Wszystko wskazuje na to, że taki moment właśnie nadszedł, a sir Alex Ferguson został w pewien sposób zmuszony do tego, aby zdecydowanie zwiększyć potencjał swojej drużyny. Utrata tytułu mistrza Anglii na rzecz lokalnego rywala być może miała wpływ na taki stan rzeczy, ale głównym powodem wydaje się być destabilizacja drużyny spowodowana zaawansowaniem wiekowym jednych zawodników i rozmaitymi problemami zdrowotnymi innych.

Szczególnie trudna wydaje się być sytuacja w drugiej linii, z której wypada niestety Paul Pogba, będący już jedną nogą w Juventusie, oraz najprawdopodobniej Darren Fletcher, który zawiesił karierę ze względu na przewlekłą chorobę jelit. Nadal nie wiadomo też, jak bardzo United swoje plany wiążą z Andersonem, który stracił niemal cały sezon ze względu na chroniczne kontuzje. Chodzą słuchy, że klub wysłucha propozycji kupna tego zawodnika, jeśli znajdą się zainteresowani gotowi wyłożyć kilkanaście milionów funtów za 24-latka, który w mniej wymagającej fizycznie lidze mógłby mieć szansę na uratowanie swojej kariery. Coraz bardziej uzasadnione wydaje się być w tym świetle zainteresowanie Czerwonych Diabłów 23-letnim Kwadwo Asamoah, środkowym pomocnikiem z Ghany, grającym ostatnio we włoskim Udinese, który miałby wypełnić lukę. Pierwsza oferta została odrzucona, ale jeżeli Darren Fletcher nie będzie mógł wrócić do treningów i znajdzie się chętny na Andersona, to niewykluczone, że klub z czerwonej części Manchesteru bardziej się postara, tym bardziej że Asamoah wydaje się być dobrą alternatywą także w razie ewentualnego urazu Michaela Carricka. United będą również zapewne bacznie przyglądać się sytuacji Luki Modricia, ale w sprawie młodego Chorwata niestety nie ma zbyt wielu doniesień, co może jednak okazać się dobrym prognostykiem.

Niewątpliwie jednak najbardziej łakomym kąskiem obecnie na rynku transferowym jest Eden Hazard, główny kandydat do przejęcia legendarnego numeru 7 w drużynie United. W prasie aż huczy od wieści o rychłym dołączeniu młodego Belga do jednej z potęg Premier League, do obrzydzenia podsycanych przez samego zawodnika i jego agenta. Hazard jest zawodnikiem wszechstronnym i być może najbardziej utalentowanym z młodego pokolenia. W United mógłby grać na skrzydle lub pełnić rolę podwieszonego napastnika, nikogo nie trzeba przekonywać, że taki transfer byłby absolutnym hitem. Na Hazarda czekają już trzy gotowe umowy od United, City oraz Chelsea i już niebawem podejmie on decyzję. Jeżeli Eden wybierze inny klub, to David Gill i sir Alex Ferguson przygotowali już sobie „plan B” w postaci Shinji Kagawy, który jest bardzo zainteresowany przejściem do United. Jest to może mniej wszechstronny i nieco inny zawodnik od Hazarda, ale również bardzo ofensywnie usposobiony i w przeciwieństwie do praktycznie już byłego piłkarza Lille wydaje się być zdecydowany na grę dla Czerwonych Diabłów. Pozyskanie obu tych zawodników wydaje się być mało realne, ale jednego z nich zapewne zobaczymy w drużynie United w kolejnym sezonie.

O ile obrona wydaje się być najmocniejszą formacją w drużynie Manchesteru United, jej jedyną słabością zaczyna być brak zmiennika dla Patrica Evry, ponieważ już niebawem Fabio ma zostać wypożyczony. Osobiście uważam, że nie jest to dobre posunięcie, dużo bardziej wolałbym, aby w coraz większym stopniu dzielił się on rolą lewego obrońcy z francuskim łącznikiem, ale decyzja najwyraźniej już zapadła. Bardzo ucieszyło mnie natomiast zainteresowanie klubu z Old Trafford Leightonem Bainesem z Evertonu. Jest to może nie najmłodszy, ale bardzo twardy, solidny i ograny na Wyspach lewy obrońca, który wymusiłby na Evrze lepszą grę lub po prostu zajął jego miejsce. United podobno interesuje się również młodym prawym obrońcą Crystal Palace, Nathanielem Clynem i byłby to transfer bardzo w stylu United. Problem w tym, że utalentowanych obrońców w United już i tak jest bardzo wielu, a na prawej stronie widujemy już Rafaela oraz Phila Jonesa. Wobec powrotu Vidicia i ewentualnego pozyskania Bainesa obrona United wyglądałaby już naprawdę imponująco.

Na koniec zostawiłem sobie bardzo ciekawą opcję transferową, szczególnie dla nas Polaków, czyli całkiem żywe zainteresowanie Robertem Lewandowskim ze strony sir Alexa Fergusona celem wzmocnienia rywalizacji wśród napastników. Potwierdzono już że Michael Owen oraz Dimitar Berbatow pożegnają się z klubem tego lata. Pozostaje więc trzech wiadomych napastników oraz Kiko Macheda, z którym nie bardzo wiadomo, co dalej robić, ponieważ wypożyczenia raczej go nie rozwinęły. Zainteresowanie Manchesteru United Lewandowskim znalazło już podobno wyraz w dwóch ofertach dla Borussi Dortmund, z których jedna zakłada nawet w rozliczeniu Berbatowa. Ciężko określić rolę, jaką Robert mógłby pełnić w United, ponieważ pozostali trzej napastnicy stanowiliby dla niego bardzo silną konkurencję, a wobec niepodważalnej wartości Rooneya do obsadzenia pozostaje już tylko jedno miejsce, o ile United nadal grać będzie systemem 4-4-2.

Jak widać czeka nas elektryzujący okres transferowy, w którym większość niewiadomych powinna rozstrzygnąć się w ten czy inny sposób jeszcze przed rozpoczęciem Euro 2012, do którego w momencie pisania tego tekstu pozostało już tylko 15 dni. Wyrażanie zainteresowania pewnymi konkretnymi zawodnikami oczywiście wcale nie musi skończyć się ich transferem, ale wreszcie można być zadowolonym, że United przynajmniej próbuje i usilnie zabiega o pozyskanie takich zawodników jak Hazard czy Lewandowski. Aktywność Manchesteru United bardzo cieszy, ponieważ ruchy transferowe zostały dobrze przemyślane i bez wątpienia United solidnie wzmocnią się na kolejny sezon, co po zakończonym procesie aklimatyzacji niedawno pozyskanych zawodników pozwala mieć nadzieje, że United będą jednym z murowanych kandydatów do mistrzostwa i w wielkim stylu powrócą do europejskiej czołówki.

Eden Hazard, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson, transfery,

Dośrodkowania w (znów) portugalskie trybuny?

W kontekście zapłaty za tegoż pomocnika przewijają się obok gotówki postacie występujące na co dzień od czasu do czasu na Old Trafford. W przypadku Bebe nawet słowo rzadziej jest życzliwym nadużyciem i wbrew pozorom mało ważna jest jego kontuzja czy wypożyczenie do Besiktasu, gdzie, jak słyszymy, popadł w niełaskę trenera po nocnych ekscesach z klubowymi kolegami. Historia tego człowieka w United mogłaby bez przesady służyć za podstawę do jakiejś zacnej powieści, a przynajmniej opowiadania. Czymś, o czym może lepiej nie wiedzieć, śmierdziało od samego początku, a po doniesieniach o rzekomym zniknięciu części pieniędzy z jego transferu, można snuć całkiem ciekawe teorie spiskowe. W każdym razie, nigdy nic nie zwiastowało, iżby poziom piłkarski Czerwonych Diabłów miał z tego tytułu choć trochę podskoczyć. Puszczenie Portugalczyka nie przyniosłoby wybitnych korzyści finansowych, lecz jego dalszy pobyt u nas na dłuższą metę żadnej ze stron nie zrobi dobrze.

Jak go zechcą, niech biorą. A jak dopłacą (czytaj: obniżą cenę za Gaitana), to tym lepiej, ale na kokosy bym nie liczył.

Gdy jedno odejdzie, skorzysta oboje

O osobie Andersona już pisałem i ani trochę nie wycofuję się z opublikowanych opinii. W skrócie: nadszedł czas na definitywne ucięcie nadziei, „że on jeszcze wszystkim pokaże”. Targ z Benfiką może stać się okazją do podziękowania Brazylijczykowi za współpracę i dania mu szansy „ogarnięcia się” gdzieś poza United, w którym się już, śmiem twierdzić, nie rozwinie, a obecny stan jego sportowej jakości nie zadowala chyba ani klubu, ani samego piłkarza. Ando w Portugalii pamiętają jeszcze z czasów radosnego hasania w FC Porto za młodu, kaska więc jakaś wpaść powinna, a i cieplejszy klimat mógłby wywrzeć zbawienny wpływ na Syna Andrzeja.

Fabio? Ale jak? Po co? I w ogóle, kto to wymyślił?

Fabio da Silva w barwach Benfiki to opcja najczęściej przewijająca się i najszerzej komentowana. Niewątpliwie, Brazylijczyk jest materiałem na piłkarza bardzo dobrego, o czym wiedzą ludzie z Lizbony, więc możliwość sprowadzenia go do siebie choćby na rok kusi. Druga, nasza strona też powinna mieć tego świadomość i kilka razy zastanowić się nad wykonaniem pochopnego ruchu.

Któż bowiem w razie rozdzielenia bliźniaków zostaje na lewej obronie? Patrząc czysto statystycznie, praktycznie większej zmiany zauważyć się nie da, skoro Patrice Evra właśnie kończy piąty sezon bezustannego orania w tym miejscu na boisku bez żadnej chwili wytchnienia (paradoksalnie – olbrzymia odporność na urazy może działać nieco na niekorzyść Francuza, redukując jego świeżość). Zmęczenie materiału plus brak realnej rywalizacji na tej pozycji powodują formę naszego vicekapitana, o której nie bardzo chce się mówić.

Po fatalnym sezonie w wykonaniu Evry mielibyśmy odjąć mu jednego konkurenta i zmiennika, pozostawiając w tej roli jedynie młodziutkiego Ezekiela Fryersa. Anglik zapowiada się co najmniej ciekawie, lecz na rolę zawodnika wchodzącego do wyjściowej jedenastki (w razie braku poprawy Patryka musi znaleźć się ktoś, kto go zastąpi bez bólu w kilku meczach pod rząd) jest jeszcze za wcześnie. Fabio, udowodniwszy wielokrotnie swoją wartość, do takiej roli nadaje się znakomicie. Szkopuł tkwi w jego licznych kontuzjach – mimo wszystko wydaje się (choć, odpukać, może okazać się to jedynie moim chciejstwem), iż w tej materii będzie coraz lepiej, wszak okres wzrostu i kształtowania się ciała bliźniacy powoli mają za sobą.

Załóżmy, że rzeczony da Silva przeniesie się na Półwysep Iberyjski bądź na stałe, bądź na rok. Niestety, czasy, w których ratowaliśmy się uniwersalnym Jaśkiem O’Shea minęły bezpowrotnie. W obu przypadkach trzeba będzie ściągnąć już ukształtowanego lewego defensora. Po co szukać, wydawać pieniądze, ryzykować niedopasowanie do zespołu, skoro mamy u siebie odpowiedniego człowieka? Trudno prosto, przyjemnie i od ręki znaleźć odpowiedniego następcę.

Fajną opcją byłby tu Gareth Bale. Wpierw trzeba by wymodlić wypadnięcie Tottków poza Ligę Mistrzów, następnie namówić go na przejście do nas i, co równie ważne, przekonać do przestawienia się z pozycji ofensywnej na defensywną, czyli coś niekoniecznie atrakcyjnego dla Walijczyka… Przy takim wariancie, stratę Brazylijczyka bym przełknął bez trudu, ale wolałbym przestać fantazjować i wrócić do Fabiana.

Wypożyczenie poza Anglię wiąże się z dwoma podstawowymi zagrożeniami. Praktyka w lidze południowej, różniącej się od realiów brytyjskich, nie musi przełożyć się na realną wartość w Manchesterze United. Przede wszystkim jednakowoż, staż zagraniczny zakłada powrót do drużyny po roku i kontynuowanie tutaj kariery. W tym momencie stać się może rzecz nieciekawa – da Silvie przekonuje się o tym, że trawa w niższych szerokościach geograficznych ładniej się zieleni, postanowi pozostać tam bądź w kraju sąsiednim, czym zmusi Fergiego do zmiany założonej koncepcji. Najgorsze jednak, iż stracimy naprawdę dobrego piłkarza.

Tu urywam i daję Wam pole do popisu. Czegokolwiek jednak nie stwierdzicie na temat Gaitana, zapewne upierać się będę, że puszczanie Fabio da Silvy to wielki błąd – tym większy, iż wydaje się nie być warunkiem koniecznym do ściągnięcia Argentyńczyka. Nie powinniśmy sobie fundować kolejnego roku przeciętności i strachu na lewej obronie, jednak sytuacja ku temu dąży.

Chyba, że o czymś nie wiemy.

Anderson, Bebe, Fabio da Silva, Nicolas Gaitan, transfery,

Absolutnie statyczny w rozwoju Anderson, chory Fletcher, obrońca Jones, zdecydowanie za bardzo wynoszony pod niebiosa Carrick, zacny, ale za często kontuzjowany Cleverley sprawiają, że zanadto eksploatuje się Giggsa i Scholesa bliższych z kolei wygodnego siedzenia w fotelu bujanym i oglądania futbolu w telewizji aniżeli gry na najwyższym poziomie. Do tego poroniony pomysł z przesuwaniem ze skrzydła (a raczej ławki) Parka. Ktoś zaprzeczy, że CM z prawdziwego zdarzenia jest na gwałt potrzebny?

O klasie Stevena nie ma co się rozpisywać. Jest to jeden z najwspanialszych angielskich zawodników ostatnich kilkunastu lat, piłkarz godny wielkiego szacunku, z którejkolwiek strony by nie patrzeć. Szkoda, że jego klasę wykorzystuje Liverpool – choć przyznać trzeba, iż lepiej pasuje tu słówko „marnuje”. Nie jest miło patrzeć na taki stan rzeczy, tym bardziej, że kunszt Gerrarda przydałby się w naszym klubie.

Kapitan The Reds bez wątpienia wniósłby wiele jakości. Z nim w składzie znikłaby impotencja w rozegraniu, znalazłby się w końcu ktoś, kto potrafi nieraz huknąć z powodzeniem z dystansu i punktować bezpośrednio z rzutów wolnych. Poza tym Stevie cały czas korzystałby pełnymi garściami z olbrzymiego doświadczenia. Zyskalibyśmy też człowieka świadomego wagi w futbolu takich wartości jak honor, czysta gra i wierność klubowi. Tyle lat spędzonych w jednych barwach dowodzi, iż nowy lider środka oddaniem Manchesterowi United szybko osiągnąłby uznanie wśród kibiców, a niewykluczone, że i opaskę kapitańską po słabym ostatnio Evrze.

Jak nie teraz, to kiedy? Takie pytanie powinien sobie zadać Fergie i błyskawicznie dojść do wniosku, iż dobrej odpowiedzi nie znajdzie. Gerrardowi latka lecą, w chwili obecnej ma ich 31, ale jeszcze sporo spotkań przed sobą, czego ludzie związani z United, zważywszy na przypadki weteranów, są całkowicie świadomi. Przede wszystkim jednak, stosunkowo łatwo byłoby Stevena z dumy Merseyside wyciągnąć. Liverpool z roku na rok stacza się coraz bardziej, nadzieje na osiągnięcie wielkich celów z tym klubem gasną, a przykład Michaela Owena dobitnie ukazuje możliwość pozostania np. mistrzem Anglii. Natomiast fani The Reds w takiej sytuacji nie mogliby mieć mu za złe takiego ruchu. Swego czasu mówiło się o transferze do Chelsea, wówczas postanowił pozostać na Anfield – tym razem mogłoby być inaczej.

Przyszli koledzy z zespołu wydają się nie mieć nic przeciwko zakupowi liverpoolowej ósemki. Ferdinand, Carrick czy Rooney znają Stevena choćby z reprezentacji Anglii. Ten ostatni potwierdził kiedyś sympatię i uznanie dla urodzonego w Whiston piłkarza.

On jest najmocniejszym ogniwem swojego klubu. To także jeden z najlepszych pomocników na świecie. Wydaje mi się, że gdyby Liverpool straciłby go, nawet w połowie nie byliby teraz tym, czym są. Stevena jest naprawdę ciężko opisać, gdyż to unikatowy gracz. Na całym świecie nie ma drugiego takiego.

Naprawdę, bardzo chciałbym, aby kiedyś trafił on do Manchesteru.

Wayne Rooney

Czas pokaże, czy Boss będzie upierał się przy tezach o potędze naszego środka. Jeśli zdobędzie się na odrobinę obiektywizmu i zdrowego rozsądku, sięgnie po pomocnika z zewnątrz. Byłoby niewypowiedziane przyjemnie, gdyby zdecydował się na transfer Stevena Gerrarda. Nikt z Czerwonej części Manchesteru nie pożałowałby takiego ruchu, z tym zawodnikiem w środku bylibyśmy w stanie zniszczyć każdego. A do tego idol z dzieciństwa pozdrawiałby fanów na Old Trafford w koszulce ulubionego przez nich klubu…

Steven Gerrard, transfery,

Nauczyliśmy się ostatnimi czasy, że z transferami przeprowadzanymi przez Manchester jest różnie. Kibice domagają się wielkich nazwisk, a Ferguson uparcie stawia na młodzież tłumacząc się tym, że nie wydaje kroci na piłkarzy, którzy według niego są po prostu niewarci bajońskich sum. Jak będzie teraz? Rynek transferowy z roku na rok jest coraz bardziej ciekawy i… szalony. Astronomiczne kwoty już parę lat temu przebiły granicę dobrego smaku, lecz to co dzieje się w tym momencie, woła o pomstę do nieba. Ceny za piłkarzy są zdecydowanie wygórowane, a machinę tę napędza również fakt, że o danych graczy zabiega po prostu wiele klubów, co automatycznie podnosi ich wartość. Teraz do rzeczy.

W zeszłym oknie transferowym na Old Trafford zawitało trzech nowych piłkarzy: David de Gea, Phil Jones i Ashley Young. Transfery te z perspektywy czasu są naprawdę trafione. Hiszpański goalkeeper coraz śmielej broni przeciwnikom dostępu do bramki, Jones spisuje się fenomenalnie zarówno na środku  jak i z prawej strony obrony (zagrał parę spotkań również na środku pomocy), a forma Younga jest o wiele lepsza niż w czasach, kiedy grał w Aston Villi. Również piłkarze, którzy dłużej brylują od swoich nowo-przybyłych kolegów sprawują się całkiem przyzwoicie. W wysokiej formie jest Wayne Rooney, czyli żelazne płuca pierwszej 11-stki. Nie wolno narzekać na Patrice’a Evrę, który wydawać by się mogło przeżywa drugą młodość. W pomocy bryluje Nani (chociaż ostatnio nieco przycichł), a także Valencia. Zawodnicy ci uzupełniani są przez dwójkę weteranów – Ryana Giggsa i Paula Scholesa. Dość dobry sezon rozgrywa Ji-Sung Park i Michael Carrick. A co z resztą? Nemanja Vidić doznał groźnego urazu kolana, który eliminuje go z gry jeszcze przez 4 miesiące. Liczne problemy zdrowotne ma również Rio Ferdinand, który coraz częściej narzeka na swoje łydki i uda. W pomocy nie zobaczymy do końca sezonu Darrena Fletchera, a być może nawet Andersona. Do tego grona dochodzi również młodziutki Tom Cleverley. Wobec tego zadajemy sobie pytanie – czy Ferguson rozbije skarbonkę i sięgnie po nowych piłkarzy, czy zostanie przy swoim stawiając na młodzież rekrutując ją z rezerw?

Ostatnimi czasy w prasie pojawiło się dość sporo doniesień na temat tego, że do szeregów obrony United miałby dołączyć 26-letni Francuz – Mathieu Debuchy. Jego nominalną pozycją jest prawa obrona. W ostateczności może również grać na środku, a więc transfer ten byłby strzałem w dziesiątkę. Co jak co, ale z obroną mamy sporo problemów, a owe problemy spowodowane są właśnie kontuzjami. Rafael da Silva, którego nominalną pozycją jest również prawa flanka często odnosi mniej lub bardziej groźne urazy, a Phil Jones, Jonny Evans i Chris Smalling podobnie jak ich starsi koledzy – Nemanja Vidić i Rio Ferdinand czują się jak ryba w wodzie, grając na środku. Ile Ferguson musiałby zapłacić za francuskiego obrońcę? Prasa spekuluje, że zarząd musi liczyć się z wydatkiem rzędu 6-10 milionów funtów.

Co drugi kibic Manchesteru United spytany o to, jaka formacja powinna zostać wzmocniona na „gwałt”, odpowie – pomoc. I tu rodzi się pewnego rodzaju problem, bo sytuacja jest bardziej skomplikowana aniżeli mogłoby się wydawać. Już na dziś dzień mogę strzelić w ciemno, że wchodząc podczas wakacji na portale poświęcone tematyce piłki nożnej, będę otwierał mnóstwo stron z tytułami Sneijder o krok od Manchesteru, Nie zamierzam nigdzie odchodzić – mówi Sneijder. Może już czas po prostu skończyć temat holenderskiego pomocnika i dać sobie z nim spokój? Nie oszukujmy się, ale ta saga robi się jeszcze bardziej nudna niż odchodzenie Cesca Fàbregasa z Arsenalu do Barcelony, a ewentualne przybycie playmakera wydaje się bardzo odległe, bo we Włoszech czuje się jak w domu. Na jaką kwotę wyceniany jest Holender? Mówi się o sumie rzędu 35 milionów funtów, a za takie pieniądze można kupić równie dobrego, utalentowanego i przede wszystkim młodszego piłkarza.

Prawdziwą perełką na rynku jest obecnie kontuzjowany pomocnik Borussi Dortmund – Mario Götze. Jego kontrak z niemieckim klubem obowiązuje go do roku 2014, ale Niemiec skłonny jest odejść już w najbliższym oknie transferowym. Cena? Blisko 30, a nawet 40 milionów funtów. Czy warto? Myślę, że tak. Jest bardzo młody (w tym roku skończy 20 lat), dobrze operuje zarówno prawą, jak i lewą nogą, a grę w środku pola może przeplatać występami również na skrzydłach. Niestety, chrapkę na młodzika mają także inne kluby tj.: Real, Barca (dziwne, prawda?), Chelsea oraz PSG, więc jego cena może skoczyć w górę nawet o
2-3 miliony. Pretendentem do zakontraktowania zawodnika wydaje się ekipa Królewskich.

Mile widzianym piłkarzem przez kibiców na Old Trafford byłby Eden Hazard. Belg grający w barwach OSC Lille od ponad dwóch sezonów czaruje swoimi umiejętnościami technicznymi oraz pomysłem na grę. Wielu ekspertów twierdzi, że w lidze angielskiej Hazard po prostu by się nie sprawdził. Dlaczego? W ich mniemaniu jest to liga, gdzie nie oszczędza się nóg (tu się zgadzam) – Eden nie należy do piłkarskich twardzieli pokroju Gerrarda, czy Lamparda. Życie nauczyło nas jednak tego, że wielu graczy już na samym początku było skreślanych przez krytyków, a nawet samych kibiców, ale ostatecznie to właśnie w Anglii rozwinęli skrzydła i pofrunęli do innych klubów, wzbogacając swą owocną karierę o kolejne doświadczenia i trofea. Podręcznikowym przykładem jest postać Cristiano Ronaldo, który poniewierany przez twardych obrońców umiał czarować i wprawiać w osłupienie ekipę przeciwnika. Wierząc ostatnim doniesieniom prasowym (różnie z tym bywa) Eden Hazard został wyceniony przez swój klub na kwotę 33 milionów funtów. Media wychwyciły również samego sir Alexa Fergusona na meczu drużyny OSC w Ligue 1. Czy szkocki manager jest w stanie kupić wielki talent i przełamać swoją niechęć do wydawania grubych sum?

Schodząc chociaż na chwilkę poniżej progu 30 milionów, warto przyjrzeć się pomocnikowi Ajaxu Amsterdam – Christianowi Eriksenowi. 20-letni Duńczyk zbiera wiele pochwał od trenerów z najsilniejszych lig świata, a sir Alex Ferguson sam przyznał, że znajduje się on w jego kręgu zainteresowań. Piłkarz jest bardzo ciekawą postacią – szybki, pomysłowy, dobrze wyszkolony technicznie i umie przede wszystkim szybko rozgrywać piłkę. Cena nieujawniona, ale na pewno nie będzie kosztował mniej niż 15 milionów funtów.

Penetrując rynek transferowy, warto zajrzeć jednak na własne podwórko. Od ponad dwóch lat prasa spekuluje na temat rychłej zamiany niebieskiego trykotu Evertonu na czerwony Manchesteru przez Jacka Rodwella. 21-letni Anglik dobrze spisuje się zarówno na środku obrony, jaki środku pomocy. Nie jest mu również obca pozycja cofniętego pomocnika. Kosztowałby 20 milionów funtów.  Transfer wydaje się prawdopodobny, gdyż popularni The Toffees mają poważne długi, a sprzedaż jednego z lepszych piłkarzy chociaż w najmniejszym stopniu przyczyniłby się do poprawy klubowych finansów.

Kolejnym zawodnikiem (można było kupić parę lat temu za 8 milionów funtów z Southampton) jest Walijczyk Gareth Bale, który gra na co dzień w Tottenhamie. „Koguty” nawet nie myślą o tym, aby sprzedać swojego najlepszego piłkarza do jakiegokolwiek klubu, ale odpowiednia oferta powinna skusić zarząd. Skrzydłowy wyceniany jest na blisko 40 milionów funtów, a chrapkę na niego mają również Barcelona, Real i Chelsea.

Wymienieni przeze mnie zawodnicy to tylko garstka. Pozostali kibice na swojej liście marzeń wpisaliby zupełnie inne nazwiska niż ja. Chodzi tutaj o to, że wymienieni piłkarze są coraz częściej łączeni przez media z przenosinami na Old Trafford, dlatego zostali w tym tekście uwzględnieni. Każdy z nich prezentuje bardzo dobry poziom i każdy z nich jest przede wszystkim młody, a takich piłkarzy nam trzeba. Uważam, że Ferguson powinien wydać w letnim oknie transferowym sporo pieniędzy. Nie oszukujmy się – zawiedliśmy na wszystkich frontach i pozostała nam już tylko walka o tytuł z krzykliwym sąsiadem . Cytując słowa mojego przyjaciela – niby coś gramy, ale tak jak kiedyś to nie wygląda, – podpisuje się pod tym obiema rękami. Potrzebny jest nam ktoś, kto ruszy drużynę do przodu nie tylko na podbój ligi angielskiej, ale i piłkarskiej Europy. Kasa klubu chyba nie jest pusta, ale z roku na rok mam co do tego coraz więcej wątpliwości…

Sir Alex Ferguson, transfery,

Jestem zwolennikiem transferu zimą, ale patrząc na stan rynku transferowego, wzmocnienie składu jest rzeczą naprawdę trudną. Jest owszem kilku ciekawych zawodników, aczkolwiek z pewnością kosztowaliby wiele, a tego lata nie oszczędzaliśmy. To nasz główny problem, jeżeli chodzi o noworoczne zakupy.

Wzmocnienia zdecydowanie wymaga środek. Czekanie na błysk Andersona jest moim zdaniem nie na miejscu. Po prostu dodatkowe partie mięśniowe nie pomogły w rozwoju Brazylijczyka i – co tu dużo mówić – szału nie będzie. Kontuzji nabawił się Cleverley i na dobrą sprawę ciężko liczyć, że wróci po kontuzji jak gdyby nigdy nic. Co do Ryana w środku – jaki jest koń, każdy widzi.

Słono kosztować będzie wzmocnienie środka pola. Najlepsi są już zajęci, a wiadomo także, że zimowe ceny nie są wcale niższe. Jeżeli włodarze klubu wyłożą co najmniej 20 milionów euro, to można się będzie spodziewać ciekawego wzmocnienia. Na celowniku United mogą się wówczas znaleźć tacy zawodnicy jak Eden Hazard, Mario Goetze czy Javi Martinez. Jeśli dołożymy jeszcze drugie tyle, to stać nas będzie na Modrica czy Snejidera.

Osobiście jednak najchętniej zobaczyłbym w United Yohana Cabayę. Francuz sprowadzony został latem do Newcastle za około 4 miliony funtów z Lille – mistrza Francji. W ostatnich tygodniach pokazał, że aklimatyzację ma już za sobą, więc nie byłoby to kupowanie kota w worku. Cabaye mógłby nam pomóc na wszystkich frontach, bowiem Newcastle United nie gra w europejskich pucharach. Ten aspekt przemawia na jego korzyść. Niestety, jeśli ten wybór będzie w ogóle możliwy, to okaże się dość drogi. Jestem zdania, że ten transfer rozruszałby cały zespół i nie blokował wcale szansy rozwoju młodemu Pogbie, o ile taki jest planowany przez sir Alexa Fergusona. Sprowadzenie kogoś z wymienionej wyżej piątki byłoby moim zdaniem dużym błędem. Po pierwsze, kosztowaliby znacznie więcej niż Cabaye, po drugie nie mogliby nam pomóc w Champions League i po trzecie byliby obligatoryjnie pierwszym wyborem dla Fergusona z racji wydanych talarów. Przecież Cleverleya też musi ktoś naciskać, żeby nam nie spowszedniał i nie zrobił się czerstwy.

Absolutnie nie chciałbym zobaczyć w barwach United ostatnich rewelacji z Brazylii w postaci Lucasów, Neymarów i Gansów – kto widział ich w akcji, ten wie, że to byłoby naprawdę szalone posunięcie. A do zagorzałych przeciwników transferów w zimie powiem, że pewien Francuz zimą właśnie do nas zawitał i sami wiecie, co się stało.

transfery, Yohan Cabaye,

Nic nam nie grozi! Możemy kupować!

Od wielu lat stale zmienia się polityka prowadzenia i zarządzania funduszami w zarządach klubów. Jest ona coraz bardziej skoordynowana, dynamiczna i tajemnicza. Pod tymi trzema słowami mam raczej na myśli kluby piłkarskie z najlepszych lig świata jak chociażby Premier League, Primera Division czy włoska Serie A. Ogromne kwoty, jakie generują kluby, przekraczają w dobie kryzysu granicę dobrego smaku. Nie zamierzam poruszać tutaj tematu zadłużenia, bo na dobrą sprawę w dzisiejszych czasach zadłużona jest niemal co piąta filia i instytucja na świecie. Real Madryt nie musi w ogóle martwić się o środek pomocy i mogą mieć każdego kogo tylko chcą! Skąd oni na ogół biorą tyle pieniędzy? – powiedział Rafał, który na widok transferów w ostatnich latach przeprowadzanych przez Real i Manchester City pobladł. A właśnie stąd, że każdy na każdym chce zarobić. Prawa telewizyjne, sponsorzy, gadżety, wyjazdy na tournee do państw azjatyckich i Ameryki, giełda, zakłady bukmacherskie i zastrzeganie praw do wizerunku, to tylko cząstka tego, o czym tak naprawdę wiemy…

Głównymi sprawcami tak żwawej koordynacji zarządzania finansami są rzecz jasna właściciele klubów. Daleko nie trzeba szukać, wystarczy spojrzeć na Manchester United. Niby znienawidzeni Glazerowie, niby długi po uszy, ale pieniądze na transfery, czy opłacanie pensji znajdą zawsze. Sama piłka Glazerami nie żyje, a do tegocoraz bardziej popularne jest zjawisko islamizacji Europy. Dla arabskiej magnaterii nie jest różnicą to, ile wydadzą. Kwoty się zacierają i 10 czy 110 milionów nie stanowi różnicy.

Ciężkie jest życie kibica

Wszelakie zmiany zachodzące w klubach, najbardziej odbijają się na kibicach, którzy są do końca wierni swoim drużynom. Atletico! Atletico! – krzyczy Axel, zagorzały fan madryckiej drużyny. Niestety mina nieco mu zrzedła, gdy zobaczył w koszulce Manchesteru City jednego ze swoich ulubionych piłkarzy, mianowicie Kuna Agüero. Wolałbym żeby wybrał inny klub. Transfery do City kojarzą mi się tylko z zarobkami i nie zdziwię się, jeśli okazałoby się, iż Agüero poleciał na kasę… Atletico jakoś sobie poradzi. – zakończył. Tutaj widać jednak większe przywiązanie do barw klubowych niż do danego piłkarza.

Po zamknięciu okna transferowego postanowiłem się zabawić w detektywa i popytałem paru osób, jakie transfery według nich znacznie nadszarpnęły opinią publiczną danego piłkarza. Zakreśliłem sobie dziesięciu zawodników, a przyjaciele i znajomi musieli wybrać 5 z nich.

Na pierwszym miejscu uplasował się bohater piłkarskiej Mody na Sukces – Cesc Fàbregas. W sierpniu przeniósł się z Arsenalu do Barcelony za 24 miliony funtów, a jego klauzula odstępnego w kontrakcie wynosi blisko 200! Ankietowanych najbardziej oburzył fakt, że Hiszpan nie pożegnał się w odpowiedni sposób z kibicami Kanonierów, a oliwy do ognia dolał fakt zapłaty ładnych paru milionów euro do transferu przez samego piłkarza na konto londyńskiego klubu.

Na miejscu drugim (oj, blisko Fàbregasa) znalazł się kameruński napastnik Samuel Eto’o. Piłkarz zamienił słoneczną Italię na Rosję. 23 sierpnia podpisał on wart 20 milionów euro rocznie (!) kontrakt z Anży Machaczkała. Jaki priorytet dają te dziwne przenosiny Eto’o do Rosji? Chyba tylko pieniężny, bo Anży długo nie będzie się liczyć w walce o najwyższe cele – powiedział Karol, jeden z kibiców Interu Mediolan.

Lokata trzecia należy do Fernando Torresa. Popularny El Niño miał opuścić Liverpool w lecie, ale postanowił spakować walizki i przenieść się do Chelsea już w zimie, za kwotę 50 milionów funtów. Torres to fenomenalny piłkarz, ale nie rozumiem jego decyzji. Po co on poszedł do Chelsea? Kibice go znienawidzą, a ja sam nie zdziwię się, jak go wykopią po dwóch sezonach. – stanowczo powiedział Mateusz – ogromny fan talentu Hiszpana.

Na miejscu czwartym niemiecki bramkarz, Manuel Neuer. W czerwcu za kwotę 16 milionów euro przeniósł się z Schalke do Bayernu Monachium. Kibice nigdy mu tego nie zapomną. Mimo, że jestem fanem Bayernu, to sceptycznie nastawiłem się do tego ruchu transferowego. Zagorzali sympatycy pamiętają doskonale moment, kiedy parodiował naszą ikonę – Olivera Kahna i szydził, że Bayern jest klubem, który w wyjątkowy sposób nie potrafi utrzymać stałej formy w rozgrywkach Bundesligi. Do tego jest z Gelsenkirchen… – powiedział Paweł, kibic Bawarczyków.

Miejsce piąte należy do Owena Hargreaves’a. Tego transferu akurat nie chce zbytnio komentować i nikogo o zbędny komentarz się nie pytałem. Moje zdanie jest takie – Owen dostał szansę powrotu do gry po kontuzji i nie chciał jej zmarnować, więc wybrał silniejszy klub spośród grona wszystkich starających się o jego zatrudnienie. Jestem święcie przekonany, że gdyby nie felerne urazy i kontuzje, do tej pory byłby jednym z najlepszych i kluczowych piłkarzy w układance sir Alexa Fergusona.

Podsumowując – pytając się o piłkarzy poszczególnych osób, odnotowałem, że na pierwszy plan naszej rozmowy wchodziła tematyka pieniądza. Kto ile będzie zarabiał i dlaczego akurat wybrał ten klub. Możliwe, że nie wchodzi w grę ilość zarobków, ale słysząc w radiu, czy telewizji informację o przenosinach danego piłkarza do innego zespołu, gdyż wolał zarabiać 150 tysięcy funtów, a nie 145, to łapie mnie jasna niespodziewana. Gdzie tu rozsądek? Na szczęście nie mnie jest oceniać, tylko się bacznie temu wszystkiemu przyglądać i wyciągać bardziej bądź mniej trafne wnioski.

Sound of Silence

Przynajmniej do stycznia 2012 roku mamy spokój z karuzelą transferową. Nie bójmy się jednak, bo do tej pory usłyszymy, że Sneijder jest na lotnisku w Manchesterze, bądź Berbatow odchodzi do PSG. Ale do rzeczy – sam rok 2012 może być przełomowy (nie chodzi o koniec świata) pod względem dysponowania pieniędzmi przez kluby. UEFA i FIFA chcą znacznie ukrócić fundusze na kontach bankowych drużyn, które są przeznaczone na transfery. Już w listopadzie ubiegłego roku w deszczowej Anglii zrobiło się bardzo gorąco. Przedstawiciele UEFA zażyczyli sobie od działaczy Manchesteru City dokładnego raportu dotyczącego wydatków podczas letniego okna transferowego. UEFA dopatrzyło się pewnych nieścisłości, a astronomiczna kwota 120 milionów funtów na zakup nowych piłkarzy napawała przedstawicieli niepokojem. Rozmowy trwały blisko 2 tygodnie i miały one miejsce w czerwcu bieżącego roku. „Obywatelom” udało się jednak wytłumaczyć, a dla porównania w tym sezonie wydali oni jakieś 85 milionów funtów, więc nie jest to chyba żadna różnica, prawda? Głośny krzyk prezesostwa UEFA i FIFA został stłumiony przez „sound of silence” i do tej pory nic się nie zmienia.

Czego mamy się spodziewać…

…przez kolejne lata w piłce nożnej? Wzniosłych chwil, trofeów, gorszych i lepszych momentów, wielkich imprez (zaraz Euro), osobistych dramatów i rozpaczy – to czynniki niemal pewne, bo towarzyszą piłce nożnej od zarania dziejów. Jednak czy coś zmieni się z pieniędzmi? Nie oszukujmy się – wszystko się sypie. W piłce nożnej jednak tego absolutnie nie widać, ale mimo to zastanawia mnie ile jeszcze to potrwa? Uważam, że zarządy poszczególnych drużyn będą bardziej ostrożne pod względem wydawania pieniędzy tylko wtedy, gdy jakiś wielki klub upadnie. Chociaż i to może nie być ten czynnik. Boli na ogół trochę sytuacja z korupcją, która jest prawdziwą zmorą w świecie piłki. Martwi również wybijanie przez bogatych magnatów klubów, które wcześniej nie liczyły się w walce o najwyższe cele, a pieniądz wyekspediował ich na sam szczyt. Jestem fanką Barcelony. Podoba mi się ich styl gry i w ogóle, ale nie pojmę nigdy wydawanych pieniędzy na piłkarzy. Tu 10, a tam 60 milionów nie stanowi żadnej różnicy. To niesmaczne. – mówi Asia. Żaden piłkarz nie jest wart takich pieniędzy – stanowczo zakończyła. Z kolei znajomy Tomek ma na ten temat następujące zdanie – W czasach globalizacji w piłce doszło do pewnych absurdów, chodzi głównie o piłkę klubową. Taka Chelsea to świetny przykład zespołu o kiepskiej tradycji, który dzięki dużej kasie podreperował braki.

I tu poniekąd oboje mają rację. Pieniądz nie jest równy pieniądzu. Przykładów nie trzeba daleko szukać, bo idealnie zobrazować możemy to na Andim Carroll’u. Angielski napastnik w styczniu zamienił Newcastle na Liverpool. Nie oszukujmy się, ale w piłce na najwyższym szczeblu nie zdobył niczego. Miał on wspaniałe i wzniosłe momenty, kiedy „Sroki” spadły z Premier League, aby w następnym sezonie awansować do najwyższej klasy rozgrywek. Jego występy zwróciły uwagę wielu klubów. The Reds zapłacili za niego 35 milionów funtów. Z Anglii rozniósł się słyszalny na całym globie huk. W takim razie ile wart w tym momencie jest piłkarz wznoszący od 2004 roku z Manchesterem United blisko 14 trofeów ?! 150 milionów?! – oburzył się jeden z internautów sportowego portalu. Mowa oczywiście o Rooneyu, który 7 lat temu zasilił szeregi „Czerwonych Diabłów” przychodząc z Evertonu. Jest on też znaczącą postacią w reprezentacji! Carroll na razie nie…

Say hello and wave goodbye

Bawiąc się jeszcze trochę w detektywa, popytałem ludzi o to, jaka według nich liga jest najdziwniejsza pod względem dokonywanych transferów i dysponowania budżetem. Odpowiedź w 90% przypadków była stanowcza – Serie A. Włoska liga nie jest już tak silna jak niegdyś, ale mimo to grają w niej piłkarze z najwyższej półki. Tylko z tą najwyższą półką jest dość ciężka sprawa. Ankietowani przyznali, że we Włoszech nie istnieje coś takiego, jak przywiązanie do danego klubu na „śmierć i życie”. Pomijajmy tutaj takie ewenementy, jak Maldini czy Del Piero. Zawodnicy zmieniają kluby jak rękawiczki, a kolejne transfery wydają się coraz bardziej absurdalne. Za przykład może służyć szwedzki napastnik Zlatan Ibrahimović, który w Serie A grał już w trzech teamach: Juventusie, Interze, AC Milanie (obecnie). Denerwuje mnie polityka włoskich klubów – powiedział Michał, fan AC Milanu. Włosi wydają krocie na nowych piłkarzy, a mało inwestują w młodzież. Najbardziej zabolało mnie odejście Pirlo do Juventusu. Nie rozumiem, dlaczego tak zrobił. U nas był piłkarzem na miarę Scholes’a w United. – podsumował. Faktycznie, Pirlo zrobił niezłe świństwo, pakując walizki i wybywając do Turynu. Z pewnością zaliczy się on do grona piłkarzy, którzy będą sromotnie wygwizdywani podczas spotkania obu odwiecznych rywali.

Tekst na dobrą sprawę jest o wszystkim i o niczym. W miarę dokładny, a zarazem napisany jakby „po łebkach”, jednak jedynym usprawiedliwieniem takiej kolei rzeczy jest to, że nawet pisanie na temat pieniędzy w świecie piłki jest trudne, bo dla większości osób jest niezrozumiałe. Miejmy nadzieję, że ta piękna dyscyplina, która na świecie ma największą ilość fanów, nie stanie się tak podatna na pieniądz, jak to działo się w ciągu ostatnich lat. Możliwe też, że nasze postrzeganie pieniędzy, oczernianie piłkarzy zmieniających barwy klubowe w bardziej lub mniej kuriozalny sposób byłoby zupełnie inne, gdybyśmy… należeli do zarządu jakiegoś wielkiego klubu. Nikt tak naprawdę nie wie, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami, jak rozmawiają ze sobą ludzie pracujący obok siebie i jak wygląda cała procedura finansowego szaleństwa. Myślę, że do końca życia nie pojmiemy wielu rzeczy związanych z piłką – nie dlatego, że tego nie chcemy, ale ponieważ są one okryte ogromną zasłoną dymną, ograniczającą nam klarowne patrzenie na sytuację.

transfery,

Całą uwagę podczas okienka transferowego skupiło na sobie Paris Saint-Germain. Paryżanie, mając katarskich właścicieli, posiedli także katarską kasę, a patrząc na ich wzmocnienia, wielu trenerów z Ligue 1 mogło dostać kataru gorączki. Dyrektorem sportowym został Leonardo, co zwiastowało transfery z Serie A i przypuszczenia się potwierdziły, bowiem ponad 60 z 86 wydanych milionów € zostało spożytkowane we Włoszech.

Katarscy włodarze nie oszczędzali i do Ligue 1 zawitała prawdziwa perełka w osobie Javiera Pastore. Argentyńczyk był łączony z wieloma bardziej renomowanymi klubami, jednak najkonkretniejsza oferta padła z Paryża. Inna sprawa, że był to właściwie powrót Argentyńczyka do Francji, albowiem Pastore był na testach w Saint-Etienne, jednak stwierdzono wówczas, że to zbyt słaby grajek. Jakby o tym nie napisać, taka impreza kosztowała PSG 42 mln €, a to nie koniec ciekawych wzmocnień. Kolejnym genialnym transferem, na który pragnę zwrócić uwagę, jest zakup snajpera z prawdziwego zdarzenia. Takim jest i takim był Kelvin Gameiro. Najlepszym potwierdzeniem tej tezy są 22 gole w zeszłym sezonie w barwach średniego Lorient, a i obecny sezon pokazuje, że Gameiro nie zapomniał dróg wiodących do bramki (3 bramki w 5 spotkaniach). 24-letni Francuz kosztował władyków z Kataru 11 mln €., co było dość promocyjną ceną. Innymi wzmocnieniami są dwaj bramkarze, doświadczony Duchez (wolny transfer), który załapał kontuzję i zastępuje go sprowadzony na szybko Salvatore Sirigu (ok. 4 mln €). Innymi wzmocnieniami są Jeremy Menez, który wraca do Ligue 1 po nieudanym wojażu w Serie A (AS Roma), podobnie jak Mohammed Sissoko (przeszedł z Juventusu). Jest jeszcze Diego Lugano, Urugwajski stoper, który uciekł z tonącego Fenerbache. Reszta transferów PSG to zakupy na własnym podwórku. Blaise Matuidi, defensywny pomocnik z Saint-Etienne oraz Milan Bisevac, doświadczony stoper z Valenciennes.

Paryżanie zanotowali żenujący start w lidze, przegrywając u siebie z Lorient, aczkolwiek ostatnie mecze pokazują, że zespół coraz bardziej się ze sobą rozumie, a i gwiazda Pastore zaczyna rozświetlać blaskiem logo PSG.

Lille

Czas zwrócić Cesarzowi, co cesarskie, więc słowo o transferach Mistrza Francji, Lille Olympique Sporting Club. Poza tym, że PSG zdominowało okienko we Francji, trzeba powiedzieć, że inne zespoły jakoś poważnie tej dominacji zagrażać nie próbowały. Najlepszy przykład to właśnie Lille, które robi wszystko, by pozostać jedynie sezonowym mistrzem. Na dzień dobry klub opuścił jeden z trzech czołowych zawodników – Gervinho. Wielkich pieniędzy z tego transferu nie było, ponieważ obywatel Wybrzeża Kości Słoniowej poszedł do Arsenalu za 12 milionów euro. Mało tego, z klubu odszedł inny ważny zawodnik, Yohann Cabaye, imponujący przeglądem pola oraz świetnymi podaniami. Szokująca cena 5 milinów euro, kierunek Newcastle. Aby wyrównać straty we wszystkich formacjach, sprzedano także najlepszego obrońcę – a co! Alid Rami w Valencji (zaklepano go już w styczniu za 6 mln €). W sumie na sprzedanych zawodnikach Lille zarobiło 25 mln euro. Poza tymi znaczącymi zawodnikami odszedł jeszcze Emerson oraz Nicolas Fauvergue.

Skoro już były pieniądze, to trzeba było je jakoś spożytkować na wzmocnienia. Za 9 mln euro sięgnięto więc po Dymitriego Payeta, domyślnie zastąpić ma Gervinho, w praktyce jest na to za wolny. Zastępstwo Cabaye to też nie najlepszy już Benoit Pedretti z Aj Auxere (1.5 mln €). Kolejny nieziemski ruch na rynku transferowym to sprowadzenie czarnogórskiego asa, nie chodzi jednak o Vucinica, a o dość anonimowego Marko Basa, który jest środkowym obrońcą. Wykupiony z Hamburga Rozehnal pozostał w klubie i o Adilu Ramim można było już spokojnie zapomnieć i zainkasować 4mln euro do portfela (Rozehnalal 500 tyś., Basa 1.5 mln). To już koniec zakupów mistrza Francji. Reszta zawodników przyszła z wolnego transferu. W Lille pojawił się nigeryjski bramkarz Vincent Eneyama oraz kolejny polski akcent w klubie Irek „dajcie więcej szmalu, przecież nie będę połamany kolejny sezon” Jeleń. Największy sukces Lille w tym okienku transferowym to utrzymanie w klubie Edena Hazarda, po którego zgłaszał się Arsenal.

Olympique Marsylia

Czas na Marsylię, jedyny klub poza PSG, który będzie walczył o mistrzostwo i dokonał sensownych wzmocnień, a przynajmniej się nie osłabił. Początek sezonu wyraźnie nie wyszedł podopiecznym Didiera Deschampsa, aczkolwiek nauczony historią rozgrywek we Francji stwierdzam jasno, że o najwyższe lokaty z pewnością powalczą. Największą stratą Marsylii był Taye Taiwo, który odszedł za darmo do Mediolanu, jednak na jego miejsce szybko sprowadzono piłkarza z Lorient. Jest nim Jeremy Morel, który kosztował 2.5 mln euro. Z klubem pożegnał się także Gabriel Heinze, którego pamiętamy ze świetnych występów z diabłem na piersi. Kolejny klub, w którym nie chciało się powalczyć o pierwszy skład? Reszta zawodników, która opuściła Marsylię i tak nie stanowiłaby istotnej siły dla pierwszego składu bądź ławki rezerwowych, czas więc skupić się na wzmocnieniach. Najbardziej obiecującym transferem było sprowadzenie za darmo Morgana Amalfitano z Lorient. O reszcie wzmocnień można powiedzieć – zabezpieczanie tyłów. Do klubu przyszedł defensor, Nicolas Nkoulou ze spadającego Monaco oraz Alou Diarra, defensywny pomocnik z Bordeaux. Jeżeli chodzi o transfery Marsylii to szału nie było. Można powiedzieć, że przynajmniej się nie wysprzedali.

Olympique Lyon

Kolejną ekipą walczącą o powrót na szczyt będzie jak zawsze gubiący w nieprawdopodobny sposób punkty groźny Olimpique Lyon. Nareszcie z klubem pożegnał się Claude Puel i to chyba największy sukces Lyonu w te wakacje. Na formę Lyonu w tym okienku transferowym złożyło się kilka czynników, decydującym była jednak zmiana polityki klubu na bardziej oszczędnościową, za co dziękować można głównie Puelowi. Zastępcą Pana Clauda został Remi Garde – postać bardzo znana w Lyonie. Wychowanek oraz osoba blisko związana z klubem, był nawet asystentem dwóch trenerów Lyonu, Paula Le Guena i Gérarda Houllier. Wracając do meritum, to mówiąc krótko – Lyon się osłabił. Zarobione pieniądze za Miralema Pjanica i Jeremy Toulalana (22 mln € po 11 za jednego) nie zostały wykorzystane. Na wzmocnienia wydano tylko niespełna 5 mln €. Zakupiono Bakaryego Kone z Guingamp (2 mln €), Gueida Fofane z Havru (1.8 mln €) oraz Mouhamadu Dabo z Sewilli (1 mln €). W porównaniu z tym, kogo Lyon się pozbył, to widać, że polityka oszczędnościowa została wdrożona od pierwszych minut okienka transferowego. Jednak warto zaznaczyć, że mimo tych osłabień Lyon jest wciąż groźny w tym sezonie, głównie za sprawą biernych w tym okienku rywali.

Cztery powyżej przedstawione ekipy dzieli od reszty spora przepaść finansowa. Przepaść pozwalająca twierdzić, że nikt więcej o mistrzostwo w tym sezonie nie powalczy. Ciekawie wygląda kadra Rennes, którzy zainwestowali nieco grosza w swój skład, wzmacniając się niezłym pomocnikiem, Julienem Feretem (4 mln €) oraz Jonathanem Pitroipą (3.5 mln €), przebojowym skrzydłowym z Burkina Faso. Jeżeli miałbym typować potencjalną niespodziankę, to właśnie Rennes ma papiery na to, aby namieszać w tym sezonie.

Ligue 1, transfery,

» Oh, Owen Hargreaves…
» Czy Owen Hargreaves wróci?

Zaskoczenie, niedowierzanie, złość, zawód, irytacja, złorzeczenie et cetera, et cetera… Większość fanów United zapewne dobrałoby sobie kilka z wymienionych rzeczowników w celu określenia swoich uczuć. Czytacie jednak słowa człowieka, który nierzadko znajduje się poza obowiązującą linią i otaczającymi trendami.

Tak naprawdę tylko pierwsze z powyższych uczuć znalazło się w mojej głowie. Jeszcze wczoraj nie wpadłbym na to, iż po niemłodego już, acz niezwykle szklanego i niepewnego przyszłości Owena zgłosi się bogate City. Roberto Mancini, owszem, stara się nie popełniać błędów Romana Abramowicza, ale osoba tego defensywnego pomocnika nie pasowała mi do The Citizens tak z powodu ich stylu, jak i prezentowanego poziomu. 30-letni rekonwalescent podpisujący kontrakt z ekipą z pierwszej czwórki – dajcież spokój! A jednak.

W świecie sportu niespodzianki się zdarzają nie tylko na boisku. Przywyknęliśmy do tego, lecz co począć z takim fantem? Zdecydowanie odradzam odruchowe myślenie, sugerowałbym za to postawienie się w miejscu głównego zainteresowanego.

Zacznijmy od tego, że to nie Hargo chciał opuszczać Czerwonych Diabłów. Jakkolwiek brutalnie by to nie zabrzmiało, to klub z Old Trafford po wyłożeniu sporych sum na leczenie Anglika nie wyraził chęci przedłużenia współpracy. Tym samym Owen stał się wolnym zawodnikiem oczekującym jednego – okazji do powrotu do gry. United nie zdecydowało się tego zaoferować, zrobił to kto inny, więc pretensji w tym przypadku mieć nie powinniśmy.

Owen wykazał, jak bardzo jest głodny gry. Jego filmiki na Youtube ukazujące ćwiczenia sprawnościowe miały za zadania udowodnić światu, iż Anglik się nie rozleciał i działa bez zarzutu. Było to zjawisko prawie tak smutne, jak zapomniana nieco broszura Owena – unaocznia jednakże determinację piłkarza w dążeniu do osiągnięcia obranego celu. Skoro po tylu przeżyciach nadarza się okazja, nic dziwnego nie znajduję w jego decyzji.

Nie takie osobistości w historii reprezentowały United, by jakiś czas później zasilić szeregi odwiecznego wroga. Jedna z głównych legend Old Trafford – Carlos Tevez Denis Law – w błękitnych barwach nawet strąciła Diabłów do drugiej ligi. W nie tak odległej historii duński bramkarz Peter Schmeichel również przywdziewał trykot z Orłem na piersi, za co Gary Neville odmówił podania mu ręki. Hargo nigdy nie zbliżył się do statusu obu panów, ba, nie ma na koncie solennych zapewnień o wiecznej wierności czerwonej koszulce, jak było to w przypadku Wayne’a Rooneya. Los chciał, iż Wazzę przekonano do pozostania u nas, natomiast Hargreavesowi nie pozwoliło na to zdrowie. Warto się na niego za to obrażać?

Krzywdzącym i absurdalnym zarzutem jest na pewno posądzenie Anglika o chciwość. Nie sądzę, by City oferowało niepewnemu nabytkowi kolosalne pieniądze. Tam też kasę trzymają kapitaliści wiedzący, iż nikły popyt na kota w worku pociąga za sobą małe koszta i nie ma sensu przepłacać. Zresztą nawet jeśli by tak było – to jest wyłącznie sprawa pomiędzy Hargo a jego pracodawcami, a uzyskane środki mogą posłużyć pomocnikowi do załatania ewentualnej dziury budżetowej po inwestycji we własne zdrowie. Poza tym, jeśli wierzyć słowom samego zawodnika (z czym kłopotu nie mam) – zaoferował on grę dla United przez calutki sezon za darmo, byle tylko pozwolono mu zostać. Tak nie robi skąpiec, który zmienia klub, bo gdzie indziej dadzą mu więcej. Owen przeszedł tam, gdzie znajdzie możność zaistnienia w światowym futbolu.

Zwieńczenie poszukiwań Owena Hargreavesa jest oczywiście dalekie od wymarzonego. Żal poczuję w sercu, gdy zobaczę byłego pomocnika United przybranego w błękit. Szkoda, że Hargo wylądował właśnie tam; potrafię się jednak cieszyć, iż Opatrzność dała mu jeszcze jedną szansę. Oby ją wykorzystał bez szkody dla lepszej strony Manchesteru.

» Śledzimy ostatnie godziny letniego okienka transferowego 2011!

Manchester City, Owen Hargreaves, transfery,

Letnie okienko transferowe 2011 to w zasadzie ostatnia szansa na wzmocnienie zespołu przed wejściem w życie zasad Financial Fair Play (czyli nie klub nie może wydać więcej, niż zarobi). Już zimą kluby (zwłaszcza angielskie) kupowały na potęgę – sama Chelsea 31 stycznia wydała około 70 milionów funtów (na Fernando Torresa i Davida Luiza), a wzmacniał się też przecież m.in. Liverpool (Andy Carroll za 35 milionów funtów).

O jakich ruchach na rynku tuż przed transfer deadline mówiło się ostatnimi dniami? Wciąż niedomknięty pozostaje sensacyjny transfer Owena Hargreavesa do Manchesteru City. Arsenal z kolei próbuje pozyskać stopera: w grę wchodzą Per Mertesacker i Gary Cahill, ściągając przy tym także lewego obrońcę Andre Santosa oraz pomocnika mającego zastąpić Samira Nasriego i Cesca Fabregasa. Mówi się też o powrotach do Liverpoolu – na Anfield zawitać mogą Craig Bellamy i Yossi Benayoun. O krok od podpisania kontraktu z klubem prowadzonym przez Kenny’ego Dalglisha jest też najlepszy młody zawodnik Copa America – urugwajski defensor, Sebastian Coates.

Fani Manchesteru United, po kilku spokojnych oknach (ostatnim bardziej emocjonującym transferem do Manchesteru w ostatnich godzinach okienka było kupno Dimitara Berbatowa trzy lata temu) znów mogą spoglądać z nadzieją na najnowsze doniesienia o ruchach sir Alexa Fergusona. Wciąż bowiem niezakończona jest ciągnąca się od kilku miesięcy saga transferowa z Wesleyem Sneijderem w roli głównej. Jedyną przeszkodą w transferze Holendra (którego podebrać próbuje także Arsene Wenger) na Old Trafford ma być astronomiczna tygodniówka, którą woła sobie środkowy pomocnik.

Wszystkie te informacje to jednak jedynie doniesienia prasowe. Czy któreś z nich się potwierdzi i w najbliższych godzinach ujrzymy oficjalne potwierdzenia tych plotek? Czy kluby Premier League po raz kolejny przekroczą granicę wydanych 500 milionów funtów (aktualnie około 370 milionów)? Zapraszamy do śledzenia wydarzeń ostatniego dnia okienka transferowego na Redlogu!

Spekulacje…

• Franck Ribery (Bayern) ląduje w Chelsea FC.
• Keisuke Honda (CSKA Moskwa) jedną nogą w Arsenalu.
• Newcaste i Sunderland walczą o Papisa Demba Cisse (Freiburg), którego klub nie jest zainteresowany puszczeniem go.
• Z kolei Nile Ranger może opuścić Newcastle na rzecz Birmingham.
• Alvaro Pereira (Porto) ma przenieść się do Chelsea.
• Roman Pawliuczenko (Tottenham) pragnie zasilić Sunderland, podczas gdy zawodnikiem interesuje się też Porto.
• Andre-Pierre Gignac (Olympique Marsylia) jest rozchwytywany przez Everton, Fulham, Blackburn, Olympiakos i Genoę, które chcą wypożyczyć Francuza.
• Zakupiony niedawno przez Sunderland Connor Wickham być może wróci na zasadzie wypożyczenia do swojego poprzedniego klubu, Ipswich.
• Genk sprzedaje Chelsea kolejnego swojego zawodnika – los Thibaulta Cortuisa podzieli zapewne Kevin de Bruyne.
• Rafik Halliche opuści najprawdopodobniej Fulham na rzecz Swansea.
• Mounir el Hamdaoui (Ajax), łączony z wieloma angielskimi klubami, jest już jedną nogą w Espanyolu.
• Liverpool poważnie interesuje się napastnikiem Chelsea, Danielem Sturridgem.
• Bardzo prawdopodobny jest transfer byłego zawodnika Manchesteru United, Giuseppe Rossiego (Villarreal) do Tottenhamu.
• Manchester City odrzucił ofertę wypożyczenia Wayne’a Bridge’a do Celtiku.
• Mimo, że kilka klubów chciało się nim osłabić wzmocnić, Titus Bramble zaprzeczył, jakoby miał w tym okienku opuścić Sunderland.
• Podobnie uczynił Florent Malouda, który w obliczu potencjalnego przybycia Francka Ribery’ego na Stamford Bridge miał opuścić Londyn.
• Kolejnym celem transferowym Fulham jest Derek Boateng., piłkarz Dnipra Dniepropietrowsk.
• Adamem Johnsonem (Manchester City) interesuje się Stoke.
• W Birmnigham wyprzedaż – poza Scottem Dannem, z St Andrew’s Stadium odejdzie Liam Ridgewell, którego u siebie widzi Newcastle.
• Nadchodzi rychły koniec długotrwałej sagi transferowej z Luką Modriciem w roli głównej i przejście Chorwata do Chelsea? 40-milionowa oferta Chelsea została jednak odrzucona przez włodarzy Tottenhamu.
• Gary Cahill nie wyląduje w Tottenhamie.
• Kaka (Real Madryt) nie zostanie ściągnięty do Tottenhamu
• Spurs zatrzymają jednak Sebastiena Bassonga, którego łączone z QPR.

Najciekawsze transfery dokonane w ostatnim dniu letniego okienka transferowego 2011

• Sebastian Coates został zawodnikiem Liverpool FC.
• Bramkarz Robe Elliot zamienił Charlton na Newcastle United.
• Eljero Elja nie dla Liverpoolu i Arsenalu; byłego piłkarza Hamburga zakontraktował Juventus Turyn.
• Co słychać we Włoszech? Do Udinese trafili Maximiliano Pereyra (wcześniej River Plate) i Daniele Padelli.
• Z kolei do Chievo trafił Michael Bradley, grający w ostatnim sezonie na wypożyczeniu z Borussii Moenchengladbach w Aston Villi.
• Zgodnie z wcześniejszymi doniesieniami, Joe Cole trafił z Liverpoolu do Lille na zasadzie wypożyczenia.
• Znów wracamy do Włoch – Inter w zamian za 50% praw do Juraja Kucki przekazał Genoi 50% praw do Emiliano Viviano. Zawodnicy pozostaną jednak w swoich dotychczasowych klubach.
• David Davis (Wolverhampton) następny sezon spędzi na wypożyczeniu w Inverness
• Milan wypożyczył do Lecce swojego wychowanka, 34-letniego Massimo Oddo.
• Rozchwytywany tego lata Scott Parker (West Ham) dołączył do Tottenhamu.
• Arsenal wzmocnił swoją obronę reprezentantem Brazylii grającym dotychczas w Fenerbahce, Andre Santosem.
• QPR wypożyczyło z Milanu młodego bramkarza, Tommaso Traniego.
• Beniaminek Ligue 1, Evian, oficjalnie przedstawił Christiana Poulsena (dotychczas Liverpool) jako swojego nowego zawodnika.
• Miralem Pjanić zamienił Olympique Lyon na AS Romę.
• Zdenek Grygera na przynajmniej rok wzmacnia Fulham FC po przejściu z Juventusu Turyn.
• Per Mertesacker jest kolejnym wzmocnieniem Arsenalu.
• David Bentley (Tottenham Hotspur) udaje się na roczne wypożyczenie do West Hamu.
• W Lorient wylądowali dwaj zawodnicy Arsenalu – Gilles Sunu (transfer definitywny) i Joel Campbell (wypożyczenie).
• Fernando Gago trafił na zasadzie wypożyczenia z Realu Madryt do Romy.
• James Hurst to nowy defensor Blackpool FC. Zawodnik opuścił West Bromwich.
• Owen Hargreaves oficjalnie w Manchesterze City!
• Młody obrońca Chelsea, Patrick van Aanholt najbliższy rok spędzi na wypożyczeniu w Wigan.
• Pedro Leon, zakupiony rok temu przez Real, wraca do swojego poprzedniego klubu, Getafe na zasadzie wypożyczenia.
• Chelsea wciąż wypożycza – tym razem na najbliższe pół roku Gaela Kakutę do Boltonu.
• Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, Bolton kupił także Davida Ngoga z Liverpoolu.
• West Brom sprzedał Marka Cecha do Trabzonsporu.
• Wolfsburg wypożyczył na pełen sezon Aleksandra Hleba z Barcelony.
• Guy Demel opuścił Hamburg na rzecz West Hamu.
• Młodziutki Henri Lansbury (Arsenal) spędzi bieżący sezon na wypożyczeniu w drugoligowym West Hamie.
• Na takiej samej zasadzie w Interze występować będzie Mauro Zarate. (Lazio)
• Kilmarnock zakontraktowało Mohamadou Sissoko z Udinese
• Jest i ciekawsza wieść – Wilson Palacios przenosi się z Tottenhamu do Stoke.
• Nedum Onuoha ma niewiele czasu, by przenieść się z Manchesteru City do Evertonu.
• Yossi Benayoun wypożyczony do… Arsenalu! Kanonierzy wygrali walkę między innymi z Liverpoolem i Tottenhamem.
• Bryan Ruiz po wielu sprzecznych doniesieniach będzie reprezentował Fulham.
• Scott Dann porzucił Birmingham na rzecz Blackburn.
• Kolejna bomba! Craig Bellamy z powrotem w Liverpoolu!
• Callum Tapping przechodzi z Tottenhamu do Hearts
• Kaboom! Shaun Wright-Phillips opuszcza Man City dla QPR.
• Stoke pozyskało Camerona Jerome’a z Birmingham.
• Alan Hutton zalicza przenosiny z Tottenhamu do Aston Villi.
• Sunderland ubił targ z Arsenalem, którego obiektem jest wypożyczony Nicklas Bendtner.
• Jermaine Jenas zamienia Tottenham na Aston Villę.
• Łup! Czy to ostatni wielki news? Raul Meireles po złożeniu oficjalnej prośby o transfer będzie grał w Chelsea!
• Stoke inwestuje w wieżowiec – prosto z Tottenhamu ściągnięto Petera Croucha.
• Prawdopodobnie potężnym akcentem kończy Arsenal – Mikel Arteta wydarty Evertonowi.
• The Toffees nadrobili stratę dwoma nabytkami: Denis Stracqualursi z Tigres i wypożyczony Royston Drenthe z Realu Madryt.
• Atletico Madryt wypożyczyło Diego z Wolfsburga.
• Występujący dotychczas w Porto Orlando Sa podpisał umowę z Fulham.
• Nowym zawodnikiem Blackburn został nigeryjski napastnik Yakubu Aiyegbeni, kupiony z Evertonu.
• Tak, jak donoszono, Leicester zakupiło innego napastnika Evertonu – Jermaine’a Beckforda.
• Pablo Ibanez przenosi się z West Brom do Birmingham, gdzie ma zastąpić Scotta Danna.
• Tim Matavz z Groningen został nowym napastnikiem PSV.
• Shaun Maloney (dotychczas Celtic) oficjalnie został zaprezentowany jako nowy nabytek Wigan.
• Roma wypożyczyła z Wolfsburga Simona Kjaera.
• Aston Villa zawarła z Shamrock Rovers umowę, na mocy której Enda Stevens w styczniu zostanie piłkarzem klubu z Birmingham.
• Dwóch zawodników klubów Premier League rozwiązało swoje kontrakty przed końcem okienka – Philipp Degen (Liverpool) i El-Hadji Diouf (Blackburn).
• Kilkanaście godzin po zamknięciu okienka oficjalnie potwierdzony został transfer Antona Ferdinanda z Sunderlandu do QPR, czym zamykamy przygodę z letnim oknem transferowym 2011.

Ponadto, QPR było bliskie pozyskania Jasona Puncheona – niestety, dokumenty zostały przesłane do centrali zbyt późno i zawodnik Southampton musiało obejść się smakiem.

Łącznie wydatki klubów Premier League wyniosły niecałe 485 milionów funtów., co daje ponad 110 milionów funtów wydanych ostatniego dnia okienka.

Co w kwestii United?

Cały dzień było cicho o poczynaniach MU. Oficjalnie wiadomo, że:

• CSKA Moskwa wypożyczyło Władymira Gabułowa z Anżi Machaczkały jako zastępcę dla kontuzjowanego Akinfiejewa. Tym samym z posadą w stolicy Rosji pożegnał się Tomasz Kuszczak.
• Stało się! Wesley Sneijder potwierdził pozostanie w Interze Mediolan!

Sir Alex Ferguson nie dokonał żadnych ruchów transferowych w ostatni dzień sierpnia – stan kadry więc nie uległ zmianie.

Zapis przebiegu wydarzeń ostatniego dnia letniego okienka transferowego 2011

» Śledź nas na Facebooku!

Premier League, Premiership, transfery,

Propozycja numer 1 – Fredy Montero

W ciągu dwóch ostatnich sezonów tylko dwóch zawodników w MSL miało razem więcej goli (22) i asyst (17) niż ten 24-letni pochodzący z Kolumbii zawodnik. Jako 13-latek trafił do Deportivo Cali, gdzie w 56 meczach strzelił 27 goli. Stamtąd w 2006 roku przeniósł się do Atletico Huila, by w styczniu 2009 trafić do swojej obecnej drużyny, Seattle Sounders FC. Po swoim pierwszym meczu w MSL został mianowany graczem tygodnia, a zaraz potem także graczem miesiąca. Dwukrotnie w swojej karierze był też wybierany przez trenerów MSL do drużyny gwiazd.

Propozycja numer 2 – Darlington Nagbe

21-letni zawodnik, laureat Hermann Trophy, nagrody przyznawanej corocznie najlepszemu zawodnikowi i najlepszej zawodniczce grającym w lidze uniwersyteckiej w Stanach. Od 2011 gra w Portland Timbers.

Propozycja numer 3 – Chris Wondolowski

Spokojnie, mimo swojsko brzmiącego nazwiska ten napastnik na pewno nie będzie następnym kandydatem do kadry Franciszka Smudy, jest za to członkiem indiańskiego plemienia Kiowa. W 2010 roku zdobył Budweiser Golden Boot, strzelając 18 goli dla San Jose Earthquakes. Dwa razy zdobył Puchar MSL w 2006 i w 2007 roku z Houston Dynamo.

Propozycja numer 4 – Edson Buddle

Od czterech lat gracz Los Angeles Galaxy. W zeszłym sezonie w 25 meczach strzelił 17 bramek przy ogólnej liczbie 96 strzałów wykonanych na bramkę. Często chwalony przez Dawida Beckhama.

Propozycja numer 5 – Justin B… nie, nie Bieber, Justin Braun

Ten pochodzący z Salt Lake City 24-letni napastnik od 2008 roku gra w Chivas USA. Jego statystyki jak na napastnika nie są może oszałamiające, strzela na razie mało, ale za to jak!

MLS, transfery,