aston Villa – Chelsea, a przede wszystkim niedzielne derby Liverpoolu, w których Everton podejmie lokalnego rywala na własnym stadionie. Jednak dla nas najważniejsze jest zdobyć 3 punkty u siebie i liczyć na utratę punktów przez Chelsea oraz Manchester City.

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Valencia (uraz kostki), Hargreaves (uraz łydki)
Wątpliwy występ: Giggs (uraz ścięgna udowego)
Ostatnie spotkanie: Sunderland AFC – Manchester United 0:0
Skład: Van Der Sar – Rafael, Ferdinand, Vidić, O’Shea – Nani, Fletcher, Scholes, Anderson (Bebe 80’) – Macheda (Hernandez 64’), Owen (Berbatow 45’)
Bramki:Brak

Sytuacja w lidze: 3. miejsce, 13/21 punktów, bilans bramkowy 16:9

Sytuacja przedmeczowa – West Bromwich Albion FC

Kontuzje:Cech (uraz stopy), Miller (uraz uda)
Wątpliwy występ: Mattock (uraz kostki), Odemwingie (uraz kolana), Thomas (uraz łydki)
Ostatnie spotkanie: West Bromich Albion – Bolton Wanders 1:1
Skład: Carson-Jara, Tamas, Olsson, Shorey – Scharner (Cox 71), Mulumbu – Brunt, Dorrans (Barnes 60), Morrison (Tchoyi 90) – Odemwingie
Bramki: 78′ Morrison

Sytuacja w lidze: 6. miejsce, 11/21 punktów, bilans bramkowy 9:12

Ostatni Pojedynek

Ostatni pojedynek obu drużyn odbył się 27.01.2009 r na stadionie „The Hawthorns” i zakończył się wynikiem 5-0 na korzyść przyjezdnych do siatki trafiali kolejno Dimitar Berbatov, Carlos Tevez, Nemanja Vidic i dwukrotnie Cristiano Ronaldo. Mecz był obfity w żółte kartki sędzia pokazywał je siedmiokrotnie, pięciokrotnie gospodarzom i dwukrotnie przyjezdnym z Manchesteru. W tym meczu została także użyta czerwona kartka, którą otrzymał Paul Robinson w 41 minucie meczu.

Przewidywane składy

Manchester United: Van der Sar – O’Shea; Vidić; Ferdinand; Evra – Nani; Gibson; Fletcher; Park – Rooney; Berbatov

West Bromwich Albion: Carson – Jara; Tamas; Olsson; Shorey – Morrison ; Dorrans ; Mulumbu, Scharner – Cox; Wood

Skład sędziowski
Główny: Mark Jones
Liniowi: Darren Cann oraz Andy Garratt
Techniczny: Kevin Friend

Prognozy

Według opinii bukmacherów zdecydowanym faworytem jest drużyna gospodarzy, dzięki którym za każdą postawioną złotówkę można otrzymać 1,22. Mimo wysokiego miejsca w tabeli i wygranej z Arsenalem bukmacherzy nie dają żadnych szans drużynie West Bromwich Albion, ustalając kurs na poziomie 11,00 w przypadku ich wygranej, natomiast 5,75 w przypadku remisu.

Wypowiedzi przedmeczowe

Popatrzcie na ich grę z Emirates – mówi boss United. – Zdobycie trzech bramek coś powinno uświadomić. To będzie ciężki mecz, nie można popełnić żadnych błędów.
Sir Alex Ferguson

Mamy drużynę z kilkoma dobrymi zawodnikami i znamy ich znaczenie dla klubu. Będziemy się starać jednak wygrać jako drużyna. To dla ans jedyny sposób. Będziemy starali się nawiązać walkę z rywalami. Przystępujemy do meczu z wiarą w siebie. Jeżeli drużyna przeciwna będzie miała lepszy dzień, będziemy musieli stawić temu czoła.
Roberto Di Matteo

Relacja video

Poniżej możecie oglądać bezpośrednią relację ze spotkania. Jednakże mimo to, co chwilę – w miarę możliwości i materiałów – będą dodawane filmiki z najciekawszymi momentami meczu i bramki. Dlatego, jeżeli przegapiliście gole, nie martwcie się. Wystarczy tylko odświeżyć stronę i wybrać odpowiedni filmik. W razie występowania jakichkolwiek problemów z relacją, wystarczyć powinno odświeżenie strony. Jeśli zdarzy się, że żaden z streamów nie działa, prosimy o cierpliwość – w przeciągu paru minut wrzucimy nowe, więc wystarczy chwilkę poczekać i odświeżyć stronę parę razy.

Zapraszamy na czat oraz na nasze Forum

Veetle

» Nabór do redakcji

4cb97bd878360

Bramki

Manchester United, Premier League, West Bromwich Albion,

Nie jestem fanem Internazionale, jednak – przy założeniu, że nie była to zwykła koszulka kupiona na targu, a autentyczny trykot z przed kilkudziesięciu lat – byłbym niezmiernie rad, mając taką w domu. Ciekawe, czy któraś z koszulek, w których w tym sezonie biegają piłkarze klubów z Premier League, będzie potrafiła wzbudzić kiedyś podobne emocje.

Arsenal

Arsenal zgodnie z zaleceniami stowarzyszenia kibiców drużyn Premier League, jako jedna z nielicznych drużyn, zmienia stroje domowe raz na dwa lata. Teraz, po udanym eksperymencie z wprowadzeniem pasów wzdłuż boków trykotu, wraca do tradycyjnego kroju. W ogóle cała nowa kolekcja londyńskiego zespołu bardzo mocno nawiązuje do, udanych dla klubu, wczesnych lat 70tych.

Wyprodukowane przez Nike, biało-czerwone koszulki są genialne w swojej prostocie. Właściwie jedyne, co można zmienić, to nieznacznie zbyt szerokie, czerwone zakończenie rękawków, przez które lepiej prezentuje się wersja z długimi rękawami. To samo tyczy się wyjazdowego trykotu, który zdobiony jest dodatkowo prążkami (lubię prążki), a jego kołnierzyk, w przeciwieństwie do okrągłego z domowego zestawu, wycięty jest w „serek”. Stroje Arsenalu, jak zwykle, stoją na najwyższym poziomie i większość kibiców kanonierów wypowiada się o nich z wielkim zadowoleniem – zresztą również tradycyjnie.

Aston Villa

Miałem mieszane uczucia odnośnie trykotów Nike’a zaprezentowanych przez Aston Ville. Wprawdzie zastosowano ciekawą „kratę” pod rękawami (jak i na spodenkach i skarpetogetrach), ale wydawało mi się, iż brakuje im trochę wdzięku. Z pewnością niekorzystna jest zmiana sponsora, ponieważ w poprzednim sezonie Acorns prezentowało się bardzo ładnie, natomiast, nieszczęśliwie dla estetyki, oprócz nazwy FxPro, na nowych koszulkach znalazło się także hasło, którym ta firma się promuje. Nie jest to może jakaś wielka wada (chociaż spotkałem się z odmiennymi opiniami), ale był to zdecydowanie zbędny zabieg. Mimo wszystko, gdy zobaczyłem piłkarzy z Birmingham na boisku, od razu zdałem sobie sprawę, że Nike, po prostu, poniżej pewnego poziomu nie schodzi i sympatycy Aston Villi powinni być zadowoleni.

Birmingham City

Producent strojów drugiej z drużyn z Birmingham grającej w Premier League obrał dość nietypową formę promocji kolekcji na sezon 2010/11. Otóż, projektanci przygotowali parę wzorów i poprosili o wybranie najładniejszego… kibiców. Najwyraźniej droga obrana przez Xtep była słuszna, ponieważ zaprezentowane przez nich koszulki spotkały się z ciepłym przyjęciem fanów.

Nie przepadam za koszulkami, na których jest tak dużo przecinających się pod różnymi kątami motywów, że trzeba się wysilić, żeby je wszystkie ogarnąć (nieodzownie kojarzą mi się one z IV polską ligą). Jednak koszulki niebieskich są wyjątkowo schludne i chociaż bez rewelacji, to jednak dobrze się prezentują.

Blackburn Rovers

Domowa koszulka Blackburn jest jedną z najładniejszych przygotowanych na nadchodzący sezon. Umbro postawiło na prostotę i zrezygnowało z czerwonych dodatków. Idealną symetrię przełamuje jedynie biały kołnierzyk, a logo producenta jest spoiwem zgrabnie łączącym białą i niebieską połówkę w miłą dla oka całość.

Blackpool

Piłkarzy jednego z trzech beniaminków, konkretnie Blackpool, ubiera firma Carbrini. Stworzona specjalnie na sezon 2010/11 koszulka, z wyjątkiem białego kołnierzyka w „serek”, cała jest pomarańczowa. Myślę, że większość kibiców beniaminka, nie będzie się przejmowała małą oryginalnością nowego stroju, ciesząc się, iż ich ulubieńcy grają w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Bolton

Jeżeli mnie pamięć nie myli, to ostatnim sezonem, w którym Reebok zrobił przyzwoite stroje był ten, w którym Liverpool wygrał Ligę Mistrzów. Od tego czasu, z roku na rok, projektanci tej firmy wymyślają coraz to bardziej ekstrawaganckie, a zarazem gorsze wzory. Ich najnowszy model wygląda niczym spod ręki dziecka, które zmuszono do namalowania zaledwie kilku kresek. Brakuje mi w nim koncepcji, a zarazem wygląda jakby wciąż czekał na dokończenie.

Chelsea

Jakkolwiek, Adidas mógł sobie darować czerwony kołnierzyk, tak domowa koszulka Chelsea prezentuje się naprawdę całkiem nieźle. Tego samego nie można natomiast powiedzieć o pozostałych kompletach. Jestem przeciwnikiem dostosowywania barw użytych w herbie, w taki sposób, aby pasował on kolorystycznie do reszty stroju. Chociaż zabieg ten rzadko się sprawdza (wyjątki stanowią m.in. Bolton i Ajax) i zwykle pozostawia jedynie niesmak, to Adidas zastosował go tworząc koszulki zarówno Chelsea, jak i Liverpoolu.

Poza słabym, wyjazdowym trykotem, natknąłem się również na czarny komplet z turkusowymi dodatkami. Koszulka, kojarząca mi się z drugim zestawem Olimpique Marsylia z sezonu 2008/09 (motyw rąbów i kolorystyka), albo została stworzona wyłącznie na potrzeby europejskich pucharów, albo najprawdopodobniej nie będzie wykorzystywana w ogóle. A szkoda, bo to z pewnością ciekawsza i mniej „kłująca w oczy” alternatywa dla czarnych strojów w pomarańczowe paski.

Wszystko to jednak nic, w porównaniu z jaskrawą, zielonkawą koszulką z przeciętym niebieską linią, granatowym pasem na środku. Jest to najbrzydszy „twór”, w jakim na przestrzeni ostatnich lat przyszło biegać piłkarzom Chelsea. Przynajmniej teraz fani klubu z Londynu mają pewność, że za rok na pewno nie będzie gorzej. Chyba.

Everton

Domowe stroje Le Coq Sportif, w których grają obecnie piłkarze Evertonu są, z wyłączeniem logotypów sponsorów i herbu, całkowicie niebieskie. Natomiast, wywołujący dużo bardziej gorące dyskusje, model stworzony z myślą o spotkaniach wyjazdowych, jest różowy z granatowym pasem na wysokości klatki piersiowej. Jest to odważne posunięcie, które z pewnością nie przekonało wielu osób. Trzeba zaznaczyć, że jest ono inspirowane sezonem 1890/91, kiedy to gracze Evertonu po raz pierwszy w historii sięgnęli po Mistrzostwo Anglii, grając właśnie w różowych koszulkach.

Fulham

Fulham nie tylko zamieniło Roya Hogsona na Marka Hughesa, ale również Nike na Kappa. Zestaw, w którym będą biegać przez najbliższy rok piłkarze z Londynu, przypomina mi koszulkę United z sezonu 2006/07 (oczywiście barwy są inne, ale krój jest bliźniaczo podobny). Moim zdaniem pierwsze stroje prezentują się bardzo dobrze i gdyby nie wyjazdowe koszulki, które nie przypadły mi do gustu, uznałbym, iż Kappa bardzo dobrze „przedstawiła się” kibicom londyńskiej ekipy.

Liverpool

Adidas w swojej najnowszej koszulce dla Liverpoolu nawiązuje do trykotu tegoż zespołu z sezonu 1989/90, kiedy to na Anfield trafił ostatni tytuł Mistrza Anglii. Jakkolwiek lepsza od oryginału, nowa wersja jest zbyt pstrokata i wcale nie powala na kolana.

Lubię prążki, ale wyjazdowa koszulka drużyny z Liverpoolu to najlepszy przykład tego, jak można zniszczyć dobry pomysł. Wszystko za sprawą tego, iż dwukolorowe prążki za bardzo rzucają się w oczy, a czcionka w nazwie sponsora jest zbyt wąska, w wyniku czego wszystko się zlewa i staje się nieczytelne.

Trzeci zestaw doskonale obrazuje to, czego nie lubię w zmienianiu barw herbu. Dobrane kolory sprawiają wrażenie jakbyśmy mieli raczej do czynienia z negatywem, a nie prezentacją jak ma wyglądać koszulka.

Manchester City

Pierwsze stroje City to tradycyjny błękitny z białym zakończeniem rękawków. Koszulka przygotowana przez Umbro na mecze rozgrywane w Manchesterze, ma, tak jak wersja „na wyjazdy”, wygrawerowane prążki, ale o wiele lepszy kołnierzyk. Zestaw wyjazdowy ogólnie wygląda bardziej komicznie, szczególnie, gdy weźmie się pod uwagę skarpetogetry, które z pewnością nie dodają całości powagi.

Manchester United

Pozwolę sobie pominąć pierwsze stroje Manchesteru, ponieważ pisałem o nich już wcześniej (zainteresowanych odsyłam do New Manchester United Home Jersey).

Jeżeli zaś chodzi o nowy komplet wyjazdowy, to nie będę ukrywał – nie zwala z nóg. Nie jest może wybitnie zły, ale piłkarze nie prezentują się w nim najlepiej. Nie podoba mi się również sam pomysł z wykorzystaniem motywu inspirowanego błyskawicą. Szkoda też, że spodenki ewidentnie nie współgrają z koszulką. Całość jednak nie jest odrzucająca, więc nie ma specjalnie powodów do histeryzowania. Szczególnie, że dla wielu wyjazdowy zestaw jest „Tym Ładniejszym Kompletem”.

Niestety przygotowano także tragikomiczne bluzy, w których bramkarze wyglądają niczym żółte, zielone bądź fioletowe – zebry. Chociaż bluzy goalkeeperów zwykle są „rzucające się w oczy”, to uważam, że Nike tym razem niepotrzebnie przekroczył pewną granicę, do której od lat 90tych, nikt się nawet nie zbliżył.

Chciałbym w tym miejscu napisać, że Nike nie popisał się tworząc najnowszą kolekcję i, szczęśliwie, Premier League ominęły takie kiczowate (w pejoratywnym znaczeniu tego słowa) majstersztyki jak stroje FC Porto, Herty Berlin, Werderu Brema czy Juventusu. Muszę to napisać wprost, że przypominające błyskawice zygzaki to, w ostatnich latach, największy niewypał amerykańskiego producenta.

Newcastle United

Kiedy dwa sezony temu Newcastle spadało z ligi, ich sponsorem technicznym był Adidas. Dzisiaj piłkarze The Toons wracają do Premier League w zestawach Pumy. Chociaż, bądź co bądź, oryginalny kołnierzyk mi się nie podoba, a logo producenta na pierwszych strojach można było spróbować umieścić na prawej piersi (symetrycznie względem herbu), to koszulki prezentują się przyzwoicie.

Zaskakujące jest to, jak Puma zmieniając zaledwie kolory obwódki wokół kołnierzyka i usuwając „atrapę mięśni” ze strojów reprezentacji Włoch – potrafiła zrobić fajny, wyjazdowy trykot dla Newcastle.

Stoke City

Stoke City jest jeszcze jedną drużyną, która będzie grała w Premier League w kompletach Adidasa. Zdecydowano się na jednolite rękawy i „rozmazanie” pasów dodatkowymi wstawkami (rozwiązanie trochę podobne do tego jakie wprowadzono w koszulkach Barcelony z ubiegłego sezonu). Moim zdaniem nie są to dobre zmiany i domowe, jak i wyjazdowe, stroje z poprzedniego sezonu wyglądały atrakcyjniej.

Sunderland

Sunderland zdecydował się postawić na prostotę i stroje, w których będziemy oglądać czarne koty w tym sezonie. Wyglądają bardzo estetycznie. Szczęśliwie nowy sponsor nie przytłacza całości, a trykoty są bardzo zgrabne. Umbro pokazało Adidasowi jak należy przygotowywać koszulki w czerwono-białe pasy.

Tottenham Hotspur

Puma przygotowała dla Kogutów aż 6 kompletów na ten sezon. Stroje domowe, wyjazdowe oraz trzecie, ich odpowiedniki na europejskie puchary, różniące się wyłącznie sponsorem.

Podstawowa koszulka Tottenhamu jest tradycyjnie biała z granatowymi dodatkami. Nowy wzór wyglądałby znośnie, gdyby nie niepotrzebny trójkąt pod kołnierzykiem oraz to, że wszystkie wstawki sprawiają wrażenie „uciętych” i niedokończonych. Na obronę nowych strojów trzeba jednak przyznać, że nie można zaprezentowanym zestawom odmówić oryginalności.

Trzeci komplet ma kuriozalny i komiczny wręcz kołnierzyk, dziwny krój oraz nienajlepiej dobrane kolory dodatków. W związku z tym, najlepiej prezentują się drugie stroje, w których podoba mi się, że na jednym rękawie ozdobny pasek jest biały, a na drugim granatowy.

West Bromwich Albion

Pierwsze stroje tego beniaminka prezentują się niemalże fantastycznie. Może niepotrzebne było dodanie guzika przy kołnierzyku (widział kiedyś ktoś koszulkę piłkarską z guzikami? – i tak, wiem, że kiedyś takie robiono), ale tym co tak naprawdę zrujnowało ten zestaw – to duże, czerwone logo sponsora głównego. Gdyby nie ono, byłby to świetny trykot, w którym aż przyjemnie jest się pokazać. Logo HomeServe opatrzone wielkim numerem brytyjskiego telefonu, nie jest jednak tradycyjnym wykorzystaniem miejsca przez sponsora. Sprawia, że chyba każdy, kto zdecyduje się ubrać tę koszulkę, nie oprze się wrażeniu, że jest chodzącą reklamą – wrażeniu, którego brak przywdziewając inne stroje piłkarskie.

West Ham United

Młoty zmieniły sponsora technicznego i w tym sezonie ubierać ich będzie Macron. Nowy dostawca starał się przygotowując stroje nawiązać do historycznych zestawów. Postawienie na proste zestawy było bezpiecznym rozwiązaniem i trudno było źle wywiązać się z zadania zrobienia takich koszulek. Nie prezentują się one jakoś rewelacyjnie, ale też nie ma na co narzekać. Zaznaczę tylko, że mi podoba się sposób zakończenia kołnierzyka „iksem” nawiązującym do dwóch młotów z herbu.

Wigan Athletic

Wiąż zastanawiam się kiedy Wigan doczeka się wreszcie ładnych koszulek. MiFit, czyli nowy dostawca odzieży, zdecydował się spróbować czegoś, czego jeszcze nie było (nie rezygnując jednak ze złotych wstawek), dlatego stroje na sezon 2010/11 będzie charakteryzował duży, biały, niesymetryczny pas, przecinający niebieski trykot wzdłuż lewej piersi. Jak napisałem wcześniej, wciąż zastanawiam się kiedy Wigan doczeka się ładnych koszulek.

Wolverhampton

I wreszcie, nie mniej istotne koszulki przygotowane przez Burra dla wilków, to przykład jak można przygotować porządne stroje specjalnie nie kombinując i nie komplikując sobie pracy. Dobry efekt został osiągnięty poprzez zestawienie prostego kroju z tradycyjnymi barwami klubowymi.

A co Wy myślicie o powyższych koszulkach? Jak je oceniacie? Które Waszym zdaniem mają najwięcej klasy, są najbardziej oryginalne, najładniejsze? I czy zgodzicie się ze mną, że wyjazdowy trykot Interu wygląda jak ciuch do dyskoteki, a nie jak strój piłkarski?

Adidas, Arsenal FC, Aston Villa, Birmingham City, Blackburn Rovers, Blackpool FC, Bolton Wanderers, Chelsea FC, Everton, Fulham FC, koszulki, Liverpool FC, Manchester City, Manchester United, Newcastle United, Nike, Puma, Stoke City, Sunderland, Tottenham Hotspur, West Bromwich Albion, West Ham United, Wigan Athletic, Wolverhampton Wanderers,

Nie ulega wątpliwości, że spadek klubu do Championship niesie ze sobą szereg konsekwencji, przede wszystkim tych finansowych. Mniejsze wpływy do klubowej kasy, konieczność obniżki cen biletów (w końcu kiedyś płaciło się za pojedynki ze światową czołówką, a teraz…), mniej kupowanych gadżetów i wreszcie – niższe kwoty za sprzedaż praw telewizyjnych. Problem ten nie dotyczy w aż tak dużym stopniu zespołu WBA, gdyż podopieczni Tony’ego Mowbraya nie zdążyli jeszcze uzależnić się od pieniędzy spływających do klubu za grę w Premiership. Jednak Newcastle United oraz Middlesbrough, przyzwyczajone do sporych funduszy, muszą teraz zacząć oszczędzać. Tym samym można się spodziewać, że kilku czołowych zawodników relegowanych drużyn opuści swoich dotychczasowych pracodawców i powróci do Premier League. Można rzec, że będzie prawdziwa wyprzedaż. A więc na zakupy!

Tuncay Sanli (Middlesbrough)

Turecki napastnik w minionym sezonie zdobył 7 bramek w 33 ligowych spotkaniach i został tym samym najlepszym strzelcem drużyny (swoją drogą, świadczy to o nędzy formacji ofensywnej Boro). Tuncay zdobył także szereg klubowych nagród z wyróżnieniem dla najlepszego gracza drużyny na czele. W głosowaniu kibiców, piłkarz otrzymał ponad 75% głosów. Mimo spadku Middlesbrough do Championship, 27-letni zawodnik nie jest rozchwytywany przez kluby z najwyższej klasy rozgrywkowej, choć jeszcze pod koniec zeszłego roku, za kadencji Scolariego, mówiło się o zainteresowaniu ze strony Chelsea.

Zainteresowanie: Fulham

Stewart Downing (Middlesbrough)

Mimo że niespełna 25-letni skrzydłowy ma kontrakt ważny aż do 2013 roku, jest niemal pewne, że opuści Riverside Stadium jeszcze tego lata. Usługami reprezentanta Anglii są zainteresowane kluby ze ścisłej czołówki Premiership, a w lutym o Downinga pytał nawet Juventus Turyn, szukający następcy Pavla Nedveda. Włodarze Middlesbrough wyceniają swojego wychowanka na około 12 milionów funtów. W dobie wielomilionowych transferów, trzeba przyznać, że są to grosze.

Zainteresowanie: Liverpool, Tottenham, Aston Villa, Manchester City, Portsmouth, Juventus Turyn

Matthew Bates (Middlesbrough)

Niespełna 23-letni środkowy obrońca jest wychowankiem Boro. W zakończonym sezonie rozegrał 20 spotkań, w których ustrzelił jedną bramkę. Karierę utalentowanego Anglika, jak na razie zatrzymuje wciąż odnawiająca się kontuzja kolana. Mimo młodego wieku, były reprezentant Anglii U-20, przeszedł już trzy operacje. Z tego powodu, mimo iż zadebiutował w barwach Middlesbrough już w grudniu 2004 roku, dotychczas rozegrał tylko 45 spotkań. Zawodnik z Riverside był już trzykrotnie wypożyczany do słabszych zespołów, aby zdobywać boiskowe doświadczenie, jednak większość tego okresu spędził na leczeniu kolejnych dolegliwości. Mimo wątłego zdrowia, Bates pozostaje w sferze zainteresowań ekip z Premiership.

Zainteresowanie: Everton, Wigan Athletic, West Ham United

Gary O’Neil (Middlesbrough)

Angielski pomocnik jest wyceniany na około 5 milionów funtów, a najpoważniejsze zainteresowanie usługami 26-letniego zawodnika przejawia londyńskie Fulham. W minionym sezonie O’Neil wystąpił w 29 spotkaniach swojej drużyny, zdobywając w nich 4 bramki, a także zaliczając jedną asystę. Jeszcze kilka lat temu piłkarz ten był wiodącą postacią reprezentacji Anglii U-21, jednak jego kariera nie potoczyła się tak, jak by to sobie wymarzył i obecnie stara się o transfer do klubu z najwyższej klasy rozgrywkowej.

Zainteresowanie: Fulham, Portsmouth, Stoke City

Obafemi Martins (Newcastle United)

Kiedy występował jeszcze w barwach Interu Mediolan, wróżono mu wielką karierę. Nigeryjczyk zapewne nigdy nie przypuszczał, że przyjdzie mu grać w drugoligowym klubie. Przechodząc za ponad 10 milionów funtów z ekipy Nerazzurrich do Newcastle United otrzymał po Alanie Shearerze koszulkę z legendarnym numerem 9. O ile pierwszy sezon w barwach Srok miał dosyć udany, o tyle później było już tylko gorzej. I tak, w minionych rozgrywkach ligowych, Martins ustrzelił w 24 występach tylko 8 bramek. Mimo zainteresowania jego osobą, sam zawodnik zadeklarował, że chce zostać w klubie i pomóc w powrocie do Premiership.

Zainteresowanie: Fiorentina

Michael Owen (Newcastle United)

Tego pana chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Wybitny gracz, zmarnowany talent, człowiek-kontuzja. Odchodząc z Liverpoolu do Realu Madryt, marzył o sukcesie w Lidze Mistrzów. Jak na ironię, po odejściu Owena z Anfield, zespół The Reds sięgnął po najważniejsze klubowe trofeum, z kolei Królewscy odpadli już w 1/8 finału rozgrywek. Po roku Anglik wrócił na Wyspy, tym razem do Newcastle, jednak do dzisiaj jest cieniem samego siebie i nie potrafi powrócić do optymalnej dyspozycji. Mimo wszystko, nadal jest wyróżniającym się zawodnikiem Srok, a w minionych rozgrywkach ligowych był nawet najlepszym strzelcem drużyny (8 bramek). Nazwisko napastnika pada głównie w kontekście klubów angielskich, pojawiały się nawet informacje o ewentualnym powrocie Michaela na Anfield. W jednym z wywiadów kapitan The Reds, Steven Gerrard, powiedział, że chętnie przywita reprezentacyjnego kolegę z powrotem w Liverpoolu.

Zainteresowanie: Aston Villa, AS Roma, Everton, Liverpool, Celtic Glasgow, Manchester City

Alan Smith (Newcastle United)

Był zawodnik Czerwonych Diabłów nie potrafił się odnaleźć w ekipie Srok. Może trudno w to uwierzyć, ale Smith podczas swojego dwuletniego pobytu na St James’ Park nie zdobył ani jednej bramki w meczach ligowych, a zaliczył ich przez ten okres już 39. Ostatni sezon był dla Anglika stracony – ze względu na kontuzję wystąpił tylko w 6 spotkaniach. Mimo marnych statystyk (i jeszcze marniejszego zdrowia), wciąż pojawiają się plotki na temat przyszłości 27-letniego piłkarza. Szczególne zainteresowanie zakontraktowaniem słynącego z waleczności napastnika przejawiają drużyny Wigan, Blackburn Rovers oraz Evertonu i jeżeli Alan gdzieś odejdzie, to zapewne do którejś z tych trzech drużyn.

Zainteresowanie: Blackburn Rovers, Everton, Wigan Athletic, Middlesbrough, Hull City

Jonas Gutierrez (Newcastle United)

Argentyński skrzydłowy przyszedł do ekipy Srok latem zeszłego roku i jego ligowy debiut przypadł na mecz z Manchestrem United. Po zremisowanym 1:1 spotkaniu, jeden z dziennikarzy BBC stwierdził, że Gutierrez zaliczył najlepszy debiut spośród wszystkich nowicjuszy w Premier League. W swoim pierwszym sezonie, Jonas wystąpił w 30 spotkaniach, nie strzelając żadnej bramki. W tym samym czasie, zawodnik regularnie dostawał powołanie do narodowej kadry i obecnie ma na swoim koncie już 11 spotkań, a podczas towarzyskiego meczu z Francją w lutym 2009 roku zdobył swojego pierwszego gola dla reprezentacji. Jak się można domyślić, 25-letni skrzydłowy nie narzeka na brak ofert. O skrzydłowego pytali już przedstawiciele m.in. świeżo upieczonego mistrza Niemiec.

Zainteresowanie: Wolfsburg, Tottenham

Sebastien Bassong (Newcastle United)

Jeszcze w czasie trwania ligowych rozgrywek, mówiło się o zainteresowaniu Kameruńczykiem ze strony działaczy Arsenalu. Obrońca trafił na St James’ Park latem 2008 roku z francuskiego klubu FC Metz za 500 tysięcy funtów. W swoim pierwszym sezonie w ekipie Srok, był wyróżniającą się postacią i kibice zdecydowali się przyznać mu w głosowaniu nagrodę dla gracza sezonu. W jednym z wywiadów, zawodnik wspominał, że chce opuścić Newcastle, ponieważ kolegom z drużyny nie zależało na utrzymaniu zespołu w lidze. Bassong powiedział, że był rozczarowany, kiedy wszedł do klubowej szatni po degradacji i zobaczył, że prawie żaden piłkarz nie był przejęty spadkiem. Możemy się spodziewać, że kameruński defensor powróci na boiska Premiership, gdyż na brak ofert nie narzeka.

Zainteresowanie: Arsenal, Sunderland

Joey Barton (Newcastle United)

Jeżeli Chuck Norris boi się jakiegoś piłkarza, to jest nim z pewnością Joey. W jego przypadku, określenie „bad boy” nie wystarcza. Angielski pomocnik zasłynął ze swojego trudnego charakteru i agresji zarówno na murawie, jak i poza nią. Podczas jednego z treningów, jeszcze za czasu gry w Manchesterze City, pobił kolegę, skutkiem czego z hukiem wyleciał z zespołu The Citizens. Niechcianego Bartona przygarnęło Newcastle, sam zawodnik obiecał poprawę, jednak, jak zwykle, na obietnicach się skończyło… Po przegranym meczu z Liverpoolu w maju tego roku, Anglik skrytykował Alana Shearera, że ten jest „gównianym menedżerem” i obrał „gównianą taktykę”. Jak się można domyślić niezrównoważony pomocnik jest na wylocie. Cena okazyjna (mówi się o kwocie w granicach 2 milionów funtów), więc zainteresowanych nie brakuje.

Zainteresowanie: Bolton, Portsmouth, Blackburn Rovers, Tottenham, Wigan Athletic

Steven Taylor (Newcastle United)

Angielski obrońca w zeszłym sezonie wystąpił w 27 spotkaniach, strzelając w nich aż 4 bramki. Jednak trudno chwalić kogokolwiek z formacji defensywnej, skoro jego drużyna straciła w minionych rozgrywkach ligowych aż 59 goli. Wychowanek Newcastle, mimo słabszego sezonu, znajduje się w orbicie zainteresowań kilku zespołów z Premiership i wielce prawdopodobne, że wkrótce zmieni klubowe barwy. Dla Anglika perspektywa gry w Championship, jest co najmniej nieatrakcyjna. Tym bardziej, że 23-letni piłkarz ociera się o grę w reprezentacji Anglii (dostał nawet powołanie na mecz z Niemcami, ale ostatecznie na murawie się nie pojawił) i jeżeli zamierza wyjechać na zbliżający się Mundial, powinien czym prędzej przekonać do siebie Fabio Cappello. W tym celu, najlepiej przenieść się do jakiegoś pierwszoligowca, gdyż szansa powołania na MŚ, przy grze na zapleczu Premier League, jest nikła.

Zainteresowanie: Tottenham, West Ham United

Chris Brunt (West Bromwich Albion)

Jedyny w tym zestawieniu zawodnik relegowanego beniaminka, czyli drużyny WBA. Reprezentant Irlandii Północnej, z dorobkiem 8 goli, został najlepszym strzelcem swojego zespołu. Swego czasu, brytyjski skrzydłowy przebywał nawet na testach w Manchesterze United, jednak od dwóch lat reprezentuje barwy klubu ze środkowej Anglii i być może zostanie w zespole, aby po raz kolejny pomóc w awansie do Premiership. Na razie zainteresowanie usługami 24-latka przejawiają drużyny Fulham i Celticu Glasgow. Możliwość występów w europejskich pucharach prawdopodobnie skusi Brunta na zmianę pracodawcy. Pytanie tylko, czy włodarze The Cottagers lub The Bhoys, będą w stanie wyłożyć na skrzydłowego około 4 miliony funtów.

Zainteresowanie: Fulham, Celtic Glasgow

Jak widać, wcale nie trzeba wydawać grubych milionów, aby wzmocnić kadrę. Oczywiście nie wszyscy wymienieni przeze mnie gracze nadają się do zespołów z czołówki tabeli, jednak jednego z nich przyjąłbym na Old Trafford z otwartymi ramionami. Tym zawodnikiem jest Tuncay Sanli. Zawodnik Boro, moim zdaniem, świetnie nadaje się na trzeciego napastnika, który swoimi wejściami z ławki mógłby dawać pozytywnego kopa całej drużynie. Swoje strzeleckie umiejętności pokazywał zarówno w reprezentacji, jak i na boiskach Premiership – bramki Turka mieliście okazję oglądać w redlogowych plebiscytach na najładniejsze gole kolejki (pamiętacie tę efektowną przewrotkę w meczu z Aston Villą?). W zakończonym sezonie, Tuncay wyróżniał się na tle kolegów zespołu i myślę, że mając na boisku zdecydowanie lepszych partnerów pokazałby pełnię swoich możliwości. Potencjalny transfer nieszablonowego napastnika z pewnością nie kosztowałby nas góry złota, którą można zainwestować wówczas w Ashleya Younga i Francka Ribery’ego ;-).

Middlesbrough, Newcastle United, transfery, Tuncay Sanli, West Bromwich Albion,

Jeszcze nikomu nie udało się pokonać „Czerwonych Diabłów” w Premier League od czasu spotkania z Arsenalem przegranego na Emirates Stadium 2:1 (8 listopada 2008 roku), czyli od dziesięciu ligowych meczów. Mimo, iż mają tyle samo punktów co Liverpool, utrzymują się na pozycji lidera, ponieważ posiadają lepszy bilans bramkowy. Dodajmy także, że United nadal nie rozegrało jednego zaległego spotkania na Old Trafford, z zespołem Fulham.

Wszystko wygląda świetnie, jednak jest jeden niepożądany składnik. Mowa tutaj o fakcie, iż obecnie United ma w swoich szeregach istny szpital. Kontuzjowanych jest bowiem aż 12 zawodników! Do walczących z urazami Owena Hargreavesa, Jonny’ego Evansa, Andersona, Nani’ego, Park Ji Sunga, Rafaela da Silvy, Wesa Browna, Rio Ferdinanda, Wayne’a Rooneya i Patrice Evry po ostatnim meczu dołączyli także drugi z brazylijskich bliźniaków da Silva, Fabio, oraz młody angielski napastnik, Danny Welbeck.

Wydawać by się mogło, że jeśli drużyna West Brom znajduje się w okolicach miejsc spadkowych, przegrywa większość meczów. Jednakże spójrzmy na to z innej strony: „The Baggies” mają 21 punktów, czyli o zaledwie 6 mniej niż drużyna Hull znajdująca się na dziewiątym miejscu w ligowej tabeli. Dwa zwycięstwa wystarczą, aby West Brom przestał znajdować się w strefie spadkowej.

Biorąc pod uwagę statystyki, wygrana Albion w spotkaniu z United jest bardzo możliwa. Spotkanie rozgrywane będzie bowiem na The Hawthorns, gdzie gospodarze spisują się nadzwyczaj dobrze. Od początku sezonu na własnym stadionie przegrywali bowiem tylko cztery z dwunastu spotkań. Trzy punkty z West Bromwich wywozili tylko Everton, Aston Villa, Hull City i Chelsea. Na sześć ostatnich spotkań na The Hawthorns, „The Baggies” wygrali pięć. Jedyną w tym czasie porażkę odnieśli 15 listopada, w meczu z „The Blues”.

W ostatnim spotkaniu pomiędzy Manchesterem United a West Brom, rozgrywanym na Old Trafford 18 października, po 90 minutach gry na tablicy wyników widniał rezultat 4:0. Ostatni mecz West Brom wygrało z United 3 grudnia 2003 roku. Miało to miejsce na The Hawthorns, w ramach III rundy Carling Cup. Ostatnie ligowe zwycięstwo nad United „The Baggies” odnieśli 31 marca 1984 roku, w Football League Division 1! Wynik tego spotkania to 2:0.

Biorąc pod uwagę spotkania w Premiership, ekipie West Brom nie udało się jeszcze wygrać żadnego meczu z United. Najlepszy zanotowany rezultat to remis 1:1 wywalczony na Old Trafford 7 maja 2005 roku. Do tej pory United wygrało sześć z dotychczasowych siedmiu spotkań w Premier League. Bilans bramkowy tych meczów wynosi 17:3. Ogółem „Czerwone Diabły” rozegrały 115 spotkań z drużyną „The Baggies”, z czego wygrały 47, a 40 razy schodziły z boiska pokonane. Remis padł 28 razy, a bilans bramkowy wynosi 201:180.

Wypowiedzi przedmeczowe

Ryan Giggs, pomocnik Manchesteru United:

Zbliżając się do końca sezonu każdy zespół chce jak najbardziej wywindować swoją pozycję w tabeli, a do tego potrzebne mu zdobycze punktowe – powiedział Giggsy dla ManUtd.com.

Niektórzy walczą o miejsca w Lidze Mistrzów, inni chcieliby znaleźć się w strefie gwarantującej grę w Pucharze UEFA, a jeszcze inni walczą do upadłego, aby uniknąć spadku do niższej ligi. Dlatego każdy mecz jest ważny i jednakowo ciężki, nie ważne z jakim zespołem się gra.

Teraz właśnie zagramy z zespołem, do którego musimy podejść z odpowiednim nastawieniem, aby nie przegrać. Z West Brom często przegrywaliśmy pierwszą połowę, zwłaszcza na ich terenie gra się bardzo ciężko i zazwyczaj starają się utrzymać bezbramkowy remis po pierwszej połowie.

WBA ma teraz niezłą serię meczów, zwłaszcza na własnym stadionie, z pewnością są drużyną, która potrafi grać w piłkę nożną. Zapowiada się ciężki mecz.

Oczywiście nas satysfakcjonuje jedynie zainkasowanie trzech punktów i utrzymanie pozycji lidera. Jak już zdobyliśmy to pierwsze miejsce, to naszym jedynym w tej chwili celem jest utrzymanie go do końca!

Ryan Giggs

Napastnik „Czerwonych Diabłów”, Dimirar Berbatow:

Liga jest dla nas najważniejszą rzeczą. Żaden zespól grający w tych rozgrywkach nie jest słaby. Według mnie każdy mecz jest ciężki a grając dla Manchesteru chcesz dać z siebie co najmniej 100%.

Przeciwko West Bromich oczekuję ciężkiego meczu. Jednak jeśli uda nam się zagrać dobre spotkanie przez 90 minut i utrzymać koncentrację wtedy wynik powinien być dla nas korzystny – zakończył napastnik.

Dimitar Berbatow

Napastnik West Brom, Jay Simpson:

To wspaniały mecz, na który wszyscy czekają z niecierpliwością. Manchester United ma za sobą świetny sezon – powiedział zawodnik West Bromwich.

Zawsze chciałem mierzyć się z najlepszymi, a Vidić bez wątpienia jest klasowym obrońcą. Nie mogę się doczekać pojedynków z nim. Oglądałem spotkanie Manchesteru w trzeciej rundzie FA Cup, gdzie grali z Southampton, w którym występuje mój kolega Ryan Smith. Cały czas uprzykrzał życie Vidicowi.

Na szczęście potrafię się obrócić i biec w jego kierunku. Kiedy Ryan tak robił, to Vidić nie mógł sobie z nim poradzić – zakończył.

Jay Simpson

Składy obu zespołów

West Bromwich Albion (cała kadra):
Carson, Kiely, Zuiverloon, Hoefkens, Donk, Pele, Robinson, Cech, Koren, Teixeira, Do-Heon, Valero, Brunt, Simpson, Fortune, Bednar, Dorrans, Hodgkiss, Moore.

Manchester United (cała kadra):
Van der Sar, Foster, Kuszczak, Neville, Vidić, O’Shea, Chester, Eckersley, Ronaldo, Carrick, Fletcher, Gibson, Possebon, Scholes, Giggs, Cleverley, Berbatow, Tevez, Macheda, Brandy, Petrucci.

Sędzia:

Filmiki video z najciekawszymi akcjami spotkania

2′ Okazja Manchesteru United

22′ Dimitar Berbatov i 1:0 dla Manchesteru United

25′ słupek Carlosa Teveza

40′ czerwona kartka dla WBA

44′ Carlos Tevez 2:0 dla United

57′ słupek WBA

60′ Nemanja Vidic i 3:0 dla United

65′ Ronaldo i 4:0 dla United

73′ Ronaldo i 5:0 dla United

W razie problemów z odtworzeniem filmików należy użyć przeglądarki Firefox.

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Video, West Bromwich Albion,

Chelsea vs Stoke 2 – 1

Zacznijmy od meczu dwóch zespołów, które swą gra specjalnie ostatnio nie porywają. Londyńczycy, a przede wszystkim ich trener, zasłużyli sobie ostatnio na sporo krytyki a sytuacja w drużynie była odzwierciedleniem formy na boisku. Raz po raz nadchodziły informacje na temat zwolnienia trenera Scolariego lub zwiastuny rebelii wśród piłkarzy. Z drugiej strony Stoke, które przebywa w dole tabeli, również nie zaskakiwało. Od samego początku meczu gra układała się bardzo chaotycznie. Stoke na samym początku stworzyło kilka sytuacji podbramkowych, które wprowadziły trochę zamętu w szeregach defensywy Chelsea. Jednakże to ta druga drużyna przejęła ostatecznie inicjatywę lecz dogodne sytuacje marnowali Anelka oraz Kalou. Z drugiej strony w sobotę dobrze bronił bramkarz Stoke – Sorensen.

W drugiej połowie wydawało się, że sytuacja nie zmieni się gdy Ballack zmarnował strzał głową z czystej pozycji. Im dłużej oglądałem to widowisko tym bardziej przypominało mi ono mecze LFC z poprzednich kilku sezonów. Co więcej, potwierdzenie mojego spostrzeżenia nadeszło w 60 minucie, kiedy po błędzie obrońców Ronny Delap wyprowadził Stoke na prowadzenie. W rezultacie Chelsea rzuciło się do rozpaczliwych ataków, jednakże przez prawie pół godziny nic im nie wychodziło. Akcje były chaotyczne a Stoke broniło się praktycznie całą drużyną. Jednakże, tak jak LFC, tak i Chelsea w końcu udało się w końcu wyrównać dzięki bardzo szczęśliwemu strzale głową Belettiego. Ostatecznie trzy punkty dla Londyńczyków uratował Lampard strzałem rozpaczy z linii pola karnego.

Na wzmiankę zasługuje również fakt, że do składu nie załapał się Drogba. Jego przyszłość w klubie ze Stamford Bridge stanęła pod znakiem zapytania. Coraz głośniej mówi się o jego sprzedaży co mogłoby trochę podratować finanse zadłużonego klubu. Z drugiej jednak strony nie słychać aby ktokolwiek chciał kupić napastnika bez formy. Co do Scolariego, jego pozycja wydaję się niezagrożona co najmniej do następnego meczu, jednakże jego kariera na Stamford Bridge wisi na włosku. Przypomnę, że nikomu nieznany wcześniej Avram Grant radził sobie w zeszłym sezonie o wiele lepiej niż utytułowany Brazylijczyk.
Konkluzja dla United: jedna jaskółka wiosny nie czyni

Wypowiedzi pomeczowe:

Frank daje Tobie to czego potrzebujesz, sprawia, że przestajesz czuć presję. Dzisiejsza wygrana jest bardzo ważna, gdyż wywalczyliśmy trzy punktu a przede wszystkim nie straciliśmy gola ze stałego fragmentu gry. Rozumiem radość moich zawodników z wygranej, gdyż poprawia ona atmosferę w drużynie, która obecnie jest o wiele lepsza niż wcześniej dzięki dwóm wygranym.

Menedżer Chelsea Luis Felipe Scolari

Jesteśmy całkowicie rozczarowani wynikiem spotkania, jednakże trzeba oddać Chelsea szacunek.Wiedzieliśmy, że będziemy musieli się twardo bronić. Na pochwały zasługuje Thomas Sorensen, który wykonał dziś kilka świetnych interwencji. Po strzeleniu bramki uwierzyliśmy, że to może być nasz dzień.

Menedżer Stoke Tony Pulis

Chelsea: Cech, Bosingwa (Belletti 78′), Carvalho, Alex, Ashley Cole, Lampard, Mikel (Stoch 82′), Ballack, Malouda (Di Santo 60′), Anelka, Kalou.
Nie weszli na boisko: Cudicini, Ivanovic, Mancienne, Kakuta.

Kartki: –

Bramki: Belletti 88′, Lampard 90′.

Stoke: Sorensen, Wilkinson, Shawcross, Abdoulaye Faye, Higginbotham (Griffin 34′), Delap, Whelan, Amdy Faye (Pugh 28′), Etherington (Kitson 83′), Beattie, Cresswell.

Nie weszli na boisko: Simonsen, Olofinjana, Lawrence, Sonko.

Kartki: Amdy Faye, Kitson, Whelan

Bramki: Delap 60′.

Publiczność: 41,788

Sędzia: Peter Walton (Northamptonshire).

Hull vs Arsenal 1 – 3

Sobota zwieńczona została meczem między dwiema niespodziankami tego sezonu. Gospodarze spotkania bowiem, wbrew przedsezonowym prognozom znajdują się w górnej połowie tabeli. Co więcej, z wyjazdowego spotkania na Emirates we wrześniu 2008 roku wywieźli trzy punkty. Arsenal natomiast to chyba, zaraz po Tottenhamie, drużyna która najbardziej rozczarowuje w tym sezonie. Skalą jej kryzysu jest fakt, że w tym samym punkcie sezonu w zeszłym roku Kanonierzy mieli na koncie 12 punktów więcej i prowadzili w tabeli. Teraz jednak nie dość, że grają nierówno, to wypadli z pierwszej czwórki na rzecz Aston Villi a po pietach depcze im Everton z sześcioma punktami straty i jednym meczem mniej.

Przejdźmy jednak do samego spotkania. Jak można się było spodziewać, także i tym razem inicjatywę od samego początku przejął Arsenal. Zaczęło się od dwóch rzutów wolnych wykonanych przez Robina van Persiego. Jednakże nie zmieniły one wyniku gdyż wykonawca skupiał się na sile bardziej niż na precyzji. W 30′ gry pojawiła się kolejna dogodna okazja , po której padła pierwsza bramka dla The Gunners. RvP ładnie dośrodkował z rożnego a Adebayor wyskoczywszy najwyżej zdobył bramkę precyzyjnym strzałem. Łatwiejszej akcji do zdobycia bramki nie można by sobie wyobrazić. Do końca połowy wynik już się zmienił.

Po przerwie gospodarze zaczęli grę trochę odważniej. Pierwszą okazję zmarnował wypożyczony z Manchesteru United Manucho. Wprowadzony po przerwie zawodnik został powalony w polu karnym, jednakże sędzia nie odgwizdał karnego. Sprawiedliwości stało się jednak zadość w 65 minucie. Po błędzie Gaela Clichy’ego bramkę zdobył Daniel Cousin po dośrodkowaniu Bernarda Mendy’ego. Jednakże zespół z Hull było stać tylko na tyle, gdyż przewagę znowu stopniowo wypracował sobie zespół przyjezdny. Po błędzie w obronie niepilnowany Samir Nasri zdobył bramkę ładnym strzałem w długi róg bramki. Przy tym golu asystę zaliczył RvP, który miał także udział przy trzecim golu strzelonym przez Niklasa Bendtnera w 86′. O ile bramka Francuza była zdobyta prawidłowo, o tyle przy bramce Duńczyka RvP znajdował się na pozycji spalonej.

Reasumując, Hull zagrało bardzo przeciętnie a Arsenal miał więcej szczęścia choć wygrał zasłużenie. To co najbardziej interesuje fanów Czerwonych Diabłów, to zapewne debiut Manucho w barwach Tygrysów. Angolczyk nie zachwycił jednak niczym pozytywnym, głównie ze względu na dobrą dyspozycję defensywy Kanonierów. Jednakże będziemy wyglądali naprzeciw jego kolejnych występów, które z pewnością nadejdą w ciągu dalszej części sezonu.
Konkluzja dla United: żeby dwa razy z Hull przegrać trzeba by naprawdę kiepsko grać.

Wypowiedzi pomeczowe:

Bernard Mendy rozegrał dziś dobre spotkanie a jego rywalizacja z Clichym bardzo ciekawa. Uważam, że moja drużyna będzie grała coraz lepiej. Chłopcy pokazali dziś, że są skoncentrowani, zjednoczeni i gotowi do walki. Dlatego właśnie walczyli wytrwale do końca.

Menedżer Arsenalu Arsene Wenger

Hull: Myhill, Doyle, Turner, Ricketts, Kilbane, Mendy, France (Fagan 83′), Ashbee, Halmosi (Manucho 53′), Geovanni (Garcia 87′), Cousin.

Nie weszli na boisko: Duke, Dawson, Folan, Giannakopoulos.

Kartki: Ashbee.

Bramki: Cousin 65′.

Arsenal: Almunia, Sagna, Toure, Djourou, Clichy, Eboue (Bendtner 69′), Diaby, Denilson, Nasri, Adebayor (Song Billong 87′), Van Persie.

Nie weszli na boisko: Fabiański, Vela, Ramsey, Gibbs, Merida.

Kartki: Clichy.

Bramki: Adebayor 30′, Nasri 82′, Bendtner 86′.

Publiczność: 24,924

Sędzia: Alan Wiley (Staffordshire).

Man City vs Wigan 1 – 0

Innym ciekawym spotkaniem ostatniej kolejki była potyczka drużyn prowadzonych przez byłych graczy Czerwonych Diabłów. Man City pod wodzą Marka Hughesa podejmowało na Eastlands drużynę prowadzoną przez Steve’a Bruce’a. W tym meczu debiut zaliczyć miał Wayne Bridge, który został pozyskany z Chelsea za jedyne 10mln £. Z drugiej strony, zapowiadało się także, że ta potyczką może okazać się ostatnią dla Winstona Palaciosa w barwach Wigan. Od jakiegoś czasu mówi się bowiem o zainteresowaniu Urugwajczykiem ze strony Spurs oraz United.

Na temat samego meczu nie będę się rozpisywał. Spotkanie przebiegało dosyć przewidywalnie, gdyż już od pierwszych minut gospodarze często gościli pod bramką Kirklanda. Jednakże żadnemu z piłkarzy Man City nie udało się przełożyć przewagi na bramki głównie za sprawą dobrze dysponowanego tego dnia bramkarza Wigan. Piłkarze zeszli do szatni po niezwykle rozczarowującej pierwszej połowie gry w wykonaniu gospodarzy. Z drugiej strony goście niczym nie zaimponowali w ofensywie gdyż ich gra skupiała się na odpieraniu dywanowych ataków Robinho i spółki.

Po przerwie sytuacja nie zmieniła się aż do zdobycia bramki przez Zabaletę po bardzo ładnym strzale z półwoleja tuż zza pola karnego. Kirkland naprawdę nie miał większych szans na obronienie tego strzału. W następnej minucie doszło jednak do bardzo ciekawego punktu zwrotnego. Przy walce o górna piłkę Richard Dunnebył faulowany w powietrzu przez Amra Zakiego. Ten pierwszy uznał, że Egipcjaninowi osobiście wymierzy sprawiedliwość kopniakiem w żebra. Na jego nieszczęście tuż obok stał sędzia i dobrze widział całe zajście. Arbiter, nie mając innego wyjścia, pokazał Dunne’owi czerwony kartonik i Irlandczyk mógł tylko pogodzić się ze skutkiem własnej głupoty. Trafiła kosa na kamień – i to dosłownie. Od tego momentu spotkanie zupełnie się odmieniło. Zadowolone z siebie Man City nie cofnęło się zbytnio ale za to Wigan odważnie przeszło do kontrofensywy. Jednakże pomimo kilku ładnych akcji na niewiele się to zdało. Na uwagę zasługuje jednak niezwykła pomyłka Amra Zakiego. Egipcjanin nie trafił po strzale główką na pustą bramkę i mógł jedynie kontemplować swój błąd przytulając słupek z niedowierzania.

Mówiąc szczerze, spotkanie mogło potoczyć się w obie strony gdyby piłkarze obu zespołów wykorzystali dogodne okazje jakie stworzyły sobie oba zespoły. Ku niezadowoleniu gości, a zarazem satysfakcji gospodarzy wynik meczu premiuje Man City, które w końcu zdobyło 3 punkty i znajduje się na 11 miejscu z 4 punktami przewagi nad strefą spadkową. Powiem jednak szczerze, że wygrana nie była wogóle przekonujące i nie wróże Man City prędkiego powrotu do górnej części tabeli.
Konkluzja dla United: dajmy Szejkom więcej czasu na kompromitację.

Wypowiedzi pomeczowe:

Przez całe spotkanie nie pozwoliliśmy przeciwnikom stworzyć czystych okazji do zdobycia bramki, głównie dzięki naszej woli zwycięstwa. Nie spodziewałem się, że to Zabaleta strzeli bramkę, ale zdobywając ja w bardzo ładny sposób podsumował swój dobry występ w tym meczu

Menedżer Man City Mark Hughes

To zdecydowanie pudło sezonu. Trudniej było chybić z tej pozycji niż trafić. Graliśmy jednak dobrze i użyliśmy wszystkich sił przeciwko nim [Man City]. Za chęci i okazji zasługiwaliśmy na coś więcej. Brakowało nam szczęścia – rzuciliśmy się do ataku po słabej pierwszej połowie.

Boss Wigan o pudle Zakiego

Man City: Hart, Zabaleta, Onuoha, Dunne, Richards, Bridge, Wright-Phillips, Kompany, Elano, Robinho, Sturridge (Garrido 62′).
Nie weszli na boisko: Schmeichel, Vassell, Jo, Fernandes, Caicedo, Weiss.

Kartki: Robinho, Dunne – czerwona

Bramki: Zabaleta 53′.

Wigan: Kirkland, Melchiot, Bramble (Camara 87′), Scharner, Figueroa (Kapo 74′), Valencia, Palacios, Cattermole, Taylor (De Ridder 58′), Heskey, Zaki.
Nie weszli na boisko: Kingson, Edman, Brown, Boyce.

Kartki: Cattermole, Bramble, Palacios, Kirkland.

Publiczność: 41,262

Sędzia: Lee Mason (Lancashire).

Liverpool vs Everton

Derbowy mecz między dwiema drużynami znad rzeki Mersey miał miejsce w poniedziałek i był zwieńczeniem zmagań 22 kolejki sezonu 2008/09 Premier League. Wszyscy zapewne spodziewali się spektakularnego widowiska co najmniej na miarę spotkania obu zespołów z początku sezonu. Gospodarze byli przed tym meczem szczególnie zmotywowani ostatnim spadkiem formy. Everton z kolei podchodził do tego spotkania bez kompleksów gdyż zanotował w tym sezonie korzystne wyniki w starciach z pozostałymi drużynami z tzw. „wielkiej czwórki”.

Derby rozpoczęły się dosyć chaotycznie. Oba zespoły starały się przejąć inicjatywę od samego początku jednak gubiły się w nieuporządkowanej grze. Ponadto dyspozycja obu linii defensywnych skutecznie rozbijała wszystkie ataki. Pierwszą dogodną sytuację zmarnował napastnik The Reds Fernando Torres. Po ładnym podaniu defensora LFC Hyypii Hiszpan fatalnie spudłował próbując przelobować bramkarza Evertonu, Tima Howarda. Była to 28 minuta meczu. Kolejną składna akcję gospodarze przeprowadzili w 44′ ale strzał Riery był o tyle mocny co mało precyzyjny. W pierwszej połowie gra obu zespołów była szarpana a sędzia Howard Web raz po raz odgwizdywał przewinienia obu zespołów. Jednakże poza zderzeniem głowami Alberta Riery oraz Victora Anichebe nic ciekawego więcej się nie wydarzyło. Rezultat do przerwy – bezbramkowy i bezbarwny remis.

Druga odsłona potyczki zaczęła się podobnie do pierwszej. W 56 minucie ciekawą akcję przeprowadzili znów gospodarze jednakże strzał Riery został zablokowany a niezbyt ruchliwy tego dnia Hyypia pogubił się i nie zdążył z dobitką. Od tego momentu gospodarze zaczęli przeważać a Everton zaczął skupiać się na kontrataku. Po nieudanej akcji gości Liverpool wykorzystał niefrasobliwość defensywy rywala i Steven Gerrard wyprowadził gospodarzy na prowadzenie. Mimo rozpaczliwej interwencji aż trzech zawodników Evertonu umieścił on piłkę w bramce silnym strzałem po ziemi. Sytuacja wydawała się rozstrzygnięta, gdyż do tej pory The Toffies nie przeprowadzili żadnej groźnej akcji mimo kilku ambitnych zrywów. Benitez najpierw zdjął całkowicie niewidocznego Robbiego Keane’a a później także bezradnego dziś Torresa. Jakie musiało jednak zagościć zdziwienia na twarzy Hiszpańskiego trenera kiedy Timowi Cahill’owi udało się wyrównać zaledwie dwie minuty po wejściu na boisko Lucasa Leivy, który zmienił wcześniej wspomnianego Torresa. Gol był o tyle kuriozalny, że Australijczyk kompletnie niepilnowany hasał sobie po polu bramkowym jak zając i z łatwością zmylił Pepe Reinę. Hiszpański bramkarz LFC rzucił się kompletnie w inną stronę, czym udowodnił potwierdził słaby występ w dzisiejszym meczu. Defensywa gospodarzy także się nie popisała dając zawodnikowi przeciwnej drużyny przeciwnej tyle wolnego miejsca.

Mecz ostatecznie zakończył się remisem, który zdecydowanie rozczaruję kibiców gospodarzy,którzy po zwycięstwie na wyjeździe spodziewali się z goła innego rezultatu. Ponadto, za sprawą remisu nowym liderem został zespół United mając jeszcze jedne mecz do rozegrania w zapasie. Będąc szczerym, to ten mecz jedynie utwierdził mnie w przekonaniu, że LFC czeka ciężka przeprawa jeśli mają zamiar odebrać Nam tytuł, czego im ekhem… nie życzę ;)

Wypowiedzi pomeczowe:

Jesteśmy rozczarowani naszą postawą w obronie pod koniec spotkania a przede wszystkim dopuszczeniem do rzutu wolnego tak blisko naszego pola [karnego]. Mogliśmy do tego nie dopuścić. [Everton] grał długą piłką, mogliśmy zachować się lepiej w obronie. Jednakże jest dopiero styczeń, jesteśmy na równi z United dlatego musimy być dobrej myśli i iść do przodu.

Menedżer Liverpool’u Rafa Benitez

Graliśmy bardzo dobrze. Musieliśmy się bronić, czego można było się spodziewać po meczu z drużyną z czubka tabeli. Jednakże moi piłkarze zasługują na szacunek. Cały czas ciężko pracują i doskonalą swoje umiejętności. W klubie panuje świetna atmosfera, która osiągnęła już najwyższy poziom.

Menedżer Everton’u David Moyes

Liverpool: Reina, Carragher, Hyypia, Skrtel, Aurelio, Kuyt, Gerrard, Alonso, Riera (Babel 89′), Keane (Benayoun 67′), Torres (Leiva Lucas 85′).
Nie weszli na boisko: Cavalieri, Dossena, Arbeloa, Mascherano.

Bramki: Gerrard 68′.

Everton: Howard, Hibbert, Lescott, Jagielka, Baines, Osman, Arteta, Neville, Pienaar, Cahill, Anichebe.
Nie weszli na boisko: Nash, Van der Meyde, Castillo, Rodwell, Jutkiewicz, Gosling, Kissock.

Kartki: Pienaar, Arteta.

Bramki: Cahill 87′.

Publiczność: 44,382

Sędzia: Howard Webb (S Yorkshire).

Liverpool v Everton

Pozostałe mecze:

Blackburn vs Newcastle 3 – 0

Blackburn: Robinson, Ooijer, Samba (Dunn 45′), Nelsen, Warnock, Emerton, Andrews, Kerimoglu (Grella 59′), Pedersen, Roberts, McCarthy (Roque Santa Cruz 70′).
Nie weszli na boisko: Bunn, Mokoena, Treacy, Derbyshire.

Kartki: Grella, Roberts.

Bramki: McCarthy 61′ – karny, Roberts 66′, 86′.

Newcastle: Given, Edgar, Bassong, Coloccini, Jose Enrique, Duff (Gutierrez 79′), Guthrie, Butt, N’Zogbia (Barton 74′), Carroll, Owen.
Nie weszli na boisko: Harper, Xisco, Taylor, Kadar, LuaLua.

Kartki: Edgar, Butt, Barton, Butt – druga żółta, w konsekwencji czerwona

Publiczność: 25,583

Sędzia: Rob Styles (Hampshire).

Sunderland vs Aston Villa 1 – 2

Sunderland: Fulop, Chimbonda, Nosworthy (McShane 62′), Ferdinand, Collins (Bardsley 62′), Edwards, Tainio, Whitehead, Diouf (Reid 81′), Cisse, Jones.
Nie weszli na boisko: Colgan, Chopra, Leadbitter, Healy.

Kartki: Nosworthy, Cisse, Fulop, Tainio.

Bramki: Collins 11′.

Aston Villa: Friedel, Reo-Coker, Davies, Cuellar, Luke Young, Milner, Sidwell (Gardner 73′), Petrov, Barry, Ashley Young, Agbonlahor.
Nie weszli na boisko: Guzan, Harewood, Delfouneso, Knight, Salifou, Shorey.

Kartki: Luke Young, Agbonlahor, Ashley Young – czerwona

Bramki: Milner 60′, Barry 80′ – karny.

Publiczność: 40,350

Sędzia: Mike Dean (Wirral).

West Brom vs Middlesbrough 3 – 0

West Brom: Carson, Hoefkens, Barnett (Pele 39′), Donk, Robinson, Borja Valero, Greening, Brunt, Koren, Simpson (Moore 77′), Fortune (Beattie 69′).
Nie weszli na boisko: Kiely, Cech, Kim, Filipe Teixeira.

Bramki: Brunt 4′, Koren 54′, 67′.

Middlesbrough: Turnbull, McMahon (Bates 70′), Wheater, Riggott (Huth 36′), Taylor, O’Neil (Mido 57′), Digard, Shawky, Downing, Sanli, Alves.
Nie weszli na boisko: Jones, Emnes, Adam Johnson, Bennett.

Kartki: Shawky, Huth, Digard – czerwona

Publiczność: 25,557

Sędzia: Mark Halsey (Lancashire).

Tottenham vs Portsmouth 1 – 1

Tottenham: Gomes, Corluka, Woodgate, King (Dawson 44′), Bale (Bentley 68′), Lennon, Zokora, O’Hara, Modric, Pavlyuchenko (Bent 28′), Defoe.
Nie weszli na boisko: Alnwick, Huddlestone, Campbell, Taarabt.

Bramki: Defoe 70′.

Portsmouth: James, Johnson, Campbell, Distin, Belhadj, Nugent (Utaka 73′), Davis, Kaboul (Wilson 88), Kranjcar (Hreidarsson 90′), Armand Traore, Crouch.
Nie weszli na boisko: Begovic, Pamarot, Little, Kanu.

Kartki: Davis, Kaboul.

Bramki: Nugent 59′.

Publiczność: 36,011

Sędzia: Steve Bennett (Kent).

West Ham vs Fulham 3 – 1

West Ham: Robert Green, Lucas Neill, Matthew Upson, Ilunga, Collins, Behrami, Noble (Faubert 81′), Collison (Mullins 83′), Parker, Di Michele (Dyer 87′), Cole.
Nie weszli na boisko: Stech, Boa Morte, Tristan, Sears.

Kartki:Behrami.

Bramki: Di Michele 7′, Noble 60′ – karny, Cole C 76′.

Fulham: Schwarzer, Hughes, Konchesky, Hangeland, Pantsil, Murphy, Davies (Gera 74′), Etuhu (Andreasen 84′), Johnson, Zamora (Nevland 72′), Dempsey.
Nie weszli na boisko: Zuberbuhler, Gray, Kallio, Baird.

Kartki: Konchesky, Pantsil, Davies.

Bramki: Konchesky 22′.

Publiczność: 31,818

Sędzia: Phil Dowd (Staffordshire).

Zdjęcie kolejki:

Joe Kinnear wysłuchuje opinii kibica na temat jego pracy. Starszy pan najwyraźniej ma ochotę podzielić się swym doświadczeniem, bowiem wygląda na takiego, który może jeszcze pamiętać czasy świetności swoich pupili. A wszystko dzieje się jeszcze przed porażką z Blackburn 3-0. Wygląda na to, że Boss Srok nie wziął sobie uwag starszego pana do serca…

Tabela:

Bonus:

Joey Barton vs Jose Enrique

Przypominacie sobie jak Ricardo Fuller obrywa od Andy’ego Griffina za udział przy straconej bramce? Cóż, w ślady kapitana Stoke poszedł tym razem „badboy” Burton popisując się swoimi „więziennymi” metodami zwracając uwagę skrzydłowemu Jose Enrique za jego udział przy trzeciej bramce dla Blackburn.

Znalezione na Off The Post

Dane statystyczne za BBC
Wielkie dzięki dla fred54 za wideo, koleś odwala kawał świetnej roboty!

Wybrane zdjęcia z 22 kolejki Premier League

Arsenal Londyn, Aston Villa, Blackburn Rovers, Chelsea Londyn, Everton, Fulham Londyn, Hull City, Liverpool, Manchester City, Middlesbrough, Newcastle United, Portsmouth, Premier League, Premiership, Stoke City, Sunderland, Tottenham Hotspur, West Bromwich Albion, West Ham United, Wigan Athletic,

Od razu, żebyśmy nie popadli w samozachwyt. Doping był nawet niezły ale około 85 minuty cześć kibiców zaczęła opuszczać OT. Tak widać trudno wytrzymać na naszym stadionie z naszymi zawodnikami. Co za ….

Taktyka

Mecz z tych, które United musi wygrywać. Beniaminek, mecz na OT łatwiej raczej nie będzie. Dla WBA nie mogło to być łatwe spotkanie, od początku widać było, że szczytem marzeń będzie wywiezienie punktu z OT. Przeciwnik rzadko atakował, za to w obronie grał bardzo zdyscyplinowanie i po pierwszej połowie wynikł brzmiał 0:0. Tego dnia piłkarze Manchesteru, wyglądali na wyjątkowo pewnych siebie (nawet Roo po niesłusznie nie uznanej bramce był wyjątkowo spokojny), mimo że wynik po pierwszej połowie był rozczarowujący a Ja sam przygotowywałem się na nerwowe oblężeni bramki WBA w drugiej części spotkania, piłkarze schodząc do szatni nie wyglądali na zdenerwowanych.

Rysujący komiksy mogliby nad ich głowami narysować dymek i napisać „spokojnie, wszystko pod kontrolą”. I rzeczywiście druga połowa to świetna postawa naszych ulubieńców, cztery bramki zdobyte bez większego wysiłku, co ważne każda autorstwa innego gracza. To świadczy o mnogości rozwiązań ofensywnych United. Gra wyglądała na ospałą ale to tylko świadczy o klasie naszego zespołu, że bez większego wysiłku pokonuje takich rywali. Jedyne co psuło obraz całości, było wyjątkowo mało kreatywna gra środkowych pomocników, brak Andersona, Carricka czy Scholesa był aż za bardzo widoczny. Giggs rozegrał wyjątkowo słaby mecz. Fletcher ze swoich, głównie defensywnych zadań, jak zawsze wywiązał się znakomicie. Ładnie to ujął jeden z komentatorów nazywając Szkota ” invisible hero „.

Oceny piłkarzy, wywiązanie się z zadań

Van der Sar – trudno było oczekiwać, że w sobotnie późne popołudnie będzie miał dużo pracy. Rywal nie potrafił stworzyć sobie okazji strzeleckich. Dwie, może trzy interwencje obrazują przebieg spotkania.

Rafael – dostał szansę od Fergusona wygryzając ze składu Browna oraz Neville’a. I niestety nie zaprezentował niczego szczególnego. Po kilku świetnych występach na pewno apetyty kibiców sięgały kolejnego spotkania, w którym Brazylijczyk będzie szarżował na prawej stronie. Niestety zbyt często zapominał o obronie i w konsekwencji środkowi defensorzy musieli schodzić do boku, żeby asekurować da Silvę. O ile ze słabszymi przeciwnikami, w dodatku grającymi defensywnie jest to dopuszczalne, to z mocnymi rywalami wolimy oglądać dużo lepszego Wesa. I tak pewnie będzie w tym sezonie, Rafael będzie dostawał szanse w meczach ze słabszymi rywalami, starsi koledzy z tymi z górnej półki.

Ferdinand – po takim spotkaniu niewiele można napisać. Bardzo spokojnie kierował całym blokiem defensywnym.

Vidic – podobnie jak Rio wygrywał większość pojedynków główkowych, eliminując z gry napastników rywala. Generalnie im krócej piszemy o obrońcach tym lepszy występ to oznacza ;)

Evra – martwi kontuzja ścięgna podkolanowego, przez którą musiał wcześniej opuścić plac gry. Do tego momentu zdołał kilka razy ofensywnie zagrać na swoim na skrzydle.

Ronaldo – bardzo aktywny. Widać było, że gra wreszcie mu się całkiem nieźle układała. Często zmieniał swoje pozycje na boisku. Bramką przypieczętował dobry występ. Co warte podkreślenia, bo kibice United ulegają ostatnio na całej linii obcej propagandzie – Ronaldo podobnie jak w poprzednim meczu, zagrał bardzo dobrze w defensywie, gdy tracił piłkę to wracał i walczył. Może to ta nowa fryzura?

Fletcher - szczególnie w pierwszej połowie jeden z najlepszych na boisku. Zdecydowanie lepiej od Giggsa, starał się brać odpowiedzialność za grę. Właściwie nie było potrzeby posiadania defensywnego pomocnika, więc obaj środkowi mogli się skupić na rozegraniu. Zdaniem Michala, ten chłopak póki co jest naszym najlepszym środkowym pomocnikiem w tym sezonie i jednym z najlepszych graczy całego zespołu. Bardzo dobry występ.

Giggs – raził niedokładnością. W miarę trwania spotkania spisywał się troszkę lepiej, jednakże tego występu Walijczyk raczej nie zapisze do udanych. Widywaliśmy go w lepszej formie. Tym bardziej jest to zły sygnał, że Fletcher ciężko pracując w odbiorze piłki, właściwie pozwalał Giggsowi na dowolną grę w ataku. Nie wiem ile razy podawał piłkę we wczorajszym meczu ale chyba byłaby to marna liczba jak na środkowego pomocnika.

Park – nabiegał się tradycyjnie. Nic wielkiego do gry nie wniósł. Takie spotkania, gdy zespół prowadzi grę nie są jego żywiołem. Park to wielki pracuś i gra defensywna to jego żywioł. Podobny przypadek jak z Rafaelem, na słabszego przeciwnika, szczególnie na OT wolelibyśmy Naniego. Zespół z górnej półki z dobrymi skrzydłowymi = Park.

Berbatow – dołożył księciunio nóżkę (autor – sebos) i wpadło. Ale czy czasem nie tego nam tak brakowało ? Czy do naszego przekombinowanego stylu gry, tysiąca podań w polu karnym, wiecznego szukania lepiej ustawionego kolegi, idealnym uzupełnieniem nie jest gracz, który czasem po prostu dołoży „nóżkę” czy „główkę”? Przecież to nie konkurs na najpiękniejszą bramkę. Kompletne przeciwieństwo Rooneya w tym meczu a Teveza jeśli chodzi o styl gry. Przez całą pierwszą połowę zupełnie niewidoczny. Czasem się wrócił po piłkę, ale nie jest to jeszcze to co od niego oczekujemy. Wg nas powinien dawać więcej z siebie w takich spotkaniach. Choć jednocześnie ta „niewidoczność” jest jego groźną bronią, przeciwnik na chwilę odpuszcza krycie i katastrofa gotowa.

Rooney – ciężko w ogóle podnosić dyskusję na temat piłkarza spotkania. Wayne w kolejnym meczu potwierdza fantastyczną formę. Bramka, dwie asysty, nawet przy nieuznanym golu zachował się dojrzale. Jeszcze rok-dwa lata temu, moglibyśmy po takiej sytuacji obstawiać czy kartkę dostanie za awanturę z sędzią czy zaraz wyładuje złość na przeciwniku. Idzie mu wszystko, a do tego jak zwykle nie zapominał o harowaniu na całej długości boiska. A bramka, którą zdobył potwierdza te zmiany, które chcieliśmy zobaczyć. Roo w polu karnym mógł dograć do Berbatova lub wchodzącego za nim Ronaldo ale zagrał samolubnie… To jest to! Czy ktoś w Europie jest obecnie w lepszej dyspozycji ?

O’Shea – Ustawienie rywala pozwalało na odważniejszą grę Johna, ale nie zawsze w defensywie był tam gdzie powinien. Zaczynami mieć wrażenie, że John coraz bardziej odstaje umiejętnościami od reszty kolegów. Miejmy nadzieje, że to tylko brak ogrania.

Neville – jedno lepsze wejście. Trudno dziś go ocenić.

Nani – mimo krótkiego występu zdołał zaliczyć asystę i zdobyć bramkę. Kilka dobrych wejść. Na plus.

Błędy sędziowskie

Czemu sędzia nie uznał bramki Rooneya? Tego nie wiemy. Na szczęście nie zaważyła ona o losach spotkania. Czekamy na wsparcie kamer. Podobały nam się decyzje pozwalające na zachowanie płynności gry. Wiele przywilejów korzyści, bez aptekarskiej dokładności. Gdyby nie ta jedna decyzja – pokazowy przykład roli sędziego w meczu, pomagającego tworzyć widowisko. W przeciwieństwie do tego zgredka sędziującego na SB.

Uwagi do taktyki.

Krótko – brak kreatywności w środku pola.

Galeria z meczu

Wywiady

Powyższe wypowiedzi pochodzą z serwisu BBC

Sonda z przymrużeniem oka

Premier League, Premiership, Wayne Rooney, West Bromwich Albion,

U naszych rywali przestawia się to mniej więcej podobnie. Wygrali trzy z czterech ostatnich meczów ligowych, w tym dwa ostatnie. W chwili obecnej znajdują się na 9. miejscu w tabeli Premiership z dziesięcioma punktami na koncie, czyli tylko miejsce niżej i jeden punkt mniej niż gospodarze. Można by więc rzec – historia lubi się powtarzać. Mistrzowie Anglii i Europy ponownie po 6 meczach mają 11 punktów. Jeśli „Czerwone Diabły” wygrają dzisiejszy mecz mogą znaleźć się na piątym miejscu tabeli, jeżeli jednak przegrają, spadną na czternastą pozycję. Identycznie przedstawia się sytuacja dla rywali. Przy tym wszystkim nie należy jednak zapominać, że United nadal ma rozegrany jeden mecz mniej.

Będzie to 115. spotkanie obu zespołów. United wygrało 46. z nich, „The Baggies” okazali się lepsi w 40, a 28 razy padł remis. Rożnica w bilansie bramek jest stosunkowo niewielka – 197:180 dla United. W Premier League będzie to jednak ich siódmy mecz. W sześciu poprzednich „Czerwone Diabły” wygrywały pięć, a jedno remisowały. Bilans bramkowy wynosi 13:3.

Goli zabraknąć w tym meczu nie powinno. Bowiem od 43 meczów ligowych z udziałem United pada jakaś bramka. Kibice United zapewne bardzo liczą na podtrzymanie wspaniałej passy strzeleckiej przez Wayne Rooneya. Tę samą nadzieję ma również sam zawodnik.

Ostatnio dobrze idzie mi strzelanie goli, z czego bardzo się cieszę. Każdego dnia pracuję nad wykończeniem akcji i nieźle to wygląda. Zawsze można się udoskonalić. Są rzeczy, które muszę poprawić. Dużo pracowałem nad wykończeniem, co zaczyna się opłacać podczas spotkań. Jestem z tego zadowolony.

Wierzę, że tak czy inaczej będę strzelał we wszystkich meczach. Jestem pewny siebie i cieszę sie, że teraz wszystko tak się układa. Mam nadzieję, że będę w stanie to kontynuować.

Wayne Rooney

Wypowiedzi przedmeczowe

Nemanja Vidić zdaje sobie sprawę z tego, że ten mecz jest niezwykle ważny w walce o mistrzostwo. Serb w swojej wypowiedzi odnosi się także do sprawy przerwy w treningach z zespołem, spowodowaną wyjazdami zawodników na mecze reprezentacyjne.

Przerwa trochę nam przeszkodziła, bo zaczęliśmy wygrywać. Teraz mamy jednak WBA i powinniśmy zwyciężyć. Oczywiście nie będzie łatwo, to solidna drużyna

Uwielbiam wygrywać sześć czy siedem spotkań z rzędu. W ubiegłym sezonie nie mieliśmy dobrego startu w rozgrywkach, tak samo teraz. Liverpool i Chelsea dobrze zaczęły sezon i teraz trzeba ich gonić. Z drugiej strony mieliśmy na początku dosyć trudny terminarz.

Spotkania wyjazdowe z Liverpoolem, Chelsea i Blackburn nie należą do najłatwiejszych. Teraz jesteśmy pozytywnie nastawieni, mamy świetny skład i musimy po prostu zwyciężać.

Nemanja Vidic

Jednakże chęć na sprawienie niespodzianki na Old Trafford i wywiezienie z Manchesteru punków wyraża trener WBA, Tony Mowbray.

W ciągu tych dwóch lat wspólnie uczyniliśmy drużynę lepszą. Przejąłem zespół z zawodnikami na miarę Premiership, jednak byliśmy o ligę niżej.

Moim celem był jak najszybszy powrót. W pierwszym sezonie mojej pracy nam się to nie udało. W następnym roku poszło już lepiej. Osiągaliśmy dobre wyniki, co zaowocowało powrotem do Premier League” – powiedział boss WBA.

„Teraz czeka nas mecz na Old Trafford, niewątpliwie będzie to bardzo ciężka przeprawa. Jednak bierzemy przykład z Hull City, które sprawiło niespodziankę na Emirates Stadium. Więc mówię sobie: czemu my nie mamy zrobić tego samego? Nie jedziemy się bronić, jedziemy walczyć o wygraną. Zarówno ja jak i cały team wyczekujemy sobotniego starcia”.

Tony Mowbray

Nie będzie to takie panie Mowbray. Bowiem na OT z ostatnich 21 ligowych meczów przegrali tylko raz. Od czasu porażki z Manchesterem City (1:2), 10 lutego 2008 roku, stracili tylko 2 z 21 możliwych(!) punktów na własnym ternie.

Składy obu zespołów

Skład United raczej bez rewelacji. Młody Brazylijczyk – Rafael da Silva – po raz kolejny dostał szansę na pokazanie swoich umiejętności. W ataku zobaczymy Ronaldo, Rooneya i Berbatova, który podpadł ostatnio bułgarskim kibicom. Jedyną niespodzianką jest nieobecność Andersona i Teveza, którzy nie znaleźli się nawet na ławce rezerwowych.

Manchester United:
Van der Sar – Rafael, Vidić, Ferdinand, Evra – Fletcher, Giggs, Park – Ronaldo, Berbatow, Rooney.
Ławka rezerwowych: Kuszczak, Evans, Brown, Neville, O’Shea, Gibson, Nani.

West Bromwich Albion:
Carson, Zuiverloon, Donk, Olsson, Robinson, Morrison, Koren, Borja Valero, Greening, Brunt, Bednar.
Ławka rezerwowych: Kiely, Hoefkens, Cech, Barnett, Miller, MacDonald, Moore.

Nieuznany gol Rooneya (22′)

1:0! Rooney! (56′)

2:0! Ronaldo! (69′)

3:0! Berbatov! (71′)

4:0! Nani! (90′)

Gorąco zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Video, West Bromwich Albion,