Jestem zwolennikiem transferu zimą, ale patrząc na stan rynku transferowego, wzmocnienie składu jest rzeczą naprawdę trudną. Jest owszem kilku ciekawych zawodników, aczkolwiek z pewnością kosztowaliby wiele, a tego lata nie oszczędzaliśmy. To nasz główny problem, jeżeli chodzi o noworoczne zakupy.

Wzmocnienia zdecydowanie wymaga środek. Czekanie na błysk Andersona jest moim zdaniem nie na miejscu. Po prostu dodatkowe partie mięśniowe nie pomogły w rozwoju Brazylijczyka i – co tu dużo mówić – szału nie będzie. Kontuzji nabawił się Cleverley i na dobrą sprawę ciężko liczyć, że wróci po kontuzji jak gdyby nigdy nic. Co do Ryana w środku – jaki jest koń, każdy widzi.

Słono kosztować będzie wzmocnienie środka pola. Najlepsi są już zajęci, a wiadomo także, że zimowe ceny nie są wcale niższe. Jeżeli włodarze klubu wyłożą co najmniej 20 milionów euro, to można się będzie spodziewać ciekawego wzmocnienia. Na celowniku United mogą się wówczas znaleźć tacy zawodnicy jak Eden Hazard, Mario Goetze czy Javi Martinez. Jeśli dołożymy jeszcze drugie tyle, to stać nas będzie na Modrica czy Snejidera.

Osobiście jednak najchętniej zobaczyłbym w United Yohana Cabayę. Francuz sprowadzony został latem do Newcastle za około 4 miliony funtów z Lille – mistrza Francji. W ostatnich tygodniach pokazał, że aklimatyzację ma już za sobą, więc nie byłoby to kupowanie kota w worku. Cabaye mógłby nam pomóc na wszystkich frontach, bowiem Newcastle United nie gra w europejskich pucharach. Ten aspekt przemawia na jego korzyść. Niestety, jeśli ten wybór będzie w ogóle możliwy, to okaże się dość drogi. Jestem zdania, że ten transfer rozruszałby cały zespół i nie blokował wcale szansy rozwoju młodemu Pogbie, o ile taki jest planowany przez sir Alexa Fergusona. Sprowadzenie kogoś z wymienionej wyżej piątki byłoby moim zdaniem dużym błędem. Po pierwsze, kosztowaliby znacznie więcej niż Cabaye, po drugie nie mogliby nam pomóc w Champions League i po trzecie byliby obligatoryjnie pierwszym wyborem dla Fergusona z racji wydanych talarów. Przecież Cleverleya też musi ktoś naciskać, żeby nam nie spowszedniał i nie zrobił się czerstwy.

Absolutnie nie chciałbym zobaczyć w barwach United ostatnich rewelacji z Brazylii w postaci Lucasów, Neymarów i Gansów – kto widział ich w akcji, ten wie, że to byłoby naprawdę szalone posunięcie. A do zagorzałych przeciwników transferów w zimie powiem, że pewien Francuz zimą właśnie do nas zawitał i sami wiecie, co się stało.

transfery, Yohan Cabaye,

Nic nam nie grozi! Możemy kupować!

Od wielu lat stale zmienia się polityka prowadzenia i zarządzania funduszami w zarządach klubów. Jest ona coraz bardziej skoordynowana, dynamiczna i tajemnicza. Pod tymi trzema słowami mam raczej na myśli kluby piłkarskie z najlepszych lig świata jak chociażby Premier League, Primera Division czy włoska Serie A. Ogromne kwoty, jakie generują kluby, przekraczają w dobie kryzysu granicę dobrego smaku. Nie zamierzam poruszać tutaj tematu zadłużenia, bo na dobrą sprawę w dzisiejszych czasach zadłużona jest niemal co piąta filia i instytucja na świecie. Real Madryt nie musi w ogóle martwić się o środek pomocy i mogą mieć każdego kogo tylko chcą! Skąd oni na ogół biorą tyle pieniędzy? – powiedział Rafał, który na widok transferów w ostatnich latach przeprowadzanych przez Real i Manchester City pobladł. A właśnie stąd, że każdy na każdym chce zarobić. Prawa telewizyjne, sponsorzy, gadżety, wyjazdy na tournee do państw azjatyckich i Ameryki, giełda, zakłady bukmacherskie i zastrzeganie praw do wizerunku, to tylko cząstka tego, o czym tak naprawdę wiemy…

Głównymi sprawcami tak żwawej koordynacji zarządzania finansami są rzecz jasna właściciele klubów. Daleko nie trzeba szukać, wystarczy spojrzeć na Manchester United. Niby znienawidzeni Glazerowie, niby długi po uszy, ale pieniądze na transfery, czy opłacanie pensji znajdą zawsze. Sama piłka Glazerami nie żyje, a do tegocoraz bardziej popularne jest zjawisko islamizacji Europy. Dla arabskiej magnaterii nie jest różnicą to, ile wydadzą. Kwoty się zacierają i 10 czy 110 milionów nie stanowi różnicy.

Ciężkie jest życie kibica

Wszelakie zmiany zachodzące w klubach, najbardziej odbijają się na kibicach, którzy są do końca wierni swoim drużynom. Atletico! Atletico! – krzyczy Axel, zagorzały fan madryckiej drużyny. Niestety mina nieco mu zrzedła, gdy zobaczył w koszulce Manchesteru City jednego ze swoich ulubionych piłkarzy, mianowicie Kuna Agüero. Wolałbym żeby wybrał inny klub. Transfery do City kojarzą mi się tylko z zarobkami i nie zdziwię się, jeśli okazałoby się, iż Agüero poleciał na kasę… Atletico jakoś sobie poradzi. – zakończył. Tutaj widać jednak większe przywiązanie do barw klubowych niż do danego piłkarza.

Po zamknięciu okna transferowego postanowiłem się zabawić w detektywa i popytałem paru osób, jakie transfery według nich znacznie nadszarpnęły opinią publiczną danego piłkarza. Zakreśliłem sobie dziesięciu zawodników, a przyjaciele i znajomi musieli wybrać 5 z nich.

Na pierwszym miejscu uplasował się bohater piłkarskiej Mody na Sukces – Cesc Fàbregas. W sierpniu przeniósł się z Arsenalu do Barcelony za 24 miliony funtów, a jego klauzula odstępnego w kontrakcie wynosi blisko 200! Ankietowanych najbardziej oburzył fakt, że Hiszpan nie pożegnał się w odpowiedni sposób z kibicami Kanonierów, a oliwy do ognia dolał fakt zapłaty ładnych paru milionów euro do transferu przez samego piłkarza na konto londyńskiego klubu.

Na miejscu drugim (oj, blisko Fàbregasa) znalazł się kameruński napastnik Samuel Eto’o. Piłkarz zamienił słoneczną Italię na Rosję. 23 sierpnia podpisał on wart 20 milionów euro rocznie (!) kontrakt z Anży Machaczkała. Jaki priorytet dają te dziwne przenosiny Eto’o do Rosji? Chyba tylko pieniężny, bo Anży długo nie będzie się liczyć w walce o najwyższe cele – powiedział Karol, jeden z kibiców Interu Mediolan.

Lokata trzecia należy do Fernando Torresa. Popularny El Niño miał opuścić Liverpool w lecie, ale postanowił spakować walizki i przenieść się do Chelsea już w zimie, za kwotę 50 milionów funtów. Torres to fenomenalny piłkarz, ale nie rozumiem jego decyzji. Po co on poszedł do Chelsea? Kibice go znienawidzą, a ja sam nie zdziwię się, jak go wykopią po dwóch sezonach. – stanowczo powiedział Mateusz – ogromny fan talentu Hiszpana.

Na miejscu czwartym niemiecki bramkarz, Manuel Neuer. W czerwcu za kwotę 16 milionów euro przeniósł się z Schalke do Bayernu Monachium. Kibice nigdy mu tego nie zapomną. Mimo, że jestem fanem Bayernu, to sceptycznie nastawiłem się do tego ruchu transferowego. Zagorzali sympatycy pamiętają doskonale moment, kiedy parodiował naszą ikonę – Olivera Kahna i szydził, że Bayern jest klubem, który w wyjątkowy sposób nie potrafi utrzymać stałej formy w rozgrywkach Bundesligi. Do tego jest z Gelsenkirchen… – powiedział Paweł, kibic Bawarczyków.

Miejsce piąte należy do Owena Hargreaves’a. Tego transferu akurat nie chce zbytnio komentować i nikogo o zbędny komentarz się nie pytałem. Moje zdanie jest takie – Owen dostał szansę powrotu do gry po kontuzji i nie chciał jej zmarnować, więc wybrał silniejszy klub spośród grona wszystkich starających się o jego zatrudnienie. Jestem święcie przekonany, że gdyby nie felerne urazy i kontuzje, do tej pory byłby jednym z najlepszych i kluczowych piłkarzy w układance sir Alexa Fergusona.

Podsumowując – pytając się o piłkarzy poszczególnych osób, odnotowałem, że na pierwszy plan naszej rozmowy wchodziła tematyka pieniądza. Kto ile będzie zarabiał i dlaczego akurat wybrał ten klub. Możliwe, że nie wchodzi w grę ilość zarobków, ale słysząc w radiu, czy telewizji informację o przenosinach danego piłkarza do innego zespołu, gdyż wolał zarabiać 150 tysięcy funtów, a nie 145, to łapie mnie jasna niespodziewana. Gdzie tu rozsądek? Na szczęście nie mnie jest oceniać, tylko się bacznie temu wszystkiemu przyglądać i wyciągać bardziej bądź mniej trafne wnioski.

Sound of Silence

Przynajmniej do stycznia 2012 roku mamy spokój z karuzelą transferową. Nie bójmy się jednak, bo do tej pory usłyszymy, że Sneijder jest na lotnisku w Manchesterze, bądź Berbatow odchodzi do PSG. Ale do rzeczy – sam rok 2012 może być przełomowy (nie chodzi o koniec świata) pod względem dysponowania pieniędzmi przez kluby. UEFA i FIFA chcą znacznie ukrócić fundusze na kontach bankowych drużyn, które są przeznaczone na transfery. Już w listopadzie ubiegłego roku w deszczowej Anglii zrobiło się bardzo gorąco. Przedstawiciele UEFA zażyczyli sobie od działaczy Manchesteru City dokładnego raportu dotyczącego wydatków podczas letniego okna transferowego. UEFA dopatrzyło się pewnych nieścisłości, a astronomiczna kwota 120 milionów funtów na zakup nowych piłkarzy napawała przedstawicieli niepokojem. Rozmowy trwały blisko 2 tygodnie i miały one miejsce w czerwcu bieżącego roku. „Obywatelom” udało się jednak wytłumaczyć, a dla porównania w tym sezonie wydali oni jakieś 85 milionów funtów, więc nie jest to chyba żadna różnica, prawda? Głośny krzyk prezesostwa UEFA i FIFA został stłumiony przez „sound of silence” i do tej pory nic się nie zmienia.

Czego mamy się spodziewać…

…przez kolejne lata w piłce nożnej? Wzniosłych chwil, trofeów, gorszych i lepszych momentów, wielkich imprez (zaraz Euro), osobistych dramatów i rozpaczy – to czynniki niemal pewne, bo towarzyszą piłce nożnej od zarania dziejów. Jednak czy coś zmieni się z pieniędzmi? Nie oszukujmy się – wszystko się sypie. W piłce nożnej jednak tego absolutnie nie widać, ale mimo to zastanawia mnie ile jeszcze to potrwa? Uważam, że zarządy poszczególnych drużyn będą bardziej ostrożne pod względem wydawania pieniędzy tylko wtedy, gdy jakiś wielki klub upadnie. Chociaż i to może nie być ten czynnik. Boli na ogół trochę sytuacja z korupcją, która jest prawdziwą zmorą w świecie piłki. Martwi również wybijanie przez bogatych magnatów klubów, które wcześniej nie liczyły się w walce o najwyższe cele, a pieniądz wyekspediował ich na sam szczyt. Jestem fanką Barcelony. Podoba mi się ich styl gry i w ogóle, ale nie pojmę nigdy wydawanych pieniędzy na piłkarzy. Tu 10, a tam 60 milionów nie stanowi żadnej różnicy. To niesmaczne. – mówi Asia. Żaden piłkarz nie jest wart takich pieniędzy – stanowczo zakończyła. Z kolei znajomy Tomek ma na ten temat następujące zdanie – W czasach globalizacji w piłce doszło do pewnych absurdów, chodzi głównie o piłkę klubową. Taka Chelsea to świetny przykład zespołu o kiepskiej tradycji, który dzięki dużej kasie podreperował braki.

I tu poniekąd oboje mają rację. Pieniądz nie jest równy pieniądzu. Przykładów nie trzeba daleko szukać, bo idealnie zobrazować możemy to na Andim Carroll’u. Angielski napastnik w styczniu zamienił Newcastle na Liverpool. Nie oszukujmy się, ale w piłce na najwyższym szczeblu nie zdobył niczego. Miał on wspaniałe i wzniosłe momenty, kiedy „Sroki” spadły z Premier League, aby w następnym sezonie awansować do najwyższej klasy rozgrywek. Jego występy zwróciły uwagę wielu klubów. The Reds zapłacili za niego 35 milionów funtów. Z Anglii rozniósł się słyszalny na całym globie huk. W takim razie ile wart w tym momencie jest piłkarz wznoszący od 2004 roku z Manchesterem United blisko 14 trofeów ?! 150 milionów?! – oburzył się jeden z internautów sportowego portalu. Mowa oczywiście o Rooneyu, który 7 lat temu zasilił szeregi „Czerwonych Diabłów” przychodząc z Evertonu. Jest on też znaczącą postacią w reprezentacji! Carroll na razie nie…

Say hello and wave goodbye

Bawiąc się jeszcze trochę w detektywa, popytałem ludzi o to, jaka według nich liga jest najdziwniejsza pod względem dokonywanych transferów i dysponowania budżetem. Odpowiedź w 90% przypadków była stanowcza – Serie A. Włoska liga nie jest już tak silna jak niegdyś, ale mimo to grają w niej piłkarze z najwyższej półki. Tylko z tą najwyższą półką jest dość ciężka sprawa. Ankietowani przyznali, że we Włoszech nie istnieje coś takiego, jak przywiązanie do danego klubu na „śmierć i życie”. Pomijajmy tutaj takie ewenementy, jak Maldini czy Del Piero. Zawodnicy zmieniają kluby jak rękawiczki, a kolejne transfery wydają się coraz bardziej absurdalne. Za przykład może służyć szwedzki napastnik Zlatan Ibrahimović, który w Serie A grał już w trzech teamach: Juventusie, Interze, AC Milanie (obecnie). Denerwuje mnie polityka włoskich klubów – powiedział Michał, fan AC Milanu. Włosi wydają krocie na nowych piłkarzy, a mało inwestują w młodzież. Najbardziej zabolało mnie odejście Pirlo do Juventusu. Nie rozumiem, dlaczego tak zrobił. U nas był piłkarzem na miarę Scholes’a w United. – podsumował. Faktycznie, Pirlo zrobił niezłe świństwo, pakując walizki i wybywając do Turynu. Z pewnością zaliczy się on do grona piłkarzy, którzy będą sromotnie wygwizdywani podczas spotkania obu odwiecznych rywali.

Tekst na dobrą sprawę jest o wszystkim i o niczym. W miarę dokładny, a zarazem napisany jakby „po łebkach”, jednak jedynym usprawiedliwieniem takiej kolei rzeczy jest to, że nawet pisanie na temat pieniędzy w świecie piłki jest trudne, bo dla większości osób jest niezrozumiałe. Miejmy nadzieję, że ta piękna dyscyplina, która na świecie ma największą ilość fanów, nie stanie się tak podatna na pieniądz, jak to działo się w ciągu ostatnich lat. Możliwe też, że nasze postrzeganie pieniędzy, oczernianie piłkarzy zmieniających barwy klubowe w bardziej lub mniej kuriozalny sposób byłoby zupełnie inne, gdybyśmy… należeli do zarządu jakiegoś wielkiego klubu. Nikt tak naprawdę nie wie, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami, jak rozmawiają ze sobą ludzie pracujący obok siebie i jak wygląda cała procedura finansowego szaleństwa. Myślę, że do końca życia nie pojmiemy wielu rzeczy związanych z piłką – nie dlatego, że tego nie chcemy, ale ponieważ są one okryte ogromną zasłoną dymną, ograniczającą nam klarowne patrzenie na sytuację.

transfery,

Całą uwagę podczas okienka transferowego skupiło na sobie Paris Saint-Germain. Paryżanie, mając katarskich właścicieli, posiedli także katarską kasę, a patrząc na ich wzmocnienia, wielu trenerów z Ligue 1 mogło dostać kataru gorączki. Dyrektorem sportowym został Leonardo, co zwiastowało transfery z Serie A i przypuszczenia się potwierdziły, bowiem ponad 60 z 86 wydanych milionów € zostało spożytkowane we Włoszech.

Katarscy włodarze nie oszczędzali i do Ligue 1 zawitała prawdziwa perełka w osobie Javiera Pastore. Argentyńczyk był łączony z wieloma bardziej renomowanymi klubami, jednak najkonkretniejsza oferta padła z Paryża. Inna sprawa, że był to właściwie powrót Argentyńczyka do Francji, albowiem Pastore był na testach w Saint-Etienne, jednak stwierdzono wówczas, że to zbyt słaby grajek. Jakby o tym nie napisać, taka impreza kosztowała PSG 42 mln €, a to nie koniec ciekawych wzmocnień. Kolejnym genialnym transferem, na który pragnę zwrócić uwagę, jest zakup snajpera z prawdziwego zdarzenia. Takim jest i takim był Kelvin Gameiro. Najlepszym potwierdzeniem tej tezy są 22 gole w zeszłym sezonie w barwach średniego Lorient, a i obecny sezon pokazuje, że Gameiro nie zapomniał dróg wiodących do bramki (3 bramki w 5 spotkaniach). 24-letni Francuz kosztował władyków z Kataru 11 mln €., co było dość promocyjną ceną. Innymi wzmocnieniami są dwaj bramkarze, doświadczony Duchez (wolny transfer), który załapał kontuzję i zastępuje go sprowadzony na szybko Salvatore Sirigu (ok. 4 mln €). Innymi wzmocnieniami są Jeremy Menez, który wraca do Ligue 1 po nieudanym wojażu w Serie A (AS Roma), podobnie jak Mohammed Sissoko (przeszedł z Juventusu). Jest jeszcze Diego Lugano, Urugwajski stoper, który uciekł z tonącego Fenerbache. Reszta transferów PSG to zakupy na własnym podwórku. Blaise Matuidi, defensywny pomocnik z Saint-Etienne oraz Milan Bisevac, doświadczony stoper z Valenciennes.

Paryżanie zanotowali żenujący start w lidze, przegrywając u siebie z Lorient, aczkolwiek ostatnie mecze pokazują, że zespół coraz bardziej się ze sobą rozumie, a i gwiazda Pastore zaczyna rozświetlać blaskiem logo PSG.

Lille

Czas zwrócić Cesarzowi, co cesarskie, więc słowo o transferach Mistrza Francji, Lille Olympique Sporting Club. Poza tym, że PSG zdominowało okienko we Francji, trzeba powiedzieć, że inne zespoły jakoś poważnie tej dominacji zagrażać nie próbowały. Najlepszy przykład to właśnie Lille, które robi wszystko, by pozostać jedynie sezonowym mistrzem. Na dzień dobry klub opuścił jeden z trzech czołowych zawodników – Gervinho. Wielkich pieniędzy z tego transferu nie było, ponieważ obywatel Wybrzeża Kości Słoniowej poszedł do Arsenalu za 12 milionów euro. Mało tego, z klubu odszedł inny ważny zawodnik, Yohann Cabaye, imponujący przeglądem pola oraz świetnymi podaniami. Szokująca cena 5 milinów euro, kierunek Newcastle. Aby wyrównać straty we wszystkich formacjach, sprzedano także najlepszego obrońcę – a co! Alid Rami w Valencji (zaklepano go już w styczniu za 6 mln €). W sumie na sprzedanych zawodnikach Lille zarobiło 25 mln euro. Poza tymi znaczącymi zawodnikami odszedł jeszcze Emerson oraz Nicolas Fauvergue.

Skoro już były pieniądze, to trzeba było je jakoś spożytkować na wzmocnienia. Za 9 mln euro sięgnięto więc po Dymitriego Payeta, domyślnie zastąpić ma Gervinho, w praktyce jest na to za wolny. Zastępstwo Cabaye to też nie najlepszy już Benoit Pedretti z Aj Auxere (1.5 mln €). Kolejny nieziemski ruch na rynku transferowym to sprowadzenie czarnogórskiego asa, nie chodzi jednak o Vucinica, a o dość anonimowego Marko Basa, który jest środkowym obrońcą. Wykupiony z Hamburga Rozehnal pozostał w klubie i o Adilu Ramim można było już spokojnie zapomnieć i zainkasować 4mln euro do portfela (Rozehnalal 500 tyś., Basa 1.5 mln). To już koniec zakupów mistrza Francji. Reszta zawodników przyszła z wolnego transferu. W Lille pojawił się nigeryjski bramkarz Vincent Eneyama oraz kolejny polski akcent w klubie Irek „dajcie więcej szmalu, przecież nie będę połamany kolejny sezon” Jeleń. Największy sukces Lille w tym okienku transferowym to utrzymanie w klubie Edena Hazarda, po którego zgłaszał się Arsenal.

Olympique Marsylia

Czas na Marsylię, jedyny klub poza PSG, który będzie walczył o mistrzostwo i dokonał sensownych wzmocnień, a przynajmniej się nie osłabił. Początek sezonu wyraźnie nie wyszedł podopiecznym Didiera Deschampsa, aczkolwiek nauczony historią rozgrywek we Francji stwierdzam jasno, że o najwyższe lokaty z pewnością powalczą. Największą stratą Marsylii był Taye Taiwo, który odszedł za darmo do Mediolanu, jednak na jego miejsce szybko sprowadzono piłkarza z Lorient. Jest nim Jeremy Morel, który kosztował 2.5 mln euro. Z klubem pożegnał się także Gabriel Heinze, którego pamiętamy ze świetnych występów z diabłem na piersi. Kolejny klub, w którym nie chciało się powalczyć o pierwszy skład? Reszta zawodników, która opuściła Marsylię i tak nie stanowiłaby istotnej siły dla pierwszego składu bądź ławki rezerwowych, czas więc skupić się na wzmocnieniach. Najbardziej obiecującym transferem było sprowadzenie za darmo Morgana Amalfitano z Lorient. O reszcie wzmocnień można powiedzieć – zabezpieczanie tyłów. Do klubu przyszedł defensor, Nicolas Nkoulou ze spadającego Monaco oraz Alou Diarra, defensywny pomocnik z Bordeaux. Jeżeli chodzi o transfery Marsylii to szału nie było. Można powiedzieć, że przynajmniej się nie wysprzedali.

Olympique Lyon

Kolejną ekipą walczącą o powrót na szczyt będzie jak zawsze gubiący w nieprawdopodobny sposób punkty groźny Olimpique Lyon. Nareszcie z klubem pożegnał się Claude Puel i to chyba największy sukces Lyonu w te wakacje. Na formę Lyonu w tym okienku transferowym złożyło się kilka czynników, decydującym była jednak zmiana polityki klubu na bardziej oszczędnościową, za co dziękować można głównie Puelowi. Zastępcą Pana Clauda został Remi Garde – postać bardzo znana w Lyonie. Wychowanek oraz osoba blisko związana z klubem, był nawet asystentem dwóch trenerów Lyonu, Paula Le Guena i Gérarda Houllier. Wracając do meritum, to mówiąc krótko – Lyon się osłabił. Zarobione pieniądze za Miralema Pjanica i Jeremy Toulalana (22 mln € po 11 za jednego) nie zostały wykorzystane. Na wzmocnienia wydano tylko niespełna 5 mln €. Zakupiono Bakaryego Kone z Guingamp (2 mln €), Gueida Fofane z Havru (1.8 mln €) oraz Mouhamadu Dabo z Sewilli (1 mln €). W porównaniu z tym, kogo Lyon się pozbył, to widać, że polityka oszczędnościowa została wdrożona od pierwszych minut okienka transferowego. Jednak warto zaznaczyć, że mimo tych osłabień Lyon jest wciąż groźny w tym sezonie, głównie za sprawą biernych w tym okienku rywali.

Cztery powyżej przedstawione ekipy dzieli od reszty spora przepaść finansowa. Przepaść pozwalająca twierdzić, że nikt więcej o mistrzostwo w tym sezonie nie powalczy. Ciekawie wygląda kadra Rennes, którzy zainwestowali nieco grosza w swój skład, wzmacniając się niezłym pomocnikiem, Julienem Feretem (4 mln €) oraz Jonathanem Pitroipą (3.5 mln €), przebojowym skrzydłowym z Burkina Faso. Jeżeli miałbym typować potencjalną niespodziankę, to właśnie Rennes ma papiery na to, aby namieszać w tym sezonie.

Ligue 1, transfery,

» Oh, Owen Hargreaves…
» Czy Owen Hargreaves wróci?

Zaskoczenie, niedowierzanie, złość, zawód, irytacja, złorzeczenie et cetera, et cetera… Większość fanów United zapewne dobrałoby sobie kilka z wymienionych rzeczowników w celu określenia swoich uczuć. Czytacie jednak słowa człowieka, który nierzadko znajduje się poza obowiązującą linią i otaczającymi trendami.

Tak naprawdę tylko pierwsze z powyższych uczuć znalazło się w mojej głowie. Jeszcze wczoraj nie wpadłbym na to, iż po niemłodego już, acz niezwykle szklanego i niepewnego przyszłości Owena zgłosi się bogate City. Roberto Mancini, owszem, stara się nie popełniać błędów Romana Abramowicza, ale osoba tego defensywnego pomocnika nie pasowała mi do The Citizens tak z powodu ich stylu, jak i prezentowanego poziomu. 30-letni rekonwalescent podpisujący kontrakt z ekipą z pierwszej czwórki – dajcież spokój! A jednak.

W świecie sportu niespodzianki się zdarzają nie tylko na boisku. Przywyknęliśmy do tego, lecz co począć z takim fantem? Zdecydowanie odradzam odruchowe myślenie, sugerowałbym za to postawienie się w miejscu głównego zainteresowanego.

Zacznijmy od tego, że to nie Hargo chciał opuszczać Czerwonych Diabłów. Jakkolwiek brutalnie by to nie zabrzmiało, to klub z Old Trafford po wyłożeniu sporych sum na leczenie Anglika nie wyraził chęci przedłużenia współpracy. Tym samym Owen stał się wolnym zawodnikiem oczekującym jednego – okazji do powrotu do gry. United nie zdecydowało się tego zaoferować, zrobił to kto inny, więc pretensji w tym przypadku mieć nie powinniśmy.

Owen wykazał, jak bardzo jest głodny gry. Jego filmiki na Youtube ukazujące ćwiczenia sprawnościowe miały za zadania udowodnić światu, iż Anglik się nie rozleciał i działa bez zarzutu. Było to zjawisko prawie tak smutne, jak zapomniana nieco broszura Owena – unaocznia jednakże determinację piłkarza w dążeniu do osiągnięcia obranego celu. Skoro po tylu przeżyciach nadarza się okazja, nic dziwnego nie znajduję w jego decyzji.

Nie takie osobistości w historii reprezentowały United, by jakiś czas później zasilić szeregi odwiecznego wroga. Jedna z głównych legend Old Trafford – Carlos Tevez Denis Law – w błękitnych barwach nawet strąciła Diabłów do drugiej ligi. W nie tak odległej historii duński bramkarz Peter Schmeichel również przywdziewał trykot z Orłem na piersi, za co Gary Neville odmówił podania mu ręki. Hargo nigdy nie zbliżył się do statusu obu panów, ba, nie ma na koncie solennych zapewnień o wiecznej wierności czerwonej koszulce, jak było to w przypadku Wayne’a Rooneya. Los chciał, iż Wazzę przekonano do pozostania u nas, natomiast Hargreavesowi nie pozwoliło na to zdrowie. Warto się na niego za to obrażać?

Krzywdzącym i absurdalnym zarzutem jest na pewno posądzenie Anglika o chciwość. Nie sądzę, by City oferowało niepewnemu nabytkowi kolosalne pieniądze. Tam też kasę trzymają kapitaliści wiedzący, iż nikły popyt na kota w worku pociąga za sobą małe koszta i nie ma sensu przepłacać. Zresztą nawet jeśli by tak było – to jest wyłącznie sprawa pomiędzy Hargo a jego pracodawcami, a uzyskane środki mogą posłużyć pomocnikowi do załatania ewentualnej dziury budżetowej po inwestycji we własne zdrowie. Poza tym, jeśli wierzyć słowom samego zawodnika (z czym kłopotu nie mam) – zaoferował on grę dla United przez calutki sezon za darmo, byle tylko pozwolono mu zostać. Tak nie robi skąpiec, który zmienia klub, bo gdzie indziej dadzą mu więcej. Owen przeszedł tam, gdzie znajdzie możność zaistnienia w światowym futbolu.

Zwieńczenie poszukiwań Owena Hargreavesa jest oczywiście dalekie od wymarzonego. Żal poczuję w sercu, gdy zobaczę byłego pomocnika United przybranego w błękit. Szkoda, że Hargo wylądował właśnie tam; potrafię się jednak cieszyć, iż Opatrzność dała mu jeszcze jedną szansę. Oby ją wykorzystał bez szkody dla lepszej strony Manchesteru.

» Śledzimy ostatnie godziny letniego okienka transferowego 2011!

Manchester City, Owen Hargreaves, transfery,

Letnie okienko transferowe 2011 to w zasadzie ostatnia szansa na wzmocnienie zespołu przed wejściem w życie zasad Financial Fair Play (czyli nie klub nie może wydać więcej, niż zarobi). Już zimą kluby (zwłaszcza angielskie) kupowały na potęgę – sama Chelsea 31 stycznia wydała około 70 milionów funtów (na Fernando Torresa i Davida Luiza), a wzmacniał się też przecież m.in. Liverpool (Andy Carroll za 35 milionów funtów).

O jakich ruchach na rynku tuż przed transfer deadline mówiło się ostatnimi dniami? Wciąż niedomknięty pozostaje sensacyjny transfer Owena Hargreavesa do Manchesteru City. Arsenal z kolei próbuje pozyskać stopera: w grę wchodzą Per Mertesacker i Gary Cahill, ściągając przy tym także lewego obrońcę Andre Santosa oraz pomocnika mającego zastąpić Samira Nasriego i Cesca Fabregasa. Mówi się też o powrotach do Liverpoolu – na Anfield zawitać mogą Craig Bellamy i Yossi Benayoun. O krok od podpisania kontraktu z klubem prowadzonym przez Kenny’ego Dalglisha jest też najlepszy młody zawodnik Copa America – urugwajski defensor, Sebastian Coates.

Fani Manchesteru United, po kilku spokojnych oknach (ostatnim bardziej emocjonującym transferem do Manchesteru w ostatnich godzinach okienka było kupno Dimitara Berbatowa trzy lata temu) znów mogą spoglądać z nadzieją na najnowsze doniesienia o ruchach sir Alexa Fergusona. Wciąż bowiem niezakończona jest ciągnąca się od kilku miesięcy saga transferowa z Wesleyem Sneijderem w roli głównej. Jedyną przeszkodą w transferze Holendra (którego podebrać próbuje także Arsene Wenger) na Old Trafford ma być astronomiczna tygodniówka, którą woła sobie środkowy pomocnik.

Wszystkie te informacje to jednak jedynie doniesienia prasowe. Czy któreś z nich się potwierdzi i w najbliższych godzinach ujrzymy oficjalne potwierdzenia tych plotek? Czy kluby Premier League po raz kolejny przekroczą granicę wydanych 500 milionów funtów (aktualnie około 370 milionów)? Zapraszamy do śledzenia wydarzeń ostatniego dnia okienka transferowego na Redlogu!

Spekulacje…

• Franck Ribery (Bayern) ląduje w Chelsea FC.
• Keisuke Honda (CSKA Moskwa) jedną nogą w Arsenalu.
• Newcaste i Sunderland walczą o Papisa Demba Cisse (Freiburg), którego klub nie jest zainteresowany puszczeniem go.
• Z kolei Nile Ranger może opuścić Newcastle na rzecz Birmingham.
• Alvaro Pereira (Porto) ma przenieść się do Chelsea.
• Roman Pawliuczenko (Tottenham) pragnie zasilić Sunderland, podczas gdy zawodnikiem interesuje się też Porto.
• Andre-Pierre Gignac (Olympique Marsylia) jest rozchwytywany przez Everton, Fulham, Blackburn, Olympiakos i Genoę, które chcą wypożyczyć Francuza.
• Zakupiony niedawno przez Sunderland Connor Wickham być może wróci na zasadzie wypożyczenia do swojego poprzedniego klubu, Ipswich.
• Genk sprzedaje Chelsea kolejnego swojego zawodnika – los Thibaulta Cortuisa podzieli zapewne Kevin de Bruyne.
• Rafik Halliche opuści najprawdopodobniej Fulham na rzecz Swansea.
• Mounir el Hamdaoui (Ajax), łączony z wieloma angielskimi klubami, jest już jedną nogą w Espanyolu.
• Liverpool poważnie interesuje się napastnikiem Chelsea, Danielem Sturridgem.
• Bardzo prawdopodobny jest transfer byłego zawodnika Manchesteru United, Giuseppe Rossiego (Villarreal) do Tottenhamu.
• Manchester City odrzucił ofertę wypożyczenia Wayne’a Bridge’a do Celtiku.
• Mimo, że kilka klubów chciało się nim osłabić wzmocnić, Titus Bramble zaprzeczył, jakoby miał w tym okienku opuścić Sunderland.
• Podobnie uczynił Florent Malouda, który w obliczu potencjalnego przybycia Francka Ribery’ego na Stamford Bridge miał opuścić Londyn.
• Kolejnym celem transferowym Fulham jest Derek Boateng., piłkarz Dnipra Dniepropietrowsk.
• Adamem Johnsonem (Manchester City) interesuje się Stoke.
• W Birmnigham wyprzedaż – poza Scottem Dannem, z St Andrew’s Stadium odejdzie Liam Ridgewell, którego u siebie widzi Newcastle.
• Nadchodzi rychły koniec długotrwałej sagi transferowej z Luką Modriciem w roli głównej i przejście Chorwata do Chelsea? 40-milionowa oferta Chelsea została jednak odrzucona przez włodarzy Tottenhamu.
• Gary Cahill nie wyląduje w Tottenhamie.
• Kaka (Real Madryt) nie zostanie ściągnięty do Tottenhamu
• Spurs zatrzymają jednak Sebastiena Bassonga, którego łączone z QPR.

Najciekawsze transfery dokonane w ostatnim dniu letniego okienka transferowego 2011

• Sebastian Coates został zawodnikiem Liverpool FC.
• Bramkarz Robe Elliot zamienił Charlton na Newcastle United.
• Eljero Elja nie dla Liverpoolu i Arsenalu; byłego piłkarza Hamburga zakontraktował Juventus Turyn.
• Co słychać we Włoszech? Do Udinese trafili Maximiliano Pereyra (wcześniej River Plate) i Daniele Padelli.
• Z kolei do Chievo trafił Michael Bradley, grający w ostatnim sezonie na wypożyczeniu z Borussii Moenchengladbach w Aston Villi.
• Zgodnie z wcześniejszymi doniesieniami, Joe Cole trafił z Liverpoolu do Lille na zasadzie wypożyczenia.
• Znów wracamy do Włoch – Inter w zamian za 50% praw do Juraja Kucki przekazał Genoi 50% praw do Emiliano Viviano. Zawodnicy pozostaną jednak w swoich dotychczasowych klubach.
• David Davis (Wolverhampton) następny sezon spędzi na wypożyczeniu w Inverness
• Milan wypożyczył do Lecce swojego wychowanka, 34-letniego Massimo Oddo.
• Rozchwytywany tego lata Scott Parker (West Ham) dołączył do Tottenhamu.
• Arsenal wzmocnił swoją obronę reprezentantem Brazylii grającym dotychczas w Fenerbahce, Andre Santosem.
• QPR wypożyczyło z Milanu młodego bramkarza, Tommaso Traniego.
• Beniaminek Ligue 1, Evian, oficjalnie przedstawił Christiana Poulsena (dotychczas Liverpool) jako swojego nowego zawodnika.
• Miralem Pjanić zamienił Olympique Lyon na AS Romę.
• Zdenek Grygera na przynajmniej rok wzmacnia Fulham FC po przejściu z Juventusu Turyn.
• Per Mertesacker jest kolejnym wzmocnieniem Arsenalu.
• David Bentley (Tottenham Hotspur) udaje się na roczne wypożyczenie do West Hamu.
• W Lorient wylądowali dwaj zawodnicy Arsenalu – Gilles Sunu (transfer definitywny) i Joel Campbell (wypożyczenie).
• Fernando Gago trafił na zasadzie wypożyczenia z Realu Madryt do Romy.
• James Hurst to nowy defensor Blackpool FC. Zawodnik opuścił West Bromwich.
• Owen Hargreaves oficjalnie w Manchesterze City!
• Młody obrońca Chelsea, Patrick van Aanholt najbliższy rok spędzi na wypożyczeniu w Wigan.
• Pedro Leon, zakupiony rok temu przez Real, wraca do swojego poprzedniego klubu, Getafe na zasadzie wypożyczenia.
• Chelsea wciąż wypożycza – tym razem na najbliższe pół roku Gaela Kakutę do Boltonu.
• Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, Bolton kupił także Davida Ngoga z Liverpoolu.
• West Brom sprzedał Marka Cecha do Trabzonsporu.
• Wolfsburg wypożyczył na pełen sezon Aleksandra Hleba z Barcelony.
• Guy Demel opuścił Hamburg na rzecz West Hamu.
• Młodziutki Henri Lansbury (Arsenal) spędzi bieżący sezon na wypożyczeniu w drugoligowym West Hamie.
• Na takiej samej zasadzie w Interze występować będzie Mauro Zarate. (Lazio)
• Kilmarnock zakontraktowało Mohamadou Sissoko z Udinese
• Jest i ciekawsza wieść – Wilson Palacios przenosi się z Tottenhamu do Stoke.
• Nedum Onuoha ma niewiele czasu, by przenieść się z Manchesteru City do Evertonu.
• Yossi Benayoun wypożyczony do… Arsenalu! Kanonierzy wygrali walkę między innymi z Liverpoolem i Tottenhamem.
• Bryan Ruiz po wielu sprzecznych doniesieniach będzie reprezentował Fulham.
• Scott Dann porzucił Birmingham na rzecz Blackburn.
• Kolejna bomba! Craig Bellamy z powrotem w Liverpoolu!
• Callum Tapping przechodzi z Tottenhamu do Hearts
• Kaboom! Shaun Wright-Phillips opuszcza Man City dla QPR.
• Stoke pozyskało Camerona Jerome’a z Birmingham.
• Alan Hutton zalicza przenosiny z Tottenhamu do Aston Villi.
• Sunderland ubił targ z Arsenalem, którego obiektem jest wypożyczony Nicklas Bendtner.
• Jermaine Jenas zamienia Tottenham na Aston Villę.
• Łup! Czy to ostatni wielki news? Raul Meireles po złożeniu oficjalnej prośby o transfer będzie grał w Chelsea!
• Stoke inwestuje w wieżowiec – prosto z Tottenhamu ściągnięto Petera Croucha.
• Prawdopodobnie potężnym akcentem kończy Arsenal – Mikel Arteta wydarty Evertonowi.
• The Toffees nadrobili stratę dwoma nabytkami: Denis Stracqualursi z Tigres i wypożyczony Royston Drenthe z Realu Madryt.
• Atletico Madryt wypożyczyło Diego z Wolfsburga.
• Występujący dotychczas w Porto Orlando Sa podpisał umowę z Fulham.
• Nowym zawodnikiem Blackburn został nigeryjski napastnik Yakubu Aiyegbeni, kupiony z Evertonu.
• Tak, jak donoszono, Leicester zakupiło innego napastnika Evertonu – Jermaine’a Beckforda.
• Pablo Ibanez przenosi się z West Brom do Birmingham, gdzie ma zastąpić Scotta Danna.
• Tim Matavz z Groningen został nowym napastnikiem PSV.
• Shaun Maloney (dotychczas Celtic) oficjalnie został zaprezentowany jako nowy nabytek Wigan.
• Roma wypożyczyła z Wolfsburga Simona Kjaera.
• Aston Villa zawarła z Shamrock Rovers umowę, na mocy której Enda Stevens w styczniu zostanie piłkarzem klubu z Birmingham.
• Dwóch zawodników klubów Premier League rozwiązało swoje kontrakty przed końcem okienka – Philipp Degen (Liverpool) i El-Hadji Diouf (Blackburn).
• Kilkanaście godzin po zamknięciu okienka oficjalnie potwierdzony został transfer Antona Ferdinanda z Sunderlandu do QPR, czym zamykamy przygodę z letnim oknem transferowym 2011.

Ponadto, QPR było bliskie pozyskania Jasona Puncheona – niestety, dokumenty zostały przesłane do centrali zbyt późno i zawodnik Southampton musiało obejść się smakiem.

Łącznie wydatki klubów Premier League wyniosły niecałe 485 milionów funtów., co daje ponad 110 milionów funtów wydanych ostatniego dnia okienka.

Co w kwestii United?

Cały dzień było cicho o poczynaniach MU. Oficjalnie wiadomo, że:

• CSKA Moskwa wypożyczyło Władymira Gabułowa z Anżi Machaczkały jako zastępcę dla kontuzjowanego Akinfiejewa. Tym samym z posadą w stolicy Rosji pożegnał się Tomasz Kuszczak.
• Stało się! Wesley Sneijder potwierdził pozostanie w Interze Mediolan!

Sir Alex Ferguson nie dokonał żadnych ruchów transferowych w ostatni dzień sierpnia – stan kadry więc nie uległ zmianie.

Zapis przebiegu wydarzeń ostatniego dnia letniego okienka transferowego 2011

» Śledź nas na Facebooku!

Premier League, Premiership, transfery,

Propozycja numer 1 – Fredy Montero

W ciągu dwóch ostatnich sezonów tylko dwóch zawodników w MSL miało razem więcej goli (22) i asyst (17) niż ten 24-letni pochodzący z Kolumbii zawodnik. Jako 13-latek trafił do Deportivo Cali, gdzie w 56 meczach strzelił 27 goli. Stamtąd w 2006 roku przeniósł się do Atletico Huila, by w styczniu 2009 trafić do swojej obecnej drużyny, Seattle Sounders FC. Po swoim pierwszym meczu w MSL został mianowany graczem tygodnia, a zaraz potem także graczem miesiąca. Dwukrotnie w swojej karierze był też wybierany przez trenerów MSL do drużyny gwiazd.

Propozycja numer 2 – Darlington Nagbe

21-letni zawodnik, laureat Hermann Trophy, nagrody przyznawanej corocznie najlepszemu zawodnikowi i najlepszej zawodniczce grającym w lidze uniwersyteckiej w Stanach. Od 2011 gra w Portland Timbers.

Propozycja numer 3 – Chris Wondolowski

Spokojnie, mimo swojsko brzmiącego nazwiska ten napastnik na pewno nie będzie następnym kandydatem do kadry Franciszka Smudy, jest za to członkiem indiańskiego plemienia Kiowa. W 2010 roku zdobył Budweiser Golden Boot, strzelając 18 goli dla San Jose Earthquakes. Dwa razy zdobył Puchar MSL w 2006 i w 2007 roku z Houston Dynamo.

Propozycja numer 4 – Edson Buddle

Od czterech lat gracz Los Angeles Galaxy. W zeszłym sezonie w 25 meczach strzelił 17 bramek przy ogólnej liczbie 96 strzałów wykonanych na bramkę. Często chwalony przez Dawida Beckhama.

Propozycja numer 5 – Justin B… nie, nie Bieber, Justin Braun

Ten pochodzący z Salt Lake City 24-letni napastnik od 2008 roku gra w Chivas USA. Jego statystyki jak na napastnika nie są może oszałamiające, strzela na razie mało, ale za to jak!

MLS, transfery,

W tym roku ze względu na zakończenie pewnego rozdziału w historii klubu, Sir Alex Ferguson zmuszony był mężnie stawić czoło swoim wrodzonym skłonnościom do oszczędzania, którym tak długo pozostawał wierny – fakt przełamania należy tu bezsprzecznie docenić. W efekcie, United wkroczyli na rynek transferowy tak, jakby wyruszali na wojnę, by, wykonując szybkie i zdecydowane ruchy, oszczędzić tak wiekowemu trenerowi, jak również mniej odpornym nerwowo kibicom, sporo stresów. Phil Jones, Ashley Young zostali błyskawicznie zakontraktowani jeszcze zanim rozpoczęło się okienko transferowe, na nowy nr 1 w bramce przyszło poczekać jedynie ze względu na młodzieżowe mistrzostwa Europy, które złośliwi Hiszpanie postanowili rozgrywać do samego finału włącznie, łojąc po drodze kolejnych rywali. Mimo wszystko, pozyskanie Davida De Gei również zostało szybko dopięte na ostatni guzik. Wszystko układało się po myśli szkockiego szkoleniowca, który śmiał się w duchu z wyrywających resztki włosów z głowy pismaków, niemających nawet szansy na rozkręcenie transferowej karuzeli. Wydawało się, że czeka nas jedno z najbardziej aktywnych i o dziwno najspokojniejszych okienek transferowych w historii, bo pozostała jeszcze właściwie tylko jedna pozycja, na którą Ferguson poszukiwał kandydata, tyle że ta najważniejsza…

W tym momencie niestety stało coś strasznego i szlag trafił święty spokój. Z początku oczywiście wszystko wyglądało bardzo spokojnie, bo mający jedynie rok do końca kontraktu Samir Nasri wydawał się zmierzać prostą drogą w kierunku Old Trafford. Pomimo tego po kilkunastodniowej medialnej (i nie tylko) szamotaninie okazało się jednak, że Arsene Wenger radykalnie zablokował ten transfer i zamierza zatrzymać zawodnika, nawet jeżeli ma to oznaczać oddanie go za darmo po nadchodzącym sezonie. Był to pierwszy poważny zgrzyt, który odwrócił uwagę klubu oraz podjaranych takim stanem rzeczy pismaków w kierunku gwiazdy Interu Mediolan, która we wcześniejszych wypowiedziach nie wykluczała jednoznacznie zmiany barw klubowych.

Jak się okazało, cierpliwość i równowaga psychiczna kibiców United miała zostać wkrótce wystawiona na najwyższą próbę. Kilkanaście kolejnych dni owocowało praktycznie niekończącymi się sprzecznymi w treści doniesieniami o tym, że United jest blisko hitowego transferu, by następnego dnia gasić atmosferę chłodnymi wypowiedziami członków zarządu Interu Mediolan, tudzież samego Wesleya Sneijdera. Takie codzienne pranie mózgów trwało i wydaje się trwać nadal aż po dzień dzisiejszy. Dziennikarze sportowi w Wielkiej Brytanii przeżywają właśnie zawodowy orgazm, wyciskając temat do ostatka, popuszczając przy tym znacząco wodze chorej fantazji. Po jakimś czasie spragnieni informacji o ukochanym klubie kibice na całym świecie doświadczyli efektu prostowania zwojów mózgowych i popadli w traumę psychiczną. Jedni strzelają facepalma i chodzą pół dnia z czerwoną facjatą, inni znowu z dużą prędkością parkują czołem na monitorach komputerów, tudzież innych twardych powierzchniach, inni znowu rzucają mięsem na popularnych serwisach, obwiniając kogo się da albo skaczą w betonowych kapciach z pobliskich mostów. Czyli słowem klasyczne okienko transferowe w pełnym rozkwicie (#$%^@ ZNOWU !)

Wobec takiego stanu rzeczy i praktycznie definitywnego przekreślenia szans na pozyskanie któregokolwiek z trójki zawodników typowanych na następcę Paula Scholesa (nie zapominajmy, że przez chwilę istniał temat Modricia), Sir Alex zaczyna przebąkiwać coś o tym, że może nadszedł czas dać szansę któremuś z wychowanków – zapewne Morrisonowi lub Pogbie, których na przygotowania w Krainie Wolności nie zabrał… Przychodzi pora, aby postawić sprawę jasno i zrozumieć, że ani Luka „Chcę zostać w Londynie” Modrić, ani też przyspawany przez Wengera do Arsenalu Samir Nasri, ani tym bardziej kochający życie w stolicy mody Wesley Sneijder nie dołączą szybko do United.

Oczywiście nie można było przewidzieć takiego obrotu spraw, ale rodzi się pytanie, czy nie warto było zainteresować się wcześniej Charliem Adamem, którego wobec braku konkurencji spokojnie i za małe pieniądze sprowadził w swoje szeregi Liverpool. Skoro zgodził się on z dużą dozą prawdopodobieństwa być rezerwowym u Dalglisha, to dlaczego nie miałby pełnić takiej roli w United, jeśli udałoby się zakontraktować któregoś z wymienionych wcześniej? Tym bardziej, że zawodników o takich walorach u Fergusona jest jak na lekarstwo. Obecny stan rzeczy sprawia, że coraz bardziej prawdopodobne staje się zakończenie transferowej ofensywy United właśnie w tym momencie, kiedy sensowniejsze staje się szkolenie własnych wychowanków niż kupowanie jakiegoś Pastore czy innych młodzianów, jak np. Hazard, w którego poza pieniędzmi trzeba by było zainwestować sporo czasu. Oczywiście transferowy zawrót głowy trwa w najlepsze i wszystko może się jeszcze zdarzyć, szczególnie jeśli Ferguson uprze się na kogoś jak niegdyś na Berbatova. Jedno jest pewne – rewolucja w Manchesterze United trwa, ale jak się skończy, tego nie wie nikt.

kibice, Manchester United, Samir Nasri, transfery, Wesley Sneijder,

Jestem dumny i nie mogę się doczekać, kiedy zacznę tu grać. Kiedy klub pokroju Manchesteru United zabiega o ciebie, sprawia to, że jesteś bardzo bardzo szczęśliwy.
David de Gea

David de Gea Quintana urodził się 7 listopada 1990 roku w Madrycie, mierzy 191 cm. Od najmłodszych lat kopał w piłkę w miejscowym Atletico. W latach 2007-2009 występował w rezerwach Los Indios. De Gea zadebiutował w dorosłym futbolu 30 września 2009 roku w spotkaniu Ligi Mistrzów z FC Porto. Nowy nabytek Sir Alexa, mimo że ma zaledwie 21 lat, pochwalić się może szeregiem tytułów: triumfator rozgrywek Ligi Europejskiej 2009/2010, zdobywca Superpucharu Europy 2010, triumfator Mistrzostw Europy U-17 w 2007 roku oraz niedawny sukces – triumf w Mistrzostwach Europy U-21 rozgrywanych w Danii.

De Gea jest już trzecim piłkarzem, którego Sir Alex Ferguson sprowadził w tym okienku transferowym. Wcześniej na Old Trafford trafili Phil Jones z Blackburn Rovers oraz Ashley Young z Aston Villi.

David De Gea, transfery,

- Nie wiem, czy będę w stanie grać tu jeszcze przez dłuższy czas. Nigdy jeszcze nie myślałem o odejściu, ale jeżeli będę musiał, to podejmę taką decyzję. Mogę opuścić Manchester United i odejść na emeryturę w innym zespole. Mogę, ale nie muszę.

Czytając powyższą informację o rzekomym zainteresowaniu Koreańczykiem przez inne kluby, zacząłem się zastanawiać, czy oby tegoroczne okienko transferowe nie jest dobrym momentem na odejście Park Ji-Sunga z Old Trafford. Co więcej, wracając pamięcią do poprzednich sezonów, zacząłem zastanawiać się nad przydatnością Azjaty i sensem jego transferu do Manchesteru United przed paroma laty. Wiem, że po przeczytaniu tego artykułu głos zabiorą adwokaci Park Ji-Sunga przekonani o jego, w cudzysłowie, wielkości umiejętności piłkarskiej, ale czy na przestrzeni ostatnich sezonów był czas, w którym Koreańczyk był tak wielce znaczącą postacią w szeregach klubu z Old Trafford?

Rewolucja w Manchesterze United wiąże się z przyjściem nowych zawodników do klubu – czytaj Ashley Young. Zaletą 25-letniego Anglika jest to, że może on występować zarówno na bokach boiska, jak również na pozycji ofensywnego pomocnika czy też napastnika. Mimo to, zawodnik reprezentacji Anglii jest z kategorii piłkarzy grających na skrzydłach, a tych na Old Trafford nie brakuje. Ashley Young, Ryan Giggs, Nani, Valencia i Park Ji-Sung to kandydaci do gry na bokach pomocy w następnym sezonie. Oczywiście nie można być pewnym, że Ferguson nie zaskoczy nas po raz kolejny i że do składu Czerwonych Diabłów jeszcze w tym okienku transferowym nie dołączy kolejny skrzydłowy. Biorąc pod uwagę klasę wymienionych wyżej zawodników, najmniejsze szanse na częstą grę dałbym właśnie Koreańczykowi.

Park Ji-Sung ma obecnie 30 lat i jest w wieku i formie, która uprawnia go do gry, co ważne regularnej, w innym silnym europejskim klubie piłkarskim. Oczywiście wspominając o możliwym transferze, należy zastanowić się nad finansami – ile zainteresowane drużyny byłyby w stanie zapłacić za Koreańczyka oraz czy byłyby w stanie zapewnić mu pensję zbliżoną do tej, którą otrzymuje na Old Trafford. O przyszłym sezonie myślę z niepokojem i ciekawością, bo na chwilę obecną nie mam pojęcia, jak będzie wyglądać kadra Red Devils po rewolucji. Mimo to trudno jest mi uwierzyć w to, że Koreańczyk będzie istotnym i ważnym ogniwem układanki Fergiego w nadchodzących rozgrywkach. No chyba że… nadejdzie mecz z Arsenalem.

Nie chciałbym doszukiwać się jakieś prawidłowości, ale konfrontacje z Kanonierami są wydarzeniem, w którym zazwyczaj jedną z głównych ról odgrywa Park Ji-Sung. Nie potrafię tego wyjaśnić i być może jest to tylko moja subiektywna ocena (jeśli tak jest, to mnie poprawcie), ale w ostatnich kilku meczach z Arsenalem Koreańczyk jest postacią, która albo strzela, asystuje lub ogrywa szczególną rolę przy golach czy akcjach United. Niestety mecze z ekipą Arsene’a Wengera nie są rozgrywane często, dlatego poza konfrontacjami z Londyńczykami trudno jest mi przypomnieć sobie wielkie mecze Parka w trykocie klubu Old Trafford. No ok, może niedawno z Chelsea…

Kiedy myślę o Park Ji-Sungu, przypominają mi się dwa finały Ligi Mistrzów – z 2009 roku oraz ten ostatni, rozgrywany na Wembley. W obu tych przegranych meczach Koreańczyk znalazł się w pierwszej jedenastce zespołu, co dla mnie po dziś dzień jest zwyczajnie niezrozumiałe. Przed dwoma laty dziwiłem się, dlaczego to „trzynastka” Czerwonych Diabłów, a nie będący w świetnej formie Carlos Tevez wystąpił od początku spotkania. Przed niedawnym finałem z Barceloną wierzyłem, że sir Alex Ferguson nie powtórzy „błędu” z Rzymu i tym razem nie postawi na Ji-Sunga. Niestety. Koreańczyk zagrał i był jednym z najsłabszych, albo może i najgorszym zawodnikiem finałowej konfrontacji Champions League. Całe szczęście, że w Moskwie obyło się bez Parka…

Wielokrotnie dyskutując z moimi znajomymi o piłce nożnej, Manchesterze United, często poruszany jest argument świadczący o tym, że Park Ji-Sung jest zawodnikiem Czerwonych Diabłów tylko i wyłącznie ze względów marketingowych i reklamy na rynkach wschodniej Azji. Wielokrotnie starałem się odeprzeć te uszczypliwe uwagi, ale po części musiałem przyznać rację osobom, z którymi rozmawiałem na ten temat. Park w Korei Południowej traktowany jest jak bohater narodowy, gwiazda, gdzie ulice, parki nazywane są jego nazwiskiem. Normalnym jest, że kibice trzymają kciuki za drużynę, w której gra ich idol. Każdy zdaje sobie sprawę, jak potężny pod każdym względem jest rynek wschodniej Azji. Piłka nożna to biznes, wielkie pieniądze. Oczywiście nikt nigdy z szeregu Manchesteru United nie powie tego głośno, ale trudno jest uwierzyć, że aspekt reklamy klubu w Azji nie był znaczący przy transferze Koreańczyka na Old Trafford.

Park Ji-Sung to piłkarz nieprzeciętny, który wystąpił w kilu istotnych spotkaniach, rozegrał wiele niezłych spotkań dla United, strzelił kilka znaczących goli oraz który, mimo upływu lat, utrzymywał stałą formę na ‘niezłym’ poziomie. Słowo „niezły” pasuje mi właśnie do określenia Koreańczyka, który nie jest słabym piłkarzem, nie jest piłkarzem genialnym, ale jest… niezły. Park to zawodnik, który zostawia serce na boisku, takich grajków kochają i niezwykle wysoko cenią kibice. Wolę walki, zaangażowanie Parka cenię również i ja. Zapewne Ty, ja i pewnie sam Park Ji-Sung zdaje i zdawał sobie sprawę, że zawsze był i będzie zawodnikiem drugiego garnituru Manchesteru United, piłkarzem który balansuje na granicy pierwszego składu, jest zawodnikiem solidnym, który stara się jak najlepiej wypełnić powierzone mu zadania boiskowe, ale nigdy nie był i nie będzie kluczowym piłkarzem Manchesteru United. Nie jest to podsumowanie gry Koreańczyka w minionym sezonie, bo tym profesjonalnie zajmie się ktoś z moich redakcyjnych kolegów bądź koleżanek, lecz jest to krótka rozprawka dotycząca roli ‘niezłego’ piłkarza z Azji w wielkim klubie z Old Trafford.

Zmierzając do zakończenia dzisiejszego artykułu, chciałbym postawić Cię przed pytaniem, czy warto trzymać w składzie zawodnika, który apogeum swoich piłkarskich umiejętności pokazuje jedynie w spotkaniach z Arsenalem lub który spełnia i odgrywa kluczową rolę jedynie w kontaktach z kibicami z Azji? Czy może idąc drogą rewolucji, warto postawić na ludzi nowych, młodych, żądnych sukcesów i po prostu lepszych piłkarsko? A Koreańczykowi pozwolić odejść, podziękować za grę i z serca życzyć szczęścia w innym europejskim klubie, gdzie będzie ogrywał kluczową rolę i cieszył się z regularnej gry? Na pocieszenie zapewne wielu Czytelnikom, którzy są odmiennego zdania niż ja, na temat roli i gry Park Ji-Sunga na Old Trafford, wspomnę o prawdopodobnym przedłużeniu kontraktu na kolejne dwa lata Koreańczyka z Manchesterem United. (Niestety).

Atletico Madryt, Manchester United, Park Ji Sung, Sevilla FC, Sir Alex Ferguson, transfery,

» Obejdzie się bez Ashleya Younga?

Na początku miesiąca informowaliśmy o możliwości ściągnięcia Younga do United.

25-letni skrzydłowy Aston Villi jest łakomym kąskiem w obecnym okienku transferowym. Anglikowi za 12 miesięcy kończy się kontrakt, więc to ostatni moment, by klub z Birmingham jeszcze na nim zarobił. Sam zainteresowany także potwierdził chęć odejścia z zespołu, a najczęściej łączy się go z przejściem właśnie do Manchesteru United. Niektóre serwisy sportowe podały nawet do wiadomości, jakoby piłkarz przeszedł już testy medyczne i tylko czekał na finalizację transferu. Informacja ta nie została jednak przez nikogo potwierdzona.

Co angielski skrzydłowy mógłby wnieść do drużyny? Young jest z pewnością gwarancją wielu asyst – wystarczy powiedzieć, że od czterech lat nieprzerwanie plasuje się w dziesiątce najlepszych „asystentów” Premier League, raz zajął nawet w tym rankingu drugie miejsce. Z pewnością wzmocniłby też rywalizację w zespole, co niemal zawsze przekłada się na lepsze wyniki zespołu. W ostatnich dniach media informowały też o braku porozumienia na linii Manchester United – Antonio Valencia w sprawie nowego kontraktu Ekwadorczyka. Transfer Ashleya Younga pozwoliłby więc zachować spokój, jeżeli chodzi o skrzydła. Anglik byłby do kupienia za około 15 mln €.

Według niepotwierdzonych jeszcze informacji Young miał kosztować sir Alexa Fergusona 17 milionów funtów. Sam zainteresowany może podwoić swoje dotychczasowe zarobki, co w praktyce oznacza tygodniówkę rzędu 100 tysięcy funtów.

Rio Ferdinand przywitał nowego członka Czerwonych Diabłów na Twitterze, nazywając go „kolejnym głodnym sukcesu, młodym zawodnikiem„. MUTV wyemituje dzisiaj o godzinie 19:30 czasu polskiego specjalny wywiad z Ashleyem Youngiem.

Sam zainteresowany powiedział:

To dla mnie szansa na wpisanie do historii… dzięki pomocy w zdobyciu 20 tytułu. Spełniło się moje marzenie z dzieciństwa – gra dla jednego z największych zespołów na świecie!

Ashley Young, transfery,