Oczywiście jest wielu klasowych skrzydłowych wyprzedających lub będących na bardzo podobnym poziomie do naszych Diabłów w kwestii indywidualnych umiejętności jak chociażby Ronaldo czy, szukając na własnym podwórku, Gareth Bale, ale uważam, że w duetach skrzydłowi z United są w ścisłej światowej czołówce. Być może są nawet na samym szczycie.

Swoją analizę chciałbym zacząć od Naniego, który zawsze mnie zadziwia. To zawodnik z ogromnym potencjałem i talentem, który niejednokrotnie już pokazywał. Jest zawodnikiem obunożnym, dynamicznym, przy którym obrońcy zawsze muszą mieć się na baczności. Świetne wyszkolenie techniczne, strzały z dystansu i oczywiście drybling czynią Portugalczyka jednym z najlepszych piłkarzy z Old Trafford. Pomimo wielu zalet, ulubieńca kibiców często ponosi wyobraźnia i traci piłkę w głupi sposób.

Antonio Valencia, bez którego nie wyobrażam sobie drużyny sir Alexa w ostatnich kilku meczach, to zawodnik trochę bardziej skomplikowany niż Nani. Świetne przyspieszenie i genialne dośrodkowania czy też strzały, jak chociażby ten z Blackburn, to główne atuty Ekwadorczyka. Wszystkie te zalety sprawiają, że Antonio jest świetnym skrzydłowym, mimo, iż złośliwi nazywają go „człowiek jeden zwód” z powodu, że Valencia nie potrafi grać lewą nogą, co na pewno jest utrudnieniem. Mam wrażenie, że również psychika to nie najmocniejsza strona Ekwadorczyka. Dowodem jest chociażby finał LM, gdzie sir Alex postawił na Ekwadorczyka zamiast na Naniego, co było prawdopodobnie błędem.

Kolejnym skrzydłowym jest Ashley Young, okrzyknięty ostatnio nurkiem. Zdecydowanie pod formą w ostatnim czasie, choć powoli zaczyna przypominać zawodnika z początku sezonu, a niezła dyspozycja w ostatnich meczach Ashleya jest nagradzana częstszymi występami. Na pewno wniósł wiele do drużyny z Old Trafford. Pamiętam mecz z Arsenalem, zakończony wynikiem 8:2, po którym byłem pełen wiary i nadziei w Anglika. Pierwszy sezon zdaje się być niezły w wykonaniu Younga i myślę, że jeżeli będzie się wciąż rozwijał, to może zapisać się w kartach historii.

Ryan Giggs to człowiek instytucja. Żywa legenda Manchesteru United, niewątpliwie podnosi morale zespołu w trudnych chwilach. Człowiek niezastąpiony, bez którego dla wielu osób United nigdy nie będzie już takie samo. Nie ma tyle werwy i energii co jego młodsi koledzy opisani wyżej, ale na pewno doświadczenie robi swoje. Boiskowy przykład do naśladowania dla młodych piłkarzy.

Podsumowując, ciężko jednogłośnie napisać, że drużyna z Old Trafford dominuje na świecie, jeśli chodzi o skrzydłowych. Na pewno są to piłkarze o wielkich umiejętnościach indywidualnych i są w czołówce światowej piłki. W połączeniu z charakterem Patrice’a Evry, czy młodzieńczym zapałem Rafaela da Silvy, którzy zawsze wspierają skrzydłowych w akcjach ofensywnych powstaje ogromne zagrożenie pod bramką rywala. Świetna współpraca bocznych pomocników z napastnikami, zabójcze dośrodkowania z gry oraz z rzutów rożnych i strzały ze stałych fragmentów gry sprawiają, że obrona przeciwnika cały czas musi uważać na to, co wymyślą pomocnicy Czerwonych Diabłów. Niewątpliwie jest to jedna z najgroźniejszych kart w talii sir Alexa Fergusona.

Antonio Valencia, Ashley Young, Nani, Ryan Giggs,

Co najbardziej będzie się nam kojarzyło z naszym rekordzistą, biorąc pod uwagę ostatni rok? Na pewno druga część sezonu. Właśnie wtedy 38-latek przypomniał sobie swoje najlepsze momenty. To on był jednym z głównych architektów, którzy „zaprojektowali” awans do finału Ligi Mistrzów. Jego 3 asysty w dwumeczu z Chelsea oraz bramka strzelona Schalke pokazały, że skrzydłowy „Czerwonych Diabłów” na emeryturę jeszcze się nie wybiera. Pomimo swojego wieku zachowuje walory ciała. Zawdzięcza to przede wszystkim temu, że przy stosunkowo niewielkim wzroście (180 cm), nigdy nie miał nadwagi, dzięki czemu z upływem czasu nie stracił cechy, która dla pomocnika jest najważniejsza – kondycji!

Dla Giggsa w nadchodzącym sezonie najważniejsze powinno być zdrowie. Dopóki na ławce mamy Sir Alexa Fergusona, Walijczyk ma pewne miejsce w składzie, natomiast w takim wieku o uraz nietrudno. Szczególnie jeśli 38-latek będzie poddany dużej (jak na swój wiek) eksploatacji. W ostatnim sezonie były reprezentant Walii rozegrał 34 spotkania, z czego 20 od początku do końca. Łącznie dało to sumę 2278 minut, co oznacza, że w każdym meczu, który rozegrał, na boisku statystycznie przebywał dokładnie 67 minut. W tym czasie strzelił 3 bramki. Z Newcastle (3:0), Birmingham (5:0) oraz z Schalke (2:0). Jak widać, gdy Ryan strzelał, Manchester nie dość, że wygrywał, to jeszcze nigdy nie stracił gola. Pomimo iż otrzymał w całym sezonie kilka żółtych kartek, Giggs to wzór jeśli chodzi o „czystość” gry. Nigdy nie widziałem, żeby urodzony w Cardiff piłkarz symulował czy prowokował innych zawodników. W dobie szczerzącego się boiskowego chamstwa nasz skrzydłowy, reprezentując barwy Manchesteru, nigdy, NIGDY nie został wyrzucony z boiska przez sędziego przed końcem regulaminowego czasu gry.

Ciężko stwierdzić, czy był to dla niego sezon bardziej na plus czy na minus. Do tych pierwszych na pewno należy zapisać 12. w karierze mistrzostwo Anglii oraz wyróżnienie, jakim był tytuł najlepszego gracza Manchesteru United w historii. Do największych porażek – przegrana w Lidze Mistrzów. O sprawach pozaboiskowych wspominać nie będę.

Dla nas kibiców będzie to kolejny już sezon, w którym będziemy się modlić o to, by Walijczyk przedłużył kontrakt o kolejny rok. Oby tak się stało. Jednak jeśli się nie zdecyduje, to gwarantuję, iż będzie to perfekcyjny czas w wykonaniu RG11, bo kto jak kto, ale Ryan zawsze był ulubieńcem kibiców i swoją dobrą grą będzie chciał nam podziękować za te wszystkie spędzone razem lata…

Moment chwały: 06.04/12.04.2011 Ćwierćfinał Ligi Mistrzów z Chelsea
Moment słabości: 28.05.2011 Finał Ligi Mistrzów z Barceloną
Ocena za cały sezon: 8,25/10

Ryan Giggs,

Ryan Giggs osobiście był dla mnie wzorem do naśladowania. Wzorowy ojciec, mąż. Zapewne żadne portale plotkarskie nie przepadały za nim, gdyż należał do tej nielicznej części sportowych celebrytów, która pokazywała, że można być gwiazdą, a zarazem nie mieć skoków w bok. Niestety kilka tygodni temu przekonaliśmy się, że o człowieka z żelaznymi zasadami z czasem coraz trudniej.

Największą uciechę mają z tego wszystkiego na pewno wspomniane kolorowe szmatł… eeeee… gazety. Dziennikarze angielscy (choć swoją drogą nie wiem, czy zasługują, by tak o nich mówić) prześcigają się teraz w „wykrywaniu” kolejnych romansów. Zastanawia mnie tylko jedna rzecz. Mianowicie, dlaczego wszystkie afery wokół Giggsa odkryte zostały w ciągu raptem kilku tygodni, skoro trwały wiele miesięcy? Możliwości są dwie: albo wystąpił tu efekt domina, albo ktoś chce zarobić grubą kasę nie bacząc, że swoimi wypocinami może zmarnować komuś życie. Która wersja jest bardziej prawdopodobna, zostawiam do rozstrzygnięcia Wam.

Historia Walijczyka to idealny przykład na to, że nie warto być wzorem do naśladowania. Spójrzmy chociażby na przykład Cristiano Ronaldo. Piłkarz, który miał chyba w swoim życiu więcej kobiet, niż strzelił przez całe życie bramek, do niedawna był ulubieńcem tabloidów. Ludzie śledzili jego romanse, jednak nikt nie traktował ich tak do końca na poważnie. Portugalczyk znany był ze swojego pociągu do kobiet i na nikim nie robiło to wielkiego wrażenia. Jak możecie zauważyć, w ostatnim czasie nie słychać o żadnym skandalu, w którym główną rolę odgrywałby były piłkarz MU. Czy wiec Cris postanowił rzucić swój dotychczasowy styl życia i w końcu się ustatkować? Wątpię, to po prostu wszystkim się już przejadło.

Teraz pora na Giggsa, a to znacznie lepszy materiał od poprzedniego, bo nigdy jeszcze nie był „eksploatowany” w tej dziedzinie. Kolorowe gazety kochają obalać mity o ludziach bez skazy, dlatego historia „futbolowego Tigera Woodsa” (taką wersję już też słyszałem) była dla nich prawdziwym El Dorado. Dlaczego tak się dzieje? Możliwe, iż chodzi po prostu o fakt, że większa satysfakcja złapać kogoś powszechnie szanowanego na jednym przekręcie niż opisać wszystkie kobiety w życiu Cristiano Ronaldo. Myślę, że w grę wchodziła także zwykła ludzka nienawiść lub po prostu zazdrość. Ciekawe, ilu pismaków powiedziało sobie z uśmiechem na ustach: „I co? Myślałeś, że nigdy cię na niczym nie złapiemy?”. Uczucie to na pewno potęgował fakt, że przegapiło się wiele lat, w końcu Giggs to 38-latek, a gdyby został przyłapany na tym jakieś 20 lat temu, można byłoby gnębić go całe życie.

Jak powinni się zachować kibice? Na pewno nie możemy odwracać się teraz do Giggsa plecami. Mam nadzieję, że słynne hasło „Because we are United” to nie tylko utarte i puste slogany. Na pewno Walijczyk zawinił, ale czy po tym jednym występku możemy powiedzieć, że przestał być dla nas wzorem do naśladowania? Przypomnijmy sobie, co to znaczy wzór do naśladowania? Otóż jest to człowiek, którego cechują wartości godne poszanowania. Jednakże wzór do naśladowania powinien być tak dobrany, by móc w stanie go naśladować. Oczywiście nie w tych złych rzeczach, ale one także pouczają nas, by nie popełniać podobnych błędów oraz przede wszystkim uczą, że każdy człowiek w swoim życiu zasługuje na drugą szansę. Jeśli ktoś ma inne zdanie, przytoczę pewien fragment bardzo dobrze znany większości z nas: „Ten z was, który jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamieniem”.

Być może Giggs stracił swoim wybrykiem szansę na tytuł szlachecki. Ale czy na pewno zasługuje na stratę szacunku ze strony kibiców?

Ryan Giggs,

» Roo, why?

Taką oto narrację fundują nam brytyjskie brukowce, które po wyciągnięciu czego się da z Wayne’a Rooneya niecały rok temu, wzięły na celownik grubszego zwierza – Ryana Giggsa. Doniesienia te, zakładając, że chociaż część z nich jest prawdziwa, rzeczywiście podmywają wiarę wielu fanów United w ludzką stronę walijskiego czarodzieja. Przez lata kreowany idealny wizerunek skrzydłowego powoli się wali, ale czy kogoś powinno to obchodzić?

Dopełnieniem następnych akapitów niech będzie cover piosenki „So What!” w wykonaniu Metalliki.

Napisałem, że rewelacje o Ryanie fundują nam gazety. Fakt, nie byłem do końca ścisły. Spora zasługa leży tu po stronie czytelników, którzy, nabywając to badziewie, dają do zrozumienia, że ciemny lud potrzebuje sensacji – najlepiej dotyczących najintymniejszych materii. Zgodnie z prawami wolnego rynku w momencie pojawienia się popytu, wzrasta podaż, wszak o ludzi gotowych do wręcz bezwstydnego szpiegowania i wygrzebywania najbardziej prywatnych sekretów za nieco grosza, jak się okazuje, nietrudno.

Na miano obrzydliwego proceder ów bez wątpienia zasługuje. Właśnie dlatego nie powinniśmy w nim brać udziału. Nie chodzi tu o bojkot konkretnych gazet, bo i tak mało kto z nas ma lub chciałby mieć do nich dostęp. Na myśli mam całkowite ignorowanie tego typu spraw, by machina brukowców nie rozpędzała się za sprawą kibiców United kosztem naszej legendy. Po pierwszej wiadomości testującej żyzność gleby, jak grzyby po deszczu pojawiają się coraz to bezczelniejsze teksty, które zdają się szukać granicy dobrego smaku i absurdu, którą już dawno owe kolorowe szmatławce przekroczyły.

Prywatne aspekty życia dziś Ryana Giggsa, jutro kogoś innego, są sprawą wyłącznie ich rodzin i nich samych. Nie twierdzę, iż za zdrady należy chwalić, lecz to po prostu nas nie dotyczy, ba, w normalnym świecie nie powinniśmy o tym wiedzieć. Ilekroć wypłynie jakaś nowa sensacja, proponuję mieć przede wszystkim na względzie, komu i dlaczego zależy na wywołaniu i podtrzymywaniu burzy wokół konkretnych osób. Jeśli to nie pomoże, warto zadać sobie pytanie, czy jesteśmy odpowiednimi osobami do krytykowania oraz rozprawiania o wieściach takiego sortu. A wtedy słowa utworu „So what!” dopełnią odpowiedniego dzieła.

W każdym razie, miło, że Wayne wyskoczył z przeszczepem włosów, czym chyba bardziej żyją fani United :)

gazety, Ryan Giggs,

Kliku z nich gra w innym zespole, jednak trójka Giggs, Scholes i Neville byli tutaj od początku aż do końca. Tak można powiedzieć w przypadku dwóch ostatnich, dla których sezon 2010/2011 był ich ostatnim w piłkarskiej karierze. Z tej wspaniałej trójcy, która jest symbolem tego zespołu pozostał jeden, Ryan Giggs. Tylko jego będziemy mogli w następnym sezonie oglądać na murawie boisk Premier League.

Decyzje Nevilla i Scholesa o zakończeniu piłkarskiej kariery zapoczątkowały koniec wspaniałej ery, ery wychowanków. Dla kibiców, którzy z United są od wielu lat, jest to okres niezwykle trudny. Ciężko bowiem jest sobie wyobrazić, że kolejny sezon odbędzie bez ich udziału. Wiadome było, że kiedyś ten moment nadejdzie, jednak w podświadomości odkładaliśmy to na dalszą przyszłość, ponieważ nie chcieliśmy myśleć o tym, jak to wszystko będzie wyglądać, gdy ich już nie będzie.

Ryan Giggs – zaczął pierwszy, a skończy ostatni. Walijczyk to prawdziwy fenomen, bowiem wciąż jest na piłkarskim topie, a przecież już za kilka miesięcy skończy 38 lat! Paul Scholes – maestro, genius, pan środka pola. Gdy słyszy się to nazwisko, tylko takie określenia przychodzą nam do głowy. Kilkudziesięcio metrowe crossy, wspaniałe bramki, a także ostra, a czasem wręcz brutalna gra – wszystko to na zawsze pozostanie w naszej pamięci. Gary Neville – talentem może i nie dorównywał swoim dwóm kolegom, ale wszystko to nadrabiał determinacją, dzięki czemu zostanie zapamiętany jako jeden z najlepszych. Żałować jedynie pozostaje, że na sam koniec kariery dopadły go problemy zdrowotne. Za każdym z osobna będziemy tęsknić, a o tej wspaniałej erze wychowanków, która dobiega końca z dumą w sercu będziemy opowiadać dzieciom i wnukom.

Życie jest brutalne i także w tym przypadku się o tym przekonujemy. Nie dość, że przyszło nam żegnać Paula i Gary’ego, to jeszcze musimy powiedzieć ‘adieu’ naszemu wspaniałemu bramkarzowi, który także postanowił zawiesić buty na kołku, choć w jego przypadku właściwym posunięciem byłaby zmiana słowa buty na rękawice.

Za nami sezon dobry, lecz dziwny i smutny. Przed nami z kolei niezwykle ważny i ciężki okres, gdyż musimy zastąpić tych, co odeszli, a ich lista cały czas się wydłuża. Prócz wyżej wymienionych odchodzi także Hargreaves, a ostatnie informacje głoszą, że już niebawem pożegnamy kolejnego wychowanka – Wesleya Browna. Czy Ferguson uda się zatem na wielkie zakupy? A może czas na kolejną erę wychowanków? Cleverley, Welbeck, Morrison, Pogba i inni czekają…

Edwin van der Sar, Gary Neville, Manchester United, Paul Scholes, Ryan Giggs, Wes Brown,

Początek tygodnia przyniósł natomiast wiadomość, na którą fani MU czekali już zapewne od dawna, a która od jakiegoś czasu stanowiła temat ożywionych dyskusji. Zgodnie z polityką prowadzoną przez klub i firmę Nike nowy sezon oznacza zmianę meczowych trykotów. Chociaż wpływ walorów estetycznych koszulek na odnoszone przez zespół sukcesy nie został jeszcze odnotowany, to pojawiające się od jakiegoś czasu w Internecie przecieki na temat wyglądu strojów budziły bardzo skrajne emocje. Niemniej jednak wszelkie spekulacje zakończyły się wraz z ujawnieniem oficjalnej prezentacji:

Oczywiście ocena zaprezentowanych strojów to rzecz gustu, trzeba przyznać, że projektanci Nike przyjęli dosyć zachowawczą pozycję- koszulki niewiele odbiegają od obecnej stylistyki, największą zmianą pozostaje usunięcie kołnierzyka.

Prawdziwa mieszanka nastrojów mogła mieć miejsce we wtorek. Zacznijmy od może najmniej poruszającej informacji, do której chyba przywykła już większość fanów – United ponownie na szycie. Tym razem chodzi o ranking dochodów osiągniętych z tytułu transmisji telewizyjnych. Diabły wyprzedziły resztę stawki zgarniając 60,4 milionów funtów, co jest także nowym rekordem jeśli chodzi o klub Premier League.

Prawdziwa burza rozpętała się natomiast wokół żywej legendy Manchesteru United, zawodnika stawianego za wzór cnót i uważanego za kandydata do tytuły szlacheckiego. Mowa o Ryanie Giggsie, którego twarz pojawiła się tego dnia na okładkach większości brytyjskich bulwarówek.

Ponoć tajemnicą poliszynela były w ostatnich tygodniach na Wyspach informacje o romansie znanego piłkarza i modelki wypromowanej dzięki udziale w jednej z edycji Big Brothera. Być może sprawa nie spotkałaby się z takim ostracyzmem, gdyby nie fakt, że podczas gdy w Internecie swobodnie krążyły informacje o tej sprawie, media na wniosek samego zawodnika otrzymały przez sąd zakaz publikowania informacji na ten temat. Finał nastąpił, gdy jeden z angielskich parlamentarzystów korzystając z immunitetu a powołując się na wolność mediów, publicznie ogłosił nazwisko piłkarza, którego dotyczy cała afera. Ujawnienie tych informacji wywołało niemałe poruszenie przed zbliżającym się finałem Ligii Mistrzów, jeszcze bardziej zagęszczając atmosferę przed meczem i odsuwając na dalszy plan nawet informacje dotyczące wizyty prezydenta Stanów Zjednoczonych na Wyspach. Ciężko samemu poddawać Ryana jakiejkolwiek ocenie za to jak postąpił. Z moralnego punktu widzenia oczywiście zachował się w sposób niewłaściwy. Dla większości fanów Giggs nadal będzie jednak oceniany z jedynego słusznego punku widzenia, a więc przez pryzmat boiskowych osiągnięć, co wydaje się być jak najbardziej słuszne.

Jednak dla wszystkich fanów United zupełnie co innego było tego dnia na pierwszym planie. We wtorkowy wieczór stanęły naprzeciw siebie ekipy Manchesteru United i Juventusu Turyn. Jeszcze kilka lat temu takie spotkanie, rozgrywane o tej porze roku świadczyłoby, że ma właśnie miejsce finał Ligii Mistrzów. Tym razem okazja była jednak wyjątkowa – drużyny spotkały się, aby oddać hołd chyba najbardziej znanemu kibicowi Manchesteru United. Gary Neville, który na początku tego roku zawiesił buty na kołku, pojawił się jeszcze raz na Old Trafford, aby pożegnać się z klubem. Kapitan i ikona Czerwonych Diabłów, który chyba jak nikt inny manifestował swoje przywiązanie do klubu z Old Trafford w towarzystwie starych znajomych stawił czoła Juventusowi. Choć rywalizacja zakończyła się na niekorzyść United, to jednak nie wynik był tego dnia najważniejszy. Bardziej liczyła się atmosfera i klimat panujący tego dnia na boisku, dzięki któremu kibice mogli przypomnieć sobie zespół z początku XXI wieku. W składzie znaleźli się obok siebie – Gary Neville, Wes Brown, Phill Neville, David Beckham, Nicky Butt, Paul Scholes i Ryan Giggs. Ten ostatni zresztą, na przekór wszystkim swoim przeciwnikom, zaliczył tego dnia asystę przy bramce Roo. Kariera Gary’ego Nevilla na Old Trafford to temat na osobny artykuł, natomiast za pewne podsumowanie niech posłuży poniższy materiał:

Być może, aby odciągnąć część uwagi mediów od Ryana Giggsa już następnego dnia w mediach pojawiła się informacja o osiągnięciu porozumienia między Manchesterem United a Atletico Madryt w sprawie transferu Davida De Gea. Młody Hiszpan już od jakiegoś czasu postrzegany jest jako następca Edwina van der Sara. Wobec braku zainteresowania przeprowadzką na Wyspy ze strony Manuela Neuera, bramkarz klubu ze stolicy Hiszpanii wydaje się najrozsądniejszą opcją, a wśród fanów United nie brakuje zwolenników jego talentu. Choć oba kluby krótko po całym zdarzeniu zaprzeczyły pojawiającym się informacjom to jest to pierwszy tak konkretny sygnał w sprawie zakontraktowania nowego goalkeepera na Old Trafford.

Oczywiście w ostatnich dniach nie mogło zabraknąć doniesień na temat zbliżającego się finału Ligii Mistrzów. Tak z obozu Barcelony jak i Manchesteru docierają jednak głównie wiadomości o szacunku dla rywali i determinacji w walce o trofeum. Sir Alex Ferguson zabierając głos w sprawie nadchodzącego pojedynku przyznał, że w jego gracze są gotowi na finał zarówno fizycznie jak i psychicznie, a więc nie ma mowy o powtórce smutnej historii z Rzymu. Osobiście wierzę w słowa Szkota i abstrahując od wszelkich pojawiających się ostatnio analiz i propozycji, które skupiają się na tym jak pokonać Barcelonę staram się nie wróżyć na temat taktyki, jaką przyjmie tego dnia Manchester. Sposób na Dumę Katalonii wydaje się być oczywisty i śmiesznie prosty- odciąć rywali od mózgu drużyny, który stanowi Xavi i Iniesta. W kwestii  jak tego dokonać zdaję się jednak całkowicie na pomysł sir Alexa, ponieważ myślę, że jak zwykle zaskoczy on nas wszystkich i to jak zawsze pozytywnie. Tymczasem możemy zająć się już odliczaniem godzin do zbliżającego się meczu wieńczącego sezon piłkarski w Europie. Liczę, jak zapewne wszyscy fani United, że tego wieczoru nic nie przysłoni piękna gry, a po emocjonujących zawodach United wprawi nas w szampański nastrój.

Autor: Przemek Czarnik

David De Gea, FC Barcelona, Gary Neville, Liga Mistrzów, Owen Hargreaves, Ryan Giggs, stroje,

Po gwizdku kończącym spotkanie nastąpiły szał radości, śpiewy, tańce, hulanka, a w niektórych przypadkach może i swawola. Świętują piłkarze, sztab szkoleniowy, kibice zgromadzeni na Ewood Park, w pubach, na redlogowym czacie, a w pomeczowym studiu Sky Sports Gary Neville i Dwight Yorke siedzący obok broniącego przez 11 lat barw Liverpoolu Jamiego Redknappa. Radość jest ogromna, wszak tytuł mistrzowski w sezonie 2010/2011 posiada szereg cech szczególnych.

19

Z dniem wczorajszym Manchester United zostaje bezsprzecznie najbardziej utytułowanym klubem w Anglii. Co wszyscy doskonale wiemy, Czerwone Diabły strącili ze słynnej pieprzonej grzędy Liverpool FC – dzielną ekipę, która od zawsze w następnym sezonie pokaże, gdzie jest ich miejsce. Z niecierpliwością czekam na bezpośrednie spotkanie obu drużyn na Anfield Road, dokąd fani z Manchesteru przybędą ze scouserowskim zaproszeniem z lat dziewięćdziesiątych pod pachą.

12

Tyle mistrzowskich tytułów ma w swoim dorobku Ryan Giggs, a zarazem i Sir Alex Ferguson. Największy trener w historii brytyjskiego futbolu zdobył cztery razy więcej tego typu trofeów niż, nie wiedzieć czemu, porównywany z nim Arsene Wenger. Obaj manchesterowi weterani mogą pochwalić się liczbą mistrzostw trzykrotnie przewyższającą analogiczną wielkość w przypadku zestawianej z United Chelsea FC. Z kolei Walijczyk bije na głowę inne współczesne legendy – Raula Gonzaleza (6 triumfów w La Liga), Paolo Maldiniego (7 Scudetto), Olivera Kahna (8 razy na szczycie Bundesligi), Sidneya Govou (7 mistrzostw Francji), Stevena Gerrarda (nie będę się pastwił). Nie przychodzi mi do głowy nikt współczesny mojej osobie, który z jednym klubem osiągnąłby na znaczącej coś w świecie krajowej arenie tyle, co nasz czarodziej. I to jeszcze nie jest koniec.

4

Bądź co bądź, po raz czwarty w swojej karierze triumf w Premier League świętuje Tomasz Kuszczak. Nie było dotychczas Polaka, który, stojąc na bramce, zbliżyłby się do wychowanka Śląska Wrocław w tej materii. Świadomość, że wszystko to osiągnął dzięki byciu rezerwowym, nie umniejsza jego zasług, szczególnie z naszego, polskiego punktu widzenia. Biorąc pod uwagę pozostałe klubowe trofea, mierzą się z nim Jerzy Dudek (Hiszpania, Anglia, Holandia) czy Józef Młynarczyk (Portugalia), chociaż na ich korzyść działa fakt występowania w pierwszym składzie swoich teamów. Tomek powinien więc mieć w głębokim poważaniu wszelkie opinie ekspertów o rzeczonym braku ambicji i zadowalaniu się ochłapami za plecami Edwina van der Sara.

1

Nasz wspaniały Groszek, skromny chłopak z Meksyku rzucony na głębokie wody okazał się jednym z najważniejszych ogniw United w dobiegającym końca żywota sezonie. Chris Smalling, młody Anglik, który nieoczekiwanie śpiewająco zdał egzamin w niełatwej roli zastępcy jedynych w swoim rodzaju stoperów z Old Trafford w newralgicznych momentach sezonu. Łączy ich obu śmiałe posunięcie Sir Alexa Fergusona. Nie bacząc na niesymetrycznie ułożone brwi komentatorów, Szkot zakontraktował ich obu i latem zeszłego roku dołączyli do drużyny. Boss, miast dać czas na poznanie realiów gry na najwyższym poziomie, rzucił młodziaków na głębokie wody. Efekt jest taki, iż bez tych panów Manchesteru United w chwili obecnej sobie nie wyobrażam, a najlepszą dla nich nagrodą zdaje się być właśnie mistrzostwo Anglii jako zapowiedź przyszłych triumfów pod wodzą Sir Alexa Fergusona.

Ta liczba odnosi się również do innego przedstawiciela fergusonowej układanki. Niegdyś nazywany nadzieją angielskiej piłki i legendą Liverpoolu. Zagubiony w madryckim Realu postanowił wrócić do Anglii, dzięki czemu wylądował w Newcastle. Następnie chciał wrócić do Scouserów, „lecz swoi go nie przyjęli”, więc skorzystał z oferty Czerwonych Diabłów i po dwóch latach ma okazję podnieść w górę wymarzone trofeum przewidziane za zwycięstwo w najsilniejszej lidze świata. Do Hiszpanii odchodził, by w końcu wygrać coś z najwyższej półki, cieszy zatem niezmiernie, iż ten wielce utalentowany, lecz niezwykle pechowy zawodnik nareszcie sięgnie po jedno z najpoważniejszych trofeów. A że będzie to równoznaczne z wyprzedzeniem właśnie Liverpoolu w ilości zdobytych majstrów, dodaje niezbędnego w takich momentach pikantnego smaczku.

Na przekór wam!

Wbrew tym, którzy wytykali zależność od formy jednego zawodnika i innym oceniających skład na podstawie braku głośnych nazwisk, wczoraj właśnie ci piłkarze dowiedli swojej wartości. Również specjalisty wieszczące wczesną jesienią nieunikniony sukces liderującej w owym czasie Chelsea niech się wstydzą – Diabły rozniosły niebieskich w trzech z czterech bezpośrednich konfrontacji, a więc także przy bezstronnym sędziowaniu w Lidze Mistrzów. Na koniec zostawiam sobie ichmościów z FA niby tylko przypadkiem gnojących United z prawa i lewa – mission failed, morons!

Pozostała jedna kolejka Premier League. Koronowane Diabły mogą jeszcze walnie przyczynić się do konkretnych kluczowych dla ligi angielskiej rozstrzygnięć. W starciu z Blackpool Sir Alex zapewne wystawi rezerwy, by najmocniejszych oszczędzać na bogów gry w poprzek futbolu oraz dać pograć tym rzadziej występującym. Zobaczymy pewnie Owena, Gibsona, Browna, a kto wie czy nie Lindegaarda. I tu zaszokuję – nie miałbym nic przeciwko, byśmy ten mecz najzwyczajniej w świecie przegrali. Może to być warunek konieczny dla utrzymania lubianego przeze mnie Blackpool FC, które, jak mało który beniaminek, dodaje kolorytu Premiership. Wystarczy spojrzeć na ich trenera, by przyznać mi rację…

Cokolwiek by się jednak nie stało, radujmy się!
A ty, ludu kataloński, drżyj!

Liverpool FC, Manchester United, Premier League, Premiership, Ryan Giggs,

Drugim zawodnikiem, o którym wspomnę, jest obecnie kontuzjowany Park Ji-Sung. Jego główną cechą jest pracowitość i walka na całej długości boiska. Jest to jego wielką zaletą. Trzeba przyznać, że do tego sezonu był on przez wielu kibiców niedoceniany, lecz teraz grał naprawdę bardzo dobrze i wielu kibiców odkryło w sobie wielbicieli talentu koreańskiego pomocnika. Na wielu forach o Manchesterze United można przeczytać teraz o tym, jak kibice bardzo chcą, aby Park szybko wrócił do zdrowia i pomógł drużynie w walce o 19. tytuł mistrza Anglii oraz inne trofea. Chyba wszyscy zwolennicy Czerwonych Diabłów chcieliby, aby ich ulubieńcy zdobyli potrójną koronę.

Następnym, bardzo ważnym ogniwem w Manchesterze United jest żywa i grająca legenda klubu z Old Trafford, Ryan Giggs. Walijski pomocnik, który spędził całą swoją karierę w klubie z Manchesteru jest dla kibiców zawodnikiem wręcz nie do zastąpienia. Mimo swoich 37 lat nadal imponuje swoją szybkością, zwrotnością oraz dryblingiem posiada niewyobrażalnie ważne dla klubu doświadczenie, które jest pomocne w trudnych momentach spotkania. Wtedy właśnie taki zawodnik jak Giggs czy Scholes mogą pociągnąć zespół, uspokoić grę. Takich zawodników trzeba mieć w każdym klubie.

Kolejnym graczem, którego należy wymienić jest aktualnie nieobecny z powodu kontuzji Antonio Valencia. Ekwadorski skrzydłowy w poprzednim sezonie i na początku tego (do pamiętnego meczu z Glasgow Rangers gdzie Antonio złamał nogę) był bardzo ważnym ogniwem w zespole prowadzonym przez Alexa Fergusona. Dzięki jego zagraniom z rozgrywek w roku 09/10, Wayne Rooney mógł zdobyć aż tyle bramek. Ich współpraca układała się wręcz perfekcyjnie. Wszyscy czekamy, aby wrócił (powrót zapowiadany jest na ćwierćfinał FA Cup). Jedynym jego mankamentem jest brak gry lewą nogą, co zdecydowanie uszczupla jego możliwości jeżeli chodzi o drybling. Mam nadzieję, że wróci do formy i znowu będzie zachwycał wszystkich swoimi rajdami i dośrodkowaniami.

O Bebe i Obertanie nie będę się za bardzo rozpisywał, bo nie wnoszą oni nic pozytywnego do gry United (pokazał to chociażby mecz z Crawley Town, tam mieli okazje się zaprezentować).

Czy w zespole z Old Trafford potrzeba na skrzydle świeżej krwi? Wydaje mi się, że tak. Potrzeba jeszcze jednego bardzo dobrego skrzydłowego, który mógłby w razie słabej gry dać zastrzyk nowych sił i chęci. Ja bardzo chętnie w zespole z Manchesteru widziałbym Balazsa Dzsudzsaka, który swoją grą w PSV Eidhoven pokazuje, że ma wysokie umiejętności, Oczywiście jak każdy chciałbym, aby Gareth Bale przybył do United. Jest to chyba w tej chwili jeden z najlepszych (jak nie najlepszy) lewy pomocnik w Anglii (a może i Europie?). Prasa dużo mówi o zainteresowaniu sir Alexa Fergusona Ashleyem Youngiem z Aston Villi. Wydaje mi się, że jest to ciekawy zawodnik i mógłby wnieść dużo w grę Czerwonych Diabłów.

Mam nadzieję, że po powrocie Parka i Valencii sytuacja United ze skrzydłami zdecydowanie się poprawi. Liczę, że wrócą oni do formy i będą znowu zachwycali nas swoją grą. Chciałbym również, by Nani nadal prezentował to, co do tej pory. I oczywiście – niech Ryan Giggs przeżywa swoją setną młodość w tym sezonie!

Antonio Valencia, Ashley Young, Bebe, Gareth Bale, Manchester United, Nani, Obertan, Park Ji Sung, Ryan Giggs, Skrzydłowi,

Bramkarz – Peter Schmeichel

Duńczyk, którego fanom Manchesteru United przedstawiać nie trzeba. Wieloletniego zawodnika Czerwonych Diabłów, uważanego przez niektórych za legendę tego klubu, w plebiscycie zabraknąć nie mogło. Dwukrotnie był wybierany Najlepszym Bramkarzem Świata, trzykrotnie Duńskim Piłkarzem Roku, pięć razy cieszył się ze zdobycia tytułu Premiership… Jego sukcesy można by długo wymieniać. Niejednokrotnie mogliśmy podziwiać wspaniałe parady Petera i nieraz ratował on United z opresji.
Wyniki

Prawy obrońca – Cafu

Brazylijczyk podczas swojej kariery wygrał praktycznie wszystko, co można wygrać – dwa razy Mistrzostwo Świata (1994 oraz 2004), Copa Libertadores (1992, 1993), Copa América (1997, 1999), Ligę Mistrzów (2007) oraz wiele innych. Jego pseudonim Cafú pochodzi od legendarnego brazylijskiego pomocnika Moacira Fernandesa znanego jako Cafuringa. Nie powinno to dziwić gdyż obaj panowie słynęli z bardzo szybkich rajdów po prawej flance. W 2004 roku Pelé umieścił Cafú wśród 125 największych żyjących piłkarzy.
Wyniki

Środkowy obrońca – Jaap Stam

W 1998 roku Manchester United zapłacił za Stama 10,6 milionów funtów, a Jaap został najdroższym holenderskim piłkarzem w historii oraz najdroższym obrońcą na świecie (jak na tamte czasy). Na Old Trafford spędził 3 lata, podczas których zawodnicy United wygrali: trzykrotnie Premier League, jeden raz FA Cup, Puchar Interkontynentalny oraz Ligę Mistrzów. Czy wydanie takich pieniędzy się opłaciło? Myślę, że tak, gdyż Holender został dwukrotnie wybrany najlepszym obrońcą Ligi Mistrzów w 1999 oraz 2000 roku.

Środkowy obrońca – Rio Ferdinand

Do Manchesteru przeszedł w 2001 roku za 31 milionów funtów. Kwota transferu robiła wrażenie. Do dzisiaj z United zdobył cztery razy Mistrzostwo Anglii, raz Puchar Anglii, dwukrotnie Carling Cup oraz w 2008 roku Puchar Europy. W reprezentacji Anglii rozegrał osiemdziesiąt spotkań.
Wyniki

Lewy obrońca – Roberto Carlos

Roberto Carlos da Silva – wątpię, aby znalazły się osoby, które nie pamiętają jego charakterystycznej fryzury. Jednak do historii przeszły bardziej jego atomowe strzały. Oprócz tego Brazylijczyk ma na koncie wiele strzałów na bramkę, które fizycznie były prawie niemożliwe, a jednak padały po nich gole. Co ciekawe, w 1995 roku Roberto Carlos był o krok od przejścia do Middlesbrough (trenerem Boro był wtedy Bryan Robson).
Wyniki

Prawy pomocnik – David Beckham

David Beckham – nie muszę chyba nikomu przedstawiać tego pana. Były piłkarz Manchesteru United jest prawdziwym fenomenem i to nie tylko piłkarskim, ale i marketingowym. David opanował do perfekcji dośrodkowania oraz rzuty wolne. Co prawda kibice Czerwonych Diabłów zarzucają mu brak wierności, jednak trzeba obiektywnie przyznać, że kiedy myślimy o prawej pomocy, to jednym z kandydatów jest właśnie David Beckham. Niektórzy twierdzą, że Becks już się skończył, jednak nadal potrafi zachwycić oko kibiców chociażby takimi golami jak ten przeciwko Kansas City Wizards. Lista jego sukcesów drużynowych, jak i indywidualnych jest bardzo długa. Prawdziwy magnes na sukcesy.
Wynki

Środkowy pomocnik – Zinedine Zidane

Rewelacyjny zawodnik, tak po prostu. Jego gra wzbudzała u wielu ludzi zachwyt, z piłką przy nodze potrafił wiele. Strzelał genialne bramki w ważnych i kluczowych momentach meczów o dużą stawkę. Piłkarskie CV powiększał systematycznie z sezonu na sezon. Znany ze skromności i działań charytatywnych. Spokojnie można go uznać za jednego z najlepszych pomocników w historii futbolu.

Środkowy pomocnik – Paul Scholes

O zasługach tego zawodnika chyba nie trzeba pisać zbyt wiele. Wieloletni reprezentant Anglii, z Manchesterem wygrał wszystko, co mógł. Piłkarz genialny, powoli zbliżający się do końca kariery, lecz nadal grający na wysokim poziomie. Od początku kariery związany z Manchesterem United.
Wyniki

Lewy pomocnik – Ryan Giggs

Ryan Giggs ciągle na szczycie, Ryan Giggs – walijski czarodziej, Ryan Giggs: nieskończona legenda?… Wiele zostało napisane i zapewne jeszcze dużo więcej przed nami. Chyba nie przesadzę, jeśli napiszę, że moim zdaniem Ryan Giggs to piłkarz kompletny. Nikomu nie przeszkadza to, że nie jest już tak szybki jak kiedyś… ale któż by się tym przejmował, jeśli nadrabia to niesamowitym doświadczeniem (gra przez 21 sezonów w Premier League w Manchesterze United pod okiem Fergusona… niewielu może się pochwalić podobnym wyczynem…), przeglądem pola, spokojem, coraz rzadziej spotykaną wiernością klubowi etc. Był wyjątkowy już od samego początku swojej kariery. Co tu dużo mówić – prawdziwa, żyjąca legenda. Niestety nigdy nie był doceniony na tyle… na ile zasługuje.

Nieudolnie parafrazując Kochanowskiego: Szlachetny Giggsie, nikt się nie dowie, jako na boisku się produkujesz, aż się zepsujesz (odpukać).
Wyniki

Napastnik – Ruud van Nistelrooy

Piłkarz, który obojętnie w jakiej grałby lidze, strzelałby gole. Tak było w Holandii, Anglii, Hiszpanii i Niemczech. Świetna aklimatyzacja to nie jego główny atut. Wyróżniał się po prostu wrodzonym talentem do zdobywania bramek. Lis pola karnego. Przez wiele lat zdobywał gole dla United. Król strzelców ligi holenderskiej, angielskiej i hiszpańskiej. Czekamy zatem na tytuł króla strzelców Bundesligi.

Napastnik – Wayne Rooney

Jego zalety (jak i wady) i to, czym straszy bramkarzy w Anglii, jak i poza nią, znamy chyba wszyscy. Nie można zaprzeczyć, że jest to obecnie jeden z najlepszych przedstawicieli swojego piłkarskiego fachu na świecie. Jego uniwersalizm, wola walki, wytrzymałość, zawziętość, spryt – to wszystko stawia go na najwyższej półce.
Wyniki

Trener – Sir Alex Ferguson

Tylko w 2002 i 2005 roku gablota klubu z Old Trafford nie wzbogaciła się o żadne trofeum. To świadczy o tym, z jaką skutecznością prowadzi klub. Pracuje w United od 6 listopada 1986 roku. Wszystkich jego nagród czy to z klubem, czy indywidualnych nie trzeba wymieniać – nie ma to najmniejszego sensu, lista jest zbyt długa. W ostatniej dekadzie zdobył aż dwanaście znaczących trofeów, w tym pięciokrotnie mistrzostwa Anglii i trofeum Ligi Mistrzów w 2008 roku. Wybrany przez Was na to, aby świecić przykładem dla zawodników naszego Dream Teamu.
Wyniki

Cafu, David Beckham, Jaap Stam, Paul Scholes, Peter Schmeichel, Rio Ferdinand, Roberto Carlos, Ruud van Nistelrooy, Ryan Giggs, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney, Zinedine Zidane,

Ryana Giggsa nie da się opisać słowami. Jest wspaniałym graczem i wspaniałym człowiekiem. Wymagania fizyczne w jego wieku są bardzo duże. Mimo wszystko Ryan ma wielkie chęci i zdolność do gry na najwyższym poziomie! To niewątpliwie czyni go niesamowitym człowiekiem. On wciąż jest bardzo zwrotny podczas meczów. Jego doświadczenia bardzo potrzebują młodzi gracze w naszym klubie.

Sir Alex Ferguson

Wszystko co kiedykolwiek chciałem zrobić, to grać dla Manchesteru United. Jestem niesamowitym szczęściarzem! Mogłem grać w szeregach Czerwonych Diabłów przez dwadzieścia lat i będę to robił przez następny rok. To wspaniale, że wciąż mam swój wkład w sukcesy drużyny. Mam jeszcze wiele do zaoferowania zarówno na boisku jak i poza nim. To ekscytujące, że mogę pomagać w rozwoju młodych graczy Manchesteru United.

Ryan Giggs

Nieśmiertelny, niezmordowany, wspaniały!

To tylko kilka epitetów, które aktualnie cisną mi się na usta. Giggs jest moim ulubionym zawodnikiem, od kiedy tylko zaczęłam kibicować United. Podziwiałam go i nadal podziwiam za wiele rzeczy. Imponuje mi m.in. swoim oddaniem drużynie. Gra z ogromną pasją i to właśnie jest piękne. Po przeczytaniu wiadomości o tym, że Gary Neville kończy karierę, nie kryłam łez. Jednocześnie zaczęłam się zastanawiać, kiedy usłyszymy o emeryturze Giggsa czy Scholesa. Dzisiaj lekko się uspokoiłam. W końcu Ryan zostaje z nami na kolejny rok! Dodatkowo wcale nie obawiam się o jego formę. Ciężko przyszłoby nam szukać na świecie zawodnika, który trenuje tak sumiennie jak Giggs. Obecny sezon pokazał już, że wpływ Ryana na drużynę jest niesamowity. Nadal jest świetnym wzorem do naśladowania przez młodszych kolegów po fachu. Po cichu wierzę, że Ryan zdoła dobić do 1000, biorąc pod uwagę liczbę występów w barwach Czerwonych Diabłów. Być może to niezbyt realne, ale skoro wiara czyni cuda, to ja wierzę, że się uda! Nie ukrywam, iż chciałabym widzieć Ryana w barwach Czerwonych Diabłów, dopóki nie przestanę zdawać sobie sprawy z tego, że żyję. Wszyscy jednak dobrze wiemy, że to już z pewnością nie stanie się nigdy faktem. No chyba, że umrę w przeciągu tego roku.

Ryan, jesteś wielki! Wszystko co robisz jest niesamowite i często niepojęte. Chcę Ci podziękować w swoim i wszystkich kibiców imieniu. Za to, że z nami zostajesz na ten kolejny rok. Będziemy mogli cieszyć się Twoją grą w barwach naszego ukochanego klubu. Dziękujemy!

Ryan Giggs,