1. Mecz przeciwko Newcastle kompletnie nie wyszedł Czerwonym Diabłom. Podopieczni sir Alexa zagrali bardzo słabo i zasłużenie wyjechali z St. James Park* bez żadnych punktów. Kluczowym słowem tego spotkania z perspektywy zawodników United jest wyraz strata. Manchester tracił piłkę niemal co chwilę, co uniemożliwiało złapanie odpowiedniego rytmu i znacznie ułatwiało sprawę obrońcom i pomocnikom Srok. Jeżeli dodamy do tego kompletne oddanie środka pola, błędy w obronie i niemoc w ataku, otrzymamy dokładny obraz gry mistrza Anglii w tym meczu. O ile porażka z Blackburn wynikała głównie z indywidualnych pomyłek i braku koncentracji, to w środowy wieczór Diabły były zdecydowanie gorsze od gospodarzy w niemal każdym elemencie piłkarskiego rzemiosła, a to nie może nastrajać pozytywnie przed prestiżowym pojedynkiem z City w Pucharze Anglii.

2. Powrót Rio Ferdinanda do składu ucieszył chyba każdego kibica United. Michael Carrick grający z konieczności w formacji defensywnej nie popisał się bowiem w meczu przeciwko Blackburn, więc ponowne pojawienie się doświadczonego Anglika w wyjściowej jedenastce dawało nadzieję na poprawę gry w obronie. Tak się jednak nie stało. Zarówno były piłkarz Leeds, jak i Phil Jones spisali się bardzo słabo, przez całe spotkanie nie potrafiąc znaleźć sposobu na skuteczne powstrzymanie napastników Newcastle. Szczególnie Demba Ba momentami robił z Ferdinandem, co mu się żywnie podobało. O ile przy kontrowersyjnej sytuacji z pierwszej połowy reprezentant Dumy Albionu miał jeszcze szczęście (Howard Webb powinien wskazać na wapno), to przy golu na 1:0 dał się już oszukać Senegalczykowi i właściwie do ostatniego gwizdka sędziego nie potrafił sobie z nim poradzić. Podobnie wyglądała gra Phila Jonesa, który na koniec popełnił dodatkowo koszmarny błąd, pakując futbolówkę do własnej siatki. Obaj Anglicy muszą szybko zapomnieć o swoim występie przeciwko Srokom i skupić się na następnych spotkaniach. W obliczu licznych kontuzji w obronie nie stracą oni bowiem swojego miejsca w składzie, więc pozostaje tylko liczyć, że podobne błędy nie przydarzą się im ponownie.

3. Gdy zespołowi nie idzie, momentem przełomowym może być wejście na boisko graczy rezerwowych. Zawodnicy, którzy pojawili się na murawie w drugiej połowie spisali się jednak słabo i nie wpłynęli znacząco na przebieg spotkania. Szczególnie irytować mogła postawa Chicharito, który „wyróżnił” się jedynie masą strat i ciągłym wpadaniem w pułapki ofsajdowe. Nie lepiej spisał się Anderson. Brazylijczyk zamiast uspokoić i uporządkować grę Diabłów, dokonywał złych wyborów, co najczęściej kończyło się przejęciem piłki przez Sroki. Jedynie Danny Welbeck odrobinę wzmocnił siłę ataku United (to po jego wejściu podopieczni Fergusona stworzyli najgroźniejsze sytuacje), ale nie mając wsparcia szybko zgasł i dostosował się do przeciętnego poziomu kolegów z drużyny. Oczywiście to nie przez postawę rezerwowych Manchester poległ na St. James Park*, ale dokonane przez sir Alexa zmiany nie wniosły nic do gry mistrza Anglii i ostatecznie przypieczętowały jego porażkę.

4. Najważniejszą przyczyną klęski Manchesteru w środowy wieczór była przegrana walka o środek pola. Tiote i Cabaye całkowicie zdominowali duet pomocników United, co znacznie ułatwiło gospodarzom grę. Był to kolejny mecz, w którym Czerwone Diabły nie potrafiły narzucić przeciwnikowi swojego stylu i wydaje się, że jedynym rozwiązaniem tej sytuacji jest transfer i to już w zimowym okienku. Giggs i Carrick mają oczywiście jeszcze sporo do zaoferowania (obaj znajdują się w tym sezonie w całkiem przyzwoitej formie), ale oparcie najważniejszej formacji zespołu na weteranie i zawodniku odpowiedzialnym głównie za destrukcję jest niezwykle ryzykowne. Zwłaszcza w kontekście kontuzji Cleverleya, która wciąż wyklucza młodego Anglika z gry oraz nierównej dyspozycji Andersona. Rozwiązaniem nie są na pewno eksperymenty z ustawianiem w środku pola obrońców (Rafael) czy skrzydłowych (Park), natomiast Ferguson powinien zdecydowanie odważniej postawić na młodzież (Pogba, Morrison), która może okazać się solidnym uzupełnieniem składu na czas poszukiwania odpowiedniego celu transferowego.

5. Najważniejszą decyzją przedmeczową sir Alexa było postawienie w bramce na Andersa Lindegaarda. Duńczyk nie miał nic do powiedzenia przy żadnej z bramek, poza tym spisał się przyzwoicie na przedpolu i wyłapał kilka groźnych uderzeń podopiecznych Alana Pardewa. Wyjście byłego piłkarza Aalesund w pierwszej jedenastce z tak trudnym rywalem może świadczyć o zmianie w hierarchii golkiperów. Wydaje się, ze popełniający ostatnio błędy De Gea na dłużej zapozna się z ławką rezerwowych, a szansę z prawdziwego zdarzenia dostanie Lindegaard. Ciężko w tym momencie przewidzieć, jak wpłynie to na obu bramkarzy (przykład Tima Howarda pokazuje, że czasami decyzja o posadzeniu zawodnika na trybunach po kilku błędach może się zakończyć całkowitą utratą pewności siebie), ale Manchester na pewno potrzebuje w tym momencie stabilności na tej niezwykle newralgicznej pozycji, więc pozostaje tylko liczyć, ze zapewni ją właśnie Duńczyk.

* Starej nazwa stadionu Newcastle używam z pełną premedytacją.
Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Manchester United, Newcastle United, Premier League, Premiership,

Do składu United, wedle słów sir Alexa, zdolni do gry dziś wieczorem będą Rio Ferdinand, Wayne Rooney i Ryan Giggs, a także Anderson, który już zagrał kilkadziesiąt minut parę dni temu. Mimo wzmocnień, mecz prawdopodobnie nie będzie należał do najłatwiejszych. Rozbudzone świetnym startem ambicje Srok na pewno zmotywują podopiecznych Alana Pardewa do szczególnie zażartej walki po porażce z Liverpoolem. United liczyć będą na siłę ognia Wayne’a Rooneya i, wszystko na to wskazuje, Dimitara Berbatowa. Ważne jednak, by odpowiednio zabezpieczyć tyły, a w tej kwestii kluczowym jest wybór pierwszego bramkarza, o czym szerzej pisaliśmy tutaj.

Wypowiedzi przedmeczowe

[sir Alex] nie jest [punktem odniesienia dla trenerów], bo porównywanie się z nim jest trochę śmieszne. Coś koło 50 trofeów to jest rzecz rzadko spotykana. Ma świetne warunki do obsługiwania i trzymania mocno tej drużyny. Sam na to sobie zapracował. Długowieczność Fergusona dała mu żelazną władzę. Przykładem jest ukaranie Rooneya po tym, jak po meczu w Boxing Day sięgnął po kieliszek. Wielu menedżerów może tylko pomarzyć o takiej władzy, jaką ma Ferguson na Old Trafford.

Mecz na St. James’s Park w środę. Można być pewnym, że jedna i druga drużyna da z siebie wszystko, gdyż ostatnie mecze zakończyły się porażkami.

Alan Pardew

Bramki

Naprawdę chcecie to oglądać?

Newcastle United, Video, wideo,

1. W drugiej połowie sobotniego spotkania Czerwone Diabły pokazały grę, na jaką od dawna czekali wszyscy kibice. To było United z meczów przeciwko Arsenalowi czy Chelsea. Akcja goniła akcję, tempo gry było imponujące, a bramka Tima Krula została zasypana dużą ilością strzałów. Mimo tak dobrej postawy podopiecznym Fergusona nie udało się zgarnąć 3 punktów. Wpływ miały na to głównie błędna decyzja sędziego o przyznaniu Newcastle rzutu karnego (powtórki wyraźnie pokazały, że w tej sytuacji Ferdinand trafił w piłkę), ale również niesamowita ofiarność (chociaż często także fura szczęścia) obrońców gości, którzy wielokrotnie blokowali groźne uderzenia lub wybijali futbolówkę z linii bramkowej. Jeżeli do tego dodać świetną dyspozycję holenderskiego bramkarza Srok, to staje się jasne, w jaki sposób, mimo ogromnej przewagi Manchesteru, jeden punkt powędrował na St. James Park.

2. Na tak dobrą dyspozycję United spory wpływ miała postawa skrzydłowych. Zarówno Nani, jak i Young, spisali się świetnie i to głównie po ich akcjach pod bramką Tima Krula robiło się gorąco. Defensorzy Newcastle nie potrafili ich w żaden sposób powstrzymać i tylko przez sporą ilość pecha i brak skuteczności swoich kolegów, pomocnicy Manchesteru nie skończyli tego spotkania z kilkoma asystami na koncie. Szczególnie musi cieszyć powrót do formy Portugalczyka, w ostatnich kilku meczach spisywał się bowiem słabo, a to głównie na nim spoczywa ciężar napędzania ataków zespołu. Teraz gdy wydaje się, że były piłkarz Sportingu złapał już właściwy rytm, a po kontuzji coraz lepiej spisuje się Young, gra Czerwonych Diabłów powinna być dużo szybsza i bardziej urozmaicona, a to z pewnością przełoży się na dobre wyniki.

3. Zadowolony ze swojej postawy może być również Fabio. Brazylijczyk zagrał świetne zawody na pozycji prawego obrońcy. Z zadaniami defensywnymi nie miał żadnych problemów (inna sprawa, że Sroki atakowały właściwie tylko w pierwszej połowie), a jego częste ofensywne wejścia siały sporo zamieszania w szeregach gości. Podobać się mogła zwłaszcza współpraca da Silvy z Nanim. Portugalczyk wykorzystywał to, że młody obrońca chętnie podłączał się do akcji i kilkakrotnie dzięki ich współpracy Czerwone Diabły miały okazję zdobyć bramkę. Do tej pory wydawało się, że to Phil Jones wywalczył prawą flankę dla siebie, ale po tym co w sobotę pokazał Fabio, Anglik będzie musiał się bardzo postarać, żeby z powrotem znaleźć miejsce w pierwszej jedenastce.

4. Chicharito kolejny raz pokazał, że jest obdarzony wielkim instynktem strzeleckim. Trafienie, które otworzyło wynik meczu, było tego najlepszym przykładem. Meksykanin stanął tam, gdzie było trzeba, a piłka odbiła się od jego nóg i wpadła do siatki mimo rozpaczliwej interwencji Krula. Ale Hernandez może być również zadowolony ze swojej dyspozycji w przekroju pełnych 90 minut. Już w pierwszej połowie wypracował sobie dwie niezłe sytuacje strzeleckie, a dodatkowo po faulu na nim sędzia podyktował rzut wolny, który ostatecznie zakończył się bramką. W obliczu sporej ilości krytyki, jakiej w ostatnim czasie musiał wysłuchiwać Chicharito, mecz ze Srokami był dowodem, że potrafi on dać drużynie coś więcej niż tylko (a właściwie aż) strzelane gole.

5. Pojedynek z Newcastle był kolejnym, po wtorkowej batalii z Benficą w Lidze Mistrzów, w którym Czerwone Diabły pokazały sporo dobrej piłki i zdecydowanie zdominowały przeciwnika. Paradoksalne jest to, że taka gra przyniosła podopiecznym Fergusona mniej zysków niż kunktatorska postawa we wcześniejszych meczach ligowych. Trzeba jednak zauważyć, że w obu tych spotkaniach Manchester miał sporo pecha, a o wyniku decydowały błędy indywidualne lub pomyłki sędziowskie. Cieszyć musi natomiast to, że forma mistrzów Anglii stale się poprawia, bo mimo straty punktów w potyczce ze Srokami wróży to dobrze w perspektywie kolejnych meczów zarówno w Premier League, jak i w Pucharach.
Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Manchester United, Newcastle United, Premier League, Premiership,

Najciekawsze spotkanie weekendu? Prawie. W Anglii centralnym punktem 13. kolejki Premier League będzie niedzielny mecz Liverpoolu z Manchesterem City. Na innych boiskach, tym razem już równolegle ze starciem United, Chelsea powalczy o powrót na właściwe tory z Wolverhampton, a Tottenham kontynuować będzie swój marsz w górę tabeli meczem z West Brom. O 18:30, w „małych” derbach Londynu, Arsenal zmierzy się z Fulham.

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Tom Cleverley (uraz więzadeł stawu skokowego); Anderson (kontuzja kolana); Michael Owen (naderwanie mięśnia uda)
Występy wątpliwe: Wayne Rooney (uraz biodra); Danny Welbeck (naderwanie mięśnia)

Ostatni mecz ligowy: Swansea City 0:1 Manchester United
Skład: De Gea – Jones, Ferdinand, Vidić, Evra (Fabio 52′) – Nani, Giggs (Fletcher 76′), Carrick, Park – Rooney, Hernandez (Valencia 84′)
Bramki: J. Hernandez 11′

Sytuacja w lidze: 2. miejsce, 29/36 punktów; bilans bramkowy 29:12

Sytuacja przedmeczowa – Newcastle United

Kontuzje: Sylvain Marveaux (przepuklina); Cheik Tiote (uraz kolana); Mike Williamson (kontuzja kostki)
Występy wątpliwe: Leon Best (naderwanie pachwiny); Gabriel Obertan (uraz palca u nogi); Danny Guthrie

Ostatni mecz: Manchester City 3:1 Newcastle United
Skład: Krul – Simpson, Coloccini, S. Taylor, R. Taylor – Sa. Ameobi (Gosling 79′), Guthrie, Cabaye (Perch 85′), Gutierrez – Ben Arfa (Lovenkrands 76′), Demba Ba
Bramki: D. Gosling 89′

Sytuacja w lidze: 4. miejsce, 25/36 punktów; bilans bramkowy 18:11

Garść statystyk

Jak dotąd obie ekipy rozegrały 152 spotkania – dotychczas 77 razy wygrywały Czerwone Diabły, 36 razy padł remis, zaś 29 razy wygrywało Newcastle. Bilans bramkowy tych spotkań to 297:220.

Biorąc pod uwagę jedynie mecze w Premier League na Old Trafford, statystyka wygląda jeszcze milej dla oka – 11 zwycięstw United (tych czerwonych) i 6 remisów przy bilansie bramkowym 37:9.

Newcastle po raz ostatni wygrało z Manchesterem United we wrześniu 2001 roku, na St James’ Park. Padł wówczas wynik 4:3. Z kolei ostatnie zwycięstwo Srok na Old Trafford miało miejsce w lutym 1972 roku.

Ostatnie spotkanie obu drużyn, kwietniowe starcie na St. James’ Park, zakończyło się bezbramkowym remisem. Nie przeszkodziło to jednak podopiecznym sir Alexa Fergusona w zdobyciu 19. mistrzostwa Anglii.

Prognozy

Nawet ligowa pozycja Newcastle nie przemawia do bukmacherów. Kursy na ich porażkę to około 1,40, na remis – 4,75, zaś na zwycięstwo – aż 9,00. Mało prawdopodobne jest, by mecz wyglądał równie jednostronnie. Patrząc jednak na styl, w jakim ostatnio rozgrywali mecze ligowe podopieczni sir Alexa Fergusona, trudno pozbyć się wrażenia, że jednostronnie nie wyglądałaby nawet potyczka z trzecioligowcem.

Mocną stroną Czerwonych Diabłów, poza konsekwentną grą, może być też ofensywa – do formy zdają się powracać Nani i Evra, natomiast w pierwszej linii coraz częściej gości Berbatow. Będą musieli oni przebić się przez najlepszą obronę ligi. Z kolei po drugiej stronie boiska Nemanja Vidić będzie próbował poskładać szwankującą ostatnio defensywę, by powstrzymać biało-czarnego supersnajpera – Dembę Ba.

Wypowiedzi przedmeczowe

Newcastle naprawdę świetnie rozpoczęło sezon. Prawdopodobnie kilka miesięcy temu nikt by nie powiedział, że znajdą się tak wysoko. Zaufanie oraz pewność siebie, które posiadają wszyscy na Direct Arena zaprocentowało. Ale kto wie, może to jest idealny czas, aby z nimi zagrać? W meczu z City mieli pecha. Stracili bramkę z karnego, a innych też mogli uniknąć. Myślę jednak, że nadal będą emanować pewnością siebie i nie poddadzą się. Musimy być gotowi na ciężki pojedynek.

Michael Carrick

Nie mogę się doczekać. Wrócę tam po raz pierwszy od 3,5 roku. Ale nie jadę tam, żeby spotkać się z nimi jak z rodziną, chcę tam zdobyć 3 punkty. Zawsze będę miał coś do udowodnienia sir Aleksowi Fergusonowi. Byłem tam od 11. roku życia, dobrze mi było i nadal mam Czerwone Diabły w sercu. Jednak teraz jestem w dobrym zespole, gram dobrze i mam nadzieję, że w końcu udowodnię mu swoje dobre punkty i przy okazji mój zespół wyjedzie z kompletem punktów.

Danny Simpson

Informacje meczowe

Manchester United – kadra: de Gea, Lindegaard, Amos, Rafael, Smalling, Jones, Ferdinand, Vidić, Evans, Evra, Fábio, Valencia, Nani, Fletcher, Carrick, Gibson, Giggs, Park, Young, Rooney, Hernández, Berbatow, Diouf

Newcastle United – kadra: Krul, Harper, Elliot, Simpson, Perch, Williamson, Coloccini, S. Taylor, R. Taylor, Santon, Ferguson, Obertan, Gutierrez, Cabaye, Guthrie, Gosling, Smith, Marveaux, Tiote, Vuckić, Ben Arfa, Demba Ba, Best, Sa. Ameobi, Sh. Ameobi, Løvenkrands

Sędzia główny: Mike Jones

Czas i miejsce rozegrania spotkania: 26.11.2011, godzina 16:00 (15:00 czasu miejscowego); Wielka Brytania, Manchester, Old Trafford

Bramki

Będą? :)

Manchester United, Newcastle United, Premier League, wideo,

W składzie Manchesteru United ponownie ujrzymy Wayne’a Rooneya i Jonny’ego Evansa, którzy odbyli już swoje meczowe zawieszenia.

Pomimo przegranej w FA Cup pocieszeniem dla Fergusona może być fakt, że w niedzielę swoje ligowe spotkanie zremisował depczący po piętach Manchesterowi United Arsenal.

Taki wynik oznacza, że Szkot będzie chciał na St James’ Park powiększyć przewagę nad wiceliderem do 9 punktów, warto pamiętać, że do końca sezonu zostało już tylko 5 meczów. Powtórzenie wyczynu z początku rozgrywek, gdy Czerwone Diabły wygrały z Newcastle 3:0, na pewno poprawiłoby kibicom humory.

Składy

Kadry obu drużyn na mecz

Newcastle United:
Harper, Simpson, Steven Taylor, Ryan Taylor, Williamson, Enrique, Barton, Guthrie, Coloccini, Gutierrez, Ranger, Lovenkrands, Krul, Ferguson, Donaldson, Tavernier, Richardson, Ameobi, Tiote, Perch.

Manchester United:
Van der Sar, Kuszczak, Rafael, O’Shea, Brown, Ferdinand, Smalling, Vidić, Evans, Evra, Fabio, Valencia, Gibson, Anderson, Park, Carrick, Giggs, Nani, Rooney, Berbatow, Hernandez, Owen.

Przewidywane wyjściowe jedenastki wg. goal.com

Newcastle United:
Harper; Simpson, Coloccini, S.Taylor, Enrique; Gutierrez, Barton, Tiote, Guthrie; Ameobi; Lovenkrands.

Manchester United:
Van der Sar; Rafael, Ferdinand, Vidić, Evra; Valencia, Carrick, Giggs, Nani; Rooney, Hernandez.

Wypowiedzi Przedmeczowe

Sir Alex Ferguson na pewno będzie ostrożny przed tym spotkaniem – mówi Pardew. Być może nie będzie się obawiał naszej drużyny, ale reakcji ze strony kibiców, która może zainspirować naszych piłkarzy.

Alan Pardew

Manchester United, Newcastle United,

Nie jestem fanem Internazionale, jednak – przy założeniu, że nie była to zwykła koszulka kupiona na targu, a autentyczny trykot z przed kilkudziesięciu lat – byłbym niezmiernie rad, mając taką w domu. Ciekawe, czy któraś z koszulek, w których w tym sezonie biegają piłkarze klubów z Premier League, będzie potrafiła wzbudzić kiedyś podobne emocje.

Arsenal

Arsenal zgodnie z zaleceniami stowarzyszenia kibiców drużyn Premier League, jako jedna z nielicznych drużyn, zmienia stroje domowe raz na dwa lata. Teraz, po udanym eksperymencie z wprowadzeniem pasów wzdłuż boków trykotu, wraca do tradycyjnego kroju. W ogóle cała nowa kolekcja londyńskiego zespołu bardzo mocno nawiązuje do, udanych dla klubu, wczesnych lat 70tych.

Wyprodukowane przez Nike, biało-czerwone koszulki są genialne w swojej prostocie. Właściwie jedyne, co można zmienić, to nieznacznie zbyt szerokie, czerwone zakończenie rękawków, przez które lepiej prezentuje się wersja z długimi rękawami. To samo tyczy się wyjazdowego trykotu, który zdobiony jest dodatkowo prążkami (lubię prążki), a jego kołnierzyk, w przeciwieństwie do okrągłego z domowego zestawu, wycięty jest w „serek”. Stroje Arsenalu, jak zwykle, stoją na najwyższym poziomie i większość kibiców kanonierów wypowiada się o nich z wielkim zadowoleniem – zresztą również tradycyjnie.

Aston Villa

Miałem mieszane uczucia odnośnie trykotów Nike’a zaprezentowanych przez Aston Ville. Wprawdzie zastosowano ciekawą „kratę” pod rękawami (jak i na spodenkach i skarpetogetrach), ale wydawało mi się, iż brakuje im trochę wdzięku. Z pewnością niekorzystna jest zmiana sponsora, ponieważ w poprzednim sezonie Acorns prezentowało się bardzo ładnie, natomiast, nieszczęśliwie dla estetyki, oprócz nazwy FxPro, na nowych koszulkach znalazło się także hasło, którym ta firma się promuje. Nie jest to może jakaś wielka wada (chociaż spotkałem się z odmiennymi opiniami), ale był to zdecydowanie zbędny zabieg. Mimo wszystko, gdy zobaczyłem piłkarzy z Birmingham na boisku, od razu zdałem sobie sprawę, że Nike, po prostu, poniżej pewnego poziomu nie schodzi i sympatycy Aston Villi powinni być zadowoleni.

Birmingham City

Producent strojów drugiej z drużyn z Birmingham grającej w Premier League obrał dość nietypową formę promocji kolekcji na sezon 2010/11. Otóż, projektanci przygotowali parę wzorów i poprosili o wybranie najładniejszego… kibiców. Najwyraźniej droga obrana przez Xtep była słuszna, ponieważ zaprezentowane przez nich koszulki spotkały się z ciepłym przyjęciem fanów.

Nie przepadam za koszulkami, na których jest tak dużo przecinających się pod różnymi kątami motywów, że trzeba się wysilić, żeby je wszystkie ogarnąć (nieodzownie kojarzą mi się one z IV polską ligą). Jednak koszulki niebieskich są wyjątkowo schludne i chociaż bez rewelacji, to jednak dobrze się prezentują.

Blackburn Rovers

Domowa koszulka Blackburn jest jedną z najładniejszych przygotowanych na nadchodzący sezon. Umbro postawiło na prostotę i zrezygnowało z czerwonych dodatków. Idealną symetrię przełamuje jedynie biały kołnierzyk, a logo producenta jest spoiwem zgrabnie łączącym białą i niebieską połówkę w miłą dla oka całość.

Blackpool

Piłkarzy jednego z trzech beniaminków, konkretnie Blackpool, ubiera firma Carbrini. Stworzona specjalnie na sezon 2010/11 koszulka, z wyjątkiem białego kołnierzyka w „serek”, cała jest pomarańczowa. Myślę, że większość kibiców beniaminka, nie będzie się przejmowała małą oryginalnością nowego stroju, ciesząc się, iż ich ulubieńcy grają w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Bolton

Jeżeli mnie pamięć nie myli, to ostatnim sezonem, w którym Reebok zrobił przyzwoite stroje był ten, w którym Liverpool wygrał Ligę Mistrzów. Od tego czasu, z roku na rok, projektanci tej firmy wymyślają coraz to bardziej ekstrawaganckie, a zarazem gorsze wzory. Ich najnowszy model wygląda niczym spod ręki dziecka, które zmuszono do namalowania zaledwie kilku kresek. Brakuje mi w nim koncepcji, a zarazem wygląda jakby wciąż czekał na dokończenie.

Chelsea

Jakkolwiek, Adidas mógł sobie darować czerwony kołnierzyk, tak domowa koszulka Chelsea prezentuje się naprawdę całkiem nieźle. Tego samego nie można natomiast powiedzieć o pozostałych kompletach. Jestem przeciwnikiem dostosowywania barw użytych w herbie, w taki sposób, aby pasował on kolorystycznie do reszty stroju. Chociaż zabieg ten rzadko się sprawdza (wyjątki stanowią m.in. Bolton i Ajax) i zwykle pozostawia jedynie niesmak, to Adidas zastosował go tworząc koszulki zarówno Chelsea, jak i Liverpoolu.

Poza słabym, wyjazdowym trykotem, natknąłem się również na czarny komplet z turkusowymi dodatkami. Koszulka, kojarząca mi się z drugim zestawem Olimpique Marsylia z sezonu 2008/09 (motyw rąbów i kolorystyka), albo została stworzona wyłącznie na potrzeby europejskich pucharów, albo najprawdopodobniej nie będzie wykorzystywana w ogóle. A szkoda, bo to z pewnością ciekawsza i mniej „kłująca w oczy” alternatywa dla czarnych strojów w pomarańczowe paski.

Wszystko to jednak nic, w porównaniu z jaskrawą, zielonkawą koszulką z przeciętym niebieską linią, granatowym pasem na środku. Jest to najbrzydszy „twór”, w jakim na przestrzeni ostatnich lat przyszło biegać piłkarzom Chelsea. Przynajmniej teraz fani klubu z Londynu mają pewność, że za rok na pewno nie będzie gorzej. Chyba.

Everton

Domowe stroje Le Coq Sportif, w których grają obecnie piłkarze Evertonu są, z wyłączeniem logotypów sponsorów i herbu, całkowicie niebieskie. Natomiast, wywołujący dużo bardziej gorące dyskusje, model stworzony z myślą o spotkaniach wyjazdowych, jest różowy z granatowym pasem na wysokości klatki piersiowej. Jest to odważne posunięcie, które z pewnością nie przekonało wielu osób. Trzeba zaznaczyć, że jest ono inspirowane sezonem 1890/91, kiedy to gracze Evertonu po raz pierwszy w historii sięgnęli po Mistrzostwo Anglii, grając właśnie w różowych koszulkach.

Fulham

Fulham nie tylko zamieniło Roya Hogsona na Marka Hughesa, ale również Nike na Kappa. Zestaw, w którym będą biegać przez najbliższy rok piłkarze z Londynu, przypomina mi koszulkę United z sezonu 2006/07 (oczywiście barwy są inne, ale krój jest bliźniaczo podobny). Moim zdaniem pierwsze stroje prezentują się bardzo dobrze i gdyby nie wyjazdowe koszulki, które nie przypadły mi do gustu, uznałbym, iż Kappa bardzo dobrze „przedstawiła się” kibicom londyńskiej ekipy.

Liverpool

Adidas w swojej najnowszej koszulce dla Liverpoolu nawiązuje do trykotu tegoż zespołu z sezonu 1989/90, kiedy to na Anfield trafił ostatni tytuł Mistrza Anglii. Jakkolwiek lepsza od oryginału, nowa wersja jest zbyt pstrokata i wcale nie powala na kolana.

Lubię prążki, ale wyjazdowa koszulka drużyny z Liverpoolu to najlepszy przykład tego, jak można zniszczyć dobry pomysł. Wszystko za sprawą tego, iż dwukolorowe prążki za bardzo rzucają się w oczy, a czcionka w nazwie sponsora jest zbyt wąska, w wyniku czego wszystko się zlewa i staje się nieczytelne.

Trzeci zestaw doskonale obrazuje to, czego nie lubię w zmienianiu barw herbu. Dobrane kolory sprawiają wrażenie jakbyśmy mieli raczej do czynienia z negatywem, a nie prezentacją jak ma wyglądać koszulka.

Manchester City

Pierwsze stroje City to tradycyjny błękitny z białym zakończeniem rękawków. Koszulka przygotowana przez Umbro na mecze rozgrywane w Manchesterze, ma, tak jak wersja „na wyjazdy”, wygrawerowane prążki, ale o wiele lepszy kołnierzyk. Zestaw wyjazdowy ogólnie wygląda bardziej komicznie, szczególnie, gdy weźmie się pod uwagę skarpetogetry, które z pewnością nie dodają całości powagi.

Manchester United

Pozwolę sobie pominąć pierwsze stroje Manchesteru, ponieważ pisałem o nich już wcześniej (zainteresowanych odsyłam do New Manchester United Home Jersey).

Jeżeli zaś chodzi o nowy komplet wyjazdowy, to nie będę ukrywał – nie zwala z nóg. Nie jest może wybitnie zły, ale piłkarze nie prezentują się w nim najlepiej. Nie podoba mi się również sam pomysł z wykorzystaniem motywu inspirowanego błyskawicą. Szkoda też, że spodenki ewidentnie nie współgrają z koszulką. Całość jednak nie jest odrzucająca, więc nie ma specjalnie powodów do histeryzowania. Szczególnie, że dla wielu wyjazdowy zestaw jest „Tym Ładniejszym Kompletem”.

Niestety przygotowano także tragikomiczne bluzy, w których bramkarze wyglądają niczym żółte, zielone bądź fioletowe – zebry. Chociaż bluzy goalkeeperów zwykle są „rzucające się w oczy”, to uważam, że Nike tym razem niepotrzebnie przekroczył pewną granicę, do której od lat 90tych, nikt się nawet nie zbliżył.

Chciałbym w tym miejscu napisać, że Nike nie popisał się tworząc najnowszą kolekcję i, szczęśliwie, Premier League ominęły takie kiczowate (w pejoratywnym znaczeniu tego słowa) majstersztyki jak stroje FC Porto, Herty Berlin, Werderu Brema czy Juventusu. Muszę to napisać wprost, że przypominające błyskawice zygzaki to, w ostatnich latach, największy niewypał amerykańskiego producenta.

Newcastle United

Kiedy dwa sezony temu Newcastle spadało z ligi, ich sponsorem technicznym był Adidas. Dzisiaj piłkarze The Toons wracają do Premier League w zestawach Pumy. Chociaż, bądź co bądź, oryginalny kołnierzyk mi się nie podoba, a logo producenta na pierwszych strojach można było spróbować umieścić na prawej piersi (symetrycznie względem herbu), to koszulki prezentują się przyzwoicie.

Zaskakujące jest to, jak Puma zmieniając zaledwie kolory obwódki wokół kołnierzyka i usuwając „atrapę mięśni” ze strojów reprezentacji Włoch – potrafiła zrobić fajny, wyjazdowy trykot dla Newcastle.

Stoke City

Stoke City jest jeszcze jedną drużyną, która będzie grała w Premier League w kompletach Adidasa. Zdecydowano się na jednolite rękawy i „rozmazanie” pasów dodatkowymi wstawkami (rozwiązanie trochę podobne do tego jakie wprowadzono w koszulkach Barcelony z ubiegłego sezonu). Moim zdaniem nie są to dobre zmiany i domowe, jak i wyjazdowe, stroje z poprzedniego sezonu wyglądały atrakcyjniej.

Sunderland

Sunderland zdecydował się postawić na prostotę i stroje, w których będziemy oglądać czarne koty w tym sezonie. Wyglądają bardzo estetycznie. Szczęśliwie nowy sponsor nie przytłacza całości, a trykoty są bardzo zgrabne. Umbro pokazało Adidasowi jak należy przygotowywać koszulki w czerwono-białe pasy.

Tottenham Hotspur

Puma przygotowała dla Kogutów aż 6 kompletów na ten sezon. Stroje domowe, wyjazdowe oraz trzecie, ich odpowiedniki na europejskie puchary, różniące się wyłącznie sponsorem.

Podstawowa koszulka Tottenhamu jest tradycyjnie biała z granatowymi dodatkami. Nowy wzór wyglądałby znośnie, gdyby nie niepotrzebny trójkąt pod kołnierzykiem oraz to, że wszystkie wstawki sprawiają wrażenie „uciętych” i niedokończonych. Na obronę nowych strojów trzeba jednak przyznać, że nie można zaprezentowanym zestawom odmówić oryginalności.

Trzeci komplet ma kuriozalny i komiczny wręcz kołnierzyk, dziwny krój oraz nienajlepiej dobrane kolory dodatków. W związku z tym, najlepiej prezentują się drugie stroje, w których podoba mi się, że na jednym rękawie ozdobny pasek jest biały, a na drugim granatowy.

West Bromwich Albion

Pierwsze stroje tego beniaminka prezentują się niemalże fantastycznie. Może niepotrzebne było dodanie guzika przy kołnierzyku (widział kiedyś ktoś koszulkę piłkarską z guzikami? – i tak, wiem, że kiedyś takie robiono), ale tym co tak naprawdę zrujnowało ten zestaw – to duże, czerwone logo sponsora głównego. Gdyby nie ono, byłby to świetny trykot, w którym aż przyjemnie jest się pokazać. Logo HomeServe opatrzone wielkim numerem brytyjskiego telefonu, nie jest jednak tradycyjnym wykorzystaniem miejsca przez sponsora. Sprawia, że chyba każdy, kto zdecyduje się ubrać tę koszulkę, nie oprze się wrażeniu, że jest chodzącą reklamą – wrażeniu, którego brak przywdziewając inne stroje piłkarskie.

West Ham United

Młoty zmieniły sponsora technicznego i w tym sezonie ubierać ich będzie Macron. Nowy dostawca starał się przygotowując stroje nawiązać do historycznych zestawów. Postawienie na proste zestawy było bezpiecznym rozwiązaniem i trudno było źle wywiązać się z zadania zrobienia takich koszulek. Nie prezentują się one jakoś rewelacyjnie, ale też nie ma na co narzekać. Zaznaczę tylko, że mi podoba się sposób zakończenia kołnierzyka „iksem” nawiązującym do dwóch młotów z herbu.

Wigan Athletic

Wiąż zastanawiam się kiedy Wigan doczeka się wreszcie ładnych koszulek. MiFit, czyli nowy dostawca odzieży, zdecydował się spróbować czegoś, czego jeszcze nie było (nie rezygnując jednak ze złotych wstawek), dlatego stroje na sezon 2010/11 będzie charakteryzował duży, biały, niesymetryczny pas, przecinający niebieski trykot wzdłuż lewej piersi. Jak napisałem wcześniej, wciąż zastanawiam się kiedy Wigan doczeka się ładnych koszulek.

Wolverhampton

I wreszcie, nie mniej istotne koszulki przygotowane przez Burra dla wilków, to przykład jak można przygotować porządne stroje specjalnie nie kombinując i nie komplikując sobie pracy. Dobry efekt został osiągnięty poprzez zestawienie prostego kroju z tradycyjnymi barwami klubowymi.

A co Wy myślicie o powyższych koszulkach? Jak je oceniacie? Które Waszym zdaniem mają najwięcej klasy, są najbardziej oryginalne, najładniejsze? I czy zgodzicie się ze mną, że wyjazdowy trykot Interu wygląda jak ciuch do dyskoteki, a nie jak strój piłkarski?

Adidas, Arsenal FC, Aston Villa, Birmingham City, Blackburn Rovers, Blackpool FC, Bolton Wanderers, Chelsea FC, Everton, Fulham FC, koszulki, Liverpool FC, Manchester City, Manchester United, Newcastle United, Nike, Puma, Stoke City, Sunderland, Tottenham Hotspur, West Bromwich Albion, West Ham United, Wigan Athletic, Wolverhampton Wanderers,

Newcastle

Sroki powróciły do gniazda, z którego nigdy nie powinny pozwolić się wypchnąć. Premier League to miejsce, które traci naprawdę wiele bez drużyny Newcastle. The Magpies pomimo odpływu wielu kluczowych zawodników ratujących się z tonącego okrętu ponad rok temu zdołali zwyciężyć z niecałym tuzinem punktów przewagi nad drugim WBA.

Osobiście darzę sporą sympatią ekipę z północy Anglii. Byłbym niezmiernie szczęśliwy gdyby ostatecznie zajęli w lidze drugie miejsce zaraz za Czerwonymi Diabłami. Niestety, nawet jeśli niekiedy wierzę w cuda, to zarówno na tak wysoką lokatę Srok, jak i na ziszczenie się cudów imć Słońca Peru nie liczę. Bez większych transferów podopieczni Chrisa Hughtona mogą niestety bronić się przed spadkiem. Szczytem ambicji wydaje się być miejsce w czołowej dziesiątce, czego szczerze życzę sroczym fanom zasiadającym na jednym z ciekawszych angielskich stadionów w słynnych biało-czarnych koszulkach.

Destrukcja Craven Cottage

Znalezienie sezonu, w którym United nie zanotowali jakiejś kompromitującej porażki jest zapewne niemożliwe. Często wydarzenia te idą w niepamięć, gdyż albo koniec końców nie mają znaczenia (0:1 z Besiktasem w Lidze Mistrzów), albo miały miejsce w rozgrywkach mało ważnych (2:0 z Coventry w Pucharze Ligi). Z drugiej strony, gdy Czerwone Diabły zawodzą na całej linii w spotkaniach prestiżowych jak choćby przeciwko Liverpoolowi (1:4) czy trzecioligowemu Leeds (0:1), strata trzech punktów lub odpadnięcie z rozgrywek boli szczególnie – widok triumfujących Scouserów na Old Trafford dla wielu to dla wielu trauma. Mimo wszystko są to przypadki pojedyncze, niepowtarzające się raz za razem. Prawie zawsze.

Kto od dwóch sezonów skutecznie upokarza Manchester United? Tegoroczny finalista Ligi Europejskiej* – Fulham FC. Na własnym terenie Wieśniaki w sezonie pewnie wygrali z United 2:0, a ów mecz czerwonymi kartkami okupili Paul Scholes i Wayne Rooney. The Cottagers okazali się drużyną zdecydowanie lepszą sprawiając, że walka o prymat w kraju pomiędzy Manchesterem a Liverpoolem nabrała sporych rumieńców. Dziewięć miesięcy później Londyńczycy gościli nas również w czasie dołka. Świetnie wykorzystali naszą niedyspozycję i dosłownie zjechali nas równo z ziemią aplikując tercet trafień. To była deklasacja.

Miarka się była przebrała i już na wiosnę bieżącego roku pokonaliśmy Fulham 3:0. Zwycięstwo u siebie to tylko część zemsty. Nadszedł czas zapłaty niepokornym włościanom w ich domu, trzeba upokorzyć Wieśniaków na skromnym Craven Cottage, które przyniosło nam tyle hańby. Musimy ich zniszczyć!

Liverpool poza czwórką – Lubię to!

Jakżebym mógł nie wspomnieć o naszym ulubionym Liverpoolu? Bardzo mi się podoba idea stałego pobytu tego klubu poza ścisłą czołówką występującą w Champions League. Gwarantem tego może okazać się choćby wzmacniająca się ekipa Manchesteru City, która na dzień dzisiejszy wydaje się mieć większe szanse na walkę o klubowe mistrzostwo Europy 2012. Nie mam nic przeciwko temu, aby The Citizens weszli do pierwszej czwórki kosztem Scouserów.

W wylot The Reds poza miejsca promujące do Ligi Europejskiej nie wierzę. Musiałby nastąpić jakiś kataklizm w zespole prowadzonym przez Roya Hodgsona. Za to nawet katastrofy naturalne nie powinny być potrzebne, aby już tradycyjnie Stevie i spółka stracili szanse na mistrzostwo Anglii już na półmetku rozgrywek, chociaż i tak matematyczne możliwości niewątpliwej rewolucji w Premier League będą nas dręczyć aż do marca.

Tottenham mocno

Czytając o tym, że Manchester City wyprzedzą Liverpool można było odnieść wrażenie, iż zapomniałem o Tottenhamie. Nic podobnego. Oczywiście nie lubię The Citizens, a przy okazji pewną dozą sympatii darzę Kogutów, co implikuje moją zachciankę, by Londyńczyków sklasyfikowano wyżej.

W sezonie 2009/2010 pokazali już, iż stać ich na bardzo dobre występy, a w decydującym spotkaniu pokonali właśnie ekipę Roberto Manciniego. Teraz będzie trudniej. Arabscy szejkowie nie skąpią grosza na nowych zawodników, szatnia na Eastlands pęka w szwach, a zespół ma być budowany z myślą. Przy takich przygotowaniach, transfery Spurs wyglądają blado. Ale, jeśli wierzyć wypowiedziom, Kogutom nie brakuje ambicji, by obronić doskonałą dla nich lokatę. Na dokładkę fakt, że w pewnym momencie zbyt duża ilość piłkarzy ofensywnych przyniesie spory ferment w City, sprawia, iż Tottenham nie pozostaje bez szans.

Czas Arsenalu

Gdzie się podziały te dobre czasy, gdy Red Devils o majstra konkurowały bezpośrednio z Arsenalem? Po co w ogóle wepchała się Chelsea i oddaliła wizje tych epickich pojedynków? Pytania retoryczne, acz stawiane przez wielu fanów Manchesteru United.

Bezsprzecznie chcę widzieć United na szczycie tabeli po 38 kolejkach. I to jest cel główny. Miło będzie natomiast, jeśli od wielu lat nazywany drużyną przyszłości Arsenal na serio włączy się do walki o mistrzostwo Anglii. Zawsze to jakaś odmiana od The Blues, a Kanonierzy wydają się idealnym kandydatem do sprawiania nam kłopotów. Liverpoolu i Man City nie lubię, Tottenham i Aston Villa są z kolei nierealni. Wystarczy natomiast rzucić okiem na Youtube, gdzie wiele filmików dokumentujących starcia MU z AFC dowodzi, iż jest to dobry pomysł. Swoją drogą, szkoda, że w naszych szeregach nie ma już Roya…

FA Cup

Niby są ważniejsze rozgrywki, niby krajowe puchary to tylko deser do pełnego dwudaniowego obiadu złożonego z mistrzostwa kraju i Europu. Kluczowe jest tutaj słowo niby. Przecież nieprawdą jest, iż zdobycie najstarszego piłkarskiego na świecie w świątyni angielskiego futbolu – Wembley – to niespecjalne uwieńczenie sezonu. Ostatni raz, gdy podopieczni Fergiego wznieśli w górę puchar miał miejsce w nieudanym roku 2004. W ciągu sześciu lat od owego wydarzenia doszliśmy już do finału, gdzie uznaliśmy wyższość Chelsea, odpadaliśmy też w nieciekawych okolicznościach z Leeds, Portsmouth i Evertonem.

Sukces w rzeczonych rozgrywkach możliwy jest w dwóch przypadkach. Pierwszy, z góry odrzucony, to postawienie na Puchar Anglii kosztem ligi i pucharu Europy. Drugi to brak kontuzji i szeroka, wysokowartościowa ławka umożliwiająca rotację przy tak dużej ilości spotkań w sezonie. Jasne, że, jak w każdych play-offach, potrzebujemy czegoś jeszcze. Tym czymś jest szczęście, najzwyczajniejszy fart niezwykle potrzebny w tego typu sytuacjach.

Te szczególne Diabełki

Uprzedzam, rzucę sloganem. Dobra drużyna to nie indywidualności, ale zgrany, kompletny kolektyw. Mimo to, skupię się na poszczególnych zawodnikach, których powodzenie leży mi najbardziej na sercu.

• Wayne Rooney – musi zapomnieć o mistrzostwach świata, a kontuzje muszą unikać go. Należy mu się korona króla strzelców i ponad 40 bramek w sezonie. Jest w stanie to osiągnąć pod warunkiem gry na dogodnej dla siebie pozycji i odciążeniu od odpowiedzialności za ilość strzelanych goli przez kogoś innego.
• Javier Hernandez – to właśnie młodego Meksykanina typuję na partnera do ataku dla Wayne’a. Chicarito w wysokiej formie może sprawić, iż Wazza poczuje się pewniej i bardziej na luzie, a wówczas – bójcie się! Przy okazji gwiazda Javiera niech rośnie powoli, ale sukcesywnie.
• Jonny Evans – nie życzę źle ani Vidiciowi, ani Ferdinandowi, ale nareszcie mamy kogoś, kto może śmialo z nimi konkurować. Przy coraz częstszych kontuzjach Rio i w sumie niepewnej przyszłości Nemanji na Old Trafford zaistniała potrzeba tego trzeciego. Nie będzie nim Smalling (ten czwarty obok Browna), ale właśnie Evans – błyskotliwy Irlandczyk, a przede wszystkim wychowanek. Życzę jak największej ilości występów i śmiałej rywalizacji o miejsce w wyjściowej jedenastce.
• Darron Gibson – mało kto docenia w nim coś innego niż sławetne nietypowe umiejscowienie pewnej części ciała w jego nodze. Ale od tego chłopaka wkrótce będzie się razem z innym Darkiem (którego wielkość cenię, ale jestem spokojny co do niego) ustalać wyjściowy skład. Póki co – nabierać doświadczenia i udowadniać niedowiarkom swoją wartość. Aha, bym zapomniał – nareszcie rozerwie tę piekielną siatkę!
• Nani – krótko i treściwie. Mam nadzieję, że będzie kontynuował ten styl i poziom gry, który zapoczątkował na wiosnę bez uderzeń sodówki a’la jego nażelowany poprzednik.
• Tomek Kuszczak – należy mu dać szansę we wszystkich spotkaniach pucharowych oraz niektórych Ligi Mistrzów. Nie wątpię, że Polak jest przygotowany na zastąpienie Edwina Van Der Sara między słupkami bramki United. Musi to jednak udowodnić solidnymi występami na przestrzeni całego roku. Inna sprawa czy Sir Alex rzeczywiście widzi w nim następcę Holendra.

Przygotowanie gruntu pod zmiany

Fergie zda sobie sprawę z tego, że młodość nie trwa wiecznie. Ważne, aby nie stało się to zbyt późno. Nie mówię tu o abdykacji z trenerskiego tronu, ale o bezbolesną zmianę warty na kilku pozycjach. O posadę bramkarza się nie boję, ale Scholesa i Giggsa nie sposób wysłać na emeryturę ot tak. Ile znaczy rudowłosy Paweł, przekonaliśmy się w meczu o Tarczę Wspólnoty. O wartości i entej już młodości Ryana nie wspomnę. A lata lecą. Sir Alex w tym sezonie przygotuje zespół na ewentualność odejścia jednego z członków starej gwardii. Przede wszystkim postawi na Naniego i Gibsona, którzy stopniowo będą przejmować obowiązki starszych kolegów aż do momentu, gdy doświadczeni pomocnicy wraz z Garym Nevillem zawieszą buty na kołku.

Logiczne myślenie każe mi zaprzestać marudzenia i bawienia się w proroka, bo wiadomym jest jak nikłe jest prawdopodobieństwo trafnego przewidzenia wszystkich powyższych wydarzeń. Zapewne gdzieś w okolicach 1:1000000. Chociaż, nie od dziś wiadomo, że szansa jedna na milion sprawdza się w dziewięciu przypadkach na dziesięć.

*Tak, w tym roku Liverpool też tam gra.

Arsenal FC, Darron Gibson, FA Cup, Fulham FC, Javier Hernandez, Liverpool FC, Nani, Newcastle United, Tomasz Kuszczak, Tottenham Hotspur, Wayne Rooney,

Spotkanie pomiędzy Manchesterem United a Newcastle United rozpocznie się w poniedziałek o godzinie 21.00 czasu polskiego!

Kadry meczowe

Manchester United: Van der Sar, Kuszczak, O’Shea, Neville, Rafael, Vidić, Brown, Evans, Smalling, Evra, Fábio, Valencia, Nani, Cleverley, Gibson, Scholes, Carrick, Fletcher, Park, Giggs, Rooney, Owen, Berbatov, Chicharito.

Newcastle United: Harper, Coloccini, Enrique, Nolan, Williamson, Barton, Guthrie, Carroll, Routledge, Lovenkrands, Perch, Taylor, Smith, Gutierrez, Xisco, Forster, Ameobi, Krul, Ranger.

Skrot spotkania

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Manchester United, Newcastle United,

Korzystając z okazji – już wkrótce wracamy z wyborami naszego Dream Teamu. Skończyliśmy na lewej pomocy. Teraz przyszła pora na środek pola. Jeśli chcesz nam pomóc, prosimy o podsyłanie własnych kandydatów na następne pozycje za pomocą specjalnego formularza.

1. Everton 4-4 Liverpool, 1991

Pierwsze derby, o których warto napisać, odbyły się w Londynie w 1991 roku. Na Goodison Park Everton podejmował Liverpool. Był to mecz rewanżowy w ramach FA Cup (pierwsze spotkanie zakończyło się wynikiem 1-1). Everton wyrównywał aż czterokrotnie. Ostatecznie gospodarze wygrali w drugiej połowie dogrywki po golu Dave’a Watsona. Jak się potem okazało, był to koniec Kenny’ego Dalglisha na stanowisku trenera Liverpoolu.

2. Tottenham 4-5 Arsenal, 2004

Cóż to był za mecz! Gdy Martin Jol został trenerem Tottenhamu niektórzy twierdzili, że będzie wiązać się to z powodzią bramek. Przepowiednia okazała się trafna. Ci sami piłkarze, którzy pod wodzą Jaques’a Santiniego nie grzeszyli skutecznością, nagle zaczęli trafiać do bramki bardzo często. Nie było inaczej w derbach Londynu, podczas których padł swoisty rekord Premier League. Po raz pierwszy w historii zdarzyło się bowiem, że strzelcami bramek zostało 9 różnych piłkarzy! Remis z 4:4 na Emirates z poprzedniego sezonu jest tylko niewiele mniej ekscytujący od tego meczu ;-)

3. Barcelona 3-3 Real Madryt, 2007

Z boisk angielskiej Premier League przenieśmy się na moment do Hiszpanii. W 2007 roku odbyły się derby, które śledził prawdopodobnie cały piłkarski świat. Lionel Messi, mający wtedy niespełna 19 lat, strzelił hat-tricka. Co ważne – trzecią bramkę zdobył w doliczonym czasie gry pozwalając drużynie ze stolicy Katalonii wywieźć 1 punkt.

4. AC Milan 3-4 Inter, 2006

Tym razem bierzemy pod lupę włoski Mediolan. Derby stolicy mody okazały się prawdziwym dreszczowcem dla kibiców. Zlatan Ibrahimovic zaraz po rozpoczęciu drugiej połowy ustalił wynik na 3:0 dla Interu, następnie duet Marco Materazzi & Clarence Seedorf postarał się o czwartą bramkę. Pomimo przegrywania czterema, powtarzam: czterema oczkami, Milan nie poddał się i atakował bramkę rywali, co bardzo się opłaciło. Alberto Gilardino oraz Kaka zdołali zmniejszyć rozmiary porażki strzelając trzy gole. (Tak przy okazji – sławna włoska obrona coś nie popisała się w tym meczu ;-))

5. Manchester City 2-3 Manchester United, 1993

A teraz niespodzianka – mecz Czerwonych Diabłów, o którym pisałem w wstępie. Co prawda nie padło w nim tyle goli co w ostatnich derbach, ale ten mecz był równie emocjonujący. W pierwszej połowie Niall Quinn wpakował aż dwie bramki zespołowi z Old Trafford. Jednak jak na prawdziwe Diabełki przystało, piłkarze United odrodzili się jak feniks z popiołów i wygrali mecz 3:2. Ale czy taka walka może kogokolwiek dziwić, jeśli właśnie wtedy w koszulce z Diabełkiem na piersi biegał charyzmatyczny, niezwykły, wspaniały, genialny, utalentowany, waleczny jak lew… Eric Cantona :-)? Oprócz Francuza należy wymienić także Roya Keane’a oraz Petera Schmeichela, który popisał kilkoma świetnymi interwencjami.

6. Celtic 2-4 Rangers, 2008

Przyszła pora na inny derbowy klasyk – któż bowiem nie słyszał o sławnych meczach pomiędzy Celtikiem i Rangersami? Co tu dużo mówić… zobaczcie sami:

7. Newcastle United 1-2 Sunderland, 2000

Tym razem niestety bez filmiku. Rok wcześniej Ruud Gullit nie wystawił w derbach legendy Newcastle – Alana Shearera. Zespół przez niego prowadzony przegrał je 1:2. Bobby Robson nie popełnił tego błędu, ale i tym razem piłkarze musieli uznać przewagę Sunderlandu. Gary Speed bardzo szybko dał prowadzenie zespołowi Newcastle, pokonując bramkarza przeciwników już po 180 sekundach. Czarne Koty potrzebowały ponad 68 minut, aby strzelić wyrównującą bramkę (Don Hutchison). Niespełna osiem minut później Niall Quinn popisał się piękną główką, która wyprowadziła Sunderland na prowadzenie. Irlandczyk podarował jednak prezent faulując w polu karnym jednego z przeciwników. Rzut karny wykonywał nie kto inny jak Alan Shearer, ale niestety nie poradził sobie z dobrze dysponowanym Thomasem Sorensenem. Tym samym piłkarze Sunderlandu mogli cieszyć się z następnego historycznego zwycięstwa.

8. Sporting Lizbona 5-3 Benfica, 2008

Portugalski akcent w naszym zestawieniu. Rui Costa już w 20. minucie daje prowadzenie Benfice. Dziesięć minut później Nuno Gomes strzela drugą bramkę. Jednak Sporting nie daje za wygraną – Djajo, Liedson oraz Derlei zdołali strzelić trzy gole. W 82. minucie wyrównuje Rodrigeuez, ale Vukevic i Pupo jakimś cudem pokonują bramkarza przeciwników jeszcze dwukrotnie, ustalając wynik spotkania na niesamowite 5:3.

9. Sheffield Wednesday 2-1 Sheffield United, 1993

Wracamy na bliskie nam angielskie boiska. W 1993 roku ponad 75 tys. ludzi oglądało półfinał FA Cup na legendarnym stadionie Wembley. Chris Waddle otworzył wynik spotkania, dając prowadzenie zespołowi Sheffield Wednesday. Alan Cork, który obiecał, że nie będzie się golić, dopóki United będzie grało w pucharze, strzelił wyrównującą bramkę. Gdy na zegarze pulsowały upływające sekundy Mark Bright ustalił ostateczny wynik spotkania. Sheffield Wednesday przeszło do finału, gdzie przegrało z Kanonierami.

10. Fulham 2-2 Chelsea, 2008

Strzelony w ostatniej minucie wyrównujący gol Clinta Dempseya pozwolił Fulham uratować przynajmniej jeden punkt po dwóch bramkach Franka Lamparda. Uff… kibice United musieli wtedy odetchnąć z ulgą ;)

Everton, FC Liverpool, Liverpool, Manchester City, Manchester United, Newcastle United,

Przypatrzmy się nieco bliżej sezonowi 2008/2009 w wykonaniu „Srok”. Początek nie zwiastował nadchodzącej katastrofy, satysfakcjonujący remis 1-1 z Manchesterem United oraz zwycięstwo z Boltonem wlały nieco optymizmu w serca fanów. Niestety następne spotkania nie były już tak udane, Newcastle bardzo często remisowało, a sytuacja zaczęła się pogarszać, w pierwszych 10 kolejkach odnieśli jedynie 2 zwycięstwa. W połowie sezonu fani musieli na dobre pożegnać się z aspiracjami pucharowymi, nie pomogły nawet zwycięstwa z Portsmouth czy Tottenhamem, święta i porażka z Wigan zapoczątkowały kolejną fatalną serie spotkań.

Sytuacja pogarszała się z kolejki na kolejkę. W końcu 4 marca na St. James Park zawitał lider i obrońca tytułu – Manchester United. Nieciekawa sytuacja w tabeli sprawiała, że każdy punkt w spotkaniu z tak trudnym rywalem byłbym zbawieniem, zaczęło się niespodziewanie dobrze, gdyż po bramce Lovendrkasa „Sroki” prowadziły 1-0. Tą bramką Duńczyk przerwał trwającą 1311 minut serię Edwina van der Sara, który pobił rekord Anglii pod kątem czystego konta w meczach ligowych. Kibice Newcastle nie cieszyli się zbyt długo z prowadzenia, gdyż już 11 minut później wyrównał Wayne Rooney. W 56 minucie St. James Park na dobre uciszył Berbatov, który ustalił wynik spotkania na 1-2.

Po tym spotkaniu podopiecznym Alana Shearera ciężko się już było podnieść. Remis z Hull oraz porażki z Arsenalem i Chelsea sprawiły, że wizja występów w Championship w sezonie 2009/2010 stawała się coraz realniejsza. W końcu nastąpił zryw, w 36 kolejce po 3 miesiącach przerwy Newcastle rozniosło u siebie Middlesbrough 3-1, zwycięstwo było o tyle ważne, że Boro było jednym z bezpośrednich rywali w walce o utrzymanie. Niestety już następne spotkanie sprowadziło wszystkich na ziemię, porażka z dobrze dysponowanym Fulham sprawiała, że ostatni mecz na Villa Park był meczem o wszystko.

Plan na 38 kolejkę był jasny – Newcastle przynajmniej remisuje z podopiecznymi Martina O’Neila, a Hull City przegrywa z nowymi-starymi mistrzami Anglii, Manchesterem United. Kiedy Darron Gibson pokonał bramkarza Hull City, na St. James Park wybuchła wielka radość. Niestety samobójcza bramka Duffa, a następnie heroiczna, choć wybitnie nieskuteczne walka o jeden z najcenniejszych punkcików dla Newcastle w tej dekadzie została przegrana. Nieskutecznością raził Michael Owen (tak, tak, ten nasz, jakże skuteczny ostatnio Michael), a Viduka, Martins czy Nolan niezbyt kwapili się do zmiany rezultatu. „Sroki” spadły z ligi i stały się prawdopodobnie największym rozczarowaniem ostatniego sezonu.

Newcastle nie należało co prawda do drużyn, z którymi spotkania elektryzowały kibiców, choć nas, kibiców Manchester United, ten spadek chyba niespecjalnie cieszy, ponieważ „Czerwone Diabły” radziły sobie z nimi nad wyraz dobrze. Wystarczy przypomnieć 6-0 z sezonu 07/08. Spośród zawodników Manchesteru najbardziej za Newcastle będzie z pewnością tęsknił Wayne Rooney, który wybitnie upodobał sobie strzelanie na St. James Park.

Kibice byli w szoku, a pozostałe kluby Premier League już szykowały się na wyprzedaż, którą Newcastle musiało przeprowadzić, ponieważ sytuacja finansowa klubu, jest mocno nieciekawa. Zarząd musi zadbać teraz o pokrycie długu, który wynosi aż 106 mln funtów, Newcastle jest pod tym kątem 17 na świecie. Spadek z Premier League to oprócz spadku poziomu piłkarskiego, także ogromne zmniejszenie dochodów. Pieniądze, które „Sroki” otrzymałyby za występy oraz prawa telewizyjne do Premier League są nieporównywalne, z tymi w Championship. Wszystko to sprawia, że szefowie klubu mają teraz ogromny ból głowy, jak tu zaoszczędzić, ale zarazem szybko powrócić do najwyższej klasy rozgrywkowej.

Kibice jeszcze nie pozbierali się po spadku do Championship, a tu nagle spadła na nich wiadomość o utracie Michaela Owena oraz Obafemiego Martinsa. Obaj strzelili po 8 bramek w ostatnim sezonie i byli najskuteczniejszymi strzelcami swojego zespołu. Kolejnym ciosem dla fanów była klęska z Leyton Orient, które pokonało Newcastle w sparingu przedsezonowym 6-1. „Sroki” grały w tym spotkaniu prawie podstawowym składem i wielu fanów sądzi, że piłkarze mogli specjalnie odpuścić ten mecz, aby zwrócić uwagę zarządu, na tragiczną sytuacje kadrową klubu.

Koniec końców kontraktu nie przedłużył Alan Shearer, w przyszłym tygodniu najprawdopodobniej poznamy nowych właścicieli klubu, a trenerem może zostać Kevin Keegan. Wszystko to jednak przyćmiła wiadomość o śmierci legendy Newcastle, sir Bobby’ego Robsona. Był on legendą Newcastle, kimś, kim dla nas jest sir Alex Ferguson, więc nikogo nie powinien dziwić smutek fanów Newcastle United:

Narodziny nie są początkiem a śmierć nie jest końcem. Już na meczu sobotnim widać było ze patrzy na ten świat nieobecnym wzrokiem, był ale w taki sposób jakby go tu w ogóle nie było. Odeszła legenda, dla fanów MU legendą jest Ferguson, dla nas taka samą legendą był, jest i będzie Sir Bobby Robson. Futbolowy świat stracił pewna niezastąpioną cząstkę. Szacunek dla tego miłego staruszka.

Komentarz Batty’ego z nufc.pl

Wydaje się, że na St. James Park spadły wszystkie możliwe nieszczęścia w bardzo krótkim czasie. Być może wielu czytelników znów będzie miało za złe, że tekst nie dotyczy Manchesteru, jednak uważam, że warto czasem wyjrzeć poza Old Trafford i spojrzeć na to co dzieje się na innych stadionach. Oczywiście nic nie możemy zrobić, jednak ja życzę temu klubowi jak najszybszego powrotu do Premier League. Co Wy sądzicie na temat ekipy z St. James Park? Kto jest winny całej tej sytuacji?

Czy „Srokom” uda się powrócić do najlepszej ligi świata? Zapraszam do dyskusji!

Newcastle United,