Dlaczego warto do Nas wstąpić?

U nas możesz spełnić swoje marzenie związane z wyjazdem do Manchesteru na ligowe spotkanie United. Jako oficjalne stowarzyszenie mamy przydział 15 biletów na spotkania rozgrywane na Old Trafford na każde spotkanie w Premier w League. Organizujemy także wyjazdy na spotkania w Lidze Mistrzów, te wyjazdowe w Europie, jak i te na OT. Dzięki wykupionemu One United możemy brać udział w losowaniu biletów na wszystkie spotkania. Duża częstotliwość naszych wyjazdów w Europie sprawia, że mamy większe szanse na wylosowanie biletu.

Szukamy również możliwości zapewniania stowarzyszeniu biletów na mecze wyjazdowe w Premier League. Z związku z tym poważnie myślimy o zakupie 2 karnetów na sezon 2012/13.

Wykupione One United to paczka która zawiera co roku inne prezenty, zazwyczaj są to breloczki, płyty CD z review i meczami United, otwieracze i inne gadżety a także ciekawe yearbooki z rozpisem każdego spotkania United z minionego sezonu.

Opłacona składka to także dostęp do forum na którą prowadzone są dyskusje związane z Manchester United, ligą angielską, wszystkimi sportami a także wyjazdami na mecze United po Anglii i Europie.

MUSC POLAND to także kibice United, którzy spotykają się na corocznym zlocie pod koniec sierpnia by spędzić ze sobą weekend przy śpiewach a także graniu w piłkę i oglądaniu wspólnie meczu United.

Tradycja naszego zlotu sięga do 2008 roku gdzie zorganizowaliśmy pierwszy zlot w centralnej Polsce. Co roku przyjeżdża prawie 100 osób na zlot i ta liczba rośnie z roku na rok!

Jak co roku, bierzemy udział w turniejach piłki halowej w Trzciance i Jaworznie, wspieramy także UNICEF. Liczne akcje świąteczne i charytatywne są naszą wizytówką i prowadzimy je od początku istnienia stowarzyszenia.

Więcej informacji znajdziecie…

Strona: www.musc.pl
Zarząd (e-mail): wojtas7@gmail.com
Zarząd (GG): 8188101

MUSC PL,

»Po co?

Wieści o planowanej wizycie Tomka pojawiły się w internetowych kuluarach pod koniec maja i, za sprawą życzliwych ludzi, raczej nie rozprzestrzeniały się zbyt szybko. Od początku całemu przedsięwzięciu przyświecała idea, aby było to kameralne spotkanie, na które przybędą jedynie oddani fani United. 7. czerwca (kiedy miały miejsce opisywane poniżej wydarzenia) w piwiarni Warka, w której regularnie, w celu oglądania meczów Manchesteru, spotykają się wrocławscy kibice Czerwonych Diabłów, przybyło ponad pięć tuzinów osób. W zdecydowanej większości były one zainteresowane zobaczeniem bramkarza reprezentacji Polski, ale pojawiło się też kilku przypadkowych przechodniów i dwie dziewczyny, które zupełnie nieświadome prawie potrąciły Tomka, pospiesznie wchodząc do pubu jedynie w celu skorzystania z toalety.

Wrocław – miasto spotkań

Wychowanka Śląska Wrocław, który kilka minut po dwudziestej przybył do Warki, przywitały śpiewy zgromadzonych w piwiarni kibiców. Krótki, oficjalny wstęp zasadniczo ograniczył się do wręczenia Tomkowi specjalnej koszulki i nadania mu statusu Honorowego Członka MUSC PL, będącego organizatorem spotkania, oraz podziękowań dla Branki, bez której nie byłoby ono możliwe. Następnie, bez zbędnych formalności, rozpoczęła się trwająca blisko półtorej godziny główna część wieczoru, podczas której praktycznie każdy mógł zadać pytanie graczowi United.

Tomek zaskoczył chyba wszystkich zgromadzonych, gdy zdecydował się nie udzielać odpowiedzi na pytania… posługując się udostępnionym specjalnie na tę okazję nagłośnieniem, a jedynie wykorzystując swój doniosły (jak przystało na bramkarza) głos. Pomimo niejednej podjętej próby, nie udało się jednak usłyszeć jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy pozostanie on w ekipie mistrza Anglii na następny sezon. Szczerze wierzę, iż chciałby bardzo, ale wiele wskazuje na to, że wszystko zależy od tego, czy sir Alex będzie widział w nim zawodnika pierwszego zespołu.

Gracz Manchesteru, który jest jednocześnie wrocławskim Przyjacielem EURO 2012, przez większość wieczoru opowiadał o czasie spędzonym w Anglii, o chwilach, które wspomina najmilej, o tym, kiedy był ostatnio świadkiem suszarki Fergusona oraz podejściu piłkarzy do amerykańskich właścicieli. Moją uwagę przykuł jednak najbardziej, mówiąc o swoich relacjach z Berbatovem, o tym, dlaczego nie ma zdjęcia z Maradoną, czy wreszcie o tym, że ciągle interesuje się wydarzeniami z polskich boisk i cieszy się z wicemistrzostwa wywalczonego przez piłkarzy Śląska. Bardzo szczegółowo odpowiadał również na pytania dotyczące zbliżającego się turnieju: czy podołamy jego organizacji i co myśli o swoich szansach na udział w Mistrzostwach Europy.

Co do obecności na tej wielkiej imprezie, to Tomek nie traci nadziei i wierzy, że o ile tylko dane mu będzie zaprezentować swoje umiejętności, jest w stanie wywalczyć bluzę z numerem 1 w polskiej kadrze. Ponieważ najwyraźniej selekcjoner da mu szanse jedynie w przypadku regularnej gry, dziesięciokrotny reprezentant Polski potrzebuje, aby przyszły sezon był zdecydowanie bardziej udany od dopiero co zakończonego.

Manchester – By wisdom and effort

Od początku rozgrywek wiadomym było, że jedyny Polak w United stoi przed niemalże niewykonalnym zadaniem wygryzienia ze składu samego Edwina van der Sara. Bodajże jedyną szansą na rozegranie większej ilości meczów były ewentualne kontuzje Holendra. Tych natomiast nie było zbyt wiele, stąd zaledwie 10 rozegranych przez wrocławianina spotkań w tym sezonie.

Chociaż każdemu piłkarzowi ciężko jest złapać rytm meczowy, kiedy nie gra regularnie w podstawowej jedenastce, Tomkowi obok paru słabszych udało się odnotować kilka naprawdę zacnych występów. Jako takie niewątpliwie należy wymienić te, w których zachował czyste konto, ze szczególnym uwzględnieniem pucharowego zwycięstwa nad Liverpoolem, którego nasz rodak był bezdyskusyjnie jednym z głównych architektów.

Niestety częste przesiadywanie na ławce rezerwowych przełożyło się na brak wystarczającej pewności siebie i w konsekwencji do gorszych spotkań w wykonaniu dwudziestodziewięciolatka. Jako takie z pewnością należy wskazać rywalizację ze Scunthorpe United, kiedy to nasz bramkarz zaliczył kilka niepewnych interwencji, jak również odbywające się w ramach trzydziestej siódmej kolejki zawody przeciwko Blackburn, podczas której, jak sam przyznał, nie ustrzegł się błędów taktycznych. Jako najgorszy moment Tomka w minionym sezonie muszę jednak wskazać porażkę 4:0 z West Hamem. Nie zawalił on żadnej straconej bramki, ale niestety nie wyłapał tego, co było do przepuszczenia i zupełnie nie zaprezentował tego dnia swoich umiejętności.

Jeżeli chce zagrać na Mistrzostwach Europy, były gracz West Bromwich Albion potrzebował będzie w ciągu pozostałych do turnieju trzystu pięćdziesięciu sześciu dni zdecydowanie więcej regularnej gry. Wydaje mi się jednak, że najbliższy rok, przez mądrość i wysiłek, może być jeszcze bardziej udany od sezonu 2009/10, kiedy to Tomek udowodnił, że, o ile obdarzy się go kredytem zaufania, jest znakomitym bramkarzem zapewniającym występy na najwyższym poziomie. Nie pozostaje mu już nic innego, jak dawać z siebie wszystko i nie tracić nadziei w to, że w koszulkach z orzełkiem na piersi na mecz otwarcia EURO wyjdą rzeczywiście najlepsi.

Tymczasem, skoro tylko czas przeznaczony na pytania od fanów i rozmowę o piłce nożnej dobiegł końca, wszyscy mieli jeszcze chwilę na uzyskanie autografu i zrobienie sobie pamiątkowego zdjęcia. Zdecydowana większość nie omieszkała skorzystać z takiej możliwości, bo kto wie, kiedy pojawi się następna do taka okazja – a Ciebie, najprawdopodobniej, nawet tam nie było.

Moment chwały: Manchester Unied 1:0 Liverpool (FA Cup)
Moment słabości: West Ham United 4:0 Manchester United (Carling Cup)
Ocena: 6,66/10

MUSC PL, Tomasz Kuszczak, Wrocław,

W skrócie cała procedura polega jedynie na zapoznaniu się z naszym statutem, wypełnieniu krótkiej deklaracji oraz uiszczeniu odpowiedniej składki. Jej wysokość podyktowana jest koniecznością posiadania przez naszych członków konta One United. Informacje na temat OU oraz wszystkie inne wątpliwości i pytania można rozwiać odwiedzając naszą stronę – www.MUSC.pl. Jeśli jednak dalej coś Was nurtuje serdecznie zachęcamy do kontaktu z nami. Adresy poczty elektronicznej naszych skrzynek znajdują się na wspomnianej stronie, jeżeli chcesz porozmawiać używając komunikatora gg poniżej podajemy numery osób, które postarają się Wam
pomóc:

Mateusz Wójtowicz
Łukasz Chrobok
Karolina Hak

Członkostwo w MUSC PL wiąże się z wieloma niezapomnianymi chwilami, począwszy od wspólnie oglądanych meczów w pubach, przez zloty i wyjazdy na mecze skończywszy. Namiastkę atmosfery, która panuje w naszym stowarzyszeni można poczuć odwiedzając naszą galerię, która świetnie dokumentuje sens naszego istnienia. Mieści się ona pod tym adresem: http://musc.cdx.pl/. Zapraszamy również do lektury relacji z wyjazdów na mecze, które można przeczytać w odpowiednich działach na www.musc.pl.

Dziękujemy serdecznie redlog.pl za pomoc.

Pozdrawiamy,
Zarząd MUSC POLAND

kibice, kibicowanie, MUSC PL,

21 marca 2010 – Kraków (Manchester United vs. Liverpool FC)

21 marca będziemy tam razem oglądać prawdziwy klasyk – pojedynek z Liverpoolem. Zapewne jesteście ciekawie w jakim pubie? Krakowscy kibice zapewne domyślają się na jaki lokal wybraliśmy… jest nim English Football Club! Mieści się on przy ulicy Mikołajskiej 5, czyli dosłownie kilka minut od dworca PKS/PKP i jeszcze mniej od sławnego krakowskiego rynku ;-)

Przy okazji przypominamy o tym, że na naszym forum istnieje specjalny dział w którym znajdują się informacje na temat, gdzie spotykają się kibice United – RedCafe.pl: Spotkania kibiców.

17 kwietnia 2010 – Trójmiasto (Manchester City vs. Manchester United)

Spotkanie w Krakowie to jednak tylko przedsmak tego co będzie działo podczas Derbów Manchesteru. 17 kwietnia w Trójmieście będzie miał miejsce ogólnopolski zjazd kibiców United, który zorganizuje dla Was MUSC Poland. Także i w tym przypadku dokładne dane zostaną podane później, a osoby zainteresowane zapraszamy na RedCafe.pl do tematu Ogólnopolskie Spotkanie Kibiców w Gdyni, w którym znajdziecie dane kontaktowe do organizatorów.

Facebook

Już teraz wszystkich chętnych zachęcamy do zapisywania się na powyższe wydarzenia na Facebooku. Ułatwi nam to ogarnięcie tego wszystkiego, a dzięki Facebookowi będzie potem łatwiej odnaleźć nowych znajomych. Jeśli nie macie konta na Facebooka – gorąco zachęcamy do jego założenia (i śledzenia Redloga :))

» Facebook – spotkanie w Krakowie
» Facebook – Ogólnopolskie Spotkanie Kibiców w Gdyni

kibice, kibicowanie, MUSC PL,

Z pośród osób, które prawidłowo odpowiedzą na poniżej zadane pytania, wylosujemy dwoje szczęśliwców, do których powędrują upominki ufundowane przez
ISS-Sport.pl. Będzie to gadżet związany z naszym ukochanym klubem, mianowicie czapeczka na chłodne zimowe dni lub płyta DVD z filmem „Manchester United jest marzeniem dla wielu, rzeczywistością tylko dla wybranych„. Wszystkie informacje na temat MUSC POLAND można znaleźć na oficjalnej stronie Stowarzyszenia – www.musc.pl.

Odpowiedzi na pytania konkursowe prosimy przysyłać w mailach na adres kontakt@musc.pl:

1. Który rok jest nieoficjalna datą początków MUSC PL?
2. Ile osób uczestniczyło w spotkaniu założycielskim?
3. W jakim miesiącu odbywa się nabór do Stowarzyszenia?
4. W którym miesiącu i roku, odbył się pierwszy grupowy wyjazd do Manchesteru po założeniu MUSC PL? Jaki to był mecz?
5. MUSC PL w nawiązaniu do tradycji Manchester United, wspiera oficjalnie działalność, której organizacji?

Spośród poprawnych odpowiedzi wylosujemy dwóch zwycięzców, którzy otrzymają po jednej z nagród rzeczowych. Odpowiedzi prosimy przysyłać do 12. grudnia (sobota) do godziny 24:00.

Kilka tygodni temu dotarła do nas radosna nowina prosto z siedziby klubu na Sir Matt Busby Way. Zostaliśmy uznani za Oficjalny Fan Club, co daje nam wiele możliwości na przyszłość. Swoją działalnością zyskaliśmy uznanie w oczach działaczy z Old Trafford oraz wśród innych SC. W najsłynniejszym pubie kibiców United o „Polish Reds” mówi się tylko i wyłącznie dobre, co sprawia nam niesamowitą radość, sprawia, że jesteśmy dumni i utwierdza nas w przekonaniu, że to, co robimy – robimy dobrze. Jest to również niesamowita mobilizacja dla nas wszystkich na przyszłość.

Przynależność do elitarnego grona Oficjalnych Fan Clubów daje nam zdecydowanie większe możliwości oglądania spotkań w „Teatrze Marzeń”. W przyszłości pula przysługujących wejściówek będzie się zwiększała wraz z rozwojem Stowarzyszenia i być może kiedyś uda nam się również ułatwić wejście na stadiony innych klubów w ramach meczów wyjazdowych. Mamy również prawo do używania na naszej stronie, kartach członkowskich czy papierze biurowym herbu Manchester United. Jeśli przez kolejne lata będziemy równie prężnie się rozwijać jak dotychczas istnieje możliwość odwiedzenia Old Trafford od kuchni i spotkania z zawodnikami, trenerami na koszt klubu. Nie wspominam o tak oczywistych rzeczach jak łatwiejszy kontakt z innymi SC z całego świata czy tez sam wydźwięk sformułowania Official Supporters Club Poland!

Jeśli nasz rozwój nadal będzie tak intensywny w następnych latach będzie tylko lepiej dla nas jako członków i dla całego MUSC POLAND. Nie zakładaliśmy, że już w drugim roku działalności dostaniemy oficjalizację. Liczyliśmy, że przy bardzo dobrym rozwoju wydarzeń będziemy mieli szczęście legitymować się tym tytułem dopiero za sezon, może dwa. Pozostaje nam życzyć sobie ciągłego zdobywania nowych członków i stałego rozwoju, aby o „Polish Reds” w Manchesterze mówiło się tylko i wyłącznie dobrze, tak jak dzieje się teraz.

Życzymy powodzenia w konkursie i zachęcamy do głębszego poznania MUSC PL!

kibicowanie, konkurs, MUSC PL,

» RedCafe: Spotkania Kibiców
» Dział społeczność na Redlogu

Kraków

Oczywiście nie mogło zabraknąć Krakowa! Jeszcze nie mamy dokładnych informacji na temat spotkania kibiców. Wiemy tylko, że fani United będą oglądać mecz w English Football Club przy ulicy Mikołajskiej.

Pub: English Football Club
Adres pubu: ul. Mikołajska 5

Katowice

Nie mogło oczywiście zabraknąć miasta, w którym jest znajduje bardzo duża i prężnie działająca grupa kibiców United. Fani będą oglądać mecz przeciwko Chelsea w City Pub

City Pub
ul. 3-go Maja 23

Lublin

Ponad 20 osób będzie oglądało mecz w pubie Baraż. Jeśli ktoś z okolic tego miasta chce do nich dołączyć to nie ma najmniejszego problemu – dla każdego znajdzie się miejsce ;-)!

Pub: Baraż
Adres pubu: ul. Obrońców Pokoju 23

Kontakt: gg: 1912692, mail: fred_the_red@poczta.fm

Łódź

Łodzianie także będą razem kibicować United i to w pubie, który znajduje się przy jednej z najsławniejszych ulic w Polsce!

Pub: Football Pub
Piotrkowska 138/140

Wrocław

Kibice sir Alexa Fergusona i jego podopiecznych spotkają się także w jednym z najpopularniejszych ostatnio miast polskich – Wrocławiu. Dokładna lokalizacja to Piwiarnia WARKA, znajdujący się przy Włodkowica 5.

Piwiarnia WARKA
Adres pubu: Włodkowica 5

Warszawa

Spotykamy się w pubie Champions w pasażu handlowym hotelu Marriott, który znajduje się przy Alejach Jerozolimskich 65/79. Gwarantujemy świetną atmosferę w bardzo licznym i zróżnicowanym towarzystwie.

Pub: Champions Sports Bar
Adres pubu:
Hotel Marriott
Al. Jerozolimskie 65/79

http://www.champions.pl/

Opole

Pub: LECH Pub
Adres pubu: ul. Oleska 70 „Okrąglak”

Drago GG : 8895536
Szychtos GG: 1228175
Smolin GG: 4914819

Trójmiasto – Sopot

Pub: Language pub
Adres pubu: ul. Generała Kazimierza Pułaskiego 8
81-760 Sopot

Poznań

Nie zabrakło oczywiście i Poznania. Kibice United będą oglądać mecz z Chelsea w BSA Sport Pub przy ulicy Długiej. Gorąco zapraszamy!

Pub: BSA Sport Pub
Adres pubu: ul. Długa 11

Czerwionka

Witam też organizujemy spotkanie w miejscowości Czerwionka Leszczyny
Miejsce: Klub bilardowo-kręglowy koło Białego Domku w Czerwionce
Zabierzmy nasze barwy i kibicujmy naszym diabełkom, w tym miejscu chcemy się regularnie spotykać jak będzie pokazywany mecz na Canal + Sport

Kibice United są wszędzie i to w dużych ilościach. A jeśli do tej pory ktoś jeszcze w to wątpił, teraz już chyba pozbył się tego uczucia. Mamy nadzieję, że duża część z Was dołączy do innych kibiców w jednym z podanych powyżej miast i będzie wraz z innymi sympatykami Czerwonych Diabłów emocjonowała się tym spotkaniem. Serdecznie zapraszamy!

Za pomoc w przygotowaniu tego zestawienia dziękujemy Łukaszowi Chrobokowi z Manchester United Supporters Club oraz wszystkim naszym Czytelnikom, którzy aktywnie przystąpili do naszej akcji zbierania wiedzy o spotkaniach kibiców United. Zapraszam także na nasze forum gdzie także możecie umówić się wyjście do pubu z innymi kibicami! Jeśli nie wiesz czy w Twojej okolicy mieszkają kibice United zapraszamy do zapoznania się z mapą kibiców Manchesteru United w Polsce!

Zapraszamy do pisania w komentarzach gdzie się spotykacie. Wpis będzie aktualizowany jak tylko coś się pojawi. Zachęcamy także do dyskusji – kto wie, może jakiś inny Czytelnik jest z tego samego miasta co Ty?!

Chelsea Londyn, kibice, kibicowanie, MUSC PL,

26 maj 2009 – wtorek

Nasza wyprawa rozpoczynała się we wtorek 26 maja 2009. Już o godzinie 11 Ja(Angel) i Karola stawiłyśmy się na dworcu kolejowym, udawałyśmy się do Opola skąd busem mieliśmy wyruszyć w fascynującą podróż. Od razu na początku zaliczyłyśmy wpadkę, gdyż chyba zaaferowane samym wyjazdem, zamiast do pociągu jadącego w kierunku Opola, wsiadłyśmy na Wodzisław. Dobrze, że w zaraz po rozlokowaniu bagaży zorientowałyśmy się, że coś tu nie gra. Z wielkim uśmiechem wysiadłyśmy w ostatniej chwili i czekałyśmy na opóźniony pociąg jadący do celu naszej podróży. Śmiałyśmy się, że zaczynają się wpadki wyjazdowe, które zawsze najmilej się potem wspomina. Na trasie miał dołączyć do nas Pinio, który już czekał na nas w Kędzierzynie. I tutaj kolejna wpadka, bo Pinio najzwyczajniej w świecie przegapił pociąg. Zdarzenie ubawiło nas bardzo, ale niestety musieliśmy przez to opóźnić nasz planowany na 14.00 wyjazd. Na miejscu w Opolu czekali już na nasz Szychtos, Burza, Smolin, Zbyniu, Kuba i Czarny.

W tym samym czasie w Katowicach powoli zbierała się nasza kolejna ekipa, która miała ruszyć do Rzymu. Koto i Fred the Red spotkali się o 14 i czekali na sukcesywnie pojawiających się kompanów podróży, a mianowicie Sekiego, Cinka, Miszcza, Wróbla, Roo i Adnigha. Browar, Dzordż, Kubuś, Maciek7 i Czyżo udawali się na lotnisko w Rębichowie, niepokojąc się że kilometrowe korki uniemożliwią im dotarcie na miejsce. Około 17 wyruszyli na lotnisko i od samego domu korki…30 km na lotnisko , a pokonali ta drogę w około 70 minut, i na miejscu byli 15 minut przed końcem odprawy. Szybkie przejście przez wszystkie bramki i czekają w kolejce do samolotu. Pierwsze zdjęcia w odblaskowych kamizelkach, które wzbudziły niemałe zainteresowanie wśród innych osób. Przy wejściu na pokład samolotu stewardessa od razu im powiedziała, że mają być spokojnie, bo lecą w nim również inne osoby, a nie tylko kibice.

W Opolu ostatnie przygotowania dobiegły końca i kiedy już cały bagaż zapakowaliśmy do busa, przyszedł czas na oflagowanie naszego środka pojazdu. Po każdej ze stron przykleiliśmy flagi, w środku nasze szaliki i my sami w koszulkach United, prezentowaliśmy się dumnie i tak wyruszyliśmy wspierać nasze diabły. Podróż zapowiadała się niezwykle męcząco. Przed nami 23h do celu. Plan naszej trasy to Niemcy-Austria i wreszcie Włochy. Jeszcze dobrze nie wyjechaliśmy z Polski a już poszły w ruch pieśni o United. W busie zabawa była niesamowita, jechaliśmy z sercem pełnym nadziei i miłości do United.

Krótkie przystanki po drodze, smsy i telefony jak podróżuje się reszcie naszej ekipy. Okazało się, że bus z Katowic o 19. wyruszył i sprawnie porusza się do celu, natomiast samolot z naszymi kolegami o 21. wylądował w Rzymie. Maciek7 i reszta ekipy jako pierwsi postawili swoją stopę w wiecznym mieście. Od tego momentu ekipa z Polski rozpoczęła reprezentowanie kibiców United! Okazało się, że na miejscu pogoda dopisuje i jest niezwykle parno. Po dotarciu do hotelu i szybkim odświeżeniu chłopcy udali się na zwiedzanie miasta i poszukiwanie innych kibiców United. W pewnym momencie trafili na grupkę około 100 Anglików skandujących pieśni, co zaowocowało 2h zdzieraniem gardeł na cześć naszego klubu. Tak się bawią kibice!

27 maj 2009 – środa

W Rzymie ekipa obudziła się wcześnie rano i po szybki śniadanku poszli odebrać Zagadkę jak i resztę ekipy z kolejnego samolotu, który wiózł na pokładzie Prezesa, Shada, Erica, Gracka i Leslava i udali się pod Coloseum. Tam doping dało się słyszeć już z oddali. Tłumy fanów United, wojny na przyśpiewki i zabawa zdawała się nie mieć końca. Ekipa wywiesiła flagę MUSC, która od razu znalazła się w centrum zainteresowania.

Moja ekipa w tym czasie przemierzała Włochy. Piękne widoki gór wynagradzały nam, choć trochę nieprzespaną noc. Niektórzy na chwilę zasnęli, ale adrenalina przedmeczowa nie pozwalała reszcie zwolnić tempa i bawili się całą noc przy pieśniach United. W trakcie drogi minęło nas kilka samochodów z szalikami Barcelony, które z przekory chcieliśmy gonić i pokazać jak się kibicuje w drodze. Kiedy zbliżaliśmy się już w okolice Rzymu zostaliśmy zatrzymani, podobnie jak inne „kibicowskie” pojazdy na kontrolę. Sprawdzano nasz bus i niestety odebrano wszelki napoje „bezalkoholowe”. Panowie byli o dziwo bardzo mili. Sprawdzili nasze dokumenty, torby i przez chwilę jeszcze staliśmy na poboczu. Właśnie wtedy spotkaliśmy się z pierwszymi kibicami United jadącymi na mecz. Od razu do nas podeszli, przywitali się a nawet zrobili sobie z nami pamiątkowe zdjęcie. Wypili z nami za zdrowie United (oczywiście napojami „bezalkoholowymi”).

Na miejscu byliśmy na kilka godzin przed meczem. Kiedy wjechaliśmy do samego centrum Rzymu to podkręciliśmy atmosferę w busie. Pieśni o United na cały regulator, nasze zdzieranie gardeł i flagi w górę, łącznie z wystawieniem flagi przez okna. Już tutaj dało się wyczuć atmosferę zbliżającego się meczu. Na około ludzie w koszulkach obu klubów. Pozdrawialiśmy fanów United z naszego busa, a oni odwdzięczali się nam machając i uśmiechając się do nas. Trochę czasu zajęło nam znalezienie wolnego miejsca gdzie można by było zaparkować. Wysiedliśmy wreszcie i z biciem serca ruszyliśmy w stronę stadionu. Po drodze mijaliśmy kibiców zarówno Manchesteru jak i Barcelony. Nie mogliśmy przejść niezauważeni, wszyscy w barwach, z flagami i z pieśnią na ustach stanowiliśmy główną atrakcję pod stadionem.

Nawet angielscy kibice przyglądali nam się zaciekawieniem. Ludzie robili sobie z nami zdjęcia, dawaliśmy wywiady i każdy z uśmiechem na twarzy nas pozdrawiał. Jednym słowem bawiliśmy się na całego. Bardzo dużo osób zaczepiało nas z zapytaniem czy chcemy kupić szalik, ale jakoś nikt z ekipy nie kwapił się do zakupu szalika, którego połowę zajmuje klub hiszpański. Postanowiliśmy, że udamy się coś zjeść, bo po takiej podróży każdy marzył o ciepłym posiłku. Pogoda dopisywała, było tak ciepło, że zimne napoje okazały się zbawieniem. Zaraz potem udaliśmy się ponownie pod stadion gdzie spotkaliśmy się z obiema ekipami samolotowymi. Niektórzy z nas dawno się nie widzieli, więc uściskom nie było końca. Próbowaliśmy obejść stadion dookoła, ale okazało się, że jest pilnie strzeżony i tylko osoby z biletami mogą oglądać jego podwoje. Trochę zniesmaczeni ruszyliśmy na Fergi Fields, żeby razem z innymi kibicami pośpiewać przed meczem.

Część ekipy przekazała nam swój ekwipunek i udała się na FF pieszo a my ruszyliśmy w kierunku busa. Kiedy zastanawialiśmy się jak dostać się w miejsce docelowe podeszło do nas 3 Anglików i zapytali czy wiemy gdzie jest FF. Uznaliśmy, że dokładnie nie wiemy. Krzyknęłam do chłopaków, żebyśmy ich ze sobą zabrali, bo przecież i tak zdążają w tym samym kierunku. Ulokowaliśmy się jakoś w busie i z pieśnią na ustach ruszyliśmy na FF. Anglicy z naszego busa trochę dziwnie nam się przyglądali, ale chyba uznali, że co prawda jesteśmy pokręceni, ale pozytywnie i też dołączyli się śpiewania. Droga okazała się zawiła, gdyż musieliśmy ulokować jakoś nasz pojazd. Jechaliśmy głównie za ludźmi, którzy podążali w wiadomym kierunku, prowadził nas „czerwony tłum”. W pewnym momencie Szychtos, który prowadził busa wychylił się i krzyknął do kolesia w koszulce United „Rooney where’s FF”. Nie wyobrażacie sobie, jaką koleś miał uśmiechniętą mordencję! I zaraz pokazał, że mamy jechać prosto i skręcić na 2 zjeździe.

Przed samym FF zamieszania było sporo. Jak zwykle zawiodła organizacja i musieliśmy swoje odczekać zanim pojawiliśmy się na miejscu. Spotkaliśmy kolejne osoby, które dojechały do Rzymu busem z Katowic. Długo czekaliśmy na prezesa naszego stowarzyszenia, ale okazało się, że Prezes nie będzie się z nami bawił na FF, bo udało mu się zdobyć bilet na mecz. Mieliśmy jeszcze sporo czasu do meczu, ale trochę zajęło nam także dostanie się do środka. Na Fergie Fields atmosfera była bardzo gorąca. Wszędzie angielscy kibice i duuuużo śpiewów. Chłopcy dołączyli się do śpiewającej grupki kibiców, a my poszłyśmy się rozejrzeć jak i gdzie będziemy oglądać mecz. Jak to na takich wyjazdach bywa, kolejnym problemem okazał się brak sygnału programu, na którym mieliśmy oglądać mecz. W pewnym momencie Anglicy zaczęli wychodzić twierdząc, że z oglądania meczu tutaj nic nie będzie i idą poszukać miejsca gdzie na spokojnie zobaczą spotkanie. Przyznam, że trochę nerwów było. Każdy myślał o tym, że przyjechaliśmy tysiące kilometrów i możemy nie zobaczyć najważniejszego starcia sezonu. Dosłownie na kilka minut przed rozpoczęciem meczu pojawił się sygnał. Ludzie zaczęli się schodzić przed ekran i punktualnie o 20.45 rozpoczął się finał Ligi Mistrzów.

Atmosfera na meczu bardzo nas rozczarowała. Po stracie pierwszego gola kibice z Anglii zamilkli i tylko od czasu do czasu ktoś zaintonował U-N-I-T-E-D. Nie mogliśmy uwierzyć w to, że ludzie przejechali tyle kilometrów żeby stać pod ekranem i nie wspierać swoich ulubieńców. Jedyne co robili, poza zdawkowymi pieśniami to rzucanie piwem w ekran, trafiając przy tym ludzi przed sobą. Nie tak wyobrażaliśmy sobie atmosferę na FF, bo wielu z nas pojechało tam właśnie dla cudownej oprawy i po to żeby pokibicować z fanami United z całej Europy. Ekipa z Polski godnie reprezentowała fanów United i dopingowaliśmy chłopaków przez całe 90’. Nie szczędziliśmy sił, bo po to tam pojechaliśmy, nawet pod koniec meczu, kiedy już chyba nikt nie wierzył w zwycięstwo my z sercem pełnym nadziei zdzieraliśmy gardła dla naszych ulubieńców. Po końcowym gwizdku ekran szybko wygasł i zostaliśmy na placu boju z sercem pełnym smutku. Nie tak miało się skończyć to spotkanie, ale nie zawsze można wygrywać. W kiepskich nastrojach opuszczaliśmy FF, nie obyło się także bez łez. W tym momencie zaczynaliśmy się żegnać. Część została na FF, reszta udało się do hoteli, a nasza ekipa bardzo szybko zebrała się w kierunku morza, gdzie mieliśmy swój nocleg ;) Byliśmy już bardzo zmęczeni podróżą, opadły emocje i każdy marzył o tym żeby się chwilę przespać.

28 maj 2009- czwartek

Rano obudziliśmy się w nie najlepszych nastrojach, ale bardzo szybko humor poprawiła nam śliczna pogoda i cudowne morze. Spacer brzegiem morza okazał się zbawienny, Chłopcy próbowali się nawet wykąpać, ale kamieniste podłoże utrudniało im ten wyczyn. W drogę powrotną ruszyliśmy przed południem. Postanowiliśmy zobaczyć trochę Rzymu, między innymi Coloseum. Udaliśmy się także do włoskiej pizzeri, gdzie uznaliśmy, że pizza jest na serio niejadalna.

Ekipa Katowicka podobnie jak my pozwiedzała trochę Rzymu i udała się nad morze. Widać, że każdy chciał skorzystać z okazji i pobyć trochę nad wielką wodą, skoro już byliśmy tak blisko. Reszta, która leciała samolotem w momencie, gdy my zażywaliśmy słonecznych i wodnych kąpieli lokowała się na podkładach swoich samolotów.

Droga powrotna zajęła nam prawie 26h. Moja ekipa udała się także, pod Allianz Arena, gdzie zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcia. I tak nasza podróż dobiegła końca.

A co myślą inni uczestnicy tej cudownej wyprawy:

Przede wszystkim wielki szacunek dla tych, którzy byli w Rzymie i na FF za pokaz doskonałego dopingu. Naprawdę warto było czekać od Barcelony’99 ( było nas tylko 2 bez biletów) na taką ekipę z Polski.

Prezes MUSC PL

Co tam się działo nie ogarniałem jakaś telewizja podchodziła wywiady no MEGA MEGA MEGA z Wami w ogień. Jezu, co tam się działo ajjj nie ogarniam po prostu KOCHAM KOCHAM WAS DUMNY JESTEM, z podniesioną głową mimo porażki

PINIO

Kosmiczny wyjazd Red Army from Poland! Prawie 40 osób z Polski, z czego zdecydowana większość to MUSC POLAND. Jestem cholernie dumny z tego jak zaprezentowaliśmy się w Rzymie! Naprawdę, aż trudno mi opisać jak bardzo byłem i jestem szczęśliwy będąc z Wami wszystkimi pod Coloseum i na FF! Dzięki dla wszystkich, którzy pojechali do Rzymu zdzierać gardło. Szacunek dla osób jadących busami, bo dobrze wiem, jakie to jest męczące.

ERICRYAN

Cały wyjazd mega! To był dopiero mój drugi wyjazd na mecz i jestem dumny, że mogłem jechać z taką świetną ekipą! Warto było te 20h w busie przejechać!! Tego, co się działo nie da się opisać, dawno się tak nie bawiłem.

ADINGH

Brawo Panie i Panowie za ten trip Od początku wiedziałem, że będzie MEGA kozacko i po relacjach nie śmiem w to wątpić Zastanawiam się tylko, gdzie leży granica naszych możliwości… Co wyjazd to ją przesuwamy, co raz dalej Po takich wyjazdach to aż słów brakuje, bo duma roznosi Gdzie wyście wszyscy byli, jak Was nie było? Dopiero rok tworzymy tę super ekipę, a ja już nie potrafię sobie wyobrazić, jak by to wyglądało bez Was… No nie da się po prostu!

HARCESIS

Nic nie jest w stanie odebrać nam tego, co tam poczuliśmy. Dumnie kroczyliśmy w koszulkach United, nawet po przegranym meczu czuliśmy się dumni z tego ze jesteśmy kibicami tak cudownego klubu. Co zapamiętam z tego wyjazdu? Niesamowitą atmosferę, fantastyczną zabawę w gronie cudownych kibiców, pozytywnie zakręconych i przyjaźnie nastawionych ludzi, jak i gigantyczne ćmy, które zaatakowały moich kolegów ;)
Po tym wyjeździe z czystym sumieniem możemy o sobie mówić RED ARMY FROM POLAND!

Nie wiem czy choć w połowie udało mi się w tym opisie oddać to, co działo się na tym wyjeździe. Jedno jest pewne, był to zupełnie inny wyjazd niż pozostałe i pełen tak wielu emocji, że nie sposób tego oddać w słowach. Tam trzeba było być i poczuć to wszystko na własnej skórze.

W tym miejscu życzę sobie i wam żeby w następnym roku było nam dane przeżyć równie emocjonujące chwile, warte każdej nieprzespanej minuty i każdej złotówki wydanej na tej wyjazd! Ukłony dla tych, którzy byli i kibicowali całym sercem i zdartym gardłem!

UWS!

Autor: Klaudia Mańka (Angel)

kibice, kibicowanie, MUSC PL,

Kim jest Federico Macheda?

Urodzony 22 sierpnia 1991r (moja redakcyjna koleżanka, Ola Paprot, powiedziała niedawno: „Kurcze, musimy zacząć się przyzwyczajać, że nowi zawodnicy będą teraz młodsi od nas”) w stolicy Włoch, zaczął swoją przygodę z piłką w drużynie Lazio. Tam wypatrzyli go skauci United i 1 września 2007 roku sprowadzili go do Manchesteru, aby szkolił się w Akademii. Już wtedy był uznawany za jeden z największych włoskich talentów swojego pokolenia.

Pełnię swoich umiejętności zaprezentował jednak dopiero w rok po przybyciu do Carrington. Od początku sezonu 2008/2009 występował w drużynie młodzieżowej, gdzie regularnie zbierał wysokie noty i strzelał bramki dla drużyny McGuinnessa. Szybko został przesunięty do zespołu rezerw kierowanego przez legendę United – Ole Gunnara Solskjaera. Tam również bardzo dobrze się prezentował, głównie dzięki swojej szybkości, umiejętności utrzymania się przy piłce, pozycjonowaniu i klinicznym wykończeniom. Zaledwie 6 dni przed spotkaniem z Aston Villą Macheda strzelił hat-tricka w emocjonującym spotkaniu z Newcastle United, zakończonym remisem 3:3.

Mecz z Aston Villa

Przy stanie 2:1 dla gości za słabiutkiego Naniego wszedł siedemnastoletni Federico Macheda. Komentator nazwał tę zmianę „Gamble selection” („Hazardowy wybór”), jednak jeśli spojrzymy na ławkę rezerwowych United w tym meczu, była to najlepsza możliwa decyzja. Ryan Giggs, który był jednym z najlepszych zawodników spotkania, zszedł na lewe skrzydło, natomiast w ataku zagrał Carlos Tevez i Federico właśnie.

Nastolatek dobrze wprowadził się do gry. Walczył, stwarzał zagrożenie pod bramką. Raz został dość ostro potraktowany przez obrońcę w polu karnym, jednak sędzia nie podyktował rzutu karnego. Wielka chwila Machedy miała jednak jeszcze nadejść.

W 92 minucie walczył przed polem karnym z jednym z obrońców Aston Villi. Ten wybił mu piłkę, która powędrowała jednak wprost do Ryana Giggsa. Walijczyk zagrał ponownie do Włocha, ten prostym, choć dość nieoczekiwanym zwodem ograł przeciwnika i fantastycznym, precyzyjnym „rogalem” pokonał Friedela. Euforia, która wybuchła na trybunach, ławce trenerskiej i wśród zawodników była porównywalna z tą na Camp Nou po strzale Solskjaera.

Niektórzy mogą powiedzieć, że nadużywam magii finału Ligi Mistrzów z 1999r. i zbyt szybko przyrównuję bramkę Federico Machedy do tej zdobytej przez legendarnego Norwega. Jednak może się okazać, że to trafienie będzie w ostatnim rozrachunku tak samo ważne i pozwoli spełnić marzenie sir Alexa Fergusona – ostatecznie „strącić Liverpool z ich piep*****j grzędy”. Dzięki Włochowi United wciąż są liderem Premiership, mając jeden punkt przewagi i zaległy mecz z Portsmouth. Poza tym, zainkasowane dzięki tej bramce trzy punkty muszą stanowić olbrzymi zastrzyk woli walki i wiary w siebie.

Po dwóch słabych meczach i jeszcze słabszych wynikach przyszedł mecz wciąż nie najlepszy, ale z dobrym wynikiem. Odbicie od dna pomoże mentalnie zawodnikom United i być może zapoczątkuje ostateczny marsz po zwycięstwo w lidze. Jeśli w tym roku zawodnicy Fergusona zdobędą mistrzostwo, dużą zasługę będzie miał w tym Federico Macheda i jego fantastyczny gol, który pozwolił United wrócić na właściwe tory.

Zgadzam się z Silvanem, który po wczorajszym meczu napisał: „Powinien zostać nagrodzony włączeniem do składu na Porto”. Należy mu się. Nawet jeśli to był tylko jeden moment – należy mu się.

Wywiad z Machedą

Zdjęcia Federico Machedy

MUSC PL,

Zobacz jak zaczęła się ta przygoda: Hej ho, hej ho na Old Trafford by się szło!

28 październik 2008, Katowice – Stacja PKP

Godz. 9.15. Ekipa katowicka spotyka się w sporej grupie 13 osób (Karola, Pinio, Koto, Browarinhio, Dzordz, Bobok, Dev, Shadow, Ronin, Miszcz, Wróbel, Seki i ja – Angel). Pierwsze rozmowy, ostatnie zakupy i możemy wyruszać. Destination – Kraków. W pociągu oczywiście nie zabrakło paru pieśni i wielu śmiesznych akcji. Ale myślę, że każdy myślał tylko o jednym…

Podróż minęła nam szybciutko, bo wiadomo że z super ekipą czas szybko biegnie. Na dworcu w Krakowie dołączyli do nas Wolak, Harcesis, Paulina, Maku i Jackass. Mieliśmy jeszcze sporo czasu do pociągu na lotnisko, więc wybraliśmy się na szybki posiłek i kawę.

Na lotnisku spotkaliśmy ostatnią część ekipy na czele z naszym Prezesem. Czyli wielką przygodę czas zacząć!

Po odprawie wsiedliśmy do samolotu, który przetransportował nas w 2,5h do Liverpoolu. Szybki przejazd autobusikiem i po zaledwie 40 minutach naszym oczom ukazał się napis „City of Manchester”. Aż serducho się samo uśmiecha, że człowiek może stąpać po tej ziemi. W Manchester czuliśmy się jak w domu, ale o tym będzie mowa później. W docelowym miejscu byliśmy około godziny 20. Manchester nocą robi duże wrażenie. Jest kolorowy i tętni życiem. Sprawnie dotarliśmy do hotelu i rozlokowaliśmy się w swoich pokojach. Hotel sporych rozmiarów, z niezłym standardem, choć ubawił nas fakt, że ekonomiczne pokoje pozbawione były okien. Jeszcze dobrze się nie zadomowiliśmy, a już ekipa MUSCPL opanowała „imprezowo” hotel Sachs. Pierwsza impreza i pierwsza nieprzespana noc. Każdy następnego dnia obudził się po 3h snu w jak najlepszym humorze.

29 października 2008, Manchester

Tego dnia już od samego rana każdy myślał tylko o meczu. Nie mogło być zresztą inaczej. Jesteśmy kibicami, kochamy naszą drużynę, ale z wiadomych względów wspieranie na odległość to nie to o czym marzymy. Dla wielu z nas ten wyjazd był spełnieniem największego kibicowskiego marzenia. Od rana atmosfera była przesiąknięta oczekiwaniem i potężną dawką adrenaliny. Na śniadaniu ustaliliśmy, że spotykamy się o 11.00 i udajemy się pod OT. Każdy przybrał barwy wojenne. Wsiedliśmy w MetroLink i w parę minut byliśmy kilkadziesiąt metrów od stadionu. Cała grupa idąc w stronę wyłaniającej się metalowej konstrukcji była coraz bardziej niecierpliwa.

Szliśmy tak szybko, że nagrywanie tego marszu sprawiało mi nie lada kłopoty. W pewnym momencie ekipa rozdzieliła się. Jedna część udała się do Bishop Blaize, a reszta od razu pod stadion. Docierając bliżej widzimy wyłaniający się piękny czerwony napis „Manchester United”. Nie jestem w stanie opisać jakie emocje w człowieku wybuchają, kiedy staje naprzeciwko tego niesamowitego kolosa i można spoglądać na ten napis. To tylko dwa słowa, ale jak wiele znaczą… Ludzie z ekipy szaleją, słychać słowa zachwytu, niedowierzania że po tylu latach można stać w tym miejscu i spoglądać na teatr snów. Jestem w tym miejscu po raz trzeci, ale łzy same płyną mi po policzkach.

Tego się nie da powstrzymać, bo ta miłość płynie z samego serca. Mamy jeszcze sporo czasu do meczu, więc dołączamy do ekipy, która jest w Bishop Blaize. W drodze do wejścia zatrzymuje nas ochrona i prosi o nasze bilety na mecz. Bobok zostaje poproszony o pokazanie dowodu osobistego i dzięki temu dowiadujemy się, że ochroniarz jest pół polakiem. Zostajemy wpuszczeni do środka, gdzie pozostała część ekipy już się zadomowiła i rozwiesiła flagę Stowarzyszenia. Cudownie było patrzeć jak angole śpiewają pieśni zaintonowane przez naszego Prezesa i innych chłopaków.

Atmosfera w Bishop Blaize nie do opisania, tam trzeba było być. Najpierw śpiewanie na przemian z Angolami i zaczynanie przyśpiewek (sam zaintonowałem 4). Spodziewałem się, że będziemy raczej cicho jak szare myszki, albo że będziemy dołączać się do śpiewów, a nie sami je zaczynać. Wspólne śpiewanie z Pete’em – człowiekiem legendą, nasza flaga wisząca na środku – coś wspaniałego. Pokazaliśmy się z dobrej strony.
(DEV)

Atmosferka przednia. Wszyscy nastawieni do ciebie pozytywnie. Kobiety po 50tce zdzierające głos ku chwale UNITED. Dobre piwko. I niezapomniane “Cheers, mate”

(TURIN)

…poczucie, że MUSC PL też mocno „dało radę” z dopingiem w Bishop pozwala mi czuć się dumnym
(BROWRINHO)

To dla mnie kwintesencja tego wyjazdu…. krótka rozmowa z Boyle’em aby zaśpiewać piosenkę dla Besta – nie zapomnę tego do końca życia!
(SHADOW)

Po jakimś czasie w Bishop Blaize wielkie poruszenie, bo o to pojawia się sam Peter Boyle. Od razu wchodzi na „postument” i cały pub podporządkowuje mu się jak dyrygentowi. Tego nie da się opisać, tam trzeba być, zaśpiewać z nim i poczuć ten klimat. Po porządnej porcji śpiewania udajemy się na stadion. Jesteśmy porozrzucani grupkami po całym stadionie. Najbardziej cieszy się ekipa, która wybiera się na SE, gdyż doping w tym miejscu przechodzi wszelkie oczekiwania. Po wejściu na stadion pojawiają się pierwsze słowa zachwytu i radości.

Pinio chyba najgoręcej wita się ze stadionem, całując jego podwoje. Co tu dużo mówić cieszymy się jak dzieci! Robimy masę zdjęć i nie możemy się doczekać rozgrzewki. Po parunastu minutach United witani brawami wybiegają na murawę. Rozgrzewka szybko mija i czekamy już tylko na mecz. Wybija godzina 20.00 w głośnikach potężne uderzenie i obie drużyny wychodzą na murawę! Rozpoczyna się mecz Manchester United kontra West Ham United! Samego meczu opisywać nie trzeba, było na co patrzeć.

Wygrana 2:0 cieszyła każdego. Jak zwykle kibicowsko SE wiodło prymy, aczkolwiek pieśni pięknie przelewały się po stadionie i można było konkretnie pośpiewać. Po pierwszej połowie historyczny moment… grupa siedząca na SE wiesza flagę Stowarzyszenia! W tym momencie cały świat dowiaduje się że jesteśmy tam, że kochamy i kibicujemy całym sercem i gardłem. Druga połowa mija szybko.

Nie mogę uwierzyć, że kibice na 10 minut przed końcem meczu opuszczają stadion. Po meczu często o tej kwestii dyskutujemy. Ekipa MUSC zostaje do końca i wspiera drużynę. Jeszcze paręnaście minut po zakończeniu meczu nie możemy się rozstać z tym cudownym miejscem. Ostatnie spojrzenie, łezka w oku, że tak szybko skończył się ten spektakl i trzeba wracać do hotelu. Zostajemy na tyle długo, że zaczynamy żartować, iż obsługa zamknie nas na OT. Osobiście nie miałabym nic przeciwko temu, spełniłabym swoje największe marzenie…

Szliśmy po tych schodach i z każdym krokiem serce biło mocniej, a to wejście jak się wyłania murawa to już sami musicie to przeżyć. Słowa nie oddadzą tego, jakie to uczucie: najchętniej człowiek by się popłakał, ale radość taka wielka, że nie było na to czasu! Człowiek się rozglądał raz w jedną, raz w drugą stronę i nie wiedział, gdzie ma patrzeć. Wyjście naszych pupili na boisko. Pełne trybuny. Na twarzy uśmiech, radość, szczęście po prostu szał ze Stretford End dochodziły odgłosy śpiewających Red Army Oczywiście także się włączał nasz sektor do śpiewanie może nie takie, jakie jest na Stredford, ale i tak było zaj***. Każda akcja, każdy odbiór piłki, każde zagranie dla publiczności było oklaskiwane i jeszcze bardziej nakręcało zawodników do walki. Słychać było 75 tysięcy gardeł – UNITED UNITED UNITED! Ajjj… Magia OT jest tak duża, że jeszcze się mecz nie zaczął, a ty już myślisz o kolejnym wyjeździe.
(PINIO)

Miałem okazję siedzieć na North Stand… Stadion robi naprawdę niesamowite wrażenie. Kiedy się wejdzie na trybuny i patrzy dookoła, widząc wszędzie ukochane barwy, to aż serducho rośnie. OT w czasie meczu jest zupełnie jak odcięte od świata miasto, które przez 90 minut żyje swoim życiem i w tym czasie nic innego się nie liczy. Wtedy się strasznie żałuje, że mecz trwa tylko 90 minut. Co do samej atmosfery na stadionie to cóż – jest jaka jest. Tam, gdzie siedzieliśmy z Dzordżem, śpiewało niestety niewiele osób. Było za to słychać śpiewy ze Stretford i parę razy poczuliśmy jaki potencjał i jaką moc ma to miejsce, kiedy cały stadion krzyczał „United! United!”. Potencjał był niesamowity i, niestety, niewykorzystany.

A zobaczyć swoich idoli z tak bliska, patrzeć „na żywo” jak grają w tak pięknym otoczeniu, to coś, czego na pewno nikt z Nas nie zapomni. Tym bardziej, że wszystko jest inaczej, kiedy jesteś wewnątrz… Mecz wygląda inaczej, piłkarze wyglądają inaczej i stadion także wygląda inaczej.
(MAKU)

Było wspaniale. Nie sądziłem, że kiedykolwiek obejrzę mecz na OT cały na stojąco i śpiewając. Jednak co West Stand, to West Stand. Przyśpiewka „We hate Liverpool and Man City” śpiewana przez 10min – coś wspaniałego
(DEV)

Całą ekipą spotykamy się pod pomnikiem naszych piłkarzy i udajemy się do hotelu. Rozmowy o meczu nie mają końca. Każdy ma przeogromna radość wypisaną na twarzy! W hotelu bawimy się do samego rana, w końcu czyż nie mamy czego świętować? Spełniliśmy swoje sny!

30 października 2008, Manchester

Rano każdy żyje jeszcze meczem. Spotykamy się na hotelowym śniadaniu – oczywiście angielskim. Rozmowy na jeden temat: mecz. Na dzisiaj mamy zaplanowane zwiedzanie stadionu i muzeum. Udaliśmy się ponownie pod OT – tym razem pogoda angielska powitała nas od samego rana. Było bardzo wietrznie i padał deszcz. Po wyjściu z MetroLink udaliśmy się na tyły stadionu gdzie o 13 mieliśmy zaplanowane zwiedzanie. Ponieważ jechaliśmy jako Stowarzyszenie, przydzielono nam osobistego przewodnika.

W drodze do wejścia, gdzie mieliśmy dostać bilety na zwiedzanie OT, zauważyliśmy, że na tyłach stadionu zebrała się mała grupka kibiców. Szliśmy obok i praktycznie nie zwracaliśmy na nich uwagi, gdy nagle obróciliśmy głowy i wprost nie mogliśmy uwierzyć własnym oczom. Dwa metry od nas do swojego samochodu zmierza nie kto inny, jak Tevez. Chyba większej frajdy na tym wyjeździe nie mieliśmy. Nie mogliśmy uwierzyć, że ktoś, kogo widzi się i podziwia w TV, a potem ogląda się na murawie, przechodzi tak blisko ciebie i na dodatek macha i „puszcza oczko”. Ponieważ były zaparkowane trzy samochody, postanowiliśmy zaczekać z nadzieją, że ktoś się jeszcze pojawi. I tym razem to, co zobaczyliśmy, powaliło nas wszystkich na kolana. Nagle zza rogu stadionu wyszedł Giggs. Grająca legenda na wyciągnięcie ręki.

Czuliśmy się jakby nam się to śniło. Ludzie mieli do niego pełny dostęp. Jeden jedyny ochroniarz, który odprowadzał go do samochodu. Na trzeciego zawodnika czekaliśmy chwilę i nie straszne były nam deszcz i zimno. Chłopaki z ekipy wpadli na fajny pomysł i wysłali Shadowa żeby wyszedł za róg i dawał zawodnika. Jak wymyślili tak zrobili. Shadow założył kaptur na głowę, a reszta ekipy oklaskami i głośnymi okrzykami udawała że idzie ktoś z United. Efekt był natychmiastowy, wszyscy z kamerami i aparatami rzucili się w kierunku naszego kolegi! Śmiechu było co niemiara! Tak się bawi MUSCPL. Zaczęły się pojawiać stwierdzenia, że trzeci z samochodów należy do Ronaldo. I pewnym momencie ochroniarz wyszedł, wsiadł do auta i zaparkował go przed innym wejściem. Wszyscy ruszyli biegiem, a nasza ekipa nie bardzo wiedziała co ma zrobić, ale uznaliśmy, że musimy zobaczyć kto to.

Naszym oczom ukazał się Ronaldo, który bardzo szybko wsiadł do samochodu. Witany krzykami nastoletnich fanek, szybko zniknął z naszego pola widzenia. Wrażenie było niesamowite… Zobaczyć ich z tak bliska! Cudowny przypadek, że akurat tam byliśmy. Mieliśmy kilkuminutowe spóźnienie dlatego, tournee pod stadionie zrobiliśmy w zawrotnym tempie. Przed wejściem chłopcy wymyślili akcję „źdźbło”, czyli każdy chciał choć trochę OT zachować dla siebie. Nie było to wcale takim prostym zadaniem, bo nasz przewodnik bardzo pilnował, ale misja zakończyła się powodzeniem… ;)

Na tourne możemy zobaczyć wszystko od środka. Stadion z innej perspektywy, szatnię zawodników, przejść się tunelem, którym wychodzą na murawę zawodnicy oraz rozsiąść się wygodnie na ławce rezerwowych. Po wyjściu ze stadionu wchodzimy także do tunelu poświęconego tragedii Monachium. Chyba nie ma osoby, kibica United, na którym te zdjęcia i słowa nie robiłyby wrażenia. Na koniec czas na zakupy w Megastore. Każdy opuścił to miejsce z gadżetami. Udaliśmy się do Bishop Blaize, aby nabrać sił… czekały na nas kolejne emocje.

Następną atrakcją tego dnia był mecz rezerw. Cała droga na mecz pomiędzy Manchesterem United a Boltonem Wanderers rozpoczęła się od opuszczenia Bishop Blaize. Dość szybkim krokiem udaliśmy się w stronę MetroLink i kolejką pojechaliśmy na najbliższą stację w okolicach stadionu Moss Lane, gdzie miały się odbyć zawody. Tym razem w kolejce MetroLink nie odnotowaliśmy tłumu kibiców, jak to ma miejsce w przypadku drogi na mecze pierwszego składu, ale to nic, bo byliśmy tam my, strasznie podnieceni i pełni pozytywnej energii. Czuliśmy się tak, jakbyśmy mieli za chwilę zobaczyć po raz kolejny mecz pierwszej jedenastki United. Całą drogę ze stacji zastanawialiśmy się, gdzie powiesić naszą flagę, od czego zaczynamy śpiewać i jak wiele serca w to musimy włożyć. Chcieliśmy tego wieczoru wspierać chłopców Ole i nic poza tym się nie liczyło! Kilka szybkich kroków, zakręt jeden i drugi, droga przez most, kolejne uliczki i zakręty. Widzimy mocno bijące oświetlenie Moss Lane i jesteśmy na miejscu.

Po wejściu na stadion szybko dotarło do nas, że w czarnej kurtce na samym środku boiska wśród rozgrzewających się zawodników rezerw stał Ole Gunnar Solskjaer! Staliśmy na Carole Nash Stand i patrzyliśmy na żywą legendę United. Szybko powiesiliśmy flagę MUSC POLAND – tak szybko, że nawet nie wiem kiedy, a już śpiewaliśmy „You are my Solskjaer!”. I stało się! 20legend pomachał do nas ręką – serce zabiło szybciej. Trybuna, na której rozwiesiliśmy flagę, była siedzącą i stwierdziliśmy, że po rozpoczęciu meczu angole będą mieć do nas pretensje, jeśli będziemy stać. Przenieśliśmy się za bramkę na Hale End Terrace, gdzie po powieszeniu flagi rozpoczęliśmy naszą małą wojnę. Przyśpiewka za przyśpiewką na pełnej mocy! Daliśmy z siebie tego wieczoru naprawdę wszystko. W końcu mieliśmy niecodzienną okazję oglądania na żywo takich piłkarzy jak Amos, Chester, Possebon, Manucho czy Gibson.

Nie wiem kiedy, a pierwsza połowa była za nami. Niektórzy udali się po coś do jedzenia i gorącą czekoladę. Mimo wszystko był to zimny angielski wieczór.

Druga połowa wystartowała, a wraz z nią my i skandowanie „United! United! United!”.

Wynik końcowy 0-0. W tym momencie miało miejsce pewne wesołe wydarzenie: otóż myśleliśmy, że to koniec spotkania. Zaczęliśmy skandować ile sił „come to us!” pełni nadziei, że być może któryś z piłkarzy w podziękowaniu za nasz doping podbiegnie do nas i da nam swój autograf – może nawet sam Ole? Tak się, niestety, nie stało. Okazało się, iż przed nami seria rzutów karnych, a angielski komentator w jednej z relacji na angielskiej stronie United Youth uznał nasze „come to us!” jako wołanie o to, by seria rzutów karnych odbywała się na bramkę przed naszym nosem! Ten artykuł pozostanie dla nas miłą pamiątką.

Poprawnie wykonane rzuty karne były kwitowane naszymi oklaskami, a jedenastek było sporo, niestety przegraliśmy z Boltonem po dramatycznej serii 8 do 9. Zdjęliśmy naszą flagę i naładowani emocjami mimo przegranej, udaliśmy się w stronę stacji MetroLink i naszego hotelu.

31.10.2008, Manchester – Kraków

Od samego rana czuć było lekki smutek, że trzeba wyjeżdżać. Szybkie śniadanie i poranne pakowanie. O 9.30 wszyscy byliśmy gotowi i udaliśmy się na przystanek, skąd autobus zawiózł nas na lotnisko. Ostatnie chwile w autobusie spędziliśmy na zapamiętywaniu widoków ukochanego miasta i rozmowach. Podobnie szybko minął czas na lotnisku. O godzinie 16.50 wylądowaliśmy na lotnisku Kraków-Balice. I w tym momencie grupa dzieli się na mniejsze grupki i wszyscy wracamy do domu.

Choć ciężko to opisać słowami, to spróbuje. Po prostu było MEGA ZAJ***. Spodziewałem się świetnego wyjazdu, ale on był po prostu genialny, niewyobrażalny, niesamowity i nieważne, jakich słów bym używał, to i tak tego by nie opisały, bo się nie da. To po prostu trzeba przeżyć. Cała ekipa MUSCPL to totalnie zakręceni pozytywnie ludzie. Od początku do końca wszystko jak we śnie. Nocne imprezki, później miasto. Sam mecz to coś niesamowitego – zobaczyć ten cudowny stadion z bliska, móc zasiąść na nim i zobaczyć mecz „na żywo”. To po prostu zwala człowieka z nóg.
(RONIN)

Jasne, że przed wyjazdem miałam jakieś tam wyobrażenia o nim, ale to, co tam się działo, pokonało wszystko. Genialna atmosfera, świetni ludzie – bo muszę to podkreślić: ZAJ*** LUDZIE! Zero jakichś dołujących akcji, problemów. Wszystko jak najbardziej pozytywnie. Tak właśnie sobie myślę, że to dzięki osobom obecnym na tym wyjeździe było tak świetnie. DZIĘKUJĘ WAM!!! No i wisienka na torcie: Tevez, Giggs i Ronaldo…
(KAROLA)

Przede wszystkim fantastyczna atmosfera – od początku cała nasza ekipa trzymała się razem i myślę, że naprawdę fajnie się zgrała… Prawdziwe ONE UNITED! Imprezy do późnych godzin nocnych, długie rozmowy, mnóstwo śmiechu i pozytywnych emocji to było coś. Po prostu uśmiech człowiekowi nie schodził z twarzy. To było coś, czego nie da się kupić i czego na nic bym nie zamienił. Dzięki Wam wszystkim i każdemu z osobna za to, że tam byliście… Za to, że stworzyliśmy tam to, co stworzyliśmy i pokazaliśmy, że hasło „United We Stand” naprawdę można realizować.
(MAKU)

Nawet nie wiem jak to napisać: przeżyłem ten wyjazd i muszę wam powiedzieć, że to, co tam się działo, przeszło moje oczekiwania! Było dokładnie tak, jak chciałem, żeby było! Mecz i cała wizyta w Manchesterze to było to, na co czekałem od dziecka! Moje marzenie się spełniło! Sam mecz odbieram naprawdę pozytywnie. Fajnie, że wygrany, bo to na pierwszy raz też dużo znaczy. Zobaczyć tylu piłkarzy z bliska i poczuć tę atmosferę – nie miałem ochoty wracać do Polski! Chciałem podziękować wszystkim, z którymi miałem zaszczyt być na Manchesterze United.
(JACKASS)

Niewiarygodne, jak szybko minęły te dni, jak wiele się wydarzyło i ile wspomnień zachowamy w sobie na zawsze. Setki zdjęć, filmów i pamiątek. Cztery dni z fantastycznymi ludźmi i z United… Czyż może być coś wspanialszego dla kibica?! Cudownie było spędzić ten czas z ludźmi, którzy kochają ten klub aż tak bardzo, że przebyli tyle kilometrów, żeby przez 90 minut całym sercem wspierać swoją drużynę. Pasja to coś, co jest w sercu. Mam nadzieję, że wasza pasja nigdy nie wygaśnie, życzę wam i sobie, aby ten klub był zawsze najważniejszy. Na zawsze w jednym szaliku! Do zobaczenia na kolejnej wyprawie do miejsca spełnionych snów…

Autor: Angel

Galeria

kibice, kibicowanie, MUSC PL, Old Trafford,

Napisz kilka słów o sobie, jak długo kibicujesz, dlaczego wstąpiłeś do MUSC?

Hercesis: Jestem studentem III roku informatyki na Politechnice Łódzkiej, mam 21 lat, interesuję się sportem w każdej postaci. Kibicuję MU od sezonu 97/98… to już będzie 11 rok. Sam nie wiem dlaczego zostałem kibicem United, po prostu coś mnie ciągnęło do tego klubu. Do MUSC PL wstąpiłem, aby poznać innych kibiców MU w Polsce, uczestniczyć w zlotach, oglądać wspólnie mecze, szerzyć idee kibicowania United wśród znajomych i oczywiście aby wyjechać z innymi członkami na Old Trafford i zobaczyć Diabły w akcji.

Dzordz: Mam na imię Grzesiek, w świecie kibiców bardziej znany jako Dzordz (czytamy jak
George Best). Mam 18 lat, chodzę do maturalnej klasy w LO – to ta nudniejsza część mojego życia. Druga część to oczywiście kibicowanie najlepszemu klubowi – Manchesterowi United. Nie za bardzo pamiętam, kiedy zacząłem moją przygodę z Czerwonymi Diabłami. Na pewno było to przed rokiem 1999, bo finał z Bayernem pamiętam.

Wstąpiłem do MUSC z bardzo prostego powodu: chciałem być częścią stowarzyszenia kibiców Manchesteru United, w którym brak przypadkowych kibiców, a zarazem spotkać tych najbardziej zapalonych. Choć nie ukrywam że liczyłem na to, że dzięki MUSC spełni się moje największe marzenie. Niektóre osoby z MUSC znałem już wcześniej, ale chciałem poznać wszystkich osobiście i zobaczyć jakimi osobami są. Miałem szczęście spotkać ich na zlocie MUSC w Sulejowie i, mówiąc naprawdę szczerze, nigdy nie spotkałem tylu tak wspaniałych ludzi na tak małym terenie.

Turin: Moja sympatia do UNITED zaczęła się w roku 1997. A wszystko przez czerwoną koszulkę z nr 7 i nazwiskiem CANTONA. Na początku było to tylko sprawdzanie wyników w telegazecie, ale z czasem przerodziło się to w miłość bez opamiętania. Głównym powodem wstąpienia do MUSC były wyjazdy na mecze. Myślę, że sam bym tego nie ogarnął. Poza tym zawsze lepiej jechać z grupą „wariatów”, niż samemu.

Dlaczego chcesz jechać? Nie boisz się rozczarowania, a szczególnie „ciszy na OT” lub porażki United? Jakim typem kibica jesteś – „nerwus – choleryk” czy „i tak będzie dobrze”?

Ronin: Myślę, że pierwsza część pytania jest retoryczna. Odpowiedź jest prosta: to jedno z moich marzeń, dziecięcych marzeń, a że marzenia jak najbardziej powinno się realizować, to jadę. Ciszy się nie boję bo jestem na nią przygotowany, tzn. spodziewam się, że tak będzie, ale mam nadzieje, że jakoś uda się włączyć w doping i sporo pośpiewać.

Porażki się nie obawiam z racji tej, że spodziewam się zwycięstwa, no i najważniejsza rzecz to dla mnie sam wyjazd na OT, zobaczenie meczu na żywo, przeżycie tych emocji na żywo, a wynik to sprawa dla mnie drugorzędna. Jakim typem kibica jestem? Hm, myślę, że po prostu realistą trzeźwo oceniającym sytuację, który jednak zawsze wierzy, że „i tak będzie dobrze”.

Dzordz: Na OT chcę jechać z bardzo prostego powodu: jak już pisałem wcześniej, chcę spełnić swoje największe marzenie. Od 10 roku życia wyjazd na mecz Manchesteru United był dla mnie czymś, co musiałem zrobić. Przed wstąpieniem do MUSC nie miałem praktycznie szans, żeby pojechać na ligowy mecz Czerwonych Diabłów, a teraz…. jestem o krok od zobaczenia, Giggsa, Vidica, Rooneya na żywo.

Czy boję się ciszy na OT lub porażki? Myślę, że cisza nam nie grozi. Jeżeli cała „ekipa” będzie siedziała obok siebie to moment, w którym nikt nie będzie śpiewał, nam nie grozi. Jeśli chodzi o porażkę, to jej też się nie boję. Zważając na ostatnią formę Diabłów nie powinni przegrać, a nawet gdyby, to zobaczyć mecz MU „na żywo” będzie wspomnieniem, które będzie towarzyszyć mi do końca życia. Typ kibica – „nerwus- choleryk” czy „i tak będzie dobrze”? Zależy od sytuacji, w 75% „i tak będzie dobrze”, bo wiem, że kibicuję drużynie, która prawie zawsze wygrywa. A te pozostałe 25%… to trochę inna historia. Jeżeli ktoś obraża mój ukochany klub albo piłkarzy, to nie ma dla niego miejsca w pubie.

Wróbel: Cisza na OT mnie nie rozczaruje, bo jednak bardziej napalam się na sam mecz i możliwość zobaczenia piłkarzy. Jakbym trafił na trybunę z dopingiem to oczywiście byłoby kapitalnie, ale nie będę narzekał, bo pośpiewam po meczu. Co do meczu, to chciałbym żeby było w nim choć trochę dramaturgii (np. 3-2 dla nas i bramka na 3-2 w ostatniej minucie ;) ) i nasze zwycięstwo. Jadę spełnić marzenie, ale to na pewno nie będzie moja ostatnia wizyta na OT.

Angel: No to pytanko jest bardzo proste: chcę zobaczyć United. Nic nie może się równać z meczem na żywo, kiedy wybiegają na murawę, a człowiek ma uczucie, że jest tam gdzie powinien (czytaj na stadionie) i będzie ich wspierał przez całe 90′, to aż serce bije 100 razy szybciej. Po takim meczu mam naładowane akumulatory pozytywną energią na najbliższe tygodnie. Poza tym jak pojedzie się raz, to potem się tęskni do tego widoku. Byłam już na OT dwa razy i za pierwszym miałam okazję kibicować na SE, więc doping był naprawdę na najlepszym poziomie.

Za drugim razem 3 pieśni i to wszystko. Uważam, że wspieranie drużyny to podstawa: po to wybierasz się na mecz, żeby kibicować, a śpiew i oklaski to podstawa kibicowania. Ale bez względu na to, jak będzie, nastawiam się, że jadę tam dla nich, dla United. Ciężko powiedzieć jakim typem kibica jestem. Czasem mam silne przeczucie, że wygrają i wtedy jestem w miarę spokojna. Jednak moje zachowania bardziej pasują do kibica nerwusa. Przez cały mecz serce bije w oszałamiającym tempie i stres trzyma do końcowego gwizdka. Wolę się miło rozczarować.

Czy przygotowałeś się jakoś szczególnie do wyjazdu, np. czy znasz/nauczyłeś
się kilku piosenek?

Ronin: Jakoś specjalnie nie. To z racji tej, że myślę, iż baza mojej wiedzy o United jest wystarczająca. Natomiast, co do piosenek, to dość sporo znam, a specjalnie uczyłem się tylko jednej – United Calypso.

Miszcz: Od dnia, w którym podjąłem decyzję, że razem z ludźmi z MUSC PL wybiorę się na mój pierwszy mecz United, nie mogę się doczekać momentu, w którym na własne oczy ujrzę to o czym kiedyś tylko marzyłem. Jeżeli chodzi o przyśpiewki to myślę, że nie ma z tym większego problemu, ponieważ od czasu kiedy spotykamy się w pubie by oglądać mecze United, to prócz wpatrywania się w ekran, lubimy sobie pośpiewać różne przyśpiewki dotyczące klubu i piłkarzy. Tak więc specjalnie przed wyjazdem piosenek uczyć się nie muszę.

Bobok: Co do wyjątkowości przygotowań to myślę, że pod względem technicznym, jeśli można się tak wyrazić, nie uczyniłem nic szczególnego. Wiadomo, trzeba spakować szalik, flagę i kilka innych kibicowskich gadżetów. Co innego jeśli chodzi o sferę mentalną. Już od dłuższego czasu chodzę nakręcony i myślę jak to wszystko będzie wyglądać. Jeśli chodzi o przyśpiewki, to mój repertuar jest dosyć szeroki dzięki częstym spotkaniom w jednym z Katowickich pubów wraz z liczną grupą innych członków MUSC PL. Chciałbym jednak przed wylotem poznać kilka mniej popularnych przyśpiewek. Niech angielscy kibice długo o nas pamiętają ;)

Dev: Nie, nie przygotowywałem się specjalnie, gdyż nie jest to mój pierwszy wyjazd, a zdecydowaną większość przyśpiewek znam. I tak wątpię, żeby się przydały, bo wiemy, że doping na OT nie jest najlepszy (poza SE).

Jest coś co szczególnie chciałbyś zrobić? (np. obejrzeć pomniki, dostać autograf)

Hercesis: Najważniejsze dla mnie to zasiąść na trybunach Old Trafford i zobaczyć „na żywo” występ Manchesteru United. Oczywiście w ramach takiego wyjazdu chciałbym zwiedzić muzeum MU, może spotkać jakiegoś piłkarza, no i – jasna sprawa – zrobić zakupy w Megastore. Ale kwestia najważniejsza to mecz United.

Karola: Jasne, że jest taka rzecz, a raczej kilka… chciałabym stanąć na OT, zobaczyć stadion nocą, pozwiedzać Manchester, zobaczyć pomnik Matta Busby’ego, zajrzeć do Bishop Blaize. I te kwestie na pewno będą przeze mnie zrealizowane podczas wyjazdu.

Browarinho: Tak szczególnie to chciałbym zdobyć jakiś autograf, ale wiem, że o to będzie strasznie ciężko. Cieszę się natomiast strasznie ze Stadium Tour. Celem moim jest zakupienie jakichś pamiątek ;)

Angel: Chciałabym móc wejść na murawę i postać chwilę na samym środku :)

Dev: Co chciałbym zrobić? Hm, na pewno nie siedzieć w pokoju czy barze przez cały wyjazd, trochę pozwiedzać Manchester, bo jak byłem rok temu to tego punktu nie zaliczyłem. Generalnie dobrze się bawić w dobrym towarzystwie i zobaczyć trochę świata. No i mam kilka zdjęć do poprawek, bo te z ostatniego wyjazdu nie wszystkie wyszły fajnie.

Jedziesz pierwszy raz? Czy też może wybierasz się by spełnić swoje życiowe marzenie?

Karola: To będzie mój pierwszy wyjazd na mecz United, również pierwszy na OT. „Take me home, United road, to the place I belong…” słysząc te słowa zawsze wyobrażałam sobie siebie, jak jestem na OT i oglądam mecz… Więc ten wyjazd to realizacja mojego marzenia, marzenia, które do niedawana było tylko dalekim planem…. A już za niedługo stanie się rzeczywistością.

Browarinho: Jadę drugi raz. Gdyby nie był to wyjazd grupowy, to zapewne nie wybrałbym się na ten mecz, co pokazuje jak fantastycznymi ludźmi są członkowie MUSC PL, że mnie tak do nich ciągnie ;)

Bobok: Październikowy wyjazd na mecz naszej drużyny z West Ham to moja pierwsza tego typu wyprawa. Nigdy wcześniej nie miałem okazji oglądać Diabłów „na żywo”. Mam też szczerą nadzieję, że ten mecz będzie moim pierwszym z wielu widzianych na własne oczy. Jestem wręcz tego pewien. Co do spełnienia życiowych marzeń, wyjazd ten na pewno będzie ich spełnieniem. Każdy kibic chce oglądać swoją drużynę, a jeśli czeka się na taki moment wiele lat swojej fascynacji piłką nożną, to z pewnością można mówić o tym w kategorii marzeń.

Turin: Będzie to mój pierwszy raz i niewątpliwie spełnienie życiowego marzenia. Zawsze myślałem, że będzie to coś nieosiągalnego dla mnie, jednak w MUSC marzenia się spełniają.

Dlaczego lepiej jechać jest z MUSC PL niż indywidualnie?

Miszcz: Jadąc na ‘własną rękę’ jesteś sam odpowiedzialny za wszystko. Od dojazdu na lotnisko, przez przelot samolotem, bukowanie hotelu po załatwianie biletu na sam mecz. W takim natłoku spraw jakie jedna osoba musi ogarnąć, bardzo łatwo jest o czymś zapomnieć. Jadąc w dwudziestokilkuosobowej grupie nie ma najmniejszych szans, by coś pominąć, bo wszystko jest wspaniale zorganizowane. Jaka atmosfera panuje podczas takiej ‘eskapady’ chyba nikomu nie muszę mówić… Pomijam tutaj jeszcze sam fakt, że gdyby nie MUSC PL byłbym praktycznie skazany na kupowanie biletu u konika po bardzo wysokiej cenie, a tak, ten sam bilet mam za 40 funtów. Różnica kolosalna.

Prezes MUSC PL:
1. Staramy się organizować wyjazdy na ważniejsze mecze (a nie na towarzyskie na których brak atmosfery i dopingu).
2.Możemy wcześniej zorganizować bilety. Nawet jeśli macie ONE UNITED na mecze ligowe bilety są losowane i informacja czy ktoś otrzyma bilet jest dopiero 3 tygodnie przed meczem.
3.Możemy znacznie obniżyć koszty całego wyjazdu poprzez wcześniejsze rezerwacje samolotu oraz przede wszystkim dzięki zakupowi biletów po nominalnej cenie ok. 30-40 funtów.
4.Oferujemy wyjazd grupowy i możliwość poznania innych fanatyków UNITED z różnych rejonów Polski

Koto: Ponieważ przeżywanie widowiska sportowego w większym gronie jest czymś o wiele
bardziej przyjemnym. Kiedy meczem żyje się niemal przez cały czas. Wspaniale jest przeżywać coś z ludźmi o takiej samej ogromnej pasji ocierającej się czasem o fanatyzm, kiedy bez zbędnych słów czujemy to samo!

ShadowWinter: Przede wszystkim plusem wyjazdu z MUSC PL jest to, że jest on organizowany przez ludzi odpowiedzialnych za stowarzyszenie, doświadczonych oraz mających kontakt z Old Trafford. Drugi powód to na pewno atmosfera i tutaj nawet nie ma co tłumaczyć.

Czego oczekujesz na miejscu?

Koto: Oczekuję emocji przed, jak i w trakcie meczu, dobrej zabawy, integracji z członkami MUSC PL (dalszej ze znajomymi i nawiązania „realnej” znajomości z osobami których nie dane było mi poznać).

ShadowWinter: Kluczowe jest to aby wszystko, co zaplanowaliśmy, wyszło jak należy. Oczekuję świetnej zabawy oraz dobrej porcji futbolu. Jest to dla mnie coś unikalnego – móc zobaczyć emocje ludzi, dla których ten wyjazd to życiowe marzenie.

Jak organizacyjnie wygląda wyjazd, zakup biletów ze szczegółami?

Prezes MUSC PL:
1.Około 2 miesiące przed planowanym meczem – ogłoszenie wstępnego terminu wyjazdu i orientacyjnych kosztów.
2.Siedem tygodni przed wyjazdem sporządzenie wstępnej listy chętnych oraz wstępnej rezerwacji na bilety.
3.Sześć tygodni przed wyjazdem podanie konkretnego terminu i kosztów wyjazdu oraz zbiórka pieniędzy na konto MUSC.
4.Pięć tygodni przed meczem rezerwacja samolotu, hotelu, biletów i wizyty w muzeum oraz wykupienie ubezpieczenia.

Mamy nadzieję, że wszystkie nasze plany zostaną zrealizowane i że będziemy mogli do Was wrócić z masą relacji oraz zdjęć.

kibice, kibicowanie, MUSC PL, Old Trafford,