1. Formalnie drugi, praktycznie trzeci mecz z rzędu jako środkowy pomocnik rozegrał Wayne Rooney. I tym razem był zawodnikiem bardziej cofniętym niż teoretycznie bardziej defensywny Darren Fletcher. O ile z Otelulem występ Wayne’a był pozytywny, o tyle z Sunderlandem 26-letni Anglik dzielił i rządził w drugiej linii. Raz za razem posyłał świetne piłki, zdarzało mu się też ruszyć z piłką w stronę bramki i tym samym zwiększyć liczbę nominalnych napastników pod bramką rywala. Wszystko fajnie, lecz nasuwa się pytanie: jak długo? Fergie przyzwyczaił nas do swoich dziwacznych nieraz posunięć jak choćby ostatnio sprawa Antosia Valencii na prawej flance obrony – na szczęście z tego pomysłu Szkot dość szybko się wycofał. Nie wątpię, że podobnie będzie z Wazzą, którego powołaniem jest oczywiście gra w ataku i strzelanie bramek. Mam nadzieję, że nadchodząca przerwa reprezentacyjna pozwoli dojść do siebie kontuzjowanym, by Roo mógł być obsługiwany, a nie musiał obsługiwać. Chociaż, jeśli alternatywą dla naszego Scousera miałby być Anderson… Ale o tym za chwilę.

2. Skoro jesteśmy przy napastniku (przynajmniej nominalnie), parę słów wypada napisać o pozostałych snajperach. Javier Hernandez znów nie pokazał wiele – widać niezbicie, iż jeśli nie ma blisko siebie Rooneya lub chociaż Berbatowa w formie, traci na efektywności. Wczoraj błysnął raz, gdy po dośrodkowaniu z rzutu rożnego świetnie znalazł się w polu karnym i oddał groźny strzał na bramkę rezerwowego Westwooda. Poza tym kilkakrotnie dał się przepchnąć przyjezdnym obrońcom, a gdy w drugiej połowie otrzymał świetną piłkę w polu karnym, zmarnował dogodną sytuację, jakby nie zauważając wolnej przestrzeni wokół niego. Drugi z napastników, Danny Welbeck, również nie zachwycił. Biegał, pracował, ale nic wielkiego nie uczynił. Niestety, nie lepiej poradził sobie grający przez ostatnie 20 minut Dimitar Berbatow, który, wydawać by się mogło, powoli odzyskiwał swoją wielką formę. Możliwe, iż Bułgar miał zbyt mało czasu, by oceniać jego występ, lecz trzeba przyznać, iż król strzelców minionego sezonu brylował jedynie w stratach piłek. Może gdy na dobre powrócą Cleverley i Young, nasi ofensorzy dostaną pozytywnego kopa w cztery litery, wszak w Swansea, będące naszym następnym rywalem, nie gra żaden nasz wychowanek śpieszący w razie trudności z pomocą.

3. Nareszcie parę stoperów tworzyli Ferdinand i Vidić. Czekaliśmy na to od czasu spotkania inaugurującego Premier League 2011/12, w którym jednakże obu doświadczonym defensorom nie dane było dotrwać do gwizdka wieszczącego koniec sportowej walki. Serb i Anglik tworzyli dziś bardzo solidną zaporę przed zakusami duchów złych Bendtnera i spółki niemal jak za starych, dobrych lat. Fakt – przeciwnikowi nijak się porównywać do chociażby Tottenhamu. Mimo to fakt dobrej współpracy cieszy, szczególnie, gdy weźmiemy pod uwagę w końcu solidny występ Evry i jak zwykle pozytywnego Jonesa.

4. Zgodnie z moim życzeniem od pierwszego gwizdka na murawie widzieliśmy Ji-Sung Parka. Koreańczyk rozegrał świetne spotkanie, śmiem twierdzić, iż nawet lepsze od Rooneya. Mimo, iż wyszedł jako skrzydłowy, schodził nieraz do osi boiska, gdzie popisywał się nie tylko walecznością i żelaznymi płucami. Park imponował startem do piłki, przebojowymi rolami w akcjach ofensywnych oraz oczami dookoła głowy przy podawaniu futbolówki do kolegów z drużyny. (Mało) ciekawe, co byłoby, gdyby zadania rozprowadzania piłek i wspomagania ofensywy dostał Anderson, którego zapewne ominęła taka sytuacja z powodu kontuzji. Podpisuję się obiema rękami pod ideą, by w przyszłych meczach to Park, a nie Brazylijczyk wychodził w podstawowym składzie jako CM – w poprzednich sezonach udowodnił, że na tej pozycji jako wolny (acz jednocześnie szybki) elektron również potrafi dać dużo dobrego drużynie, a wczorajszy występ potwierdza doświadczenia lat minionych.

5. Spodziewam się, że po spotkaniach z Sunderlandem i Otelulem sporo fanów podniesie larum o słabiutkiej formie United. Jestem przekonany, iż obydwa mecze nie stanowią żadnej solidnej podstawy do oceny aktualnych możliwości Czerwonych Diabłów. Zarówno przed Stalowcami, jak i Czarnymi Kotami spodziewałem się takiego obrotu sprawy, jedynie na wyrost przewidziałem drugą bramkę we wczorajszych końcowych minutach. W każdym razie każdy z przeciwników nie stanowił realnego zagrożenia dla 3 punktów United, zatem i taktyka zapewne bardziej wskazywała na spokojne kontrolowanie wyniku niźli na ciągłe natarcia na bramkę wroga. A skoro zwycięstwo ani przez chwilę nie wyrywało się z rąk gospodarzy, spowolnienia nie można uznać za coś wybitnie negatywnego. Nie dziwię się też, iż w obu przypadkach brakło szczypty motywacji naszym, chociaż oczywiście wolałbym oglądać ich niszczących oponenta niczym Blackburn rok temu. Z ocenami wstrzymajmy się do wyjazdowego spotkania na niełatwy teren w południowej Walii.

Swoją drogą szkoda, że nie dane było wystąpić Johnowi O’Shea. Sądzę, że nie jest mniej wierny starym barwom klubowym od Wesa Browna i z pewnością wygralibyśmy 2:0…

Manchester United, Premier League, Premiership, Sunderland,

» Ćwierć wieku Fergusona – fani i piłkarze oddają hołd

Wreszcie jakiś ogórek… – mógłby ktoś westchnąć z ulgą po rozegraniu w tych 10 kolejkach (a 7 zwycięskich) większości trudniejszych starć tej połowy sezonu. Nie byłoby to jednak najlepsze określenie Sunderlandu – mimo stosunkowo niskiego miejsca w ligowej tabeli, na plus należy zaliczyć im remis z Liverpoolem czy rozbicie Stoke aż 4:0. Również Arsenal i Chelsea spotkań z Czarnymi Kotami nie zaliczą do najłatwiejszych, choć udało im się zdobyć wówczas komplet punktów.

Tak jak poprzednie kolejki obfitowały w hity, tak teraz przyszedł czas na okres posuchy. Dobrze podsumuje to fakt, że za najciekawsze ze starć 11. kolejki Premier League śmiało można uznać mecz Newcastle z Evertonem. Wobec tego, warto wybierać mecze kontrkandydatów United do tytułu – równolegle odbywają się mecze Liverpoolu, Arsenalu i Chelsea, ale za to o 18:30 QPR u siebie podejmie Manchester City. Z kolei w niedzielę interesująco może być na Craven Cottage, gdzie kolejnym po Wiśle Kraków rywalem Fulham będzie Tottenham.

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Tom Cleverley (uraz kostki); Ashley Young (kontuzja palca); Ryan Giggs, Michael Owen (naderwanie ścięgna udowego); Chris Smalling (pęknięta kość stopy)
Występy wątpliwe: Michael Carrick (uraz pleców); Anderson (bliżej nieokreślone); Rafael (niepełne przygotowanie kondycyjne)
Nieobecni: Patrice Evra (powody rodzinne)

Ostatni mecz ligowy: Everton FC 0:1 Manchester United
Skład: de Gea – Jones, Vidić, Evans, Evra – Park, Fletcher, Cleverley (Nani 56′), Welbeck (Valencia 73′) – Rooney, Hernandez (Berbatow 66′)
Bramki: J. Hernandez 19′

Sytuacja w lidze: 2. miejsce, 23/30 punkty; bilans bramkowy 27:12

Sytuacja przedmeczowa – Sunderland AFC

Kontuzje: Simon Mignolet (kontuzja nosa); Fraizer Campbell (uszkodzone kolano); John O’Shea (naderwanie ścięgna udowego)
Występy wątpliwe: David Vaughan (naderwanie pachwiny), Craig Gordon (kontuzja kolana)

Ostatni mecz: Sunderland AFC 2:2 Aston Villa
Skład: Mignolet (Westwood 52′) – O’Shea (Bardsley 36′), Turner, Brown, Richardson – Sessegnon, Colback, Vaughan (Meyler 82′), Larsson – Bendtner, Wickham
Bramki: C. Wickham 38′; S. Sessegnon 89′

Sytuacja w lidze: 14. miejsce, 10/30 punktów; bilans bramkowy 14:12

Garść statystyk

Oba zespoły zmierzą się dziś ze sobą po raz 132. Jak dotąd, 56 spotkań wygrali United, 37 razy remisując i 39 razy przegrywając. Bilans bramkowy tych spotkań to 228:198 na korzyść United. Znacznie uboższa jest historia ich starć w Premier League. Tutaj bojów stoczono ledwie 20 – z 14 zwycięsko wyszli United, 5 razy dzieląc się punktami i jedynie raz przegrywając. Bilans bramkowy tych meczów to 42:12 na korzyść United, co pozwala przy okazji zauważyć, że bilans bramkowy meczów rozegranych poza Premier League wychodzi na zero.

Po raz ostatni Manchester United przegrał ligowy mecz z Sunderlandem w marcu 1997 roku. Wówczas to, obrońca tytułu mistrzowskiego przegrał na Roker Park z późniejszym spadkowiczem 2:1.

W ostatnim sezonie Czerwone Diabły mierzyły się z Czarnymi Kotami dwukrotnie – na Stadium of Light byliśmy świadkami nudnego, bezbramkowego remisu, zaś na Old Trafford, w Boxing Day, United zdominowali rywala, wymierzając mu najniższą możliwą karę – porażkę 2:0. Zdobyczą bramkową podzielili się Dymitar Berbatow i Anton Ferdinand, który wspomógł wówczas drużynę swojego brata.

Z obchodzącym jutro jubileusz 25-lecia pracy na Old Trafford sir Alexem Fergusonem Steve Bruce (notabene legenda United i jeden z kapitanów ekipy Fergusona) mierzył się 16-krotnie. 12 razy zwyciężył mistrz, 4 razy padł remis, zaś uczeń nie wygrał ani razu. Miejmy nadzieję, że dziś to ostatnie stwierdzenie będzie wciąż aktualne.

Prognozy

Bukmacherzy wieszczą jednostronne spotkanie. Dają to do zrozumienia kursami 13:1 na Sunderland, przy 5:4 na United i 11:2 na remis. Wydaje się, że takie rozwiązanie jest prawdopodobne – po niedawnych niepowodzeniach diabelska lokomotywa znów wjechała bowiem na właściwe tory i zwyciężyła w 3 ostatnich spotkaniach. W podtrzymaniu dzisiaj tej serii nie powinny przeszkodzić nawet liczne absencje graczy pierwszego składu United i ich zmęczenie niedawnym meczem w Lidze Mistrzów – w ekipie Czarnych Kotów także nie narzekają na dobre zdrowie swoich zawodników.

Wypowiedzi przedmeczowe

Sunderland miał problemy na początku sezonu, ale teraz piłkarze są w dobrej formie i będą bardzo zmotywowani, aby wygrać dzisiejszy mecz. Można się spodziewać po nich wszystkiego. Ostatnio zaliczyli remis i wygraną, więc nie będzie nam łatwo grać przeciwko tak zmotywowanej drużynie. Jego [Steve'a Bruce'a - przyp. Intel] drużyny zawsze były ciężkimi przeciwnikami. Teraz nie możemy jednak sobie pozwolić na wpadki ze słabszymi przeciwnikami, jeżeli chcemy wrócić na fotel lidera i musimy dzisiaj wygrać.

Jonny Evans

Nigdy nie udało mi się osiągnąć korzystnego rezultatu na Old Trafford, chociaż było blisko dwa lata temu, kiedy prowadziliśmy 2:1 kilka minut przed ostatnim gwizdkiem. Ciężko gra się przeciwko takim gigantom. Trzeba mieć swój dzień i grać na absolutnym maksimum swoich możliwości. Mamy nadzieję, że po ostatnich dobrych meczach przeciwko Liverpoolowi oraz Arsenalowi, równie dobrze pójdzie nam przeciwko kolejnej wielkiej ekipie.

Steve Bruce

Informacje meczowe

Manchester United – kadra: de Gea, Lindegaard, Amos, Rafael, Fabio, Jones, Ferdinand, Vidić, Evans, Evra, Valencia, Anderson, Gibson, Fletcher, Park, Nani, Rooney, Hernandez, Welbeck, Berbatow, Diouf, Macheda

Sunderland AFC– kadra: Gordon, Westwood, Bardsley, Turner, Brown, Laing, Richardson, Elmohamady, Larsson, Cattermole, Gardner, Colback, Vaughan, Meyler, McClean, Sessègnon, Bendtner, Campbell, Wickham, Ji, Tounkara, Cook

Sędziowie: Lee Mason – J. Collin, M. McDonough

Czas i miejsce rozegrania spotkania: 5.11.2011, godzina 16:00 (15:00 czasu miejscowego); Wielka Brytania, Manchester, Old Trafford

Bramka – 1:0 Wes Brown (OG)

Manchester United, Premier League, Sunderland, wideo,

Ostateczne pożegnanie z Wesleyem Brownem i Johnem O’Shea nastąpiło 7. lipca, którą to datę Wiktor ochrzcił mianem czarnego dnia Manchesteru United. Pierwszych namiastek długoterminowych skutków stricte sportowych tego posunięcia będziemy mogli wyglądać dopiero za kilka miesięcy. Jednak ów ruch transferowy aż prosi się o parę słów opinii ze strony fana Czerwonych Diabłów szczególnie przywiązanego do wychowanków klubu z Old Trafford.

Jeszcze w trakcie tego sezonu mało kto rozważał ewentualność zakończenia przez obu z nich kariery poza Manchesterem. Forma rodowitego Manca oddalała się od ideału, częstotliwość jego występów była odwrotnie proporcjonalna do liczby nawrotów chęci Carlosa bery dyfikut Teveza na opuszczenie Man Szejki City podzielonej przez jednostkę czasu, a sam zawodnik zdawał się nie akceptować takiej sytuacji. Kwestia odejścia Browna była brana pod uwagę, mimo to kibice mieli na względzie status wychowanka, przez co pomarańczowowłosy obrońca miał możność liczyć na specjalne względy. Natomiast propozycja zarobienia na Johnie O’Shea była bliska właściwie tylko ludziom patrzącym na futbolowy świat przez pryzmat Football Managera czy innej Fify. Nawet ci w przeciwieństwie do mnie nie potrafący doszukać się kunsztu i umiejętności na miarę chociażby Nemanji Vidicia, traktowali Irlandczyka jako żelaznego rezerwowego. Jaśkowi wróżono przyszłość wyjętą z życiorysu Gary’ego Neville’a – w momencie, w którym po upływie lat czysto piłkarsko nie dawałby rady, pozostawałby w zespole w charakterze dobrego ducha, małej klubowej legendy i doświadczonego weterana zawsze służącego radą młodszym od siebie o kilkanaście lat defensorom United.

Jak już pisałem na Redlogu, pierwsze doniesienia o możliwej przeprowadzce Jaśka najzwyczajniej wyśmiałem. Z biegiem czasu ogarniał mnie coraz większy niepokój i w końcu stało się. Bez względu na to, w jakim stopniu oswajałem się z faktem ogromu zmian, przed którymi stanął Manchester United, wieści spadły na mnie jako ten grom, co z nieba jasnego przychodzi. Za znalezienie się goryczy poza czarą odpowiada sam Irlandczyk. Najprawdopodobniej poniższe słowa pochodzą z jego palców, wszak umieścił je na jednym z anglojęzycznych forów poświęconych Manchesterowi.

hello all, signed for sunderland today with wes, huge rench to leave United but the club has to keep moving forward and I respect that. Good chance of gibbo joining if he can decide between the north-east or Stoke. I will still visit this site in the future!

cheers again, hope i’m remembered for last minute in front of the kop, giving my all in a red shirt, and not that dodgy own goal at everton! Big changes at united this summer but all for the better.

John O’Shea (pisownia oryginalna)

Pogrubione fragmenty dają do myślenia. Słowa Jaśka o tym, że respektuje konieczność rozwoju klubu, osobiście odczytuję jako czytelną wskazówkę, gdzie szukać źródła przenosin. To nie jest tak, jak przypuszczalnie w przypadku Tomka Kuszczaka*, iż Irlandczyk żegna się z klubem, by grać więcej i odgrywać pierwszoplanową rolę w jakimś zespole. John O’Shea po owocnym spędzeniu 10 lat na Old Trafford został, najdelikatniej mówiąc, poproszony o zwolnienie miejsca w teamie. Wraz z nim pod skrzydłami Steve’a Bruce’a schronił się inny wychowanek – reprezentujący Czerwone Diabły od lat czternastu – Wes Brown.

Kwestię Wesleya zrozumiałem, szczególnie, iż sam piłkarz dawał w mediach pewne sygnały, co nie oznacza, że zaakceptować odejście futbolisty po półtorej dekady występów jest łatwo. O ile trudniej jednak pogodzić się z widokiem przywdziewającego koszulkę w biało-czerwone pasy Johna O’Shea – człowieka nie tylko oddanego United, lecz przede wszystkim wciąż niezwykle użytecznego na boisku.

Nie chodzi mi tu tylko i wyłącznie o jego sławetną uniwersalność; owszem, bycie syntezą defensora, pomocnika, a także bramkarza i napastnika to osobliwość niespotykana, lecz nie wystarczająca by na stałe zostać częścią takiej drużyny. Sheasy to specyficzny typ zawodnika, który rywalowi założy siatkę od wielkiego dzwonu, podczas gdy praktycznie nigdy nie daje solidnych podstaw pod konstruktywną krytykę. Od lat fani, sztab szkoleniowy i koledzy z zespołu wiedzieli, czego można spodziewać się po Johnie, a ten konsekwentnie wykonywał swoją robotę, raz na jakiś czas dorzucając rodzynki, czy to ośmieszając Luisa Figo, czy też broniąc w zielonej bluzie sytuację sam na sam z Robbiem Keanem. O’Shea był świetnym bohaterem drugiego planu, jak choćby w sezonie 2008/2009, kiedy to na najwyższym poziomie zastępował Neville’a i Browna na prawej obronie.

Zalet Irlandczyka zliczyć można wiele, sęk w tym, aby znaleźć logiczny powód rezygnacji z jego usług przez Sir Alexa. Boss po londyńskim upokorzeniu postanowił najwyraźniej budować nową drużynę predestynowaną do złojenia katalońskiego teamu z Play Station, co najwidoczniej ma zamiar czynić metodą wstrząsu. Rewolucji potrzeba ofiar, a ta, chociaż co prawda nie osiągnie rozmachu swojej odpowiedniczki z roku pańskiego 1995 (wylecieli wtedy Kanchelskis, Ince czy Hughes), wybrała na początek właśnie parę nominalnych obrońców. Jeśli wierzyć doniesieniom, podobny los czeka swoją drogą Tomasza Kuszczaka i Darrona Gibsona, ale umówmy się, że żaden z nich nie znaczył dla najnowszej historii United tyle, co dwaj starsi Wyspiarze. Co zatem przeszkadzało bossowi na dłuższą metę w osobie Jaśka?

Pierwsze co przychodzi na myśl to różnica poziomów między nim, a dla przykładu Nemanją Vidiciem. Wydaje mi się, że nie jest to jednak luka na tyle duża, by zasadnym nazwać aż taki ruch, a pewne braki John wynagradzał doświadczeniem, spokojem i uniwersalnością. Wiek i brak perspektyw dalszego rozwoju? 30 wiosen na karku nie sugeruje istnienia odcisku paproci drzewiastej na plecach. Zgodzić się można, że wielu kroków do przodu już zrobić nie można, przy czym wymagany stały, solidny poziom to wartość zawsze potrzebna w odwodzie i gwarantowana przez kilka następnych lat przy założonym milcząco braku poważnych kontuzji. Konkurencja na pozycji też odpada, tak z powodu nieoznaczoności właściwego dla Jaśka miejsca na boisku, jak i z czystej arytmetyki. Zresztą – przyjmijmy na chwilę, iż dane motywy są słuszne. Jaka pierwsza myśl przychodzi Wam do głowy? Idę o zakład, że wielu przed oczami stanął Michael Owen. Piłkarz nie związany z klubem nawet w części stopnia byłego już numeru 22; dotychczas czwarty napastnik w hierarchii, któremu przyjdzie walczyć dodatkowo z powracającym Dannym Welbeckiem, a może i Kiko Machedą; wreszcie 31-latek spędzający sporo czasu u mistrzów sztuki medycznej. Anglik jakiś czas temu podpisał kontrakt umożliwiający grę z diabłem na piersi przez następny rok. Dlaczego więc nie uczyniono tak z Jaśkiem?

Z czystej formalności można rozpatrzyć możliwość mniej przyjemnych zajść z gatunku tych niepotwierdzonych oficjalnie. Francuski dyplomata Talleyrand mawiał co prawda, iż wierzy wyłącznie informacjom oficjalnie zdementowanym, jednak pogląd, że Sheasy mógł poważnie pokłócić się z bossem lub szukać sporej podwyżki, nie wytrzymuje krytyki, gdy spojrzy się na jego charakter i historię w Manchesterze United.

Wystarczająco mocnego motywu rozstania nie widzę, może również dlatego, iż Johna, podobnie jak Darków Gibsona i Fletchera od zawsze darzyłem wielką sympatią. Sporo czasu spędziłem na bronieniu ich przed nieraz nieuzasadnionymi bądź wyolbrzymionymi zarzutami. I tu nie chodzi o gola z Liverpoolem czy lobik nad Lehmannem. O’Shea wraz z Fletcherem stanowili duet niezwykle ważnych bohaterów drugiego planu, nigdy niedocenianych przez mainstreamowych ekspertów.

Pewnie nastanie taki czas, kiedy pogodzę się z obrotem spraw i uznam go za konieczny. Moment ów nadejdzie szybciej niż później – zapewne rozpoczęcie nowego sezonu rozwieje troski. W chwili obecnej jest jeszcze zbyt wcześnie, by reagować inaczej niż okrzykiem „Veto! Veto! Po trzykroć Veto!”.

* Początkowo miałem przywołać w tym miejscu casus Teveza, jednak doszedłem do wniosku, że porównywanie Jaśka z Neandertalczykiem jest wybitnie nie na miejscu.

Fergie, czy ci nie żal? – czyli Jaśka najświetniejsze wyczyny

John O'Shea, Manchester United, Sunderland, Wes Brown,

W zeszłym sezonie losy sezonu rozstrzygnęły się w zasadzie w ciągu dwóch tygodni. Wpierw United w ostatnich minutach przegrali w Lidze Mistrzów z Bayernem na wyjeździe, a ówczesny lider „Czerwonych Diabłów”, Wayne Rooney odniósł kontuzję. Potem piłkarze z Old Trafford na własnym stadionie ponieśli porażkę w prestiżowym meczu o tytuł z Chelsea, zresztą nie bez udziału sędziego, by potem odpaść z Ligi Mistrzów po zwycięstwie w stosunku 3:2, którego okoliczności wszyscy pamiętamy. Po ciężkich bojach, piłkarzom z Manchesteru przyszło zmierzyć się z Blackburn Rovers na Ewood Park. Atak obrońców tytułu mistrzowskiego, na czele z dzisiejszym bohaterem, Dimitarem Berbatowem, nie potrafił sforsować obrony rywali. Jak się później okazało, bezbramkowy wynik w tym spotkaniu spowodował utratę prymatu w Anglii na rzecz „The Blues”.

Jednak nie zawsze punkty na Ewood okazywały się stracone. Wcześniej, bo w sezonie 2007/2008, to właśnie w Blackburn „Czerwone Diabły” za sprawą zdrajcy Carlosa Teveza, który strzelił w końcowych minutach bramkę na wagę remisu 1:1, zdobyły bezcenny punkt, który pozwolił sięgnąć później po puchar dla najlepszej angielskiej drużyny kosztem Chelsea.

Manchester United rok wcześniej, bo w roku 2007, zaprzeczył teorii mówiącej o tym, że przy słabej grze ze słabym zespołem należy spodziewać się porażki z klubem mocniejszym. Wówczas to, pod koniec kwietnia, „Czerwone Diabły” po ciężkim spotkaniu zaledwie zremisowały z Middlesbrough u siebie. Zaledwie tydzień później piłkarze sir Alexa Fergusona pojechali na Goodison Park i zwyciężyli aż 4:2 z należącym wtedy do czołówki Premier League Evertonem. Choć po pierwszych 50 minutach wynik brzmiał 2:0 dla gospodarzy, piłkarze z Manchesteru wyciągnęli wynik, by w następnej kolejce zapewnić sobie tytuł mistrzowski po wygranej w derbach Manchesteru.

Patrząc na wyniki z tego sezonu, nieraz można spuścić głowę i ze smutkiem zastanawiać się „dlaczego?”. Remisy na Craven Cottage z Fulham, na Goodison Park z Evertonem, na Reebok Stadium z Boltonem czy na Stadium of Light z Sunderlandem spowodowały stratę wielu ważnych punktów. Wszystko zależy jednak od punktu widzenia. Fakt, remis oznacza stratę dwóch punktów, ale czy nie można na niego spojrzeć jako zdobycie jednego?

Fulham i Everton nigdy nie byli zbyt łatwym przeciwnikiem dla piłkarzy z Old Trafford. Ostatnie wyjazdowe zwycięstwo w lidze nad „Wieśniakami” Manchester United odniósł ponad trzy lata temu! Z kolei ostatni taki triumf nad Evertonem miał miejsce kilka miesięcy wcześniej. Remisy z Boltonem i Sunderlandem należy tłumaczyć stałym zmniejszaniem się różnicy pomiędzy uznanymi markami a niedawnymi „chłopcami do bicia” w Anglii, gdzie obserwujemy odmienne zjawisko do tego zachodzącego w Hiszpanii…

Z kolei spoglądając na tabelę ligową i zmniejszoną po ostatnich porażkach przewagę nad Arsenalem, można odnieść wrażenie, że topniejąca w oczach strata „Kanonierów” już za chwilę zostanie całkowicie zniwelowana. Nic bardziej mylnego! Podczas gdy Manchester United zdobywa wymęczone punkty po wyrównanych bojach z outsiderami, Arsenal przegrywa z zespołami z końca tabeli. Przykładem niech będzie ostatnia sobota, kiedy to podczas gdy United wygrywali z Boltonem, podopieczni Arsene’a Wengera zaledwie zremisowali z West Bromwich Albion (na fakt, iż z tym samym klubem również zremisowały „Czerwone Diabły” spuśćmy zasłonę milczenia…). Również w ostatnim sezonie pod koniec rozgrywek zawodnicy z Emirates Stadium m.in. zremisowali z Birmingham czy przegrali z Wigan.

Pora przytoczyć liczby. Jak prezentował się Manchester United z rywalami, z którymi w tym sezonie zdobył wymęczony punkt(y)?

Jak widać, każdy z tych zespołów, z którym boje były w tym sezonie ciężkie, napsuł już w ciągu ostatnich kilku lat wiele krwi „Czerwonym Diabłom”. Naturalną koleją rzeczy wydaje się, że w każdym sezonie dochodzi jakiś nowy rywal – w zeszłym sezonie United przegrali np. z Burnley, które dziś gra w Championship, a dwa lata temu o mistrzostwo do końca walczył Liverpool, wygrywając z podopiecznymi sir Alexa Fergusona na Old Trafford aż 4:1.

Wydaje się więc, że patrząc na wyniki, nie ma co rozpaczać – sezon jest taki, jak każdy inny. Dodatkowo, można powiedzieć, że nawet konkurencja jest w tym roku słabsza. Arsenal, choć oczywiście głupotą byłoby lekceważenie „Kanonierów”, zawsze w głupi sposób tracił „oczka” w kluczowych momentach, gdy Manchester United ciułał punkty po ciężkiej walce. Czy i tym razem piłkarze Wengera pozostaną „dziećmi” i ponownie w decydującym momencie maszyna się rozsypie? Czas pokaże, czy liczby powiedziały prawdę…

Arsenal FC, Blackburn Rovers, Bolton Wanderers, Everton, Fulham FC, Middlesbrough, Sunderland,

Ruch działaczy Sunderlandu dziwi niepomiernie. Wobec poważnej kontuzji ex-diabła Fraizera Campbella i świeżego urazu wypożyczonego z United Danny’ego Welbecka Steve Bruce miał do dyspozycji tylko dwóch napastników. Bent i Gyan zdobyli dotychczas odpowiednio 8 i 7 bramek w lidze – to głównie dzięki nim i Welbeckowi Czarne Koty zdołały uciułać 26 trafień. Średnia nieco ponad gol na mecz w przypadku drużyny okupującej szóstą pozycję w tabeli nie jest czymś zwyczajnym. Wrażenie to potęguje fakt, iż tylko siedem drużyn umieszczało piłkę w siatce rywali rzadziej niż ekipa ze Stadionu Światła. Statystyki bezlitośnie wytykają minimalizm strzelecki Sunderlandu uzależnionego od rzeczonego tercetu.

A tu ni stąd, ni zowąd, Darren Bent prosi o zgodę na transfer. Nie przyszło by mi do głowy, aby ktokolwiek na miejscu menedżera Czarnych Kotów choć przez chwilę myślał nad pozytywną odpowiedzią, tym bardziej, że do wypełnienia kontraktu czarnoskóremu Anglikowi zostało jeszcze 2,5 roku, zatem spokojnie można było poczekać do lata i wtedy realizować transfer, jednocześnie mając czas na poszukiwania następcy.

Właśnie, że nie tak spokojnie. Aston Villa, która jest nowym pracodawcą imiennika naszego Fletchera, szukała na gwałt napastnika. A gdy popyt przewyższa podaż, ceny muszą rosnąć gwałtownie. Klub z Birmingham był tego świadom oferując 18 mln ₤, dokładając nawet 6 kolejnych baniek w specjalnych klauzulach. Wydaje się więc, że to właśnie kwestie materialistyczne miały w tym wypadku decydujący głos. Sprzedaż Benta okazuje się największym transferem w historii Sunderlandu, a Steve Bruce już od ładnych paru dni zastanawia się, jak spożytkować zarobione funciaki, których po sezonie tak łatwo od The Villans by nie wyciągnął.

Dlaczego? Jak widzimy, klub, który niedawno ocierał się o top 4, po pożegnaniu m. in. z Jamesem Milnerem i trenerem Martinem O’Neillem spisuje się gorzej niż słabo. Kilka spotkań po półmetku Aston Villa znajduje się tuż nad strefą spadkową – Extrema necessitas extremis nititur rationibus* – jakieś zmiany były konieczne. Padło na wzmocnienie Bentem.

W mojej opinii to właśnie klub z Villa Park jest jedynym podmiotem, który wyraźnie zyskuje na tym transferze. Sunderland pozostaje z jednym zdrowym napastnikiem i trzema kombatantami. Bez szybkiego ruchu jeszcze w bieżącym miesiącu, następne tygodnie dla piłkarzy z Birmingham mogą być zabójcze. Mówiło się o zainteresowaniu naszym Owenem, jednak Sir Alex nie pozwoli sobie na grę trojgiem snajperów do końca sezonu. Z kolei mam trudność ze znalezieniem kryterium, jakim kierował się sam piłkarz zmieniając klub. Jednym podpisem spadł w tabeli Premier League o 11 miejsc. Sportowo, na razie nie zyskuje nic, trudno spodziewać się, aby Aston Villa walczyli jeszcze o coś szczególnego w tym sezonie, co było możliwe z Czarnymi Kotami. Większe pieniądze? Nie lubię wyrokować, iż w swoich poczynaniach piłkarze kierują się tylko i wyłącznie chęcią zwiększenia zarobków, oczywiście z wyjątkiem transferów Manchesteru City. Zła atmosfera w drużynie? Może, nie wiem.

Niezależnie od zamysłów Steve’a Bruce’a i tego, co kierowało Darrenem Bentem, przenosiny 26-latka są na razie największym, obok sprawy Pienaara, wydarzeniem transferowym w Anglii roku pańskiego 2011. Jego efekty łatwo przewidywać, trudniej sprawić, by rzeczywiście miały miejsce.

*Co się wykłada, że ostateczna konieczność posługuje się ostatecznymi racjami.

Danny Welbeck, Darren Bent, Sunderland,

» Nabór do redakcji
» Chcesz opublikować swój tekst na Redlogu? Wy?lij go nam!
» RedCafe.pl: Podyskutuj o meczu na naszym forum

Spotkanie „Czerwonych Diabłów” z drużyną „Czarnych Kotów” będzie jednym z ciekawszych spotkań podczas 19 kolejki Premier League ze względu na to iż drużyna Sunderlandu po ostatnich znakomitych wynikach uplasowała się na 6 pozycji w lidze. Duży wkład na ostatnią formę drużyny z Stadium of Light, miał zawodnik wypożyczony z drużyny ich dzisiejszych przeciwników – Danny Welbeck, który z wiadomych przyczyn nie będzie mógł dzisiaj zagrać. Najciekawszym i absolutnych hitem tej kolejki będzie poniedziałkowe spotkanie w którym Arsenal podejmie na własnym stadionie drugą londyńską ekipę – Chelsea.

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje:Hargreaves (ścięgno udowe), Valencia (kostka), Scholes (pachwina), O’Shea (łydka).
Wątpliwy występ: brak
Ostatnie spotkanie:Manchester United 1-0 Arsenal F.C
Skład: Van der Sar, R. Da Silva, Ferdinand, Vidic, Evra, Nani, Carrick, Anderson (Giggs 85’), Fletcher, Park, Rooney.
Bramki:

Sytuacja przedmeczowa – Sunderland

Kontuzje:Bramble, Campbell, Turner (wszyscy kolano), Carson (bark), Reid (ścięgno udowe), Kilgallon (plecy), Mensah (kostka)
Wątpliwy występ:Meyler (kolano)
Niedostępny: Welbeck
Zawieszony: Cattermole (jedno spotkanie)
Ostatnie spotkanie:Sunderland 1-0 Bolton Wanderers
Skład:Gordon, Onuoha, Ferdinand, Mensah (Elmohamady 21’), Bardsley, Henderson, Cattermole, Richardson, Welbeck, Gyan (Zenden 73’), Bent.
Bramki:

Ostatni pojedynek

Obie te drużyny stanęły na przeciw siebie ostatni raz 02.10.2010 r. kiedy to na „Stadium of Light” padł bezbramkowy remis, czyli mecz zakończył się podziałem punktów. W tym meczu dwukrotnie żółtą kartką zostali ukarani zawodnicy Manchesteru United a byli to Nemanja Vidić w 16 minucie meczu oraz Rafael da Silva w 90 minucie meczu a także jednokrotnie gracz Sunderlandu, a był nim Michael Turner który kartkę otrzymał podobnie jak Rafael w 90 minucie.

Składy

Manchester United:

Sunderland:

Skład sędziowski :
Główny: Phil Dowd
Asystenci: Stuart Burt oraz Adam Watts
Techniczny: Andy Woolmer

Prognozy

Zdecydowanym faworytem w dzisiejszym meczu według bukmacherów jest drużyna gospodarzy na którą kurs opiewa w granicach 1,29 za każdą postawioną złotówkę. Bukmacherzy też wykluczają remis wyznaczając kurs na poziomie 5,50, a także jednoznacznie skreślają wygraną Sunderlandu który parę tygodni temu pokonał na wyjeździe samą Chelsea Londyn za którego wygraną można otrzymać aż 11,00 złoty za każdą postawioną złotówkę.

» Nabór do redakcji

Bramki

1:0

2:0

Manchester United, Premier League, Sunderland, wideo,

Fantastyczny strzał młodziutkiego Welbecka po podaniu naszego ulubieńca (!) – Manucho. Świetny plasowany strzał w okienko – Danny zdjął pajęczynę z bramki i śmiało mógł się cieszyć ze zdobycia bramki na przeciw Stretford End.

Wspaniała asysta w meczu z Tottenhamem (9 listopada):

Anglik świetnie przedarł się wgłąb boiska i to dzięki niemu Sunderland doprowadził do wyrównania w trudnym meczu z Tottenhamem. Dobra dynamika + niezły drybling + łut szczęścia = asysta.

Bramka Welbecka w wygranym 3:0 spotkaniu z Chelsea na Stamford Bridge:

Fatalny błąd Ashleya Cole’a. Welbeck wiedział, gdzie stać i świetnie to wykorzystał. Chelsea na kolanach, a radość Danny’ego po golu wprost niesamowita :-)

I dwie bramki z wczorajszego wieczoru:

Trzeba przyznać, że w Sunderlandzie rośnie nam młoda gwiazda. Świetne występy zaliczał z nie byle jakimi zespołami (Tottenham, Chelsea czy Everton to nie ogórki). Ciągle ogrywa się w pierwszym zespole Steve’a Bruce’a i świetnie radzi sobie w meczach o stawkę.

Po meczu z Chelsea możemy poruszyć każdy temat. Ludzie mogą mówić o Welbecku – jak dobrze zagrał dzisiaj? Jest świetny! Dla 19-latka gra w takim meczu i pokonanie przeciwnika będącego na tym poziomie jest bezsprzecznie świetnym doświadczeniem.
Steve Bruce

Ferguson nieraz mówił, że Welbeck wyrośnie na wspaniałego piłkarza…

A ja polecam lekturę traktującą o naszym młodym wychowanku – „Danny Welbeck. Kim on do diabła jest?”. Co sądzicie o ostatnich występach młodego napastnika United?

Danny Welbeck, Sunderland,

Craven Cottage to w ostatnim czasie jeden z ulubionych stadionów Sir Alexa Fergusona. Na tym oto obiekcie drużyna doświadczonego Szkota bardzo często zostawiała punkty dla średniaka ligi angielskiej – Fulham. Skąd zamiłowanie trenera Manchesteru United do drużyny z zachodniego Londynu? Tego nie wie chyba nawet jego własna żona, Cathie. 22. sierpnia 2010 roku piłkarze z Old Trafford spotkali się z ulubieńcami swojego trenera. Cel na ten mecz był prosty – podtrzymać tradycję.
- Panowie, broń Boże wygrywać na Craven Cottage! Ostatnio traciliśmy tu punkty i tak ma zostać! Dajmy trochę radości tym wspaniałym kibicom Fulham. – mobilizował Ferguson.
Desygnowana jedenastka wiedziała, co robić. Mimo wszystko, jak zawsze w grupie trafi się jakaś czarna owca (w tym wypadku ruda), która nieposłuszna podąża własnymi drogami. Paul Scholes mimo próśb trenera wyprowadził United na prowadzenie. Do przerwy wynik 1:0 dla Czerwonych Diabłów. Trudno opisać, używając do tego kulturalnych słów, jaką suszarkę zrobił trener swojemu środkowemu pomocnikowi za nieposłuszeństwo, jakiego się dopuścił. Piłkarze wiedzieli, że taki wynik nie może dotrwać do końcowego gwizdka sędziego. W 54. minucie spotkania Ferguson odetchnął. Davies strzela bramkę na 1:1. Trybuny oszalały z radości.
- Pora na jakąś zmianę – pomyślał Szkot i krzyknął w stronę rozgrzewających się zawodników swoją niezrozumiałą angielszczyzną – Nani, wchodzisz! Portugalczyk, który domyślił się, że chodzi o niego tylko przez to, że manager wskazał go palcem, zdjął dresy i otrzymując ostatnie wskazówki od trenera, zmierzał do sędziego technicznego gotów zmienić Park Ji-Sunga.
– Aha i jeszcze jedno chłopcze. Gdyby był jakiś karny z kapelusza lub rzut wolny, to wiesz co robić – mrugnął okiem do skrzydłowego United Sir Alex Ferguson. Wszystko szło po myśli Szkota do 84. minuty, kiedy to Hangeland strzelił samobójczego gola.
- Zawsze pod górkę – denerwował się Szkot. Co więcej, dwie minuty po tym zdarzeniu stała się rzecz straszna, otóż obrońca Fulham zagrał piłkę ręką we własnym polu karnym, a sędzia zmuszony był wskazać na wapno. Trzecia bramka oznaczająca zwycięstwo piłkarzy z Old Trafford wisiała w powietrzu. Do piłki podszedł Portugalczyk Nani. Ustawił futbolówkę, lecz w głowie miał słowa managera, które rzucił do niego przed wejściem na murawę. Skrzydłowy United wiedział, że jeśli nie posłucha trenera, sławna już „suszarka” będzie najlżejszym z możliwych wychowawczych środków, które wobec niego zastosuje Sir Alex. Gwizdek sędziego. Strzał. Broni Stockdale! Słabe uderzenie Portugalczyka nie podwyższyło prowadzenia piłkarzy z Old Trafford. Do końca meczu zostało kilka minut. Pobudzone Fulham rzuciło się do odrabiania strat. W 89. minucie spotkania cały stadion ogarnia szalona radość. Wyrównanie! Hangeland – winowajca gola samobójczego – odkupuje swoje winy i strzela gola na 2:2. Po chwili sędzia gwiżdże po raz ostatni. Koniec meczu, podział punktów, brak zwycięstwa, tradycja na Craven Cottage podtrzymana.

Po zwycięstwie 3:0 nad West Hamem United na własnym stadionie przyszedł czas na wyjazdowy mecz z Evertonem. Biorąc pod uwagę formę drużyny Davida Moyesa z poprzedniego sezonu, spotkanie wydawało się ciężką przeprawą na Goodison Park. Ferguson zadowolony z siedmiopunktowej zdobyczy po trzech kolejkach nakreślił taktykę na mecz z ekipą The Toffees. Po czterdziestu dość nudnych minutach błąd w środkowej strefie boiska popełnił Patrica Evra, który zbyt mało czasu poświęcał na treningu ćwiczeniu przewrotek. Gospodarze wypracowali sobie sytuację, po której strzelili gola wicemistrzom Anglii. Czerwone Diabły postanowiły odpowiedzieć na zaczepkę drużyny z Liverpoolu, a Darren Fletcher zdążył wyrównać przed zakończeniem pierwszej połowy. Wynik podobał się Fergusonowi, był przecież sprawiedliwy.
- Oby tak dalej panowie! – mówił w przerwie boss United.
Druga połowa rozpoczęła się od gola Vidica. 2:1 dla gości. Dobrze rozgrywający piłkę piłkarze Fergusona kontrolowali mecz. Efektem boiskowej przewagi była kolejna bramka – na 3:1 podwyższył Dymitar Berbatov. Niezadowolenie kibiców na trybunach rosło z każdą minutą.
- Co robić? – zastanawiał się na ławce trenerskiej Szkot. – Jeśli wygramy, to ci kibice nas wygwiżdżą!
Ferguson zabłysnął swoim geniuszem, wprowadzając za lewego obrońcę Patrica Evrę, skrzydłowego Koreańczyka Park Ji-Sunga. Everton przycisnął, co przyczyniło się do strzelenia bramki kontaktowej przez Tima Cahilla. To jednak nie koniec emocji w tym spotkaniu. Chwilę później piłkarze Davida Moyesa doprowadzają do remisu. 3:3. Mecz ciekawy, dramatyczny, wynik wysoki i… sprawiedliwy.

Ten, kto grał z Boltonem na Reebok Stadium, zdaje sobie sprawę, że ta drużyna to silny średniak w Premier League i o zwycięstwo na terenie gospodarzy nie jest łatwo. Doświadczony Szkot zdawał sobie doskonale sprawę, że nie wygra tego meczu.
Piłkarze wychodzą na boisko, a Ferguson poczuł wibracje komórki w swojej kieszeni. Na wyświetlaczu pojawiło się imię jego żony.
- Słuchaj Alex, jeśli jeszcze raz podkleisz zużytą gumę pod blat kuchenny, to będziesz spał na dole na tapczanie. Ile Ty masz lat? Zachowujesz się jak dziecko! – mówiła podniesionym tonem do słuchawki pani Ferguson.
- Ale kochanie… - Cathie nie chciała słuchać tłumaczeń męża i przerwała połączenie, a zmartwiony lekko Szkot udał się na ławkę trenerską.
Spotkanie to było szermierczym widowiskiem. Cios za cios, gol za gol. Na 1:0 dla gospodarzy po bramce Zata Knighta odpowiedział Nani. W drugiej połowie zaś Michael Owen odrobił straty, strzelając na 2:2, gdyż po uderzeniu Martina Petrowa cieszył się niemal cały stadion gospodarzy. Widowisko dość ciekawe, a wynik oczywiście remisowy.

Zbliżał się kolejny mecz w Premier League, tym razem z Sunderlandem. Sir Alex Ferguson wraz ze swoim sztabem trenerskim zastanawiał się nad doborem składu na to spotkanie.
- A może postawić tym razem na Kuszczaka? – zaproponował Mike Phelan.
- Na kogo? – zdziwił się Szkot.
- Tomka Kuszczaka. Ostatnio bronił dobrze w konfrontacji z Scunthorpe.
- A to ten Polak co u nas na ławce przesiaduje? – dopytywał manager Czerwonych Diabłów.
- Tak. Należy dać mu szansę. Jest zdolny, młody, musi zdobywać doświadczenie, jakże potrzebne w tym fachu. – chwalił Kuszczaka asystent trenera.
- Młody? A co, sugerujesz, że Edwin jest stary? Popatrz na mnie! Holender jest w kwiecie wieku bramkarskiego. – zakończył wymianę zdań Sir Alex Ferguson.
Tuż przed spotkaniem Ferguson rzucił krótkie zdanie do swoich zawodników.
- Remis będzie dobrym wynikiem, panowie.
- Ale jak to, trenerze? – obruszył się kapitan United Vidic. – Przecież nie możemy remisować każdego kolejnego spotkania na wyjeździe w Premier League!
- Milcz Nemanja! Wygrywając wszystkie mecze u siebie i remisując na wyjazdach, odzyskamy tytuł i wyprzedzimy w końcu ten pieprzony Liverpool w ilości zdobytych tytułów, a ja w spokoju będę mógł odejść na emeryturę. To jest metoda na sukces w tym sezonie! – krzyknął kończąc Fergie.
Mecz był niezwykle nudny, więc po co go opisywać. Mimo, że być może nie było to widoczne dla szarego kibica, United kontrolowało przebieg spotkania. Nieśmiertelny Van der Sar wiedział, że słupek uratuje go od utraty bramki, Berbatov wiedział, że gola w tym meczu nie zdobędzie, a jedenastka Czerwonych Diabłów wiedziała już przed pierwszym gwizdkiem sędziego o końcowym remisie w tym spotkaniu.

Powyższy artykuł to czysta ironia i w dużej mierze fikcja literacka autora. Warto jednak zwrócić uwagę na problem, jakim na pewno jest strata punktów w spotkaniach wyjazdowych. Mimo ostatnich słabych wyników poza murami Old Trafford, jestem pełen nadziei, że najbliższa wyjazdowa potyczka Manchesteru United ze Stoke City w Premiership zakończy się wygraną i klątwa remisowych wyjazdów opuści piłkarzy Sir Alexa Fergusona, a hojnością wicemistrzowie Anglii będą dzielić się jednak poza murawą stadionów.

Bolton Wanderers, Everton, Fulham, Manchester United, Sunderland,

Spotkanie „Czarnych Kotów” z „Czerwonymi Diabłami” jest jedynym z sobotnich spotkań, w których jedną ze stron będzie czołowy zespół ligi angielskiej. Pozostali z głównych faworytów swe mecze rozegrają w niedzielę. Wtedy to na Stamford Bridge miecze skrzyżują Chelsea oraz Arsenal. Wracając natomiast do sobotnich spotkań, warto zwrócić uwagę na mecz Tottenhamu z Aston Villą. Choć oczywiście nie można spuszczać oka z dyspozycji bezpośrednich rywali w walce o tytuł, w pierwszej kolejności skupić się należy na spotkaniu z Sunderlandem. Jak to mówią – „umiesz liczyć, licz na siebie”!

Sytuacja przedmeczowa – Sunderland AFC

Kontuzje: Kieran Richardson, Anton Ferdinand, John Mensah (kontuzja ścięgna podkolanowego), Fraizer Campbell, David Meyler (kontuzja kolana), Michael Turner (kontuzja stawu skokowego górnego), Danny Welbeck (nieuprawniony do gry).

Ostatnie spotkanie: Liverpool FC – Sunderland AFC 2:2
Ostatni skład: Mignolet – Onuoha; Turner; Bramble; Bardsley – El-Mohamadi; Henderson;
Cattermole; Malbranque (88′ C. Riveros); Welbeck (82′ A. Gyan) – Bent (90′ B. Zenden).
Bramki: D. Bent 25′; 48′

Sytuacja w lidze: 11. miejsce, 7/18 punktów, bilans bramkowy 7:7

Gwiazda zespołu: Darren Bent
Napastnik Sunderlandu zdaje się udowadniać Fabio Capello, że pominięcie go w kadrze na Mistrzostwa Świata było błędem. Bent strzela jak na zawołanie, potwierdzając, że znakomity ostatni sezon nie był przypadkiem. Napastnik „Czarnych Kotów” w sześciu spotkaniach zdobył aż 5 goli i już na początku sezonu zaczyna się zbliżać do wyniku sprzed roku, jakim było znakomite 23 gole. Warto dodać, że poza nim w ekipie Sunderlandu gole zdobywał tylko Asamoah Gyan (2 bramki).

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Paul Scholes (nadwyrężenie mięśnia łydki), Wayne Rooney (skręcony staw skokowy), Ryan Giggs (kontuzja ścięgna podkolanowego), Antonio Valencia (złamana kostka), Owen Hargreaves (kontuzja kolana).

Ostatnie spotkanie w lidze: Bolton Wanderers – Manchester United 2:2
Ostatni skład w lidze: Van der Sar – O’Shea; Vidić; J. Evans; Evra – Nani; Fletcher (71′ M. Owen); Scholes; Giggs (53′ J. S. Park) – Rooney (61′ F. Macheda); Berbatow.
Bramki: Nani 23′; M. Owen 74′

Ostatnie spotkanie: Valencia CF – Manchester United 0:1
Ostatni skład: Van der Sar – Rafael (90′ J. O’Shea); Ferdinand; Vidić; Evra – Fletcher; Carrick; Anderson (77′ J. Hernandez) – Nani; Berbatow (85′ F. Macheda); Park
Bramki: J. Hernandez 85′

Sytuacja w lidze: 2. miejsce, 12/18 punktów, bilans bramkowy 16:9

Garść statystyk

Po raz ostatni Sunderland i Manchester United zmierzyli się 2. maja bieżącego roku. Wtedy to na Stadium of Light górą byli goście z Manchesteru dzięki bramce Naniego. W tamtym sezonie miało miejsce także drugie spotkanie – remis 2:2 na Old Trafford.
Obydwa zespoły w Premier League mierzyły się 18-krotnie. 13 razy United byli górą, 4 razy padł remis, a raz zwycięstwo zaliczyły „Czarne Koty”.
W ciągu ostatnich 16 ligowych potyczek między tymi zespołami „Czerwone Diabły” ani razu nie schodzili z boiska pokonani. Ostatnia ich ligowa porażka miała miejsce 8 marca 1997 roku na Roker Park, kiedy to Sunderland pokonał Manchester United 2:1.
W Premier League bilans bramkowy w pojedynkach Sunderlandu z Manchesterem wynosi 40:12 na korzyść United.
Sir Alex Ferguson wygrał 11 meczów oraz trzykrotnie zremisował podczas 14 spotkań przeciwko dzisiejszemu menedżerowi Sunderlandu. Żywa legenda Manchesteru United, Steve Bruce, bo o nim mowa, to uczeń Fergusona, który, co widać jak na dłoni, mistrza póki co nie przerósł ani razu.

Przewidywane składy

Sunderland: Mignolet – Onuoha; Da Silva; Bramble; Bardsley – El-Mohamadi; Henderson;
Cattermole; Malbranque; A. Gyan – Bent.
Manchester United: Van der Sar – O’Shea; Vidić; Ferdinand; Evra – Nani; Gibson; Carrick; Park – Owen; Berbatov

Skład sędziowski:
Główny: Chris Foy
Liniowi: Andy Garratt oraz Andy Madley
Techniczny: Paul Tierney

Prognozy

W opinii bukmacherów faworytem są piłkarze z Manchesteru. W wypadku zwycięstwa „Czerwonych Diabłów”, za każdą postawioną złotówkę otrzymuje się 1,70. Sunderland jednak jest w dobrej formie – w ostatnich spotkaniach zremisowali kolejno z Arsenalem oraz Liverpoolem, tracąc kuriozalne bramki. Mogą być zagrożeniem dla United, co ma odzwierciedlenie w stawkach bukmacherów – za remis kursy równe są 3.60, a za zwycięstwo „Czarnych Kotów” – 4,60.

Wypowiedzi przedmeczowe

Szkoda, że nie zagram. Jeśli jednak mógłbym, chciałbym oczywiście zwycięstwa Sunderlandu.
United to mój macierzysty klub i chcę dla nich jak najlepiej w tym sezonie, jednak jestem obecnie piłkarzem „Czarnych Kotów”. To właśnie takie spotkania były powodem mojej przeprowadzki do drużyny Sunderlandu. Frustrujące będzie oglądanie tego spotkania z trybun.

Danny Welbeck

Jeśli uda nam się zagrać tak jak w meczu z Liverpoolem, to jestem przekonany, że wszystko będzie dobrze. Na własnym stadionie gramy dobrze przeciwko wielkim zespołom. W takich spotkaniach każdy zawiesza sobie poprzeczkę wysoko, a do tego możemy liczyć na wsparcie ze strony kibiców. Jeśli powtórzymy nasz występ z meczu z Liverpoolem, to z Manchesterem United powinniśmy rozegrać naprawdę dobrą partię. Nie pamiętam nawet, kiedy po raz ostatni przegraliśmy u siebie z zespołem z wielkiej czwórki. Manchester United ma naprawdę czołowych piłkarzy. Mają Rooneya, Berbatowa, który jest w wielkiej formie, Scholesa, Giggsa, Naniego… można tak wymieniać bez końca. Trzeba jednak pamiętać, że w sobotę muszą przyjechać tutaj walczyć o punkty na tym samym boisku. Najważniejsze, abyśmy dobrze zagrali w obronie, a następnie przysporzyli im problemów”

Darren Bent

Wayne trenował w czwartek i oczywiście chciał grać. Muszę brać jednak pod uwagę to, że kostka nie daje mu spokoju od dłuższego czasu. Skoro zidentyfikowaliśmy problem, to musimy postępować z Rooneyem należycie. Oczywiście, że chce grać, bo taki jest już Wayne. Grał z kontuzją od dłuższego czasu i na pewno się mu to nie przysłużyło. Myślę, że w przyszłym tygodniu będzie już gotowy. My za tydzień nie gramy meczu, ale jest spotkanie reprezentacji Anglii we wtorek. Wszystko zależy od Fabio Capello, czy zechce go powołać. My uznaliśmy, że lepiej jeśli opuści spotkanie z Sunderlandem. Sir Alex Ferguson przed wyprawą na Stadium of Light ma problem nie tylko z Wayne’em Rooneyem. Selekcyjny dylemat dotyczy również Andersona, Rio Ferdinanda i Michaela Carricka, którzy wrócili do gry po długich przerwach. Rio, Michael i Anderson zagrali swoje pierwsze prawdziwe mecze od dawna, więc musimy im się lepiej przyjrzeć. Mam nadzieję, że nie będzie żadnych nawrotów kontuzji. Powrót na boisko z takim rywalem jak Valencia nie jest łatwy. Do tego dochodzi jeszcze podróż do domu. Jakoś musimy sobie z tym poradzić.

Sir Alex Ferguson

Zapraszamy na czat oraz na nasze Forum

Manchester United, Premier League, Premiership, Sunderland, Video,

Nie jestem fanem Internazionale, jednak – przy założeniu, że nie była to zwykła koszulka kupiona na targu, a autentyczny trykot z przed kilkudziesięciu lat – byłbym niezmiernie rad, mając taką w domu. Ciekawe, czy któraś z koszulek, w których w tym sezonie biegają piłkarze klubów z Premier League, będzie potrafiła wzbudzić kiedyś podobne emocje.

Arsenal

Arsenal zgodnie z zaleceniami stowarzyszenia kibiców drużyn Premier League, jako jedna z nielicznych drużyn, zmienia stroje domowe raz na dwa lata. Teraz, po udanym eksperymencie z wprowadzeniem pasów wzdłuż boków trykotu, wraca do tradycyjnego kroju. W ogóle cała nowa kolekcja londyńskiego zespołu bardzo mocno nawiązuje do, udanych dla klubu, wczesnych lat 70tych.

Wyprodukowane przez Nike, biało-czerwone koszulki są genialne w swojej prostocie. Właściwie jedyne, co można zmienić, to nieznacznie zbyt szerokie, czerwone zakończenie rękawków, przez które lepiej prezentuje się wersja z długimi rękawami. To samo tyczy się wyjazdowego trykotu, który zdobiony jest dodatkowo prążkami (lubię prążki), a jego kołnierzyk, w przeciwieństwie do okrągłego z domowego zestawu, wycięty jest w „serek”. Stroje Arsenalu, jak zwykle, stoją na najwyższym poziomie i większość kibiców kanonierów wypowiada się o nich z wielkim zadowoleniem – zresztą również tradycyjnie.

Aston Villa

Miałem mieszane uczucia odnośnie trykotów Nike’a zaprezentowanych przez Aston Ville. Wprawdzie zastosowano ciekawą „kratę” pod rękawami (jak i na spodenkach i skarpetogetrach), ale wydawało mi się, iż brakuje im trochę wdzięku. Z pewnością niekorzystna jest zmiana sponsora, ponieważ w poprzednim sezonie Acorns prezentowało się bardzo ładnie, natomiast, nieszczęśliwie dla estetyki, oprócz nazwy FxPro, na nowych koszulkach znalazło się także hasło, którym ta firma się promuje. Nie jest to może jakaś wielka wada (chociaż spotkałem się z odmiennymi opiniami), ale był to zdecydowanie zbędny zabieg. Mimo wszystko, gdy zobaczyłem piłkarzy z Birmingham na boisku, od razu zdałem sobie sprawę, że Nike, po prostu, poniżej pewnego poziomu nie schodzi i sympatycy Aston Villi powinni być zadowoleni.

Birmingham City

Producent strojów drugiej z drużyn z Birmingham grającej w Premier League obrał dość nietypową formę promocji kolekcji na sezon 2010/11. Otóż, projektanci przygotowali parę wzorów i poprosili o wybranie najładniejszego… kibiców. Najwyraźniej droga obrana przez Xtep była słuszna, ponieważ zaprezentowane przez nich koszulki spotkały się z ciepłym przyjęciem fanów.

Nie przepadam za koszulkami, na których jest tak dużo przecinających się pod różnymi kątami motywów, że trzeba się wysilić, żeby je wszystkie ogarnąć (nieodzownie kojarzą mi się one z IV polską ligą). Jednak koszulki niebieskich są wyjątkowo schludne i chociaż bez rewelacji, to jednak dobrze się prezentują.

Blackburn Rovers

Domowa koszulka Blackburn jest jedną z najładniejszych przygotowanych na nadchodzący sezon. Umbro postawiło na prostotę i zrezygnowało z czerwonych dodatków. Idealną symetrię przełamuje jedynie biały kołnierzyk, a logo producenta jest spoiwem zgrabnie łączącym białą i niebieską połówkę w miłą dla oka całość.

Blackpool

Piłkarzy jednego z trzech beniaminków, konkretnie Blackpool, ubiera firma Carbrini. Stworzona specjalnie na sezon 2010/11 koszulka, z wyjątkiem białego kołnierzyka w „serek”, cała jest pomarańczowa. Myślę, że większość kibiców beniaminka, nie będzie się przejmowała małą oryginalnością nowego stroju, ciesząc się, iż ich ulubieńcy grają w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Bolton

Jeżeli mnie pamięć nie myli, to ostatnim sezonem, w którym Reebok zrobił przyzwoite stroje był ten, w którym Liverpool wygrał Ligę Mistrzów. Od tego czasu, z roku na rok, projektanci tej firmy wymyślają coraz to bardziej ekstrawaganckie, a zarazem gorsze wzory. Ich najnowszy model wygląda niczym spod ręki dziecka, które zmuszono do namalowania zaledwie kilku kresek. Brakuje mi w nim koncepcji, a zarazem wygląda jakby wciąż czekał na dokończenie.

Chelsea

Jakkolwiek, Adidas mógł sobie darować czerwony kołnierzyk, tak domowa koszulka Chelsea prezentuje się naprawdę całkiem nieźle. Tego samego nie można natomiast powiedzieć o pozostałych kompletach. Jestem przeciwnikiem dostosowywania barw użytych w herbie, w taki sposób, aby pasował on kolorystycznie do reszty stroju. Chociaż zabieg ten rzadko się sprawdza (wyjątki stanowią m.in. Bolton i Ajax) i zwykle pozostawia jedynie niesmak, to Adidas zastosował go tworząc koszulki zarówno Chelsea, jak i Liverpoolu.

Poza słabym, wyjazdowym trykotem, natknąłem się również na czarny komplet z turkusowymi dodatkami. Koszulka, kojarząca mi się z drugim zestawem Olimpique Marsylia z sezonu 2008/09 (motyw rąbów i kolorystyka), albo została stworzona wyłącznie na potrzeby europejskich pucharów, albo najprawdopodobniej nie będzie wykorzystywana w ogóle. A szkoda, bo to z pewnością ciekawsza i mniej „kłująca w oczy” alternatywa dla czarnych strojów w pomarańczowe paski.

Wszystko to jednak nic, w porównaniu z jaskrawą, zielonkawą koszulką z przeciętym niebieską linią, granatowym pasem na środku. Jest to najbrzydszy „twór”, w jakim na przestrzeni ostatnich lat przyszło biegać piłkarzom Chelsea. Przynajmniej teraz fani klubu z Londynu mają pewność, że za rok na pewno nie będzie gorzej. Chyba.

Everton

Domowe stroje Le Coq Sportif, w których grają obecnie piłkarze Evertonu są, z wyłączeniem logotypów sponsorów i herbu, całkowicie niebieskie. Natomiast, wywołujący dużo bardziej gorące dyskusje, model stworzony z myślą o spotkaniach wyjazdowych, jest różowy z granatowym pasem na wysokości klatki piersiowej. Jest to odważne posunięcie, które z pewnością nie przekonało wielu osób. Trzeba zaznaczyć, że jest ono inspirowane sezonem 1890/91, kiedy to gracze Evertonu po raz pierwszy w historii sięgnęli po Mistrzostwo Anglii, grając właśnie w różowych koszulkach.

Fulham

Fulham nie tylko zamieniło Roya Hogsona na Marka Hughesa, ale również Nike na Kappa. Zestaw, w którym będą biegać przez najbliższy rok piłkarze z Londynu, przypomina mi koszulkę United z sezonu 2006/07 (oczywiście barwy są inne, ale krój jest bliźniaczo podobny). Moim zdaniem pierwsze stroje prezentują się bardzo dobrze i gdyby nie wyjazdowe koszulki, które nie przypadły mi do gustu, uznałbym, iż Kappa bardzo dobrze „przedstawiła się” kibicom londyńskiej ekipy.

Liverpool

Adidas w swojej najnowszej koszulce dla Liverpoolu nawiązuje do trykotu tegoż zespołu z sezonu 1989/90, kiedy to na Anfield trafił ostatni tytuł Mistrza Anglii. Jakkolwiek lepsza od oryginału, nowa wersja jest zbyt pstrokata i wcale nie powala na kolana.

Lubię prążki, ale wyjazdowa koszulka drużyny z Liverpoolu to najlepszy przykład tego, jak można zniszczyć dobry pomysł. Wszystko za sprawą tego, iż dwukolorowe prążki za bardzo rzucają się w oczy, a czcionka w nazwie sponsora jest zbyt wąska, w wyniku czego wszystko się zlewa i staje się nieczytelne.

Trzeci zestaw doskonale obrazuje to, czego nie lubię w zmienianiu barw herbu. Dobrane kolory sprawiają wrażenie jakbyśmy mieli raczej do czynienia z negatywem, a nie prezentacją jak ma wyglądać koszulka.

Manchester City

Pierwsze stroje City to tradycyjny błękitny z białym zakończeniem rękawków. Koszulka przygotowana przez Umbro na mecze rozgrywane w Manchesterze, ma, tak jak wersja „na wyjazdy”, wygrawerowane prążki, ale o wiele lepszy kołnierzyk. Zestaw wyjazdowy ogólnie wygląda bardziej komicznie, szczególnie, gdy weźmie się pod uwagę skarpetogetry, które z pewnością nie dodają całości powagi.

Manchester United

Pozwolę sobie pominąć pierwsze stroje Manchesteru, ponieważ pisałem o nich już wcześniej (zainteresowanych odsyłam do New Manchester United Home Jersey).

Jeżeli zaś chodzi o nowy komplet wyjazdowy, to nie będę ukrywał – nie zwala z nóg. Nie jest może wybitnie zły, ale piłkarze nie prezentują się w nim najlepiej. Nie podoba mi się również sam pomysł z wykorzystaniem motywu inspirowanego błyskawicą. Szkoda też, że spodenki ewidentnie nie współgrają z koszulką. Całość jednak nie jest odrzucająca, więc nie ma specjalnie powodów do histeryzowania. Szczególnie, że dla wielu wyjazdowy zestaw jest „Tym Ładniejszym Kompletem”.

Niestety przygotowano także tragikomiczne bluzy, w których bramkarze wyglądają niczym żółte, zielone bądź fioletowe – zebry. Chociaż bluzy goalkeeperów zwykle są „rzucające się w oczy”, to uważam, że Nike tym razem niepotrzebnie przekroczył pewną granicę, do której od lat 90tych, nikt się nawet nie zbliżył.

Chciałbym w tym miejscu napisać, że Nike nie popisał się tworząc najnowszą kolekcję i, szczęśliwie, Premier League ominęły takie kiczowate (w pejoratywnym znaczeniu tego słowa) majstersztyki jak stroje FC Porto, Herty Berlin, Werderu Brema czy Juventusu. Muszę to napisać wprost, że przypominające błyskawice zygzaki to, w ostatnich latach, największy niewypał amerykańskiego producenta.

Newcastle United

Kiedy dwa sezony temu Newcastle spadało z ligi, ich sponsorem technicznym był Adidas. Dzisiaj piłkarze The Toons wracają do Premier League w zestawach Pumy. Chociaż, bądź co bądź, oryginalny kołnierzyk mi się nie podoba, a logo producenta na pierwszych strojach można było spróbować umieścić na prawej piersi (symetrycznie względem herbu), to koszulki prezentują się przyzwoicie.

Zaskakujące jest to, jak Puma zmieniając zaledwie kolory obwódki wokół kołnierzyka i usuwając „atrapę mięśni” ze strojów reprezentacji Włoch – potrafiła zrobić fajny, wyjazdowy trykot dla Newcastle.

Stoke City

Stoke City jest jeszcze jedną drużyną, która będzie grała w Premier League w kompletach Adidasa. Zdecydowano się na jednolite rękawy i „rozmazanie” pasów dodatkowymi wstawkami (rozwiązanie trochę podobne do tego jakie wprowadzono w koszulkach Barcelony z ubiegłego sezonu). Moim zdaniem nie są to dobre zmiany i domowe, jak i wyjazdowe, stroje z poprzedniego sezonu wyglądały atrakcyjniej.

Sunderland

Sunderland zdecydował się postawić na prostotę i stroje, w których będziemy oglądać czarne koty w tym sezonie. Wyglądają bardzo estetycznie. Szczęśliwie nowy sponsor nie przytłacza całości, a trykoty są bardzo zgrabne. Umbro pokazało Adidasowi jak należy przygotowywać koszulki w czerwono-białe pasy.

Tottenham Hotspur

Puma przygotowała dla Kogutów aż 6 kompletów na ten sezon. Stroje domowe, wyjazdowe oraz trzecie, ich odpowiedniki na europejskie puchary, różniące się wyłącznie sponsorem.

Podstawowa koszulka Tottenhamu jest tradycyjnie biała z granatowymi dodatkami. Nowy wzór wyglądałby znośnie, gdyby nie niepotrzebny trójkąt pod kołnierzykiem oraz to, że wszystkie wstawki sprawiają wrażenie „uciętych” i niedokończonych. Na obronę nowych strojów trzeba jednak przyznać, że nie można zaprezentowanym zestawom odmówić oryginalności.

Trzeci komplet ma kuriozalny i komiczny wręcz kołnierzyk, dziwny krój oraz nienajlepiej dobrane kolory dodatków. W związku z tym, najlepiej prezentują się drugie stroje, w których podoba mi się, że na jednym rękawie ozdobny pasek jest biały, a na drugim granatowy.

West Bromwich Albion

Pierwsze stroje tego beniaminka prezentują się niemalże fantastycznie. Może niepotrzebne było dodanie guzika przy kołnierzyku (widział kiedyś ktoś koszulkę piłkarską z guzikami? – i tak, wiem, że kiedyś takie robiono), ale tym co tak naprawdę zrujnowało ten zestaw – to duże, czerwone logo sponsora głównego. Gdyby nie ono, byłby to świetny trykot, w którym aż przyjemnie jest się pokazać. Logo HomeServe opatrzone wielkim numerem brytyjskiego telefonu, nie jest jednak tradycyjnym wykorzystaniem miejsca przez sponsora. Sprawia, że chyba każdy, kto zdecyduje się ubrać tę koszulkę, nie oprze się wrażeniu, że jest chodzącą reklamą – wrażeniu, którego brak przywdziewając inne stroje piłkarskie.

West Ham United

Młoty zmieniły sponsora technicznego i w tym sezonie ubierać ich będzie Macron. Nowy dostawca starał się przygotowując stroje nawiązać do historycznych zestawów. Postawienie na proste zestawy było bezpiecznym rozwiązaniem i trudno było źle wywiązać się z zadania zrobienia takich koszulek. Nie prezentują się one jakoś rewelacyjnie, ale też nie ma na co narzekać. Zaznaczę tylko, że mi podoba się sposób zakończenia kołnierzyka „iksem” nawiązującym do dwóch młotów z herbu.

Wigan Athletic

Wiąż zastanawiam się kiedy Wigan doczeka się wreszcie ładnych koszulek. MiFit, czyli nowy dostawca odzieży, zdecydował się spróbować czegoś, czego jeszcze nie było (nie rezygnując jednak ze złotych wstawek), dlatego stroje na sezon 2010/11 będzie charakteryzował duży, biały, niesymetryczny pas, przecinający niebieski trykot wzdłuż lewej piersi. Jak napisałem wcześniej, wciąż zastanawiam się kiedy Wigan doczeka się ładnych koszulek.

Wolverhampton

I wreszcie, nie mniej istotne koszulki przygotowane przez Burra dla wilków, to przykład jak można przygotować porządne stroje specjalnie nie kombinując i nie komplikując sobie pracy. Dobry efekt został osiągnięty poprzez zestawienie prostego kroju z tradycyjnymi barwami klubowymi.

A co Wy myślicie o powyższych koszulkach? Jak je oceniacie? Które Waszym zdaniem mają najwięcej klasy, są najbardziej oryginalne, najładniejsze? I czy zgodzicie się ze mną, że wyjazdowy trykot Interu wygląda jak ciuch do dyskoteki, a nie jak strój piłkarski?

Adidas, Arsenal FC, Aston Villa, Birmingham City, Blackburn Rovers, Blackpool FC, Bolton Wanderers, Chelsea FC, Everton, Fulham FC, koszulki, Liverpool FC, Manchester City, Manchester United, Newcastle United, Nike, Puma, Stoke City, Sunderland, Tottenham Hotspur, West Bromwich Albion, West Ham United, Wigan Athletic, Wolverhampton Wanderers,