Rafa Benitez nie osiągnął swojego celu, którym, poza sukcesami na arenie europejskiej, miał być tryumf w Premiership. Hodgsonowi za współpracę podziękowano już w trakcie sezonu 2010/2011, a na miejsce Anglika przybył symbol The Reds – Kenny Dalglish. Jak wielką ikoną dla Liverpoolczyków jest Szkot, nie trzeba chyba nikomu tłumaczyć. Wspomnę jedynie, że ostatni trener, który z piłkarzami Liverpoolu zdobył Mistrzostwo Anglii zatrudniony został jedynie tymczasowo, lecz widząc progres zespołu w drugiej połowie sezonu pod skrzydłami Dalglisha, zaproponowano Szkotowi ponownie posadę na ławce The Reds tym razem na dłużej, a konkretniej do 2014 roku.

Kenny Dalglish nie jest wielkim taktykiem, ale mając w swojej ekipie Steve’a Clarke’a, o ustawienie swojej drużyny i rozpracowanie rywali może być spokojny. Ponadto Szkot zna smak zwycięstwa w lidze angielskiej, a dzięki swojej renomie w Liverpoolu potrafi dotrzeć do zespołu, czego efekty widać było w końcówce ostatniego sezonu. Bez dobrego trenera nawet zespołowi z największymi piłkarskimi gwiazdami ciężko o sukces. Jeśli mowa o gwiazdach i zmianach personalnych w drużynie The Reds, należy zwrócić uwagę na transfery, jakie klub z Anfield Road poczynił tego roku.

Każdy z nas pamięta operę mydlaną pod tytułem „Torres odchodzi z Liverpoolu”. Biorąc pod uwagę formę Hiszpana The Reds zrobili na nim złoty interes, oddając go za ponad £50 000 000 do Chelsea FC. W zamian za El Niño do klubu przyszli dwaj napastnicy: niedawna gwiazda ligi holenderskiej Luis Suarez (£23 000 000) oraz wschodząca gwiazda ligi angielskiej Andy Carroll (£36 000 000), który przez wielu nazywany jest piłkarzem przepłaconym, który do tej pory nie udowodnił swojej wartości w Liverpoolu. Przypominając sobie jednak występy młodego Anglika w Newcastle i biorąc pod uwagę fakt, że do ekipy The Reds dołączył zmagając się z kontuzją, śmiało można oczekiwać, że Carroll w klubie piłkarsko lepszym aniżeli Sroki potwierdzi swoją dotychczasową wartość i udowodni, że wydane na jego transfer pieniądze nie poszły w błoto, w co mocno wierzę i kibicuję temu chłopakowi.

Jak do tej pory wydaje się, że Liverpool FC (obok Manchesteru United) jest najbardziej aktywnym angielskim klubem w letnim okienku transferowym. W ostatnich dniach do ekipy Kenny’ego Dalglisha dołączyli tacy zawodnicy jak gwiazda Blackpool FC – Charlie Adams, skrzydłowy Aston Villi, Steward Downing oraz młody reprezentant Anglii, Jordan Henderson z Sunderlandu. Dokładając do tego chociażby co sezon solidnego, niestety ostatnio coraz częściej zmagającego się z kontuzjami Stevena Gerrarda oraz Raula Meirelesa, Lucasa Leivę czy też Dirka Kuyta, Kenny Dalglish może być spokojny o drugą linię swojego zespołu, a także o siłę ofensywną przednich formacji.

Szkocki menager zadbał również o tyły swojego zespołu, kupując z AS Romy zmiennika dla Pepe Reiny – Brazylijczyka Doniego. Według The Times Kenny Dalglish chwilowo wstrzymał się z wydawaniem pieniędzy na nowych graczy, ponieważ musi uporać się z zawodnikami epoki Beniteza, którzy jego zdaniem nie są potrzebni na Anfield Road. Liverpool FC chętnie pożegnałby Christiana Poulsena, Brada Jonesa, Philippa Degena, Emiliano Insúy, Alberto Aquilaniego oraz Davida Ngoga. Niedawno klub opuścił również nie chciany Paul Konchesky, który za półtora miliona funtów przeszedł do Leicester City. Jeśli wymienieni zawodnicy znajdą nowych pracodawców, a w zamian za to zera na koncie właścicieli ekipy z Liverpoolu będą się zgadzały, to personalna rewolucja Dalglisha będzie mogła zostać kontynuowana jeszcze tego lata. Angielska prasa spekuluje, że szkocki menager potrzebuje w swoim zespole lewego oraz środkowego obrońcy, a szansę na zostanie nowym Liverpoolczykiem ma zawodnik Atletico Madryt, Diego Godin.

„Nowy” Liverpool FC będzie wielką niewiadomą w nadchodzącym sezonie. Fakt, że The Reds nie grają w pucharach, co na pewno nie cieszy fanów, może spowodować, że mniejsza liczba meczów do rozegrania sprzyjać będzie formie drużyny na arenie krajowej. Być może kilka transferów Kenny’ego Dalglisha okaże się o wiele trafniejszych aniżeli kilkanaście, a może kilkadziesiąt Rafy Beniteza.

- Myślę, że tym razem rzucą wyzwanie. Dokonali kilku naprawdę dobrych transferów, kupili brytyjskich piłkarzy i jestem przekonany, że pod wodzą Kenny’ego Dalglisha będą walczyć o zdobycie mistrzostwa Anglii tak mocno, jak nigdy przedtem. Będą wierzyć w to, że mają szanse na tytuł – Wayne Rooney.

Pojedynek Manchesteru United z Liverpoolem o Mistrzostwo Anglii? Konfrontacja dwóch wrogich sobie zespołów? Starcie Sir Alexa Fergusona z Kenny’m Dalglishem? Mimo że co sezon Premier League dostarcza nam wielu pięknych chwil i co tydzień meczów na najwyższym światowym poziomie, to myśląc o nadchodzących rozgrywkach życzyłbym sobie i wszystkim kibicom angielskiej piłki wypieków na policzkach do ostatniej kolejki i walki pomiędzy United a The Reds o miano tego najlepszego w sezonie 2011/2012… Byle tylko Liverpoolczycy nie zawiedli mnie i swoich cierpliwych fanów (heh, czekać 21 lat…), błąkając się ponownie w środkowych partiach tabeli Premier League i odpadając zbyt wcześnie z walki o najwyższe cele.

Andy Carroll, Charlie Adam, Doni, Jordan Henderson, Kenny Dalglish, Liverpool FC, Luis Suarez, Rafael Benitez, Roy Hodgson, Steward Downing,

Sir Alex Ferguson

Tylko w 2002 i 2005 roku gablota klubu z Old Trafford nie wzbogaciła się o żadne trofeum. To świadczy o tym, z jaką skutecznością prowadzi klub. Pracuje w United od 6 listopada 1986 roku. Wszystkich jego nagród czy to z klubem, czy indywidualnych nie trzeba wymieniać – nie ma to najmniejszego sensu, lista jest zbyt długa. W ostatniej dekadzie zdobył aż dwanaście znaczących trofeów, w tym pięciokrotnie mistrzostwa Anglii i trofeum Ligi Mistrzów w 2008 roku.

Jose Mourinho

FC Porto, Chelsea FC i Inter Mediolan – w tych klubach „The Special One” odnosił sukcesy. Dwukrotnie wygrywał rozgrywki Ligi Mistrzów, w 2004 roku z Porto, w 2010 z Interem. Wypracował swój własny styl. Potrafi każdego swojego przeciwnika rozłożyć na czynniki pierwsze, a w razie jakiegokolwiek niepowodzenia w meczu, wyciągnąć asa z rękawa i zmienić oblicze spotkania tylko i wyłącznie swoją niebywałą intuicją. Obecnie pracuje w hiszpańskim klubie. Mourinho to trener niezwykły, taki szkoleniowiec idealnie pasuje do „potencjału” Realu Madryt. Portugalczyk po prostu urodził się po to, aby wygrywać. Zarówno Zarząd, jak i Kibice klubu z Santiago Bernabeu uważają podobnie i dlatego upatrują w nim leku na całe zło. Złem w ostatnich latach jest dla nich Josep Guardiola.

Josep Guardiola

Ze swoją Barceloną zdobył aż osiem trofeów w przeciągu zaledwie dwóch sezonów. Szkoleniowiec wszechstronny, mający również sporo szczęścia w tym, co robi. Swoją wizję futbolu opiera na pracy poprzednika – Franka Rijkaarda i mentora Johana Cruijffa. Z ich dorobku potrafił ukształtować coś niezwykłego, co sezon to ulepszając. Stworzył drużynę, która osiągnęła bardzo dużo w krótkim czasie. Ma na dodatek szansę na osiągnięcie jeszcze lepszych wyników.

Carlo Ancelotti

Idealnie potrafił zmobilizować swoich podopiecznych na rozgrywki o Puchar Europy. Czasem robił to kosztem walki o mistrzostwo Włoch. Ligę Mistrzów z Milanem wygrał dwukrotnie, triumf w Serie A celebrował tylko raz. Obecnie kontynuuje pracę trenera w Chelsea, z którą zdobył w poprzednim sezonie mistrzostwo oraz Puchar Anglii.

Arsene Wenger

Przez cały okres pracy w Arsenalu, a to już prawie 15 lat, zdołał wypracować swoją rozpoznawalną na całym świecie wizję futbolu. Odkrył wiele „diamentów”, które następnie sam oszlifował. Największe sukcesy odnosił w pierwszej połowie dekady, dwukrotnie zdobywając mistrzostwo i Superpuchar Anglii, oraz trzy razy Puchar tego kraju.

Rafael Benítez

Do Liverpoolu przychodził z zamiarem zdobycia jeszcze większej ilości sukcesów, niż miało to miejsce w Walencji, czyli Puchar UEFA i dwukrotne mistrzostwo Hiszpanii. Już w pierwszym sezonie na ławce The Reds, wygrał Ligę Mistrzów po dramatycznym i pięknym finale w Stambule. Od tego czasu przez kibiców Liverpoolu Rafa był postrzegany jako mentor. Miał wygrać dla klubu kolejne trofea. Zdobytego mistrzostwa Anglii nikt jednak nigdy nie ujrzał. Hiszpan wygrał przez następne cztery lata pracy na krajowym podwórku tylko Puchar i Superpuchar. Odszedł przed tym sezonem do Interu Mediolan, z którym zdobył Superpuchar Włoch i Klubowe Mistrzostwo Świata, lecz był to tylko „spadek” po Mourinho. Odszedł z powodu słabych wyników klubu i do dziś pozostaje bez pracodawcy.

Vicente del Bosque

Z Realem Madryt zdobył wszystko. No, prawie wszystko, bo do kompletu brakowało mu tylko wygrania Copa del Rey. Odszedł z tego klubu w 2003 roku po drugim mistrzostwie Hiszpanii wywalczonym z „Królewskimi”. Do zawodu powrócił dopiero w 2008 roku po to, by przejąć schedę po Luisie Aragonesie, a więc mistrzowską drużynę Hiszpanii. Wkomponował się wyśmienicie w całą „maszynkę” i właśnie pod jego batutą Hiszpania triumfowała na ostatnich mistrzostwach świata.

Luiz Felipe Scolari

Za tym szkoleniowcem stoją przede wszystkim świetne występy z reprezentacjami, z którymi miał możliwość uczestnictwa w największych imprezach piłkarskich, czyli mistrzostw Europy i świata. Z reprezentacją Brazylii w Korei i Japonii zdobył Puchar Świata, pokonując w finale 2:0 reprezentację Niemiec. Z tą samą reprezentacją spotkał się cztery lata później, lecz tylko w „finale pocieszenia”, czyli meczu o 3. miejsce. Prowadził wówczas Portugalię, a Niemcy zrewanżowały się Scolariemu za wcześniejszą porażkę. Wraz z reprezentacją Portugalii zdobył wicemistrzostwo Europy w 2004 roku. Dziś jest trenerem Palmeiras.

Marcello Lippi

W 2006 roku wygrał Mistrzostwo Świata z reprezentacją Włoch. To był jego największy sukces w karierze trenerskiej, za który został uhonorowany Orderem Zasługi Republiki Włoskiej. Z Juventusem wygrał dwukrotnie Serie A oraz Superpuchar Włoch. W 2003 roku uległ Milanowi w finale Ligi Mistrzów.

Fabio Capello

Swoje największe sukcesy odnosił w Serie A. W pierwszej dekadzie te rozgrywki wygrywał z AS Romą i Juventusem Turyn. Dwukrotnie próbował sił w Realu Madryt, lecz tylko raz było to w XXI wieku. Sezon 2005-06 zakończył na pierwszym miejscu, lecz zarząd nie był zadowolony z jego pracy, w wyniku czego został zwolniony. W 2008 roku znalazł uznanie w Wielkiej Brytanii. Od tego momentu pracuje z angielskimi piłkarzami. Prowadził Anglię na Mistrzostwach Świata w RPA, lecz od razu po wyjściu z grupy odpadł z rozgrywek o Puchar Świata.

Frank Rijkaard

Pracę pierwszego szkoleniowca w reprezentacji Holandii zaczynał po Mistrzostwach Świata we Francji, kiedy to dotychczasowy trener, Guus Hiddink odszedł do Realu Madryt. Pierwszym szkoleniowcem został wówczas Rijkaard. Największe sukcesy osiągnął wtedy, kiedy pracował w FC Barcelonie, gdzie przez pięć lat udało mu się dwukrotnie sięgnąć po mistrzostwo, wicemistrzostwo i Superpuchar Hiszpanii oraz Ligę Mistrzów w 2006 roku.

Guus Hiddink

Świetny trener, który sukcesy święcił zarówno na polu reprezentacyjnym, jak i z różnymi klubami. Z PSV wygrał czterokrotnie Eredivisie. Doszedł również z nimi do półfinału Ligi Mistrzów w 2005 roku. Cztery lata później powtórzył ten sukces z Chelsea. Z londyńskim klubem wygrał jeszcze FA Cup. Na Mundialu 2002 z reprezentacją Korei Południowej zajął czwarte miejsce, co było sensacją. Do podobnego sukcesu poprowadził reprezentację Rosji. Na Euro 2008 zaszedł z tą drużyną do 1/2 finału.

Wybieramy Dream Team – napastnicy – Wayne Rooney & Ruud van Nistelrooy
Wybieramy Dream Team – środkowi pomocnicy – Zinedine Zidane & Paul Scholes
Wybieramy Dream Team – lewy pomocnik – Ryan Giggs
Wybieramy Dream Team – prawy pomocnik – David Beckham
Wybieramy Dream Team – środkowi obrońcy – Jaap Stam & Rio Ferninand
Wybieramy Dream Team – lewy obrońca – Roberto Carlos
Wybieramy Dream Team – prawy obrońca – Cafú
Wybieramy Dream Team – bramkarz – Peter Schmeichel

Arsene Wenger, Carlo Ancelotti, Fabio Capello, Jose Mourinho, Luiz Felipe Scolari, Marcello Lippi, Pep Guardiola, Rafael Benitez, Sir Alex Ferguson, trenerzy, Vicente Del Bosque,

[13] I opuścił Pan to miejsce, i dwóch nowych Panów nadeszło z zachodnich kresów świata. [14] I nowi Panowie powiedzieli, że poprowadzą Oni lud ku ocaleniu. [15] Wtedy lud pokłonił się Im, i był uszczęśliwiony, i podnieśli swoje głosy w chwale, wołając, „Teraz pokażemy klasę. Ba! Teraz wygramy ligę”.

[16] I nadszedł czas wyświęcenia Raphaela, który był im przewodnikiem. [17] Za jego rządów walczyli w bitwie wielu narodów, i na ziemi Luda starli się z Berlusconianczykami. [18] I mimo, że niemal padli pod ciosami przeciwnika i zostali niemalże zniszczeni, dzielnie walczyli i pokonali nieprzyjaciela dzięki Stevie’emu G. [19] Wówczas uczynili Kopici Raphaela prorokiem, głosząc, że jest on ich zbawicielem i, że wiedzeni Jego mieczem, będą postępować w podbijaniu ziem wszelakich i trofeów mnogości doświadczą. [20] Koniec końców, przybyli piąci.

[21] Kiedy ujrzały, że potęga Kopitów była bliska przywróceniu, wszystkie szczepy zadrżały. [22] Jednak Król Czcicieli Diabła nie drżał: był on zmyślny i cwany, i w swej mądrości zesłał na Raphaela szaleństwo. [23] I stał się Raphael człowiekiem, który marzy, prawi odmiennymi językami i nachodzą go wizje. [24] I zaprzepaścił bogactwo ludu na ułomne i bezużyteczne sługi. [25] Jako, iż to on sprowadził do ich taboru El Zahara, Ngoga, Dagena oraz Bar-Ragana. I on sprowadził Yossiego Izraelitę, który osiedlił się był na zachód od ziemi Hama; i Babela, imieniem którego nazwano wieżę. [26] I sprowadził całe zastępy im podobnych.

[27] I wkrótce Raphael strachliwym się stał, bał się zapuszczać dalej, bo mógłby zostać pokonanym, wyłącznie nawołując sługi swe do obrony obozu swego. [28] Wtedy wszystkie szczepy zapłonęły nienawiścią wobec Kopitów, tak nudni się stali. [29] Więc lud zjawił się przed oblicze dwóch Panów i rzekł, „Dawać hajs dla Raphaela, żeby mógł sprowadzać dalszą chwałę na lud”. [30] Na co Panowie odrzekli, „Wiedzcie, iż Myśmy przekazali mu miliony milionów zielonych. Jednak w swym szaleństwie, on je roztrwonił na Glena syna Johna i Rzymianina Aquilaniego. Ba! Przepuścił zielone na Josemitów. Teraz dary Panów przepadły, albowiem zdobył się on na roztrwanianie bogactw na śmieci absolutne”. [31] Lecz lud nie był zadowolony, i zapisał zwoje sprawiedliwego oburzenia, i nie przestawał mówić o „wydatkach netto”.

[32] Wówczas Panowie przegnali Raphaela, i posłali po proroka Roya, słynącego z twardej ręki i rozpostartych ramion oraz dobrych stosunków z piśmiennymi. [33] Niemniej, lud był w rozpaczy po Raphaelu: miłowali go wielce i litowali się nad nim. I litowali się również nad sobą. [34] Albowiem ślepi byli na jego szaleństwo, dostrzegając jedynie triumf jego nad Berlusconianczykami sprzed lat wielu. [35] I Roy był starym człowiekiem, i Kopici polegli w niezliczonej mierze bitew. [36] I lud wpadł w szał, i zagroził, że uda się do Domu Panów i zrobi im krzywdę. [37] Wtem wyszło na jaw, że ci są bez grosza przy duszy i lichwiarze wyrzucili lud ze świątyni. [38] I tak oto, kolejny Pan zjawił się pośród Kopitów, i poświęcił On Roya i posłał po sędziwego Króla, który przewodził Kopitom w pełnych sukcesów zamierzchłych latach. [39] Zatem lud radował się, i wołał, „Tym razem pokażemy pierwszą kufa klasę. Ba! Teraz wygramy ligę”.

[40] I wtem po całej krainie rozniósł się śmiech.

Liverpool FC, Rafael Benitez,

» Mind games: Benitez vs Ferguson

Wracając do naszego ulubieńca – to powiem szczerze, że istnieje dość spore prawdopodobieństwo, iż Rafael zaraz po przybyciu do Mediolanu, mógł sobie pomyśleć to, co doskonale zaśpiewali panowie z Elektrycznych Gitar…

Co ty tutaj robisz
i co ja robię tu /u-u/ co ty tutaj robisz
(…)
Już każdy powiedział to co wiedział
trzy razy wysłuchał dobrze mnie
wszyscy zgadzają się ze sobą
a będzie nadal tak jak jest

Słowa polskiej piosenki stały się prorocze. Co prawda początek sezonu był obiecujący, ale… zmęczenie poprzednim, oraz nowe metody treningowe zaczęły owocować licznymi kontuzjami. Benitez tłumaczył się na lewo i prawo (czemu mnie to nie dziwi), że tak czasami jest, że jest to wina poprzedniego sezonu i wyssania graczy do granic możliwości przez swojego poprzednika. Hiszpan w kółko powtarzał, iż wszystko idzie w dobrym kierunku, a obecne trudności są przejściowe. Skąd my to znamy, hę? Tak, tak – podczas swojego pobytu na Anfield Rafael często serwował informacje, że będzie walczyć o tytuł, że United i Chelsea mają więcej pieniędzy na transfery i piłkarze (szczególnie Robby Keane) go nie lubią:

(Nie)stety Inter Mediolan to nie Liverpool, gdzie takie bajki można opowiadać przez, o zgrozo, 6 lat. A może powinniśmy już odliczać czas do wielkiego ‘come backa’ Beniteza na Anfield? Trafnie to skomentował użytkownik Matys na naszym forum. Nie będę jednak tego cytować (bezpośredni link znajduje się w poprzednim zdaniu, jak przeczytacie sami zrozumiecie, czemu nie cytowałem :-)), ale jedno jest pewne…

To już jest koniec, nie ma już nic
Jesteśmy wolni, możemy iść
To już jest koniec, możemy iść
Jesteśmy wolni, bo nie ma już nic…

Ale już tak całkiem na poważnie – Szanowny Panie Benitez – z okazji Świąt życzę wszystkiego najlepszego i szybkiego powrotu na ławkę trenerską… najlepiej w Premier League, ponieważ brakuje nam trenerów, z którymi Fergie może bawić się w mind games.

Inter Mediolan, Liverpool FC, Rafael Benitez,

Pomimo wydania ponad 266 milionów funtów na rynku transferowym, Rafie nie udało się sięgnąć po tytuł Mistrza Anglii ani razu i solidarnie nie przerwał passy Liverpoolu, który już ponad 20 lat nie był koronowany najlepszym zespołem ligi angielskiej. Nic dziwnego, że klub zaliczał wpadkę za wpadką, skoro Hiszpan sprowadzał do klubu gwiazdy światowego formatu, jak chociażby Lucasa Leivę, Davida N’Goga czy Philipa Deggena.

Kibice Manchesteru United zareagowali na informację o zwolnieniu Beniteza z przerażeniem i rozpoczęli kampanię o wdzięcznej nazwie KRAP (Keep Rafa At Pool), aby za wszelką cenę zatrzymać go na Anfield. Jednakże doniesienia jakoby fani Czerwonych Diabłów od przyszłego sezonu mieli przychodzić na Old Trafford z paellą na znak protestu, do tej pory nie zostały potwierdzone.

Pomimo tego, że kontrakt byłego trenera Valencii z klubem upoważnia go do 16 milionów funtów kompensaty, Liverpool (zadłużony na ok. 351 milionów funtów) znacznie zaniżył stawkę dla 50-letniego trenera. Według umowy, Hiszpan mógłby zostać w klubie jeszcze przez 4 lata, chyba że rozstałby się z nim za porozumieniem stron. Informacje na temat proponowanej stawki potwierdzają tylko bardzo słabą pozycję przetargową klubu.

Ostatecznie Benitez zawiódł, pomimo wygranej w Lidze Mistrzów w 2005 roku po rzutach karnych z Milanem, musiał uznać United wyraźnie dominującym na angielskiej ziemi, o tych 20 latach nie wspominając. Sir Alex nie tylko zrzucił Liverpool z ich pieprzonej grzędy, ale także podeptał gnijące zwłoki klubu.

Chociaż to doniesienia o konfliktach w szatni drużyny The Reds mogły popchnąć nienawidzonych amerykańskich właścicieli klubu do zwolnienia Beniteza, dzisiaj Liverpool toczy walkę zarówno tam jak i w sali konferencyjnej. W obecnej sytuacji klubu wystawionego na sprzedaż, bez wystarczającej ilości pieniędzy by odbudować skład, bez znaczenia kto przejmie dowodzenie, kluczowi gracze tacy jak Steven Gerrard czy Fernando Torres mogą szukać ucieczki. Wielu innych zawodników w przyszłym sezonie być może trafi na nowe pastwiska, gdzie trawa jest bardziej zielona.

Nowy trener Realu Madryt, Jose Mourinho, jest wyraźnie zainteresowany sprowadzeniem kapitana drużyny z Anfield na Santiago Bernabéu, tymczasem włodarze Manchesteru City chcą pozyskania genialnego, choć wiecznie kontuzjowanego Torresa.

Wczesne doniesienia sugerują, że Liverpool może zwrócić się do przeszłości i powołać Kenny’ego Dalglish’a na stanowisko tymczasowego managera, cały czas szukając nowych właścicieli. Tom Hicks i George Gillet – prawie tak samo znienawidzeni jak Glazerowie – stwierdzili niedawno, że sprzedaż klubu może zająć nawet 2 lata.

Pomimo wielu problemów na Old Trafford, z Glazerami wysysającymi życie z klubu, cenami biletów wyższymi niż kiedykolwiek, najwyraźniej martwą już ofertą grupy inwestorów znanych jako Red Knights, zawsze mogło być gorzej – moglibyśmy być Scousersami.

Za unitedrant.co.uk

Karim Benzema, Liverpool FC, Nemanja Vidic, Rafael Benitez, transfery, Yoann Gourcuff, Zoran Tosić,

Do decyzji usunięcia Rafy Beniteza z fotela menadżera „The Reds” przyczyniły się słabe wyniki drużyny z Liverpoolu w zeszłym sezonie ponieważ, dla klubu o tak wielkich ambicjach półfinał Ligi Europejskiej i siódme miejsce w Premier League nie jest nawet zadowalającym wynikiem. Benitez po negocjacjach z władzami klubu otrzymał 5 mln funtów jako swego rodzaju odszkodowanie za zwolnienie. Warto dodać że w jego klauzuli zapisana była kwota 20 mln, lecz Hiszpan w porozumieniu z zarządem zgodził się na kwotę stanowiącą jedną czwartą kwoty zawartej w klauzuli.

Rafa w swej pożegnalnej wypowiedzi stwierdził:

W moim sercu na zawsze pozostaną wspomnienia wspaniałych chwil jakie tu spędziłem. Nigdy też nie zapomnę wsparcia kibiców trudnych chwilach. W żaden sposób nie potrafię wyrazić wdzięczności za te wszystkie lata. Pamiętajcie: „You’ll never walk alone”.

Czas Rafy Beniteza w klubie z Anfield Road zakończył się bezpowrotnie, czy przyniesie to lepsze czasy dla tego klubu, kto wie. Zapewne przyczyniłoby się to do wielkich emocji, które każdy kibic United kocha, możliwe iż Liverpool po odejściu Hiszpańskiego trenera wpadnie w jeszcze większy dół, z czego większość kibiców United zapewne by się ucieszyło, lecz na dłuższą metę byłoby to nieciekawą sytuacją. Ponieważ wtedy derby byłyby jednostronne i nie stwarzały by takich emocji, jakie stwarzają teraz. Niech każdy z nas sobie odpowie czy wolałby wygrać w derbach 7-0 czy choćby 4-3 po wspaniałej bramce strzelonej w dogrywce meczu?

Pośród kandydatów do przejęcia schedy po Hiszpanie jest zapewne spora kolejka. Wśród możliwych przyszłych trenerów drużyny z Anfield Road wymienia się takich wspaniałych menadżerów jak Martin O’Neill z Aston Villi, Roy Hodgson z Fulham, Kenny Dalglish czy (uwaga!) legenda United – Mark Hughes, były menadżer Manchesteru City. Tan ostatni ze względu na brak klubu wydaje się najbardziej możliwą opcją, a jeżeli był w stanie znaleźć się za sterami „The Citizens” to czemu nie miałby przejąć drużyny „The Reds”? Drużyny największych rywali klubu, którego barwy reprezentował jako piłkarz… Mark zapewne zdołałby z powodzeniem prowadzić drużynę z feniksem w herbie, lecz ogromny wpływ miałby okrojony budżet Liverpoolu, a także to czy dwie największe gwiazdy Liverpoolu czyli Fernando Torres i Steven Gerrard nie zmienią latem klubu na inny, oferujący nie tylko większe zarobki, ale także lepszy poziom gry od tego który ostatnio prezentuje drużyna „The Reds”. Zapewne wyzwanie byłoby to ogromne i nikt z nas nie wierzy, by Liverpool za rok sięgnął po tytuł Mistrza Anglii i został tryumfatorem Ligi Europejskiej. Mógłby zapewne, na nowo budować potężną drużynę z którą United miałoby wspaniałe derby. Jedno jest pewne jeżeli działacze Liverpoolu nie uczynią czegoś szybko mogą za rok wylądować poza pierwszą dziesiątką czy nawet pożegnać się z Angielską Ekstraklasą.

Czy nasi rywale otrząsną się po ostatnim nieudanym sezonie? Przyszłość pokaże. Miejmy nadzieję, że w najbliższych sezonach będą nas czekać piękne, zwycięskie, pełne emocji derby. Miejmy nadzieję, że drużyna z Liverpoolu nie skończy jak drużyna Leeds, która od przyszłego sezonu po awansie będzie grała w rozgrywkach The Championsship.

Jak uważacie – czy waszym zdaniem drużyna Liverpoolu otrząśnie się z szoku po nieudanym sezonie?

Autor: Przemek Gwarda

Liverpool FC, Rafael Benitez,

Cafe United to magazyn publicystyczno-sportowy, w którym będziemy dyskutować o najistotniejszych wiadomościach, jakie w ciągu ostatnich kilku dni dotarły do nas z obozu Czerwonych Diabłów. W programie porozmawiamy także na temat ostatnich wyników mistrzów Anglii. Nie zabraknie również wzmianek o zbliżających się konfrontacjach Red Devils w Premier League, Lidze Mistrzów oraz innych rozgrywkach. Warto dodać, że Cafe United jest pierwszym w historii polskich mediów cyklicznym programem poświęconym Manchesterowi United.

Kto jest odpowiedzialny za brak poważnych pucharów w tym sezonie? Czy Czerwone Diabły rzucą groszem i ściągną na Old Trafford uznane gwiazdy? Dlaczego United przegrało z Chelsea w wyścigu o mistrzostwo? Odpowiedzi na te i inne pytania poznacie w najnowszym odcinku Cafe United!

Prowadzący program: MateO
Goście: Red_Devil, DiaboLLo, cham

Serdecznie zapraszamy do wyrażania swoich opinii na tematy poruszane w programie! Zachęcamy również do dzielenia się z nami swoimi sugestiami dotyczącymi uatrakcyjnienia naszych audycji oraz propozycjami tematów, które mają być poruszone w kolejnych programach!

Liverpool, Rafael Benitez,

Pomimo braku oficjalnego potwierdzenia tej wiadomości, w Internecie już pojawiły się informacje jasno wskazujące na miejsce, gdzie popularny Rafa będzie w ciągu następnych lat prowadził lokalny team do zwycięstw. Jedną z nich opublikował Onet.pl.

Słowo „otyły” chcą zastąpić „o niezdrowej wadze”

Władze Liverpoolu zapowiedziały, że ze względu na poprawność polityczną urzędnicy nie będą używać określenia „otyły” w stosunku do dzieci i zastąpią je zwrotem „o niezdrowej wadze” ze względu na negatywne konotacje towarzyszące słowu „otyły”.
Krytycy tego pomysłu tłumaczą, że łagodząc sposób mówienia nie da się skutecznie walczyć z epidemią otyłości wśród nieletnich, którzy często nie zdają sobie sprawy ze swojego problemu.

Onet.pl

Źródła ze ścisłego do kierownictwa z Anfield Road potwierdzają, iż owy zakaz został wymuszony na władzach właśnie przez zarząd Liverpoolu FC. Troska o dzieci ma być tylko pretekstem, gdyż w rzeczywistości chodzi o tajną klauzulę nowego lukratywnego kontraktu zaoferowanego geniuszowi z Półwyspu Iberyjskiego mającą na celu uniemożliwienie dalszego zniesławiania zacnej persony Rafy Beniteza z powodu jego otyłości niezdrowej wagi.

Trenerski stołek The Reds nie zmienia właściciela, który już po cichu zapowiada kilka strzałów w dziesiątkę w letnim okienku transferowym wzorem poprzednich kilku lat, które mają podtrzymać jego ksywkę w piłkarskim świecie – „Master of Shopping”.

Cóż przystaje nam, kibicom Manchesteru United? Strach się bać. Liverpool idzie na majstra…

Liverpool, Rafael Benitez,

Staram się zrozumieć fanów The Reds stających murem za swoim bossem, bo owszem, Benitez za piękne chwile które dostarczył im w finale Ligi Mistrzów oraz FA Cup, odpowiednio w 2005 i 2006 roku zasługuje na jakiś kredyt zaufania, ale cierpliwość wierzycieli w pewnym momencie, dla dobra ogółu, powinna się skończyć, zwłaszcza kiedy weźmiemy pod uwagę to, iż racjonalne argumenty są przeciw Benitezowi i wypierają te sentymentalne. Swoją drogą aluzja do kredytów była nieprzypadkowa, gdyż fatalna polityka transferowa Rafy może przynieść katastrofalne skutki nie tylko dla kondycji sportowej ale i finansowej Liverpoolu. Wy też odnosicie wrażenie, że Hicks i Gillet najchętniej pozbyliby się udziałów w klubie na rzecz arabskich szejków, wzorem Takshina Shinawatry z Manchesteru City?

Dla mnie to świetna wiadomość, że Rafa Benitez związał się z naszym zespołem długoletnią umową. Od momentu, w którym Rafa pojawił się w drużynie, w 2004 roku, zanotowaliśmy ogromny progres. Będziemy kontynuować swoją pracę, opierając się działalności Beniteza, który jest niezbędny dla osiągnięcia dalszych sukcesów – zarówno jego osobistych, jak i naszego klubu.

Tom Hicks

Hurraoptymistyczny nastrój Toma Hicksa nie dziwi, ponieważ amerykański biznesmen wypowiadał te słowa wiosną kończącego się roku, kiedy Liverpool faktycznie zanotował progres i wydawało się, że wszystko zmierza we właściwym kierunku. Współwłaściciel LFC nie zauważył, że jego klub już wcześniej za ery Beniteza miał serie kiedy grał fantastycznie, niestety były to tylko serie, dlaczego ? Albowiem Rafa co pokazał już okres spędzony przez niego w Valencii jest doskonałym szkoleniowcem, tyle że w Anglii trener ma rozszerzone kompetencje, dlatego nazywa się managerem i dlatego Liverpool jest w tym a nie innym miejscu, właśnie ze względu na nieudolne wzmacnianie kadry.

Weźmy coś świeżego. 1,5 roku temu Benitezowi było nie pod drodze z Xabim Alonso, Rafa uznał swego rodaka za niepotrzebnego, bo za chwilę miał sobie sprawić Garetha Barry’ego, którego ostatecznie nie kupił, (z tego też powodu Alonso jeszcze jeden sezon został w Anglii) żałując sobie trzech milionów funtów, które wcześniej poszły na przykład na Philipa Degena. Dzisiaj dostrzegamy jak ważnym ogniwem The Reds był hiszpański pomocnik, widać tutaj ewidentny brak prawidłowej oceny przydatności danego gracza do zespołu.

Pomyłek transferowych w ciągu zaledwie pięciu lat Rafa miał co najmniej kilkanaście, tych najbardziej wyrazistych wspominać nie będę bo wszyscy je pamiętają, natomiast tych mniej wyrazistych było tak wiele, że trzeba by mieć w mózgu kartę pamięci o pojemności 16 GB, by przynajmniej 3/4 zapamiętać. Hm, co mi się na siłę przypomina ? Tacy panowie jak Kromkamp, tudzież Josemi, pamiętacie ich jeszcze ? Albo Andrea Dossena, przyszedł niedawno, ale jestem przekonany, że niektórzy o lepszej pamięci, taśmowo wymieniając błędy Beniteza, już by jego nazwisko pominęli.

Moją intencją jest nie tylko pokazanie tego jak źle dysponuje pieniędzmi były szkoleniowiec Valencii, bo to jako ludzie niezaślepieni wiemy, Rafa woli 20 baniek podzielić na czterech przeciętnych graczy, niż wydać na jednego bardzo dobrego. Przykład oddania lekka ręką Arbeloi do Realu, świadczy o tym, że Benitez myli się w obie strony. Po pierwsze, Hiszpan jako człowiek najwyraźniej bez wizji nie wziął pod uwagę tego, że w przypadku ewentualnej kontuzji Johnsona na prawej obronie będzie musiał grać Carragher, a co jeśli ktoś z dwójki Skrtel–Agger również dozna kontuzji ? Naprędce sprowadzono Kyrgiakosa, który na razie głównie zapisuje się w protokole meczowym, od czasu do czasu łatając dziury w defensywie.

Niemniej, trzy kontuzje i obrona się sypie, więc Benitez powinien na kolanach wybrać się do którejś z okolicznych świątyni i dziękować za to że nie spotkała go taka plaga urazów jak sir Alexa Fergusona, bo Hiszpan wtedy by już musiał albo stawiać na napastników w destrukcji albo brać do kadry meczowej juniorów z under 16. To po pierwsze, po drugie obecność w składzie solidnego Arbeloi dawałaby większy wachlarz możliwości, wówczas Glen Johnson mógłby beztrosko hasać na prawym skrzydle, gdzie szaleje prawie w każdym meczu, z tym że przy zmęczeniu potem w obronie brakuje mu koncentracji.

O obecnej sile Liverpoolu świadczy fakt, że najważniejszym rozgrywającym zespołu, obok Stevena Gerrarda, jest Lucas Leiva, piłkarz wykazujący mały stopień kreatywności, posiadający umiejętności mniej więcej na poziomie Darrona Gibsona, tyle że Irlandczyk w Man Utd jest pomocnikiem numer pięć czy sześć, a nie podstawowym, chwilowo korzystającym na niedyspozycji kolegów z obrony, których zastępują Carrick i Fletcher.

Dopiero zadomawia się w pierwszej drużynie, więc należy mu dać czas, no i jak przylutuje to bramkarz tylko bezradnie spogląda na lecący pocisk, Lucas nie imponuje dosłownie w niczym, na dzień dzisiejszy jest piłkarzem przeciętnym, który grzałby ławę w klubach typu: Aston Villa, Tottenham, Manchester City. Co ciekawe rywalizacji z Brazylijczykiem wygrać nie potrafi, zdrowy od ponad miesiąca i kupiony latem za bagatela 20 milionów funtów, Alberto Aquilani, którego Gary Lineker nazwał transferowym niewypałem sezonu numer jeden. W Boxing Day Włoch otrzymał szansę przeciwko Wolverhampton i dowiedzieliśmy się dlaczego gra tak rzadko…

Odszedł Alonso, Kuyt jest cieniem zawodnika z ubiegłego sezonu, Torres i Gerrard są nękani przez kłopoty zdrowotne, notabene Anglik, serce i płuca Liverpoolu też zawodzi, a kiedy on jest bez formy to znaczy że na Anfield musi dziać się naprawdę źle. Jedynym zawodnikiem będącym w stanie jeszcze jakoś pociągnąć grę do przodu jest Yossi Benayoun, jednak z całym szacunkiem dla Izraelczyka, nie jest on zawodnikiem takiego formatu jak Gerrard, by decydować o obliczu jednego z największych klubów świata. Rafael Benitez najmocniej jak tylko mógł, skompromitował się w ubiegłym sezonie, kiedy to prowadząc wojenkę psychologiczną z sir Alexem Ferguson powiedział, że będzie rozmawiał tylko o faktach, a te są dla niego zatrważające:

- „Dajcie mi trzy lata, a puchar za mistrzostwo Anglii wróci do Merseyside” mówił Hiszpan po nominacji na managera Liverpoolu. Od tamtego czasu lat minęło pięć i pół…

- Benitez wbrew głoszonym tezom ma podobną forsę na zakupy co Manchester United i Chelsea Londyn i same pieniądze na pewno nie są jego problemem. Jego problem jest nieumiejętność dysponowania nimi.

- Za jego kadencji Czerwone Diabły zrównały się z Liverpoolem w liczbie mistrzowskich tytułów, co jest ogromną ujmą dla kibiców z The Kop.

- Po krótkotrwałych progresach następuje regres, który w ostateczności zawsze bierze górę – tak w skrócie wygląda kariera Rafy na Wsypach.

- Formacja defensywna do której u Beniteza akurat zawsze nie można było mieć większych zastrzeżeń, w bieżących rozgrywkach spisuje się katastrofalnie.

- Na dźwięk hasła – jedziemy na Anfield Road – już nikt w Anglii ani w Europie nie szuka gorączkowo pampersów. Przed Świętami wliczając tylko mecze u siebie The Reds zajmowaliby 9 (sic !) lokatę w tabeli Premier League, a i w Lidze Mistrzów przegrali po 1:2 z Lyonem i Fiorentiną, a więc ekipami, OK, niezłymi, lecz nie klasowymi. W obu tych spotkaniach gospodarze obejmowali prowadzenie i to zresztą relatywnie nader często powtarzający się scenariusz w tym sezonie, że Liverpool prowadzi i gdy wydaje się, że wszystko ma pod kontrolą, ni stąd, ni zowąd traci gola, potem kolejnego i zaczyna się zabawa. Historie w tym stylu mogą nękać ligowego średniaka, nie rzekomego mocarza, którego nazwa przez wielu fachowców w odpowiedzi na pytanie: Kto jest głównym faworytem do zgarnięcia mistrzostwa Anglii w maju 2010 roku ? Była przeplatana z Chelsea.

Benitez już dawno wpadł w ślepy zaułek. W minionym sezonie dzięki znakomitej formie kilku zawodników zostało to zakamuflowane, w tym kiedy ta forma okazała się przejściowa, liga silna jak nigdy, kadra w którą przez ostatnie lata wpompowano ogromne pieniądze zbyt szczupła, wszystko wyszło na wierzch. Na Anfield znów przyjemne chwile dla kibiców trwają raptem parę, krótkich minut, gdy z głośników rozbrzmiewa przepiękny hymn You’ll Never Walk Alone, następnie zaczyna się mecz, a gra ulubieńców urasta raczej do rangi disco polo.

Nawet jeśli Liverpool jakimś cudem wdrapie się do czwórki na koniec rozgrywek, z tym trenerem upragnionego celu jakim jest wiadomo co, nie osiągnie prawdopodobnie nigdy. Może Benitez kiedyś będzie rządził niepodzielnie w Premiership ? Z tym że w tej chwili większe szanse na to ma niejaki Chucho z Birmingham, bo ten w przeciwieństwie do Rafy na Wyspach zaaklimatyzował się w ekspresowym tempie i czuje się jak ryba w wodzie.

Autor: Daniel „Danny93″ Cieślik

Rafael Benitez,

1. Newcastle United

Mike Ashley, właściciel Newcastle stał się obiektem nieustających drwin (przede wszystkim wśród kibiców) i przyczynił się do spadku jego klubu z najwyższej klasy rozgrywkowej. Nie ustawały spekulacje dotyczące zmiany menedżera, transferów, nie ustawały także konflikty między właścicielem a trenerami. Klub został wystawiony na sprzedaż, jednak nikt najwyraźniej nie był zainteresowany i nie znaleziono nabywcy.

Klub z wielkimi tradycjami, niestety fatalnie zarządzany. Trenerzy podejmujący tu pracę mogą być równie niepewni swojej posady, jak menedżerowie pracujący na Santiago Bernabeu. Dość powiedzieć, że od roku 2008 pracowało tam już 5 trenerów!

Osobiście życzę „Srokom” szybkiego powrotu do Premier League.

2. Piłka nożna w wydaniu polskim

Wszyscy wiemy, jak skończyła się przygoda Leo Beenhakera z polską reprezentacją. Reprezentacją, która nie umiała nawet podjąć walki z takimi tuzami, jak Słowacja, Słowenia, słabe ostatnio Czechy czy przeciętna Irlandia Północna. W grupie wyprzedziliśmy tylko San Marino (!). Niestety, dopóki PZPN niepodzielnie rządzi polskim futbolem, nie zanosi się na większe zmiany. O Pewnym Związku osobny akapit niżej.

3. PZPN i jego prezes

Grzesiu i spółka trwają w najlepsze. Nawet akcje kibiców bojkotujące Związek nic nie zmienią. „Leśne dziadki” trzymają się mocno.

Na poprawienie humoru akcent humorystyczny. Wszyscy widzieliśmy jak pan Lato, reprezentujący nasz kraj na arenie międzynarodowej, wspaniale włada językiem angielskim.

4. Thierry Henry

Na Henry’ego spadła fala krytyki po tym, jak zagrał piłkę ręką w polu karnym. Po tej akcji padł gol, który pozbawił Irlandię szans na awans na mundial w RPA w przyszłym roku. Rozpętała się burza w środowisku piłkarskim, a na samym piłkarzu nie pozostawiono suchej nitki. Były gwiazdor Arsenalu publicznie przyznał się do celowego zagrania piłki ręką, przeprosił i przyznał, że powtórzenie meczu byłoby jak najbardziej sprawiedliwe (na co FIFA oczywiście nie wyraziła zgody). Mimo to jego reputacja została mocno nadszarpnięta, zaś jego sukcesy zostały przesłonione przez ten czyn porównywany do zachowania Maradony i jego „ręki Boga”.

W oczach wielu obserwatorów Thierry Henry stracił trochę swojego blasku i tym samym znalazł się na naszej liście przegranych.

5. Sędziowie

Muszą się znaleźć na tej liście, czyż nie? Zapewne znajdą się na niej także za rok, bo niejednokrotnie decydują o losach spotkań i na nich spada fala krytyki. W końcu każdy szanujący się menedżer w przypadku porażki jego zespołu musi wspomnieć, że jego piłkarze przegrali przez złe decyzje sędziego. W końcu to oni są wszystkiemu winni.

Niektórzy zasłużyli na szczególną krytykę (choćby ci sędziujący półfinał Ligi Mistrzów Chelsea – Barcelona, czy wspomniany już mecz między Francją a Irlandią). Ale każdy sędzia to tylko człowiek. Jak para oczu może wyśledzić wszystkie wydarzenia na boisku w ciągu 90 minut? Możemy na nich ponarzekać, ale trzeba pamiętać, że my oglądając mecz w telewizji mamy do dyspozycji kilka, kilkanaście kamer, a także powtórki.

Wiele mówiło się o dodatkowych liniowych czy o technologii wideo oddającej sędziemu do dyspozycji możliwość szybkiego zobaczenia powtórek kontrowersyjnych sytuacji. Jednak dopóki nic konkretnego nie zostanie ustalone, będą zawsze pierwszymi w ogniu krytyki.

Czyż piękno futbolu nie polega jednak na nieprzewidywalności i dramaturgii? Każdy spektakl wymaga negatywnego bohatera!

6. Fani Looser… Liverpoolu

„W następnym sezonie mistrzostwo będzie nasze!”

Zaczynali rok 2009 liderując w tabeli ligi, nic dziwnego, że mieli nadzieję na upragnione mistrzostwo. Styczeń i luty zweryfikowały te poglądy. Liczyli na potknięcia przeciwników, ale srodze się zawiedli.

Na pewno fani Liverpoolu cieszyli się na wieść o odejściu Ronaldo i Teveza z Old Trafford, licząc, że United nie będzie się liczyć jako kandydat do kolejnego mistrzostwa. I tu się przeliczyli. Ponadto sami stracili Alonso, Aquilani, który miał go zastąpić, częściej widywany jest w gabinetach lekarskich niż na boisku. Ponadto klub dotknęły problemy finansowe. Krąży też wiele plotek o tym, kto ma zastąpić Rafę Beniteza. Liverpool nie awansował do kolejnej rundy Ligi Mistrzów, a w lidze jest na chwilę obecną dopiero 8. (został wyprzedzony m. in. przez Birmingham City). Nic to, w przyszłym roku wygrają Premier League!

7. Sepp Blatter

Tadam! Naczelny pajac futbolu! Czyli pan gadający głupoty o niewolnictwie zawodników (pozwólcie odejść Ronaldo do Realu!), czy młodych piłkarzy (te złe, niedobre angielskie kluby podbierające innym ich wychowanków!). Za wszelką cenę chce położyć kres hegemonii angielskiej piłki. To za jego rządów wprowadzono idiotyczny przepis o karaniu piłkarza kartką za zdjęcie koszulki. Bo kibice się zgorszą! Postanowił, że mecze piłkarskie nie mogą być rozgrywane powyżej 2500 m n. p. m. Co oznacza, że część stadionów Peru, Boliwii, Ekwadorui Kolumbii staje się bezużytecznych. Po dwóch tygodniach testów (przeprowadzonych zapewne pod publiczkę, miało to miejsce po incydencie z Henrym) orzekł, że w RPA nie wprowadzi dodatkowych sędziów. Wcześniej był oskarżany o korupcję. I taki człowiek zarządza światowym futbolem?

8. Reprezentacja Irlandii

Więcej na temat przykrej tej sytuacji: Podgląd wideo – jedyne wyjście?

Naprawdę szkoda nam Irlandii. Walczyli dzielnie, zasłużyli przynajmniej na ten konkurs jedenastek. FIFA nie wyraziła jednak zgody na powtórkę meczu. Irlandczycy nie awansowali do przyszłorocznych Mistrzostw Świata. To stawia ich (niestety) w gronie przegranych.

9. Sven Goran Eriksson

Były selekcjoner angielskiej drużyny narodowej został w kwietniu wyrzucony ze stanowiska trenera reprezentacji Meksyku. Pracował tam niecały rok. Gdzie następnie wybrał się Sven? Do czwartoligowego Notts County. Słychać już pogłoski o jego odejściu z tego klubu. Gdzie teraz wybierze się Eriksson? Może do Polski? Zapraszamy!

10. Chelsea Londyn

Roman Abramowicz wciąż nie może doczekać się upragnionego zwycięstwa w Lidze Mistrzów. Pod kątem LM są przegranymi. Odpadli w półfinale z Barcą (co prawda należało im się parę karnych, ale to inna kwestia). Na razie radzą sobie świetnie, póki co nie zanosi się, by Ancelotti podzielił los „Big Phila”. Czy dzięki nowemu trenerowi zawojują w końcu Europę? Tylko Bóg zna przyszłość. ; )

11. Rafa Benitez

Nie wykorzystał najlepszej szansy na zdobycie mistrzostwa, jaką do tej pory miał jego zespól – w połowie roku był jeszcze liderem ligi angielskiej. Nic dziwnego, że był sfrustrowany. Ataki na United, na Davida Gilla, dziwne niejasności dotyczące własnego kontraktu z klubem, pozwolił odejść Alonso, wydał pieniądze w błoto (Aquilani, Robbie Keane), nie awansował do 1/8 Ligi Mistrzów, słabo mu idzie w lidze, ale… zagwarantował fanom czwarte miejsce na koniec sezonu! Czy Rafa jest aż takim optymistą? Tak, czy inaczej, w przyszłym roku może być tylko lepiej!

Oto jedenastka największych przegranych! A kogo Wy umieścilibyście na tej liście?

Grzegorz Lato, Rafael Benitez, Thierry Henry,