Władze PZPN nie zamierzają najwyraźniej odnieść się do ogólnonarodowego zaniepokojenia, zbywając opinię publiczną nierzeczowymi wypowiedziami działaczy i Pani Rzecznik Agnieszki Olejkowskiej. Mimo że PZPN może uważać inaczej, zdecydowanie jest o czym rozmawiać i co wyjaśniać. Godło Rzeczypospolitej Polskiej jest bowiem symbolem naszej narodowej dumy, naszej wytrwałości w walce o niepodległość, nieodłącznym elementem kojarzonym z biało-czerwoną flagą i z reprezentacją piłkarską także. Dlatego też wzywamy władze Polskiego Związku Piłki Nożnej do odpowiedzi, tudzież do ustosunkowania się wobec poniższych kwestii:

1. Prosimy o wskazanie osoby/osób (wraz z zakresem działania), które przyczyniły się (odpowiadają) za „zniknięcie” Godła Rzeczypospolitej Polskiej z koszulek polskiej drużyny narodowej. Oczekujemy jasnej odpowiedzi, kto zaopiniował i kto ostatecznie zaakceptował brak Godła Rzeczypospolitej Polskiej na koszulkach drużyny narodowej.

2. Dlaczego tak istotna zmiana, dotykająca nie tylko środowiska sportowego, ale i wszystkich Polaków, nie została skonsultowana na forum publicznym. A jeśli jakiekolwiek badania zostały przeprowadzone, wnioskujemy o opublikowanie ich rezultatów. I nie chodzi bynajmniej o badania w sferze upodobań Polaków co do samego logo PZPN, którymi Pani Rzecznik próbowała nas zbyć, jak widać nieskutecznie.

3. Wzywamy Władze Polskiego Związku Piłki Nożnej do interwencji w poruszonej sprawie, która w naszym zamyśle winna poskutkować przywróceniem Godła Rzeczypospolitej Polski na trykoty piłkarskiej drużyny narodowej, nawet gdyby związane to było z najróżniejszymi sankcjami – tradycji, dumy i symboli narodowych wycenić nie sposób.

Polska reprezentacja piłkarska jest dobrem wszystkich Polaków, nie tylko marketingowym narzędziem Polskiego Związku Piłki Nożnej. To ostatnia chwila by wyjść z twarzą z całego zamieszania – wierzymy, że jedność piłkarskiego świata i poszanowanie dla historii są dla Związku ważniejsze od planów biznesowych.

Podpisali:
Piotr Bratkowski, Maciej Chilczuk, Wojtek Czapliński, Konrad Ferszter, Michał Głuszniewski, Mateusz Gromadzki, Paweł Jędrasik, Łukasz Kaliński, Piotr Kasprzyk, Konrad Kaźmierczak, Michał Kociniak, Mateusz Konior, Andrzej Kotarski, Łukasz Kowalski, Tomasz Kowalski, Roksana Krawiec, Adam Lisiecki, Kamil Lubelski, Adam Mąka, Paweł Moczulski, Maciej Paprocki, Sylwester Piekarski, Radosław Piekarz, Rabij Bartłomiej, Mateusz Sitnik, Seweryn Sołtys, Dominik Spangenberg, Szymon Stasiuk, Sławomir Szymański, Rafał Szymczak, Patryk Tuzgier, Adrian Walczak, Adrian Waloszczyk, Marek Wanagiel, Adrian Wawrzyczek, Daniel Włodarz, Jarek Wolski, Mikołaj Wójcik, Krzysiek Wójtowicz, Jarosław Wydra, Michał Zachodny, Bogdan Zając, Krzysztof Zarychta

Autorzy współpracują z serwisami internetowymi, redagują w gazetach codziennych, prowadzą niezależne blogi, między innymi: Redlog.pl, TylkoPilka.pl, Gramy do końca, Mundialowo, Po przerwie, Keep the Blue Flag Flying High, Over the Bar, Blogi Newsweeka, blog11.pl, Lisiecki Blog, Wychowany na futbolu, SportSlaski.pl, kopanina.pl, brasileirao, RadioWWW.eu

PZPN,

Przewodnik po stadionach

Chociaż za eksperta absolutnie się nie uważam, to miałem przyjemność być na kilkunastu stadionach: od nie do końca zasługującego na to miano boiska (typu A-Klasa) Kolibra Uciechów i niewiele okazalej prezentujących się obiektów Lechii Dzierżoniów, Bielawianki Bielawa, Pogoni Oleśnica etc., przez – swego czasu zamknięty z powodu odbywającego się meczu – stadion przy ulicy Oporowskiej i widziane w Wielkiej Brytanii areny, na których swe mecze rozgrywają Dundee United czy Manchesteru United, a skończywszy na nowym Wembley. Słusznie więc to nie ja (chociaż w ostatnich tygodniach byłem na inauguracyjnym występie Śląska na Maślicach oraz pierwszy raz na Dialog Arenie w Lubinie) a oficjalna strona Ekstraklasy zapewnia, że udostępni „już wkrótce przewodnik po stadionach”. Od uruchomienia witryny na początku tego sezonu informatora jak nie było, tak nie ma. Podana jest jedynie pojemność nowego domu wrocławskiej drużyny, zdefiniowana jako 42 771 miejsc. Mimo wszechobecnych zapewnień o wysprzedanych wszystkich biletach i komplecie publiczności, do statystyk pierwszego meczu rozegranego na przyszłej arenie Mistrzostw Europy wpisano frekwencję w wysokości równo 40 tyś. osób. I rzeczywiście nie wszystkie krzesełka zostały zajęte a spora część VIPowskiej trybuny A świeciła pustkami. Ale po kolei…

Wszystkich, którzy na nowy stadion będą próbować dostać się komunikacją miejską na godzinę przed rozpoczęciem się dzisiejszych zawodów, czeka najprawdopodobniej taki tłok, jaki spotkał mnie jadącego z dziewczyną na spotkanie 13. kolejki Ekstraklasy. Było ciaśniej niż w metrze tuż po meczu Arsenalu na Emirates Stadium, kiedy dziesiątki tysięcy ludzi wychodzących z tego samego miejsca chciało jak najszybciej rozjechać się do swoich domów rozsianych po całym Londynie. Nie tylko fizycznie niemożliwym było się wywrócić, ale panował taki ścisk, że staruszka, przy której się znajdowałem, nie stała obok mnie. Nie dotykała ona bowiem nogami podłoża i jedynie zaklinowała się miedzy jadącymi na stadion osobami. Mimo ekstremalnych warunków powierzchnię zwolnioną przez dwóch przypadkowych podróżnych, którzy najwyraźniej chcieli tylko podjechać „dwa przystanki”, zdołała zająć grupa kilku wsiadających do zatłoczonego tramwaju, żądnych sportowych emocji mężczyzn.

Jechałem na stadion przeświadczony, że zobaczę wielką budowlę. Jednak z powodu wspomnień spod Old Trafford, Wembley czy chociażby St James’ Park (które wkrótce przestanie być St James’ Park i stanie się Sports Direct Areną) nowy obiekt Śląska Wrocław okazał się nie być tak olbrzymi, jak się spodziewałem. Nie jest on bynajmniej mały i w porównaniu chociażby ze wspomnianą wcześniej Dialog Areną zdecydowanie zasługuje na miano co najmniej okazałego. Jego konstrukcja okryta jest specjalnym materiałem, który wielu się nie podoba i nazywany jest prześcieradłem czy też siatką na owady. Mnie tymczasem cieszy to, że we Wrocławiu zdecydowano się na oryginalne rozwiązanie, które umożliwia zarówno efektowne podświetlanie całości na różne barwy, jak i wyświetlanie filmów na naprawdę wielkim ekranie.

Gdy już znajdziemy się przed wejściem na sektor, spotka nas wszakże niemiła niespodzianka. Są nią bardzo długie kolejki, spowodowane niemiłosiernie wręcz powolnym przepuszczaniem kibiców przez kołowrotki zliczające frekwencję. To nie same bramki, a legitymowanie i przeszukiwanie każdej jednej wchodzącej na obiekt osoby jest jednak problemem. Moim zdaniem (z pozdrowieniami dla Ciebie, Ax) nie może być tak, że ludzie, którzy niemało zapłacili za bilety i chcą jedynie zobaczyć sportowe widowisko, siedząc spokojnie na trybunach, traktowani są jakby z definicji już wkrótce mieli dopuścić się łamania prawa. Nie wyobrażam sobie, aby podczas Euro miłośnicy footballu z całego świata mieli być na dzień dobry sprawdzani na wypadek, czy aby na pewno nie próbują wnieść na stadion noża, racy czy chociażby niebezpiecznej butelki z wodą. Jeżeli ktoś szedłby na piłkarską konfrontację z zamiarem mordowania innych, wszczynania burd lub przynajmniej niszczenia mienia, to wszystkich tych czynności jest w stanie dokonać w drodze na spotkanie. W takim razie należy okazać więcej zaufania i mieć nadzieję, że nasze społeczeństwo dorosło już do europejskich standardów, a obserwując zmieniającą się na przestrzeni ostatnich lat widownię odbywających się w Polsce piłkarskich rozgrywek, jestem przekonany, że bylibyśmy pozytywnie zaskoczeni rezultatami.

Jeszcze jedno rozczarowanie spotkało mnie już na sektorze, podczas zajmowania przypisanego mi miejsca. Kolejny raz, omamiony zapewnieniami o nowoczesności budowli i wszędobylskim komforcie, moje nadzieje zostały nadszarpnięte przez sposób, w jaki zostały przygotowane miejsca siedzące. O tyle, o ile z krzesełek jestem jak najbardziej zadowolony, bo siedziało mi się naprawdę wygodnie, o tyle przeraża mnie trochę ilość miejsca przeznaczonego na nogi. Nieodzownie kojarzy mi się ona z ciasnotą nie pozwalającą rozsiąść się wygodnie w autobusach PKS, a jeżeli uzmysłowimy sobie dodatkowo, że ta ilość musi wystarczyć za swoisty korytarz dla innych kibiców, którzy dopiero zajmują swoje miejsca, to odnosi się wrażenie, że obiekt przy alei Śląskiej został wybudowany z zakazem stadionowym dla osób otyłych. Dzieje się tak, ponieważ na przejście pozostawione jest mniej więcej 10-15 centymetrów i jeżeli ktoś się w tym przedziale nie zmieści, to niechybnie postawi stopę za krawędzią i spadnie do niższego rzędu. Moje odczucia nie muszą mieć jednak wiele wspólnego z rzeczywistością, ponieważ dotychczas nie zaobserwowałem masowo upadających ludzi i swoją tezę będę musiał zweryfikować jeszcze dziś wieczorem.

Ostatni zawód jakiego doświadczyłem na debiucie zielono-biało-czerwonych (ale nie Włochów, a nawet w większości Polaków) przed publicznością zgromadzoną na Maślicach dotyczył zachowania kibiców. Ucieszyło mnie to, że gniazdowy stracił swoją ambonę i liczyłem na to, że w końcu będę mógł obejrzeć mecz w takich warunkach, za jakie zapłaciłem. Srogie było moje rozczarowanie, gdy już na początku spotkania zgromadzeni w młynie fani wrocławskiej ekipy kazali (!) wstać i śpiewać wszystkim zgromadzonym na trybunach. Kto nie śpiewał, ten nie śpiewał, a kto nie wstał, ten nie widział. Na szczęście po mniej więcej piętnastu minutach pozwolono nam usiąść, ale liczę na to, że z czasem choćby samoistnie wykrystalizują się sektory przyjazne tym wszystkim, którzy na mecze chodzą po to, aby piłkę nożną oglądać, a nie tańczyć i śpiewać.

PZPN, PZPN ty-ry ry-ry PZPN

Ze stadionu jestem jednak zadowolony i choć dostrzegam mankamenty, o których napisałem, to myślę, że na Mistrzostwach Europy ich już nie odczujemy. Najtrudniej będzie rozwiązać kwestie logistyczne, ale wydaje mi się, że do rozpoczęcia turnieju wszystko zostanie prawidłowo przygotowane.

Nie mam również wątpliwości, że nasza kadra będzie mogła liczyć na doping swoich kibiców, a PZPN na ich, mniej lub bardziej uzasadnioną antypatię (żeby nie napisać – skądinąd zgodnie z prawdą – nienawiść). Podejrzewam, że prawie cały stadion zaśpiewa dziś zarówno hymn Polski, jak i najbardziej znaną przyśpiewkę o Polskim Związku Piłki Nożnej.

Podczas rozgrywanego we Wrocławiu meczu po raz pierwszy zobaczymy, jak nasi piłkarze grają w nowych, pozbawionych godła, strojach. Rozumiem chęć dążenia za bardziej utytułowanymi reprezentacjami, ale nie do końca jestem w stanie uwierzyć, że z marketingowego punktu widzenia krok ten wydał się być uzasadnionym. Podróbki obecnych koszulek, jedynie z zastąpieniem logotypu kadry godłem, będą przecież powielane i rozpowszechniane bez najmniejszych problemów. Nie zdziwiłbym się, gdyby okazały się one popularniejsze od oryginałów i to firma Nike, koniec końców, wymusiła na decydentach z PZPNu wprowadzenie zmian.

Chociaż nawet w najmniejszym stopniu nie uważam, że należy przestać kibicować reprezentacji, to nie jest mi obcy żal spowodowany zniknięciem godła z trykotów kadry. Milionom Polaków odebrano bowiem symbol, z którym się identyfikowano, a marzenia młodych dzieci o reprezentowaniu swojego kraju w koszulkach z orzełkiem na piersi legły w gruzach. Ja tymczasem mam ambiwalentne odczucia, bo nie wiem, czy warto realizować plan zakupu przygotowanego na Euro stroju, na który czekałem z utęsknieniem, a który pozostawił jednak spory niedosyt. Dobrze, że nie mam takiego dylematu w odniesieniu do przyszłych kompletów Manchesteru United.

kibice, PZPN, reprezentacja Polski, stadiony, Wrocław,

Dawno temu w Polsce…

Choć poziom gry polskiej reprezentacji od wielu lat nie był najwyższy i potrafiliśmy koncertowo i wysoko przegrać, na przykład z Hiszpanią, to piłka nożna i reprezentacja miały stałe miejsce w sercach Polaków. Potrafiliśmy przegrywać i mimo wszystko chodzić tłumnie na mecze naszej kadry z uśmiechem na twarzy, śpiewać, bawić się i wspierać naszych piłkarzy. Wyniki, choć ważne dla nas, nie były w stanie odstraszyć kibiców od meczów kadry. Dlaczego zatem teraz, gdy remisujemy z trzecią drużyną świata, kibice na stadionie nie potrafią dobrze się bawić?

Alkoholowe zgrupowania

Wszystko zaczęło się od Peszki oraz Iwańskiego i ich „wyskokowej” imprezy. Nieraz już słyszeliśmy o poczynaniach polskich reprezentantów na zgrupowaniach kadry, nie robiło to na nas wrażenia. Ale gdy nasz kapitan Żewłakow do spółki z Borucem zawtórowali, nie było nam już do śmiechu. Zawsze to Żewłakow interweniował u trenera, tłumacząc piłkarzy, a teraz sam zachował się jak młody piłkarzyk, niezdający sobie sprawy z powagi kadry i nie potrafiący unieść ciężaru polskiego Orzełka na piersi. Morale naszej kadry podupadły. Kibice zaczęli głośno wypowiadać swoje zdanie w Internecie. Żeby uniknąć skandalu, PZPN zaproponował rekordowo niskie ceny na następny mecz kadry z Wybrzeżem Kości Słoniowej. Nasi piłkarze wygrali to spotkanie 3:1. I… nikogo to nie obeszło.

„Rozróba” na Litwie

Kolejnym pociskiem w naszą reprezentację był mecz z Litwą. Polscy pseudokibice wypełnili wszystkie swoje obowiązki. I nie możemy mówić, że to z powodu frustracji, bo z Litwą przegraliśmy 2:0. Zamieszki rozpoczęły się już kilka godzin przed meczem. Efektem było kilkadziesiąt zatrzymań i zakazów stadionowych. Fakt faktem, cała sytuacja została aż nadto rozdmuchana przez polskie media. W Kownie sytuacja nie wyglądała w połowie tak groźnie, jak informowały o tym agencje prasowe, a komentowały stacje telewizyjne. Dzięki pomocy rodzimych mediów, kryzys reprezentacji jeszcze bardziej się pogłębił. Nie chodziło już tylko o alkohol i pseudokibiców, ale też o pensje związkowców, gwiazdorstwo polskich piłkarzy, stan polskich dróg, zły system szkolenia młodzieży, ceny biletów, niewłaściwe posunięcia selekcjonera, problem Piszczka, i tak dalej, i tak dalej, i tak dalej…

PZPN węszy interes

Horrendalne już ceny na mecze polskiej reprezentacji to nie przypadek. Pomimo bojkotu meczu z Francją, PZPN cen biletów nie zmniejszył. I nie zmniejszy, nie oszukujmy się. Związek w tym momencie nie boi się niczego. I do Euro prawdopodobnie nic się nie zmieni. Prezes i spółka zarabiają bowiem nie tylko na nas, ale na całej machinie Euro. Dlatego nasze bojkoty nie na wiele się tu zdadzą. PZPN, kolokwialnie mówiąc, leje na kibiców. Czy przyjdziemy na mecz, czy nie, nie ma to znaczenia. Kasa Związku i tak zostaje systematycznie napychana. Już niedługo nasz Prezes i jego poplecznicy się nią udławią, a ich koniec będzie piękny dla nas wszystkich. Przykre natomiast jest to, że cierpi na tym nasza drużyna, która nie jest winna chciwości, pazerności i niespotykanie głupich posunięć PZPN. Związek natomiast strzela sobie w tym momencie bramkę samobójczą. Za rok, gdy Euro się skończy, skończy się i era pana Laty. No tak, ale za rok… Przez rok można się napchać za całą dekadę!

Jan T.

To, co wyczynia i wygaduje najsłynniejszy bramkarz w naszym kraju, nie jest do opisania. Chodzi tu głównie o problem Smudy, którego Tomaszewski ewidentnie nie znosi. Problem naturalizowania piłkarzy kiedyś nas nie dotyczył, dziś jest jednym z największych w polskiej kadrze. Głosy są różne, dla niektórych to dobry pomysł, dla innych to uwłacza naszej godności. I choć na pewno nie jest to zjawiskiem pozytywnym, że nasi piłkarze nie mogą swobodnie porozumiewać się na boisku, to jednak jest to sprawą tylko i wyłącznie naszą, polską. Przykre natomiast jest to, że pan Tomaszewski z uporem maniaka pogłębia kryzys reprezentacyjny poprzez swoje wypowiedzi dla zagranicznych stacji! Być może w Polsce nikt już nie chce go słuchać, być może w Polsce znamy jego wypowiedzi już na pamięć, ale nie tłumaczy to faktu, że robi z nas pośmiewisko przed całą Europą. Wczoraj w Niemczech premierę miał reportaż, w którym jednym z głównych bohaterów był pan Tomaszewski. I choć sam wie, że Euro zbliża się, a w środowisku reprezentacyjnym nie dzieje się najlepiej, pan Jan ze specyficzną dla siebie egzaltacją wypowiadał się na wiele przykrych dla nas, Polaków, tematów. Na przykład na temat naturalizacji piłkarzy, która, jak twierdzi, jest skandalem. No cóż… Czy jest to temat do dyskusji na arenie europejskiej? Zwłaszcza z sąsiadem, który nie pała do nas miłością? Jaki jest cel takiego zachowania? Na to pytanie wolałabym nie odpowiadać…

Co dzieje się z polską reprezentacją, że kibice systematycznie się od niej odwracają, pomimo chociażby wygranej z Argentyną? Sportowo widać postęp. Choć nie są to może mecze o punkty, nie możemy ich zupełnie lekceważyć. Nasi piłkarze podchodzą do nich „na serio” i grają z meczu na mecz lepiej. Ale źle dzieje się z atmosferą. Coś w nas pękło. Kraj zamiast się jednoczyć, dzieli się. Jest kryzys. Pytanie tylko czy zdołamy z niego wyjść przed Euro…

PZPN, reprezentacja Polski,

» Scholes kończy karierę!

Właściwym tropem okazał się incydent z meczu polskiej drugiej ligi futbolowej pomiędzy pruszkowskim Zniczem a Pelikanem z Łowicza.

Już nie tylko kibice, ale i piłkarze zaczynają przeszkadzać działaczom PZPN. Delegat związku, który znajdował się na meczu drugiej ligi grupy wschodniej Znicz Pruszków – Pelikan Łowicz, kazał bramkarzowi gości Witoldowi Sabeli zakleić numer 88 na bluzie. Delegat z ramienia PZPN tłumaczył, że skinheadzi używają liczb 88 i 18, jako symboliki nazistowskiej.

Golkiper drużyny gości wybrnął z sytuacji, zaklejając jedną z cyfr plastrem, czytamy w poniedziałkowym wydaniu dziennika „Fakt”. Według delegata liczby oznaczają numery liter w alfabecie: 88 HH – heil Hitler, a 18 AH – Adolf Hitler.

- Gram z tym numerem od lat i nigdy nie sądziłem, że będę miał z tym problemy. Numer wybrałem ze względów osobistych, a nie z sympatii do Hitlera czy nazistów – tłumaczył bramkarz Pelikana.

Słusznie spodziewałem się, że jest to tylko początek szeroko zakrojonej kampanii. Jednak zakres, w jakim jest ona prowadzona przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.

Nasze Niegasnące Słońce Peru zarządził bezpardonową walkę ze stadionowymi reakcjonistami i wichrzycielami. Aby wygrać wojnę, musimy rozszerzyć swoje działania na środowisko futbolistów, a także w porozumieniu z Komisją Europejską inicjować oczyszczanie z elementów wywrotowych sportowych grup społecznych w pozostałych krajach Unii, której nasz lud pracujący miast i wsi już wkrótce będzie przewodniczył.

Członek rządu RP

Nasz informator z PZPN zdradza, iż specjalne związkowe wydziały współpracują z federacjami innych państw. FA ma doprowadzić do transferów osiemnastek z czołowych klubów brytyjskich – Jermaine’a Defoe z Tottenhamu Hotspur i Dirka Kuyta z Liverpoolu FC. Na Półwyspie Iberyjskim za zmianę numerów Raula Albiola z Realu Madryt i Alvaro Negredo z Sevilli odpowiedzialna jest organizacja LFP. Tajemnicą Poliszynela jest fakt istnienia tajnego projektu uchwały, jaki wpłynął do prezydenta FIFA – Seppa Blattera – który przewiduje dyskwalifikację klubów przypisujących swoim zawodnikom numery 18 i 88.

Według wysoko postawionego przedstawiciela nieformalnej związkowej opozycji – cała akcja ma odwrócić uwagę od problemów, jakich przysparzają decydentom niedokończone stadiony. Nie mam co do tego wątpliwości – mówi i kontynuuje -Z drugiej strony, cieszy, że nasz związek ma tak silną pozycję w Europie, iż nawet Anglicy podporządkowują się naszym ideom.

Nie mogłem nie zadać pytania, dlaczego odważono się szargnąć na osiemnastkę manchesterową, żywą legendę brytyjskiego futbolu. Informator zniżył głos i, rozglądnąwszy się, odpowiedział konspiracyjnym szeptem:

To zalecenie przyszło z samej góry. Ponoć najważniejszym członkom rządu wciąż leży na wątrobie hat-trick z Polską z 1999. To taki akt zemsty.

Ale na waszym miejscu nie drukowałbym tego. Chyba, że chcecie mieć na głowie ABW.

Skryty opozycjonista w PZPN

Paul Scholes, PZPN,

»Piłka jest okrągła, a trybuny puste

Dotychczasowe logo jakie było, każdy widzi. Zawierało polskie barwy, piłkę i w zamyśle autora złotego orła. Całość jednak nie prezentowała się atrakcyjnie, a przede wszystkim obrzydliwie trąciła jednak komuną na kilometr. Może właśnie dzięki takim skojarzeniom pasowała idealnie do PZPNu? W każdym razie niemal każda zmiana poza zaczerpnięciem z motywu bliźniaków (vide: maskotki Ojro) wydawała się dobrym posunięciem. Słowa prezesa związku potwierdzają tak nietypową dla polskiej piłki chęć rozwoju i podążania z pozytywnym duchem czasu.

Dokonując zmian, chcieliśmy przede wszystkim ujednolicić i uporządkować całą identyfikację wizualną związku. Dotychczas funkcjonowało wiele znaków, często różniących się kolorystyką i stylem. Logo federacji odbiegało od pozostałych logotypów – Pucharu Polski, reprezentacji narodowej czy turniejów dziecięcych. Zdarzało się, że logotypy rozgrywek nie były kojarzone z ich organizatorem. Utrzymanie logotypów we wspólnej stylistyce będzie bardziej atrakcyjne dla kibiców, sponsorów i mediów.

Za rok mamy Euro 2012, chcieliśmy odświeżyć logotyp związku. Miał być to logotyp inny od tych, które posiadają inne europejskie federacjie. To dla PZPN-u zmiana historyczna. To logotyp nowoczesny dla kibiców, a jednocześnie z elementami tradycji – godłem i piłką nożną. PZPN wiąże duże nadzieje z tym projektem, także jeśli chodzi o marketing.

Grzegorz Lato

Jak nigdy król strzelców z mundialu w RFN mówi do rzeczy. Ujednolicenie i odświeżenie symboli to dobry ruch, także pod względem marketingowym. Żywię nadzieję, że przyrost wpływów do budżetu przewyższy koszta projektu w nie najdalszej przyszłości. A nie jest to takie oczywiste, szczególnie, gdy pod lupę weźmie się olbrzymie pieniądze pompowane w stadiony przed mistrzostwami starego kontynentu.

W tym miejscu wypadałoby subiektywnie ocenić twór firmy Salt and Pepper Brand Design. Zdecydowanie in plus działa powiew nowoczesności. Złudzenie 3D, agresywne kolory, połączenie paru motywów w jedno – to wszystko zacnie. Jednak jeden z rzeczonych elementów ma także drugą, gorszą stronę. Mam na myśli brak bieli (wszak barwy narodowe zawarte być powinny choć w minimalnym stopniu), a także mrok wszechogarniający pierwsze publikowane wersje. Aż chciało się rzec za Maksem z Seksmisji – „ciemność widzę”. Na szczęście istnieją też warianty jaśniejsze. Ładnie wyeksponowano koronę, gorzej ma się z zarysem piłki. Wiemy, że ona tam jest, dla osoby z zewnątrz naszego światka nie jest to już widoczne.

Nie obyło się bez dodatkowych smaczków. Jeden z największych polskich portali internetowych na swej głównej stronie rzucił niezwykle chwytliwy nagłówek głoszący, iż nowe logo PZPNu łudząco przypomina symbol… PiSu. W chwili obecnej sugeruje to już tylko opis artykułu, jednak dyskusja (niezależnie od żółto-niebieskiego giganta na polskiej scenie Internetu) trwa. Mi osobiście chodziła pewna marka po głowie, ale na Prawo i Sprawiedliwość nie wpadłem. Fakt, znalazłem podobieństwo, ale kalką bym tego nie nazwał. Zdecydowanie bardziej zauważam wspólne cechy z logotypem Orlenu. Nie wykluczam ewentualności, iż koncern paliwowy przemawia do mnie bardziej niż partia polityczna, ponieważ pan Grzegorz Lato był senatorem* V kadencji z ramienia SLD, zatem o sympatie pisowskie trudno go posądzać.

Cała sprawa ma jednak drugie, kto wie, czy nie ciekawsze dno. Otóż użyteczną wypowiedzią podzielił się z nami jeden z działaczy związku.

Przeprowadzaliśmy badania na temat wizerunku i postrzegania PZPN-u, które przyniosły nam dużo istotnych kwestii. Nowa identyfikacja wizualna – to walka o naprawę wizerunku, odzyskanie zaufania i otwarcie się na dialog. Ten logotyp to też hasło „łączy nas piłka”.

Piotr Gołos, szef marketingu Polskiego Związku Piłki Nożnej

Niestety, przyzwyczaiłem się do pewnego poziomu działań PZPNu. Nic dziwnego, że sprawa z logotypem od początku mi czymś śmierdziała. Cytat autorstwa pana Piotra Gołosa rzuca światło na dodatkowe intencje przyświecające kierownictwu.

Nie wiem, kto doradza gronu decyzyjnemu, ale dowodzi, iż problem dopalaczy nie został jeszcze ostatecznie rozwiązany. Federacja od lat konsekwentnie pracująca na miażdżącą opinię nagle chce odmienić serca kibiców, dziennikarzy i szarych ludzi zmianą grafiki. Jakkolwiek nowy logotyp by się nie prezentował, z jakąkolwiek zazdrością działacze z Anglii, Hiszpanii czy z wyprzedzających nas w oficjalnym rankingu Botswany i Armenii nie patrzaliby na dzieło pieprzno-solnej agencji, zaufania i szacunku nie odbuduje się w ten sposób. I bardzo dobrze. Tak długi czas rozkładu futbolu w Rzeczypospolitej nie może zostać wybaczony w ten sposób. Pewni ludzie muszą odejść, pewien system musi zostać zburzony, pewna ilość wody w Wiśle upłynąć, by o Polskim Związku Piłki Nożnej można było mówić chociażby w sposób neutralny.

Deficytu fantazji działacze PZPNowscy nigdy nie doświadczyli. Najróżniejsze idee zwykły jednak ograniczać się do kolejnych intryg w walce o władzę, tudzież nie zdawały egzaminu. Pierwsza od dawna dobra decyzja, nieważne z jakich pobudek podjęta, mogłaby stać się nikłym światełkiem w tunelu. Nowe logo może być atrakcyjniejsze dla sponsorów i mediów, ale nie zniszczy panującej korupcji, nie podniesie żenującego poziomu polskiej reprezentacji, ani nie poprawi warunków treningowej młodzieży. Niefortunnie, zmiany, których jesteśmy świadkami, przypominają zamianę opakowania z szarego papieru na droższy, acz kolorowy kartonik w fikuśnym kształcie bez rzucenia okiem na zawartość, a ta jest najważniejsza nie tylko w efektywności działalności związku, ale także w niezwykle ważnej dla włodarzy naszego narodowego futbolu – popularności wśród kibiców.

*Znany skądinąd fanom podkarpackiej piłki Kazimierz Greń, szef rzeszowskiej komórki związku twierdzi, że Lato w senacie zabrał głos raz. „Zapytał, czy można otworzyć salę, bo jest gorąco… „

logo, PZPN,

Laurent Kościelny

Tego piłkarza chyba nie trzeba za bardzo przedstawiać, bo o nim ostatnio jest niezwykle głośno. 25-letni obrońca już na drugoligowych boiskach Francji spisywał się znakomicie. Swoją grą zwrócił uwagę Lorient, a w nim zaliczył genialny sezon i nie zgrzeszę, jeśli napiszę, że był jednym z najlepszych obrońców w Ligue 1 w poprzednim sezonie. Nie mogło się to obejść bez echa. Zgłosił się po niego Arsenal Londyn i po długich negocjacjach udało się „Kanonierom” zakupić Laurenta za, bagatela, 10 mln funtów. Co na to PZPN? Nie robi sobie z tego nic i wygląda na to, że dużo szybciej zgłosi się po niego francuska federacja, aniżeli polska. Smuda obiecywał, że porozmawia być może z przyszłym naszym zawodnikiem, jednak do tego nie doszło. Ponoć ma to nastąpić dopiero przy okazji towarzyskiego meczu Arsenalu z Legią w Warszawie, lecz wtedy może być na to za późno, bo trener reprezentacji Francji – Blanc ogłosił, że przez najbliższy czas nie będzie powoływał zawodników, którzy grali na mundialu, więc wielce prawdopodobne, że Kościelny doczeka się powołania.

Przekonać chce go Ludovic Obraniak, ale czy on jest od tego? W akcie desperacji postanowił zmobilizować polskie władze ojciec zawodnika, ale sam wie, że mało to pomoże:

Obawiam się, że przy takim podejściu polskiej federacji nic z tego nie będzie – potwierdza Bernard Koscielny.

Przez ostatni rok nic się nie wydarzyło. Jestem rozczarowany, że ani polski selekcjoner, ani nikt z szefów związku nie okazał większego zainteresowania. Wyjątkiem jest mieszkający we Francji polski skaut – nie kryje rozczarowania ojciec piłkarza.

Sebastian Boenisch

Piłkarz Werderu Brema, urodzony w Gliwicach. 23-letni lewy obrońca jest już od dłuższego czasu podstawowym zawodnikiem swojej drużyny i z powodzeniem występuje w Bundeslidze. Reprezentował barwy Niemiec do 21 lat, jednak po niedawnych zmianach, piłkarz ma szansę na grę w polskiej reprezentacji. A czy do tego dojdzie? Nasz trener jest przekonany, że tak. Odbył już rozmowę z graczem Werderu i obiecał on grać dla naszych barw. Żeby nie było tak kolorowo, to zawodnik później powiedział, że jeszcze nie wie dla której ekipy zagra. Czyżby miał jeszcze nadzieję na występy dla naszych zachodnich sąsiadów? Patrząc na ostatni mundial Niemców, Sebastian nie jest niezbędny dla kadru Loewa, a dla nas byłoby to zbawienne wzmocnienie, bo z tą pozycją mamy ostatnio wiele problemów.

Robert Acquafresca

Około 2 lat temu wydawało się, że zawodnik urodzony w Turynie zagra z orzełkiem na piersi. Robert, po długich przemyśleniach i namowach jego matki Polki oraz Zbigniewa Bońka zdecydował, że jeżeli zostanie powołany na najbliższe mistrzostwa Europy, to zdecyduje się na grę w polskiej koszulce. Niestety, ówczesny trener – Beenhakker, nie był zbytnio zainteresowany usługami napastnika w świetnej formie, a że trzeba było działać szybko, Robert powiedział, że wybiera kadrę Włoch. Do powołania ze strony Italii jak na razie nie doszło, a ze względu na kryzys kadry Lippiego, można spodziewać się młodej krwi i powołania dla 23-letniego snajpera. Smuda, wraz z PZPN-em, milczą w sprawie Acquafresci, więc prawdopodobnie nie ma co liczyć na zmianę decyzji.

Takich przypadków jest dużo więcej. Nie tracimy być może przyszłych reprezentantów dlatego, że wybierają inne kadry, problem polega na niepodejmowaniu żadnych działań. Można sobie pomyśleć, że i tak piłkarz wybierze lepszą reprezentację, ale nie dowiemy się, jeżeli nawet nikt nie spróbuje namówić na grę „dla nas”. Jeżeli nic się nie zmieni i „werbowaniem” będzie zajmował się jeden człowiek, który, w przeciwieństwie do naszych działaczy, którzy mają „pełne ręce roboty”, nie zarabia na tym nic, to nie widać pozytywów dla naszej reprezentacji.

Autor: Sędłak Paweł (Pawlo)

PZPN, Reprezentacje,

Bardziej jest mi wstyd za jego wypowiedź, aniżeli za wyniki reprezentacji Polski. Na początku przyznam się, że nie interesuję się zbytnio polskim futbolem i mam o nim znikome pojęcie. Wiem, że za dwa lata jesteśmy gospodarzami Mistrzostw Europy. Do tamtej pory będziemy grać tylko mecze towarzyskie, aby wyłonić najlepszych zawodników i godnie reprezentować kraj na Euro.

Reprezentacja Polski jest budowana od podstaw. Franciszek Smuda testuje zawodników, chce wyłonić tych najlepszych. Robi, co tylko może. Moim zdaniem, jest najlepszym polskim trenerem. Jednak nie od razu Kraków zbudowano. Na stworzenie silnej, młodej, perspektywicznej reprezentacji potrzeba czasu.

Czy Lech Poznań od razu grał w Lidze Europejskiej/Pucharze UEFA? Nie. Franciszek Smuda przez dwa lata budował silny zespół, a dopiero później zaczął walczyć z silnymi europejskimi drużynami (z bardzo dobrym skutkiem!). Trzeba dać więcej czasu, bo 3 miesiące to zdecydowanie za krótko, aby zbudować silną reprezentację, która będzie mogła grać jak równy z równym z mocnymi drużynami. Będziemy mogli oceniać za rok, co stworzy. Trzeba zaufać Smudzie. Zmiana trenera byłaby najgłupszą możliwą decyzją.

Pragnę więc wystosować apel do pana Tomaszewskiego – proszę się więcej nie kompromitować tak idiotycznymi wypowiedziami. Należy dać trochę więcej czasu, a dopiero potem oceniać.

Z drugiej strony – z pustego i Salomon nie naleje… Wcale nie dziwią mnie wyniki polskiej reprezentacji. Słabe szkolenie młodzieży, fatalna liga gorsza nawet od tej z Jemenu czy Wietnamu, brak ochoty do pracy i PZPN pełen korupcji. Ciekaw jestem, jakie wyniki osiągałby, załóżmy, Mourinho po trzech miesiącach pracy z Polską reprezentacją. W tym wypadku trener jest ostatnią osobą, do której można mieć pretensje o takie, a nie inne wyniki.

Naprawdę szkoda mi Smudy – człowieka, który trenuje zespół z pasją. Widać, że zależy mu na reprezentacji. Naprawdę go podziwiam i tak jak w przypadku Beenhakkera – zamierzam go bronić, bo nie jest niczemu winny.

Tomaszewski był „wybitnym” trenerem. Trenował między innymi łódzki Start i Orzeł. Trwało to raptem kilka kolejek. Potem cierpliwość działaczy się kończyła i wylatywał na pysk.

Brian Clough nie bez powodu nazwał go clownem. Pan Tomaszewski swoimi wypowiedziami się kompromituje. W moich oczach jest zerem. Wszechogarniająca krytyka z ust pana Tomaszewskiego jest jego pasją i jedynym sposobem, aby pokazano go w telewizji.

Podsumowując powtórzę to, co zawsze. Konstruktywna krytyka jest jak najbardziej pożądana i potrzebna. Tomaszewski jednak pluje jadem na lewo i na prawo, krytykując osoby, które miały najmniejszy wpływ na ostatnie wyniki reprezentacji. Każdy trener będzie zły… – dla Tomaszewskiego.

Musimy trzeźwo i zupełnie obiektywnie spojrzeć na naszą reprezentację – słaby system szkolenia, skorumpowany PZPN, fatalny poziom ligi – to przyczyny takich wyników tej drużyny. Mamy bardzo słabych zawodników, a sam trener nic nie pomoże, bo tak jak już napisałem – z pustego i Salomon nie naleje.

Smuda natomiast nie jest niczemu winny.

Franciszek Smuda, Jan Tomaszewski, Polska, PZPN,

Ale… Nie żyjemy. Żyjemy w chorym kraju, gdzie piłką nożną kierują ludzie, mający nikłe pojęcie o nowoczesnym futbolu. Są to osoby skorumpowane, dla których najważniejszy jest własny interes. Dlatego właśnie nie dostajemy się na Mundial, dlatego właśnie każdy rodzaj piłki kopanej (trawiastej, halowej, plażowej) w Polsce stoi na żałosnym poziomie.

Wróćmy jednak do historii Mateusza. Śląsk Wrocław, a konkretnie jego włodarze, nie pomyśleli o przyszłości tego chłopca, a o kwocie, jaką mogą zarobić, wykorzystując talent młodego piłkarza. Gdyby wysłali go na testy do Manchesteru, a Mateusz zaimponowałby trenerom w Anglii i zostałby na stałe – Śląsk Wrocław nie dostałby ani grosza za transfer tego zawodnika. Mateusz bowiem nie jest profesjonalnym piłkarzem (polskie kluby mogą wydawać karty zawodnika potwierdzające przynależność do klubu od 12. roku życia) i oficjalnie nic nie wiąże go z klubem. W razie ewentualnego transferu Manchester nie musiałby płacić wrocławianom za wyszkolenie piłkarza. Oferta, która wpłynęła z Manchesteru United, rozbudziła jednak wyobraźnię ludzi zarządzających klubem z Wrocławia – mogą przecież wykorzystać młodego chłopca, talent czystej wody i zbić niezły interes. Pojawiło się pytanie – co by tu zrobić, aby, cytując klasyka, się nie narobić, a zarobić?

Wizja nieosiągnięcia żadnych zysków oraz faktu, ze termin odpowiedzi do United nieubłaganie się zbliżał sprawiły, że Śląsk Wrocław zaczął poważnie kombinować. Władze tego klubu zatrudniły nawet jedną z najbardziej znanych w kraju kancelarii prawnych – wszystko po to, by zarobić, a jak się potem okazało – zniszczyć karierę młodego chłopaka. Nie można było po prostu wysłać Mateusza na testy. Nie, nie w tym kraju.

Oczywiście próbowano podstawić ojcowi Mateusza papiery, po podpisaniu których Śląsk Wrocław miałby pełne prawa do chłopca. Ojciec 11-latka przeczuł, co się święci i nie dał się nabrać. Wrocław kombinował dalej i wykombinował – do Manchesteru wysłano wiadomość o tym, że Mateusz doznał kontuzji wymagającej operacji i długiej rehabilitacji, trwającej co najmniej do października. Domyślacie się czemu do października? Mateusz ma wtedy urodziny i zostanie pełnoprawnym piłkarzem, wyrabiając kartę zawodnika. Cała sprawa z kontuzją była jedną wielką bujdą na resorach. Świństwo, draństwo, podłość, nikczemność, paskudztwo. Przekroczenie wszelkich norm moralnych i granic dobrego smaku.

To okropne, że tak młody człowiek jest towarem handlowego rynku. Nie liczy się bowiem jego przyszłość, kariera, a pieniądze. Niewinnym chłopcem gra się w perfidny sposób, aby coś zarobić. W Polsce niesamowity talent czystej wody staje się po takich sytuacjach marionetką w rękach działaczy, a po jakimś czasie odchodzi w zapomnienie z powodu nieokrzesanej pazerności osób, które stoją „wyżej”.

Niektóre źródła informują jednocześnie, że tym samym zamknięto młodemu Mateuszowi szansę na wyjazd do Manchesteru United. Angielski zespół nie jest już zainteresowany sprowadzeniem 11-latka na testy, ponieważ nie chcą ponosić odpowiedzialności za ewentualne odnowienie się urazu młodego piłkarza.

To prawda, że dostałem zaproszenie na obóz z Manchesterem United i bardzo chciałbym na niego pojechać, ale nie wszystko zależy ode mnie. Mój tato natomiast zawsze mi powtarzał, że najważniejszy jest zespół, a on składa się z 11 zawodników i wszyscy są tak samo ważni. Taka szansa to dla mnie duży prezent, ale dzisiaj wolałbym dostać Play Station, którego nigdy nie miałem.

Mateusz jest niesamowicie szczery w swoich wypowiedziach. Tak jak każdy 11-letni chłopak nie ma pełnej świadomości tego, co się dzieje w jego otoczeniu. Cała ta sprawa przechodzi obok niego, jednak jest niesamowicie dla niego krzywdząca. Być może nie dociera do niego cała ta sprawa – jest bohaterem pewnej burzy medialnej, co na pewno nie jest dla niego dobre. Wystarczy pomyśleć, że gdyby polską piłką kierowali ludzie, chcący rozwoju tej dyscypliny – Mateusz mógłby się szykować do wyjazdu na stałe do Anglii. Niestety, kolejny talent został przeliczony na pieniądze i w ten sposób zaprzepaściliśmy szansę kariery i straciliśmy być może wspaniały talent, młodego piłkarza. Olbrzymia szansa, która spotkała młodego Mateusza została zaprzepaszczona. Młody chłopak, który miał marzenia był w tej sytuacji ostatnim podmiotem, o którym pomyśleli włodarze Śląska Wrocław. On i jego przyszłość powinny być tu bowiem najważniejsze.

Pozwólcie, że przytoczę piękny komentarz, który znalazłem na jednej ze stron opisującej sytuację Mateusza.

Trzeba mu pomóc. Tylko jak? Na Śląsku Mateusz ćwiczy przecież amatorsko, a on potrzebuje już specjalnego zainteresowania się jego osobą. Trzymam za Ciebie kciuki, Mateusz. Może w przyszłości kiedyś staniemy na przeciwko siebie. Będzie to dla mnie zaszczyt, ale o tym to Ci powiem jak to wszystko wytrwasz…

Niczego nie wolno jednak przekreślać. Może cała sprawa zakończy się pozytywnie dla Mateusza, czego mu serdecznie życzę. Niech dane mu będzie spełnienie swoich marzeń i dalsze rozwijanie niesamowitego talentu. Praca pod okiem najlepszych trenerów na pewno by zaowocowała w przyszłości i pomogłaby mu zostać świetnym piłkarzem. Jeśli jednak wskutek pazerności wrocławskich działaczy, skończy grając w niższych polskich ligach – współczuję.

Swoją drogą, gdzie był PZPN? Ojciec Mateusza podobno reagował i pisał do wielu organizacji, osób – w tym także do PZPNu.

Polska, PZPN, Śląsk Wrocław,

Żeby założyć klub trzeba spełnić wiele formalności i płacić PZPNowi oraz OZPNom haracze. Popularyzacja piłki nożnej w społeczeństwie i dbanie o masowość tego sportu to według nas jedne z najważniejszych zadań PZPN. Jak się z nich wywiązuje – wszyscy widzimy. Na szczęście jest w Polsce inicjatywa pozwalająca całkowicie za darmo każdej chętnej drużynie na realizację marzeń o byciu najlepszym w swoim mieście, a nawet… w Polsce! Zachęcamy Was do tego z całego serca – piłka jest dla wszystkich! Zapiszcie się z kolegami, a wiosną ruszcie się sprzed komputera i przekonajcie się, jak dobrzy jesteście. A może ktoś z Was zostanie odkryty i stanie się gwiazdą na miarę Grzegorza Laty?

Playarena.pl to portal, który organizuje ogólnopolskie rozgrywki ligowe amatorskich drużyn piłkarskich. Za pośrednictwem serwisu już ponad 24 000 piłkarzy amatorów rywalizuje ze sobą na boiskach polskich miast. W odróżnieniu od działań prowadzonych przez PZPN (odpowiedzialnego za amatorską piłkę) – nie są to jedynie doraźne turnieje, a całoroczne rozgrywki ligowe. Przystąpić do nich może każdy i są one całkowicie darmowe.

Mistrzostwa Polski Playarena

Rozgrywki ligowe Playarena trwają w wielu polskich miastach, m.in. w Chorzowie, Wrocławiu, Pabianicach, Krotoszynie, Łodzi, Katowicach, Rudzie Śląskiej, Nysie, Kielcach, Oławie czy Szczecinie. Na zakończenie sezonu organizowany jest ogólnopolski turniej finałowy, w którym udział biorą mistrzowie miast z całego kraju. Poniżej relacja z ubiegłorocznych finałów, które odbyły się we Wrocławiu:

Jak to działa?

Każdy osoba zarejestrowana w rozgrywkach ma własną kartę zawodnika umieszczoną w portalu. Zawodnicy tworzą swoje drużyny. Drużyna może przystąpić do ligi Playarena w wybranym mieście. Zespoły mogą dołączyć do gry właściwie w dowolnym momencie sezonu. Całość organizowana jest przy wykorzystaniu Internetu, dzięki czemu udział w lidze jest bezpłatny. W portalu kapitanowie uzgadniają szczegóły spotkania. Wynik zakończonego meczu prezentowany jest również w sieci.

Reportaż dotyczący rozgrywek zrealizowano ostatnio dla programu telewizji Polsat Sport: Cafe Futbol:

Liga w każdym polskim mieście

W lipcu 2010 roku rozegrane zostaną kolejne Mistrzostwa Polski Playarena. Każde polskie miasto – również takie, które nie uczestniczy jeszcze w rozgrywkach – może walczyć o miejsce w finałach. Celem organizatorów jest wciągnięcie do gry jak największej liczby zawodników z całego kraju.

Jeśli rozgrywki w nowym mieście ruszą z początkiem wiosny – najlepsza drużyna w takiej lidze uzyska awans do tegorocznych finałów. Założyciele rozgrywek poszukują aktualnie Ambasadorów, którzy pomogą w rozwoju lig w nowych miastach. Szczegółowe informacje można uzyskać pod adresem e-mail: ambasador@playarena.pl.

Osoby, które zainicjowały rozgrywki twierdzą, że są dzisiaj nadal na początku drogi. Minimum 100 000 zawodników, liga w każdym mieście w Polsce, długoterminowe programy treningowe dla najmłodszych, promowanie najlepszych zawodników w kraju, a wreszcie rozwój w kierunku rozgrywek amatorskich o zasięgu europejskim – to plany na bliższą i dalszą przyszłość.

Autor: Mateusz Przeniczny

piłka nożna, PZPN,

» Podyskutuj na forum: Reprezentacja Polski

Na temat kondycji polskiej piłki spisano ogromne ilości kartek papieru wykorzystując hektolitry tuszu i atramentu. Zużyto też na tworzenie fal akustycznych (zwanych dźwiękiem) ilość energii wystarczającej* na roczne ogrzanie średniej wielkości bazy badawczej na Antarktydzie. W przetarcia na klawiaturach komputerów też miały wkład liczne wpisy dotyczące żenującego poziomu futbolu w naszym kraju ojczystym. Główną przyczynę tego zjawiska znamy wszyscy i nie nad nią się teraz rozwodzę. Pytania na dziś brzmią następująco. Jak daleko można się posunąć, by naprawiać nasz futbol? Czy, sławetny już, bojkot ma szansę powodzenia i czy to aby na pewno słuszna droga?

Społeczność polskich kibiców od dawna próbuje walczyć z PZPN-owskim betonem. Oczywiście, bez wymiernych skutków. Dyskusje w Internecie poza wzajemnym nakręcaniem się nie zdają egzaminu. Odwoływanie się do kompetencji polityków nie pomaga, gdyż np. obecny minister nie miał wystarczająco dużo determinacji, by dokończyć wojnę z prezesem Listkiewiczem, abstrahując od faktu, iż, jak się okazuje, sam postacią krystalicznie czystą nie jest. Głośne „Jebać PZPN!”, które mogliśmy usłyszeć nie tylko w transmisji z mistrzostwach świata w Niemczech, ale jest obecne na niemal każdym piłkarskim obiekcie w Polsce, spowszedniało i nie wzbudza już żadnych emocji. To wszystko za nami. Kibice z koniecpzpn.pl organizują więc akcję opuszczenia najbliższego meczu w Chorzowie. Bojkot to akcja stricte radykalna, zatem czy jednak nie przeginamy?

„Bo obecnie sytuacja jest taka, że dam sobie rękę obciąć, że mniejszy byłby blamaż w meczu ze Słowenią, gdyby w składzie Reprezentacji byli sami zawodnicy Piasta Kobylin. Dla nich to byłby zaszczyt i gryźliby trawę, żeby tylko być dumnym z tego, jak zagrali dla Swojego Kraju!!!”

Lukusm, forum.koniecpzpn.pl

Nawiązując do pytania kończącego poprzedni akapit – moim zdaniem nie. Wobec rosnącej pychy i poczuciu bezkarności związkowych działaczy, a także (co przelewa szalę goryczy) braku zaangażowania naszych reprezentantów prawienie o braku sportowej moralności protestujących jest nie na miejscu. Według mnie, idea akcji innej niż dotychczasowe, mającej szanse na duży rozgłos w kraju jest godna poparcia. Jeżeli istnieje szansa, by puste trybuny wstrząsnęły piłkarskim światkiem, należy tego spróbować. Zachowanie takie jest nie fair w stosunku do ciężko trenujących piłkarzy – takie opinie można usłyszeć z ust wielu ludzi powiązanych ze sportem. Chwila, moment. To reprezentanci naszego kraju, czyli teoretycznie najlepsi z najlepszych, jako pierwsi okazali nam – kibicom – totalny brak szacunku poprzez zaniechanie walki o punkty. Oglądając mecze repry, trudno nie zgodzić się ze zdaniem Lukusma. Radykalizm? Tak, w myśl łacińskiej zasady “Extrema necessitas extremis nititur rationibus”**. Racja jest zatem po stronie bojkotujących.

Wg serwisu gazeta.pl (zawsze to Gazeta Wybiórcza, ale info sportowe mają na całkiem porządnym poziomie), na dzień przed meczem bieg zdarzeń sprzyja organizatorom akcji. Poza 4,5 tys. biletów przekazanych Słowakom, w zwykłej sprzedaży „poszło” o 500 sztuk (sic!) wejściówek mniej. Zarządcy Stadionu Śląskiego liczą na przybycie ok. 15 tys. Widzów, ale nie sądzę, żeby to się zdarzyło. Tym bardziej, iż aura zdaje się sprzyjać organizatorom protestu – w środę wieczorem ma przy temperaturze ok. 0 stopni Celsjusza padać śnieg z deszczem. Pogoda nie zachęca do wyjrzenia przez okno, a co dopiero do wyjścia na mecz stojący na zapewne niskim poziomie, za który trzeba zapłacić nieadekwatne do stylu gry pieniądze. Co ciekawe, w trakcie meczu pod Stadionem Śląskim będzie miało miejsce spotkanie kibiców z całego kraju, którzy przyjadą, by pokazać, że nie są na meczu z własnego wyboru.

Marzy mi się, żeby bojkot objął też transmisję w TV w celu uniknięcia gadania w stylu „zrobili szum, a oglądnęli mecz w telewizji”. To się nie uda, ale takiej sytuacji, jaką zafundowali sobie protestujący przeciwko chińskim represjom w Tybecie, którzy eksponowali wzniosłe hasła na koszulkach… made In China, nie zobaczymy.

Podsumowując, protest i jego formę popieram. Mam nadzieję, iż puste sektory (poza słowackim) niczym w rewanżowym meczu Grasshoppers – Lech zaistnieją w mediach zajętych obecnie (i słusznie) aferami w polityce. Ta akcja, jak i inne prowadzone przez kibiców (nieważne czy związanych z koniecpzpn.pl czy nie), bezpośredniego sukcesu nie odniesie. Jest to jednak światełko w długim, ciemnym tunelu. Należy działać i czuwać, bo nie znamy dnia, ani godziny, w której nasze marzenia się ziszczą.

PS. Kończąc zachęcam do oglądnięcia tejże kompilacji. To zło panujące w polskiej piłce się skończy tak, jak smutne sceny poniżej, a słuszna sprawa prędzej czy później zatriumfuje.

* Źródło tych informacji jest na tyle tajne, że podawać go nie mogę ;)
** „Ostateczna konieczność posługuje się ostatecznymi argumentami.”

Autor: Krzysiek Wójtowicz

kibicowanie, Polska, PZPN, Reprezentacje,