1. Czerwone Diabły nie miały większych kłopotów z pokonaniem The Potters. Podopieczni Tony’ego Pulisa zawiedli na całej linii. Przez cały mecz nie stworzyli niemal żadnego zagrożenia pod bramką Bena Amosa i dali się kompletnie zdominować gospodarzom. To już kolejny mecz, w którym Manchester posiada inicjatywę, tym razem, w przeciwieństwie do pojedynku z Liverpoolem, przełożyło się to jednak na groźne okazje i trafienia. Gra United ciągle pozostawia wprawdzie sporo do życzenia, ale widać w niej coraz więcej pozytywów, a powracający po kontuzjach kluczowi zawodnicy powinni tylko pomóc zespołowi w osiągnięciu optymalnej dyspozycji.

2. Po raz kolejny ze świetnej strony pokazał się Paul Scholes. Anglik wspólnie z Carrickiem całkowicie zdominował środkowych pomocników Stoke i przez cały mecz fantastycznie dyrygował grą United. W odpowiednim momencie potrafił przyśpieszyć tempo precyzyjnym przerzutem w boczne sektory boiska, a gdy należało przetrzymać piłkę, robił to równie dobrze. To po jego podaniu faulowany był Park Ji-Sung, co przełożyło się na kluczową dla przebiegu spotkania jedenastkę, skutecznie wykonaną przez Chicharito. O ile kilka tygodni temu wydawało się, że powrót Scholesa to akt desperacji Fergusona, a Anglik niewiele pomoże słabej pomocy Czerwonych Diabłów, to teraz widać wyraźnie, że wychowanek United nie stracił niemal nic ze swojej dawnej dyspozycji i wciąż jest niezwykle ważnym elementem w układance sir Alexa.

3. Chociaż Paul Pogba spędził na murawie Old Trafford tylko kilkanaście minut, trudno było znaleźć kibica Czerwonych Diabłów, którego nie zadowoliłby jego występ. Francuz podszedł do debiutu w Premier League bez kompleksów i spisał się świetnie. Kilka niezłych dryblingów i dośrodkowań, rewelacyjny przegląda pola, ciąg na bramkę – wszystko to wychowanek Le Havre pokazał przeciwko Stoke. Forma Pogby musi cieszyć, zwłaszcza w kontekście transferu Ravela Morrisona, który w czasie trwania wtorkowego spotkania podpisał kontrakt z West Hamem. Odejście tak utalentowanego piłkarza (a dodatkowo wychowanka, urodzonego w Manchesterze) musiało być sporym ciosem dla fanów, ale obiecujący debiut młodzieżowego reprezentanta Trójkolorowych dał nadzieję, że niedługo o krnąbrnym Angliku nikt nie będzie już pamiętał.

4. Decyzja Fergusona o posadzeniu na ławce Rafaela i desygnowaniu na prawą obronę Chrisa Smallinga już przed meczem wzbudziła sporo kontrowersji wśród kibiców United. Brazylijczyk jako jeden z nielicznych nie mógł mieć sobie bowiem nic do zarzucenia po meczu z Liverpoolem i wydawało się, że nie będzie miał żadnych problemów ze znalezieniem miejsca w wyjściowej jedenastce. Sir Alex zdecydował się jednak postawić na byłego piłkarza Fulham, a ten spisał się przyzwoicie, bez problemów zatrzymując niemrawe ataki podopiecznych Pulisa. Wydaje się jednak, że dłuższe utrzymywanie sytuacji, w której Anglik zaczyna mecze na prawej obronie, a Brazylijczyk siada na ławce odbędzie się ze szkodą dla obu stron. Smalling nieraz w ubiegłym, ale również w tym sezonie, pokazywał, jak świetnie radzi sobie na środku obrony, a przesuwany na bok najzwyczajniej marnuje swój potencjał. Natomiast trzymanie na ławce młodszego z braci da Silva, kiedy znajduje się on w takiej dyspozycji jak w spotkaniu z Liverpoolem, zdecydowanie mija się z celem. Pozostaje więc liczyć na to, że decyzja Fergusona motywowana była chęcią wyrównania szans w starciach powietrznych z rosłymi zawodnikami Stoke, a przeciwko Chelsea od początku zobaczymy Rafaela na boku obrony, natomiast świeżo upieczonego reprezentanta Anglii, wspólnie z Ferdinandem, w jej centrum.

5. Z powodu kontuzji Lindegaarda i choroby De Gei okazję do debiutu w Premier League dostał Ben Amos. Anglik nie miał wprawdzie wiele do roboty, ale gdy kilka razy został zatrudniony przez piłkarzy Stoke, spisał się bez zarzutu i wtorkowy mecz na pewno może zaliczyć do udanych. Wobec pierwszych raportów, które sugerują, że kontuzja duńskiego bramkarza jest groźna i niepewnych występów Hiszpana w ostatnim czasie, wychowanek Manchesteru może niespodziewanie stanąć przed życiową szansą. Dużo bardziej prawdopodobny wydaje się wprawdzie szybki powrót między słupki byłego golkipera Atletico, ale kto wie, czy w niezwykle ważnym i prestiżowym pojedynku z Chelsea w bramce Czerwonych Diabłów nie zobaczymy młodego Amosa.

A wyjątkowy 6. wniosek specjalnie dla byłego piłkarza United – There’s only one Darron Gibson ;)

Manchester United, Premier League, Premiership, Stoke City,

Cały piłkarski świat z uwagą śledzi zamykające się powoli okno transferowe (co prawda nie wszędzie już dziś, ale jednak w najbliższym czasie). Pierwsza część dnia nie przyniosła większych hitów, ale mając w pamięci efektowne zakończenie dnia w zeszłym roku, trudno nie mieć nadziei na choć jeden transfer klasowego zawodnika.

23. kolejka Premier League zapowiada się dość ciekawie. Dziś wieczorem prócz interesującego nas meczu United popatrzeć można też na zmagania Chelsea w Walii czy wyjazdy Manchesteru City i Liverpoolu odpowiednio na Goodison Park i Molineux. Jutro z kolei walczące o utrzymanie Blackburn podejmie walczące o grę w europejskich pucharach Newcastle, a formę Arsenalu na Reebok Stadium sprawdzi Bolton.

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Nemanja Vidić (pęknięcie więzadła krzyżowego); Tom Cleverley, Phil Jones, Anders Lindegaard (kontuzja kostki); Michael Owen (naderwanie mięśnia uda)
Występy wątpliwe: Anderson (rehabilitacja); Wayne Rooney, Nani, Ashley Young (kontuzja kostki)
Nieobecni: Darren Fletcher (zawieszenie kariery)

Ostatni mecz: Liverpool FC 2:1 Manchester United
Skład: de Gea – Rafael, Smalling, Evans, Evra – Valencia, Giggs (Berbatow 90′), Scholes (Hernandez 76′), Carrick, Park – Welbeck
Bramki: J. S. Park 38′

Sytuacja w lidze: 2. miejsce, 51/66 punktów; bilans bramkowy 54:21

Sytuacja przedmeczowa – Stoke City

Kontuzje: Mamady Sidibe (zerwanie ścięgna podkolanowego)
Występy wątpliwe: Matthew Etherington (uraz pachwiny)

Ostatni mecz: Derby County 0:2 Stoke City
Skład: Begovic – Wilkinson, Shawcross, Huth, Wilson – Walters, Whitehead, Whelan, Etherington (Pennant 63′) – Crouch (Jones 66′), Jerome (Fuller 77′)
Bramki: C. Jerome 5′; R. Huth 81′

Sytuacja w lidze: 8. miejsce, 30/66 punktów; bilans bramkowy 23:33

Garść statystyk

Dzisiejszy mecz będzie dopiero ósmym w historii starć obu ekip w ramach rozgrywek Premier League. Dotychczasowe statystyki wyglądają nader optymistycznie – 6 zwycięstw i 1 remis przy bilansie bramkowym 17:3 to wynik, który zasługuje na uznanie w obliczu niepowodzeń innych gigantów w starciach z The Potters.

Ostatni mecz obu ekip był właśnie tym jedynym remisem. We wrześniu na Britannia Stadium potężnie inaugurujące sezon United zostało zatrzymane. Na strzał Naniego odpowiedział nowy wówczas nabytek Tony’ego Pulisa, Peter Crouch.

Z kolei po raz ostatni na Old Trafford Stoke przybyło niewiele ponad rok temu. W wieńczącym świąteczny ligowy maraton starciu podopieczni sir Alexa Fergusona zrealizowali swój cel – wygrali 2:1 po golach Javiera Hernandeza i Naniego (który wydaje się mieć patent na Stoke).

Prognozy

Manchester United jest zdecydowanym faworytem dzisiejszego meczu i nie zmieniają tego nawet problemy z obsadą bramki (między słupkami wystąpi bowiem przeziębiony David de Gea, mający dodatkowo za sobą nieudany mecz z Liverpoolem). Kursy ok. 1.35 na zwycięstwo w opozycji do tych wynoszących około 10.00 na porażkę pokazują, jak bardzo w potęgę Czerwonych Diabłów wierzą bukmacherzy.

Są to jednak optymistyczne wizje. Stoke jest trudnym rywalem, a wobec jeszcze większej niż zwykle plagi kontuzji w szeregach United (które dodatkowo zaabsorbowane jest już niedzielnym starciem z Chelsea), losy meczu mogą potoczyć się różnie. Miejmy nadzieję jednak, że słusznie promowana jest zwycięska dla klubu z Old Trafford opcja, a ostatni dzień stycznia upłynie nam jako kolejny epizod wywierania presji na liderującym sąsiedzie zza miedzy.

Wypowiedzi przedmeczowe

Zawsze jest mi z tym źle, kiedy muszę pozwolić młodemu graczowi z dużym potencjałem opuścić nasz klub. Shawcross z pewnością zalicza się do takich piłkarzy.
Miał dużego pecha, chociaż on z powodu dobrych wyników ze Stoke na pewno tak nie uważa, jednak w tamtym czasie mieliśmy w kadrze wielu utalentowanych młodych defensorów.
Woleliśmy zatrzymać Gerarda Pique kosztem Ryana, bowiem nie wiedzieliśmy wtedy, iż Gerard poczuje tęsknotę za domem i poprosi o powrót do Hiszpanii. Żebyśmy wiedzieli o tym z pewnością zatrzymalibyśmy Shawcrossa u siebie.

Sir Alex Ferguson

Premier League, Premiership, Stoke City, Video, wideo,

2. Zgodnie z przedmeczowymi oczekiwaniami środkowi obrońcy United mieli w sobotę sporo roboty, z której wywiązali się bez większych zarzutów. Nie udało im się wprawdzie uniknąć jednego błędu (to właśnie oni mieli powstrzymywać Croucha przy stałych fragmentach gry), ale w wielu innych sytuacjach świetnie czyścili przedpole De Gei i na pewno mogą zaliczyć swój występ do udanych. Ferdinand wprowadził w szeregi defensywne niezwykle potrzebny spokój, natomiast Jones po raz kolejny pokazał, że jest wulkanem energii i nawet grając jako stoper, lubi podłączyć się do ofensywnych akcji zespołu. Ogólnie Anglicy stworzyli bardzo udany duet i kto wie, czy nie będziemy mieli okazji częściej oglądać ich razem w grze.

3. Po raz kolejny słabo wypadł natomiast środek pola. Zarówno Anderson, jak i Fletcher nie potrafili wziąć ciężaru rozgrywania akcji na siebie, przez co Czerwone Diabły stwarzały sobie mało okazji. Jeżeli dodamy do tego słabszy dzień Ashleya Younga (do momentu wejścia Giggsa gra lewą flanką niemal nie istniała), to widać wyraźnie, że za ataki United odpowiedzialny był głównie Nani. To okazało się być zdecydowanie za mało na dobrze zorganizowaną obronę Stoke i wystarczyło do zdobycia tylko jednej bramki. Wracając do środkowych pomocników, kontuzja Toma Cleverleya okazała się dużo boleśniejsza niż spodziewało się wielu fachowców. Bez obecności młodego Anglika, Anderson spisuje się zdecydowanie słabiej, a żaden z jego potencjalnych zastępców nie jest graczem o podobnym profilu (Fletcher i Carrick dużo lepiej radzą sobie w destrukcji niż w kreowaniu gry). Pozostaje więc tylko czekać na powrót wychowanka United do gry i liczyć na to, że w następnych spotkaniach inni piłkarze środka pola spiszą się lepiej.

4. Kolejny rozegrany mecz i kolejne urazy – taki scenariusz staje się powoli zwyczajem po spotkaniach United. Tym razem na listę kontuzjowanych trafili Carrick, Rooney, Evans (wszyscy ucierpieli na ostatnim treningu przed pojedynkiem ze Stoke) i Hernandez (Meksykanin musiał opuścić plac gry zaledwie po kilku rozegranych minutach). Szczególnie martwi wypadnięcie za składu Rooneya, który w ostatnim czasie znajdował się w znakomitej formie i zdobywał bramki jak na zawołanie. Z pierwszych głosów dochodzących z obozu Czerwonych Diabłów wynika jednak, że nie jest to groźna kontuzja i Anglik będzie musiał pauzować jedynie tydzień, opuszczając mecz Ligi Mistrzów przeciwko Basel i ewentualnie ligową potyczkę z Norwich. Sporym problemem może okazać się natomiast uraz Evansa, linia obrony była już bowiem mocno przetrzebiona, a teraz dodatkowo będzie pozbawiona regularnie występującego ostatnio Irlandczyka. Na razie w jego miejsce Ferguson wystawia Valencię, a ten nie zawodzi, ale w starciu z mocniejszymi rywalami niż Stoke, może się to zemścić na Czerwonych Diabłach.

5. Dimitar Berbatov dostał w końcu szansę na występ od pierwszego gwizdka sędziego, ale nie pokazał nic, co mogłoby skłonić Sir Alexa do częstszego wystawiania go w wyjściowej jedenastce. Bułgar zwalniał grę United, zbyt często holując piłkę przy nodze, co pozwalało Stoke na ustawienie zasieków obronnych, które były trudne do przejścia. Niewiele pożytku było również z jego gry pod bramką Begovicia, nie potrafił bowiem znaleźć sobie wolnej przestrzeni, a nawet gdy wreszcie mu się to udawało, zazwyczaj futbolówka spokojnie lądowała w rękawicach golkipera gospodarzy. Wydaje się, że byłemu napastnikowi Tottenhamu nie do końca pasuje nowy styl gry zespołu. Ataki oparte na dużej mobilności wszystkich graczy i częstej wymianie pozycji, nie pasują do niezbyt szybkiego Berbatova, który dużo lepiej czuł się, gdy zespół dłużej przygotowywał akcje ofensywne. Bułgar na pewno będzie miał jeszcze okazje do wykazania się na boisku i istnieje spora szansą, ze je wykorzysta, ale czeka go trudny rok, który może zaważyć na jego przyszłości w barwach Czerwonych Diabłów.
Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Manchester United, Premier League, Premiership, Stoke City,

Prawdziwy Diabeł

Nie będę tutaj pisał, jaki to powinien być piłkarz United, bo każdy ma swoje zdanie na ten temat. Uważam jednak, że zawodowy piłkarz, który dostaje pieniądze za grę w piłkę, podczas spotkania o punkty powinien na murawie zostawić kawałek serca i kilka litrów potu. Styl gry Evry każdy zna, w każdym meczu gra tak samo, bez żadnej taryfy ulgowej dla rywala, biega za dwóch (czyt. za Berbatova), zostawia wszystkie siły na murawie. To jest dla mnie piłkarz genialny. Dzisiaj grał z przypisaną pozycją lewego pomocnika. Wywiązywał się z niej co najmniej dobrze, choć ja jednak uważam, że nie powinien na tej pozycji już więcej grać, bo lepiej spełnia się na swojej nominalnej pozycji, bocznego obrońcy. Tak trzymaj Pat!

Jeśli diabeł, no to i rogi

Święci mają aureole, tak? Z tego wynika, że diabeł powinien mieć rogi. Piłkarze Manchesteru takowych na głowie nie noszą, ale jeśli nadarzy się okazja do wykorzystania „rogów” do zdobycia bramki, to takiej szansy nie marnują. Dzisiaj Hernandez w ekwilibrystyczny sposób pokonał Sorensena właśnie po dobrze rozegranym rzucie rożnym Evry z Nanim. Widać, że cały czas ten element jest ćwiczony na treningach, bo przyglądam się temu aspektowi gry od początku sezonu.

Regres van der Sara

Widać niestety, że Holender nie jest już w takiej formie jak kilka sezonów temu. Nie popełnił w dzisiejszym meczu kuriozalnych błędów, po których straciliśmy bramkę, lecz miał problemy z grą na przedpolu i podejmował czasami złe decyzje, jak na przykład ta, po której wyszedł z bramki, wykopał piłkę na około czterdziesty metr, wprost pod nogi jednego z graczy Stoke, który mógł spokojnie trafić do siatki. Na nasze szczęście, choć chyba bardziej na szczęście van der Sara, futbolówka minęła bramkę.

Dziękuję Panie sędzio

Dziękuję za niewyrzucenie z boiska, jeszcze w pierwszej połowie spotkania, Gary’ego Neville’a. Mam natomiast żal za to, że nie zauważył Pan w 68. minucie ręki w polu karnym Stoke.

Ogół

Typowy mecz bez rewelacji i fajerwerków. Liczą się trzy punkty, to jest najważniejsze. Za szersze komentarze nie chce się brać. Mecz nabrał rumieńców dopiero po strzelonej bramce przez Tuncaya. Miło było oglądać cieszącego się Hernandeza po bramce dającej komplet punktów. Miód na serce, bo już miałem w myślach widmo remisu ze Stoke.

Manchester United, Premier League, Stoke City,

Sytuacja przedmeczowa – Stoke City

Kontuzje: Mamady Sidibe (uraz kostki)
Wątpliwy występ: Ricardo Fuller (uraz barku)
Ostatnie spotkanie: Bolton Wanderers – Stoke City 2-1
Skład: Sorensen – Huth, Shawcross, Faye, Collins – Pennant (Fuller 66’ (Gudjohnsen 76’)), Delap, Whitehead, Etherington – Walters (Whelan 86’), Jones
Bramki: Delap 47’

Sytuacja w lidze: 9. miejsce, 10/24 punktów, bilans bramkowy 9:11

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Antonio Valencia (uraz kostki), Owen Hargreaves (uraz łydki), Johnny Evans (uraz biodra), Ryan Giggs (naderwanie ścięgno), Wayne Rooney (uraz kostki)
Wątpliwy występ: brak
Ostatnie spotkanie w lidze: Manchester United – West Bromwich Albion 2:2
Skład: Van der Sar – Rafael, Ferdinand, Vidić, Evra – Nani, Carrick (Scholes 72′), Anderson (Rooney 72′), Giggs (Gibson 43′) – Berbatow, Hernandez.
Bramki: Hernandez 5’, Nani 25’

Sytuacja w lidze: 4. miejsce, 14/24 punktów, bilans bramkowy 18:11

Ostatnie spotkanie:

Po raz ostatnie piłkarze Stoke City i Manchesteru zmierzyli się na sam koniec poprzedniego sezonu. Czerwone Diabły wygrały pewnie 4-0 po golach Fletchera, Giggsa, Parka i samobójczej Higgingbothama. Wysokie zwycięstwo nie ucieszyło jednak ani piłkarzy ani kibiców, ponieważ nie udało się odrobić straty do Chelsea i szansa na czwarte mistrzostwo z rzędu legła w gruzach.

Przewidywane składy:

Stoke City: Begovic – Huth, Shawcross, Faye, Collins – Pennant, Delap, Whelan, Etherington – Walters, Jones.

Manchester United: Van der Sar – Rafael, Ferdinand, Vidić, Evra – Nani, Fletcher, Scholes, Park – Berbatow, Hernandez.

Sędziowie spotkania

Sędzia główny: Andre Marriner
Asystenci: Mike Cairns oraz Martin Yerby
Sędzia techniczny: Mike Jones

Prognozy

Według bukmacherów faworytem do zwycięstwa jest Manchester United – za jedną postawioną na Czerwone Diabły złotówkę otrzymamy zaledwie 1,63. Na wygranej Stoke, albo remisie można zarobić dużo więcej – kurs ma wysokość odpowiednio 5,25 i 3,60.

Bramki

0:1 Chica…

1:1 Tuncay

1:2 …rito!!!

Manchester United, Premier League, Premiership, Stoke City, wideo,

Obecnie strata do lidera – Chelsea, wynosi tylko, albo aż 5 punktów. Dlaczego tylko? Otóż, podopieczni Carla Ancelottiego spośród trzech ostatni spotkań, jedno wygrali, jedno zremisowali (z Aston Villa) i jedno przegrali (Man City). Z 9 możliwych punktów zdobyli 4. Dodając te pięć oczek straconych przez The Blues w ostatnich trzech spotkaniach do 5 punktów przewagi, którą ma lider na United mamy 10 punktów różnicy. Mimo iż jest to dopiero początek sezonu, 10-punktowa strata wydaje się niezwykle ciężka do odrobienia. Dlaczego napisałem aż? United wygrywając spotkanie z West Brom i Boltonem, miałoby teraz zaledwie jedno oczko straty do lidera.

Ostatnie zawirowania wokół klubu, z pewnością nie ułatwią zadania. Sir Alex Ferguson stoi przed niezwykle trudnym i ważnym zadaniem. Jeśli chce, by jego zespół nadal liczył się w walce o końcowe zwycięstwo, musi sprawić, by jego podopieczni znów zaczęli wygrywać. Każda kolejna kolejna wpadka może przekreślić szanse United na zwycięstwo w Premier League w sezonie 2010/2011.

Patrząc na dokonania 68-letniego Szkota nie mam wątpliwości, że jest on w stanie przywrócić swój zespół na odpowiednie tory, jednak pozostaje pytanie, czy zawodnicy są w stanie? Czy ta cała szopka, inaczej tego nazwać nie potrafię, z Rooneyem nie odbije się na nich negatywnie i po raz kolejny będziemy mieli do czynienia z zaskakującym wynikiem? Odpowiedź na to pytanie otrzymamy w niedziele przed 16.

Tymczasem oczekując na mecz ze Stoke City możemy spróbować rozgryźć doświadczonego Szkota i spróbować odgadnąć jaka „11″ wybiegnie w niedziele na Britannia Stadium.

Ilu kibiców United i fanów piłki nożnej, tyle składów. Jednak po rozpatrzeniu wielu za i przeciw, wydaje mi się, że ci zawodnicy wybiegną w podstawowym składzie.

Co do obsady bramkarza, to chyba nie ma wątpliwości. Edwin to wciąż klasa sama w sobie, a jego błąd w ostatnim meczu tego zmienia.

W obronie powinniśmy zobaczyć tych samych zawodników co tydzień temu. Rio w środę dostał wolne od trenera, gdyż wszyscy ciągle mamy w pamięci jego niedawne problemy ze zdrowiem. Rafael, Vidić i Evra spisują się bez większych zarzutów, więc nie widzę powodu by to zmieniać.

W pomocy pewniakiem jest Nani, który ostatnio jest w bardzo wysokiej formie i zapewne od niego, SAF zaczyna wybieranie pomocników. Portugalczyk hasać będzie po prawej flance, a po lewej? Park, który ostatnio delikatnie mówiąc zawodzi? Czy Obertan, po którym nie wiadomo czego się spodziewać? Ciężko stwierdzić, jednak wydaje mi się, że w pierwszym składzie wybiegnie Koreańczyk. W środku pola zapewne zagra Scholes, który ostatnio trochę odpoczywał i mam nadzieję, że Carrick, który w ostatnich meczach wykonuje kawał dobrej roboty w defensywie. Jest jeszcze Fletcher, jednak Szkot nie jest w swej najwyższej formie i wydaje się, że powinien zasiąść na ławce.

W ataku spodziewam się dwójki Berbatov – Chicharito. Bułgar w tym sezonie jest najlepszym strzelcem Czerwonych Diabłów i jakoś nie potrafię sobie wyobrazić, by mógł nie zagrać w tym meczu. W obliczu kontuzji Owena i Rooneya, oraz słabej postawie Kiko w ostatnim spotkaniu, spodziewam się, że partnerować mu będzie Javier Hernandez.

Czy tak w niedziele będzie cieszył się Ferguson? Zobaczymy.

Autor: Patryk Tuzgier

Manchester United, Stoke City,

Nie jestem fanem Internazionale, jednak – przy założeniu, że nie była to zwykła koszulka kupiona na targu, a autentyczny trykot z przed kilkudziesięciu lat – byłbym niezmiernie rad, mając taką w domu. Ciekawe, czy któraś z koszulek, w których w tym sezonie biegają piłkarze klubów z Premier League, będzie potrafiła wzbudzić kiedyś podobne emocje.

Arsenal

Arsenal zgodnie z zaleceniami stowarzyszenia kibiców drużyn Premier League, jako jedna z nielicznych drużyn, zmienia stroje domowe raz na dwa lata. Teraz, po udanym eksperymencie z wprowadzeniem pasów wzdłuż boków trykotu, wraca do tradycyjnego kroju. W ogóle cała nowa kolekcja londyńskiego zespołu bardzo mocno nawiązuje do, udanych dla klubu, wczesnych lat 70tych.

Wyprodukowane przez Nike, biało-czerwone koszulki są genialne w swojej prostocie. Właściwie jedyne, co można zmienić, to nieznacznie zbyt szerokie, czerwone zakończenie rękawków, przez które lepiej prezentuje się wersja z długimi rękawami. To samo tyczy się wyjazdowego trykotu, który zdobiony jest dodatkowo prążkami (lubię prążki), a jego kołnierzyk, w przeciwieństwie do okrągłego z domowego zestawu, wycięty jest w „serek”. Stroje Arsenalu, jak zwykle, stoją na najwyższym poziomie i większość kibiców kanonierów wypowiada się o nich z wielkim zadowoleniem – zresztą również tradycyjnie.

Aston Villa

Miałem mieszane uczucia odnośnie trykotów Nike’a zaprezentowanych przez Aston Ville. Wprawdzie zastosowano ciekawą „kratę” pod rękawami (jak i na spodenkach i skarpetogetrach), ale wydawało mi się, iż brakuje im trochę wdzięku. Z pewnością niekorzystna jest zmiana sponsora, ponieważ w poprzednim sezonie Acorns prezentowało się bardzo ładnie, natomiast, nieszczęśliwie dla estetyki, oprócz nazwy FxPro, na nowych koszulkach znalazło się także hasło, którym ta firma się promuje. Nie jest to może jakaś wielka wada (chociaż spotkałem się z odmiennymi opiniami), ale był to zdecydowanie zbędny zabieg. Mimo wszystko, gdy zobaczyłem piłkarzy z Birmingham na boisku, od razu zdałem sobie sprawę, że Nike, po prostu, poniżej pewnego poziomu nie schodzi i sympatycy Aston Villi powinni być zadowoleni.

Birmingham City

Producent strojów drugiej z drużyn z Birmingham grającej w Premier League obrał dość nietypową formę promocji kolekcji na sezon 2010/11. Otóż, projektanci przygotowali parę wzorów i poprosili o wybranie najładniejszego… kibiców. Najwyraźniej droga obrana przez Xtep była słuszna, ponieważ zaprezentowane przez nich koszulki spotkały się z ciepłym przyjęciem fanów.

Nie przepadam za koszulkami, na których jest tak dużo przecinających się pod różnymi kątami motywów, że trzeba się wysilić, żeby je wszystkie ogarnąć (nieodzownie kojarzą mi się one z IV polską ligą). Jednak koszulki niebieskich są wyjątkowo schludne i chociaż bez rewelacji, to jednak dobrze się prezentują.

Blackburn Rovers

Domowa koszulka Blackburn jest jedną z najładniejszych przygotowanych na nadchodzący sezon. Umbro postawiło na prostotę i zrezygnowało z czerwonych dodatków. Idealną symetrię przełamuje jedynie biały kołnierzyk, a logo producenta jest spoiwem zgrabnie łączącym białą i niebieską połówkę w miłą dla oka całość.

Blackpool

Piłkarzy jednego z trzech beniaminków, konkretnie Blackpool, ubiera firma Carbrini. Stworzona specjalnie na sezon 2010/11 koszulka, z wyjątkiem białego kołnierzyka w „serek”, cała jest pomarańczowa. Myślę, że większość kibiców beniaminka, nie będzie się przejmowała małą oryginalnością nowego stroju, ciesząc się, iż ich ulubieńcy grają w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Bolton

Jeżeli mnie pamięć nie myli, to ostatnim sezonem, w którym Reebok zrobił przyzwoite stroje był ten, w którym Liverpool wygrał Ligę Mistrzów. Od tego czasu, z roku na rok, projektanci tej firmy wymyślają coraz to bardziej ekstrawaganckie, a zarazem gorsze wzory. Ich najnowszy model wygląda niczym spod ręki dziecka, które zmuszono do namalowania zaledwie kilku kresek. Brakuje mi w nim koncepcji, a zarazem wygląda jakby wciąż czekał na dokończenie.

Chelsea

Jakkolwiek, Adidas mógł sobie darować czerwony kołnierzyk, tak domowa koszulka Chelsea prezentuje się naprawdę całkiem nieźle. Tego samego nie można natomiast powiedzieć o pozostałych kompletach. Jestem przeciwnikiem dostosowywania barw użytych w herbie, w taki sposób, aby pasował on kolorystycznie do reszty stroju. Chociaż zabieg ten rzadko się sprawdza (wyjątki stanowią m.in. Bolton i Ajax) i zwykle pozostawia jedynie niesmak, to Adidas zastosował go tworząc koszulki zarówno Chelsea, jak i Liverpoolu.

Poza słabym, wyjazdowym trykotem, natknąłem się również na czarny komplet z turkusowymi dodatkami. Koszulka, kojarząca mi się z drugim zestawem Olimpique Marsylia z sezonu 2008/09 (motyw rąbów i kolorystyka), albo została stworzona wyłącznie na potrzeby europejskich pucharów, albo najprawdopodobniej nie będzie wykorzystywana w ogóle. A szkoda, bo to z pewnością ciekawsza i mniej „kłująca w oczy” alternatywa dla czarnych strojów w pomarańczowe paski.

Wszystko to jednak nic, w porównaniu z jaskrawą, zielonkawą koszulką z przeciętym niebieską linią, granatowym pasem na środku. Jest to najbrzydszy „twór”, w jakim na przestrzeni ostatnich lat przyszło biegać piłkarzom Chelsea. Przynajmniej teraz fani klubu z Londynu mają pewność, że za rok na pewno nie będzie gorzej. Chyba.

Everton

Domowe stroje Le Coq Sportif, w których grają obecnie piłkarze Evertonu są, z wyłączeniem logotypów sponsorów i herbu, całkowicie niebieskie. Natomiast, wywołujący dużo bardziej gorące dyskusje, model stworzony z myślą o spotkaniach wyjazdowych, jest różowy z granatowym pasem na wysokości klatki piersiowej. Jest to odważne posunięcie, które z pewnością nie przekonało wielu osób. Trzeba zaznaczyć, że jest ono inspirowane sezonem 1890/91, kiedy to gracze Evertonu po raz pierwszy w historii sięgnęli po Mistrzostwo Anglii, grając właśnie w różowych koszulkach.

Fulham

Fulham nie tylko zamieniło Roya Hogsona na Marka Hughesa, ale również Nike na Kappa. Zestaw, w którym będą biegać przez najbliższy rok piłkarze z Londynu, przypomina mi koszulkę United z sezonu 2006/07 (oczywiście barwy są inne, ale krój jest bliźniaczo podobny). Moim zdaniem pierwsze stroje prezentują się bardzo dobrze i gdyby nie wyjazdowe koszulki, które nie przypadły mi do gustu, uznałbym, iż Kappa bardzo dobrze „przedstawiła się” kibicom londyńskiej ekipy.

Liverpool

Adidas w swojej najnowszej koszulce dla Liverpoolu nawiązuje do trykotu tegoż zespołu z sezonu 1989/90, kiedy to na Anfield trafił ostatni tytuł Mistrza Anglii. Jakkolwiek lepsza od oryginału, nowa wersja jest zbyt pstrokata i wcale nie powala na kolana.

Lubię prążki, ale wyjazdowa koszulka drużyny z Liverpoolu to najlepszy przykład tego, jak można zniszczyć dobry pomysł. Wszystko za sprawą tego, iż dwukolorowe prążki za bardzo rzucają się w oczy, a czcionka w nazwie sponsora jest zbyt wąska, w wyniku czego wszystko się zlewa i staje się nieczytelne.

Trzeci zestaw doskonale obrazuje to, czego nie lubię w zmienianiu barw herbu. Dobrane kolory sprawiają wrażenie jakbyśmy mieli raczej do czynienia z negatywem, a nie prezentacją jak ma wyglądać koszulka.

Manchester City

Pierwsze stroje City to tradycyjny błękitny z białym zakończeniem rękawków. Koszulka przygotowana przez Umbro na mecze rozgrywane w Manchesterze, ma, tak jak wersja „na wyjazdy”, wygrawerowane prążki, ale o wiele lepszy kołnierzyk. Zestaw wyjazdowy ogólnie wygląda bardziej komicznie, szczególnie, gdy weźmie się pod uwagę skarpetogetry, które z pewnością nie dodają całości powagi.

Manchester United

Pozwolę sobie pominąć pierwsze stroje Manchesteru, ponieważ pisałem o nich już wcześniej (zainteresowanych odsyłam do New Manchester United Home Jersey).

Jeżeli zaś chodzi o nowy komplet wyjazdowy, to nie będę ukrywał – nie zwala z nóg. Nie jest może wybitnie zły, ale piłkarze nie prezentują się w nim najlepiej. Nie podoba mi się również sam pomysł z wykorzystaniem motywu inspirowanego błyskawicą. Szkoda też, że spodenki ewidentnie nie współgrają z koszulką. Całość jednak nie jest odrzucająca, więc nie ma specjalnie powodów do histeryzowania. Szczególnie, że dla wielu wyjazdowy zestaw jest „Tym Ładniejszym Kompletem”.

Niestety przygotowano także tragikomiczne bluzy, w których bramkarze wyglądają niczym żółte, zielone bądź fioletowe – zebry. Chociaż bluzy goalkeeperów zwykle są „rzucające się w oczy”, to uważam, że Nike tym razem niepotrzebnie przekroczył pewną granicę, do której od lat 90tych, nikt się nawet nie zbliżył.

Chciałbym w tym miejscu napisać, że Nike nie popisał się tworząc najnowszą kolekcję i, szczęśliwie, Premier League ominęły takie kiczowate (w pejoratywnym znaczeniu tego słowa) majstersztyki jak stroje FC Porto, Herty Berlin, Werderu Brema czy Juventusu. Muszę to napisać wprost, że przypominające błyskawice zygzaki to, w ostatnich latach, największy niewypał amerykańskiego producenta.

Newcastle United

Kiedy dwa sezony temu Newcastle spadało z ligi, ich sponsorem technicznym był Adidas. Dzisiaj piłkarze The Toons wracają do Premier League w zestawach Pumy. Chociaż, bądź co bądź, oryginalny kołnierzyk mi się nie podoba, a logo producenta na pierwszych strojach można było spróbować umieścić na prawej piersi (symetrycznie względem herbu), to koszulki prezentują się przyzwoicie.

Zaskakujące jest to, jak Puma zmieniając zaledwie kolory obwódki wokół kołnierzyka i usuwając „atrapę mięśni” ze strojów reprezentacji Włoch – potrafiła zrobić fajny, wyjazdowy trykot dla Newcastle.

Stoke City

Stoke City jest jeszcze jedną drużyną, która będzie grała w Premier League w kompletach Adidasa. Zdecydowano się na jednolite rękawy i „rozmazanie” pasów dodatkowymi wstawkami (rozwiązanie trochę podobne do tego jakie wprowadzono w koszulkach Barcelony z ubiegłego sezonu). Moim zdaniem nie są to dobre zmiany i domowe, jak i wyjazdowe, stroje z poprzedniego sezonu wyglądały atrakcyjniej.

Sunderland

Sunderland zdecydował się postawić na prostotę i stroje, w których będziemy oglądać czarne koty w tym sezonie. Wyglądają bardzo estetycznie. Szczęśliwie nowy sponsor nie przytłacza całości, a trykoty są bardzo zgrabne. Umbro pokazało Adidasowi jak należy przygotowywać koszulki w czerwono-białe pasy.

Tottenham Hotspur

Puma przygotowała dla Kogutów aż 6 kompletów na ten sezon. Stroje domowe, wyjazdowe oraz trzecie, ich odpowiedniki na europejskie puchary, różniące się wyłącznie sponsorem.

Podstawowa koszulka Tottenhamu jest tradycyjnie biała z granatowymi dodatkami. Nowy wzór wyglądałby znośnie, gdyby nie niepotrzebny trójkąt pod kołnierzykiem oraz to, że wszystkie wstawki sprawiają wrażenie „uciętych” i niedokończonych. Na obronę nowych strojów trzeba jednak przyznać, że nie można zaprezentowanym zestawom odmówić oryginalności.

Trzeci komplet ma kuriozalny i komiczny wręcz kołnierzyk, dziwny krój oraz nienajlepiej dobrane kolory dodatków. W związku z tym, najlepiej prezentują się drugie stroje, w których podoba mi się, że na jednym rękawie ozdobny pasek jest biały, a na drugim granatowy.

West Bromwich Albion

Pierwsze stroje tego beniaminka prezentują się niemalże fantastycznie. Może niepotrzebne było dodanie guzika przy kołnierzyku (widział kiedyś ktoś koszulkę piłkarską z guzikami? – i tak, wiem, że kiedyś takie robiono), ale tym co tak naprawdę zrujnowało ten zestaw – to duże, czerwone logo sponsora głównego. Gdyby nie ono, byłby to świetny trykot, w którym aż przyjemnie jest się pokazać. Logo HomeServe opatrzone wielkim numerem brytyjskiego telefonu, nie jest jednak tradycyjnym wykorzystaniem miejsca przez sponsora. Sprawia, że chyba każdy, kto zdecyduje się ubrać tę koszulkę, nie oprze się wrażeniu, że jest chodzącą reklamą – wrażeniu, którego brak przywdziewając inne stroje piłkarskie.

West Ham United

Młoty zmieniły sponsora technicznego i w tym sezonie ubierać ich będzie Macron. Nowy dostawca starał się przygotowując stroje nawiązać do historycznych zestawów. Postawienie na proste zestawy było bezpiecznym rozwiązaniem i trudno było źle wywiązać się z zadania zrobienia takich koszulek. Nie prezentują się one jakoś rewelacyjnie, ale też nie ma na co narzekać. Zaznaczę tylko, że mi podoba się sposób zakończenia kołnierzyka „iksem” nawiązującym do dwóch młotów z herbu.

Wigan Athletic

Wiąż zastanawiam się kiedy Wigan doczeka się wreszcie ładnych koszulek. MiFit, czyli nowy dostawca odzieży, zdecydował się spróbować czegoś, czego jeszcze nie było (nie rezygnując jednak ze złotych wstawek), dlatego stroje na sezon 2010/11 będzie charakteryzował duży, biały, niesymetryczny pas, przecinający niebieski trykot wzdłuż lewej piersi. Jak napisałem wcześniej, wciąż zastanawiam się kiedy Wigan doczeka się ładnych koszulek.

Wolverhampton

I wreszcie, nie mniej istotne koszulki przygotowane przez Burra dla wilków, to przykład jak można przygotować porządne stroje specjalnie nie kombinując i nie komplikując sobie pracy. Dobry efekt został osiągnięty poprzez zestawienie prostego kroju z tradycyjnymi barwami klubowymi.

A co Wy myślicie o powyższych koszulkach? Jak je oceniacie? Które Waszym zdaniem mają najwięcej klasy, są najbardziej oryginalne, najładniejsze? I czy zgodzicie się ze mną, że wyjazdowy trykot Interu wygląda jak ciuch do dyskoteki, a nie jak strój piłkarski?

Adidas, Arsenal FC, Aston Villa, Birmingham City, Blackburn Rovers, Blackpool FC, Bolton Wanderers, Chelsea FC, Everton, Fulham FC, koszulki, Liverpool FC, Manchester City, Manchester United, Newcastle United, Nike, Puma, Stoke City, Sunderland, Tottenham Hotspur, West Bromwich Albion, West Ham United, Wigan Athletic, Wolverhampton Wanderers,

W drużynie Czerwonych Diabłów nie zabraknie Rio Ferdinanda, który zagrał kilka minut w ostatnim meczu z Sunderlandem, oprócz tego sir Alex Ferguson będzie mógł skorzystać z Owena Hargreavesa. Wiadomo, że nie ujrzymy już Antonio Valencii, który nabawił się urazu w ostatnim spotkaniu sezonu nie zagrają również Anderson i Michael Owen.

Kadry

Manchester United: van der Sar, Kuszczak, Foster, Neville, O’Shea, Rafael, De Laet, Ferdinand, Vidic, Evans, Evra, Carrick, Hargreaves, Scholes, Fletcher, Park, Gibson, Obertan, Giggs, Nani, Berbatov, Rooney, Macheda, Diouf.

Stoke City: Begovic, Huth, Abdoulaye Faye, Shawcross, Collins, Higginbotham, Lawrence, Whelan, Whitehead, Delap, Etherington, Kitson, Fuller, Tuncay, Sidibe, Pugh, Wilkinson, Moult, Beattie, Amdy Faye, Diao, Simonsen.

Najlepsi strzelcy

Manchester United:
Wayne Rooney: 34 gole (26 ligowych)
Dymitr Berbatow: 12 goli (12 ligowych)

Stoke City:
Ricardo Fuller: 8 goli (3 ligowe)
Matthew Etherington: 7 goli (5 ligowych)

Sędziowie

Główny: Mark Clattenburg
Asystenci: Dave Bryan & Michael Murphy
Techniczny: Chris Foy

Ostatnie spotkanie

Stoke City 0-2 Manchester United (26 wrzesień 2009 )
Berbatow 62., O’Shea 77.

Sytuacja w tabeli

Manchester United:
Najwyższa możliwa pozycja: 1. miejsce (16 milionów funtów)
Najniższa możliwa pozycja: 2. miejsce (15.2 miliona funtów)

Stoke City:
Najwyższa możliwa pozycja: 9. miejsce (9.6 milionów funtów)
Najniższa możliwa pozycja: 13. miejsce (6.4 miliona funtów)

Bramki ze spotkania

1:0 Darren Fletcher

2:0 Ryan Giggs

3:0 Ownie

4:0 Ji-Sung Park

Manchester United, Stoke City,

» Podyskutuj na forum: Stoke City FC vs Manchester United

Od samego początku spotkania „Czerwone Diabły” nastawiły się na ofensywę. Sir Alex Ferguson zdecydował się na wystawienie dwójki napastników – Rooneya i Berbatova. W pomocy zobaczyliśmy Naniego, Fletchera, Scholesa oraz Valencie, w defensywie zagrali Evra, Ferdinand, Vidic oraz O’Shea, a na bramce ponownie stanął Ben Foster.

Mimo ofensywnego ustawienia dobra gra nie przekładała się na bramki. Manchester próbował przedrzeć się pod bramkę Sorensena, jednak widać było, że Stoke łatwo tego meczu nie odda. W końcu w doskonałej sytuacji znalazł się Valencia, jednak nie potrafił strzelić bramki będąc sam na sam z bramkarzem. Piłka przeleciała tuż obok bramki.

Obaj skrzydłowi często próbowali zaskoczyć celnym dośrodkowaniem, jednak ani Nani, ani Valencia nie zaliczą tego meczu do udanych. W końcówce pierwszej połowy ciekawą akcją indywidualną popisał się właśnie Portugalczyk, wywalczył sobie czystą pozycje do strzału, jednak kapitalną interwencją popisał się Sorensen. Niestety nie był to początek lepszej gry Portugalczyka.

Do przerwy nie zobaczyliśmy bramek. Zaraz po zmianie stron Ferguson zdecydował się na zdjęcie Naniego, w jego miejsce zobaczyliśmy Ryana Giggsa. Na efekty nie trzeba było długo czekać, gra od razu się ożywiła. W końcu po 60 minutach gry Scholes kapitalnie podał do Walijczyka, ten odegrał do Berbatova, któremu pozostało już tylko dostawić nogę.

Podopieczni sir Alexa wyraźnie podbudowani bramką nie zaprzestali ataków. Kapitalne spotkanie rozgrywał Ryan Giggs, a w środku pola ponownie rządził Fletcher. Wbrew wielu krytycznym opiniom świetne spotkanie ponownie rozgrywał Paul Scholes. Mimo wprowadzenia Tuncaya i Beattiego Stoke wciąż nie potrafiło opuścić własnej połowy boiska.

W 70 minucie po kolejnym kapitalnym dograniu Giggsa bramkę głową zdobył John O’Shea. Po tej bramce „Czerwone Diabły” już pewne swego nieco spuściły z tonu, oddały nieco inicjatywy piłkarzom Stoke, jednak same dalej próbowały swoich sił w ofensywie. Do końca spotkania jednak nic się nie zmieniło, a dzięki porażce Chelsea 1-3 z Wigan śmiało możemy oznajmić, że:

Manchester United został liderem Premier League

Składy zespołów:

Stoke City: Sorensen, Huth, Abdoulaye Faye, Shawcross, Collins, Lawrence, Whelan, Delap, Whitehead, Etherington, Kitson.
Ławka rezerwowych: Simonsen, Higginbotham, Cort, Beattie, Pugh, Sanli, Wilkinson.

Manchester United: Foster – O’Shea, Ferdinand, Vidić, Evra – Valencia, Fletcher, Scholes, Nani (Giggs 55′) – Berbatow, Rooney.
Ławka rezerwowych: Kuszczak, Neville, Owen, Anderson, Giggs, Carrick, Evans.

Statystyki

Posiadanie piłki

Strzały celne

Strzały niecelne

Rzuty rożne

Faule

Galeria z meczu

Galeria pojawi się za parę godzin.

Chelsea FC, Chelsea Londyn, Manchester United, Stoke City,

» Podyskutuj na forum: Stoke City FC vs Manchester United
» Przejdź do relacji video
» Otwórz interaktywną relację tekstową w okienku pop-up

» Spotkania kibiców – sprawdź gdzie mecze oglądają inni kibice

Kiedy w zeszłym roku Manchester United powrócił z wyczerpujących Klubowych Mistrzostw Świata w Japonii, wszyscy zadawali sobie pytanie, czy po takiej podróży „Czerwone Diabły” są w stanie zdobyć trzy punkty. Spotkanie było wybitnie ciężkie, Manchesterowi nie wychodziło praktycznie nic, dopiero w ostatnich minutach spotkania szale zwycięstwa na naszą stronę przechylił Carlos Tevez. Sir Alex Ferguson określił później to spotkanie, jako najważniejsze w całym sezonie ligowym.

Niewiele wskazuje na to, że jutrzejsze spotkanie sir Alex określi pod koniec sezonu mianem przełomowego i najważniejszego. Nie zmienia to jednak faktu, że wyjazdy na Britannie należą dla wszystkich ekip Premier League, o czym zdążyła się już przekonać w tym sezonie londyńska Chelsea. W piątej kolejce zawodnicy „The Blues” uratowali zwycięstwo w ostatnich sekundach doliczonego czasu gry. Tydzień później w ostatnich minutach spotkania ze Stoke remis uratował Bolton, co pokazuje, że gospodarze często tracą koncentracje w ostatnich minutach spotkania.

Zupełnie odwrotną sytuacje mamy w wypadku Manchesteru United. W ostatniej kolejce „Czerwone Diabły” podejmowały na Old Trafford rywala zza miedzy, Manchester City. Przebiegu spotkania chyba nie trzeba nikomu przypominać, w dramatycznych okolicznościach, dzięki upartej walce do ostatnich sekund spotkania i bramce Michaela Owena podopieczni sir Alexa wciąż są liderami w pościgu za niepokonaną Chelsea, która w ten weekend gra z Wigan Athletic.

Jeżeli chodzi o osłabienia, to tutaj obaj trenerzy nie mają większych podstaw do narzekań. W ekipie gospodarzy zabraknie Abdoulaye’a Faye. Dopiero na kilka godzin przed spotkaniem rozstrzygnie się, czy do gry będą gotowi Ricardo Fuller i James Beattie. W ekipie sir Alexa Fergusona tradycyjnie już zabraknie Owena Hargreavesa, który powrócił już jednak do Manchesteru. W jutrzejszym spotkaniu nie zobaczymy także Gabriela Obertana, Rafaela da Silvy oraz Edwina van der Sara, za czerwoną kartkę w spotkaniu z Wolves zawieszony jest drugi z braci da Silva – Fabio.

Niewątpliwie największym zagrożeniem ze strony gospodarzy będą rzuty z autu w wykonaniu Rory’ego Delapa. Dzięki temu elementowi gry ekipa Stoke City zdobyła już w Premier League wiele cennych bramek, więc w jutrzejszym spotkaniu trzeba będzie przywiązać tu sporą uwagę. W ekipie „Czerwonych Diabłów” najlepszym zawodnikiem obecnego sezonu jest bez wątpienia Wayne Rooney i to on będzie stwarzał największe zagrożenie pod bramką Sorensena.

Mimo bardzo przyzwoitego występu w środowym meczu Carling Cup z ekipą Wolverhampton na występ przeciwko Stoke nie ma co liczyć Tomasz Kuszczak. Sir Alex Ferguson zapowiedział, że wciąż będzie konsekwentnie stawiał na Bena Fostera, co spotyka się z coraz większym niezrozumieniem wśród większości polskich kibiców. Pozostaje nam mieć nadzieje, że Ferguson wie co robi.

Wypowiedzi przedmeczowe:

Mogę zapewnić, że dopiero się rozkręcamy. Mieliśmy bardzo niepewny start, jednak ostatnie spotkania pokazują, że wszystko wraca do normy. Przeważnie w październiku nasza forma jest już w pełni ustabilizowana, liczę, że w tym sezonie też tak będzie.

Tomek spisał się bardzo dobrze w środowym spotkaniu, jednak ze Stoke do bramki powróci Foster. Edwin potrzebuje jeszcze około trzech tygodni na powrót do pełni zdrowia i do tego czasu muszę być konsekwentny.

To oczywiste, że Stoke w meczach u siebie jest bardzo groźne, świetnie zdajemy sobie z tego sprawę. W zeszłym sezonie uratowaliśmy tam zwycięstwo w ostatnich minutach spotkania, ale jestem przekonany, że mamy wystarczająco dużą siłę w ataku, aby strzelić jutro kilka bramek.

sir Alex Ferguson

Składy zespołów:

Stoke City: Sorensen, Huth, Abdoulaye Faye, Shawcross, Collins, Lawrence, Whelan, Delap, Whitehead, Etherington, Kitson.
Ławka rezerwowych: Simonsen, Higginbotham, Cort, Beattie, Pugh, Sanli, Wilkinson.

Manchester United: Foster – O’Shea, Ferdinand, Vidić, Evra – Valencia, Fletcher, Scholes, Nani – Berbatow, Rooney.
Ławka rezerwowych: Kuszczak, Neville, Owen, Anderson, Giggs, Carrick, Evans.

Brak

Interaktywna relacja tekstowa

» Otwórz interaktywną relację tekstową w okienku pop-up

Bramki z meczu

Premier League, Stoke City,