Wszystko wskazuje na to, że taki moment właśnie nadszedł, a sir Alex Ferguson został w pewien sposób zmuszony do tego, aby zdecydowanie zwiększyć potencjał swojej drużyny. Utrata tytułu mistrza Anglii na rzecz lokalnego rywala być może miała wpływ na taki stan rzeczy, ale głównym powodem wydaje się być destabilizacja drużyny spowodowana zaawansowaniem wiekowym jednych zawodników i rozmaitymi problemami zdrowotnymi innych.

Szczególnie trudna wydaje się być sytuacja w drugiej linii, z której wypada niestety Paul Pogba, będący już jedną nogą w Juventusie, oraz najprawdopodobniej Darren Fletcher, który zawiesił karierę ze względu na przewlekłą chorobę jelit. Nadal nie wiadomo też, jak bardzo United swoje plany wiążą z Andersonem, który stracił niemal cały sezon ze względu na chroniczne kontuzje. Chodzą słuchy, że klub wysłucha propozycji kupna tego zawodnika, jeśli znajdą się zainteresowani gotowi wyłożyć kilkanaście milionów funtów za 24-latka, który w mniej wymagającej fizycznie lidze mógłby mieć szansę na uratowanie swojej kariery. Coraz bardziej uzasadnione wydaje się być w tym świetle zainteresowanie Czerwonych Diabłów 23-letnim Kwadwo Asamoah, środkowym pomocnikiem z Ghany, grającym ostatnio we włoskim Udinese, który miałby wypełnić lukę. Pierwsza oferta została odrzucona, ale jeżeli Darren Fletcher nie będzie mógł wrócić do treningów i znajdzie się chętny na Andersona, to niewykluczone, że klub z czerwonej części Manchesteru bardziej się postara, tym bardziej że Asamoah wydaje się być dobrą alternatywą także w razie ewentualnego urazu Michaela Carricka. United będą również zapewne bacznie przyglądać się sytuacji Luki Modricia, ale w sprawie młodego Chorwata niestety nie ma zbyt wielu doniesień, co może jednak okazać się dobrym prognostykiem.

Niewątpliwie jednak najbardziej łakomym kąskiem obecnie na rynku transferowym jest Eden Hazard, główny kandydat do przejęcia legendarnego numeru 7 w drużynie United. W prasie aż huczy od wieści o rychłym dołączeniu młodego Belga do jednej z potęg Premier League, do obrzydzenia podsycanych przez samego zawodnika i jego agenta. Hazard jest zawodnikiem wszechstronnym i być może najbardziej utalentowanym z młodego pokolenia. W United mógłby grać na skrzydle lub pełnić rolę podwieszonego napastnika, nikogo nie trzeba przekonywać, że taki transfer byłby absolutnym hitem. Na Hazarda czekają już trzy gotowe umowy od United, City oraz Chelsea i już niebawem podejmie on decyzję. Jeżeli Eden wybierze inny klub, to David Gill i sir Alex Ferguson przygotowali już sobie „plan B” w postaci Shinji Kagawy, który jest bardzo zainteresowany przejściem do United. Jest to może mniej wszechstronny i nieco inny zawodnik od Hazarda, ale również bardzo ofensywnie usposobiony i w przeciwieństwie do praktycznie już byłego piłkarza Lille wydaje się być zdecydowany na grę dla Czerwonych Diabłów. Pozyskanie obu tych zawodników wydaje się być mało realne, ale jednego z nich zapewne zobaczymy w drużynie United w kolejnym sezonie.

O ile obrona wydaje się być najmocniejszą formacją w drużynie Manchesteru United, jej jedyną słabością zaczyna być brak zmiennika dla Patrica Evry, ponieważ już niebawem Fabio ma zostać wypożyczony. Osobiście uważam, że nie jest to dobre posunięcie, dużo bardziej wolałbym, aby w coraz większym stopniu dzielił się on rolą lewego obrońcy z francuskim łącznikiem, ale decyzja najwyraźniej już zapadła. Bardzo ucieszyło mnie natomiast zainteresowanie klubu z Old Trafford Leightonem Bainesem z Evertonu. Jest to może nie najmłodszy, ale bardzo twardy, solidny i ograny na Wyspach lewy obrońca, który wymusiłby na Evrze lepszą grę lub po prostu zajął jego miejsce. United podobno interesuje się również młodym prawym obrońcą Crystal Palace, Nathanielem Clynem i byłby to transfer bardzo w stylu United. Problem w tym, że utalentowanych obrońców w United już i tak jest bardzo wielu, a na prawej stronie widujemy już Rafaela oraz Phila Jonesa. Wobec powrotu Vidicia i ewentualnego pozyskania Bainesa obrona United wyglądałaby już naprawdę imponująco.

Na koniec zostawiłem sobie bardzo ciekawą opcję transferową, szczególnie dla nas Polaków, czyli całkiem żywe zainteresowanie Robertem Lewandowskim ze strony sir Alexa Fergusona celem wzmocnienia rywalizacji wśród napastników. Potwierdzono już że Michael Owen oraz Dimitar Berbatow pożegnają się z klubem tego lata. Pozostaje więc trzech wiadomych napastników oraz Kiko Macheda, z którym nie bardzo wiadomo, co dalej robić, ponieważ wypożyczenia raczej go nie rozwinęły. Zainteresowanie Manchesteru United Lewandowskim znalazło już podobno wyraz w dwóch ofertach dla Borussi Dortmund, z których jedna zakłada nawet w rozliczeniu Berbatowa. Ciężko określić rolę, jaką Robert mógłby pełnić w United, ponieważ pozostali trzej napastnicy stanowiliby dla niego bardzo silną konkurencję, a wobec niepodważalnej wartości Rooneya do obsadzenia pozostaje już tylko jedno miejsce, o ile United nadal grać będzie systemem 4-4-2.

Jak widać czeka nas elektryzujący okres transferowy, w którym większość niewiadomych powinna rozstrzygnąć się w ten czy inny sposób jeszcze przed rozpoczęciem Euro 2012, do którego w momencie pisania tego tekstu pozostało już tylko 15 dni. Wyrażanie zainteresowania pewnymi konkretnymi zawodnikami oczywiście wcale nie musi skończyć się ich transferem, ale wreszcie można być zadowolonym, że United przynajmniej próbuje i usilnie zabiega o pozyskanie takich zawodników jak Hazard czy Lewandowski. Aktywność Manchesteru United bardzo cieszy, ponieważ ruchy transferowe zostały dobrze przemyślane i bez wątpienia United solidnie wzmocnią się na kolejny sezon, co po zakończonym procesie aklimatyzacji niedawno pozyskanych zawodników pozwala mieć nadzieje, że United będą jednym z murowanych kandydatów do mistrzostwa i w wielkim stylu powrócą do europejskiej czołówki.

Eden Hazard, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson, transfery,

Na długo przed meczem zastanawiałem się, co siedzi w głowie sędziwemu Szkotowi i co planuje on na to spotkanie. Wiedziałem, że skład, który desygnuje do boju w tym spotkaniu będzie zaskakujący, jednak to co Ferguson wymyślił, było dla mnie ogromnym szokiem. Niezwykle doświadczony trener poddał mecz jeszcze przed jego rozpoczęciem. Tak, taka jest prawda i trzeba o tym powiedzieć otwarcie. Wystawienie takiego, a nie innego składu tak właśnie należy traktować. Zachodzę w głowę, co kierowało Fergusonem przy wyborze zawodników na to starcie i nie potrafię znaleźć sensowego wytłumaczenia podjętych przez niego decyzji.

Posyłając do boju tych zawodników, manager Czerwonych Diabłów skazał ich na porażkę. Pozbawił swojego zespołu wszelkich atutów ofensywnych, które pozwoliłyby na podjęcie walki z rywalem zza miedzy. Patrząc na skład United odniosłem nieodparte wrażenie, a z pewnością zabrzmi to co najmniej dziwnie, że Ferguson nie chciał wygrać tego pojedynku.

Park? Koreańczyk po raz ostatni na boisku pojawił się prawie półtorej miesiąca temu. W tym miejscu pytam się, dlaczego, po co nagle Ji-Sung wskakuje do składu i to w tak ważnym spotkaniu? Przecież ten zawodnik ma coraz mniej do zaoferowania. Determinacja oraz wola walki nie zrekompensują braków technicznych tego zawodnika w spotkaniu z tak groźnym rywalem. Jones? Dlaczego na ławce sadzany jest Rafael, który nie dość, że w defensywie grał solidnie, to jeszcze wspaniale współpracował z Valencią? Przecież Phil w drugiej części sezonu jest cieniem zawodnika, nad którym się tak zachwycaliśmy. Anglik niemal w każdym spotkaniu, w którym wystąpił po nowym roku prezentował się fatalnie. Giggs? Z całym szacunkiem za to, czego Walijczyk dokonał, ale w jego obecnej dyspozycji powinien on się znaleźć co najwyżej na ławce rezerwowych.

Nie można na spotkanie z tak klasowym zespołem, który w dodatku w środku pola ma takiego zawodnika jak Yaya Toure, wystawić dwóch prawie 40-latków, a także zawodnika, który nie daje swojemu zespołowi nic prócz naliczenia na licznik przebiegniętych bez celu kilometrów. Skoro sir Alex chciał zagęścić środek pola, to należało z przodu ustawić taki tercet, który będzie w stanie przebić się przez szyki defensywne rywala, a nie będzie biernie przyglądał się temu, jak rywal wymienia między sobą podania.

Tak naprawdę to dziś mimo tej porażki kibice Czerwonych Diabłów wciąż mogli być w dobrych nastrojach, jednak ich ulubieńcy roztrwonili ośmiopunktową przewagę z potęgami ligi zespołami niżej notowanymi. Czy jest jeszcze nadzieja dla czerwonej strony Manchesteru? Oczywiście, że jest, póki piłka w grze wszystko się jeszcze może zdarzyć, jednak czy United w tym sezonie zasłużyło na to by po 38. kolejkach Barclays Premier League znaleźć się na szczycie tabeli? Zdecydowanie nie. Jednak jeśli City jakimś cudem przepuści to, co sobie wywalczyło, oznaczać będzie to tylko, że niebieska część Manchesteru tym bardziej na ten tytuł nie zasłużyła.

Manchester City, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson,

Źle się składa, że sprawa ta wypływa prawdopodobnie w najważniejszym momencie sezonu. Źle się składa, że zmuszeni jesteśmy przyznawać wszelkiej maści „hejterom” rację – Ashley Young dwukrotnie zadrwił z kibiców, sędziów, przeciwników, upadając w sposób teatralny, rodem z najgorszych sztuk aktorskich serwowanych nam przez piłkarzy. I nie chodzi mi w tym momencie o słuszność karnych, dyktowanych dla United w meczach z QPR i Aston Villą, bo tutaj akurat obie strony dyskusji mogą swoje argumenty w miarę logiczny sposób tłumaczyć.

Najbardziej boli mnie fakt, że Young swoim zachowaniem dostarczył przeciwnikom broń, którą z okazji zbliżających się derbów Mancini i spółka na pewno wykorzystają. Do momentu tych dwóch nieszczęsnych pokazów jednego aktora, cała wojna na słowa ze strony City opierała się raczej na szukaniu dziury w całym, atakowaniu bezsensownymi argumentami czy bezsensownym Vieirą. Na wszystko błyskawicznie odpowiadał Ferguson, solidna gra United i problemy, w które rywale zza miedzy sami się pakowali.

Tym razem jednak daliśmy im solidny punkt zaczepienia w psychologicznej wojnie, czyli coś, czego bezskutecznie szukali od dłuższego już czasu. Dostrzegając powagę sytuacji, zareagował nawet sam Ferguson, który po spotkaniu z Aston Villą zabrał głos w sprawie zachowania Younga.

Nigdy nie widziałem u niego takich skłonności, nie ma takiego nawyku. Został zahaczony i starał się to wykorzystać.
Myślę, że zachował się po aktorsku, ale Clark na pewno go dotknął. Upadek był dramatyczny, przesadził, ale to prawidłowy rzut karny.

sir Alex Ferguson

Czy była to tylko chęć upomnienia piłkarza, czy może jednak próba wyprzedzenia komentarzy rywali? Prawdopodobnie jedno i drugie. Ale już sam fakt wypowiedzenia przez Fergusona tak ostrych słów pod adresem własnego zawodnika pokazuje, że również on podchodzi do sprawy bardzo poważnie.

Na koniec chciałem jeszcze wrócić do tematu powyższego artykułu. Czy nurkowanie Younga stało się dla United problemem? Czy jednak było ono kwestią przypadku, o którym za kilka kolejek nikt pamiętał nie będzie? Odpowiedź na to pytanie pozostawiam już każdemu z Was, drodzy czytelnicy.

Ashley Young, Manchester City, Manchester United, Sir Alex Ferguson,

Dimitar Berbatow niemal na pewno po sezonie nie będzie już Czerwonym Diabłem, jednak czy to ma jakieś znaczenie? Jeśli może pomóc zespołowi w zdobyciu 20-tytułu mistrzowskiego, to nie widzę powodu, dla którego Ferguson nie miałby skorzystać z jego usług. Nie po to klub zapłacił za niego miliony i ciągle wydaje na tygodniówkę, by w sytuacji, w której Welbeck i Hernandez są pod formą, Bułgar siedział na ławce bądź na trybunach.

Berbatow jest jaki jest, dla jednych zawsze będzie naprawdę dobrym napastnikiem, dla drugich zaś graczem przepłaconym. Myślę jednak, że nikt o zdrowych zmysłach nie powie, że Bułgar w chwili obecnej nic nie wniósłby do gry United. Javier Hernandez i Danny Welbeck w ostatnich spotkaniach wyglądają naprawdę blado, także Dimitar mimo braku praktyki meczowej z pewnością nie zaprezentowałby się gorzej. Spokój i opanowanie z piłką przy nodze, a także błysk geniuszu w jego wykonaniu z pewnością nieco ułatwiłoby grę przeciw drużynom, które bronią się niemal całym zespołem.

Co jest zatem przyczyną takiej sytuacji? Czyżby Bułgar podpadł czymś, co nie przedostało się do mediów? Patrząc wstecz, na pełne szacunku wypowiedzi Berbatowa, mimo nieciekawej sytuacji, w której się znajdował i nadal znajduje, ciężko wyobrazić sobie, by nagle zaczął sprawiać jakieś problemy. Nie jest łatwo osądzić tę sytuację, jednak przykro się patrzy na to, jak król strzelców z poprzedniego sezonu marnieje na ławce czy też na trybunach. Miejmy nadzieję, że przez ten, pozwolę go sobie nazwać kaprys, United nie straci tego, co ma niemal na wyciągnięcie ręki.

Dimitar Berbatov, Sir Alex Ferguson,

Nauczyliśmy się ostatnimi czasy, że z transferami przeprowadzanymi przez Manchester jest różnie. Kibice domagają się wielkich nazwisk, a Ferguson uparcie stawia na młodzież tłumacząc się tym, że nie wydaje kroci na piłkarzy, którzy według niego są po prostu niewarci bajońskich sum. Jak będzie teraz? Rynek transferowy z roku na rok jest coraz bardziej ciekawy i… szalony. Astronomiczne kwoty już parę lat temu przebiły granicę dobrego smaku, lecz to co dzieje się w tym momencie, woła o pomstę do nieba. Ceny za piłkarzy są zdecydowanie wygórowane, a machinę tę napędza również fakt, że o danych graczy zabiega po prostu wiele klubów, co automatycznie podnosi ich wartość. Teraz do rzeczy.

W zeszłym oknie transferowym na Old Trafford zawitało trzech nowych piłkarzy: David de Gea, Phil Jones i Ashley Young. Transfery te z perspektywy czasu są naprawdę trafione. Hiszpański goalkeeper coraz śmielej broni przeciwnikom dostępu do bramki, Jones spisuje się fenomenalnie zarówno na środku  jak i z prawej strony obrony (zagrał parę spotkań również na środku pomocy), a forma Younga jest o wiele lepsza niż w czasach, kiedy grał w Aston Villi. Również piłkarze, którzy dłużej brylują od swoich nowo-przybyłych kolegów sprawują się całkiem przyzwoicie. W wysokiej formie jest Wayne Rooney, czyli żelazne płuca pierwszej 11-stki. Nie wolno narzekać na Patrice’a Evrę, który wydawać by się mogło przeżywa drugą młodość. W pomocy bryluje Nani (chociaż ostatnio nieco przycichł), a także Valencia. Zawodnicy ci uzupełniani są przez dwójkę weteranów – Ryana Giggsa i Paula Scholesa. Dość dobry sezon rozgrywa Ji-Sung Park i Michael Carrick. A co z resztą? Nemanja Vidić doznał groźnego urazu kolana, który eliminuje go z gry jeszcze przez 4 miesiące. Liczne problemy zdrowotne ma również Rio Ferdinand, który coraz częściej narzeka na swoje łydki i uda. W pomocy nie zobaczymy do końca sezonu Darrena Fletchera, a być może nawet Andersona. Do tego grona dochodzi również młodziutki Tom Cleverley. Wobec tego zadajemy sobie pytanie – czy Ferguson rozbije skarbonkę i sięgnie po nowych piłkarzy, czy zostanie przy swoim stawiając na młodzież rekrutując ją z rezerw?

Ostatnimi czasy w prasie pojawiło się dość sporo doniesień na temat tego, że do szeregów obrony United miałby dołączyć 26-letni Francuz – Mathieu Debuchy. Jego nominalną pozycją jest prawa obrona. W ostateczności może również grać na środku, a więc transfer ten byłby strzałem w dziesiątkę. Co jak co, ale z obroną mamy sporo problemów, a owe problemy spowodowane są właśnie kontuzjami. Rafael da Silva, którego nominalną pozycją jest również prawa flanka często odnosi mniej lub bardziej groźne urazy, a Phil Jones, Jonny Evans i Chris Smalling podobnie jak ich starsi koledzy – Nemanja Vidić i Rio Ferdinand czują się jak ryba w wodzie, grając na środku. Ile Ferguson musiałby zapłacić za francuskiego obrońcę? Prasa spekuluje, że zarząd musi liczyć się z wydatkiem rzędu 6-10 milionów funtów.

Co drugi kibic Manchesteru United spytany o to, jaka formacja powinna zostać wzmocniona na „gwałt”, odpowie – pomoc. I tu rodzi się pewnego rodzaju problem, bo sytuacja jest bardziej skomplikowana aniżeli mogłoby się wydawać. Już na dziś dzień mogę strzelić w ciemno, że wchodząc podczas wakacji na portale poświęcone tematyce piłki nożnej, będę otwierał mnóstwo stron z tytułami Sneijder o krok od Manchesteru, Nie zamierzam nigdzie odchodzić – mówi Sneijder. Może już czas po prostu skończyć temat holenderskiego pomocnika i dać sobie z nim spokój? Nie oszukujmy się, ale ta saga robi się jeszcze bardziej nudna niż odchodzenie Cesca Fàbregasa z Arsenalu do Barcelony, a ewentualne przybycie playmakera wydaje się bardzo odległe, bo we Włoszech czuje się jak w domu. Na jaką kwotę wyceniany jest Holender? Mówi się o sumie rzędu 35 milionów funtów, a za takie pieniądze można kupić równie dobrego, utalentowanego i przede wszystkim młodszego piłkarza.

Prawdziwą perełką na rynku jest obecnie kontuzjowany pomocnik Borussi Dortmund – Mario Götze. Jego kontrak z niemieckim klubem obowiązuje go do roku 2014, ale Niemiec skłonny jest odejść już w najbliższym oknie transferowym. Cena? Blisko 30, a nawet 40 milionów funtów. Czy warto? Myślę, że tak. Jest bardzo młody (w tym roku skończy 20 lat), dobrze operuje zarówno prawą, jak i lewą nogą, a grę w środku pola może przeplatać występami również na skrzydłach. Niestety, chrapkę na młodzika mają także inne kluby tj.: Real, Barca (dziwne, prawda?), Chelsea oraz PSG, więc jego cena może skoczyć w górę nawet o
2-3 miliony. Pretendentem do zakontraktowania zawodnika wydaje się ekipa Królewskich.

Mile widzianym piłkarzem przez kibiców na Old Trafford byłby Eden Hazard. Belg grający w barwach OSC Lille od ponad dwóch sezonów czaruje swoimi umiejętnościami technicznymi oraz pomysłem na grę. Wielu ekspertów twierdzi, że w lidze angielskiej Hazard po prostu by się nie sprawdził. Dlaczego? W ich mniemaniu jest to liga, gdzie nie oszczędza się nóg (tu się zgadzam) – Eden nie należy do piłkarskich twardzieli pokroju Gerrarda, czy Lamparda. Życie nauczyło nas jednak tego, że wielu graczy już na samym początku było skreślanych przez krytyków, a nawet samych kibiców, ale ostatecznie to właśnie w Anglii rozwinęli skrzydła i pofrunęli do innych klubów, wzbogacając swą owocną karierę o kolejne doświadczenia i trofea. Podręcznikowym przykładem jest postać Cristiano Ronaldo, który poniewierany przez twardych obrońców umiał czarować i wprawiać w osłupienie ekipę przeciwnika. Wierząc ostatnim doniesieniom prasowym (różnie z tym bywa) Eden Hazard został wyceniony przez swój klub na kwotę 33 milionów funtów. Media wychwyciły również samego sir Alexa Fergusona na meczu drużyny OSC w Ligue 1. Czy szkocki manager jest w stanie kupić wielki talent i przełamać swoją niechęć do wydawania grubych sum?

Schodząc chociaż na chwilkę poniżej progu 30 milionów, warto przyjrzeć się pomocnikowi Ajaxu Amsterdam – Christianowi Eriksenowi. 20-letni Duńczyk zbiera wiele pochwał od trenerów z najsilniejszych lig świata, a sir Alex Ferguson sam przyznał, że znajduje się on w jego kręgu zainteresowań. Piłkarz jest bardzo ciekawą postacią – szybki, pomysłowy, dobrze wyszkolony technicznie i umie przede wszystkim szybko rozgrywać piłkę. Cena nieujawniona, ale na pewno nie będzie kosztował mniej niż 15 milionów funtów.

Penetrując rynek transferowy, warto zajrzeć jednak na własne podwórko. Od ponad dwóch lat prasa spekuluje na temat rychłej zamiany niebieskiego trykotu Evertonu na czerwony Manchesteru przez Jacka Rodwella. 21-letni Anglik dobrze spisuje się zarówno na środku obrony, jaki środku pomocy. Nie jest mu również obca pozycja cofniętego pomocnika. Kosztowałby 20 milionów funtów.  Transfer wydaje się prawdopodobny, gdyż popularni The Toffees mają poważne długi, a sprzedaż jednego z lepszych piłkarzy chociaż w najmniejszym stopniu przyczyniłby się do poprawy klubowych finansów.

Kolejnym zawodnikiem (można było kupić parę lat temu za 8 milionów funtów z Southampton) jest Walijczyk Gareth Bale, który gra na co dzień w Tottenhamie. „Koguty” nawet nie myślą o tym, aby sprzedać swojego najlepszego piłkarza do jakiegokolwiek klubu, ale odpowiednia oferta powinna skusić zarząd. Skrzydłowy wyceniany jest na blisko 40 milionów funtów, a chrapkę na niego mają również Barcelona, Real i Chelsea.

Wymienieni przeze mnie zawodnicy to tylko garstka. Pozostali kibice na swojej liście marzeń wpisaliby zupełnie inne nazwiska niż ja. Chodzi tutaj o to, że wymienieni piłkarze są coraz częściej łączeni przez media z przenosinami na Old Trafford, dlatego zostali w tym tekście uwzględnieni. Każdy z nich prezentuje bardzo dobry poziom i każdy z nich jest przede wszystkim młody, a takich piłkarzy nam trzeba. Uważam, że Ferguson powinien wydać w letnim oknie transferowym sporo pieniędzy. Nie oszukujmy się – zawiedliśmy na wszystkich frontach i pozostała nam już tylko walka o tytuł z krzykliwym sąsiadem . Cytując słowa mojego przyjaciela – niby coś gramy, ale tak jak kiedyś to nie wygląda, – podpisuje się pod tym obiema rękami. Potrzebny jest nam ktoś, kto ruszy drużynę do przodu nie tylko na podbój ligi angielskiej, ale i piłkarskiej Europy. Kasa klubu chyba nie jest pusta, ale z roku na rok mam co do tego coraz więcej wątpliwości…

Sir Alex Ferguson, transfery,

Koreańczyk w barwach United rozegrał ponad 200 spotkań, co jasno ukazuje, że trener wysoko ceni sobie jego umiejętności. Gdyby nie problemy zdrowotne, z którymi Ji borykał się dość długo, mógłby się dziś pochwalić większą ilością rozegranych spotkań w czerwonym trykocie. Dyskusji na temat tego, czy transfer Parka to ruch marketingowy, nawet nie będę podejmował, bowiem Ji-Sung swoją grą wielokrotnie udowodnił, że jego umiejętności w połączeniu z ogromną determinacją pozwalają mu na grę w tak wielkim zespole jakim jest Manchester United. Skąd więc takie opinie? Być może z powodu braku sympatii do zawodnika? Jego mało widowiskowej gry? A może z zazdrości, że Koreańczykowi udało się zrobić karierę, a tym którzy krytykują to nie wyszło?

Ji-Sung Park może i nie prezentuje efektownego stylu gry, jednak jego postawa na boisku, ogromne zaangażowanie i determinacja od zawsze były godne podziwu. Niejednokrotnie dzięki swej niezłomnej postawie ratował swój zespół z opresji. Bramki strzelane Kanonierom jeszcze długo będą pamiętane przez kibiców Czerwonych Diabłów. Poza boiskiem znamy go jako bardzo miłego człowieka, który zapewniał nam wiele radości wraz ze swoim przyjacielem z zespołu – Patricem Evrą.

Przejdźmy zatem do rzeczy. Sir Alex Ferguson po raz kolejny, podczas swej wieloletniej służby na Old Trafford, nadzoruje zmianę pokoleniową w swym zespole. Ta, której obecne jesteśmy świadkami, z pewnością będzie jego ostatnią. Świat się zmienia, piłka nożna także, co widzi sam Ferguson i na co powoli stara się reagować. Czy w budowanej drużynie, która ma funkcjonować przez kilka lat, która także ma nieco ułatwić start dla nowego trenera, znajdzie się miejsce dla doświadczonego Parka?

Podjęcie decyzji o sprzedaży swojego zawodnika nigdy nie jest łatwe, szczególnie gdy dotyczy to zawodnika zasłużonego, który w klubie jest już od kilku dobrych lat. Bardzo często jednak takie rozstrzygnięcie przynosi korzyści obu stronom. Czy w przypadku 31-letniego Koreańczyka będziemy świadkami takiego wyroku? Powiedzmy sobie szczerze, Ji-Sung Park lepszym zawodnikiem już nie będzie, a co za tym idzie, nie da zespołowi czegoś nowego, czegoś lepszego co pozwoli drużynie się rozwinąć, uatrakcyjnić i ulepszyć swoją grę. Obecny sezon pokazuje, że United tego ożywienia potrzebuje. O ile na krajowym podwórku póki co wszystko układa się zgodnie z planem, o tyle postawa Czerwonych Diabłów na europejskiej arenie pozostawia wiele do życzenia.

W trwającym sezonie forma Parka daleka jest od optymalnej. Mała ilość rozgrywanych przez niego meczów nie ułatwia mu dojścia do odpowiedniej dyspozycji. Czy zatem nie lepiej byłoby zarówno dla Koreańczyka, jak i dla United ,gdyby Ji znalazł sobie nowy klub? Jestem pewien, że chętnych by nie brakowało, bo dla klubów ze środka tabeli taki zawodnik byłby jak skarb. W takim zespole Park mógłby grać pierwsze skrzypce, a w United zwolniłoby się miejsce dla któregoś młodziana z rezerw czy akademii, gdzie uzdolnionych graczy naprawdę nie brakuje. Jest to rozwiązanie, na którym United nie straci, a może zyskać wiele.

Ji Sung Park, Sir Alex Ferguson,

1. Zła taktyka – podstawowy błąd popełniony przez Alexa Fergusona, do którego Szkot sam przyznał się na pomeczowej konferencji. United zostawiło gospodarzom za dużo miejsca w środkowej strefie boiska, dzięki czemu rywal osiągnął dużą przewagę w tym sektorze boiska. Brak pressingu oraz zbyt wolna gra były przyczyną przewagi Kogutów w pierwszych 45 minutach. Na szczęście za sprawą bramki Wayne’a Rooneya podopieczni Ferguson schodzili na przerwę z jednobramkowym prowadzeniem. Tym razem się udało, jednak tak doświadczony manager nie może sobie pozwolić kolejny raz na takie błędy, gdyż następnym razem może to się skończyć bardzo nieprzyjemnie.

2. Bardzo dobra gra środkowych obrońców we wczorajszym spotkaniu była kluczem do sukcesu zatrzymania maszyny z Londynu. Rio Ferdinand i Jonny Evans zrobili to, co do nich należało, dzięki czemu osłabiona ofensywa Tottenhamu miała sporo problemów. Warto zwrócić uwagę na postawę młodego Irlandczyka, który w ostatnich spotkaniach imponuje wysoką i równą formą. Evans swą bardzo dobrą grą zamknął usta krytykom, którzy ciągle wypominali mu jego słabszy okres gry.

3. Dwie bramki i asysta – tak wygląda statystyka bohatera tego spotkania. Ashley Young, bo o nim mowa, w końcu zagrał na miarę oczekiwań. Choć nie wszystko jeszcze w jego grze było takie, jakie być powinno, to w głównej mierze dzięki Anglikowi aktualny mistrz Anglii zwyciężył w tym bardzo ważnym i trudnym spotkaniu. Kibice mają nadzieję, że ten występ będzie początkiem powrotu do dobrej formy Ashleya, którą skrzydłowy prezentował na początku sezonu.

4. Kolejne naprawdę dobre spotkanie rozegrał David De Gea, który znów był mocnym punktem swojego zespołu, skutecznie interweniując, gdy zachodziła taka potrzeba. Hiszpan, który został wybrany najlepszym zawodnikiem lutego, potwierdza swoją dobrą dyspozycję. Widać, że młody bramkarz nabrał pewności siebie, której brakowało mu w jego pierwszych występach. De Gea nie boi się teraz krzyknąć na swoich kolegów z bloku defensywnego, a także coraz śmielej poczyna sobie na przedpolu. Hiszpan sporo musi jeszcze poprawić, jednak widać, że ciężko pracuje nad swoimi mankamentami na treningach, za co należą się słowa uznania. Wydaje się, że przy straconej bramce David mógł, a nawet powinien był coś zrobić, jednak nie ma sensu tego roztrząsać.

5. Kilku zawodników zawiodło w tym spotkaniu. Po raz kolejny słabe spotkanie rozegrał Nani, który wyraźnie jest pod formą. Poniżej oczekiwań spisali się również Scholes i Carrick, którzy przegrali walkę w środku pola z zawodnikami gospodarzy. Boczni obrońcy zagrali bardzo nierówno. W pierwszej połowie słabo grał Jones, z kolei Evra spisał się bez zarzutu. W drugiej połowie było odwrotnie, to młody Anglik zaczął grać jak należy, a Patrice zaczął popełniać proste błędy. Kibicom Czerwonych Diabłów pozostaje mieć nadzieję, że w kolejnym spotkaniu ich zawodnicy zagrają na oczekiwanym przez nich poziomie.

Ashley Young, David De Gea, Jonny Evans, Nani, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney,

1.

2. Jednym z nielicznych pozytywów w tym spotkaniu była dobra gra Rafaela da Silvy. Młody Brazylijczyk udowodnił, zresztą już nie po raz pierwszy, że już niedługo będzie walczył o miano najlepszego prawego obrońcy. Oczywiście pod warunkiem, że zdrowie będzie mu dopisywać. Pewną i odpowiedzialną grą w obronie, a także aktywnym udziałem w akcjach ofensywnych Rafael pokazał, że to on winien być pierwszym wyborem Fergusona na tę pozycję.

3. Przez liczne kontuzje szkoleniowiec United miał ograniczone pole manewru. Nie sposób oprzeć się jednak wrażeniu, że zmiany, które przeprowadził Szkot dobre nie były. Pod koniec spotkania Czerwone Diabły zaczęły przegrywać walkę w środku pola, a sir Alex zamiast wzmocnić ten sektor boiska, osłabił go, posyłając do boju napastnika. Możliwości nie było zbyt wiele, co nie zmienia faktu, że można było podjąć lepsze decyzje. Przesunięcie Parka do środka oraz wpuszczenie na boisko Fabio jako skrzydłowego zapewne pozwoliłoby utrzymać remis do końca spotkania. Skoro już jednak SAF koniecznie chciał wprowadzać napastnika na boisko, to powinien to być Berbatow, a nie Javier Hernandez.

4. Dymitar Berbatov… po raz kolejny musiał przyglądać się swoim kolegą z perspektywy ławki rezerwowych. Na murawę wszedł na kilka minut przed końcem spotkania. Ciężko patrzeć na tak marniejącego Bułgara na ławce, tym bardziej, że napastnik wciąż prezentuje wysoki poziom i nie miałby problemów z regularną grą w większości topowych zespołów. Nie sposób wyjaśnić, dlaczego to będący bez formy Javier Hernandez wcześniej wszedł na boisko, a nie Berbatow, który o wiele lepiej czuje się z piłką przy nodze. Co mógł wnieść czekający na piłkę snajper, kiedy zespół nie potrafił utrzymać się w jej posiadaniu?

5. Porażka w tym spotkaniu oznacza dla United koniec przygody z Pucharem Anglii, dzięki czemu zespół w pełni będzie mógł skoncentrować się na walce o dwudziesty tytuł mistrzowski. Czy zwycięstwo w lidze zrekompensuje wszystkie boleści, jakich doznali już w tym sezonie sympatycy Czerwonych Diabłów? Z pewnością nie, bo o kompromitującej porażce z rywalem zza miedzy czy blamażu w Lidze Mistrzów, jakim było odpadnięcie już w fazie grupowej, ciężko będzie po prostu tak zapomnieć.

David De Gea, Dimitar Berbatov, FA Cup, Liverpool F.C., Manchester United, Rafael da Silva, Sir Alex Ferguson,

W letnim okienku transferowym dokonał kilku wzmocnień. David De Gea, Phil Jones i Ashley Young – kosztowali w sumie ponad 50 milionów. Do tego z wypożyczenia wrócili Danny Welbeck i Tom Cleverley, którzy nie tyle zostali włączeni do kadry pierwszego zespołu, co zaczęli stanowić o jego sile. Mimo tych wzmocnień, niektórzy kibice wciąż kręcili głowami i marudzili pod nosem z powodu braku transferu klasowego środkowego pomocnika.

Jak pokazał początek sezonu, bez tego wymarzonego przez kibiców transferu United grało bardzo ładną dla oka i, co najważniejsze, skuteczną grę, która wprawiła w zachwyt wszystkich kibiców. Jednak nic, co piękne, nie trwa wiecznie i podobnie było w tym przypadku. Kontuzje kluczowych zawodników po raz kolejny wybiły zespół z imponującego rytmu. Właśnie, po raz kolejny. Jest to sytuacja bardzo niepokojąca, gdyż znów zespół dopada fala kontuzji, która skutecznie uniemożliwia pokazanie pełnię swoich możliwości.

Do czego zmierzam? Otóż nie zakup nowych zawodników, a dokładna analiza sztabu szkoleniowego, medycznego i przygotowań do sezonu jest United potrzebna najbardziej. Bowiem co dadzą transfery, skoro kolejni zawodnicy będą wypadać ze składu? Trzeba też pamiętać o zasadach panujących w Premier League, które pozwalają zgłosić do rozgrywek tylko 25 zawodników.

Ciężko nazywać przypadkiem czy pechem kolejną plagę kontuzji, która dopada zespół nie po raz pierwszy. Coś musi być nie tak, bo to nie może być zwykły niefart. Może to błędne oceny sztabu medycznego albo po prostu zbyt intensywne przygotowania do sezonu są przyczyną takiej, a nie innej sytuacji? Ciężko to oceniać nam, ludziom którzy nie mają bezpośredniej styczności z zespołem. Pewne jest jednak to, że coś jest nie w porządku, skoro inne zespoły nie mają aż takich problemów jak United.

Podsumowując, nie mówię „nie” transferom, ponieważ nie można wiecznie liczyć na wspaniałych weteranów, jednak w pierwszej kolejności należy rozwiązać problem z licznymi kontuzjami, które bardzo utrudniają zespołowi walkę o najwyższe cele.

Manchester United, Sir Alex Ferguson,

Celowo użyłem słów „po raz kolejny”, bo poprzedni sezon był co najmniej zdumiewający w wykonaniu tej drużyny. Przypomnijmy sobie tragiczną formę na wyjazdach i seryjne gubienie punktów na boiskach niżej notowanych rywali, podczas gdy Old Trafford jawił się nam jako niezdobyta twierdza gdzie polegli niemal wszyscy przyjezdni. Pomimo dość przeciętnej formy i ciułania punktów przez dłuższą część sezonu United zajmowali fotel lidera. Miało to oczywiście związek z brakiem silnej konkurencji, ponieważ nikt inny nie był w stanie zagrozić tej ekipie w kontekście kampanii ligowej. O dziwo mimo dość przeciętnej formy na przestrzeni całego sezonu udało się ostatecznie wywalczyć mistrzostwo i dotrzeć nawet do finału Ligi Mistrzów, co należy uznać za niemały sukces. Szkoda tylko że sukces ten przesłonił pewne wady taktyczno kadrowe.

Obecny sezon jest jak do tej pory niemal odzwierciedleniem poprzedniego tyle, że niestety w krzywym zwierciadle. United zaczynają sezon z wielkim animuszem co nie zdarzało się od… właściwie to autor tego tekstu z kibicowskim stażem 15 lat nie przypomina sobie tak dobrej inauguracji w wykonaniu Czerwonych Diabłów. Mało tego, na półmetku ligowych zmagań United są drużyną grającą najlepiej na wyjazdach… W  międzyczasie twierdza Old Trafford padła z wielkim hukiem za sprawą „hałaśliwych sąsiadów”, tak jak nadzieja na ponowne zwojowanie ligi mistrzów z powodu totalnego kryzysu formy, a także częściowo przez plagę kontuzji. Najwyraźniej jednak sezon ten nie był jeszcze wystarczająco absurdalny, zwłaszcza w porównaniu do poprzedniego. Po kilku spektakularnych występach i nawet dwóch pogromach, na nowo rozbudzono nadzieję w sercach kibiców. Niedługo potem diabelskie kuriozum przeprowadziło zdecydowany kontratak, fundując nam rozstrój nerwowy w sylwestra i totalne osłupienie przy okazji wizyty na Sports Direct Arena, dawniej znanej jako St. James’s Park.

Zapewne wielu z nas nasuwa się nieuniknione pytanie „Co się do cholery dzieje z tą drużyną?!”. United wydają się być w gazie, strzelając 10 goli w dwóch meczach, by następnie w dwóch kolejnych dostać 6!? Zdumiewające jest to, że Sir Alex wydaje się zupełnie nie kontrolować tej sytuacji. Nie można przecież wszystkiego tłumaczyć kontuzjami, które oczywiście odcisnęły piętno, ale to podejście taktyczne i brak motywacji były czynnikami decydującymi. W końcu drugi sezon z rzędu drużyna zamykająca tabelę Premiership odbiera United komplet punktów. Właśnie od co najmniej dwóch sezonów wszystko dzieje się niejako obok Fergusona.

Trzeba zdać sobie sprawę, że United zalicza, szczególnie w tym sezonie, nie tyle potknięcia, co mniej lub bardziej spektakularne katastrofy. Jeśli w ostatnich spotkaniach za grą United stała jakaś myśl taktyczna, to była ona fatalna lub po prostu całkowicie zawiodła. Kiedy sprawy obierają zły obrót może wypadałoby zaniechać biernej postawy oszczędzania głosu na pomeczowe wybuchy i odkleić się od krzesła? Okazywanie emocji kiedy jest już po ptakach przez wprawianie obuwia w niekontrolowany ruch wznosząco opadający i gwałtowny wzrost poziomu decybeli potęgowany przez niewielką przestrzeń zamkniętego pomieszczenia chyba przestaje przynosić efekty. Nie chodzi tylko o ruganie zawodników z poziomu linii bocznej, ale ukojenie pewnej nerwowości jak ta, która opanowała United po stracie drugiego gola w meczu z Newcastle.

Od jakiegoś czasu (tak!, właśnie od mniej więcej dwóch sezonów) United wykazuje wybitną niemożność dostosowania taktyki do wydarzeń boiskowych w trakcie meczu. Jak plan A zawiedzie to dupa zbita, bo planu B po prostu nie ma, a Sir Alex bez cienia emocji na twarzy obserwuje sytuację z daleka. To najzwyczajniej nie skutkuje, pora wziąć się w garść i potrząsnąć tą drużyną, ale też nie pozostawiać jej samej sobie w trakcie trwania meczu szczególnie jeśli na boisku próżno szukać naturalnego lidera.

Kolejna sprawa to brak konsekwencji w budowaniu drużny. Ferguson podejmuje niezrozumiałe decyzje i odmawia dania szansy Pogbie czy Morrisonowi, eksperymentując z Rafaelem w środku pola i Valencią na prawej obronie. Nie sądzę, że są oni w pełni gotowi do gry w Premiership, ale jeśli Carling Cup i rezerwy będą jedyną szansą dla nich na zdobywanie szlifów, to raczej się zbytnio nie rozwiną.

Wierzę, że nikt nie poukłada tej drużyny tak dobrze jak zrobiłby to Sir Alex Ferguson i nie chodzi wcale o spektakularne transfery. Ale niech wreszcie zacznie działać!

kryzys, Manchester United, Sir Alex Ferguson,