Krótko przed zakończeniem pierwszej części spotkania bardzo niefortunnie upadł Vidić. Kapitan naszej ekipy opuścił boisko na noszach, ale nic nie zapowiadało jeszcze, że mamy do czynienia z jakąś poważną kontuzją. Ostateczna diagnoza lekarzy potwierdziła jednak najczarniejsze scenariusze. W tym sezonie musimy już sobie radzić bez Nemanji.

Mówiąc krótko, sytuacja w United jest obecnie naprawdę nieciekawa. Przednie formacje prezentują formę daleką od oczekiwanej (mecz z Wolves to dopiero pierwszy krok do stwierdzenia, że zdanie to przestaje być aktualne), obrona ze względu na częste roszady nie może złapać odpowiedniego rytmu, a jeśli dodamy do tego słabą dyspozycję kluczowych graczy (np. Rooney, Evra), to doskonale wyjaśnia, czemu tegoroczne rozgrywki wyglądają tak, a nie inaczej. Regularna gra Vidy miała być jednym z fundamentów, na którym oprze się nasza odbudowana forma. Niestety wszystko wskazuje na to, że w tym momencie pojawia się nowe zmartwienie i obawiam się, że jeszcze nieraz w tym sezonie odczujemy boleśnie absencję naszego kapitana.

Vidić, choć nie grał regularnie w ostatnich miesiącach, zawsze kiedy już pojawił się na boisku, potrafił wprowadzić niezbędny spokój w naszych szeregach defensywnych. Choć obecnie nie stanowi już wspólnie z Ferdinandem takiego monolitu jak kilka sezonów temu, to ciągle najbardziej ufam właśnie tej dwójce stoperów. Można narzekać, że Rio to już nie ten sam gracz co kiedyś, a wiek ma na niego niekorzystny wpływ, ale uważam jednak, że obecność na boisku serbskiego partnera znacząco wpływa na dyspozycję Anglika. Zresztą można nawet zaryzykować stwierdzenie, że nasza linia obrony jest obecnie uzależniona od gry Nemanji. Nic dziwnego, skoro poza wspomnianym już Ferdinanem i Evrą do gry w bloku defensywnym pretendują bracia da Silva, Jones, Smalling i Evans, a więc gracze bardzo utalentowani, ale także młodzi, potrzebujący oparcia w doświadczonych kolegach. Zupełnie osobnym tematem, który jednak wywiera równie duży wpływ na dyspozycję naszej defensywy, jest problem ciągłego przesuwania Smallinga i Jonesa na prawą stronę obrony lub – w przypadku tego drugiego – nawet do drugiej linii.

Przechodząc dalej, warto zastanowić się, jak rozwiązać problem zastąpienia naszego kluczowego gracza. My jako kibice możemy oczywiście snuć wiele teorii i przygotowywać świetne plany taktyczne, jednak o tym jak będzie naprawdę zdecyduje oczywiście sir Alex Ferguson. Szkot tymczasem, co potwierdził mecz z Wilkami, nadal konsekwentnie stawia na Johnego Evansa. Trudno mi odgadnąć, co kieruje naszym managerem, jednak wierząc w jego intuicję (na pewno bardziej niż w talent Irlandczyka), pozostaje mi godzić się z takim stanem rzeczy. Tym samym to właśnie nasz wychowanek pozostaje obecnie pierwszym kandydatem do występowania u boku Ferdinanda, który raczej – o ile pozwoli mu na to zdrowie – będzie kierował naszą defensywą. Osobiście jednak wątpię, czy Evans jest postacią, która powinna stanowić o sile naszej obrony. W meczu z Wolverhampton ustrzegł się większych błędów, jednak przyjdzie nam się mierzyć jeszcze z o wiele mocniejszymi ekipami i obawiam się, że wówczas Johny może okazać się zwyczajnie za słaby. Niestety dobre występy dwa sezony temu i brak odpowiedniego progresu to za mało moim zdaniem, aby liczyć na grę w pierwszym składzie.

Jak wiadomo upór Sir Alexa jest wyjątkowo mocny i zazwyczaj nie bierze się z niczego, tak, więc liczę, że będę musiał jeszcze odwołać swoją opinię o Evansie. Jednak gdyby obrany plan się nie powiódł istnieje wciąż bardzo proste, wręcz oczywiste rozwiązanie, którego Szkot zdaje się nie dostrzegać. Wystarczy desygnować do gry w środku Smallinga. O ile w przypadku Jonesa można uznać, że roszady są uzasadnione, bo przekładają się na dobrą grę to uważam, że pozycją wręcz stworzą dla Smallinga jest właśnie centrum obrony. Były piłkarz Fulham nie tylko przez swoje fizyczne podobieństwo do Ferdinanda jest moim odczuciu idealnym partnerem dla Rio. Długotrwała absencja Vidica mogłaby być nawet w pewnym sensie pozytywną okolicznością, która pozwoliłaby młodemu Anglikowi zająć pozycję stopera na dłuższy czas. Taka długotrwała próba z pewnością pozwoliłaby Chrisowi nabrać niezbędnego doświadczenia i wyeliminować niektóre błędy, wynikające z małego doświadczenia, które pojawiały się np. na początku tego sezonu. Wówczas być może przed kolejnymi rozgrywkami to właśnie kapitan Albionu musiałby udowadniać, że to on bardziej zasługuje na miejsce u boku Vidica niż jego młodszy kolega.

Wszystko to niestety obecnie sfera planów i nadziei. W pierwszej kolejności, kontuzja Vidicia, skoro już się przytrafiła, powinna zostać należycie wykorzystana przez młodszych graczy, którzy postarają się udowodnić, że są w stanie zastąpić kapitana. Szczerze mówiąc, to dla nas jako fanów United, powinno być obojętne czy zadanie to wypełni Evans czy Smalling, a być może jeszcze Jones. Ważne, aby drużyna jak najmniej odczuła powstałą absencję. Jeśli ktoś jest skrajnym optymistą, będzie liczył, że Evans ponownie wzniesie się na wyżyny umiejętności i ponownie będzie prezentował formę, z czasów swego chyba najlepszego sezonu, kiedy zastępował kontuzjowanego Ferdinanda. Inni, nastawieni bardziej realistycznie, będą mieli nadzieję, że w środku defensywy pojawi się Smalling lub Jones i udowodni, że tytuły najzdolniejszych obrońców młodego pokolenia na Wyspach nie były nadawane bezpodstawnie.

kontuzje, Manchester United, Nemanja Vidic, Premier League,

Zazwyczaj, oceniając pracę środka obrony drużyny, bierze się pod uwagę czyny obu defensorów, dziś przychodzi rozliczać ich z sezonu oddzielnie. Nie jest to łatwe zadanie, ale Nemanja Vidić, bohater dzisiejszego tekstu, w tym roku dostarczył sporo materiału do oceny, grając wiele i z wieloma partnerami u boku. Łącznie serbski obrońca wyszedł na boisko 47 razy (35 razy w lidze, co jest jego osobistym rekordem), zawsze wyprowadzając swoją drużynę na boisko jako kapitan i rozpoczynając mecz w pierwszym składzie. Jest to pewna innowacja w stosunku do poprzednich sezonów, kiedy to kapitanem był coraz częściej kontuzjowany Gary Neville. Serbowi od początku jego gry w Manchesterze partnerował Rio Ferdinand, kompanem w obronie był 25 razy, 13-krotnie czynił to „nowy” Chris Smalling, a 9 razy Jonny Evans. Urodzony w Użicach zawodnik strzelił także 5 bramek (wszystkie w lidze, co jest jego osobistym rekordem). 9-krotnie karany był przez sędziów, z czego dwie kartki dostał w marcowym spotkaniu z Chelsea, co poskutkowało czerwoną, ostrymi reprymendami ze strony niektórych kibiców „Czerwonych Diabłów” i absencją w późniejszym, przegranym zresztą, meczu z Liverpoolem, a także wygranym z Boltonem.

Pora odłożyć na bok statystyki i zająć się samą grą Vidicia. Ten sezon zaczął z wysokiego C, dobrze spisując się z Jonnym Evansem u boku w pierwszych sierpniowych meczach. Po dwóch udanych dla Serba spotkaniach przyszedł czas na ostre reprymendy po wyjazdowym remisie z Fulham. Okazało się to jedynie jednorazowym występkiem, bo w następnym meczu z West Hamem 30-latek znów prezentował dobrą formę. Utrzymał ją także po przerwie reprezentacyjnej, nieźle radząc sobie w spotkaniach z drużynami z Liverpoolu – Evertonem (bramka) i samym Liverpoolem. Wkrótce jednak dyspozycja Nemanji uległa pogorszeniu, a seria kiepskich spotkań zapoczątkowana meczem z Boltonem pod koniec września trwała ponad miesiąc, kiedy to gracz z „15″ na plecach popełniał praktycznie w każdym meczu kilka prostych, dziecinnych błędów. Forma kapitana miała wpływ na cały zespół – na przełomie września i października Manchester United zanotował serię 4 meczów bez zwycięstwa. Wkrótce jednak zarówno Vidić, jak i jego drużyna obudziła się z letargu, czego owocem było między innymi zwycięstwo nad Tottenhamem, w którym udział miał grający wyśmienite spotkanie (okraszone golem) Serb.

Wydawało się, że Nemanja Vidić już wrócił do formy i blok defensywny stanie się ponownie zaporą nie do przejścia. Nic bardziej mylnego – serbski obrońca wciąż nie zachwycał, imponując jedynie w najważniejszych starciach, co udowodnił, unieszkodliwiając w spotkaniu z Manchesterem City linię ofensywną rywala. Kilka dni później Vidić znów zagrał niezłe spotkanie, tym razem przeciwko Aston Villi. Serb po raz trzeci w sezonie trafił do siatki, dzięki czemu po udanym comebacku dał swej drużynie remis na trudnym terenie. Niestety, po dobrych spotkaniach Nemanja znów wrócił do przeciętności. Z niej wyrwał go dopiero wyśmienity mecz z Arsenalem, zwyciężony 1:0. Z dobrą formą Vidić kroczył przez grudzień, nie zawodząc w meczach z Sunderlandem i Birmingham. Również nowy rok nie był w stanie wytrącić reprezentanta Serbii z tego stanu, gdyż ten nie do przejścia był w meczach z WBA, Stoke, a także z „Kogutami”, którym już po raz drugi zalazł za skórę.

Tegoroczne wahania formy u Vidicia kolejny raz dały się jednak we znaki – niezbyt dobrze zakończył on styczeń, nie popisując się także podczas pierwszej porażki w sezonie, z Wolves. Świetnie zaprezentował się z kolei w meczu z City, po raz kolejny przykrywając czapką napastników z tej gorszej niebieskiej części Manchesteru. Dobrze zagrał także w Marsylii w ramach rozgrywek Ligi Mistrzów, nie popisując się jednak w następnym meczu z Wigan. Później przyszedł czas na kolejną porażkę, tym razem z Chelsea. Wielu kibiców wypomina kapitanowi United czerwoną kartkę w tym spotkaniu, zapominając, że przed tym zdarzeniem Serb należał do najlepszych na boisku. Chcąc nie chcąc, musiał za swe postępki zapłacić i razem z absencją, przerwaną udanym spotkaniem z Arsenalem w FA Cup, ulotniła się też gdzieś forma serbskiej skały.

Tak też przyszedł czas na jeden z najgorszych występów Vidicia w karierze, czyli kwietniowy mecz z West Hamem. Nie dość, że tworzył dziurawą w pierwszej połowie obronę „Czerwonych Diabłów”, to jeszcze cudem uniknął czerwonej kartki za faul na Carltonie Cole’u. Kto wie, jakby to wyglądało w drugiej połowie spotkania, gdyby nie Wayne Rooney, dzięki któremu Manchester United ze stanu 0:2 wyciągnął na 4:2.

Wylany kubeł zimnej wody i „suszarka” ze strony sir Alexa Fergusona musiały podziałać na Serba, gdyż wreszcie ustabilizował on swą formę, nie zawodząc (choć należy przypomnieć o tym, jak łatwo ograł go przy bramce w półfinale FA Cup Yaya Toure) i grając, jak na kapitana przystało. Serię tę przerwał słabszy mecz z Arsenalem, w którym należy przypomnieć jego wybicie piłki ręką na rzut rożny przy świetnej sytuacji dla „Kanonierów”, zrekompensowany świetnym spotkaniem z Chelsea, w którym Vidić zdobył gola dającego mistrzostwo Anglii. W ostatnich meczach sezonu, wliczając w to finał Ligi Mistrzów z Barceloną, Nemanja Vidić nie wspiął się na wyżyny, nie dając jednocześnie powodów do niezadowolenia z jego postawy.

Podsumowując – po dobrym sierpniu (na 8) przyszedł czas na przeciętny wrzesień, październik i listopad (na 6,5). Następnie Nemanja Vidić bardzo dobrze grał w grudniu i styczniu (na 8,5), zachowując tę formę na luty (na 8). Utrzymał ją także w marcu (na 7,5). Z kolei kwiecień i maj w wykonaniu Serba wypadły nieźle (na 7), choć nie obyło się bez drobnych wpadek. Tak więc w szkiełku i oku Serb wypadł naprawdę nieźle, uzyskując wysoką średnią notę 7,5. Warto dodać też, że Vidić mimo nieco słabszego sezonu od poprzednich wciąż jest jednym z najlepszych, jeśli nie najlepszym obrońcą Premier League. Znalazł się w wybranej przez graczy jedenastce roku, nominowany był też do nagrody dla piłkarza roku według piłkarzy, wygrywając jednocześnie plebiscyt na gracza sezonu według władz Premier League.

Teraz, mając dane podane jak na tacy, sam odpowiedz sobie, drogi Czytelniku, na pytanie zawarte we wstępie tekstu.

Moment chwały: grudzień 2010 i styczeń 2011
Moment słabości: kwietniowy mecz z West Hamem
Ogólna ocena: 8/10

Nemanja Vidic,

Znamy już siedmiu kandydatów do tytułu PFA Players’ Player of the Year, jak również do PFA Young Player of the Year. Aby być uwzględnionym do tej drugiej nagrody, na starcie rozgrywek piłkarz nie może mieć skończonych dwudziestu trzech lat. Oba tytuły przyznawane są niezależnie i może zdarzyć się nawet sytuacja, w której któryś z graczy nominowanych w obu kategoriach zostanie uznany zawodnikiem sezonu, a jednocześnie nie zdobędzie nagrody dla najlepszego młodego piłkarza.

Charlie Adam

Niewątpliwie Charlie jest kluczową postacią beniaminka z Blackpool. Dzięki swojej wspaniałej postawie przykuł uwagę wielkich klubów. Mówi się o zainteresowaniu jego osobą przez United, gdzie trzeci na liście najczęściej faulujących, ukarany już jedenastoma (najwięcej w lidze) żółtymi kartonikami piłkarz, miałby zostać następcą Paula Scholesa. Już podczas zimowego okienka transferowego starały się go pozyskać Liverpool oraz Tottenham, jednak Ian Holloway słusznie uważa, że w wielkiej mierze od Adama zależy postawa drużyny i nie zdecydował się go sprzedać. Między innymi dzięki znakomitemu wykonywaniu stałych fragmentów gry kapitan Mandarynek jest, z dziewięcioma* trafieniami na koncie, najlepszym strzelcem swojego zespołu.

Gareth Bale

Nominowany w obu kategoriach walijski skrzydłowy rozegrał właśnie najlepszy w swojej karierze sezon w… Champions League. Nie mogę oprzeć się jednak wrażeniu, że pomimo bardzo dobrej postawy na lewej flance, opuścił nieco loty i, biorąc pod uwagę wyłącznie mecze w ramach Premier League i brytyjskich pucharów, w tym roku nie prezentuje się tak absolutnie niewiarygodnie, jak w to miało miejsce w poprzednich rozgrywkach. W dalszym ciągu pozostaje jednak znakomitym piłkarzem, który w całej rozciągłości zasługuje na wszystkie spotykające go wyróżnienia.

Samir Nasri

Francuz miał niesamowicie udany początek sezonu. Podczas nieobecności Fabregasa i van Persie’ego to właśnie Nasri był wiodącą postacią w Arsenalu i w dużym zakresie od jego postawy i strzelanych przez niego goli zależały wyniki ekipy Wengera. Po okresie, w którym Samir wymieniany był jako główny kandydat do zdobycia Players’ Player of the Year oraz wydawało się, że nic nie jest w stanie zatrzymać Chelsea przed sięgnięciem po mistrzostwo Anglii, blask byłego gracza Olympique Marsylia nieco przybladł, niemniej swoją grą zapracował on na otrzymaną nominację.

Scott Parker

Jeżeli West Ham utrzyma się w lidze, to będzie to zasługa głównie rewelacyjnej postawy Parkera. Nie strzelił on może wielu bramek i nie powala ilością asyst, ale ciężko przecenić jego znaczenie dla drużyny. Znakomitym przykładem jest spotkanie, w którym po pierwszych czterdziestu pięciu minutach Młoty przegrywały z West Bromwich Albion 3:0. W przerwie meczu to właśnie Scott, a nie manager West Hamu, Avram Grant, przemówił w szatni do zawodników i natchnął ich w taki sposób, że w drugiej połowie odrobili stratę trzech goli i zdołali wywieźć do wschodniego Londynu jeden punkt.

Carlos Tevez

Gdyby nie kontuzja, która wykluczyła go z gry przez najbliższy miesiąc, w mojej opinii, to właśnie Carlos byłby głównym faworytem do zdobycia korony króla strzelców. Jest nie tylko kapitanem, ale także prawdziwym liderem i jednym z tych zawodników, na których Manchester City może zawsze polegać. Argentyńczyk strzela bramki z wyjątkową regularnością i to właśnie jemu Citizens zawdzięczają tak wysoką pozycję w lidze. Tevez przez cały sezon był głównym motorem napędowym swojego zespołu i prezentował równą, bardzo wysoką formę.

Rafael Van der Vaart

Jednym z najlepszych – jak nie najlepszym – transferem letniego okienka było zakontraktowanie Rafaela Van der Vaarta. Jego pierwszy sezon w Premier League niewątpliwie należy uznać za bardzo udany, chociaż również w przypadku Holendra można mówić o stopniowej obniżce formy. Mimo wszystko sposób, w jaki były gracz Realu Madryt wkomponował się w sposób gry Tottenhamu, zasługuje na uznanie.

Nemanja Vidić

Nemanja jest jednym z filarów defensywy zespołu, który nie przegrał ligowego spotkania aż do marca. Jego dyspozycja w tym sezonie jest – jak zwykle – powalająca. Nieważne, czy jego partnerem na środku obrony jest Rio Ferdinand czy Chris Smalling, Vidić nieustannie prezentuje najwyższy poziom i słusznie został jednym z siedmiu nominowanych w tym roku piłkarzy. Jeżeli do jego fantastycznej postawy w działaniach destrukcyjnych dodamy 4 trafienia z ligowych potyczek, otrzymamy obraz jednego z faworytów do otrzymania nagrody.

Nieobecni

Kandydatów do ostatecznego triumfu pozostało tylko siedmiu. To z pewnością zbyt mało, aby znaleźli się wśród nich wszyscy piłkarze warci nominacji. Chyba najbardziej rozczarowany musi być Dimitar Berbatov, ponieważ po ciężko przepracowanym okresie przygotowawczym zamknął usta większości krytyków, poprawiając dwa elementy jego gry, na które narzekano najwięcej. Obecnie w jego postawie widać zdecydowanie większe zaangażowanie niż w poprzednim sezonie, ale przede wszystkim Bułgar zaczął strzelać gole. Wiele wskazuje na to, że Berbatov zostanie zdobywcą największej liczby bramek zdobytych w Premier League, ale to okazuje się być nie wystarczające do tego, by znaleźć się wśród kandydatur do tytułu piłkarza roku. Na pewno strzelcowi trzech hattricków w tym sezonie nie pomógł brak ciągłości w trafianiu do bramek przeciwników, jak też to, że coraz częściej jego miejsce w wyjściowej jedenastce zajmuje młody Javier Hernandez.

Niezrozumiałe może być również niedocenienie postawy Naniego. Portugalczyk z dziewięcioma golami i osiemnastoma asystami jest niekwestionowanym liderem w punktacji kanadyjskiej. Były gracz Sportingu Lizbona przez cały sezon utrzymuje równą, wysoką formę i niewątpliwie wyróżnia się na tle pozostałych zawodników. Chociaż ciężar odpowiedzialności za postawę United został w tym roku rozłożony na barki kilku zawodników, Nani z całą pewnością nieustannie odgrywa kluczową rolę w zespole i nie gra w każdym meczu po 90 minut wyłącznie z powodu rotacji, dzięki której sir Alex Ferguson utrzymuje swoich piłkarzy wypoczętych i głodnych gry od początku aż do końca rozgrywek.

Wiele osób uważa, że błędem jest brak nominacji dla Jacka Wilshare’a. Ten niezwykle uzdolniony i wciąż rozwijający się zawodnik przebojem wdarł się do drużyny Kanonierów. Rozgrywa obecnie świetny sezon i odgrywa coraz większą rolę w zespole Arsène Wengera. Moim zdaniem jakkolwiek Jack jest wielkim talentem i ma szanse stać się jednym z najlepszych pomocników na świecie, tak w tym roku konkurencja jest zbyt wielka i, słusznie, na swoją kolej musi jeszcze poczekać.

Young Player of the Year

Seamus Coleman jest najmniej znanym ze wszystkich nominowanych w tym roku zawodników. Ten gracz Evertonu, który przebywając na wypożyczeniu w Blackpool, pomógł wywalczyć Mandarynkom promocję do najwyższej klasy rozgrywkowej, jest bardzo ofensywnie usposobionym obrońcą. Przed Colemanem, wykupionym z Sligo Rovers za jedyne 60 tysięcy funtów, rozpościera się fantastyczna przyszłość w Premier League.

Joe Hart nie bez powodu jest obecnie pierwszym wyborem Fabio Capello, a Roberto Mancini odsyła przez niego na ławkę rezerwowych Shay’a Givena. Już od początku ubiegłego sezonu Anglik dokonuje w bramce niesamowitych rzeczy. W tym „jedynie” potwierdza, że jest jednym z najlepszych bramkarzy na świecie. Nagrody dla najlepszego piłkarza bardzo rzadko trafiają w rękawice goalkeeperów, ale brak nominacji dla Harta należałoby uznać za wielką niespodziankę.

Ostatnim kandydatem do nagrody młodego piłkarza roku jest zdobywający przebojem zarówno uznanie w Premier League, jak i serca fanek Manchesteru z całego świta – Chicharito. Javier Hernandez zaliczył swoje pierwsze trafienie w debiucie przeciwko Chelsea i od tego czasu nieprzerwanie udowadnia, że jest nie tylko wyśmienitym zmiennikiem, ale także posiadającym fantastyczne umiejętności urodzonym strzelcem bramek. O jego klasie i nieprzeciętnych zdolnościach świadczy również to, że sir Alex pozwala mu rozpoczynać mecze kosztem aktualnego lidera klasyfikacji strzelców – Dimitara Berbatova.

Z pewnością rozczarowany brakiem nominacji może być Andrew Carroll, najdroższy angielski piłkarz w historii. Nie tylko stał się on obiektem jednego z największych transferów w dziejach Premier League, ale jest również zdobywcą już trzynastu ligowych goli (żaden inny młody piłkarz nie może pochwalić się taką ilością trafień) oraz podstawowym zawodnikiem drużyny aspirującej o miejsce w Lidze Mistrzów. Niektórzy więc mogą być zdumieni brakiem gracza Liverpoolu w siódemce finalistów.

Co Wy myślicie o nominowanych zawodnikach? Kto Waszym zdaniem zasłużył najbardziej na wyróżnienie w tym roku, a kto faktycznie je otrzyma? Czyjej kandydatury brakuje najbardziej i czy ktoś nie zasłużył na wyróżnienie, które go spotkało? Już jutro dowiemy się, czy piłkarze zrzeszeni w The Professional Footballers’ Association myślą podobnie i kogo uznali najlepszym piłkarzem i najlepszym młodym piłkarzem w rozgrywkach sezonu 2010/11. Zachęcam wszystkich do wzięcia udziału w ankietach oraz zostawienia komentarzy pod artykułem.

* Statystyki za oficjalną stroną Barclays Premier League, aktualne na 15 kwietnia 2011.

Carlos Tevez, Charlie Adam, Gareth Bale, Nemanja Vidic, Players' Player of the Year, Rafael van Der Vaart, Samir Nasri, Scott Parker,

Od tamtej pory wszystkie piękniejsze połowy zawodników noszą powyższy przydomek. O klubie z Old Trafford, jego meczach, zawodnikach wiemy już wszystko, a czy znamy kobiety, które są bliskie sercom naszych ulubieńców? Czy znamy panie, z którymi gwiazdy Manchesteru United najprawdopodobniej spędzą dziś Dzień Zakochanych? Sądzę, że nie i właśnie dlatego z okazji Walentynek dzisiejszy artykuł poświęcony jest trafionym strzałą Amora Czerwonym Diabłom, a w szczególności ich partnerkom. Poznajmy zatem United’s WAGs!

Edwin Van der Sar / Anne-Marie van Kesteren

Żoną „latającego Holendra” jest Anne-Marie van Kesteren. Pora pobrała się w maju 2006 roku. Edwin wraz z Anne-Marie ma dwójkę dzieci – Joe i Lynn. Bardzo ważnym momentem w małżeństwie był grudzień 2009 roku, kiedy żona van der Sara doznała udaru mózgu i jej stan określony został jako bardzo ciężki. Choroba małżonki wiązała się z decyzją o zawieszeniu kariery przez bramkarza Manchesteru United. Na całe szczęście historia udaru Anne-Marie zakończyła się happy endem, a Edwin przez kolejne sezony strzegł z powodzeniem bramki Czerwonych Diabłów.

Tomasz Kuszczak / Ewelina

Nasz rodzynek w zespole Sir Alexa Fergusona po raz pierwszy publicznie zaprezentował swoją życiową wybrankę podczas gali UNICEF w 2008 roku. Piękna blondynka ma na imię Ewelina. Polskiej parze dwa lata temu urodziła się córeczka, której nadali imię Laila Vanessa.

Patrice Evra / Sandra Evra

Nasz obrońca z „trójeczką” na plecach jest mężem Sandry. Po transferze Patrice’a z AS Monaco na Old Trafford sam piłkarz niejednokrotnie podkreślał, że angielski klimat nie odpowiada jego małżonce. Na całe szczęście Sandra, podobnie jak jej mąż, przystosowała się do życia na Wyspach Brytyjskich, dzięki czemu kibice Manchesteru United mogą co tydzień oglądać jednego z najlepszych bocznych obrońców świata w swoim zespole. Państwo Evra są szczęśliwymi rodzicami Lenny’ego.

Gary Neville / Emma Hadfield

Starszy z braci Neville 16 czerwca 2007 roku poślubił Emmę Hadfield. Owocem miłości Gary’ego i Emmy są córki Molly i Sophie. Ślub byłego już piłkarza United obył się w katedrze w Manchesterze. Romantyczny Gary oświadczył się swojej wybrance w 2005 roku podczas wakacji na Malcie i ofiaował jej czterokaratowy pierścionek o wartości 170 000 $.

Nemanja Vidić / Ana Ivanović

Wybranką kapitana Czerwonych Diabłów jest Ana Ivanović. Z jedną z najbardziej seksownych tenisistek świata Anę łączy jednak tylko to samo imię i nazwisko. Lepsza połowa Nemanji Vidica jest natomiast absolwentką ekonomii Uniwersytetu Belgradzkiego. Para ma dwóch synów: Lukę i Stefana. Być może któryś z młodych jeszcze Vidiciów pójdzie w ślady taty?

John O’Shea / Yvonne Manning

John O’Shea jest żonaty z Yvonne Manning. Ślub zawodnika United z piękną Yvonne został poprzedzony przez długie lata narzeczeństwa. Ceremonia była dość skromna – znalazły się na niej tylko rodziny i przyjaciele państwa młodych. A pomyśleć, że swego czasu naśmiewano się z Johna, że jest… gejem.

Rio Ferdinand / Rebecca Ellison

Wybranką Rio jest Rebecca Ellison. Oboje są rodzicami syna o imieniu Lorenz, który urodził się w 2006 roku. Defensor United oświadczył się Rebecce w 2007 roku na wakacjach w Las Vegas. Para przełożyła jednak termin ślubu ze względu na narodziny ich drugiego dziecka. Synek Rio Ferdinanda ma na imię Tate i urodził się w sierpniu 2008 roku. Rebecca i defensor United pobrali się w czerwcu 2009. Państwo Ferdinand to ludzie z fantazją, czego dowodem był ich ślub, a raczej miejsce i sposób przygotowania tej ceremonii. Goście otrzymali zaproszenia w formie paszportu i nie wiedząc, dokąd jadą, musieli stawić się na lotnisku w Gatwick, gdzie czekał na nich samolot. Miejscem docelowym okazały się Karaiby, gdzie Rio i Rebecca powiedzieli sobie sakramentalne „tak”.

Ryan Giggs / Stacey Cooke

7 września 2007 roku podczas skromnej ceremonii weteran Manchesteru United Ryan Giggs poślubił swoją partnerkę Stacy Cooke. Dziewczynka Liberty Beau i chłopiec Zach Joseph są dziećmi Stacy i pomocnika Czerwonych Diabłów. Na co dzień państwo Giggs żyją w odosobnieniu w Worsley nieopodal Manchesteru. Być może to Stacey jest „dopalaczem”, który sprawia, że „walijski Czarodziej”, pomimo swojego wieku, czaruje świetną formą każdego sezonu.

Michael Carrick / Lisa Roughead

Ślub Michaela Carricka odbył się tego samego dnia co ożenek Stevena Gerrarda i Gary’ego Neville’a. Wybranką defensywnego piłkarza ekipy Sir Alexa Fergusona jest Lisa Roughead. Państwo Carrick są rodzicami córki Louise i syna Jaceya.

Paul Scholes / Claire Froggatt

Paul Scholes ożenił się z ukochaną z dzieciństwa – Claire Froggatt. Arron, Alicia i Aiden to trójka dzieci Scholesów. Claire to elegancka kobieta z klasą, która lubi prezentować się w odpowiednim świetle i dobrze wyglądać przed kamerami.

Darren Fletcher / Hayley Grice

Darren Fletcher jest podwójnym szczęściarzem, ponieważ jest ojcem bliźniaków – Jacka i Tylera. Mamą chłopców jest Hayley Grice, z którą w czerwcu 2010 r. pomocnik United stanął na ślubnym kobiercu. Para jest razem już 12 lat, a poznała się w jeszcze za czasów szkolnych w liceum w Wallsend.

Nani / Daniela Martins

Wybranką naszego skrzydłowego jest urocza Daniela Martins. Podobnie jak w przypadku Tomka i Eweliny oczekujemy ślubu Portugalczyka ze swoją piękną partnerką. Hmm, ciekawe jak duży wpływ miała Daniela na tak dobrą formę Naniego w obecnym sezonie?

Michael Owen / Louise Bonsall

Diabelska „siódemka” w czerwcu 2005 roku poślubił Louise Bonsall. Michael i Louise mają czworo dzieci. Najstarsza córka Gemmy Rose urodziła się dwa lata przed ślubem rodziców, syn James Michael Owen 6 lutego 2006 roku. 29 października 2007 roku natomiast świat ujrzała druga córka Michalea i Louise – Emily May. 26 lutego 2010 roku na świat przyszła ich trzecia córka – Jessica. Para poznała się w latach ’80 ubiegłego stulecia jeszcze w szkole podstawowej. Ciekawe, której drużynie mocniej kibicowała wybranka Owena: Liverpoolowi czy teraz United?

Wayne Rooney / Coleen Rooney

Wayne i Coleen są jedną z najbardziej celebryckich par piłkarskich na Wyspach Brytyjskich. Państwo Rooney poznali się w ostatnim roku szkoły średniej. Długa znajomości Rooneya i Coleen dowodzi tego, że piękna Angielka jest z zawodnikiem Czerwonych Diabłów z powodu swojej miłości, a nie – jak wielu twierdzi – dla pieniędzy. Rooney przed ślubem przyznał się do korzystania z usług prostytutek w czasach, gdy jeszcze był zawodnikiem Evertonu. Jak się okazało powyższy skandal nic nie nauczył Wazzy, gdyż w sierpniu 2010 roku na światło dzienne wyszła kolejna „historia miłosna” napastnika Manchesteru United z prostytutką – Jennifer Thomson, z którą spotykał się w czasie ciąży jego żony. Małżeństwo Rooneyów przeszło ciężką próbę, lecz na całe szczęście wszystko zakończyło się szczęśliwie i Coleen wybaczyła zdradę swojemu mężowi.
Bez cienia wątpliwości Rooneya nazwać można delikatnie „burakiem”! Miejmy nadzieję, że nie doczekamy się kolejnych ekscesów z udziałem gwiazdy United. Mając taką żonę jak Coleen, Wayne nie powinien szukać doznań w objęciach innych kobiet. Rooneyowie są rodzicami synka – Kai Wayne’a Rooneya, który urodził się 2 listopada 2009 roku.

Powyższy artykuł należy traktować w ramach ciekawostki. Zostały w nim przedstawione tylko wybrane „lepsze połówki” piłkarzy Manchesteru United. Na pewno można byłoby uzupełnić ten skład kobietami Dimitara Berbatova czy Owena Hargreavesa lub wspomnieć o WAGs byłych zawodników Czerwonych Diabłów, mam tu na myśli wybranki Cristiano Ronaldo czy żonę Davida Beckham – Victorię. Niestety, musiałem pominąć je w obawie o serwer Redloga, który mógłby po prostu paść z powodu zbyt wielu zdjęć płci pięknej. Być może dzisiejszy artykuł przykuwa większą uwagę męskiej części kibiców Manchesteru United, gdyż w niektórych przypadkach jest na czym „zawiesić oko”. ;-) Mam jednak nadzieję, że Panie Kibicki nie będą miały mi tego za złe.

Darren Fletcher, Edwin van der Sar, Gary Neville, John O'Shea, Michael Carrick, Michael Owen, Nani, Nemanja Vidic, Patrice Evra, Paul Scholes, Rio Ferdinand, Ryan Giggs, Tomasz Kuszczak, WAGs, Wayne Rooney,

Kariery obu zawodników też się różniły. Evra, po rocznych treningach w Paris St. Germain został zaproszony do gry w malutkim włoskim klubie z Sycylii, Marsala. Już w wieku 17 lat musiał przenieść się do Włoch, gdzie bardzo szybko się usamodzielnił. W następnym sezonie występował już na zapleczu włoskiej ekstraklasy, jednak w ciągu całego sezonu zaliczył zaledwie trzy występy. Wracając do Francji w roku 2000, trener Nicei zmuszony był znaleźć zastępstwo dla kontuzjowanego lewego obrońcy i wyznaczył do tej roli ówczesnego napastnika, Evrę, który swojej pozycji już nie zmienił. Z kolei Nemanja Vidić niedługo przed swoimi 15. urodzinami podpisał kontrakt z Red Star Belgrad. Gdy Evra przenosił się do Nicei, Serb wyjechał do Suboticy na roczne wypożyczenie. Zadziwił trenera z Belgradu i ten włączył go w następnym sezonie do pierwszego składu drużyny, a po 12 miesiącach mianował zaledwie 22-letniego piłkarza kapitanem.

Evra przed przyjściem do Manchesteru United występował w AS Monaco. W najlepszym dla siebie – na tym etapie kariery – sezonie, 2003/04, Francuz swoimi występami na lewej stronie boiska zadziwiał wielu obserwatorów. Wpadł w oko Carlosowi Queirozowi, który prowadził wówczas Real Madryt. To z AS Monaco w ćwierćfinale Ligi Mistrzów odpadli Królewscy. W kolejnej rundzie rozgrywek na Evrę czekała rosnąca w siłę potęga Romana Abramowicza. Po 10 minutach meczu z Londyńczykami, Jimmy-Floyd Hasselbaink agresywnym atakiem rozciął mu nogę w taki sposób, że było mu widać kość. Zagroził klubowemu lekarzowi, że jeśli będzie namawiał trenera na zdjęcie go z boiska, to go zabije. W przerwie meczu owinął mu solidnie kostkę bandażem. Przez kolejny miesiąc, łącznie z finałem Ligi Mistrzów, Evra występował z kawałkiem… piersi z kurczaka w bucie. Pomagało mu to zmniejszać ból. Śmieje się, że po końcowym gwizdku przegranego finału mięso wyglądało na trochę ugotowane. Bliznę po starciu z Hasselbainkiem ma do dziś.

Nemanję Vidicia Sir Alex Ferguson po raz pierwszy widział w akcji, nieświadomie, w listopadzie 2002 roku na Stade de France. Wybrał się tam, ponieważ jak sam mówił wielokrotnie, nudzi mu się w przerwach reprezentacyjnych, a wtedy w lubianym przez niego Paryżu, Francuzi mierzyli się towarzysko z Jugosławią. Vidić był świeżo upieczonym reprezentantem kraju, miesiąc wcześniej zadebiutował przeciwko Włochom w eliminacjach do Euro 2004. Trener Jugosławii zdecydował się wystawić w obronie tylko trzech zawodników, dzięki czemu gospodarze bez problemu wygrali 3:0.

Po trzech latach Fergusona znów przyciągnęło do Vidicia, tym razem świadomie. Występował on wówczas w Spartaku Moskwa, do którego z etykietą najdroższego obrońcy w historii rosyjskiej piłki przechodził w lipcu 2004 roku. Podekscytowany jego występami w Rosji, pod koniec roku 2005 zadzwonił do Serba i umówili się na spotkanie. 5 stycznia 2006 roku za około 7 milionów funtów na Old Trafford trafił 25-letni Vidić. Historia transferu Patrice’a Evry wyglądała inaczej. Ze względu na kontuzję Gabriela Heinze szybko poszukiwano jego solidnego zastępcy, a jednym z polecających Francuza Fergusonowi był Carlos Queiroz. Na Evrę polował także Inter Mediolan i Liverpool, ale jak sam piłkarz wyznaje, po sukcesie jaki w Manchesterze odniósł jego rodak, Eric Cantona oraz bezpośredniej rozmowie z Sir Aleksem Fergusonem nie miał już wątpliwości gdzie chce kontynuować karierę.

Początki obu zawodników nie były łatwe. Vidiciowi trudno było znaleźć optymalną formę, ponieważ sezon w Rosji skończył się w połowie listopada. W Evrze pokładano wielkie nadzieje, gdyż w klubie obok Mikaëla Silvestre’a był jedynym zdrowym lewym obrońcą. Ogrywali się razem w rezerwach, gdzie w pierwszym meczu trener podjął decyzję o zdjęciu ich z boiska po zagraniu zaledwie 45 minut. Piłkarze byli przerażeni. Zastanawiali się po co się w ogóle godzili na transfer. Francuz został rzucony na głęboką wodę. Swój debiut zaliczył w derbach Manchesteru, na stadionie rywala. W dniu meczu, o godzinie 9 rano, widział Louisa Sahę i Mikaëla Silvestre’a jedzących makaron. Podkusiło go, żeby też spróbować. Czuł się źle i wymiotował w swoim pokoju, ale nie chciał o tym nikomu mówić, żeby nie pomyślano, że przestraszony chce się wymigać od gry. Pierwsza połowa meczu (nigdy przedtem nie grał tak wcześnie – w południe) w jego wykonaniu była kompletnie nieudana, a na jego flance szalał Trevor Sinclair. Na drugą część meczu już nie wyszedł, a Ferguson powiedział mu w szatni, żeby usiadł na ławce i w spokoju oglądał angielską piłkę.

Nie wiemy, ilu zawodników po takim debiucie by się poddało. Evra się nie poddał. Jak sam wspomina po pięciu latach, ten mecz to jedno z jego najlepszych wspomnień z pobytu w United. Dlaczego? Głównie dlatego, że to jego pierwszy mecz w czerwonej koszulce. Dlaczego jeszcze? Ponieważ uświadomiło mu to, że nie osiąga się szczytu kariery samym występem w finale Ligi Mistrzów. Zrozumiał, że w piłce nożnej bez przerwy trzeba nad sobą pracować, a szczególnie w Anglii należy zwrócić na to większą uwagę. I w taki sposób Evra, który nigdy wcześniej nie chodził na siłownię, w Carrington stał się jej stałym bywalcem. W podobny sposób wypowiada się Vidić. Uważa on, że dobrze jak od czasu do czasu przychodzą słabsze mecze, gdyż wtedy trafia do ciebie, że nie jesteś idealny i nieustannie musisz doskonalić swoje umiejętności. Francuz widział, jak przez tydzień po przegranej z City każdy w klubie chodził ze zwieszoną głową i zdał sobie sprawę, że w tym klubie nie ma miejsca na porażki. Jeszcze bardziej zaskoczony był tym, że na mecz Pucharu Anglii z Burton Albion, grającym kilka klas rozgrywkowych niżej przyszedł komplet widzów, 75 tysięcy. Dopiero wtedy zrozumiał jakiego klubu jest częścią.

Wszystko zaczęło się układać lepiej, kiedy pod koniec lutego 2006 roku Manchester United sięgnął po Puchar Ligi Angielskiej. Zdobycie trofeum dodało drużynie pewności siebie, a nowym zawodnikom pokazało, że trudności nie będą trwały wiecznie. Nemanja Vidić zaczął częściej grać u boku Rio Ferdinanda (w moich oczach stawał się bardziej Nemanją Vidiciem, niż piłkarzem który przypomina mi rysami twarzy pewnego trenera skoków narciarskich). Patrice Evra miał pecha w postaci Mikaëla Silvestre’a. Forma jego rodaka naprawdę imponowała pod koniec sezonu. Osobiście mam taką migawkę z jego ówczesnych występów – związaną także z Vidiciem. Serb wślizgiem na połowie rywala wywalczył piłkę, trafiła ona pod nogi Silvestre’a, a ten 50-metrowym crossem do Wayne’a Rooneya zaliczył asystę przy jego golu w ligowym spotkaniu z Arsenalem.

I choć Evra przez pierwsze miesiące pobytu w Anglii obawiał się, że nie doczeka już jako zawodnik United przygotowań do nowego sezonu, wszystko ułożyło się pozytywnie. Półroczna adaptacja w nowym środowisku okazała się wystarczająca dla dwójki obrońców i bez problemu wkroczyli w sezon 2006/07 – według Nemanji Vidicia – najważniejszy. Uzasadnia krótko: forma jaką drużyna prezentowała przez 10 miesięcy była niesamowita, a tytuł mistrza Anglii po czterech latach posuchy dodał całemu klubowi niebywałej pewności siebie. Takiej, na której w następnych dwóch sezonach zbudowany został sukces w kraju i Europie. Solidnych fundamentów zbudowanych w tamtym okresie nie zniszczyła nawet porażka w finale Pucharu Anglii z Chelsea.

To właśnie porażka po dogrywce z Londyńczykami, obok finału Ligi Mistrzów z 2009 roku jest największym zawodem Vidicia podczas gry w Manchesterze United. Uważa, że z Chelsea zabrakło szczęścia, a z Barceloną mogli i powinni wygrać. Szczególnie, że jak uważa Evra, Katalończycy zagrali dobrze, ale nie rewelacyjnie. Był to pierwszy raz, kiedy Francuz widział United nie grające w swoim stylu. United, które miało szansę na zwycięstwo, ale ostatecznie go nie osiągnęło. Piłkarze jednak doceniają swoje osiągnięcie, ponieważ wystąpić w dwóch finałach Ligi Mistrzów pod rząd nie jest łatwo. Potrzebujesz zarówno regularności, jak i szczęścia. I właśnie to szczęście, które potrzebne jest w Lidze Mistrzów, powoduje, że cenniejsze dla Serba jest mistrzostwo Anglii. Tam liczy się konsekwencja i stała forma, którą prezentujesz każdego tygodnia, przez okres 10 miesięcy.

Skomplikowane początki, pozycja na boisku i brak przyjaciół w nowym środowisku zmusiła obu piłkarzy do lepszego poznania się. Dziś są naprawdę dobrymi kumplami. Jak wspólnie zgodnie twierdzą, najważniejsza na boisku jest rozmowa. Wychodzą z założenia, że trzeba komunikować się ze sobą bez przerwy, wskazywać popełniane błędy i zwracać uwagę na dobre strony rywala. Evra jest szczęśliwy, że obok siebie ma kogoś takiego jak Vidić, pozwala mu to z mniejszymi oporami angażować się w akcje ofensywne, ponieważ wie, że na wypadek jakiegoś błędu, prędzej czy później i tak naprawi go Serb, jego zdaniem ktoś nie do przejścia. Serb, który całkiem niedawno, w meczu z West Bromwich Albion przypadkiem potraktował Evrę ciosem z łokcia w twarz, dodając potem sympatyczne „Szczęśliwego Nowego Roku”. Francuz się zastanawia jak to możliwe, że tak szybko zleciało mu pięć lat u jego boku.

Od aktualnego sezonu Nemanja Vidić jest kapitanem Czerwonych Diabłów. Za jakiego kapitana uważa go Evra?  Jest to bardzo dobry lider, który nie zawodzi reszty piłkarzy. I mimo tego, że w drużynie jest na dobrą sprawę wiele inspirujących piłkarzy, jak Rio Ferdinand, Ryan Giggs czy Paul Scholes, to Serb swoimi zwycięskimi pojedynkami z przeciwnikami dodaje reszcie zawodników wiary w swoje możliwości. Wiele ludzi porównuje Vidicia do Steve’a Bruce’a, który pełnił tę funkcję w latach 90-tych, ale ten podkreśla, że chce tworzyć swoją własną markę i zakończyć porównania. Czasem musi umieścić głowę w miejscu, w którym niektórzy nie umieściliby nawet nogi i nie jest to łatwe, ale nie ma przesadnych oporów, ponieważ nie chce przegrać walki o piłkę. Jak sam tłumaczy, jego zadaniem jest zabierać ją przeciwnikom. Sir Alex Ferguson wybrał idealnego kapitana. Zawodnika, który rzadko jest kontuzjowany, a swoją pewnością siebie i niezawodną grą mobilizuje kolegów.

Podczas pobytu w United Serb stał się liderem na boisku, a kim stał się Evra? Francuz jest klubowym DJ-em. Przed każdym meczem w spokoju przygotowuje w domu listę piosenek do zaprezentowania kolegom. Zmienia ją za każdym razem, ponieważ da się usłyszeć protesty, jeśli dwa mecze pod rząd puszcza ten sam kawałek. Miesza gatunki, żeby trafić do każdego – dlatego można trafić na angielską muzykę, trochę rytmów R’n’B oraz na rytmy brazylijskie. Jeśli za puszczanie muzyki zabiera się ktoś inny niż Pat, w szatni słychać gwizdy. Kiedy ten nie może pojechać na wyjazdowe spotkanie, DJ-em jest Nani. Jednak Vidić uważa,  że średnio mu to wychodzi, bo tylko Patrice umie nastroić drużynę, podczas gdy Portugalczyk od razu zapuszcza ostre i szybko męczące piosenki. Rio Ferdinand czasem kłóci się z Evrą, że to jego iPod jest najlepszy, ale Francuz nieskromnie uważa, że nie ma racji, bo na jego jest wszystko, każdy znajdzie coś dla siebie… spośród 4000 pozycji. Kiedy ktoś woła „Pat, puść muzykę” to wszyscy wiedzą, że właśnie się zaczyna mecz. Tanecznym hymnem w szatni jest „Rise up” Yvesa Larocka. Jeśli ktoś mówi, że jest za głośno, Patrice odpowiada „spokojnie” i daje jeszcze głośniej. Pewnego dnia zaprezentował w szatni twórczość zwycięzcy francuskiego „Idola”, Christophe’a Willema, a po paru dniach słyszał, jak niektórzy trenerzy podśpiewują refren jego najpopularniejszego utworu „Double je”.

Po przyjściu do United Patrice Evra poświęcił sporo czasu na studiowanie historii klubu. Jak podkreśla, bardzo ważne jest znać przeszłość drużyny, której koszulkę zakłada się w każdym spotkaniu. Dla Vidicia bardzo ważne jest to, że mają możliwość bliskiego kontaktu z sir Bobby Charltonem. Często przychodzi on do szatni porozmawiać, podzielić się spostrzeżeniami, dać parę wskazówek. Szanują go wszyscy, bo wiedzą kim był w przeszłości. Historia, która jest przypominana na każdym kroku ma dla nich wielkie znaczenie. Takie momenty jak obchody rocznic katastrofy w Monachium bardzo zbliżają do siebie zawodników i pokazują, że wszyscy są jak jedna wielka rodzina. Pat mówi, że jeszcze nigdy w United nie widział między zawodnikami zazdrości. W innych ekipach to norma, gdy gorszy zawodnik nie potrafi ukryć tego, że źle się czuje jak pokona go ktoś lepszy, przez co często w ramach odwetu dochodzi do poczęstowania go kilkoma siniakami, czasem trzeba ich rozdzielać. Częścią klubu są także kibice, którzy pomogli im zadomowić się w Manchesterze. Oboje zostali pozytywnie zaskoczeni tym, że kiedy szło im bardzo przeciętnie, to kibice nie gwizdali, a klaskali i motywowali do lepszej gry. Teraz wiedzą, że nie są lubiani z powodu dobrej gry, ale są lubiani, ponieważ ci kibice nigdy nie odwracają się od swoich zawodników.

Podziwiają sir Aleksa Fergusona. Nemanja po przybyciu do klubu myślał, że Wayne Rooney mówi w sposób niezrozumiały. Zdziwił się jeszcze bardziej, kiedy usłyszał codzienny szkocki akcent Fergusona. W dalszym ciągu ma on takie chwile, że kompletnie nie rozumie co mówi, ale chodzi głównie o sytuacyjne żarty. Jeśli jest spotkanie z przekazywaniem instrukcji meczowych, Szkot doskonale zdaje sobie sprawę z różnych narodowości w ekipie – mówi dużo wolniej i używa prostych słów. Po przyjściu do United Serb poszedł na dwie, trzy lekcje angielskiego, ale zdecydował się je przerwać. Teraz z jego angielskim nie ma większych problemów. Na boisku starają się robić wszystko, żeby nie zezłościć Fergusona, a ten odpłaca się im prawdziwie koleżeńskimi relacjami. Po porażce Francji ze Szkocją przez tydzień śpiewał nad uchem Evry Marsyliankę, a na jego szafce napisał „pocałuj mnie w mój szkocki tyłek”. I taka kondycja w jego wieku powoduje, że oboje śmieją się, gdy ktoś wspomina o rzekomym przejściu na emeryturę. Patrice mówi, że nie potrafi sobie wyobrazić Fergusona spokojnie siedzącego w domu przed telewizorem.

Prowadzą spokojne, rodzinne życie. Evra ma syna Lenny’ego i żonę Sandrę, którą spotkał po raz pierwszy ponad 16 lat temu. Poznali się w szkole i wyjechali razem do Włoch. Jest to jego pierwsza dziewczyna i ma nadzieję, że ostatnia. Nie chce powtórzyć wyczynu trzykrotnie rozwiedzionego ojca, który – łącznie z Evrą – miał 25 dzieci. Kiedy na Old Trafford grał jeszcze Cristiano Ronaldo, często dokuczał Francuzowi, gdy ten rozmawiał przez telefon. „Czy to numer 20? Teraz rozmawiasz z numerem 4?”. Narodziny syna bardzo go zmieniły. Mówi, że na boisku jest o wiele bardziej zrelaksowany, nie unosi się tak jak wcześniej, nie jest nerwowy. Poza boiskiem jest skupiony na obowiązkach rodzica i zapewnieniu dziecku dobrego dzieciństwa, takiego, o jakim marzył, ale niestety nie doświadczył. Jego rodzinie czasem przeszkadza angielska pogoda, ale jego żona zbytnio nie narzeka – kiedy tylko Patrice jest szczęśliwy, ona z małym Lennym także. Plany na przyszłość? Pat chce od czasu do czasu opiekować się dziećmi, ponieważ lubi z nimi przebywać i grać w piłkę. Nie wyklucza także prowadzenia w telewizji jakiegoś programu rozrywkowego, wspólnie z Park Ji-Sungiem.

Vidić jest żonaty z ekonomistką z Belgradu, Aną Ivanović, z którą ma dwójkę synów, Lukę i Stefana. Wolny czas spędza z nimi w domu, ponieważ rzadko kiedy w Manchesterze jest dobra pogoda. Wybierają się często do ich ulubionej włoskiej restauracji San Carlo, ale czasem odwiedzą także znajdującą się niedaleko knajpkę z chińszczyzną. Rodzina jest dla niego niesamowicie wyrozumiała. Nemanja ma czasem takie dni, że nie czuje się najlepiej i nie chce mu się rozmawiać z żoną czy przez telefon z rodzicami. Pomaga mu, kiedy ma odrobinę spokoju i możliwość na wyciszenie się. Ana wielokrotnie zwraca mu uwagę na to, żeby na boisku częściej się uśmiechał, na co on ma krótką odpowiedź: to moja praca. Profesjonalnie podchodzi do obowiązków. Wie, że musi być skoncentrowany i zdaje sobie sprawę z tego, że nawet najmniejszy błąd może bardzo drogo kosztować jego drużynę. Jest to normalny człowiek, nieatrakcyjny dla paparazzi. Kibice szanują jego prywatność, nie narzucają mu się i spotkanie z nim ograniczają się do powiedzenia kilku ciepłych słów, poproszenia o zdjęcie i autograf.

Szanują swój klub. Vidić podpisał niedawno nowy kontrakt, który obowiązuje do końca sezonu 2013/14. Evrze za 18 miesięcy wygasa aktualna umowa, ale możemy się spodziewać, że niedługo dostanie ofertę jej przedłużenia. Szanują futbol, ponieważ doskonale zdają sobie sprawę, że bez niego nie osiągnęliby takiego luksusu życia. Szanują swój zawód, ponieważ – jak mówią – niewielu ludzi ma możliwość łączenia przyjemnego z pożytecznym, zarabiając niemałe pieniądze robiąc to, co lubią. Dziękują Bogu, że nie muszą jak zdecydowana większość ludzi wpadać w monotonię życia, wstając codziennie o 6 rano, żeby przez pięć dni w tygodniu chodzić do pracy, za którą nie przepadają.

Dotychczas rozegrali razem w United 437 spotkań. Każdy z nas ma nadzieję, że zostaną na Old Trafford tak długo, jak to tylko możliwe. Bo na dobrą sprawę nie da się ich nie lubić. Na boisku dokładni, prawie bezbłędni, za boiskiem weseli chłopcy. Uważają się za młodych, ale doskonale zdają sobie sprawę, że są na tyle doświadczeni, żeby dla młodszych kolegów być inspiracją i wzorem do naśladowania. I tak jak kiedyś oni czekali na moment, żeby wygryźć ze składu jakiegoś starszego od siebie, tak czeka ich to ponownie, ale w innej roli. Na razie jednak o tym nie myślą. Skupiają się na treningu, na wygrywaniu meczów, na prezentowaniu wyrównanej formy, która prędzej czy później przyniesie kolejne sukcesy. Za 12,5 milionów funtów sir Alex Ferguson pozyskał dwóch zawodników, bez których mało kto wyobraża sobie dzisiejszy Manchester United.

Nemanja Vidic, Patrice Evra,

Boczni obrońcy spisywali się równie dobrze. Tottenham sprawił, że Rafael i Evra musieli się sporo napracować, zważając na niesamowite tempo, które narzucał Bale i Lennon. Tylko pomyśl o upokorzeniu, jakiego doznał Maicon w przegranym meczu z Tottenhamem w Lidze Mistrzów.

Pojedynki Bale’a i Rafaela były fascynujące – naprzeciw siebie stanęło dwóch młodych, świetnie zapowiadających się zawodników. Jestem wielkim fanem Rafaela i uważam, że zagrał genialnie na prawej stronie przed zejściem z boiska. Jego pierwsza żółta kartka za faul na Palaciosie pokazuje, że wciąż jest porywczy. Jednak przez większość spotkania Brazylijczyk panował nad sytuacją, a oprócz tego świetnie atakował prawą flanką. Rafael może być prawym obrońcą United przez najbliższą dekadę i zagrać setki spotkań dla zespołu z Old Trafford.

Rafael nie zagra prawdopodobnie tak dużo spotkań, jak Ryan Giggs, który świętował wczoraj 600. mecz ligowy w barwach United. To kolejny wspaniałe osiągnięcie w jego niebanalnej karierze. Pod koniec spotkania było parę momentów, kiedy myślałem, że Giggs może zdobyć dramatyczną bramkę dającą zwycięstwo United – to byłoby jak z bajki.

Co do samego meczu – był to jeden z najciekawszych bezbramkowych remisów, jakie pamiętam. Tempo gry było dla zawodników bezwzględne, a atmosfera na White Hart Lane była cudowna. Przy okazji – uważam, ze przeprowadzka Tottenhamu na Stadion Olimpijski byłaby głupotą – White Hart Lane to przecież wyjątkowy stadion.

Punkt zdobyty w Londynie jest bardzo ważny – dał United wrócić na pozycję lidera – i oczywiście sprawił, że Manchester United nadal nie zaznał porażki w meczu ligowym w sezonie 2010/11.

Nemanja Vidic, Rafael da Silva, Ryan Giggs, Tottenham Hotspur,

Manchester United, Nemanja Vidic,

W ostatnim sezonie kapitan reprezentacji Anglii był również nękany przez bóle pleców i pachwiny, przez które opuścił wiele kluczowych spotkań. W ciągu czterech lat spędzonych na Old Trafford Vidić trzykrotnie zdobył Mistrzostwo Anglii oraz tyle samo pucharów ligi. Serb triumfował również w finale Champions League 07/08, w którym to Manchester United pokonał Chelsea.

Było wiele spekulacji na temat przyszłości Nemanji, ale moim zdaniem była to tylko stara śpiewka mediów. Informacje dotyczące odejścia Vidica na pewno nie wyszły od nas i jestem pewien, że nie wzięły się również z obozu samego piłkarza.

To świetna wiadomość dla Manchesteru United, samego zawodnika i fanów. Vidić był członkiem reprezentacji Serbii na Mistrzostwa Świata, która zajęła ostatnie miejsce w grupie D i nie awansowała do 1/8 finału. Usiedliśmy do rozmów z Nemanją i jego agentem pod koniec poprzedniego sezonu. Zerwaliśmy jednak negocjacje kiedy piłkarz wyjechał na Mistrzostwa Świata, ale po odpadnięciu Serbii rozmowy znów zostały wznowione. Na podpisanie kontraktu trzeba jeszcze trochę poczekać – nasi prawnicy przygotowują teraz wszystkie papiery. Nemanja obecnie przebywa na wakacjach, ale do powrotu zawodnika wszystko będzie dopięte na ostatni guzik.

David Gill

Skoro sprawa przyszłości Vidica została już wyjaśniona, klub będzie starał się podpisać nową umowę z czołowym strzelcem United, Waynem Rooneyem. Obecny kontrakt Anglika, podobnie jak Nemanji, wygasa w 2012 roku.

W poprzednim sezonie Rooney we wszystkich rozgrywkach zdobył 34 bramki. Niestety, pomimo jego starań Manchester stracił koronę Premier League na rzecz Chelsea.

Zamierzamy spotkać się z Rooneyem oraz jego agentami kiedy Wazza wróci z wakacji, a my z tournee. Wtedy też uzgodnimy warunki nowej umowy. Z rozmów pomiędzy samym zainteresowanym a klubem jasno wynika, że obie strony są bardzo przychylne podpisaniu nowego kontraktu i zabezpieczenia długoterminowej przyszłości Rooneya na Old Trafford. Biorąc pod uwagę jego chęci oraz to, jak wiele znaczy dla klubu jesteśmy przekonani, że uda się to osiągnąć

David Gill

Autor: PanSliw9

Czy cieszycie się z pozostania Serba na OT? Zapraszamy do dyskusji!

Nemanja Vidic,

Pomimo wydania ponad 266 milionów funtów na rynku transferowym, Rafie nie udało się sięgnąć po tytuł Mistrza Anglii ani razu i solidarnie nie przerwał passy Liverpoolu, który już ponad 20 lat nie był koronowany najlepszym zespołem ligi angielskiej. Nic dziwnego, że klub zaliczał wpadkę za wpadką, skoro Hiszpan sprowadzał do klubu gwiazdy światowego formatu, jak chociażby Lucasa Leivę, Davida N’Goga czy Philipa Deggena.

Kibice Manchesteru United zareagowali na informację o zwolnieniu Beniteza z przerażeniem i rozpoczęli kampanię o wdzięcznej nazwie KRAP (Keep Rafa At Pool), aby za wszelką cenę zatrzymać go na Anfield. Jednakże doniesienia jakoby fani Czerwonych Diabłów od przyszłego sezonu mieli przychodzić na Old Trafford z paellą na znak protestu, do tej pory nie zostały potwierdzone.

Pomimo tego, że kontrakt byłego trenera Valencii z klubem upoważnia go do 16 milionów funtów kompensaty, Liverpool (zadłużony na ok. 351 milionów funtów) znacznie zaniżył stawkę dla 50-letniego trenera. Według umowy, Hiszpan mógłby zostać w klubie jeszcze przez 4 lata, chyba że rozstałby się z nim za porozumieniem stron. Informacje na temat proponowanej stawki potwierdzają tylko bardzo słabą pozycję przetargową klubu.

Ostatecznie Benitez zawiódł, pomimo wygranej w Lidze Mistrzów w 2005 roku po rzutach karnych z Milanem, musiał uznać United wyraźnie dominującym na angielskiej ziemi, o tych 20 latach nie wspominając. Sir Alex nie tylko zrzucił Liverpool z ich pieprzonej grzędy, ale także podeptał gnijące zwłoki klubu.

Chociaż to doniesienia o konfliktach w szatni drużyny The Reds mogły popchnąć nienawidzonych amerykańskich właścicieli klubu do zwolnienia Beniteza, dzisiaj Liverpool toczy walkę zarówno tam jak i w sali konferencyjnej. W obecnej sytuacji klubu wystawionego na sprzedaż, bez wystarczającej ilości pieniędzy by odbudować skład, bez znaczenia kto przejmie dowodzenie, kluczowi gracze tacy jak Steven Gerrard czy Fernando Torres mogą szukać ucieczki. Wielu innych zawodników w przyszłym sezonie być może trafi na nowe pastwiska, gdzie trawa jest bardziej zielona.

Nowy trener Realu Madryt, Jose Mourinho, jest wyraźnie zainteresowany sprowadzeniem kapitana drużyny z Anfield na Santiago Bernabéu, tymczasem włodarze Manchesteru City chcą pozyskania genialnego, choć wiecznie kontuzjowanego Torresa.

Wczesne doniesienia sugerują, że Liverpool może zwrócić się do przeszłości i powołać Kenny’ego Dalglish’a na stanowisko tymczasowego managera, cały czas szukając nowych właścicieli. Tom Hicks i George Gillet – prawie tak samo znienawidzeni jak Glazerowie – stwierdzili niedawno, że sprzedaż klubu może zająć nawet 2 lata.

Pomimo wielu problemów na Old Trafford, z Glazerami wysysającymi życie z klubu, cenami biletów wyższymi niż kiedykolwiek, najwyraźniej martwą już ofertą grupy inwestorów znanych jako Red Knights, zawsze mogło być gorzej – moglibyśmy być Scousersami.

Za unitedrant.co.uk

Karim Benzema, Liverpool FC, Nemanja Vidic, Rafael Benitez, transfery, Yoann Gourcuff, Zoran Tosić,

Skąd te wnioski? W ostatnim czasie United pozyskał dwa francuskie talenty: Paula Pogbę i Gabriela Obertana. Coraz częściej mówi się o sprzedaży Nemanji Vidicia do Realu Madryt, a także o tym, iż w rozliczenie tego transferu miałby być włączony Karim Benzema, który jest zapewne wielkim talentem. Klub z Madrytu wydaje się nie być miejscem, gdzie mógłby rozwinąć swoje skrzydła. Kilka tygodni temu wspominało się także o transferze Yoana Gourcuffa. Przydałby się United ze względu na to, że jest środkowym pomocnikiem o wielkim talencie, dzięki któremu mógłby załatać dziurę w tej części pomocy. Powstanie ona po odejściu Paula Scholesa, co jest nieuniknione ze względu na wiek tego wspaniałego angielskiego piłkarza.

Jak mogłaby wyglądać zmiana z polityki pro-serbskiej na pro-francuską? Można by było wymienić Nemanję Vidicia na Karima Benzemę i dodatkowe 10 milionów. Za 10 milionów uzyskanych z transferu Tošicia i kolejne 10 za Vidicia można byłoby zakupić Yoanna Gourcuffa. W ten oto sposób United załatałoby dziurę w pomocy, a także w ataku, ponieważ osamotniony Rooney nie jest szczytem marzeń. Gdy tego zawodnika dopadnie kontuzja, United nie jest praktycznie w stanie wygrywać z największymi. Przykładem tego może być chociażby mecz z londyńską Chelsea.

Po sprzedaży Vidicia mogłaby powstać luka w obronie United. Ewentualny ratunek to Simon Kjær czy Giorgio Chiellini, o których mówi się w ostatnich tygodniach. Są to zapewne znakomici piłkarze – spokojnie daliby rade załatać dziurę po utracie Serba. Nie zapominajmy, iż mamy także młodego perspektywicznego Chrisa Smallinga, a w czasie jego ogrywania się, na środku defensywy może z powodzeniem grać Jonny Evans.

Więc tak czy inaczej zmiany te powinny wyjść naszej ukochanej drużynie na dobre. W końcu Francja jest narodem wielu wielkich piłkarzy zapewne większych od zawodników z Serbii. Przedstawię wam trochę bliżej sylwetki Karima i Yoanna, ponieważ to oni powinni przynieść w przyszłości United wielkie sukcesy, jeżeli moją wizja się sprawdzi…

Karim Benzema

Piłkarz Realu Madryt, wychowanek Olimpique Lyon, w którym zadebiutował w 2005 roku. Jego styl gry charakteryzuje obunożność, dobra technika, dynamika i siła, dzięki czemu z powodzeniem potrafi walczyć w otoczeniu wielu obrońców. Często schodzi z boków boiska do środka, by potem oddać mocny strzał. Sam określił się jako „snajper w każdym calu”. Był przez ostatnie lata bacznie obserwowany przez sir Alexa lecz nie udało mu się ściągnąć tego znakomitego snajpera. Szkot przegrał walkę na rzecz jego obecnego klubu, czyli Realu Madryt, który zapłacił za niego 35 milionów euro. Ostatni sezon nie był dla niego udany, jak już wcześniej wspominałem, nie potrafi się wkomponować w styl gry madryckiego Realu. Dyrektor generalny Olympique, Marino Faccioli stwierdził: „Benzema przypomina mi Ronaldo z jego najlepszych lat„. Nie mogę zagwarantować, że Karim sprawdzi się w naszej ukochanej drużynie, ale mogę zaryzykować stwierdzenie, że od Berbatova gorszy być nie może…

Yoann Miguel Gourcuff

Piłkarz Girondins Bordeaux, wychowanek FC Lorient. Karierę seniorską rozpoczął w Stade Rennes, w którego barwach zadebiutował 7 lutego 2004 roku w przegranym 0-2 spotkaniu z Auxerre. Jest piłkarzem porównywanym wielokrotnie do jego legendarnego rodaka Zinedine’a Zidane’a. W reprezentacji Francji jest wystawiany jako rozgrywający, a piłkarza na tę pozycję właśnie poszukujemy. W międzyczasie występował w AC Milanie, lecz nie spełniał oczekiwań tego klubu, natomiast w Bordeaux rozwinął swoje skrzydła i pokazał, iż jest świetnym sportowcem. Takiego zawodnika właśnie potrzebuje United. Jeżeli znalazłby wspólny język z Karimem Benzemą, mogli by stać się oni zabójczym duetem drużyny z Old Trafford.

Czy ta dwójka byłaby w stanie odmienić losy Manchesteru United, który w zeszłym sezonie zdobył zaledwie Puchar Ligi? Tego nie jesteśmy w stanie ocenić, ale bardzo prawdopodobne byłoby to iż ci piłkarze stanowiliby o potędze United. Czy będą? Dowiemy się tego w najbliższych latach, jeżeli w tym okienku transferowym uda się pozyskać tą dwójkę…

Autor: Przemek Gwarda

Karim Benzema, Nemanja Vidic, Serbia, transfery, Yoann Gourcuff, Zoran Tosić,