Danny Welbeck
Piłkarz określany przez wielu fanów mianem nowego Henry’ego. Szybko zdobył sympatię kibiców, zdobywając niesamowite bramki. Fantastycznie panuje nad piłką, jest szybki i świetny technicznie. Nie zdobywa wielu goli, ale jest to mimo wszystko gracz wszechstronny. Jeśli nic poważniejszego nie stanie na drodze jego kariery, możemy być pewni, że wyrośnie z niego gwiazda piłki nożnej.

David Petrucci
Także uważany za jeden z największych talentów, razem z Welbeckiem. Od młodości wyróżniał się wśród rówieśników, niestety, ostatnio dręczyły go kontuzje. Ma świetny instynkt strzelecki i technikę. Osobiście liczę, że rozpocznie na Old Trafford swoją wielką karierę.

Ravel Morrison
Mimo tak młodego wieku, wielu widzi w nim materiał na przyszłą gwiazdę. Gracz o wspaniałej technice, jest bardzo wszechstronny, strzela gole, podaje, mija obrońców jak tyczki. Posiada także fenomenalny spryt i przegląd pola. Porównywany jest do Joe Cole’a.  Jednak znany jest z pozaboiskowych problemów. Miejmy nadzieję, że Fergie go przytemperuje. ; ] Także wielka nadzieja „Czerwonych Diabłów”.

Federico Macheda
Trafił do United ze szkółki Lazio. W zeszłym sezonie był traktowany przez wielu jako objawienie.
W dwóch bardzo ważnych meczach (z Aston Villą i Sunderlandem) uratował nam skórę, czym zaskarbił sobie ogromną wdzięczność kibiców. Umie strzelać gole i naprawdę uwielbia to robić; to typowy snajper. Umie się także zastawić. Kto wie, może rośnie nam nowy Ruud van Nistelrooy?

Tom Cleverley
Gdyby ktoś mnie spytał półtora roku temu o tego gracza, raczej nie pojawiłby się on na tej liście. Ale zrobił niesamowite postępy, a swoje szanse wykorzystuje. Gra bardzo równo, solidnie, jest bardzo użytecznym graczem. Jest pomocnikiem, ale strzela dużo goli. Jeśli będzie ciężko pracował, może w przyszłości stać się bardzo solidnym zawodnikiem. Obecny sezon spędza w klubie z Watford.

Joshua King
To kolejny z Norwegów sprowadzonych przez Ole Gunnara Solskjaera. Świetnie mu idzie w rezerwach, naprawdę robi wrażenie. Gra na pozycji napastnika, a jego zalety: szybkość i siła pomagają mu w zdobywaniu coraz mocniejszej pozycji w klubie z Old Trafford. Używa swojego wzrostu i dobrej techniki w starciach z przeciwnikami. Posiada duży talent, ale jeszcze dużo pracy przed nim. Przez wielu ekspertów typowany na zawodnika pierwszego składu w przyszłości.

Matthew James
Gracz podobny do Carricka, ale o lepszej motoryce. Bardzo wszechstronny, o dobrej technice, dobrze gra w powietrzu. Będzie na pewno dobrym graczem, ale będzie potrzebował szczęścia, by przebić się na tej gęsto obsadzonej pozycji środkowego pomocnika. Może także grać na obronie.

Sean McGinty
Materiał na dobrego obrońcę. Trafił do United latem tego roku z Charlton Athletic. Reprezentował już Irlandię do lat 17.

Magnus Eikrem
Bardzo rozwinął się od momentu przybycia do Manchesteru – i fizycznie, i piłkarsko. Dobra technika w połączeniu z inteligencją, dobrym przeglądem pola i świetnymi podaniami daje prawdziwą mieszankę wybuchową. Ponadto świetnie bije rzuty wolne. Porównywany jest do samego Beckhama, niektórzy uważają, że jest jeszcze lepszy, niż David w tym wieku. We wrześniu 2009 roku Magnus został włączony do podstawowej kadry Manchesteru United. Sir Alex Ferguson przydzielił mu koszulkę z numerem 42.

Manchester United, rezerwy,

Jonny Evans

Największą furorę w kończącym się sezonie zrobił chyba mimo wszystko Jonny Evans. Irlandczyk, który szlify w Premier League zbierał na wypożyczeniu w Sunderlandzie, grał nadspodziewanie często i w znakomitej większości meczów notował co najmniej solidne występy.  Tym samym udowodnił Sir Alexowi Fergusonowi, że ten słusznie postąpił sprzedając zeszłego lata niezbyt radzącego sobie na Wyspach Pique i robiąc miejsce właśnie dla Evansa. Postawa młodziutkiego stopera wywarła również spore wrażenie na kolegach z boiska – starszy z braci Evansów znalazł się bowiem wśród nominowanych na Młodego Piłkarza Roku w Premier League.

Statystyki: 27 meczów (24 od pierwszych minut), 0 bramek

Moja ocena: 7.5/10

Przyszły sezon: całkiem możliwe, że Jonny w przyszłym sezonie odegra jeszcze ważniejszą rolę niż we właśnie zakończonym. Problemy zdrowotne nie omijają Ferdinanda, a Vidić zdaje się ciągle nie może zapomnieć o katastrofalnym występie z Liverpoolem.

Rafael da Silva

Podobny zaszczyt, co Evansa, spotkał ledwie 18-letniego Rafaela Da Silvę. Brazylijczyk, jakby na przekór opinii jakoby był jedynie „przystawką” do swojego bardziej utalentowanego brata, przebojem wdarł się do pierwszego zespołu drużyny z Old Trafford. Fakt, że duża w tym zasługa kontuzji z jakimi zmagali się konkurenci Rafaela do gry na prawej stronie defensywy. Reprezentant młodzieżowej reprezentacji „Canarinhos” wykorzystał jednak w 100% szansę i obecnie już nikt nie wyobraża sobie, aby tego zawodnika zabrakło w przyszłym sezonie w Teatrze Marzeń. Wprawdzie dużo nauki przed nim, szczególnie jeśli chodzi o grę w destrukcji, ale wszystko wskazuje na to, że Gary Neville doczekał się godnego następcy.

Statystyki : 27  meczów (21 od pierwszych minut), 1 bramka

Moja ocena: 7/10

Przyszły sezon: jeśli do zdrowia wróci Brown, to można się spodziewać, że Brazylijczyk sezon zacznie jako co najwyżej rezerwowy prawy obrońca. Nie powinien jednak narzekać – okazji do podwyższenia swoich umiejętności na pewno będzie mieć sporo.

Darron Gibson

Trudno przypuszczać, aby następcą Paula Scholesa został Darron Gibson, ale 21-letni Irlandczyk udowodnił w tym sezonie, że w najbliższych latach manager United może mieć z niego pożytek. Po bezbarwnym okresie na wypożyczeniu w Wolverhampton Wolves, Gibson nieoczekiwanie wygrał rywalizację z Rodrigo Possebonem i dostał kilka szans w pierwszym zespole. Niejednokrotnie musiał występować na skrzydle, gdzie mimo wszystko nie radził sobie najgorzej. Pełnie swych umiejętności pokazywał jednak w sercu drugiej linii, a udany sezon zakończył piękną bramką w ostatniej kolejce Premier League z Hull City. Pomimo ostatnich doniesień wydaje się, że Gibson zostanie jeszcze przynajmniej jeden sezon na Old Trafford i powalczy o miejsce w pierwszej drużynie. Przykład Darrena Fletcher pokazał, że cierpliwość popłaca.

Statystyki : 14  meczów (9 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: Darron śmiało będzie mógł biegać w koszulce z napisem „make it or break it”. Rola Scholesa oraz Giggsa powinna być jeszcze mniejsza niż w sezonie 08/09, ale z drugiej strony do kadry winien wrócić mimo wszystko stały bywalec gabinetów lekarskich Owen Hargreaves. Gibson będzie musiał pokazać, że warto na niego stawiać, bo w kolejce na swoją szansę czeka już kilku innych.

Danny Welbeck

Wcale niewykluczone, że krótszą drogę do częstych występów w drużynie z Diabłem na piersi miał będzie niespełna 19-letni Danny Welbeck.  Sir Alex Ferguson stwierdził nawet kilka miesięcy temu, że ten młodziutki snajper rodem z Manchesteru ma niemałe szanse na wyjazd na przyszłoroczny Mundial. Słowa być może trochę na wyrost, ale każdy kto widział w tym sezonie Welbecka wie, że stać go na wiele. Danny zanotował fantastyczny debiut w Premier League strzelając cudowną bramkę przeciwko Stoke City. Talent potwierdził w spotkaniu w ramach Pucharu Anglii z Derby County, gdzie idealnym strzałem w  róg bramki pokonał bramkarza gospodarzy.

Statystyki: 13 meczów (8 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon : wiele zależeć będzie od tego, czy po ewentualnym odejściu Carlosa Teveza sternicy United zdecydują się pozyskać innego napastnika. Jeśli nie, to Welbeck z pewnością dostanie całkiem sporo okazji do pokazania się Fabio Capello.  Nie można również zapominać, że 18-letni Anglik co najmniej przyzwoicie radzi sobie na skrzydle i niewykluczone, że to właśnie na tej pozycji w przyszłym sezonie będzie grał częściej. Szczególnie jeśli nadal w katastrofalnej dyspozycji będzie Nani.

Federico Macheda

Fenomenalne i niezwykle ważne trafienie w tym sezonie było za to dziełem Federico Machedy. Popularny „Kiko” zaliczył świetny debiut dając United 3 punkty w spotkaniu z Aston Villą. Był również autorem decydującego trafienia w spotkaniu z Sunderlandem. I pomyśleć, że ten sezon zaczynał jeszcze w drużynie U-18.

Statystyki:  5  meczów (2 od pierwszych minut), 2 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: sytuacja niemal analogiczna jak w przypadku Danny’ego Welbecka. Rożnica polega jednak na tym, że Włoch występować może tylko na środku ataku.

Rodrigo Possebon

Tak udanego sezonu jak poprzednicy nie miał za to Rodrigo Possebon. Początek nie zwiastował niczego złego, bo naturalizowany Włoch dostał szansę już w pierwszym ligowym meczu z Newcastle United. Wszystko szło zgodnie z planem aż do spotkania w ramach Carling Cup z Middlesbrough. Wtedy to Rodrigo został ofiarą słynącego z bezkompromisowej gry stopera Boro – Pogatetza. Faul wyglądał paskudnie i aż dziw bierze, że kości młodzieżowego reprezentanta Azzurich ostały się całe. Rodrigo na boisko wrócił kilka tygodni później i…nie mógł się odnaleźć. Słabo radził sobie również w rezerwach i tego sezonu w żaden sposób nie może zaliczyć do udanych.

Statystyki:  8 meczów (3 od pierwszych minut), 0 bramek
Moja ocena: 5.5/10

Przyszły sezon: jeśli Rodrigo szybko się nie otrząśnie, to równie prędko jak stracił swoje miejsce w drużynie na rzecz Gibsona, może zostać prześcignięty w klubowej hierarchii przez Jamesa. Szczerze powiedziawszy ten scenariusz wydaje się póki co najbardziej prawdopodobny.

Norweg przez cały sezon mógł za to liczyć na młodszego z braci Evans – Corry’ego. Kapitan zespołu rezerw (pod nieobecność Chestera) poczynił na tyle duże postępy w ostatnich dwunastu miesiącach, że wyspiarskie media zaczęły nawet spekulować, że niebawem 18-letni zawodnik może dostać powołanie do seniorskiej kadry Irlandii Północnej. Co ciekawe, Corry przez większość sezonu grywał na środku defensywy, a we wcześniejszych sezonach zdecydowanie częściej widywaliśmy go w centrum drugiej linii.

W drugiej linii jak ryba w wodzie czuje się za to Tom Cleverley. Anglik po dobrym początku w rezerwach został wypożyczony do Leicester City, gdzie spisywał się na tyle dobrze, że po kilkunastu meczach dostał swoje pierwsze powołanie do kadry U-20. Niestety, ale ostatecznie w niej nie zadebiutował z powodu kontuzji ramienia, która wykluczyła 19-sto latka z gry do końca sezonu.

Kontuzje nie opuszczały również Jamesa Chestera. Anglik zdążył jednak zadebiutować w pierwszej drużynie United, a jego postawa w rezerwach w pierwszej części sezonu została doceniona na tyle, że Chester został wybrany Piłkarzem Roku Rezerw. Bardzo możliwe, że angielski stoper nie zagrzeje jednak miejsca w Teatrze Marzeń. Doskonale wiemy, jaka konkurencja jest na środku obrony, a na domiar złego dla Chestera, z wypożyczenia wraca zbierający świetne recenzje za grę w Plymouth Craig Cathcart.

Jeśli jesteśmy przy formacji defensywnej to warto wspomnieć o Richardzie Eckersley’u, który zaliczył kolejny solidny sezon. Trudno jednak przewidywać jak potoczy się przyszłość tego niezwykle ambitnego zawodnika, gdyż Ferguson na brak opcji na boku obrony narzekać nie może. Ot chociażby do dyspozycji Szkota będzie Fabio da Silva. Brazylijczyk pierwszy sezon w Anglii miał pechowy, raz po raz dawały znać o sobie kontuzje, ale kiedy był zdrowy radził sobie co najmniej dobrze.

Tylko niewiele lepiej swój pierwszy sezon na Wyspach wspominać będzie Davide Petrucci. Młodziutki Włoch pokazał w kilkunastu meczach akademii nieprzeciętny talent i podobnie jak James, został na stałe włączony do drużyny rezerw. Tam jednak wiele nie pograł, gdyż na kilka miesięcy wyeliminowała go kontuzja.

Jak widać talentów w Teatrze Marzeń nie brakuje. Kwestia tylko tego, czy manager w ogóle zechce dać im szanse i czy sami zawodnicy wykażą się wystarczającą cierpliwością.

Corry Evans, Craig Cathcart, Danny Welbeck, Darron Gibson, Davide Petrucci, Fabio da Silva, Federico Macheda, James Chester, Jonny Evans, Matty James, Ole Gunnar Solskjaer, Rafel da Silva, rezerwy, Richard Eckersley, Rodrigo Possebon, Tom Cleverley,

RN: Jestem absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Studiowałem też podyplomowe dziennikarstwo na UW, skąd trafiłem do Przeglądu Sportowego. Spędziłem w nim 18 lat, pisząc o piłce nożnej i piłce ręcznej. W Canal + komentuję mecze Premiership – zawsze w doborowym towarzystwie – od sezonu 1994/95, co poczytuję sobie za wielki zaszczyt.

R: Przez tyle lat komentatorskiej kariery był Pan z pewnością świadkiem wielu niezapomnianych momentów w historii piłki nożnej. Proszę jednak przytoczyć jakieś zdarzenie boiskowe, które kompletnie odjęło Panu mowę i nie był Pan w stanie wydobyć z siebie głosu na antenie.

RN: Kilka lat temu podczas transmisji meczu Tottenham – Manchester United zaniemówiłem, gdy gospodarze do przerwy prowadzili już 3:0, a gdy doszedłem do siebie to, kwadrans przed końcem spotkania, było już 3:5. Pamiętam też, jak podczas finałów mistrzostw świata w USA, na które pojechałem jeszcze jako dziennikarz „PS” bardzo mi zależało na zobaczeniu w akcji Diego Maradony. Niestety, pierwszy mecz Argentyny mogłem obejrzeć dopiero w 1/8 finału, gdy grała z Rumunią. Ale kilka dni wcześniej Maradonę zdyskwalifikowano za doping i widziałem go tylko na trybunach, w eskorcie policjantów i ochroniarzy.

R: Podczas spotkań przytacza Pan wiele różnych ciekawostek dotyczących życia piłkarzy. Ile czasu zajmuje Panu przygotowanie się do danego meczu i jak Pan się przygotowuje?

RN: Przygotowania do transmisji zwykle rozpoczynam, jak tylko dowiaduję o tym, jaki mecz będę komentować w najbliższym czasie, a więc kilka dni wcześniej. Na bieżąco więc śledzę wszystko to, co dzieje się w angielskiej piłce, w brytyjskiej prasie, Internecie. A potem zdobytą w ten sposób wiedzą, w tym także historyczno-statystyczną, staram się z widzem podzielić. Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że najważniejszy jest sam mecz, czyli strzały, bramki i bramkarskie parady, a moją rolą jest tylko uzupełniać komentarz kolegi, a nie jego prowadzenie. Staram się zatem pomagać, a nie przeszkadzać.

R: Czy w swojej karierze miał Pan okazję spotkać się z zawodnikami Premier League? Może z któregoś spotkania ma Pan szczególne wspomnienia?

RN: Najmilej wspominam wywiad, jakiego udzielił mi Peter Schmeichel. Podczas finałów EURO w Szwecji w 1992 roku duński bramkarz powiedział mi, że jego ojciec jest Polakiem, co „PS” umieścił na pierwszej stronie, bo wcześniej kibice w kraju o tym nie wiedzieli [drugie imię Duńczyka to Bolesław, dla uczczenia pamięci pradziadka - dop. red].

R: Co spowodowało, że jest Pan pasjonatem Premiership, a nie na przykład Premiera Division? Który moment w kreowaniu swojej pasji uznaje Pan za przełomowy? Czy inne ligi śledzi Pan z równym zainteresowaniem?

RN: Angielskim futbolem zainteresowałem się na początku lat siedemdziesiątych. Zawsze bowiem imponowały mi u Wyspiarzy ambicja, waleczność i nieustępliwość, które najczęściej szły w parze z wysokimi umiejętnościami piłkarskimi zawodników. Inne ligi, owszem, interesują mnie, ale bez bicia przyznaję, że więcej niż o Serie A, Bundeslidze czy Primera Division wiem o Championship, Division One czy Division Two.

R: Jeszcze kilka tygodni temu, kiedy podopieczni Fergusona regularnie inkasowali po trzy punkty, sprawa mistrzostwa Anglii wydawała się być przesądzona. Jednak niedawno przewaga Czerwonych Diabłów mocno stopniała. Kto Pana zdaniem będzie głównym rywalem MU w walce o mistrzostwo: przebudzony Liverpool, będący dużą niespodzianką obecnego sezonu, czy natchniona przez Hiddinka Chelsea? A może to pomiędzy tymi dwiema ekipami rozstrzygnie się sprawa tytułu? Jaki będzie wynik tego starcia?

RN: Wydaje mi się, że MU wciąż jest faworytem w walce o mistrzostwo Anglii. Wprawdzie Liverpool jest na fali, ale fakt, że MU ma jeszcze zaległe spotkanie u siebie z Portsmouth, powoduje, że to Czerwone Diabły są najbliżej tytułu. W najgorszej zaś sytuacji jest Chelsea, bo ciężko liczyć na to, że w końcówce sezonu tracić punkty będą zarówno MU jak i Liverpool. Poza tym Chelsea chyba nastawia się na Ligę Mistrzów.

R: Proszę przytoczyć i opisać sezon, w którym walka o ligowe trofeum w Anglii miała najbardziej zacięty przebieg.

RN: Sporo emocji musieli chyba przeżyć kibice w sezonie 1988/89, gdy przed ostatnią kolejką na czele tabeli znajdował się Liverpool, który u siebie w meczu z Arsenalem mógł sobie pozwolić nawet na porażkę jedną bramką. Londyńczycy jednak, dzięki bramce Michaela Thomasa w 90 minucie, wygrali 2:0 i to oni zostali mistrzami. A Thomas? Niedługo potem Arsenal sprzedał go do… Liverpoolu.

R: Teraz pytanie bardziej z ubocza angielskiej piłki. Co Pan myśli o Manchesterze City i ich nowych właścicielach. Z szumnych zapowiedzi pozostał jedynie wzbity kurz, drużyna Hughesa bije się w środku tabeli. Czy Walijczyk zostanie na City of Manchester Stadium i coś wywalczy, czy jednak szejkowie zgotują nam kolejne przemeblowanie zespołu w ciągu wakacji?

RN: Arabscy szejkowie, którzy kupili Manchester City w pewnym sensie naśladują Romana Abramowicza, który za wielkie pieniądze zbudował potęgę Chelsea. Na razie idzie im jak po grudzie, ale wstrzymajmy się jeszcze z ocenami efektów ich działalności. Czy rozstaną się z Markiem Hughesem? Jak nie wygra Pucharu UEFA, to niewykluczone, że tak.

R: Czy jest jakikolwiek polski piłkarz (poza bramkarzami), który Pana zdaniem poradziłby sobie w pierwszym składzie zespołu z Premiership? Może Paweł Brożek albo Jakub Błaszczykowski? Smolarek niemal nie istnieje w znajdującym się 7 pkt. nad strefą spadkową Boltonie, a był wielką gwiazdą reprezentacji.

RN: Ubolewam, że żaden z polskich piłkarzy z pola nie zrobił kariery w Premiership. Miałem nadzieję, że Grzegorz Rasiak i Euzebiusz Smolarek będą przynajmniej od czasu do czasu zdobywać bramki, ale przeliczyłem się. Ebi wciąż ma szansę, ale łatwo zgadnąć, że w nowym sezonie już go w Anglii nie będzie. Mogliby zastąpić go w Premiership, ale koniecznie zdrowi w formie, właśnie Jakub Błaszczykowski czy Paweł Brożek. Byle tylko nie w Boltonie…

R: Wielu managerów klubów z Premiership, między innymi sir Alex Ferguson, co roku nawołuje do wprowadzenia przerwy świątecznej. Co Pan sądzi o takim pomyśle?

RN: O przerwie zimowej w rozgrywkach ligowych w Anglii, przynajmniej dwutygodniowej, dyskutuje się na Wyspach od lat. Argumentów za jest sporo, ale wciąż przeważa ten finansowy, by liga grała i w styczniu i w lutym. Kibice raczej na tym nie tracą ale zdrowie piłkarzy cierpi na pewno.

R: Od wielu lat obserwuje Pan grę Ryana Giggsa na angielskich boiskach. W obecnym sezonie Walijski Czarodziej przeżywa swój renesans, został nawet nominowany do nagrody PFA. Jak Pan sądzi, z czego wynika jego dobra postawa? Jest to bardziej zasługa sztabu medycznego, sir Alexa Fergusona czy też samego zawodnika?

RN: Miałem przyjemność rozmawiać z Ryanem Giggsem, gdy reprezentacja Walii grała w Warszawie z Polską. To zawodowiec w każdym calu. Natura obdarzyła go wielkim talentem, ale też nie poskąpiła zdrowia i rozumu. Dlatego nie zdziwię się, gdy grać będzie w Premiership jeszcze przez dwa czy trzy lata.

R: Sezon w Premiership zbliża się ku końcowi. Kto Pana zdaniem zasługuje na miano najlepszego transferu, a kto na etykietkę transferowego niewypału? Kto na gracza, a kto na rozczarowanie roku? Proszę z nieco większym zainteresowaniem rozważyć kandydatury Czerwonych Diabłów.

RN: Łatwiej chyba o wytypowanie transferowego niewypału. Choćby ze względu na wydane miliony funtów – odpowiednio 20 i 15 – na to miano zasługują Robbie Keane, który zawodził w Liverpoolu i David Bentley z Tottenhamu.

Na początku sezonu rewelacyjnie grał Egipcjanin Amr Zaki z Wigan, ale ostatnio spuścił z tonu. Czy transferowym hitem jest Dymitar Berbatow? Jak MU wygra Premiership lub Ligę Mistrzów, mając w decydujących meczach w składzie Bułgara to nikt nie będzie tego kwestionować.

Najlepszy piłkarz sezonu? W kolejności alfabetycznej: Steven Gerrard, Nemanja Vidić i Ashley Young. Największe rozczarowanie? Menedżerowie – Roy Keane, Paul Ince i Tony Adams. A tak kiedyś pięknie grali w piłkę…

Pytania: Wiktor Jaszczak, Wiktor Marczyk, Łukasz Szoszkiewicz
Opracowanie: Wiktor Marczyk
Specjalne podziękowania: Grzegorz Kaczmarczyk

W następnym odcinku naszego cyklu wywiadów wystąpi Pan Michał Szadkowski, publicysta Gazety Wyborczej i sport.pl. Serdecznie zapraszamy!

Aston Villa, Federico Macheda, Manchester United, rezerwy,