Po co ten cytat? Wspaniale pasuje do osoby Franciszka Smudy. Więcej – pasuje podwójnie, bo Franz jest królem sam dla siebie. Zdawać by się mogło, że warto w takim przypadku skorzystać z sytuacji i wydawać takie dyrektywy, które nie tylko można, ale i zamierza się spełnić. Może i warto, ale można też nie mieć szacunku do własnego autorytetu i ostentacyjnie olewać obrane sobie ramy postępowania.

SE: Kuszczak zbiera w Anglii znakomite recenzje i pali się do powrotu do kadry. Mówi, że mógłby dać jej doświadczenie i pozytywne nastawienie.

FS: To, co mówi Tomek, to jedno, a to, co my myślimy, to druga sprawa. Cieszę się, że w końcu regularnie gra, to dobre dla jego kariery. Ale nie jest tak, że ktoś przez 5 lat nie był podstawowym zawodnikiem, a teraz zagrał w kilku meczach i myśli, że jest znakomity i od razu wskoczy do pociągu na EURO.

SE: Czyli zamyka pan mu drzwi? Kuszczak teraz gra w każdym meczu, a powoływany przez pana Fabiański grzeje ławę.

FS: Musi pan zrozumieć jedno – za każdym razem, kiedy Fabiański bronił u mnie w kadrze, nigdy nie zrobił błędu i nie zawalił bramki.

Miało nie być już szukania „Polaków” po całym świecie. Oczywiście Perquis i Boenisch pojawili się reprezentacji i tutaj jest moje poparcie – mają przodków z naszego kraju, jeśli chcą i są na tyle dobrzy powinni u nas grać. Co innego historia z Arboledą, którego o babkę Polkę trudno posądzić, zakończona na szczęście śmiercią naturalną. Swego czasu Smuda opowiadał prasie niemieckiej, jak to on znalazł i wprowadził do wielkiej większej piłki Roberta Lewandowskiego. Kto ciekaw, jak było naprawdę, niech wygugla, bo skupić się chcę na innym temacie.

W reprezentacji będą ci, co grają u siebie w klubie – jedna z głównych myśli powtarzanych na początku przygody z prowadzeniem kadry. Reguła ta najskrupulatniej zwykle stosowana jest przy doborze bramkarzy, więc biada Kuszczakowi wołano. A jednak kilka meczów z Orłem na piersi za Smudy rozegrał, pech chciał, że trafił na łomot w wykonaniu mistrzów świata i Europy, na który wpływu nie miał i nie mógł mieć. Wątpię, by to spotkanie zaważyło o jego dalszych losach, ale może służyć jako symbol.

Nikt nie robi tajemnicy z tego, że na bramce podczas Euro stać ma Szczęsny. Jest to tak oczywiste, że aż bije po oczach. Problemy narastają przy doborze jego zmienników – nagle okazuje się, że z ponoć potężnej polskiej szkoły bramkarskiej mało kto regularnie gra w piłkę. Zatem, powiedzmy z braku laku, kolejne szanse dostawał Fabiański. To rozumiem. Popieram natomiast ignorowanie Artura Boruca, czyli bramkarza tyleż przebojowego, co niepokornego i mającego autorytet (swoją drogą podkopany przez swego właściciela) selekcjonera daleko w tyle, czego dowód dawał dwukrotnie. Nieważne Mniej ważne, ile konkretnie wypił były golkiper Celtiku, czy rozrabiał, czy wreszcie sam absolutny zakaz spożywania procentów ma sens. Tu liczy się niesubordynacja a ta w drużynie winna karaną być.

Trwamy więc przy duecie z Arsenalu, aż tu pojawia się alternatywa. Kuszczak, kierowany prawdopodobnie zarówno chęcią pojawienia się na Euro, jak i znalezienia sobie nowego, jak najzacniejszego pracodawcy, przeszedł na czas pewien do drugoligowego Watford i tam poza pierwszym występem, mówiąc dziećmi Haxa, jest pro. Smuda, będąc konsekwentnym, przetestowałby zawodnika, do którego jeszcze nie tak dawno miał spore zaufanie, a przynajmniej sprawiałby pozory zainteresowaniem jego usługami. Jako że wiemy, jak to z wywiązywaniem się z danego słowa i pogardą dla własnego słowa bywa u naszego trenera, nie powinniśmy być wybitnie zdziwieni, że już teraz zamyka drzwi do kadry bramkarzowi Manchesteru na cztery spusty. Co najwyżej możemy czuć zawód. Zapewne tak samo, jak sam Kuszczak.

Na początku przytoczyłem fragment książki Exupery’ego i, dążąc do końca, znów się doń odniosę. Czy ktoś mi wytłumaczy, po co Franciszek Smuda (który z gówna bicza i tak by nie ukręcił) stawiał sobie tyle obostrzeń? Tak doświadczony trener powinien wiedzieć, iż sytuacja lubi się zmieniać i czasami trzeba sięgać po środki wcześniej nieprzewidziane. Czyż nie lepiej od samego początku było głosić „Buduję drużynę po swojemu. Jak? Obserwujcie.”? Teraz poza gorzkim piwem, jakie zwykle towarzyszy pracy z kadrą narodową, trzeba będzie wypić i to nawarzone w ramach przekraczania planu i wypełniania 300% normy.

Póki co, przyzwyczaiłem się, że wypowiedzi Franza w chwilach, gdy dziennikarze nietaktownie pytają bądź chociaż ocierają się o drażliwą materię jego licznych zapewnień, przypominają bełkot niejakiego Jarosława z filmu Chłopaki nie płaczą. I tak już chyba pozostanie aż do końca..

Oby w tym szaleństwie była metoda. Oby Smudę obroniły wyniki. Oby Szczęsny nie złapał kontuzji. Za dużo tych oby…

Franciszek Smuda, Fulham FC, Johnny Evans, reprezentacja Polski, Tomasz Kuszczak,

Kuszczak, Kuszczak number one

Kto mnie zna, zgodzi się, iż od zawsze byłem fanem Tomka. Zrozumiałe, iż nie było mowy, by pierwszy nasz rodak w United z miejsca nie cieszył się handikapem w mojej hierarchii sympatii do poszczególnych zawodników. Stosunkowo szybko przekonałem się (w roku 2006 nie miałem jeszcze możliwości dokładnego śledzenia Premier League, przez co umknęły mi jego wyczyny w WBA), że Polak posiada spore talent i umiejętności, które odpowiednio rozwinięte i uzupełnione w momencie zamiany korków na kapcie przez Van Der Sara dają mu mocne argumenty w kwestii zastąpienia wielkiego Holendra. Tomasz od debiutanckiej obrony karnego z przeciw Arsenalowi tak naprawdę nigdy nie zawodził, swoje szanse wykorzystywał i systematycznie poprawiał dwa największe mankamenty – grę nogami i na przedpolu.

W międzyczasie zostawił w tyle kolejną nadzieję angielskiej bramki Bena Fostera, by chwilę później na przełomie jesieni i zimy 2009 zaliczyć apogeum swojej formy i przez wiele meczów z rzędu dzielnie nadrabiać to, czemu nie zdołała zapobiec zdemolowana wówczas przez kontuzje quasi-obrona. Jego grę doceniały również media, opisując go niejednokrotnie jako piłkarza meczu. Kuszczak, osiągnąwszy pewność siebie, bez problemu wyłapywał górne piłki, a do użytkowania kończyn dolnych przyczepić mogli się tylko stali antagoniści. To był ten moment, gdy bramkarz z Krosna Odrzańskiego miał w moim odczuciu bluzę po Edwinie na wyciągnięcie ręki.

Następne miesiące, kolejny sezon nie umacniały już pozycji naszego rodaka. Powoli jasnym stawało się, iż sir Alex nie widzi Polaka w swoich długodystansowych planach. I tak doczekaliśmy się przybycia Lindegaarda, a następnie De Gei. Co dziwne, pomimo rzekomego zainteresowania kilku poważnych angielskich firm, Tomek pozostał w praktyce w szeregach rezerw Manchesteru United. Od tego czasu jego historia pozostaje szerzej nieznana. Aż do listopada.

Od 5 lat, nie ukrywam, Tomek należał do mojego zdecydowanego topu zawodników z Old Trafford. W wielu dyskusjach broniłem jego decyzji o pozostaniu i nie porzucaniu nadziei o jedynce na plecach, sporo razy argumentowałem (chociażby tu) za odważnym na niego postawieniem, a gdy przyszło bronić rzuty karne na bałtyckiej plaży, między wbitymi patykami stawał Kuszczak, a nie VDS…

Są jednak zachowania, postawy i wybory, wobec których nawet u ulubionego sportowca najzwyczajniej w świecie nie mogę pozostać przynajmniej neutralnym.

Kwaśna pomarańcza

Tuż przed wielkim świętem całej manchesterowej społeczności, jakim bez krzty wątpienia było ćwierć wieku pracy sir Alexa Fergusona na Old Trafford, przez polskie media przewijała się wypowiedź Tomka udzielona Orange Sport.

Moje wypożyczenie do Leeds było niemożliwe, ponieważ zablokował to Alex Ferguson. Mogłem odejść tylko do Sheffield United albo do Doncaster.

Tomasz Kuszczak

Obecnie bramkarz numer-niestety-4 (?) chciał zwrócić uwagę na to, iż trener drużyny ma wpływ na losy swoich aktualnych podopiecznych, a władzę swą wykorzystuje nie zawsze tak, jak oni by tego chcieli. Rozumiem jego rozgoryczenie po pięciu latach mamienia wizjami cyklicznego zatrzymywania Van Persiech, Drogbów i Torresów (choć ten ostatni nadzwyczaj często robi to samoistnie); nie chciałbym przeżyć tego, co on, gdy dowiedział się o transferze De Gei. Sęk w tym, że Tomasz, jako zadeklarowany wieloletni fan Manchesteru, powinien zrozumieć konsekwencje animozji na linii United-Leeds. Przede wszystkim jednak głupio z jego strony, iż w tych dniach nie ugryzł się w język i nie powiedział kilku oklepanych frazesów o ilości pucharów bossa bądź chociaż odmówił komentarza, jeśli obaj panowie aż tak zatruli swoje relacje.

Wywiad nie taki super jak nazwa gazety

Siódmego dnia listopada sprawa ruszyła z kopyta, gdy wywiad z bramkarzem opublikował pewien polski tabloid. Tym razem nie rozchodzi się o stosunek do Fergiego – wszak uroczystości się skończyły, trybunę ochrzczono i nadeszła dwutygodniowa przerwa reprezentacyjna pełniąca funkcję substytutu sezonu ogórkowego. Zamierzam się czepić nie otoczki, ale wartości merytorycznej fragmentu wypowiedzi.

Stałem się więźniem Manchesteru United – stwierdził Kuszczak. Chwila, jak to więźniem?? O ile się orientuję, osobę Tomasza obowiązuje aktualny aż do lata kontrakt. Innymi słowy jest to umowa o pracę, której warunki własnoręcznym podpisem on sam dobrowolnie zaakceptował. Nic nie wskazuje na to, że już wtedy był więziony, zatem kontrakt jest i musi być ważny. Do zapisów w umowie stosować muszą się obie strony, zatem nic nie stoi na przeszkodzie klubu, by korzystał ze swoich praw tak długo, jak wywiązuje się z obowiązków, w tym np. płacy. Nie podoba się? Sorry Gregory – było myśleć zawczasu!

» „Ronaldo niewolnikiem”. Po co podpisywał kontrakt?!

Takie wypowiedzi irytują mnie niepomiernie. Za swoje decyzje trzeba ponosić konsekwencje i futbol nie jest tu żadnym wyjątkiem. Niestety, sportowcy zbyt często o tym zapominają, robiąc z siebie niejednokrotnie ofiarę ciężkich prześladowań i dziejowego spisku z powodu… konieczności wypełnienia kontraktu. Przecież to jest absurd czystej wody! Nieważne, czy rolę bohatera kłótni pełni Kuszczak, Obi Mikel, Tevez (całokształt) czy Cristiano Ronaldo, który, co zadziwiająco niewielu kibiców pamięta, rozpaczał o byciu z kolei niewolnikiem Manchesteru. To jest klasyczny przykład braku profesjonalizmu i akceptacji dla takich zachowań być nie może.

Pacta sund servanda! Amen.

Pewnie za jakiś czas mi przejdzie, o ile nie wypłyną na wierzch nowe, ciekawsze wypowiedzi. Szkoda, iż przygoda Polaka z United kończy się w ten sposób, winnych takiego stanu rzeczy szukać nie zamierzam, zresztą i tak na dobrą sprawę nie wiemy, co naprawdę działo się ok. 1000km stąd. I prawdopodobnie się nie dowiemy. W każdym razie trzymam kciuki za dalszy rozwój kariery Tomasza Kuszczaka, a nie mniejszą żywię nadzieję, że między reprezentantem Rzeczypospolitej a wybitnym Szkotem koniec końców zapanuje zgoda. Za dobrą monetę biorę więc końcowe zdanie z ekspresowego wywiadu:

Jestem sfrustrowany, ale nie zamierzam opluwać czy krytykować Fergusona. To nie jest mój styl. Mam do niego szacunek, bo dla mnie jest wielkim menedżerem. Jednak liczę, że w zimowym oknie transferowym pozwoli mi odejść, że rozstaniemy się w normalnej atmosferze.

Tomasz Kuszczak

Sir Alex Ferguson, Tomasz Kuszczak,

»Po co?

Wieści o planowanej wizycie Tomka pojawiły się w internetowych kuluarach pod koniec maja i, za sprawą życzliwych ludzi, raczej nie rozprzestrzeniały się zbyt szybko. Od początku całemu przedsięwzięciu przyświecała idea, aby było to kameralne spotkanie, na które przybędą jedynie oddani fani United. 7. czerwca (kiedy miały miejsce opisywane poniżej wydarzenia) w piwiarni Warka, w której regularnie, w celu oglądania meczów Manchesteru, spotykają się wrocławscy kibice Czerwonych Diabłów, przybyło ponad pięć tuzinów osób. W zdecydowanej większości były one zainteresowane zobaczeniem bramkarza reprezentacji Polski, ale pojawiło się też kilku przypadkowych przechodniów i dwie dziewczyny, które zupełnie nieświadome prawie potrąciły Tomka, pospiesznie wchodząc do pubu jedynie w celu skorzystania z toalety.

Wrocław – miasto spotkań

Wychowanka Śląska Wrocław, który kilka minut po dwudziestej przybył do Warki, przywitały śpiewy zgromadzonych w piwiarni kibiców. Krótki, oficjalny wstęp zasadniczo ograniczył się do wręczenia Tomkowi specjalnej koszulki i nadania mu statusu Honorowego Członka MUSC PL, będącego organizatorem spotkania, oraz podziękowań dla Branki, bez której nie byłoby ono możliwe. Następnie, bez zbędnych formalności, rozpoczęła się trwająca blisko półtorej godziny główna część wieczoru, podczas której praktycznie każdy mógł zadać pytanie graczowi United.

Tomek zaskoczył chyba wszystkich zgromadzonych, gdy zdecydował się nie udzielać odpowiedzi na pytania… posługując się udostępnionym specjalnie na tę okazję nagłośnieniem, a jedynie wykorzystując swój doniosły (jak przystało na bramkarza) głos. Pomimo niejednej podjętej próby, nie udało się jednak usłyszeć jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy pozostanie on w ekipie mistrza Anglii na następny sezon. Szczerze wierzę, iż chciałby bardzo, ale wiele wskazuje na to, że wszystko zależy od tego, czy sir Alex będzie widział w nim zawodnika pierwszego zespołu.

Gracz Manchesteru, który jest jednocześnie wrocławskim Przyjacielem EURO 2012, przez większość wieczoru opowiadał o czasie spędzonym w Anglii, o chwilach, które wspomina najmilej, o tym, kiedy był ostatnio świadkiem suszarki Fergusona oraz podejściu piłkarzy do amerykańskich właścicieli. Moją uwagę przykuł jednak najbardziej, mówiąc o swoich relacjach z Berbatovem, o tym, dlaczego nie ma zdjęcia z Maradoną, czy wreszcie o tym, że ciągle interesuje się wydarzeniami z polskich boisk i cieszy się z wicemistrzostwa wywalczonego przez piłkarzy Śląska. Bardzo szczegółowo odpowiadał również na pytania dotyczące zbliżającego się turnieju: czy podołamy jego organizacji i co myśli o swoich szansach na udział w Mistrzostwach Europy.

Co do obecności na tej wielkiej imprezie, to Tomek nie traci nadziei i wierzy, że o ile tylko dane mu będzie zaprezentować swoje umiejętności, jest w stanie wywalczyć bluzę z numerem 1 w polskiej kadrze. Ponieważ najwyraźniej selekcjoner da mu szanse jedynie w przypadku regularnej gry, dziesięciokrotny reprezentant Polski potrzebuje, aby przyszły sezon był zdecydowanie bardziej udany od dopiero co zakończonego.

Manchester – By wisdom and effort

Od początku rozgrywek wiadomym było, że jedyny Polak w United stoi przed niemalże niewykonalnym zadaniem wygryzienia ze składu samego Edwina van der Sara. Bodajże jedyną szansą na rozegranie większej ilości meczów były ewentualne kontuzje Holendra. Tych natomiast nie było zbyt wiele, stąd zaledwie 10 rozegranych przez wrocławianina spotkań w tym sezonie.

Chociaż każdemu piłkarzowi ciężko jest złapać rytm meczowy, kiedy nie gra regularnie w podstawowej jedenastce, Tomkowi obok paru słabszych udało się odnotować kilka naprawdę zacnych występów. Jako takie niewątpliwie należy wymienić te, w których zachował czyste konto, ze szczególnym uwzględnieniem pucharowego zwycięstwa nad Liverpoolem, którego nasz rodak był bezdyskusyjnie jednym z głównych architektów.

Niestety częste przesiadywanie na ławce rezerwowych przełożyło się na brak wystarczającej pewności siebie i w konsekwencji do gorszych spotkań w wykonaniu dwudziestodziewięciolatka. Jako takie z pewnością należy wskazać rywalizację ze Scunthorpe United, kiedy to nasz bramkarz zaliczył kilka niepewnych interwencji, jak również odbywające się w ramach trzydziestej siódmej kolejki zawody przeciwko Blackburn, podczas której, jak sam przyznał, nie ustrzegł się błędów taktycznych. Jako najgorszy moment Tomka w minionym sezonie muszę jednak wskazać porażkę 4:0 z West Hamem. Nie zawalił on żadnej straconej bramki, ale niestety nie wyłapał tego, co było do przepuszczenia i zupełnie nie zaprezentował tego dnia swoich umiejętności.

Jeżeli chce zagrać na Mistrzostwach Europy, były gracz West Bromwich Albion potrzebował będzie w ciągu pozostałych do turnieju trzystu pięćdziesięciu sześciu dni zdecydowanie więcej regularnej gry. Wydaje mi się jednak, że najbliższy rok, przez mądrość i wysiłek, może być jeszcze bardziej udany od sezonu 2009/10, kiedy to Tomek udowodnił, że, o ile obdarzy się go kredytem zaufania, jest znakomitym bramkarzem zapewniającym występy na najwyższym poziomie. Nie pozostaje mu już nic innego, jak dawać z siebie wszystko i nie tracić nadziei w to, że w koszulkach z orzełkiem na piersi na mecz otwarcia EURO wyjdą rzeczywiście najlepsi.

Tymczasem, skoro tylko czas przeznaczony na pytania od fanów i rozmowę o piłce nożnej dobiegł końca, wszyscy mieli jeszcze chwilę na uzyskanie autografu i zrobienie sobie pamiątkowego zdjęcia. Zdecydowana większość nie omieszkała skorzystać z takiej możliwości, bo kto wie, kiedy pojawi się następna do taka okazja – a Ciebie, najprawdopodobniej, nawet tam nie było.

Moment chwały: Manchester Unied 1:0 Liverpool (FA Cup)
Moment słabości: West Ham United 4:0 Manchester United (Carling Cup)
Ocena: 6,66/10

MUSC PL, Tomasz Kuszczak, Wrocław,

David de Gea, Manuel Neuer czy Martin Stekelenburg to ledwie kropla w morzu nazwisk wymienianych w kontekście transferu do Manchesteru United. Nie będę tracił czasu na porównania, który gra lepiej, a który gorzej, bo to, jak prezentują się w swych obecnych klubach, nie jest najważniejszym wyznacznikiem. Bowiem nie atrybuty fizyczne, a psychiczne decydować będą o tym, który z nich otrzyma możliwość reprezentowania barw tego klubu.

Pamiętajmy, że swego czasu Tim Howard czy Fabien Barthez również byli uważani za naprawdę dobrych bramkarzy, a nie sprostali rzuconemu im wyzwaniu. Nie sprostali nie dlatego, że są słabymi golkiperami, a dlatego, że nie potrafili wytrzymać obciążenia psychicznego, jakie spoczywało na ich barkach. Jak widać, prócz odpowiednich umiejętności, trzeba mieć również mocną głowę, by móc strzec bramki w takim klubie jak Manchester United.

Kolejnym, po mocnej psychice, ważnym wyznacznikiem będzie koncentracja. Często zdarza się bowiem, że rywal tylko raz w ciągu 90 minut poważnie zagrozi bramce United (vide mecz z Evertonem) i wtedy bramkarz musi być na posterunku i nie może sobie pozwolić na chwilę dekoncentracji, która mogłaby spowodować utratę bramki. Idealnym przykładem bramkarza o słabej koncentracji jest niezbyt dobrze wspominany przez fanów Czerwonych Diabłów Ben Foster, który potrafił bronić znakomicie, a następnie w zupełnie nieoczekiwanym momencie popełnić straszliwą gafę.

Z pewnością nie odkryłem swoją wypowiedzią niczego nowego, jednak czytając opinie fanów United mam wrażenie, że większość z nich zapomina o tym, że aby być numerem jeden w bramce ich ukochanego zespołu, nie wystarczy być tylko dobrym bramkarzem.

David De Gea, Edwin van der Sar, Manuel Neuer, Martin Stekelenburg, Tomasz Kuszczak,

Od tamtej pory wszystkie piękniejsze połowy zawodników noszą powyższy przydomek. O klubie z Old Trafford, jego meczach, zawodnikach wiemy już wszystko, a czy znamy kobiety, które są bliskie sercom naszych ulubieńców? Czy znamy panie, z którymi gwiazdy Manchesteru United najprawdopodobniej spędzą dziś Dzień Zakochanych? Sądzę, że nie i właśnie dlatego z okazji Walentynek dzisiejszy artykuł poświęcony jest trafionym strzałą Amora Czerwonym Diabłom, a w szczególności ich partnerkom. Poznajmy zatem United’s WAGs!

Edwin Van der Sar / Anne-Marie van Kesteren

Żoną „latającego Holendra” jest Anne-Marie van Kesteren. Pora pobrała się w maju 2006 roku. Edwin wraz z Anne-Marie ma dwójkę dzieci – Joe i Lynn. Bardzo ważnym momentem w małżeństwie był grudzień 2009 roku, kiedy żona van der Sara doznała udaru mózgu i jej stan określony został jako bardzo ciężki. Choroba małżonki wiązała się z decyzją o zawieszeniu kariery przez bramkarza Manchesteru United. Na całe szczęście historia udaru Anne-Marie zakończyła się happy endem, a Edwin przez kolejne sezony strzegł z powodzeniem bramki Czerwonych Diabłów.

Tomasz Kuszczak / Ewelina

Nasz rodzynek w zespole Sir Alexa Fergusona po raz pierwszy publicznie zaprezentował swoją życiową wybrankę podczas gali UNICEF w 2008 roku. Piękna blondynka ma na imię Ewelina. Polskiej parze dwa lata temu urodziła się córeczka, której nadali imię Laila Vanessa.

Patrice Evra / Sandra Evra

Nasz obrońca z „trójeczką” na plecach jest mężem Sandry. Po transferze Patrice’a z AS Monaco na Old Trafford sam piłkarz niejednokrotnie podkreślał, że angielski klimat nie odpowiada jego małżonce. Na całe szczęście Sandra, podobnie jak jej mąż, przystosowała się do życia na Wyspach Brytyjskich, dzięki czemu kibice Manchesteru United mogą co tydzień oglądać jednego z najlepszych bocznych obrońców świata w swoim zespole. Państwo Evra są szczęśliwymi rodzicami Lenny’ego.

Gary Neville / Emma Hadfield

Starszy z braci Neville 16 czerwca 2007 roku poślubił Emmę Hadfield. Owocem miłości Gary’ego i Emmy są córki Molly i Sophie. Ślub byłego już piłkarza United obył się w katedrze w Manchesterze. Romantyczny Gary oświadczył się swojej wybrance w 2005 roku podczas wakacji na Malcie i ofiaował jej czterokaratowy pierścionek o wartości 170 000 $.

Nemanja Vidić / Ana Ivanović

Wybranką kapitana Czerwonych Diabłów jest Ana Ivanović. Z jedną z najbardziej seksownych tenisistek świata Anę łączy jednak tylko to samo imię i nazwisko. Lepsza połowa Nemanji Vidica jest natomiast absolwentką ekonomii Uniwersytetu Belgradzkiego. Para ma dwóch synów: Lukę i Stefana. Być może któryś z młodych jeszcze Vidiciów pójdzie w ślady taty?

John O’Shea / Yvonne Manning

John O’Shea jest żonaty z Yvonne Manning. Ślub zawodnika United z piękną Yvonne został poprzedzony przez długie lata narzeczeństwa. Ceremonia była dość skromna – znalazły się na niej tylko rodziny i przyjaciele państwa młodych. A pomyśleć, że swego czasu naśmiewano się z Johna, że jest… gejem.

Rio Ferdinand / Rebecca Ellison

Wybranką Rio jest Rebecca Ellison. Oboje są rodzicami syna o imieniu Lorenz, który urodził się w 2006 roku. Defensor United oświadczył się Rebecce w 2007 roku na wakacjach w Las Vegas. Para przełożyła jednak termin ślubu ze względu na narodziny ich drugiego dziecka. Synek Rio Ferdinanda ma na imię Tate i urodził się w sierpniu 2008 roku. Rebecca i defensor United pobrali się w czerwcu 2009. Państwo Ferdinand to ludzie z fantazją, czego dowodem był ich ślub, a raczej miejsce i sposób przygotowania tej ceremonii. Goście otrzymali zaproszenia w formie paszportu i nie wiedząc, dokąd jadą, musieli stawić się na lotnisku w Gatwick, gdzie czekał na nich samolot. Miejscem docelowym okazały się Karaiby, gdzie Rio i Rebecca powiedzieli sobie sakramentalne „tak”.

Ryan Giggs / Stacey Cooke

7 września 2007 roku podczas skromnej ceremonii weteran Manchesteru United Ryan Giggs poślubił swoją partnerkę Stacy Cooke. Dziewczynka Liberty Beau i chłopiec Zach Joseph są dziećmi Stacy i pomocnika Czerwonych Diabłów. Na co dzień państwo Giggs żyją w odosobnieniu w Worsley nieopodal Manchesteru. Być może to Stacey jest „dopalaczem”, który sprawia, że „walijski Czarodziej”, pomimo swojego wieku, czaruje świetną formą każdego sezonu.

Michael Carrick / Lisa Roughead

Ślub Michaela Carricka odbył się tego samego dnia co ożenek Stevena Gerrarda i Gary’ego Neville’a. Wybranką defensywnego piłkarza ekipy Sir Alexa Fergusona jest Lisa Roughead. Państwo Carrick są rodzicami córki Louise i syna Jaceya.

Paul Scholes / Claire Froggatt

Paul Scholes ożenił się z ukochaną z dzieciństwa – Claire Froggatt. Arron, Alicia i Aiden to trójka dzieci Scholesów. Claire to elegancka kobieta z klasą, która lubi prezentować się w odpowiednim świetle i dobrze wyglądać przed kamerami.

Darren Fletcher / Hayley Grice

Darren Fletcher jest podwójnym szczęściarzem, ponieważ jest ojcem bliźniaków – Jacka i Tylera. Mamą chłopców jest Hayley Grice, z którą w czerwcu 2010 r. pomocnik United stanął na ślubnym kobiercu. Para jest razem już 12 lat, a poznała się w jeszcze za czasów szkolnych w liceum w Wallsend.

Nani / Daniela Martins

Wybranką naszego skrzydłowego jest urocza Daniela Martins. Podobnie jak w przypadku Tomka i Eweliny oczekujemy ślubu Portugalczyka ze swoją piękną partnerką. Hmm, ciekawe jak duży wpływ miała Daniela na tak dobrą formę Naniego w obecnym sezonie?

Michael Owen / Louise Bonsall

Diabelska „siódemka” w czerwcu 2005 roku poślubił Louise Bonsall. Michael i Louise mają czworo dzieci. Najstarsza córka Gemmy Rose urodziła się dwa lata przed ślubem rodziców, syn James Michael Owen 6 lutego 2006 roku. 29 października 2007 roku natomiast świat ujrzała druga córka Michalea i Louise – Emily May. 26 lutego 2010 roku na świat przyszła ich trzecia córka – Jessica. Para poznała się w latach ’80 ubiegłego stulecia jeszcze w szkole podstawowej. Ciekawe, której drużynie mocniej kibicowała wybranka Owena: Liverpoolowi czy teraz United?

Wayne Rooney / Coleen Rooney

Wayne i Coleen są jedną z najbardziej celebryckich par piłkarskich na Wyspach Brytyjskich. Państwo Rooney poznali się w ostatnim roku szkoły średniej. Długa znajomości Rooneya i Coleen dowodzi tego, że piękna Angielka jest z zawodnikiem Czerwonych Diabłów z powodu swojej miłości, a nie – jak wielu twierdzi – dla pieniędzy. Rooney przed ślubem przyznał się do korzystania z usług prostytutek w czasach, gdy jeszcze był zawodnikiem Evertonu. Jak się okazało powyższy skandal nic nie nauczył Wazzy, gdyż w sierpniu 2010 roku na światło dzienne wyszła kolejna „historia miłosna” napastnika Manchesteru United z prostytutką – Jennifer Thomson, z którą spotykał się w czasie ciąży jego żony. Małżeństwo Rooneyów przeszło ciężką próbę, lecz na całe szczęście wszystko zakończyło się szczęśliwie i Coleen wybaczyła zdradę swojemu mężowi.
Bez cienia wątpliwości Rooneya nazwać można delikatnie „burakiem”! Miejmy nadzieję, że nie doczekamy się kolejnych ekscesów z udziałem gwiazdy United. Mając taką żonę jak Coleen, Wayne nie powinien szukać doznań w objęciach innych kobiet. Rooneyowie są rodzicami synka – Kai Wayne’a Rooneya, który urodził się 2 listopada 2009 roku.

Powyższy artykuł należy traktować w ramach ciekawostki. Zostały w nim przedstawione tylko wybrane „lepsze połówki” piłkarzy Manchesteru United. Na pewno można byłoby uzupełnić ten skład kobietami Dimitara Berbatova czy Owena Hargreavesa lub wspomnieć o WAGs byłych zawodników Czerwonych Diabłów, mam tu na myśli wybranki Cristiano Ronaldo czy żonę Davida Beckham – Victorię. Niestety, musiałem pominąć je w obawie o serwer Redloga, który mógłby po prostu paść z powodu zbyt wielu zdjęć płci pięknej. Być może dzisiejszy artykuł przykuwa większą uwagę męskiej części kibiców Manchesteru United, gdyż w niektórych przypadkach jest na czym „zawiesić oko”. ;-) Mam jednak nadzieję, że Panie Kibicki nie będą miały mi tego za złe.

Darren Fletcher, Edwin van der Sar, Gary Neville, John O'Shea, Michael Carrick, Michael Owen, Nani, Nemanja Vidic, Patrice Evra, Paul Scholes, Rio Ferdinand, Ryan Giggs, Tomasz Kuszczak, WAGs, Wayne Rooney,

Trudne początki

Pierwsze piłkarskie kroki Tomek stawiał w drużynie Śląska Wrocław. Nie zyskał jednak uznania w oczach trenerów, nigdy nie zadebiutował więc w polskiej lidze. Nie będąc wyróżniającym się zawodnikiem, w wieku 18 lat Kuszczak wyjechał do Niemiec, by tam kontynuować swoją karierę, najpierw w KFC Uerdingen 05, następnie w Hercie Berlin, gdzie jasno świeciła wtedy gwiazda Gabora Kiraly’ego.

Czasem musisz do czegoś dojść okrężną drogą. Cztery lata spędzone w Hercie nauczyły mnie cierpliwości. W Berlinie przebijałem głową mur, byłem młody, chciałem podbijać świat, czułem się mocny, ale dwaj inni bramkarze byli przede mną i choć nie czułem się od nich gorszy na treningach, to oni byli w hierarchii przede mną.

Tomasz Kuszczak

Chociaż był on jedynie rezerwowym, Hertha była niezwykle ważnym przystankiem w wyboistej drodze Tomka na Old Trafford. Sam Kuszczak podkreśla też, jak ważni dla jego kariery byli doświadczeni trenerzy Herthy, którzy przygotowali go do gry na najwyższym poziomie:

Po pierwsze, Hertha nauczyła mnie bronić na wysokim poziomie. Konkretnie zrobił to Bośniak Marić, który zresztą jest tam do dzisiaj. Idąc do Herthy, coś tam umiałem, ale z Mariciem robiliśmy wszystko krok po kroku. A, B, C, po kolei, takie utrwalanie. On nauczył mnie najwięcej.

Tomasz Kuszczak

Przez cztery lata spędzone w berlińskim klubie nie rozegrał ani jednego meczu ligowego i w 2004 roku, na zasadzie wolnego transferu, przeszedł do West Bromwich Albion.

Gdy świat o nim usłyszał

30 maja 2006 roku – ważna data w bogatym życiorysie Tomka. To właśnie wtedy świat o nim usłyszał. Wieczną „sławę” i transfer na Old Trafford przyniósł mu… pamiętny kiks w reprezentacyjnym meczu przeciw Kolumbii:

To był oczywiście niewinny żart. Tak naprawdę o transferze na Old Trafford zadecydowała jego świetna dyspozycja w barwach West Bromwich Albion, dla którego rozegrał 35 spotkań, mógł też pochwalić się m.in. paradą sezonu.

Żeby nie było tak różowo, początki Polaka w Premier League wcale nie należały do najłatwiejszych. Nieszczęśliwym (?) trafem Kuszczak dołączył do WBA w momencie eksplozji formy nieznanego bliżej Russella Houlta, pierwszy sezon mógł więc spisać na straty. Cierpliwe czekanie jednak się opłaciło. Traf chciał, że w kolejnym sezonie Hoult bronił katastrofalnie, a Chris Kirkland (jak zwykle) szybko doznał kontuzji. Kuszczak dostał więc swoją szansę, której – jak wiemy – nie zmarnował. Świetna postawa zaowocowała wspomnianym transferem do Man United…

Welcome to Old Trafford

… gdzie ponownie wrócił na ławkę rezerwowych. Jego zmorą został tym razem Edwin van der Sar. Pierwszy sezon był jednak dosyć obiecujący. Na debiut nie trzeba było czekać zbyt długo, a i liczba meczów była chyba zadowalająca. Nadzieje Kuszczaka rosły, rosła także jego pewność siebie i swoich umiejętności. Kolejny sezon przyniósł jeszcze więcej występów oraz debiut w Lidze Mistrzów. Debiut, na którym się nie skończyło, bo Kuszczak w Champions League rozegrał aż 5 spotkań. Wszystko co dobre szybko się kończy i w tym przypadku przysłowie to także się sprawdza. Kolejny sezon przyniósł bowiem znaczny regres. Kuszczakowi urósł także nowy konkurent, Ben Foster, nadzieja angielskiej bramki. O ile w owym czasie tylko „pukał” do drzwi pierwszego zespołu, to w sezonie 2008/2009 na stałe w niej zagościł. Dla Tomka nie wróżyło to nic dobrego, kolejny rywal to mniej szans na wykazanie się. Jednak, jak się okazało, nie taki Foster straszny jak go malują. Następny rok przyniósł bowiem przełom – najpierw kontuzja van der Sara, potem ciężka choroba jego żony. To dawało szansę na grę Kuszczakowi. Ferguson postawił jednak na młodego Anglika. Ten jednak nie wykorzystał swojej szansy. Po serii katastrofalnych występów do łask wrócił Tomek, odwdzięczając się dobrą dyspozycją.

W obecnym sezonie wszystko wróciło do normy. Numerem jeden jest Holender, Polak jest tylko jego cieniem, czekającym na szansę od losu. Jeżeli już uda mu się wskoczyć do wyjściowej jedenastki, gra poprawnie. Tylko poprawnie. Nie sądzicie jednak, że od bramkarza Manchesteru United oczekuje się czegoś więcej? Ostatnie występy Kuszczaka (no może z wyjątkiem meczu z Liverpoolem) można więc podsumować komentarzem: „Nie zawinił, ale nie pomógł”.

Niestety, dla Kuszczaka, w zimowym okienku transferowym zakupiony został nowy bramkarz, Anders Lindegaard. Jak spekulują media, na tym się nie skończy. Na celowniku United są podobno Manuel Neuer, David de Gea czy Maarten Stekelenburg. Przyszłość Tomka na Old Trafford stoi więc pod dużym znakiem zapytania. Sam Tomek kolejny już rok „grozi” odejściem z United, ale za każdym razem są to tylko puste słowa.

Co dalej?

Patrząc na przebieg kariery Tomka, możemy dojść do wniosku, że przebiega ona nietypowo, a na pewno inaczej niż w przypadku większości polskich bramkarzy grających w silnych europejskich klubach. Kuszczak ani nie wykazał się w rodzimej lidze, ani tym bardziej w Niemczech – wszędzie był tylko rezerwowym. W WBA początek miał także nie najlepszy, a o transferze zadecydował zaledwie jeden przyzwoity sezon. Na Old Trafford do dzisiaj jest zaledwie zmiennikiem van der Sara i nic nie wskazuje na to, by jego sytuacja miała się zmienić. To właśnie jest największym problemem Kuszczaka – łatka wiecznego rezerwowego nie opuszcza go od początku kariery.

Zastanawialiście się kiedyś, co może być przyczyną takiego stanu rzeczy? Czy sir Alex Ferguson nie poznał się na jego talencie? Może go nie docenia? A może Tomkowi brakuje po prostu umiejętności (bo ambicji odmówić mu nie można)? I w końcu, jak sądzicie, czy Kuszczak na dłużej zagości w bramce Red Devils i godnie zastąpi Edwina?

Tomasz Kuszczak,

Przejdźmy jednak do tematu mojego tekstu, czyli do tego, jak prezentują się polscy piłkarze w najlepszych ligach Europy – czyli w Niemczech, Francji, Włoszech czy w Anglii.

Bundesliga

Jeśli chodzi o Polaków i ligę niemiecką, to na myśl sama nasuwa się Borussia Dortmund. Klub ten jest liderem rozgrywek jednej z najsilniejszych lig Europy, a Polacy są w nim bardzo ważnymi zawodnikami. Kuba Błaszczykowski? Chyba nie przesadzę, jeśli powiem, że jest on jednym z najważniejszych zawodników w kadrze Juergena Kloppa. Robert Lewandowski początek sezonu miał dosyć kiepski, jednak obecnie z kolejki na kolejkę były piłkarz Lecha rozkręca się, strzelił już dwie bramki. Jest to zdecydowanie najlepszy dżoker w talii Borussii. Bądźmy więc optymistami – Robert zrobi jeszcze karierę w Niemczech!
No i nie zapominajmy o Łukaszu Piszczku, który też bardzo dobre wypełnia swoje zadania.

Serie A

Liga włoska? Artur Boruc. Wszystkim świetnie znany golkiper, który w swoim CV wpisane ma bronienie bramki Celticu Glasgow czy Legii Warszawa, obecnie reprezentuje barwy Fiorentiny. Początek sezonu to dla Artura siedzenie na ławce, podczas gdy w podstawowym składzie wychodził Sebastien Frey. Samemu Borucowi sytuacja ta z dnia na dzień coraz mniej się podobała, aż wreszcie Polak ogłosił, że jeszcze w zimowym okienku transferowym ma zamiar opuścić Violę. Zaraz potem jednak Frey doznał poważnej kontuzji i Artur wskoczył do bramki. I tak zaczęły się dla niego piękne dni. W kilku meczach, w których zaprezentował się, bronił tak dobrze, że władze klubu zdecydowały się na przedłużenie kontraktu z Borucem o dwanaście miesięcy. Polski bramkarz był wychwalany w większości włoskich mediów, a ostatni mecz Violi z Juventusem to kolejny popis „The Holy Goalie”. Artur wybronił kilka stuprocentowych piłek, co przypłacił zresztą kontuzją ramienia. Ostatecznie mecz zakończył się wynikiem 1:1, co było wielką zasługą byłego piłkarza „The Bhoys”.

Ligue 1

W AJ Auxerre nie od dziś gwiazdą jest Ireneusz Jeleń. Obecnie jednak zmaga się on z kontuzją, a w tym sezonie zagrał tylko kilka meczów.

Ludovic Obraniak w OSC Lille radzi sobie całkiem dobrze. Półtora tygodnia temu strzelił bramkę, która dała jego klubowi zwycięstwo i fotel lidera. W ostatniej kolejne z Lille punktami zrównała się jednak drużyna Olympique Marsylii.

Premiership

W rozgrywkach Premier League zaś czynny udział bierze Łukasz Fabiański. Od ładnych kilku meczów jest podstawowym bramkarzem Kanonierów, było to efektem kontuzji Manuela Almunii. W czasie jego rekonwalescencji jednak Fabiański zyskał takie zaufanie Wengera, że powrót do zdrowia Almunii nie wypchnął Łukasza z bramki Arsenalu. W przyszłości zaś w składzie stołecznych może namieszać młody Wojciech Szczęsny, który na razie spokojnie czeka na swoją okazję.

Rezerwowym bramkarzem Manchesteru United jest, jak dobrze wiecie, Tomasz Kuszczak. Jego dni w United są chyba policzone, bo kilka dni temu kontrakt z Czerwonymi Diabłami podpisał duński golkiper Anders Lindegaard.

Powiecie że przesadzam? Hmm, być może przesadzam, i to, jak prezentują się Polacy za granicą nie jest powodem do dumy. Jednak patrząc na poziom polskiej piłki w ostatnich latach, wypada cieszyć się z tego, co mamy!

Artur Boruc, Ireneusz Jeleń, Jakub Błaszczykowski, Robert Lewandowski, Tomasz Kuszczak,

Wbrew pozorom pytanie to nie sugeruje jednej, negatywnej odpowiedzi. Ocena zakupu Duńczyka zależy bowiem od celu, w którym Sir Alex Ferguson po niego sięgnie. Nie bez znaczenia są również: termin przejścia na emeryturę naszego obecnego numeru jeden oraz ewentualne następne posunięcia na rynku transferowym. Dopiero po poznaniu rzeczonych faktów można skrytykować bądź pochwalić szefostwo United. Gdy już wszystko się rozjaśni, niech za mój komentarz posłuży jeden z poniższych punktów odnoszący się do zaistniałego wariantu.

Kuszczak < Lindegaard

Duńczyk zostaje ściągnięty w charakterze następcy Edwina van der Sara. Zaraz po odejściu Holendra, czy to w roku 2011 czy dopiero po polsko-ukraińskich mistrzostwach Europy, Lindegaard zajmuje miejsce w bramce jako pierwszy golkiper Manchesteru United. Dotychczasowy zmiennik Niderlandczyka, Tomasz Kuszczak, uznaje (zapewne słusznie), iż 5 lat spędzone na Old Trafford poszło na marne i czym prędzej należy szukać nowego pracodawcy. Polak odchodzi, gdyż dalsza rola rezerwowego nie zadowala go. Po otrzymaniu informacji odnośnie zamiarów względem swojej osoby ze strony Sir Alexa, Tomek ściska dłoń trenerowi, a ten życzy mu powodzenia w przyszłości. Nasz pierwszy rodak w Manchesterze United kończy etap gry na Old Trafford z zawodem i znajduje inny klub angielski, w którym udowodni swoją wartość.

Wariant w moim mniemaniu najgorszy z możliwych. Dzięki Kuszczakowi mieliśmy jednego z najlepszych rezerwowych bramkarzy świata. Trudno jest mi znaleźć klub, w którym golkiper klasy Tomka grzeje ławę. Shay Given w Manchesterze City, Artur Boruc w Fiorentinie (chociaż moim zdaniem Tomek jest od Artura zawodnikiem lepszym) – te dwa przykłady nasuwają mi się na myśl. Polak nie raz udowodnił, iż świetnie sobie radzi w angielskich realiach, a od początku swej kariery na Old Trafford mocno poprawił grę nogami i na przedpolu. A teraz oddajemy go bez walki. Co więcej, w zamian za, bądź co bądź, zdecydowanie bardziej doświadczonego w najlepszej lidze świata Tomka, przychodzi o dwa lata młodszy Anders, który nie wychylił nosa poza Danię, nie licząc czterech spotkań reprezentacyjnych. Niewielkie są szanse, iż piłkarz występujący na tak newralgicznej pozycji od razu przestawi się na brytyjskie warunki gry. Na dodatek, w razie kontuzji czy niedyspozycji Lindegaarda w składzie pozostaje tylko młodziutki Ben Amos, niegotowy na razie do występowania w Premier League. Jedyne, co cieszy w takim rozwiązaniu to fakt, iż Fergie skończy ściemniać naszemu rodakowi w sprawie jego przydatności na drużyny.

Lindegaard ≈ Kuszczak

Tomasz Kuszczak po pokonaniu Bena Fostera i przeżyciu van der Sara dostał kolejnego konkurenta. Tym razem Polak wskoczył na wyższy level i stawką pojedynku jest bluza z numerem 1. Anders Lindegaard przychodzi do Manchesteru United w celu stoczenia szlachetnego pojedynku o prymat w bramce najlepszego angielskiego klubu. Tomek ma nadzieję na dostąpienie zaszczytu, który od dawna przepowiadał mu Sir Alex Ferguson. W ten sposób przez przynajmniej kilka miesięcy trwa ciągła rotacja w bramce, a w zakładach bukmacherskich można obstawiać, kto za rok będzie bronił w United. Tylko sztab trenerski zna na takie pytanie odpowiedź.

Taka ewentualność zdaje się być nie lepszą niż poprzednia. Owszem, wedle zasady „co cię nie zabije, to cię wzmocni”, zwycięzca pojedynku posiada nie tylko moralne prawo do obsady bramki w większości spotkań, ale także zebrane w bojach doświadczenie. Trzeba jednak pamiętać, że pozycja golkipera jest chyba najbardziej specyficzną ze wszystkich na boisku. Nie chodzi tylko o przywilej dotykania futbolówki rękami. Rotację w składzie można, ba, należy stosować w przypadku choćby napastników. Bramkarz powinien być jeden. Dodaje to pewności całemu blokowi defensywnemu z piłkołapem na czele. Nie wiadomo również, czy Tomek przystałby na takie dictum trenerskie – wszak celuje w miejsce w wyjściowej jedenastce od zasilenia Manchesteru i kolejne wewnątrzklubowe zmagania bez najmniejszej gwarancji sukcesu mogą być za duże dla jego ambicji. W takim wypadku, Kuszczak mógłby odejść w atmosferze ewentualnej kłótni z trenerem, który chciałby go powstrzymać przed odejściem mglistą wizją dominacji w bramce Czerwonych Diabłów.

Kuszczak > Lindegaard

Tomasz Kuszczak po 5 latach wycierania foteli przypisanych zmiennikom nareszcie dostaje swoją szansę. Polak z pozycji rezerwowego awansował do miana pierwszego bramkarza Manchesteru United – po raz pierwszy od dawien dawna golkiper z ławki przebił się do wyjściowego składu. Tomek jest również pierwszym naszym rodakiem od dłuższego czasu, który regularnie występuje w klubie należącym do ścisłego światowego topu. Natomiast Anders Lindegaard zostaje ściągnięty do miasta nad Irwell, by nowy numer 1 nie czuł się zbyt pewnie i czuł rywalizację w drużynie. Duńczykowi przyświeca ten sam cel, co Tomkowi 5 lat wcześniej, czyli zwolnić z obowiązków głównego golkipera. Warunkiem koniecznym takiego obrotu spraw jest rychła emerytura Edwina van der Sara – nikt chyba nie wyobraża sobie sytuacji, w której w klubie pozostaje rzeczony Holender, Polak i Duńczyk oraz młody i ambitny Ben Amos kreowany powoli na nadzieję angielskiej piłki (co przerabialiśmy już z Fosterem).

Bez ogródek stwierdzam, ze jest to najlepsze rozwiązanie. Tomek dostaje to, na co zasłużył solidnością i ciężką pracą. Ma szansę na wykazanie się w pełni. Z kolei dla naszego nowego nabytku, przeprowadzka do Manchesteru to i tak spory krok w karierze. Oczywiście, kuszczakowa pozycja nie jest bezwarunkowa – swoją wartość musi udowodnić w pierwszych miesiącach sezonu 2011/2012 i podtrzymywać formę przez cały czas. United to nie klub z IV ligi polskiej, by po słabej serii, wciąż stawiać na jednego bramkarza z tzw. braku laku. O to, by Tomek nie obrósł w piórka, będzie starał się na pewno Lindegaard oraz zapewne wkrótce wspierany przez angielską prasę Ben Amos, jednak to Polak na starcie dostanie sprawiedliwe fory. W moim mniemaniu piłkarz z Krosna Odrzańskiego taką szanse wykorzysta i poprowadzi United do boju o najwyższe cele, a Sir Alex po raz kolejny udowodni, że można wygrywać bez bajońskich sum wydawanych przez klub zza miedzy czy madrycki Real.

Lindegaard + X, gdzie X=?

W bramce Manchesteru szykuje się rewolucja. W miejsce kończącego karierę van der Sara przychodzi Anders Lindegaard i jeszcze jeden golkiper z zewnątrz. Tutaj możemy popuścić wodze fantazji i wybierać wśród Neuerów, Afinkiejewów czy innych De Gei, gdyż nie o konkretną osobę tu chodzi. Niemożliwym jest, by po takim obrocie spraw nie pożegnano się z Kuszczakiem, który – jak w wariancie pierwszym – znalazłby inny klub. Wówczas w Manchesterze nie będziemy mieli tak klarownej sytuacji, jaką obserwujemy obecnie, a zażarta rywalizacja pomiędzy dwoma nowymi zawodnikami i nieznajomość jej zwycięzcy może ciągnąć się przez dłuższy czas. W cieniu letnich nabytków pierwsze ważne decyzje musi podjąć Ben Amos.

Takie posunięcie wymaga trochę pieniędzy. Ze znalezieniem środków finansowych nie może nie być tak łatwo, jak zapewniają klubowe władze, zwłaszcza, że szykuje się również transfer kogoś ze środka pola. Tomek odchodzi zawiedziony, a Ben Amos nie widzi możliwości awansu w hierarchii i zapewne ucieka przynajmniej na wypożyczenie. W tym wypadku Sir Alex ryzykuje kłopoty z przystosowaniem się do wyspiarskich warunków nowo przybyłych przy jednoczesnej stracie dwóch sprawdzonych pod tym kątem zawodników. Jednak w ocenianym wariancie mamy duet ściągniętych bramkarzy, a zatem i większe prawdopodobieństwo pomyślnego przystosowania się co najmniej jednego z nich. Jest to zatem zdecydowanie lepsza opcja niż sprowadzenie wyłącznie Lindegaarda desygnowanego z marszu do gry w pierwszym składzie.

O tym, w jakim kierunku podążą losy bramki Manchesteru United, dowiemy się najprawdopodobniej za nieco ponad pół roku. W międzyczasie niewykluczone jest zakontraktowanie kogoś, kto w przyszłości ma zastąpić Edwina van der Sara. Na dzień dzisiejszy mało prawdopodobne wydaje się postawienie Fergiego na Tomasza Kuszczaka. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to dla mnie wymarzona opcja i zapewne będę jej bronił aż do wyjaśnienia sprawy. Jednego jestem pewien – Tomek da radę, gdziekolwiek będzie występował w następnym sezonie.

Anders Lindegaard, Tomasz Kuszczak,

Dobra, czas przejść do tego, o czym ten tekst jest, a mianowicie pozycja Tomka w klubie z Old Trafford. Ostatnio doszły do naszej wiadomości informacje odnośnie transferu dwóch bramkarzy. Pierwszym jest młodziutki i bardzo utalentowany golkiper Athletico Madryt, David De Gea. Swoimi występami w tym i poprzednim sezonie zwrócił na siebie uwagę wielkich klubów europejskich z Manchesterem United na czele. Kwota ewentualnego transferu ma oscylować w granicach 15-20 mln Euro. Moim zdaniem ten bramkarz byłby idealny do naszego klubu, warunkami fizycznymi przypomina aktualnego bramkarza United, czyli Edwina van Der Sara. Dla Tomka Kuszczaka takie informacje nie są zbyt pozytywne, ponieważ pokazuje to, że Alex Ferguson nie wiąże z Polakiem przyszłości jeżeli chodzi o nr 1 w bramce.

Kolejnym bramkarzem, o którym w mediach huczą jest Anders Lindegaard. Według Sky Sports News, zawodnik duńskiego Aalesunds jest już na testach medycznych w Carrington, aby dopiąć formalności i podpisać kontrakt z Czerwonymi Diabłami. O tym bramkarzu szczerze mówiąc nie mam wyrobionej opinii, nie widziałem jego występów w lidze duńskiej. Jedynie mogę się podeprzeć filmikami z YouTube, lecz to chyba też w pełni nie oddaje umiejętności zawodnika.

*Ciężko mi coś więcej oprócz tego z jego interwencjami znaleźć.

Gdyby te spekulacje stały się rzeczywistością, to Tomek Kuszczak prawdopodobnie opuściłby Old Trafford i to nawet bez własnej chęci, po prostu byłoby dwóch golkiperów, którzy mają wyższe notowania u Sir Alexa niż Polak. Przy potwierdzeniu się doniesień o testach medycznych Lidegaarda to Tomek opuściłby klub z Manchesteru z własnej woli. Deklarował wielokrotnie, że chce być bramkarzem nr 1 w United, inaczej jego wolą będzie opuszczenie szeregów Czerwonych Diabłów.
Jedynie rola podstawowego bramkarza zadowoli naszego rodaka, a to w najbliższej przyszłości jest mało prawdopodobne. Sir Alex zaczyna nawet w Carling Cup wystawiać młodziutkiego Bena Amosa zamiast Tomka, a w lidze mistrzów Polak również nie zawsze wychodzi w wyjściowym składzie.

Po tym możemy wnioskować, że Tomek prawdopodobnie zimą, najpóźniej latem odejdzie z Old Trafford i znajdzie sobie (pewnie na Wyspach) nowego pracodawcę, gdzie będzie mógł wychodzić w podstawowym składzie. To da mu szansę na grę w reprezentacji Polski, a jak wiemy Euro 2012 jest coraz bliżej.

Tomasz Kuszczak,