Joe Hart zachował w tym sezonie 14 czystych kont i zdaje się, że na dobre rozwiązał problemy Anglików z brakiem dobrego bramkarza. Wprawdzie ma do pomocy bardzo dobrych obrońców, ale to także dzięki jego umiejętnościom City straciło jedynie 27 goli w tym sezonie, czyli najmniej ze wszystkich zespołów.

Grający w tym roku w Tottenhamie Scott Parker raczej nie zawodzi i potwierdza swoje umiejętności, docenione w ubiegłym roku przez brytyjskich dziennikarzy, którzy wręczyli mu Writers’ Player of the Year. Wprawdzie nie zanotował na swoim koncie w nowym klubie jeszcze ani jednego gola, ale dzięki swojej solidnej postawie zdjął ciężar funkcjonowania środka pola z innych (czyt. z Modrića) i stał się jednocześnie prawdziwą alternatywą dla Gerrarda i Lamparda w kadrze.

Jednak to kapitan Arsenalu Robin van Persie moim zdaniem najbardziej zasługuje na to wyróżnienie. Nie dość, że z 27 golami (w tym hat-trick na Stamford Bridge) prowadzi w rankingu najlepszych strzelców Premier League, to dołożył do tego już 10 asyst. Holender jest też zawodnikiem, który po słabym początku zainspirował młodszych kolegów z drużyny do osiągnięcia jak najlepszych wyników w drugiej części sezonu. Wiele w tym zasługi braku większych kontuzji, które ograniczały go w poprzednich latach.

Jedynym przedstawicielem United wśród nominowanych jest Wayne Rooney. Rozgrywa on zdecydowanie udany sezon, często cofając się oraz pomagając w środku pola, i uzbierał już 25 trafień i 4 asysty. Wazza robi różnicę, a ponieważ wciąż prezentuje najwyższy poziom, do którego zdołał nas już przyzwyczaić, ma szansę na kolejne indywidualne wyróżnienie.

Ostatnim kandydatem do nagrody jest David Silva, który przez większą cześć sezonu odpowiadał za zabójcze ataki City (zgromadził m.in. 13 asyst). Najprawdopodobniej zaserwowany mu przez Manciniego brak odpoczynku sprawił, że jego gwiazda przygasła, a 26-letni Hiszpan będzie się musiał w tym roku zadowolić jedynie nominacją.

Jak już wcześniej pisałem swój głos oddałbym na van Persie’go, ale gdyby Scholes formą, którą prezentuje od powrotu z przedwczesnej emerytury, wykazywał się od początku sezonu, to z pewnością tytuł przyznany by był właśnie naszemu rudzielcowi. A kto Waszym zdaniem najbardziej zasłużył na nagrodę? I czy mimo wszystko nie ma w obecnych rozgrywkach lepszych bramkarzy od Harta? Michael Vorm, Tim Krul, anyone?

Dodatkowo wybrany zostanie PFA Young Player of the Year. Szansę na to wyróżnienie mają Sergio Agüero (Man City), Gareth Bale (Tottenham), Alex Oxlade-Chamberlain (Arsenal), Daniel Sturridge (Chelsea), Kyle Walker (Tottenham) oraz Danny Welbeck (Man Utd). Z nich najbardziej na nagrodę, moim zdaniem, zasługuje Agüero, ale szczerze mówiąc brakuje mi tutaj nominacji dla Wojtka Szczęsnego, który nie tylko zadomowił się w bramce Kanonierów, ale też swoją postawą udowadnia, że należy mu się miejsce wśród najlepszych.

P.S. Zachęcam również do oddawania głosów w ankiecie na najlepszy mecz, gol, świętowanie strzelenia bramki, paradę bramkarską oraz drużynę dwudziestolecia Premier League na oficjalnej stronie ligi.

David Silva, Joe Hart, PFA Player of the Year, Robin van Persie, Scott Parker, Sergio Aguero, Wayne Rooney,

1. Zła taktyka – podstawowy błąd popełniony przez Alexa Fergusona, do którego Szkot sam przyznał się na pomeczowej konferencji. United zostawiło gospodarzom za dużo miejsca w środkowej strefie boiska, dzięki czemu rywal osiągnął dużą przewagę w tym sektorze boiska. Brak pressingu oraz zbyt wolna gra były przyczyną przewagi Kogutów w pierwszych 45 minutach. Na szczęście za sprawą bramki Wayne’a Rooneya podopieczni Ferguson schodzili na przerwę z jednobramkowym prowadzeniem. Tym razem się udało, jednak tak doświadczony manager nie może sobie pozwolić kolejny raz na takie błędy, gdyż następnym razem może to się skończyć bardzo nieprzyjemnie.

2. Bardzo dobra gra środkowych obrońców we wczorajszym spotkaniu była kluczem do sukcesu zatrzymania maszyny z Londynu. Rio Ferdinand i Jonny Evans zrobili to, co do nich należało, dzięki czemu osłabiona ofensywa Tottenhamu miała sporo problemów. Warto zwrócić uwagę na postawę młodego Irlandczyka, który w ostatnich spotkaniach imponuje wysoką i równą formą. Evans swą bardzo dobrą grą zamknął usta krytykom, którzy ciągle wypominali mu jego słabszy okres gry.

3. Dwie bramki i asysta – tak wygląda statystyka bohatera tego spotkania. Ashley Young, bo o nim mowa, w końcu zagrał na miarę oczekiwań. Choć nie wszystko jeszcze w jego grze było takie, jakie być powinno, to w głównej mierze dzięki Anglikowi aktualny mistrz Anglii zwyciężył w tym bardzo ważnym i trudnym spotkaniu. Kibice mają nadzieję, że ten występ będzie początkiem powrotu do dobrej formy Ashleya, którą skrzydłowy prezentował na początku sezonu.

4. Kolejne naprawdę dobre spotkanie rozegrał David De Gea, który znów był mocnym punktem swojego zespołu, skutecznie interweniując, gdy zachodziła taka potrzeba. Hiszpan, który został wybrany najlepszym zawodnikiem lutego, potwierdza swoją dobrą dyspozycję. Widać, że młody bramkarz nabrał pewności siebie, której brakowało mu w jego pierwszych występach. De Gea nie boi się teraz krzyknąć na swoich kolegów z bloku defensywnego, a także coraz śmielej poczyna sobie na przedpolu. Hiszpan sporo musi jeszcze poprawić, jednak widać, że ciężko pracuje nad swoimi mankamentami na treningach, za co należą się słowa uznania. Wydaje się, że przy straconej bramce David mógł, a nawet powinien był coś zrobić, jednak nie ma sensu tego roztrząsać.

5. Kilku zawodników zawiodło w tym spotkaniu. Po raz kolejny słabe spotkanie rozegrał Nani, który wyraźnie jest pod formą. Poniżej oczekiwań spisali się również Scholes i Carrick, którzy przegrali walkę w środku pola z zawodnikami gospodarzy. Boczni obrońcy zagrali bardzo nierówno. W pierwszej połowie słabo grał Jones, z kolei Evra spisał się bez zarzutu. W drugiej połowie było odwrotnie, to młody Anglik zaczął grać jak należy, a Patrice zaczął popełniać proste błędy. Kibicom Czerwonych Diabłów pozostaje mieć nadzieję, że w kolejnym spotkaniu ich zawodnicy zagrają na oczekiwanym przez nich poziomie.

Ashley Young, David De Gea, Jonny Evans, Nani, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney,

O co poszło? W sumie, jak to już bywało, nie wiadomo. Najzwyczajniej w świecie w 74. minucie spotkania Wazza postanowił bezpardonowo kopnąć zastawiającego się przed nim rywala, co bezsprzecznie znajduje się w poczcie zagrań, za które należy odesłać piłkarza do szatni.

Mecz ostatecznie zakończył się remisem 2:2 po bramce w samej końcówce spotkania Czarnogórca Delibasicia, dzięki czemu młode państwo z Bałkanów zapewniło sobie grę w barażach, a Anglicy i tak awansowali do Euro 2012. Sęk w tym, że remis z niżej notowaną drużyną to obecnie najmniejsze zmartwienie reprezentacji Anglii. Czysta czerwona kartka implikuje dwa oficjalne mecze zawieszenia dla brutala, a ponieważ Synowie Albionu skończyli rozgrywki eliminacyjne, następne nietowarzyskie spotkania z ich udziałem odbędą się… na stadionach Polski lub Ukrainy. 2/3 fazy grupowej być może jedyna brytyjska drużyna rozegra bez swojego najlepszego na dzień dzisiejszy napastnika. Tak daleko idące konsekwencje na pewno nie znalazły dojścia do głowy snajpera United w momencie faulu.

Jego zachowanie to nawet nie był błąd. To było głupie kopnięcie przeciwnika. Teraz nie będę go mógł brać pod uwagę podczas pierwszego meczu Euro.

Po meczu przyznał, że postąpił głupio i powiedział „przepraszam”.

Fabio Capello

Wyspiarskie media wspominają, iż na frustrację Wazzy mogły mieć wpływ rzekome niedawne aresztowania jego ojca i wujka. Niestety, Roo przyciąga problemy – jak się okazuje – nawet jeśli sam ich nie szuka, one bez przeszkód znajdą jego. Długo by wymieniać i sięgać w przeszłość, by stworzyć listę afer i aferek z Rooneyem w roli głównej, lecz wszystkie miały wspólny mianownik – negatywnie oddziaływały na jego dyspozycję piłkarską. Nie chcę wykrakać, jednak warto przygotować się na wariant, w którym większą wartość wśród Diabłów będą prezentować Welbeck i Chicharito niż supergwiazda – Wayne Rooney.

Ciekawi mnie też, czy Wazza w najbliższych latach zrobi coś podobnego w koszulce United. Jak pokazują doświadczenia ostatnich sezonów wpływ samej obecności Sir Alexa redukuje tego typu wyskoki Wayne’a do minimum. Wykrzyczane do kamery „fucking what” to zupełnie inna para kaloszy. Co innego kadra, gdzie Fabio Capello najwyraźniej nie cieszy się aż takim respektem, a sama gra dla reprezentacji Trzech Lwów to dla Roo sprawa drugorzędna względem Manchesteru. Mimo to, nawet Fergie nie ma atrybutów anioła stróża i nie potrafi stanąć na drodze ekscesom pozaboiskowym.

Rooney to zawodnik ambitny i walczący. Te cechy szczególnie fani Czerwonych Diabłów preferują w stopniu bardzo wysokim. Wolałbym jednak, by Wayne dawał upust swojemu temperamentowi w inny sposób niż kopanie w łydki zawodników w środku boiska. Niech złapie dwa żółtka za nadmierną ostrość w grze, niech nawet kiedyś słusznie strzeli w twarz jakiemuś nurkowi, ale kopanie w ten sposób jest i będzie po prostu smutne.

Co do reszty – przygoda naszej dziesiątki z reprezentacją najwidoczniej została przeklętą przez pradawne demony i kwestią czasu jest to, czy Wazza wbrew swym ostatnim zapewnieniom, znów negatywnie da o sobie znać. Z tym trzeba się niestety pogodzić, ważne natomiast, by wydarzenia na arenie międzynarodowej nie rzutowały na wyniki United.

Wayne Rooney,

» Syn marnotrawny 2010/2011
» Przypadek Rooneya
» Jedyna bramka… a bo to tylko kolejki?
» Roo, why?
» Rooneutralność

Wayne Rooney jest postacią, która już zapisała się w historii futbolu. Choć niektórzy mogą kwestionować ilość złota, jaką trzeba zużyć do zapisania zgłosek tworzących tę opowieść, nie ma wątpliwości, że Roo odcisnął swoje piętno na wielkiej osi czasu piłkarskiej historii. Kilkakrotnie był najmłodszy (w kategoriach strzelec gola w Premier League oraz reprezentant i zdobywca bramki dla Anglii), kilkakrotnie był najlepszy (cztery tytuły mistrza Anglii, mistrzostwo w Lidze Mistrzów, dwa Puchary Ligi; Gracz Roku PFA i Piłkarz Roku FWA 2009/2010), w końcu także najdroższy (najdroższy piłkarz poniżej 20 lat; najlepiej zarabiający piłkarz w Anglii). Jednak to tytuły jednostkowe, tymi zajmują się pasjonaci i statystycy. W pamięci mas pozostają rekordziści absolutni, rekordziści wszech czasów.

I Rooney, choć jego droga jest wyboista, usiana większymi i mniejszymi skandalami (jak historia wielu brytyjskich gwiazd piłkarskich), konsekwentnie zbliża się do tych najważniejszych szczytów. Niewiele osób na co dzień zwraca na to uwagę, ale to chyba najbardziej pasjonująca rzecz, która dzieje się obecnie w karierze Wayne’a. Właśnie teraz wszystko nabiera niesamowitego rozpędu, Wazza wkracza w szczytowy okres swojej kariery i to jest dla niego najlepszy moment, żeby zbliżyć się do bohaterów wszech czasów.

Dwadzieścia osiem bramek zdobytych w ciągu ostatnich ośmiu i pół roku. To nie przemawia do wyobraźni. Dziesiąte miejsce na liście strzelców wszech czasów reprezentacji Anglii – brzmi lepiej. Kolejne dwie bramki sprawią, że Rooney przeskoczy aż o kilka miejsc w tej statystyce i uplasuje się na piątej pozycji, zrównując się między innymi z Alanem Shearerem. I nietrudno wyobrazić sobie, jak Wayne dokonuje tego już w najbliższym meczu z Walią, szóstego września.

Już tylko dwudziestu jeden trafień brakuje Rooneyowi, żeby zrównać się z wielką legendą reprezentacji Anglii (i Manchesteru United) – sir Bobby Charltonem. Być może będzie potrzebował na to kolejnych ośmiu lat gry w reprezentacji (wtedy pobije rekord w wieku 33 lat), a być może połowę z brakujących goli strzeli przed rozpoczęciem przyszłego sezonu (do tego czasu Synowie Albionu zagrają dwa mecze eliminacji ME, kilka spotkań towarzyskich i co najmniej trzy spotkania EURO 2012, do których awans mogą wywalczyć już we wtorek)? Przy utrzymaniu dobrej formy Wazza nie powinien mieć problemu z realizacją tego drugiego scenariusza.

I tu pojawia się zasadnicza wątpliwość – czy Rooney da radę? Czy się nie spali? Osoba Wayne’a budzi wiele wątpliwości. Po pierwsze – jego forma jest nierówna. Czasami strzela bramki hurtowo, czasami każe czekać kilka tygodni na swoje trafienie. Jeśli drużyna gra dobrze, Roo na pewno znajdzie się w odpowiednim miejscu i umieści piłkę w siatce. Jeśli zespołowi się nie wiedzie, Anglik cofa się, rozgrywa, wspiera obrońców. I na strzeleckie popisy zwyczajnie zaczyna brakować czasu.

Poza tym, Wazza nie jest typem piłkarza, który wzorowo się prowadzi. To nie ten typ co Ryan Giggs, czy Bobby Charlton, którzy przez całą swoją karierę szli linią człowieka całkowicie oddanego temu, co robi. Wayne’owi zdarzają się wyskoki – to jakiś pismak przyłapie go z papierosem, to jakaś prostytutka wywoła burzę w jego życiu osobistym. Stres nie służy organizmowi, w dobie cywilizacji, która utrzymuje ludzi w stałym napięciu, coś o tym wiemy.

Choć wielkie kontuzje raczej gwiazdę United omijają, nie można wykluczyć, że jakiś paskudny przypadek zatarasuje drogę Rooneya na szczyty. Dotychczas lekarze rozpływali się nad zdolnością piłkarza do rekonwalescencji (w przypadku każdego urazu Wazza wracał do gry wcześniej, niż planowano, często dzięki użyciu nowoczesnej aparatury), jednak każdy organizm ma swoje ograniczenia, a taki, który jest nadmiernie eksploatowany, osiąga je szybciej, niż inne.

Ostatnie i być może najważniejsze pytanie, które należy sobie postawić, dotyczy kwestii psychiki Rooneya. Wszyscy wiemy, że jest to facet o niezwykle mocnym charakterze, który pokonuje problemy z równą siłą, jaką prezentuje podczas występów na boisku. Jednak sława i poczucie nietykalności (czy ktoś kiedyś zakwestionował miejsce Wazzy w pierwszym składzie jakiejkolwiek drużyny?) zjadły już niejednego, także bardzo silnego. Widać było w zeszłym sezonie, jak bardzo problemy osobiste wpłynęły na formę zawodnika (oraz, powiedzą złośliwi, jego przywiązanie do klubu).

W ciągu najbliższych kilku lat ja, oraz zapewne wielu innych na całym świecie, będę obserwował poczynania Wayne’a Rooneya i regularnie zaglądał do różnorakich statystyk w poszukiwaniu kolejnych kamieni milowych napastnika (przyjrzyjcie się także jego wyczynom klubowym, o których pisał Wiktor we wspomnianym przeze mnie wcześniej tekście, a które od tamtego czasu uległy znacznej zmianie). Jednocześnie po cichu, pod nosem, będę szeptał wszelkiego rodzaju życzenia oraz zaklęcia, żeby na którymś etapie swojej niesamowitej kariery „White Pele” nie potknął się o któryś z kamieni, których obecność na horyzoncie dla Was zarysowałem.

Autor: John Smith

Wayne Rooney,

Początki nie należały do najłatwiejszych. Nieudane Mistrzostwa Świata w RPA, medialna nagonka na reprezentację Anglii oraz rozczarowanie grą na turnieju młodego Anglika, który po doskonałym sezonie 2009/2010 miał błyszczeć na afrykańskich boiskach i poprowadzić ekipę Trzech Lwów do medalu na mundialu w RPA. Oliwy do ognia dodał skandal z udziałem Rooneya, który ujrzał światło dzienne jeszcze podczas Mistrzostw Świata w RPA. Świat dowiedział się o romansie gwiazdy Manchesteru United z prostytutką Jennifer Thomson. Co gorsza „miłość” wspomnianej dwójki miała kwitnąć w czasie, kiedy żona Wayne’a była w ciąży. Życie idealne, w którym do tej pory żył Anglik zaczęło się sypać… a sezon był tuż za pasem.

Fergi jeszcze przed mundialem obiecał wolne zawodnikom, którzy wystąpili na turnieju w RPA. Biorąc pod uwagę skandal, który wybuchł z udziałem Rooneya, szkocki menager postanowił na jakiś czas odsunąć Anglika od zespołu i rozgrywki Premier League 2010/2011 Manchester United zmuszony był rozpocząć bez swojej największej gwiazdy. Czas wolny gwiazda Czerwonych Diabłów wykorzystała na ratowanie swojego małżeństwa. Misja „Coleen, wybacz mi!” została wykonana i mimo plotek o rozwodzie państwa Rooneyów ich małżeństwo trwa w najlepsze do dziś.

- Ta decyzja była prosta. W kierunku Wayne’a kierowane byłyby tylko drwiny i oszczerstwa, a my nie chcieliśmy, żeby był głównym obiektem do śmiechu. – tłumaczył absencję Wazzy na początku sezonu SAF

Początki sezonu po powrocie były jednak trudne. Anglik stał się czarną owcą na boiskach Premier League, a kibice, poza Old Trafford, mając w pamięci seksualne ekscesy Rooneya, wygwizdywali go za każdym razem, gdy posiadał futbolówkę przy nodze. Anglik zatracił formę z ubiegłego sezonu, a dziennikarze odliczali mu czas bez strzelonej bramki. Diabelska dycha rozbudziła apetyty kibiców oraz mediów, strzelając w poprzednim w sezonie 2009/2010 34 bramki! Widząc słabą formę Roo na angielskich boiskach, żurnaliści wróżyli gwieździe United transfer do Realu Madryt, a sam Florentino Perez jeszcze przed zakończeniem letniego okienka transferowego był w stanie wyłożyć największe w dziejach piłki nożnej pieniądze na transfer Anglika do Los Blancos.

Medialna nagonka na Wayne’a Rooneya z powodu jego słabej formy nie miała końca. Na nic zdały się apele trenera oraz kolegów o spokój i czas na dojście do najwyższej dyspozycji dla Anglika. Sir Alex Ferguson mimo wszelkiej krytyki stawiał jednak na swojego pupila.

- Zdaję sobie sprawę, że jest on [Rooney] w centrum uwagi z innych powodów niż piłkarskich. Nie może wyjść za róg bez towarzystwa kamer czy aparatu. Dla tak młodej osoby jest to trudne. On chcę grać i cieszyć się futbolem. – Sir Alex Ferguson

Roo grał, walczył, starał się, ale nie był już tym samym zawodnikiem co w zeszłym sezonie. Na szczęście Manchesteru United druga połowa 2010 roku była objawieniem talentu Javiera Hernandeza i powrotu do wielkiej formy Dimitara Berbatova.

Mimo skandalu i słabej gry w trykocie United kibice na Old Trafford nadal wierzyli w umiejętności Wayne’a Rooneya. Mimo to Anglik postanowił zgotować piekło swoim fanom, informując o chęci odejścia z diabelskiej ekipy.

- Jestem oszołomiony. Wayne jeszcze niedawno mówił, że to najlepszy klub na świecie i chce w nim zostać do końca swojej kariery – teraz oznajmił, że chce odejść. – powiedział sir Alex Ferguson.

Kilka miesięcy po akcji Rooneygate ciężko stwierdzić, jakie były powody i chęć odejścia Anglika z Old Trafford. Czy rzeczywiście powinniśmy wierzyć, że Roo chciał wymóc na właścicielach klubu nakłady na nowych zawodników klasy światowej na Old Trafford? A może wobec słabej formy chciał zmienić ligę i w nowym otoczeniu starać się wrócić do dawnej dyspozycji? A może nagonka angielskich dziennikarzy i fanów była tak wielka, że Rooney nie potrafił sobie z nią poradzić? A może po prostu był żądny pieniędzy? A może… A może… Powodów mogło być wiele. W obliczu chęci odejścia Anglika z United od razu pojawiło się kilku wielkich chętnych na zakontraktowanie Wazzy. Do walki po Rooneya stanął Real Madryt, Chelsea Londyn i znienawidzony przez kibiców Red Devils – Manchester City.

- Lionel Messi nie jest najlepszym zawodnikiem na swojej pozycji, chociaż chętnie zagrałbym razem z nim i Rooneyem. Strzelalibyśmy masę bramek, nie? – Carlos Tevez

- Wayne to najlepszy piłkarz na świecie. Moja opinia nie różni się od zdań innych zawodników. Oczywiście musisz szanować zarówno Manchester United jak i Wayne’a, ale kto wie, co się wydarzy? Mamy wspaniały zespół, który dzięki niemu mógłby być jeszcze silniejszy. – John Terry

Rooney pozostał na Old Trafford, ale czekała go kolejna trudna misja: zdobyć ponownie zaufanie swoich kibiców.

- Wiem, że kibice są zawiedzeni tym, co widzieli i czytali na przestrzeni ostatniego tygodnia. Zachowałem się tak, bo troszczyłem się o przyszłość. Fani byli wobec mnie wspaniali, odkąd przybyłem do klubu i mam nadzieję, że odzyskam ich zaufanie. – Wayne Rooney

- Byliśmy zranieni przez to, co się działo, ale Wayne przeprosił mnie i kolegów. Zrobi to też z kibicami. – SAF

Pojednanie z fanami nie przebiegało jednak tak pomyślnie jak ze szkockim menagerem i kumplami z drużyny Czarownych Diabłów. Opinia fanów United po akcji „Rooneygate” była podzielona. Część z nich cieszyła się z tego, że Anglik pozostał w zespole Sir Alexa Fergusona. Druga część zaś zdecydowanie straciła zaufanie do Rooneya, epatując swoje niezadowolenie nie tyle na trybunach, co również pod domem napastnika United. Po podpisaniu nowego kontraktu z Czerwonymi Diabłami gra Rooneya dawała promyk nadziei, że powróci on do dawnej dyspozycji. Coraz lepszą formę Anglika zaczął dostrzegać Fabio Capello, a media po kilku trafieniach Wazzy przestały się nad nim pastwić.

- Rooney to typowy łowca bramek i mam nadzieję, że zobaczymy właśnie takiego Rooneya. Ma do rozegrania 14 spotkań w Premier League oraz mecze Ligi Mistrzów i FA Cup, więc łatwo może poprawić swoją średnią strzelonych goli. – Sir Alex Ferguson

- Rooney to fantastyczny piłkarz. Jest jednym z najlepszych piłkarzy w Anglii. Muszę z nim porozmawiać, jednak jego poruszanie się po murawie i podania są teraz dobre. Z jego głową również wszystko ok. Jego gra bez piłki nie pozostawia też wiele do życzenia. – Fabio Capello

Nowy rok przyniósł znaczącą poprawę formy Rooneya. Roo walczył za trzech, podawał, asystował, a piłka po jego strzałach coraz częściej trafiała do bramki przeciwnika, chciałoby się rzec: „Stary, dobry Wazza!” Biorąc pod uwagę to, że do końca sezonu pozostawało coraz mniej czasu i meczów, można było mieć nadzieję, że forma Anglika powróci w najbardziej potrzebnym momencie dla zespołu. Emocje kibiców po chęci odejścia Roo z klubu powoli opadały, a z trybun coraz częściej można było usłyszeć donośne „Rooney! Rooney!”. Wydaje się, że Wazza odkupił swoje winy podczas spotkania derbowego z Manchester City, kiedy to strzelił gol-marzenie i zapewnił zwycięstwo United.

- Fani Manchesteru United zasłużyli na coś takiego w moim wykonaniu. Nie miałem zbyt dobrego sezonu, a wiem jak ważny jest ten mecz w Manchesterze, więc mam nadzieję, że im się to podobało. Teraz mój cel to kontynuowanie strzelania oraz pomoc drużynie w odzyskaniu tytułu. – Wayne Rooney po zwycięskim 2:1 derbowym meczu z Manchester City

Kolejne spotkania były piłkarską hossą w wykonaniu Anglika, który ponownie stał się ulubieńcem fanów z Old Trafford, pupilem Fergusona oraz chyba najlepszym zawodnikiem Czerwonych Diabłów w ostatnich miesiącach sezonu 2010/2011. Wayne Rooney przyczynił się do zdobycia przez Manchester United Mistrzostwa Anglii oraz pomógł drużynie dojść do finału Ligi Mistrzów, w którym mimo porażki był najjaśniejszą postacią drużyny.

Wazza nie grzeszył mądrością, zdradzając swoją piękną żonę Coleen z ekskluzywną prostytutką. W minionym sezonie stał się synem marnotrawnym Manchesteru, który chciał opuścić swój klub, lecz skruszony postanowił zmienić decyzję i przeprosił za swoje zachowanie, zostając w szeregach Czerwonych Diabłów. Każdy ma jednak prawo do błędu. Jak to mówią „nieważne ile razy upadasz, ważne, że się podnosisz”. Rooney po ciężkich przeżyciach w życiu zawodowym i osobistym (które sam sobie zafundował) powstał i powrócił w wielkim stylu. Tryumfował Manchester United, tryumfował Wayne Rooney! Wszystko zakończyło się hepiendem… Czas na nowy sezon!

Moment chwały: 12.02.2011 (vs. Manchester City – Premier League)
Moment słabości: chęć odejścia z Manchesteru United
Ocena za sezon: 8,5

Carlos Tevez, Fabio Capello, Jonh Terry, Premier League, reprezentacja Anglii, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney,

Czyny Rooneya, niezależnie od tego, czy inspirowane były przez jego agenta Paula Stretforda, czy były oryginalnym pomysłem napastnika, podzieliły fanów United. Jedni twierdzili, że Rooney po takim wybryku nie powinien już nigdy wystąpić w czerwonej koszulce, podczas gdy inni oponowali, twierdząc, iż należy przebaczyć Anglikowi. Jak szybko jednak kibice zapomnieli o tej nieprzyjemnej sprawie. W Niemczech śpiewali głośno o „Białym Pele” i skandowali jego imię.

Przyznałem się i przeprosiłem. Staram się ponownie przekonać do siebie kibiców. Myślę, że teraz właśnie to robię. Jestem w stu procentach oddany temu klubowi. Było, minęło, teraz mam nadzieję, że pomogę tej drużynie w osiągnięciu sukcesu. Byłoby wspaniale zakończyć sezon finałem Ligi Mistrzów i zwycięstwem w lidze.
Wayne Rooney

Oddanie w futbolu jest bez wątpienia bardzo zmiennym zjawiskiem. Prawdę mówiąc, fani domagając się lojalności od piłkarzy, wcale się jej nie spodziewają. Było wielu piłkarzy, którzy pojawiali się na Old Trafford i znikali. Roo nie jest wyjątkiem. Łatwo przyszło, łatwo poszło. Oczekiwania wobec United zawsze są olbrzymie, toteż tylko najlepsi z najlepszych zostaną na zawsze w pamięci i tylko oni będą wspominani z rozrzewnieniem.

W porównaniu z kolegami z drużyny, takimi jak Gary Neville, Paul Scholes czy Ryan Giggs, których lojalność nigdy nie była kwestionowana, Wayne Rooney wypada mizernie. Scholes zasłynął z faktu, iż nie powierzył żadnemu agentowi negocjacji kontraktu z klubem, tym bardziej nie stawiał ultimatum, ani nie żądał okupu!

Nawet Rooney rozumie, że jego występy na boisku zjednają mu kibiców. Dla wielu napastnik nigdy nie będzie ikoną, legendą klubu, a ci, którzy jeżdżą na mecze United, na pewno nie zapomną mu tego haniebnego czynu, jakiego się dopuścił.

Tymczasem transformacja Rooneya z zeszłosezonowego numeru „9″ do tegorocznej „10″ jest całościowa i pełna. Ta przemiana taktyczna to zasługa Sir Aleksa Fergusona. Dzięki niej Wayne znów może cieszyć się futbolem, co widać na boisku. Po raz pierwszy od roku Anglik jest bliski szczytu formy.

Oczywiście, druga połowa sezonu była zupełnie inna w porównaniu z pierwszą. Jestem obecnie dużo szczęśliwszy w życiu i na boisku. Jestem bardzo wdzięczny fanom za ich wsparcie i zadowolony z mojej formy. Mam nadzieję, że dzięki moim występom przekonam wszystkich do siebie.
Wayne Rooney

Wayne pojawił się nawet na Twitterze, co zbiegło się z jego powrotem do formy; porozumiewa się dzięki temu bezpośrednio z kibicami, choć daleko mu do erudyty Rio Ferdinanda. Rooney, wspierany najwyraźniej przez żonę i Ferdinanda, zagłębia się w różne tematy, takie jak ślub w rodzinie królewskiej czy hacking telefonów komórkowych (ciekawe), a nawet wyznaje swoją miłość do „Króla Lwa”.

Istotnie, Rooney ma ponad 300,000 obserwujących go ludzi w porównaniu do 800,000 (!) Ferdinanda. Podczas gdy Ferdinand lepiej umie porozumiewać się z publiką i czuje się swobodniej, to globalny „zasięg” Roo jest o wiele większy – jego przekaz, słowa bardziej oddziaływają na publikę.

Ryzyko, jeśli chodzi o Rooneya, jest takie, że przy jego frustracji i dość wybuchowym temperamencie, niezbyt przemyślane wypowiedzi napastnika na Twitterze mogą powodować pojawienie się tysięcy nagłówków w gazetach krytykujących (często zapewne nie do końca słusznie) piłkarza United. Kiedyś minie „twitterowa gorączka”, ale jak na razie całe artykuły powstają na bazie najdrobniejszych wpisów w popularnym serwisie.

Manchesterowi pozostały trzy mecze do rozegrania – dwa w lidze i finał LM na Wembley. Były zawodnik Evertonu z pewnością przekona do siebie większość sympatyków „Czerwonych Diabłów”, jeśli przyczyni się do zwycięstw w obu rozgrywkach.

Nie jestem zaskoczony tym, co robi Wayne. Najlepsi gracze okazują swoją wielkość w najważniejszych momentach, gdy zwycięstwo jest na wyciągnięcie ręki. Inspirują w tych kluczowych chwilach.
Ryan Giggs

Jeśli to w jakiś sposób oddaje wielkość piłkarza, to właśnie teraz jest czas dla Rooneya – aby nas do siebie przekonał i naprawił błędy z przeszłości.

Wayne Rooney,

Siedzieliśmy na trybunie za bramką, do której strzelono wszystkie sześć bramek tego popołudnia, oraz około 20 metrów od rzędów oddzielających nas od kibiców Manchesteru United. Widzieliśmy dokładnie, jak Rooney świętuje przypieczętowanie swojego hat-tricka przed kamerą Sky Sports, ale oczywiście nie słyszeliśmy jego słów w przeciwieństwie do tych, którzy oglądali mecz w telewizji.

Jednakże to, co słyszeliśmy bardzo dobrze przez niemal całe spotkanie, i Rooney bez cienia wątpliwości również, to obelgi wymierzone w jego osobę dobiegające z różnych sektorów trybun. Podkreślam, że nie wszyscy kibice gospodarzy włączali się do tych przyśpiewek. Mój brat, ani nikt z kibiców The Hammers siedzących blisko nas nie brał w tym udziału, ale znacząca i głośna grupa ludzi jak najbardziej.

Najpierw usłyszeliśmy obowiązkowe „Your just a fat granny-shagger” następnie „You’re just a fat fucking Scouser”. Z czasem obelgi przeszły do jeszcze mniej wyszukanych epitetów, będących przykładem szczeniackiego zachowania, będącego poza granicami dobrego smaku. Potem na wypadek gdyby Wayne nie słyszał wcześniejszych wyzwisk, spora część fanów West Hamu zaśpiewała mu „You’re fat, and your bird’s a slag”.

Ci z nas, którzy oglądają futbol regularnie, stali się nieco obojętni na tego typu niskich lotów „pieśni” i obelgi, które w żadnym wypadku nie są przypisane jedynie kibicom West Hamu. Można je usłyszeć na wszystkich stadionach piłkarskich w kraju. Są one tak powszechnym doświadczeniem w dniu meczu jak zapach tanich burgerów czy stadionowi spikerzy. Po jakimś czasie nawet nie zwraca się na nie większej uwagi.

W moim przypadku jedynie doświadczenie przebywania poza zamkniętą lożą dziennikarską oraz napastliwość kibiców sprawiły, że zapytałem brata, czy kibice West Hamu żywią szczególną niechęć do Rooneya. Nie potrafił on jednak wskazać powodu takiego stanu rzeczy. Wtedy Rooney przypieczętował swój hat-trick i dyskusja niejako się wypaliła.

Faktem jednak jest, że Rooney był bezlitośnie rugany za pomocą przekleństw przez kibiców West Hamu w taki sam sposób, w jaki w jaki rugany jest na wielu innych stadionach. Z tego względu jego odpowiedź, chociaż nie do końca odpowiednia, nie była żadnym zaskoczeniem. Gdyby użył takich samych słów w kierunku kibiców West Hamu, a nie kamery telewizyjnej, nie byłoby nawet powodu, aby w ogóle za nie przepraszać, ponieważ Ci, którzy wielokrotnie go prowokowali, dostaliby to, na co zasługują. Reszta z nas bardziej kulturalnych kibiców przychodzących na mecze piłkarskie musi być niestety gotowa na ogień krzyżowy z obu stron.

Co daje niektórym kibicom lżącym ochoczo zawodników prawo do wyrażania głośnego oburzenia, kiedy podobne zachowanie skierowane zostaje w ich kierunku? Jedyne, czym Rooney mógł urazić kibiców ze wschodniego Londynu, to radosne machanie dłonią w kierunku tłumu, gdzie akurat siedzieli kibice gospodarzy. Odpowiedz na taki zwykły gest z jego strony była tak agresywna, że można było odnieść wrażenie, jakby właśnie sprofanował statuę na Barking Road (pomnik wybitnych zawodników West Hamu – przypisek Silvan)

Kolejną kluczową postacią w tym dramacie jest operator kamery Sky Sports, który nawiedza linię końcową boiska, mając na celu uchwycenie zbliżeń ekspresyjnego zachowania zawodników. Kiedy Rooney ustawiał sobie piłkę do strzelania karnego kamerzysta ustawił się po jego prawej stronie przed sektorem kibiców przyjezdnych, ponieważ doświadczenie podpowiedziało mu, że tam właśnie uda się Rooney, jeżeli zamieni „jedenastkę” na gola.

Kamera podróżująca wzdłuż linii boiska ma na celu sprawić, że oglądanie spotkań ma być jeszcze bardziej ekscytujące dla tych, którzy oglądają je w domu. Rozpoczął się nawet nowy trend zapoczątkowany przez Stevena Gerrarda polegający na sprincie w kierunki takiej kamery i pozostawienie na jej obiektywie swojej śliny, aby świętować w ten sposób zdobycie bramki. Tak samo postąpił też Mark Noble po strzeleniu swojego pierwszego gola z rzutu karnego dla West Ham w minioną sobotę.

Jednak jeżeli Sky zamierza pchać kamerę w twarz zawodnika, który właśnie samodzielnie wyprowadził swoją drużynę na prowadzenie, odrabiając przy okazji dwubramkową stratę, a który przez cały czas był obiektem obelg wymierzonych również w jego rodzinę, czy zaryzykowalibyśmy stwierdzenie, że coś niestosownego nie może trafić do jakże delikatnego i nieskazitelnego środowiska pokojów oraz pubów, gdzie ludzie oglądają mecz?

Nie możemy traktować w ten sposób futbolu. Nie dostaniemy surowej zawziętości i ambicji takiego piłkarza jak Rooney we wrogiej atmosferze, a do tego napompowanego adrenaliną, w tym samym czasie oczekując, że on, czy tak naprawdę jakikolwiek inny zawodnik na jego miejscu, będzie zachowywał się tak, jakby popijał herbatkę na tarasie restauracji.

Football Association naprawdę ma bardziej poważne zmartwienia, którymi należy zająć się niezwłocznie niż zajmowanie się takimi incydentami. Im mniej czasu poświęcają ludziom marnującym swój czas i energię na składanie publicznej skargi dotyczącej tego, jakim językiem posługiwał się Rooney, tym lepiej dla wszystkich.

Nic dziwnego w tym, że Rooney wiedzie swoje życie zachowując się w taki sposób, jakby znajdował się pod bezustannym oblężeniem. Nikt nie twierdzi, że jest on idealny, ale spróbujcie postawić się w jego sytuacji, a jest duża szansa, że świat będzie wyglądał dla was zupełnie inaczej.

Sobotnie zamieszanie dotyczy jednego człowieka, który odpłacił się kilkoma słowami swoim oprawcom. Karanie go za to jest czystym idiotyzmem.

Football Association, kibice, Wayne Rooney,

Jak to jest zatem możliwe, że FA postąpiła tak źle?

Dwa słowa.

David Bernstein.

Były członek zarządu Manchesteru City i ich szef został prezesem FA na początku roku. Odchodząc z City, powiedział parę słów.

Chciałbym podziękować naszym cudownym fanom za ich wsparcie. Byli w tym fantastyczni, nie ustawali nawet w najtrudniejszych czasach. Poznałem ich dobroć i entuzjazm. Od dziecka kibicowałem Manchesterowi City, bardzo pragnę naszego sukcesu.

David Bernstein

Wczoraj zobaczyliśmy jak bardzo pragnie ich sukcesu, biorąc pod uwagę, że Rooney jest zawieszony na półfinał Pucharu Anglii, czyli ostatnią nadzieję City w tym sezonie 35 lat po tym, jak ostatni raz zdobyli jakieś trofeum.

Ale to nie koniec. Człowiek tak oburzony przekleństwami Rooneya, iż uznał, że dwa mecze zawieszenia są adekwatną karą, pracował dla French Connection* zanim dołączył do zarządu City. Miał swój udział w kontrowersyjnej serii koszulek zawierających frazy: “fcuk this”**, “hot as fcuk”, “mile high fcuk”, “fcuk me”, “fcuk her”, “too busy to fcuk”, “fcuk football”, “fcuk fashion”, “fcuk fear” i “fcuk on the beach”.

Co?! Co kuwra?

* brytyjska firma odzieżowa
** angielski odpowiednik „kuwry” czy „piedrolenia”

Od tłumacza.
Jest to mój 100. wpis na Redlogu. Miałem nadzieję, że dane mi będzie napisać o czymś przyjemniejszym.

David Bernstein, FA, Wayne Rooney,

Postać Rooneya była bardzo mocno związana z moim kibicowaniem. Od jego występów na Euro 2004 coś nowego się zaczęło. Pojawił się wówczas zawodnik, który dla chłopaka z podstawówki stał się pierwszym świadomym piłkarskim idolem. Wielkie znaczenie miał oczywiście jego transfer do Manchesteru United – klubu od pewnego czasu dystansującego Liverpool (sic!) w wyścigu o sympatię 12-letniego jegomościa.

Wraz z głębszym poznawaniem przeze mnie świata futbolu, Rooney rozwijał się w ekipie Czerwonych Diabłów, zyskując coraz większe uznanie fanów klubu z Old Trafford. Wazza konsekwentnie przekształcał szacunek w uwielbienie dzięki przywiązaniu do barw klubowych (całowanie herbu, spędzenie reszty kariery w United), waleczności, ambicji (szalone powroty do strefy obronnej swojego zespołu), świetnej grze (ileż to goli!), ale także właściwym wyborze priorytetów na linii ja-drużyna, kiedy to usuwał się w lewoskrzydłowy cień, by stworzyć przestrzeń z przodu dla Ronaldo. Trudno się dziwić, iż, jak niemal wszyscy, pokochałem (w zdrowym tego słowa znaczeniu) naszą dziesiątkę. Obok czczonych weteranów i z początku na przekór wielu darzonemu sympatią oraz uznaniem Fletcherowi, Rooney miał niezagrożoną pozycję lidera, bohatera i geniusza w jednym.

Jego dominacji nie była w stanie zachwiać nieziemska forma Cristiano Ronaldo. Portugalczyk nie posiadał tej charyzmy, spodziewać się można było różnych historii. Wszak egocentryczny południowiec miał inną wizję futbolu, niewykluczającą fochów czy boiskowego lenistwa. Gdy natomiast sam Wayne począł nadwyrężać gałąź, na której siedział, praktycznie cała diabelska brać ruszyła, by go podtrzymać. Bez problemu wybaczyliśmy siku na polu golfowym („już nie mieli mu kiedy zdjęć robić”) czy agresywne hasła w kierunku angielskich kibiców („należało się im”). Trudniej było, gdy Wazza wpadł na pomysł rozbujania konara częstotliwością rezonansową – zdrada żony spodziewającej się dziecka całkowicie wbrew wypowiedziom traktujących o „zmianie stylu życia” spowodowała pierwszą większą rysę na wizerunku piłkarza. Lecz i to poszło w niepamięć przymykających oczy kibiców.

Niestety, nie wiedzieć dlaczego, Wayne skorzystał ze środków ostatecznych i, dobywszy siekiery, postanowił raz na zawsze oderwać się od pnia.

Co poprzedziło feralne październikowe dni, wiemy doskonale. Słaba forma, negacja słów bossa, pojawienie się medialnych plotek, brzmiących dla nas niczym wypociny proroków mniejszych z Wybiórczej. Jedno wystąpienie Sir Alexa wszystko zmieniło. Czarę goryczy przelało oświadczenie samego zawodnika, który dał upust swoim żalom krytykując klub, trenera i kolegów z zespołu.

Mój manchesterowy świat zawalił się. Te decydujące kilkadziesiąt godzin zmieniło się w istną torturę. Niepewność, gdzie odejdzie, za ile, jakie naprawdę kierowały nim pobudki, co działo się za kulisami. Złość na obiekt uwielbienia za zdradę, za obrócenie w pył wszelkich gestów i słów świadczących o wierności. Ból, że ludzie prawdziwie kochający klub odejdą rzeczywiście niemal w całości z pokoleniem Neville’a, Giggs czy Scholesa. Plusem tych zajść okazało się natomiast jeszcze głębsze docenienie naszych weteranów i ich wkładu w Manchester United wyrażone przez podarcie plakatu Roo i wymianę wystawy nad biurkiem na zestaw zawierający różnej maści Ryanów, Erików czy składu z sezonu 1998/1999.

Rooney podpisał kontrakt, co nie mogło nie wzbudzić kolejnej fali sprzecznych uczuć. Obraz sytuacji jednak dość szybko wyklarował się – tu nie poszło ani o kłótnię z Sir Alexem, ani o kurtyzany, ani o chęć sprawdzenia się w Hiszpanii, ani o brak ambicji United. Proste – to wyobrażenia historycznych postaci na funtach szterlingach miały decydujący głos. Glazerowie, sięgnąwszy po więcej zielonych, posłali umyślnego do najbliższego kantora, czym sprawili, że Wazza spokorniał, uznał swoje winy, postanowił poprawę i wyraził chęć pojednania z kibicami.

Cóż można było począć wobec takiego obrotu spraw? Część fanów do dziś wierzy w czyste intencje Wayne’a Rooneya oraz niedźwiedzią przysługę agenta. Spora grupa raz, a dobrze skreśliła szanse napastnika na odzyskanie zaufania. Piszący te słowa znalazł się na rozdrożu i wybrał ścieżkę wijącą się między skrajnymi traktami; zdaje się jednak, iż nie jest osamotniony w tym wyborze. Miałem nadzieję, że wszystko się jakoś ułoży, Wazza z podwójną zaciętością będzie orał angielskie murawy, a szacunek i sympatia stopniowo będą wracać. Wszak czas musi leczyć rany, nieprawdaż?

Niekoniecznie. Od niecałych pięciu miesięcy utrzymuje się ten sam stan – obojętność. Ani słabsze występy, ani nawet przepiękna bramka z City nie zdołały naruszyć stabilnej równowagi. Na horyzoncie nie widać żadnej oznaki mniej lub bardziej rychłej przemiany. Jak długo zmuszony będę czekać na wóz albo przewóz? Stanie się to nagle, doświadczę stopniowych transformacji czy funkcja uczuć od czasu już zawsze przyjmować będzie wartość 0? Chyba nie tylko ja zadaję sobie to pytanie…

Niedawno pisałem, iż futbol jest przewrotny. Okazuje się, że życie kibica nie mniej. Nigdy nie przemknęłoby mi przez głowę, że nie będę dbał o los Wayne’a Rooneya. Kilka jesiennych dni wywróciło moje patrzenie na futbol do góry nogami i dodatkowo na lewą stronę. Efekty owego manewru są wyjątkowo nieprzyjemne. Chłodna neutralność do Roo to uczucie straszne, szczególnie dla fana przez wiele lat związanego z tym jedynym piłkarzem. Takich rozterek nie życzę nikomu.

Wazza, zrób coś. Tak dalej być nie może!

Wayne Rooney,

Bramkarz – Peter Schmeichel

Duńczyk, którego fanom Manchesteru United przedstawiać nie trzeba. Wieloletniego zawodnika Czerwonych Diabłów, uważanego przez niektórych za legendę tego klubu, w plebiscycie zabraknąć nie mogło. Dwukrotnie był wybierany Najlepszym Bramkarzem Świata, trzykrotnie Duńskim Piłkarzem Roku, pięć razy cieszył się ze zdobycia tytułu Premiership… Jego sukcesy można by długo wymieniać. Niejednokrotnie mogliśmy podziwiać wspaniałe parady Petera i nieraz ratował on United z opresji.
Wyniki

Prawy obrońca – Cafu

Brazylijczyk podczas swojej kariery wygrał praktycznie wszystko, co można wygrać – dwa razy Mistrzostwo Świata (1994 oraz 2004), Copa Libertadores (1992, 1993), Copa América (1997, 1999), Ligę Mistrzów (2007) oraz wiele innych. Jego pseudonim Cafú pochodzi od legendarnego brazylijskiego pomocnika Moacira Fernandesa znanego jako Cafuringa. Nie powinno to dziwić gdyż obaj panowie słynęli z bardzo szybkich rajdów po prawej flance. W 2004 roku Pelé umieścił Cafú wśród 125 największych żyjących piłkarzy.
Wyniki

Środkowy obrońca – Jaap Stam

W 1998 roku Manchester United zapłacił za Stama 10,6 milionów funtów, a Jaap został najdroższym holenderskim piłkarzem w historii oraz najdroższym obrońcą na świecie (jak na tamte czasy). Na Old Trafford spędził 3 lata, podczas których zawodnicy United wygrali: trzykrotnie Premier League, jeden raz FA Cup, Puchar Interkontynentalny oraz Ligę Mistrzów. Czy wydanie takich pieniędzy się opłaciło? Myślę, że tak, gdyż Holender został dwukrotnie wybrany najlepszym obrońcą Ligi Mistrzów w 1999 oraz 2000 roku.

Środkowy obrońca – Rio Ferdinand

Do Manchesteru przeszedł w 2001 roku za 31 milionów funtów. Kwota transferu robiła wrażenie. Do dzisiaj z United zdobył cztery razy Mistrzostwo Anglii, raz Puchar Anglii, dwukrotnie Carling Cup oraz w 2008 roku Puchar Europy. W reprezentacji Anglii rozegrał osiemdziesiąt spotkań.
Wyniki

Lewy obrońca – Roberto Carlos

Roberto Carlos da Silva – wątpię, aby znalazły się osoby, które nie pamiętają jego charakterystycznej fryzury. Jednak do historii przeszły bardziej jego atomowe strzały. Oprócz tego Brazylijczyk ma na koncie wiele strzałów na bramkę, które fizycznie były prawie niemożliwe, a jednak padały po nich gole. Co ciekawe, w 1995 roku Roberto Carlos był o krok od przejścia do Middlesbrough (trenerem Boro był wtedy Bryan Robson).
Wyniki

Prawy pomocnik – David Beckham

David Beckham – nie muszę chyba nikomu przedstawiać tego pana. Były piłkarz Manchesteru United jest prawdziwym fenomenem i to nie tylko piłkarskim, ale i marketingowym. David opanował do perfekcji dośrodkowania oraz rzuty wolne. Co prawda kibice Czerwonych Diabłów zarzucają mu brak wierności, jednak trzeba obiektywnie przyznać, że kiedy myślimy o prawej pomocy, to jednym z kandydatów jest właśnie David Beckham. Niektórzy twierdzą, że Becks już się skończył, jednak nadal potrafi zachwycić oko kibiców chociażby takimi golami jak ten przeciwko Kansas City Wizards. Lista jego sukcesów drużynowych, jak i indywidualnych jest bardzo długa. Prawdziwy magnes na sukcesy.
Wynki

Środkowy pomocnik – Zinedine Zidane

Rewelacyjny zawodnik, tak po prostu. Jego gra wzbudzała u wielu ludzi zachwyt, z piłką przy nodze potrafił wiele. Strzelał genialne bramki w ważnych i kluczowych momentach meczów o dużą stawkę. Piłkarskie CV powiększał systematycznie z sezonu na sezon. Znany ze skromności i działań charytatywnych. Spokojnie można go uznać za jednego z najlepszych pomocników w historii futbolu.

Środkowy pomocnik – Paul Scholes

O zasługach tego zawodnika chyba nie trzeba pisać zbyt wiele. Wieloletni reprezentant Anglii, z Manchesterem wygrał wszystko, co mógł. Piłkarz genialny, powoli zbliżający się do końca kariery, lecz nadal grający na wysokim poziomie. Od początku kariery związany z Manchesterem United.
Wyniki

Lewy pomocnik – Ryan Giggs

Ryan Giggs ciągle na szczycie, Ryan Giggs – walijski czarodziej, Ryan Giggs: nieskończona legenda?… Wiele zostało napisane i zapewne jeszcze dużo więcej przed nami. Chyba nie przesadzę, jeśli napiszę, że moim zdaniem Ryan Giggs to piłkarz kompletny. Nikomu nie przeszkadza to, że nie jest już tak szybki jak kiedyś… ale któż by się tym przejmował, jeśli nadrabia to niesamowitym doświadczeniem (gra przez 21 sezonów w Premier League w Manchesterze United pod okiem Fergusona… niewielu może się pochwalić podobnym wyczynem…), przeglądem pola, spokojem, coraz rzadziej spotykaną wiernością klubowi etc. Był wyjątkowy już od samego początku swojej kariery. Co tu dużo mówić – prawdziwa, żyjąca legenda. Niestety nigdy nie był doceniony na tyle… na ile zasługuje.

Nieudolnie parafrazując Kochanowskiego: Szlachetny Giggsie, nikt się nie dowie, jako na boisku się produkujesz, aż się zepsujesz (odpukać).
Wyniki

Napastnik – Ruud van Nistelrooy

Piłkarz, który obojętnie w jakiej grałby lidze, strzelałby gole. Tak było w Holandii, Anglii, Hiszpanii i Niemczech. Świetna aklimatyzacja to nie jego główny atut. Wyróżniał się po prostu wrodzonym talentem do zdobywania bramek. Lis pola karnego. Przez wiele lat zdobywał gole dla United. Król strzelców ligi holenderskiej, angielskiej i hiszpańskiej. Czekamy zatem na tytuł króla strzelców Bundesligi.

Napastnik – Wayne Rooney

Jego zalety (jak i wady) i to, czym straszy bramkarzy w Anglii, jak i poza nią, znamy chyba wszyscy. Nie można zaprzeczyć, że jest to obecnie jeden z najlepszych przedstawicieli swojego piłkarskiego fachu na świecie. Jego uniwersalizm, wola walki, wytrzymałość, zawziętość, spryt – to wszystko stawia go na najwyższej półce.
Wyniki

Trener – Sir Alex Ferguson

Tylko w 2002 i 2005 roku gablota klubu z Old Trafford nie wzbogaciła się o żadne trofeum. To świadczy o tym, z jaką skutecznością prowadzi klub. Pracuje w United od 6 listopada 1986 roku. Wszystkich jego nagród czy to z klubem, czy indywidualnych nie trzeba wymieniać – nie ma to najmniejszego sensu, lista jest zbyt długa. W ostatniej dekadzie zdobył aż dwanaście znaczących trofeów, w tym pięciokrotnie mistrzostwa Anglii i trofeum Ligi Mistrzów w 2008 roku. Wybrany przez Was na to, aby świecić przykładem dla zawodników naszego Dream Teamu.
Wyniki

Cafu, David Beckham, Jaap Stam, Paul Scholes, Peter Schmeichel, Rio Ferdinand, Roberto Carlos, Ruud van Nistelrooy, Ryan Giggs, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney, Zinedine Zidane,