1.

2. Jednym z nielicznych pozytywów w tym spotkaniu była dobra gra Rafaela da Silvy. Młody Brazylijczyk udowodnił, zresztą już nie po raz pierwszy, że już niedługo będzie walczył o miano najlepszego prawego obrońcy. Oczywiście pod warunkiem, że zdrowie będzie mu dopisywać. Pewną i odpowiedzialną grą w obronie, a także aktywnym udziałem w akcjach ofensywnych Rafael pokazał, że to on winien być pierwszym wyborem Fergusona na tę pozycję.

3. Przez liczne kontuzje szkoleniowiec United miał ograniczone pole manewru. Nie sposób oprzeć się jednak wrażeniu, że zmiany, które przeprowadził Szkot dobre nie były. Pod koniec spotkania Czerwone Diabły zaczęły przegrywać walkę w środku pola, a sir Alex zamiast wzmocnić ten sektor boiska, osłabił go, posyłając do boju napastnika. Możliwości nie było zbyt wiele, co nie zmienia faktu, że można było podjąć lepsze decyzje. Przesunięcie Parka do środka oraz wpuszczenie na boisko Fabio jako skrzydłowego zapewne pozwoliłoby utrzymać remis do końca spotkania. Skoro już jednak SAF koniecznie chciał wprowadzać napastnika na boisko, to powinien to być Berbatow, a nie Javier Hernandez.

4. Dymitar Berbatov… po raz kolejny musiał przyglądać się swoim kolegą z perspektywy ławki rezerwowych. Na murawę wszedł na kilka minut przed końcem spotkania. Ciężko patrzeć na tak marniejącego Bułgara na ławce, tym bardziej, że napastnik wciąż prezentuje wysoki poziom i nie miałby problemów z regularną grą w większości topowych zespołów. Nie sposób wyjaśnić, dlaczego to będący bez formy Javier Hernandez wcześniej wszedł na boisko, a nie Berbatow, który o wiele lepiej czuje się z piłką przy nodze. Co mógł wnieść czekający na piłkę snajper, kiedy zespół nie potrafił utrzymać się w jej posiadaniu?

5. Porażka w tym spotkaniu oznacza dla United koniec przygody z Pucharem Anglii, dzięki czemu zespół w pełni będzie mógł skoncentrować się na walce o dwudziesty tytuł mistrzowski. Czy zwycięstwo w lidze zrekompensuje wszystkie boleści, jakich doznali już w tym sezonie sympatycy Czerwonych Diabłów? Z pewnością nie, bo o kompromitującej porażce z rywalem zza miedzy czy blamażu w Lidze Mistrzów, jakim było odpadnięcie już w fazie grupowej, ciężko będzie po prostu tak zapomnieć.

David De Gea, Dimitar Berbatov, FA Cup, Liverpool F.C., Manchester United, Rafael da Silva, Sir Alex Ferguson,

W letnim okienku transferowym dokonał kilku wzmocnień. David De Gea, Phil Jones i Ashley Young – kosztowali w sumie ponad 50 milionów. Do tego z wypożyczenia wrócili Danny Welbeck i Tom Cleverley, którzy nie tyle zostali włączeni do kadry pierwszego zespołu, co zaczęli stanowić o jego sile. Mimo tych wzmocnień, niektórzy kibice wciąż kręcili głowami i marudzili pod nosem z powodu braku transferu klasowego środkowego pomocnika.

Jak pokazał początek sezonu, bez tego wymarzonego przez kibiców transferu United grało bardzo ładną dla oka i, co najważniejsze, skuteczną grę, która wprawiła w zachwyt wszystkich kibiców. Jednak nic, co piękne, nie trwa wiecznie i podobnie było w tym przypadku. Kontuzje kluczowych zawodników po raz kolejny wybiły zespół z imponującego rytmu. Właśnie, po raz kolejny. Jest to sytuacja bardzo niepokojąca, gdyż znów zespół dopada fala kontuzji, która skutecznie uniemożliwia pokazanie pełnię swoich możliwości.

Do czego zmierzam? Otóż nie zakup nowych zawodników, a dokładna analiza sztabu szkoleniowego, medycznego i przygotowań do sezonu jest United potrzebna najbardziej. Bowiem co dadzą transfery, skoro kolejni zawodnicy będą wypadać ze składu? Trzeba też pamiętać o zasadach panujących w Premier League, które pozwalają zgłosić do rozgrywek tylko 25 zawodników.

Ciężko nazywać przypadkiem czy pechem kolejną plagę kontuzji, która dopada zespół nie po raz pierwszy. Coś musi być nie tak, bo to nie może być zwykły niefart. Może to błędne oceny sztabu medycznego albo po prostu zbyt intensywne przygotowania do sezonu są przyczyną takiej, a nie innej sytuacji? Ciężko to oceniać nam, ludziom którzy nie mają bezpośredniej styczności z zespołem. Pewne jest jednak to, że coś jest nie w porządku, skoro inne zespoły nie mają aż takich problemów jak United.

Podsumowując, nie mówię „nie” transferom, ponieważ nie można wiecznie liczyć na wspaniałych weteranów, jednak w pierwszej kolejności należy rozwiązać problem z licznymi kontuzjami, które bardzo utrudniają zespołowi walkę o najwyższe cele.

Manchester United, Sir Alex Ferguson,

Celowo użyłem słów „po raz kolejny”, bo poprzedni sezon był co najmniej zdumiewający w wykonaniu tej drużyny. Przypomnijmy sobie tragiczną formę na wyjazdach i seryjne gubienie punktów na boiskach niżej notowanych rywali, podczas gdy Old Trafford jawił się nam jako niezdobyta twierdza gdzie polegli niemal wszyscy przyjezdni. Pomimo dość przeciętnej formy i ciułania punktów przez dłuższą część sezonu United zajmowali fotel lidera. Miało to oczywiście związek z brakiem silnej konkurencji, ponieważ nikt inny nie był w stanie zagrozić tej ekipie w kontekście kampanii ligowej. O dziwo mimo dość przeciętnej formy na przestrzeni całego sezonu udało się ostatecznie wywalczyć mistrzostwo i dotrzeć nawet do finału Ligi Mistrzów, co należy uznać za niemały sukces. Szkoda tylko że sukces ten przesłonił pewne wady taktyczno kadrowe.

Obecny sezon jest jak do tej pory niemal odzwierciedleniem poprzedniego tyle, że niestety w krzywym zwierciadle. United zaczynają sezon z wielkim animuszem co nie zdarzało się od… właściwie to autor tego tekstu z kibicowskim stażem 15 lat nie przypomina sobie tak dobrej inauguracji w wykonaniu Czerwonych Diabłów. Mało tego, na półmetku ligowych zmagań United są drużyną grającą najlepiej na wyjazdach… W  międzyczasie twierdza Old Trafford padła z wielkim hukiem za sprawą „hałaśliwych sąsiadów”, tak jak nadzieja na ponowne zwojowanie ligi mistrzów z powodu totalnego kryzysu formy, a także częściowo przez plagę kontuzji. Najwyraźniej jednak sezon ten nie był jeszcze wystarczająco absurdalny, zwłaszcza w porównaniu do poprzedniego. Po kilku spektakularnych występach i nawet dwóch pogromach, na nowo rozbudzono nadzieję w sercach kibiców. Niedługo potem diabelskie kuriozum przeprowadziło zdecydowany kontratak, fundując nam rozstrój nerwowy w sylwestra i totalne osłupienie przy okazji wizyty na Sports Direct Arena, dawniej znanej jako St. James’s Park.

Zapewne wielu z nas nasuwa się nieuniknione pytanie „Co się do cholery dzieje z tą drużyną?!”. United wydają się być w gazie, strzelając 10 goli w dwóch meczach, by następnie w dwóch kolejnych dostać 6!? Zdumiewające jest to, że Sir Alex wydaje się zupełnie nie kontrolować tej sytuacji. Nie można przecież wszystkiego tłumaczyć kontuzjami, które oczywiście odcisnęły piętno, ale to podejście taktyczne i brak motywacji były czynnikami decydującymi. W końcu drugi sezon z rzędu drużyna zamykająca tabelę Premiership odbiera United komplet punktów. Właśnie od co najmniej dwóch sezonów wszystko dzieje się niejako obok Fergusona.

Trzeba zdać sobie sprawę, że United zalicza, szczególnie w tym sezonie, nie tyle potknięcia, co mniej lub bardziej spektakularne katastrofy. Jeśli w ostatnich spotkaniach za grą United stała jakaś myśl taktyczna, to była ona fatalna lub po prostu całkowicie zawiodła. Kiedy sprawy obierają zły obrót może wypadałoby zaniechać biernej postawy oszczędzania głosu na pomeczowe wybuchy i odkleić się od krzesła? Okazywanie emocji kiedy jest już po ptakach przez wprawianie obuwia w niekontrolowany ruch wznosząco opadający i gwałtowny wzrost poziomu decybeli potęgowany przez niewielką przestrzeń zamkniętego pomieszczenia chyba przestaje przynosić efekty. Nie chodzi tylko o ruganie zawodników z poziomu linii bocznej, ale ukojenie pewnej nerwowości jak ta, która opanowała United po stracie drugiego gola w meczu z Newcastle.

Od jakiegoś czasu (tak!, właśnie od mniej więcej dwóch sezonów) United wykazuje wybitną niemożność dostosowania taktyki do wydarzeń boiskowych w trakcie meczu. Jak plan A zawiedzie to dupa zbita, bo planu B po prostu nie ma, a Sir Alex bez cienia emocji na twarzy obserwuje sytuację z daleka. To najzwyczajniej nie skutkuje, pora wziąć się w garść i potrząsnąć tą drużyną, ale też nie pozostawiać jej samej sobie w trakcie trwania meczu szczególnie jeśli na boisku próżno szukać naturalnego lidera.

Kolejna sprawa to brak konsekwencji w budowaniu drużny. Ferguson podejmuje niezrozumiałe decyzje i odmawia dania szansy Pogbie czy Morrisonowi, eksperymentując z Rafaelem w środku pola i Valencią na prawej obronie. Nie sądzę, że są oni w pełni gotowi do gry w Premiership, ale jeśli Carling Cup i rezerwy będą jedyną szansą dla nich na zdobywanie szlifów, to raczej się zbytnio nie rozwiną.

Wierzę, że nikt nie poukłada tej drużyny tak dobrze jak zrobiłby to Sir Alex Ferguson i nie chodzi wcale o spektakularne transfery. Ale niech wreszcie zacznie działać!

kryzys, Manchester United, Sir Alex Ferguson,

1. Błędy taktyczne, a także zbyt luźne podejście do spotkania są przyczyną tego, czego dzisiaj doświadczyli kibice United. Ciężko o rozsądną argumentację decyzji Fergusona o wystawieniu Rafaela w środku pomocy. Czym kierował się obchodzący dziś 70-te urodziny Szkot? Nie wiem, jednak był to poważny błąd. Przy tak wielu kontuzjach należy unikać zbytecznego kombinowania. Młody da Silva powinien był od pierwszej minuty grać tam, gdzie jego miejsce, tj. na prawej stronie defensywy. Jego miejsce w środku pola powinien zająć Paul Pogba, niestety Ferguson widocznie bał się postawić na młodego Francuza i zdecydował się na Rafaela, co nie wyszło zespołowi na dobre.

2. Dimitar Berbatow po raz kolejny udowodnił, że zasługuje na miejsce w pierwszym składzie. Choć należy mu się nagana za sprokurowanie karnego (wcześniej powinien był jednak być odgwizdany faul Samby na nim), nie sposób nie chwalić go po tym spotkaniu. 6 bramek w ostatnich 3 występach – ten wynik mówi sam za siebie. Bułgar jest w formie i najwyższy czas z tego skorzystać, tym bardziej, że Hernandez w dalszym ciągu prezentuje się niezbyt dobrze. Na chwile obecną ciężko jest mi sobie wyobrazić by w kolejnych meczach ktoś inny niż Bułgar był partnerem Wayne’a Rooneya w ataku.

3. Zaczynam mieć obawy o formę Michaela Carricka. Gra jako środkowy obrońca mu nie służy, a błędy, które popełnia grając nie na swojej pozycji mogą zachwiać jego pewność siebie. Dyspozycja Anglika będzie kluczowa w kolejnych ważnych spotkaniach, dlatego czym prędzej należy wrócić do tego co było wcześniej. Przy tylu problemach nie możemy sobie pozwolić na stratę Carricka, a raczej jego znakomitej dyspozycji, w jakiej znajdował się od jakiegoś czasu.

4. Najwyższy czas na zmianę warty w bramce. Na stałe. David De Gea na chwilę obecną nie nadaje się do bycia numerem 1 Manchesteru United. I choć nie należy skreślać młodego Hiszpana, to na dzień dzisiejszy Anders Lindegaard jest lepszym i pewniejszym wyborem. David przede wszystkim musi zapomnieć o słonecznej i delikatnej hiszpańskiej grze, a także wybrać się na siłownię i solidnie popracować na treningach nad swoimi mankamentami.

5. Porażka w dzisiejszym spotkaniu jest niczym nokautujący cios prosto w szczękę. Od paru spotkań, mimo długiej listy kontuzjowany United prezentowało bardzo miłą dla oka i skuteczną piłkę, która pozwoliła na zniwelowanie 5-punktowej straty do lidera, Manchesteru City. Oczywiście strata punktów w meczu z Blackburn póki co nie niesie za sobą poważnych konsekwencji, jednak w końcowym rozrachunku może mieć kluczowe znaczenie. Wraz z idącym Nowym Rokiem wszyscy kibice Czerwonych Diabłów powinni sobie życzyć, by tak głupio roztrwonione punkty nie były decydujące na koniec sezonu oraz by Pan Bóg trzymał w zdrowiu ich zawodników, bo bez zdrowia nawet najlepsze umiejętności nie pomogą.

Blackburn Rovers, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson,

Kuszczak, Kuszczak number one

Kto mnie zna, zgodzi się, iż od zawsze byłem fanem Tomka. Zrozumiałe, iż nie było mowy, by pierwszy nasz rodak w United z miejsca nie cieszył się handikapem w mojej hierarchii sympatii do poszczególnych zawodników. Stosunkowo szybko przekonałem się (w roku 2006 nie miałem jeszcze możliwości dokładnego śledzenia Premier League, przez co umknęły mi jego wyczyny w WBA), że Polak posiada spore talent i umiejętności, które odpowiednio rozwinięte i uzupełnione w momencie zamiany korków na kapcie przez Van Der Sara dają mu mocne argumenty w kwestii zastąpienia wielkiego Holendra. Tomasz od debiutanckiej obrony karnego z przeciw Arsenalowi tak naprawdę nigdy nie zawodził, swoje szanse wykorzystywał i systematycznie poprawiał dwa największe mankamenty – grę nogami i na przedpolu.

W międzyczasie zostawił w tyle kolejną nadzieję angielskiej bramki Bena Fostera, by chwilę później na przełomie jesieni i zimy 2009 zaliczyć apogeum swojej formy i przez wiele meczów z rzędu dzielnie nadrabiać to, czemu nie zdołała zapobiec zdemolowana wówczas przez kontuzje quasi-obrona. Jego grę doceniały również media, opisując go niejednokrotnie jako piłkarza meczu. Kuszczak, osiągnąwszy pewność siebie, bez problemu wyłapywał górne piłki, a do użytkowania kończyn dolnych przyczepić mogli się tylko stali antagoniści. To był ten moment, gdy bramkarz z Krosna Odrzańskiego miał w moim odczuciu bluzę po Edwinie na wyciągnięcie ręki.

Następne miesiące, kolejny sezon nie umacniały już pozycji naszego rodaka. Powoli jasnym stawało się, iż sir Alex nie widzi Polaka w swoich długodystansowych planach. I tak doczekaliśmy się przybycia Lindegaarda, a następnie De Gei. Co dziwne, pomimo rzekomego zainteresowania kilku poważnych angielskich firm, Tomek pozostał w praktyce w szeregach rezerw Manchesteru United. Od tego czasu jego historia pozostaje szerzej nieznana. Aż do listopada.

Od 5 lat, nie ukrywam, Tomek należał do mojego zdecydowanego topu zawodników z Old Trafford. W wielu dyskusjach broniłem jego decyzji o pozostaniu i nie porzucaniu nadziei o jedynce na plecach, sporo razy argumentowałem (chociażby tu) za odważnym na niego postawieniem, a gdy przyszło bronić rzuty karne na bałtyckiej plaży, między wbitymi patykami stawał Kuszczak, a nie VDS…

Są jednak zachowania, postawy i wybory, wobec których nawet u ulubionego sportowca najzwyczajniej w świecie nie mogę pozostać przynajmniej neutralnym.

Kwaśna pomarańcza

Tuż przed wielkim świętem całej manchesterowej społeczności, jakim bez krzty wątpienia było ćwierć wieku pracy sir Alexa Fergusona na Old Trafford, przez polskie media przewijała się wypowiedź Tomka udzielona Orange Sport.

Moje wypożyczenie do Leeds było niemożliwe, ponieważ zablokował to Alex Ferguson. Mogłem odejść tylko do Sheffield United albo do Doncaster.

Tomasz Kuszczak

Obecnie bramkarz numer-niestety-4 (?) chciał zwrócić uwagę na to, iż trener drużyny ma wpływ na losy swoich aktualnych podopiecznych, a władzę swą wykorzystuje nie zawsze tak, jak oni by tego chcieli. Rozumiem jego rozgoryczenie po pięciu latach mamienia wizjami cyklicznego zatrzymywania Van Persiech, Drogbów i Torresów (choć ten ostatni nadzwyczaj często robi to samoistnie); nie chciałbym przeżyć tego, co on, gdy dowiedział się o transferze De Gei. Sęk w tym, że Tomasz, jako zadeklarowany wieloletni fan Manchesteru, powinien zrozumieć konsekwencje animozji na linii United-Leeds. Przede wszystkim jednak głupio z jego strony, iż w tych dniach nie ugryzł się w język i nie powiedział kilku oklepanych frazesów o ilości pucharów bossa bądź chociaż odmówił komentarza, jeśli obaj panowie aż tak zatruli swoje relacje.

Wywiad nie taki super jak nazwa gazety

Siódmego dnia listopada sprawa ruszyła z kopyta, gdy wywiad z bramkarzem opublikował pewien polski tabloid. Tym razem nie rozchodzi się o stosunek do Fergiego – wszak uroczystości się skończyły, trybunę ochrzczono i nadeszła dwutygodniowa przerwa reprezentacyjna pełniąca funkcję substytutu sezonu ogórkowego. Zamierzam się czepić nie otoczki, ale wartości merytorycznej fragmentu wypowiedzi.

Stałem się więźniem Manchesteru United – stwierdził Kuszczak. Chwila, jak to więźniem?? O ile się orientuję, osobę Tomasza obowiązuje aktualny aż do lata kontrakt. Innymi słowy jest to umowa o pracę, której warunki własnoręcznym podpisem on sam dobrowolnie zaakceptował. Nic nie wskazuje na to, że już wtedy był więziony, zatem kontrakt jest i musi być ważny. Do zapisów w umowie stosować muszą się obie strony, zatem nic nie stoi na przeszkodzie klubu, by korzystał ze swoich praw tak długo, jak wywiązuje się z obowiązków, w tym np. płacy. Nie podoba się? Sorry Gregory – było myśleć zawczasu!

» „Ronaldo niewolnikiem”. Po co podpisywał kontrakt?!

Takie wypowiedzi irytują mnie niepomiernie. Za swoje decyzje trzeba ponosić konsekwencje i futbol nie jest tu żadnym wyjątkiem. Niestety, sportowcy zbyt często o tym zapominają, robiąc z siebie niejednokrotnie ofiarę ciężkich prześladowań i dziejowego spisku z powodu… konieczności wypełnienia kontraktu. Przecież to jest absurd czystej wody! Nieważne, czy rolę bohatera kłótni pełni Kuszczak, Obi Mikel, Tevez (całokształt) czy Cristiano Ronaldo, który, co zadziwiająco niewielu kibiców pamięta, rozpaczał o byciu z kolei niewolnikiem Manchesteru. To jest klasyczny przykład braku profesjonalizmu i akceptacji dla takich zachowań być nie może.

Pacta sund servanda! Amen.

Pewnie za jakiś czas mi przejdzie, o ile nie wypłyną na wierzch nowe, ciekawsze wypowiedzi. Szkoda, iż przygoda Polaka z United kończy się w ten sposób, winnych takiego stanu rzeczy szukać nie zamierzam, zresztą i tak na dobrą sprawę nie wiemy, co naprawdę działo się ok. 1000km stąd. I prawdopodobnie się nie dowiemy. W każdym razie trzymam kciuki za dalszy rozwój kariery Tomasza Kuszczaka, a nie mniejszą żywię nadzieję, że między reprezentantem Rzeczypospolitej a wybitnym Szkotem koniec końców zapanuje zgoda. Za dobrą monetę biorę więc końcowe zdanie z ekspresowego wywiadu:

Jestem sfrustrowany, ale nie zamierzam opluwać czy krytykować Fergusona. To nie jest mój styl. Mam do niego szacunek, bo dla mnie jest wielkim menedżerem. Jednak liczę, że w zimowym oknie transferowym pozwoli mi odejść, że rozstaniemy się w normalnej atmosferze.

Tomasz Kuszczak

Sir Alex Ferguson, Tomasz Kuszczak,

Suszarka i guma do żucia

» Manchester United od szatni
O sławnej na cały świat piłkarski suszarce nie muszę co prawda wspominać kibicom Czerwonych Diabłów, ale… z drugiej strony, czym byłby Manchester United bez tego? Ile to razy podopieczni Fergusona w przeciągu dosłownie kilku minut potrafili odwrócić losy spotkania? Najprawdopodobniej było to spowodowane strachem przed porządnym wysuszeniem głowy w szatni.

Najciekawsze cytaty

» Top 25 wypowiedzi Sir Alexa Fergusona
Sir Alex Ferguson słynie także z ostrych, ale jakże trafnych wypowiedzi. Nie muszę chyba przypominać, co tu dużo mówić, klasyka:

Dla mnie największym wyzwaniem jest strącenie Liverpoolu z ich pieprzonej grzędy. I możecie to wydrukować.
My greatest challenge is knocking Liverpool right off their fucking perch. And you can print that.

Jednak, w odróżnieniu do większości innych trenerów, Fergie nie rzuca słów na wiatr i robi to, co mówi. Co za tym idzie – w zeszłym sezonie w końcu udało mu się strącić Liverpool z ‘piedestału’.

Transferowe perełki

» Świetne ruchy sir Alexa
» Transferowe perełki Sir Alexa Fergusona
Nasz menadżer jest także wielkim miłośnikiem i koneserem win. Nie wiem co prawda, co pojawiło się pierwsze – niebywały nos do transferów czy umiejętność stwierdzenia z jakiego rocznika jest dany trunek. Jedno jest jednak pewne – Ferguson potrafi ściągnąć piłkarza, który potem okazuje się prawdziwym strzałem w dziesiątkę. Bardzo dobrym przykładem jest chociażby Javier Hernández. Nie zapominajmy jednak o van der Sarze, Vidicu, Cantonie, Larssonie i wielu innych. Oczywiście zdarzały się Fergusonowi duże błędy, ale są one niczym w porównaniu do przykładów, które podałem wyżej.

Mind games i ‘pieprzona grzęda’

» Pora zrzucić Liverpool z ich pieprzonej grzędy!
» Mind games: Benitez vs Ferguson
Angielska piłka dużo traci na braku Beniteza czy Jose Mourinho. Zdecydowanie brakuje tych ‘mind games’, które toczył Fergie z trenerem Liverpoolu. Chyba każdy kibic United lubił pośmiać się z farmazonów, które wypowiadał nasz ‘ulubieniec zza miedzy’. Charakter Fergusona dodawał tym konfrontacjom smaczku, dzięki czemu walka pomiędzy drużynami toczyła się także w salach konferencyjnych.

Dwie dekady dominacji

» Sir Alex Ferguson – dwie dekady dominacji
Powoli docieramy do końca naszej opowieści. O Fergusonie można napisać wiele, bo jest prawdziwym dinozaurem, żywą legendą angielskiej… ba… europejskiej piłki! Przez dwie dekady potrafił utrzymać się na szczycie, co już samo w sobie jest niebywałym wyczynem. Jeśli jednak dodamy, że przez te 25 lat nieprzerwanie trenuje jeden zespół, to jedyne co nam pozostaje, to tylko powiedzieć dziękuję i ukłonić się przed już legendarnym menadżerem.

PS. Na zakończenie zapraszam do przeczytania „Reduty Fergusona…”

Sir Alex Ferguson,

Z tej okazji nasi partnerzy z Betfair przeprowadzili wywiad z dwoma legendami klubu z Old Trafford – Dennisem Irwinem i Garym Pallisterem. Co po wielu latach spędzonych najpierw w United następnie obserwując poczynania Diabłów powiedzieli dwaj sławni Byrtyjczycy?

Warto też wspomnieć o innej ciekawej inicjatywie. Fani z Manchester United Supporters Trust prowadzą akcję zbierania wpisów kibiców z całego świata do specjalnej książki z podziękowaniami i życzeniami, która zostanie przekazana Sir Alexowi wraz z końcem sezonu 2011/2012. Zachęcamy do dołożenia swojej cegiełki w tym wielkim dziele!

Na pewno nie zabraknie wzniosłych chwil podczas dzisiejszego spotkania z Sunderlandem. Z pewnością hołd Sir Alexowi złożą nie tylko obecni piłkarze United, ale także jego byli podopieczni z drużyny przyjezdnej, w tym trener Czarnych Kotów, niegdysiejszy kapitan Red Devils – Steve Bruce. Mamy nadzieję graniczącą z pewnością, że kibice również staną na wysokości zadania – na Old Trafford już wisi okolicznościowy baner.

Betfair, Sir Alex Ferguson, wywiad,

Już na samym wstępie powiem, że nie mam zamiaru „robić” żadnej rewolucji, jedynie chciałbym zauważyć pewien fakt i pokrótce go omówić, ukazując jednocześnie jego plusy. Żeby już dłużej nie przeciągać, chodzi o zmianę systemu gry. Manchester United jako jeden z nielicznych, żeby nie powiedzieć jako jedyny zespół, wciąż trzyma się standardowego 4-4-2, w którym to środkowi pomocnicy skupiają się głównie na zabezpieczaniu tyłów i rozgrywaniu piłek do skrzydłowych, a ci z kolei odpowiadają za wypracowywanie sytuacji napastnikom. Nie jest tajemnicą, że gra takim systemem wyszła już z mody. W dzisiejszych czasach trenerzy stawiają na trójkę zawodników w środku, których zadaniem jest jak najdłuższe utrzymywanie się przy piłce i opanowanie tego sektora boiska. Rzecz jasna mowa tu o grze w systemie 4-3-3, a dokładniej o 4-2-3-1, o czym mowa później.

W ostatnich latach mocno krytykuje się środkowych pomocników za to, że nie potrafią zdominować gry w środku pola. Jednak łatwiej o tę dominację, gdy ma się w tej strefie trzech, może trochę słabszych, ale trzech – nie dwóch – zawodników. Oczywiście, nasi środkowi pomocnicy nie są tymi z najwyższej półki, ale nie są też tymi przeciętniakami, za których spora część fanów ostatnio zwykła ich uważać. Czasem czeka trudniejsze zadanie, bo przeciwnik występuje w przewadze i dlatego zachodzi dysproporcja sił. Owszem, są też spotkania, w których nasi pomocnicy zawodzą, jednak bywają też właśnie takie mecze, w których sama gra jest dobra, a mimo to nie potrafią zdominować środka pola. Prawda jest taka, że nawet mając w składzie idealną kopię Xaviego, nie bylibyśmy w stanie osiągnąć przewagi w drugiej linii w meczu z Barceloną, ponieważ posiada ona tam właśnie trzech bardzo dobrych zawodników i nawet dwójka podobnych po naszej stronie nie byłaby w stanie z nimi wygrać.

Przy ustawieniu z trójką pomocników w środkowej strefie boiska, jeden z nich jest defensywnie usposobionym zawodnikiem, który nie ma problemów z dobrym zagraniem do przodu (DM), drugi jest nastawiony bardziej ofensywnie, ale jednak radzi sobie w grze defensywnej (CM), a trzeci z kolei jest tym, którego zwykło się określać jako ofensywny pomocnik (AM). Dodając do tego świetnych skrzydłowych, jakich w składzie mamy i kompletnego napastnika, jakim jest Rooney, tworzymy zespół, dla którego żadna drużyna nie będzie stanowiła przeszkody nie do pokonania.

Problemem w dalszym ciągu pozostaje obsada pozycji środkowych pomocników. Nie rozwiążemy go inaczej niż zakupem nowych graczy, na szczęście nie musi to być żadna rewolucja, wystarczą bowiem dwa transfery. Na chwilę obecną jest Tom Cleverley, który idealnie nadawałby się na pozycję przeze mnie nakreśloną jako CM. Gorzej, jeśli chodzi o kandydatów na DM i AM. Carrick i Fletcher to naprawdę dobrzy zawodnicy, jednak tu potrzeba świeżej krwi. Javi Martinez czy Yann M’Vila wydają się być idealnymi kandydatami na pozycję DM. Anderson miał być naszym Ronaldinho, jednak jest tylko Andersonem – solidnym zawodnikiem, który nie prezentuje wystarczająco wysokiego poziomu, by grać pierwsze skrzypce w takim zespole jak United. Jako zmiennik jak najbardziej się nadaje. Na pozycję AM idealnym kandydatem wydaje się Wesley Sneijder, o którym głośno było w minionym lecie. Inną opcją jest Eden Hazard – materiał idealny na zawodnika z najwyższej światowej półki.

Czy powyższy skład Czerwonych Diabłów nie wygląda imponująco? Oczywiście, że tak i jestem pewien, że pod wodzą Sir Alexa Fergusona osiągnąłby wspaniałe wyniki. Niestety, póki co, to tylko marzenia i nie zanosi się na to, by coś miało się zmienić, choć kto wie? Ferguson już nas nie raz zaskoczył.

Wraz ze zmianą systemu gry pojawia się kwestia napastników, których trochę mamy w składzie. Uważam, iż nie ma z tym najmniejszego problemu, bowiem Owen jest już coraz bliżej zakończenia kariery, a jego rola w naszym składzie jest niewielka; Berbatow z kolei najpóźniej latem odejdzie, bo nie wierzę, że będzie chciał tyle czasu spędzać na ławce rezerwowych – jest zbyt dobrym zawodnikiem, by sobie na takie coś pozwolić. Pozostaje więc Wayne Rooney, Danny Welbeck i Javier Hernandez. Danny z powodzeniem mógłby grać skrzydłowego, coś na wzór Davida Villi, a Chicharito byłby naszym jokerem. Miejsce jedno, zawodników trzech, jednak w całym sezonie jest mnóstwo spotkań do rozegrania i z pewnością każdych z nich byłby zadowolony z ilości minut spędzonych na boisku, no może poza Waynem, bo on gdyby tylko mógł, to grałby w każdym spotkaniu.

Póki co, wszystko to pozostaje abstrakcją…

Manchester United, Sir Alex Ferguson, taktyka,

Jak to zawsze bywa, przed takimi meczami jest wiele spekulacji. Jakie będą wyjściowe składy? Kto strzeli bramkę? Może zobaczymy jakieś czerwone kartki? Ciekawe czy obejrzymy dobry mecz? Nadszedł dzień meczu, wielkie napięcie, niepewność i inne emocje związane z oczekiwaniem na pojedynek odwiecznych rywali. Została godzina do pojedynku. Ciekawscy wyszukują już w internecie wyjściowe składy obu zespołów. Zestawienie ekipy Dalglisha zostało podane jako pierwsze i wiadomym jest, iż drużyna z Anfield Road chce zainkasować u siebie komplet punktów. Dobra, czas przejść do tematu i głównej myśli tego, co chciałbym tutaj przekazać. Tytuł wskazuje na co, a może lepiej na kogo zwrócę uwagę.

Man Utd: De Gea – Smalling, Ferdinand, Evans, Evra – Park , Giggs, Fletcher, Jones , Young – Welbeck
Ławka rezerwowych: Lindegaard, Valencia, Anderson, Rooney, Hernandez, Nani, Carrick

Początek obiecujący. Bramkarz i formacja obronna bez większych zmian w porównaniu do poprzedniego spotkania, lecz jak to mówią „Im dalej w las tym więcej drzew”. W tym przypadku sprawdziło się to zdecydowanie. Linia pomocy obfituje już w kilka niespodzianek, a patrząc na napastnika, który wychodzi w pierwszym składzie, można doznać niemałego szoku. Wypadałoby omówić te zmiany, bo tak o nich piszę, ale nic szczególnego jeszcze nie przytoczyłem tutaj.

Pierwszym co się rzuca w oczy jest taktyka obrana przez dowódcę Czerwonych Diabłów. Słynne 4-5-1 wygrało w oczach Szkota ze skutecznym 4-4-2. Jak dobrze wiemy, przy ustawieniu z pięcioma zawodnikami w drugiej linii gra Manchesteru United nie powalała. Wręcz przeciwnie, zazwyczaj bardziej męczyła się osoba, która mecz oglądała niż piłkarze biegający na boisku.

Druga niespodzianka to pojawienie się Phila Jonesa w linii pomocy. Owszem, było widać w wielu meczach z udziałem tego młodego Anglika, że lubi zapędzić się pod pole karne przeciwnika, ale bez przesady, to nie powód, aby obrońca grał jako środkowy pomocnik. Przez to nie wystąpił główny reżyser gry Manchesteru United, Anderson. Ten utalentowany Brazylijczyk jak do tej pory występował we wszystkich spotkaniach Czerwonych Diabłów w Premiership i strzelił nawet dwie bramki.

Patrzę dalej i kolejne zaskoczenie. Nie mogę dostrzec w podstawowym składzie zawodnika, który występuje w koszulce z nr 17 na plecach. Jest to oczywiście Portugalczyk, Nani. W ostatnich spotkaniach ekipy z Old Trafford był wyróżniającym się punktem w talii sir Alexa Fergusona. Nawet w meczach reprezentacyjnych udało mu się strzelić dwie bramki. Czemu nie wyszedł od pierwszej minuty? O to trzeba zapytać szkockiego managera, bo chyba tylko on zna odpowiedź na te jakże ważne pytanie. Kosztem Naniego w pierwszym składzie wybiegł Koreańczyk, Park. Jedyne co może usprawiedliwiać ten wybór, to pracowitość Azjaty. Według mnie lista cech, którymi były reprezentant Korei Południowej przewyższa Portugalczyka, się zakończyła.

To teraz mogę przejść do napastnika. Od początku, co dziwne, nie zagrał ani Rooney, ani Javier „Chicharito” Hernandez. O Berbatovie nie wspominam, bo chyba wszyscy przyzwyczailiśmy się, że Bułgar z rzadka wchodzi na boisko w obecnych rozgrywkach o mistrzostwo Anglii. Alex Ferguson również nie okazał się wredny wobec kibiców Liverpoolu i Michael Owen, ex-liverpoolczyk, obserwował poczynania swoich klubowych kolegów jedynie z wysokości trybun na Anfield. Więc kto nam został? Tak, wybór padł na młodziutkiego i niezbyt doświadczonego Anglika, który nazywa się Danny Welbeck. Owszem, ma na swoim koncie już bramki w obecnym sezonie (strzelił już: Tottenhamowi, Arsenalowi, FC Basel i Norwich), ale to chyba nie jest jeszcze powód, aby grał on kosztem lepszych od siebie napastników. W mojej opinii tutaj wybór powinien paść na innego Syna Albionu, czyli Wayne’a Rooneya. Może Alex Ferguson pomyślał, że Rooney jest zawieszony po meczu reprezentacji Anglii z Czarnogórą również w Premiership? Ciekawe, ciekawe, trzeba go o to zapytać.

Jak zasugerowałem wcześniej, preferuję taktykę 4-4-2, więc teraz przyszedł czas, aby jednego pomocnika „zdjąć” kosztem napastnika. Mój wybór padł na doświadczonego Walijczyka, Ryana Giggsa. Dlaczego? Dlatego, iż żeby wprowadzić na boisko snajpera, wolę zrezygnować z zawodnika, który w mniejszym stopniu zabezpieczy tyły i wspomoże defensywę. Wiadomym jest, że Darren Fletcher lepiej wywiąże się z tego zadania niż Giggs, który gra zdecydowanie bardziej ofensywnie, więc zostawiam Fletcha, zdejmuję Giggsa, a w ataku ustawiam „Chicharito”. Ten Meksykanin jest fantastycznym zawodnikiem i dzięki swojemu sprytowi i szybkości mógłby spokojnie zgubić dwójkę rosłych i wolniejszych od siebie stoperów z Anfield (Carragher i Skrtel).

Patrząc na to, można zobaczyć, że z zawodników na ławce rezerwowych można byłoby spokojnie stworzyć lepsze formacje pomocy i ataku niż te, które od pierwszej minuty grały w meczu przeciwko Liverpoolowi.

Podczas tego spotkania widać było, iż to, co przed meczem założył sobie Ferguson nie sprawdza się tak, jak należy. Do przerwy było 0:0 i chyba wtedy Alex poszedł po rozum do głowy. Zdecydował się wysłać na rozgrzewkę Rooneya i Naniego. Nagle, w 68. minucie Gerrard strzelił gola i dla obu panów zakończyło się truchtanie za linią boczną. Zastąpili oni Parka i Younga. Dziesięć minut później, gdy wynik się nie zmienił, Szkot kazał wejść Hernandezowi za Phila Jonesa, który swoim występem, mówiąc łagodnie, nie zachwycił. Chwilę po wejściu „Groszek” mógł cieszyć się ze zdobytej bramki i na tablicy wyników widniało 1:1.

Na koniec jeszcze mógłbym dodać, iż po zejściu Jonesa to chyba Rooney dostał polecenie, aby zastąpić swojego rodaka na pozycji defensywnego pomocnika. Osobiście nie widziałem, aby Wayne stworzył jakiekolwiek zagrożenie i biegał pod polem karnym przeciwnika. Więcej go było zdecydowanie pod własną bramką. Mecz nie został przegrany przez Manchester United, lecz styl, w jakim remis na Anfield został ugrany, pozostawia wiele do życzenia. Jako kibic Manchesteru United mam nadzieję, że w przyszłości manager ekipy z Old Trafford nie będzie tak kombinował ze składem i wszystkie aspekty gry Czerwonych Diabłów będą funkcjonować zdecydowanie lepiej.

Autor: Grzesiek Gawin

Sir Alex Ferguson,

Jeśli on nie zna tematu, nie powinien się odzywać. To jakaś kpina! Stał się wielkim trenerem tylko dlatego, że dostał wielkich graczy, więc naprawdę nie powinien komentować tego zdarzenia. Ferguson bronił Manciniego, a ja go znam bardzo dobrze. Znam też Teveza. Wiem, jakim jest człowiekiem i jakim piłkarzem. Trudno oceniać, co tam się stało.

Diego Maradona

Co jak co, ale w przypadku Maradony mówienie, że Sir Alex stał się wielki, bo miał wielkich piłkarzy jest raczej głupie. Diego mając nawet wielką reprezentację Argentyny z gwiazdami zawodnikami takimi, jak Leo Messi czy Gonzalo Higuaín nie potrafił dojść dalej niż do ćwierćfinałów MŚ 2010. Ale czy jest sens porównywać trenera Al-Wasl Dubaj, który nie wygrał jeszcze nic, do trenera Manchesteru United z wieloletnim stażem i całą gablotą pucharów i trofeów? Chyba nie.

Ponadto, raczej nie jest prawdą to, że Ferguson stał się wielki dzięki wielkim piłkarzom. To właśnie Sir Alex słynął ze znajdowania i wychowywania młodych piłkarzy na wielkie gwiazdy. Nie trzeba szukać daleko, wystarczy przykład Cristiano Ronaldo czy też Davida Beckhama. Pierwszy kupiony za – nazwijmy to – śmieszne pieniądze, a sprzedany za rekordową sumę w historii futbolu. Beckham wychowany w United. Zadebiutował w wieku 17 lat i stał się wielką gwiazdą drużyny z Old Trafford, zdobywając z nią m.in. sześć tytułów Mistrza Anglii. Takich przykładów jest wiele, więc nie wiem, co Diego mógł mieć na myśli.

Nie za bardzo rozumiem stanowisko Maradony w tej sprawie. Nie jest tak naprawdę na dzień dzisiejszy powiązany z Tevezem i skoro mówi, że trudno oceniać to, co stało się między napastnikiem i trenerem Manchesteru City, to nie powinien bronić Carlosa, bo wina może leżeć (najprawdopodobniej leży) po jego stronie. Swoją drogą, „Boski Diego” miał do czynienia z trenerką, więc ciekaw jestem, jak on potraktowałby takie zachowanie Teveza. Patrząc na umiejętności trenerskie Maradony i piłkarskie „Apacza”, wygląda na to, że nigdy się tego nie dowiemy.

Diego Maradona, Sir Alex Ferguson,