W zeszłym sezonie losy sezonu rozstrzygnęły się w zasadzie w ciągu dwóch tygodni. Wpierw United w ostatnich minutach przegrali w Lidze Mistrzów z Bayernem na wyjeździe, a ówczesny lider „Czerwonych Diabłów”, Wayne Rooney odniósł kontuzję. Potem piłkarze z Old Trafford na własnym stadionie ponieśli porażkę w prestiżowym meczu o tytuł z Chelsea, zresztą nie bez udziału sędziego, by potem odpaść z Ligi Mistrzów po zwycięstwie w stosunku 3:2, którego okoliczności wszyscy pamiętamy. Po ciężkich bojach, piłkarzom z Manchesteru przyszło zmierzyć się z Blackburn Rovers na Ewood Park. Atak obrońców tytułu mistrzowskiego, na czele z dzisiejszym bohaterem, Dimitarem Berbatowem, nie potrafił sforsować obrony rywali. Jak się później okazało, bezbramkowy wynik w tym spotkaniu spowodował utratę prymatu w Anglii na rzecz „The Blues”.

Jednak nie zawsze punkty na Ewood okazywały się stracone. Wcześniej, bo w sezonie 2007/2008, to właśnie w Blackburn „Czerwone Diabły” za sprawą zdrajcy Carlosa Teveza, który strzelił w końcowych minutach bramkę na wagę remisu 1:1, zdobyły bezcenny punkt, który pozwolił sięgnąć później po puchar dla najlepszej angielskiej drużyny kosztem Chelsea.

Manchester United rok wcześniej, bo w roku 2007, zaprzeczył teorii mówiącej o tym, że przy słabej grze ze słabym zespołem należy spodziewać się porażki z klubem mocniejszym. Wówczas to, pod koniec kwietnia, „Czerwone Diabły” po ciężkim spotkaniu zaledwie zremisowały z Middlesbrough u siebie. Zaledwie tydzień później piłkarze sir Alexa Fergusona pojechali na Goodison Park i zwyciężyli aż 4:2 z należącym wtedy do czołówki Premier League Evertonem. Choć po pierwszych 50 minutach wynik brzmiał 2:0 dla gospodarzy, piłkarze z Manchesteru wyciągnęli wynik, by w następnej kolejce zapewnić sobie tytuł mistrzowski po wygranej w derbach Manchesteru.

Patrząc na wyniki z tego sezonu, nieraz można spuścić głowę i ze smutkiem zastanawiać się „dlaczego?”. Remisy na Craven Cottage z Fulham, na Goodison Park z Evertonem, na Reebok Stadium z Boltonem czy na Stadium of Light z Sunderlandem spowodowały stratę wielu ważnych punktów. Wszystko zależy jednak od punktu widzenia. Fakt, remis oznacza stratę dwóch punktów, ale czy nie można na niego spojrzeć jako zdobycie jednego?

Fulham i Everton nigdy nie byli zbyt łatwym przeciwnikiem dla piłkarzy z Old Trafford. Ostatnie wyjazdowe zwycięstwo w lidze nad „Wieśniakami” Manchester United odniósł ponad trzy lata temu! Z kolei ostatni taki triumf nad Evertonem miał miejsce kilka miesięcy wcześniej. Remisy z Boltonem i Sunderlandem należy tłumaczyć stałym zmniejszaniem się różnicy pomiędzy uznanymi markami a niedawnymi „chłopcami do bicia” w Anglii, gdzie obserwujemy odmienne zjawisko do tego zachodzącego w Hiszpanii…

Z kolei spoglądając na tabelę ligową i zmniejszoną po ostatnich porażkach przewagę nad Arsenalem, można odnieść wrażenie, że topniejąca w oczach strata „Kanonierów” już za chwilę zostanie całkowicie zniwelowana. Nic bardziej mylnego! Podczas gdy Manchester United zdobywa wymęczone punkty po wyrównanych bojach z outsiderami, Arsenal przegrywa z zespołami z końca tabeli. Przykładem niech będzie ostatnia sobota, kiedy to podczas gdy United wygrywali z Boltonem, podopieczni Arsene’a Wengera zaledwie zremisowali z West Bromwich Albion (na fakt, iż z tym samym klubem również zremisowały „Czerwone Diabły” spuśćmy zasłonę milczenia…). Również w ostatnim sezonie pod koniec rozgrywek zawodnicy z Emirates Stadium m.in. zremisowali z Birmingham czy przegrali z Wigan.

Pora przytoczyć liczby. Jak prezentował się Manchester United z rywalami, z którymi w tym sezonie zdobył wymęczony punkt(y)?

Jak widać, każdy z tych zespołów, z którym boje były w tym sezonie ciężkie, napsuł już w ciągu ostatnich kilku lat wiele krwi „Czerwonym Diabłom”. Naturalną koleją rzeczy wydaje się, że w każdym sezonie dochodzi jakiś nowy rywal – w zeszłym sezonie United przegrali np. z Burnley, które dziś gra w Championship, a dwa lata temu o mistrzostwo do końca walczył Liverpool, wygrywając z podopiecznymi sir Alexa Fergusona na Old Trafford aż 4:1.

Wydaje się więc, że patrząc na wyniki, nie ma co rozpaczać – sezon jest taki, jak każdy inny. Dodatkowo, można powiedzieć, że nawet konkurencja jest w tym roku słabsza. Arsenal, choć oczywiście głupotą byłoby lekceważenie „Kanonierów”, zawsze w głupi sposób tracił „oczka” w kluczowych momentach, gdy Manchester United ciułał punkty po ciężkiej walce. Czy i tym razem piłkarze Wengera pozostaną „dziećmi” i ponownie w decydującym momencie maszyna się rozsypie? Czas pokaże, czy liczby powiedziały prawdę…

Arsenal FC, Blackburn Rovers, Bolton Wanderers, Everton, Fulham FC, Middlesbrough, Sunderland,

Nie ulega wątpliwości, że spadek klubu do Championship niesie ze sobą szereg konsekwencji, przede wszystkim tych finansowych. Mniejsze wpływy do klubowej kasy, konieczność obniżki cen biletów (w końcu kiedyś płaciło się za pojedynki ze światową czołówką, a teraz…), mniej kupowanych gadżetów i wreszcie – niższe kwoty za sprzedaż praw telewizyjnych. Problem ten nie dotyczy w aż tak dużym stopniu zespołu WBA, gdyż podopieczni Tony’ego Mowbraya nie zdążyli jeszcze uzależnić się od pieniędzy spływających do klubu za grę w Premiership. Jednak Newcastle United oraz Middlesbrough, przyzwyczajone do sporych funduszy, muszą teraz zacząć oszczędzać. Tym samym można się spodziewać, że kilku czołowych zawodników relegowanych drużyn opuści swoich dotychczasowych pracodawców i powróci do Premier League. Można rzec, że będzie prawdziwa wyprzedaż. A więc na zakupy!

Tuncay Sanli (Middlesbrough)

Turecki napastnik w minionym sezonie zdobył 7 bramek w 33 ligowych spotkaniach i został tym samym najlepszym strzelcem drużyny (swoją drogą, świadczy to o nędzy formacji ofensywnej Boro). Tuncay zdobył także szereg klubowych nagród z wyróżnieniem dla najlepszego gracza drużyny na czele. W głosowaniu kibiców, piłkarz otrzymał ponad 75% głosów. Mimo spadku Middlesbrough do Championship, 27-letni zawodnik nie jest rozchwytywany przez kluby z najwyższej klasy rozgrywkowej, choć jeszcze pod koniec zeszłego roku, za kadencji Scolariego, mówiło się o zainteresowaniu ze strony Chelsea.

Zainteresowanie: Fulham

Stewart Downing (Middlesbrough)

Mimo że niespełna 25-letni skrzydłowy ma kontrakt ważny aż do 2013 roku, jest niemal pewne, że opuści Riverside Stadium jeszcze tego lata. Usługami reprezentanta Anglii są zainteresowane kluby ze ścisłej czołówki Premiership, a w lutym o Downinga pytał nawet Juventus Turyn, szukający następcy Pavla Nedveda. Włodarze Middlesbrough wyceniają swojego wychowanka na około 12 milionów funtów. W dobie wielomilionowych transferów, trzeba przyznać, że są to grosze.

Zainteresowanie: Liverpool, Tottenham, Aston Villa, Manchester City, Portsmouth, Juventus Turyn

Matthew Bates (Middlesbrough)

Niespełna 23-letni środkowy obrońca jest wychowankiem Boro. W zakończonym sezonie rozegrał 20 spotkań, w których ustrzelił jedną bramkę. Karierę utalentowanego Anglika, jak na razie zatrzymuje wciąż odnawiająca się kontuzja kolana. Mimo młodego wieku, były reprezentant Anglii U-20, przeszedł już trzy operacje. Z tego powodu, mimo iż zadebiutował w barwach Middlesbrough już w grudniu 2004 roku, dotychczas rozegrał tylko 45 spotkań. Zawodnik z Riverside był już trzykrotnie wypożyczany do słabszych zespołów, aby zdobywać boiskowe doświadczenie, jednak większość tego okresu spędził na leczeniu kolejnych dolegliwości. Mimo wątłego zdrowia, Bates pozostaje w sferze zainteresowań ekip z Premiership.

Zainteresowanie: Everton, Wigan Athletic, West Ham United

Gary O’Neil (Middlesbrough)

Angielski pomocnik jest wyceniany na około 5 milionów funtów, a najpoważniejsze zainteresowanie usługami 26-letniego zawodnika przejawia londyńskie Fulham. W minionym sezonie O’Neil wystąpił w 29 spotkaniach swojej drużyny, zdobywając w nich 4 bramki, a także zaliczając jedną asystę. Jeszcze kilka lat temu piłkarz ten był wiodącą postacią reprezentacji Anglii U-21, jednak jego kariera nie potoczyła się tak, jak by to sobie wymarzył i obecnie stara się o transfer do klubu z najwyższej klasy rozgrywkowej.

Zainteresowanie: Fulham, Portsmouth, Stoke City

Obafemi Martins (Newcastle United)

Kiedy występował jeszcze w barwach Interu Mediolan, wróżono mu wielką karierę. Nigeryjczyk zapewne nigdy nie przypuszczał, że przyjdzie mu grać w drugoligowym klubie. Przechodząc za ponad 10 milionów funtów z ekipy Nerazzurrich do Newcastle United otrzymał po Alanie Shearerze koszulkę z legendarnym numerem 9. O ile pierwszy sezon w barwach Srok miał dosyć udany, o tyle później było już tylko gorzej. I tak, w minionych rozgrywkach ligowych, Martins ustrzelił w 24 występach tylko 8 bramek. Mimo zainteresowania jego osobą, sam zawodnik zadeklarował, że chce zostać w klubie i pomóc w powrocie do Premiership.

Zainteresowanie: Fiorentina

Michael Owen (Newcastle United)

Tego pana chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Wybitny gracz, zmarnowany talent, człowiek-kontuzja. Odchodząc z Liverpoolu do Realu Madryt, marzył o sukcesie w Lidze Mistrzów. Jak na ironię, po odejściu Owena z Anfield, zespół The Reds sięgnął po najważniejsze klubowe trofeum, z kolei Królewscy odpadli już w 1/8 finału rozgrywek. Po roku Anglik wrócił na Wyspy, tym razem do Newcastle, jednak do dzisiaj jest cieniem samego siebie i nie potrafi powrócić do optymalnej dyspozycji. Mimo wszystko, nadal jest wyróżniającym się zawodnikiem Srok, a w minionych rozgrywkach ligowych był nawet najlepszym strzelcem drużyny (8 bramek). Nazwisko napastnika pada głównie w kontekście klubów angielskich, pojawiały się nawet informacje o ewentualnym powrocie Michaela na Anfield. W jednym z wywiadów kapitan The Reds, Steven Gerrard, powiedział, że chętnie przywita reprezentacyjnego kolegę z powrotem w Liverpoolu.

Zainteresowanie: Aston Villa, AS Roma, Everton, Liverpool, Celtic Glasgow, Manchester City

Alan Smith (Newcastle United)

Był zawodnik Czerwonych Diabłów nie potrafił się odnaleźć w ekipie Srok. Może trudno w to uwierzyć, ale Smith podczas swojego dwuletniego pobytu na St James’ Park nie zdobył ani jednej bramki w meczach ligowych, a zaliczył ich przez ten okres już 39. Ostatni sezon był dla Anglika stracony – ze względu na kontuzję wystąpił tylko w 6 spotkaniach. Mimo marnych statystyk (i jeszcze marniejszego zdrowia), wciąż pojawiają się plotki na temat przyszłości 27-letniego piłkarza. Szczególne zainteresowanie zakontraktowaniem słynącego z waleczności napastnika przejawiają drużyny Wigan, Blackburn Rovers oraz Evertonu i jeżeli Alan gdzieś odejdzie, to zapewne do którejś z tych trzech drużyn.

Zainteresowanie: Blackburn Rovers, Everton, Wigan Athletic, Middlesbrough, Hull City

Jonas Gutierrez (Newcastle United)

Argentyński skrzydłowy przyszedł do ekipy Srok latem zeszłego roku i jego ligowy debiut przypadł na mecz z Manchestrem United. Po zremisowanym 1:1 spotkaniu, jeden z dziennikarzy BBC stwierdził, że Gutierrez zaliczył najlepszy debiut spośród wszystkich nowicjuszy w Premier League. W swoim pierwszym sezonie, Jonas wystąpił w 30 spotkaniach, nie strzelając żadnej bramki. W tym samym czasie, zawodnik regularnie dostawał powołanie do narodowej kadry i obecnie ma na swoim koncie już 11 spotkań, a podczas towarzyskiego meczu z Francją w lutym 2009 roku zdobył swojego pierwszego gola dla reprezentacji. Jak się można domyślić, 25-letni skrzydłowy nie narzeka na brak ofert. O skrzydłowego pytali już przedstawiciele m.in. świeżo upieczonego mistrza Niemiec.

Zainteresowanie: Wolfsburg, Tottenham

Sebastien Bassong (Newcastle United)

Jeszcze w czasie trwania ligowych rozgrywek, mówiło się o zainteresowaniu Kameruńczykiem ze strony działaczy Arsenalu. Obrońca trafił na St James’ Park latem 2008 roku z francuskiego klubu FC Metz za 500 tysięcy funtów. W swoim pierwszym sezonie w ekipie Srok, był wyróżniającą się postacią i kibice zdecydowali się przyznać mu w głosowaniu nagrodę dla gracza sezonu. W jednym z wywiadów, zawodnik wspominał, że chce opuścić Newcastle, ponieważ kolegom z drużyny nie zależało na utrzymaniu zespołu w lidze. Bassong powiedział, że był rozczarowany, kiedy wszedł do klubowej szatni po degradacji i zobaczył, że prawie żaden piłkarz nie był przejęty spadkiem. Możemy się spodziewać, że kameruński defensor powróci na boiska Premiership, gdyż na brak ofert nie narzeka.

Zainteresowanie: Arsenal, Sunderland

Joey Barton (Newcastle United)

Jeżeli Chuck Norris boi się jakiegoś piłkarza, to jest nim z pewnością Joey. W jego przypadku, określenie „bad boy” nie wystarcza. Angielski pomocnik zasłynął ze swojego trudnego charakteru i agresji zarówno na murawie, jak i poza nią. Podczas jednego z treningów, jeszcze za czasu gry w Manchesterze City, pobił kolegę, skutkiem czego z hukiem wyleciał z zespołu The Citizens. Niechcianego Bartona przygarnęło Newcastle, sam zawodnik obiecał poprawę, jednak, jak zwykle, na obietnicach się skończyło… Po przegranym meczu z Liverpoolu w maju tego roku, Anglik skrytykował Alana Shearera, że ten jest „gównianym menedżerem” i obrał „gównianą taktykę”. Jak się można domyślić niezrównoważony pomocnik jest na wylocie. Cena okazyjna (mówi się o kwocie w granicach 2 milionów funtów), więc zainteresowanych nie brakuje.

Zainteresowanie: Bolton, Portsmouth, Blackburn Rovers, Tottenham, Wigan Athletic

Steven Taylor (Newcastle United)

Angielski obrońca w zeszłym sezonie wystąpił w 27 spotkaniach, strzelając w nich aż 4 bramki. Jednak trudno chwalić kogokolwiek z formacji defensywnej, skoro jego drużyna straciła w minionych rozgrywkach ligowych aż 59 goli. Wychowanek Newcastle, mimo słabszego sezonu, znajduje się w orbicie zainteresowań kilku zespołów z Premiership i wielce prawdopodobne, że wkrótce zmieni klubowe barwy. Dla Anglika perspektywa gry w Championship, jest co najmniej nieatrakcyjna. Tym bardziej, że 23-letni piłkarz ociera się o grę w reprezentacji Anglii (dostał nawet powołanie na mecz z Niemcami, ale ostatecznie na murawie się nie pojawił) i jeżeli zamierza wyjechać na zbliżający się Mundial, powinien czym prędzej przekonać do siebie Fabio Cappello. W tym celu, najlepiej przenieść się do jakiegoś pierwszoligowca, gdyż szansa powołania na MŚ, przy grze na zapleczu Premier League, jest nikła.

Zainteresowanie: Tottenham, West Ham United

Chris Brunt (West Bromwich Albion)

Jedyny w tym zestawieniu zawodnik relegowanego beniaminka, czyli drużyny WBA. Reprezentant Irlandii Północnej, z dorobkiem 8 goli, został najlepszym strzelcem swojego zespołu. Swego czasu, brytyjski skrzydłowy przebywał nawet na testach w Manchesterze United, jednak od dwóch lat reprezentuje barwy klubu ze środkowej Anglii i być może zostanie w zespole, aby po raz kolejny pomóc w awansie do Premiership. Na razie zainteresowanie usługami 24-latka przejawiają drużyny Fulham i Celticu Glasgow. Możliwość występów w europejskich pucharach prawdopodobnie skusi Brunta na zmianę pracodawcy. Pytanie tylko, czy włodarze The Cottagers lub The Bhoys, będą w stanie wyłożyć na skrzydłowego około 4 miliony funtów.

Zainteresowanie: Fulham, Celtic Glasgow

Jak widać, wcale nie trzeba wydawać grubych milionów, aby wzmocnić kadrę. Oczywiście nie wszyscy wymienieni przeze mnie gracze nadają się do zespołów z czołówki tabeli, jednak jednego z nich przyjąłbym na Old Trafford z otwartymi ramionami. Tym zawodnikiem jest Tuncay Sanli. Zawodnik Boro, moim zdaniem, świetnie nadaje się na trzeciego napastnika, który swoimi wejściami z ławki mógłby dawać pozytywnego kopa całej drużynie. Swoje strzeleckie umiejętności pokazywał zarówno w reprezentacji, jak i na boiskach Premiership – bramki Turka mieliście okazję oglądać w redlogowych plebiscytach na najładniejsze gole kolejki (pamiętacie tę efektowną przewrotkę w meczu z Aston Villą?). W zakończonym sezonie, Tuncay wyróżniał się na tle kolegów zespołu i myślę, że mając na boisku zdecydowanie lepszych partnerów pokazałby pełnię swoich możliwości. Potencjalny transfer nieszablonowego napastnika z pewnością nie kosztowałby nas góry złota, którą można zainwestować wówczas w Ashleya Younga i Francka Ribery’ego ;-).

Middlesbrough, Newcastle United, transfery, Tuncay Sanli, West Bromwich Albion,

Drużyna Gareth Southgatea znajduje się osiemnastym miejscu ligowej tabeli, mając na koncie 31 punków. Boro za wszelką cenę będzie chciało urwać dziś punkty „Czerwonym Diabłom”, gdyż zwycięstwo może pozwolić im na wyjście ze strefy spadkowej. Wszyscy wiemy, iż nie będzie to łatwe, bo United radzi sobie ostatnio bardzo dobrze.

Podopieczni sir Alexa Fergusona ciągle zachowują miejsce lidera Premier League. W chwili obecnej ich przewaga nad Liverpoolem wynosi trzy punkty i jeden zaległy mecz, z Wigan, który rozegrają 13 maja na JJB Stadium. W ostatnim ligowym spotkaniu (ostatnich ligowych 45 minutach?) „Diabły” pokonały Tottenham na Old Trafford 5:2 (0:2). Wcześniej Portsmouth 2:0, Sunderland 2:1 i Aston Villę 3:2. A dwóch wcześniejszych nieszczęsnych porażek już nikt nie pamięta, więc po co o nich pisać?

Boro przegrało zdecydowanie więcej razy i o tym napisać trzeba. Na osiem ostatnich ligowych meczów zanotowali cztery porażki – z Arsenalem (0-2), Boltonem (1-4) , Stoke (0-1) i Tottenhamem (0-4), Remisowali dwukrotnie: z Fulham (0-0) i Portsmouth (1-1). Punktów pozbawiali natomiast Hull City, wygrywając 3-1, oraz… Liverpool! 28 lutego na własnym stadionie pokonali „The Reds” 2:0.

Dodatkową mobilizacją dla M’brough jest fakt, iż podczas ostatnich ośmiu wizyt na Riverside Stadium, „Diabły” z pełnym dorobkiem punktowym do Manchesteru wracały zaledwie trzy razy. Przegrywały także trzy spotkania, a dwa remisowały. Ostatnie zwycięstwo miało miejsce w sezonie 2006/07, 2 grudnia.

W obecnym sezonie obie drużyny spotkały się już dwa razy. Pierwsze z nich miało miejsce na samym początku rozgrywek Carling Cup, a wówczas United wygrywało 3:1. Do bramki Boro trafiali kolejno Cristiano Ronaldo, Ryan Giggs i Nani. W późniejszym czasie, 29 grudnia, zawodnicy z na Riverside Stadium po raz kolejny musieli uznać wyższość mistrza Anglii. Skromnie przegrali na Old Trafford 1:0, bo golu Dimitara Berbatowa.

United pojedzie do północno-wschodniej Anglii bez kontuzjowanych defensorów – długoterminowo pauzującego już Owena Hargreavesa (który podobno ma się dobrze i w najbliższym czasie wznowi grę), Gary’ego Nevillea i Rio Ferdinanda. Ostatni z trójki w meczu Ligi Mistrzów z Arsenalem doznał kontuzji żeber. Na szczęście nie jest to złamanie, jak podawały niektóre serwisy, a jedynie stłuczenie i prawdopodobnie Anglik będzie gotowy na rewanżowy mecz z „Kanonierami”. Pan Neville natomiast nadal leczy kontuzję stawu skokowego. Nadal nie wiadomo czy wystąpi Jonny Evans. Pierwszy raz od stycznia na boisko wybiegnie natomiast Wes Brown.

Jeżeli chodzi o absencje w drużynie Boro, to zabraknie Emanuela Pogatetza i Chrisa Riggotta. Austriacki obrońca cierpi na uraz kolana. Anglik natomiast leczy kontuzję kostki. Do składu powróci natomiast francuski pomocnik Didier Digard, ale mecz zacznie na ławce rezerwowych.

Napastnik Boro, Alfonso Alves może nie jest ostatnio w wybornej formie strzeleckiej, ale fani United pamiętają zapewne jego występ na Riverside w ostatnim sezonie. Krzepki Brazylijczyk dwukrotnie wpakował piłkę do siatki przeciwko „Diabłom” podczas ostatniego spotkania, rozgrywanego w nieco śnieżne kwietniowe popołudnie rok temu. Padł wówczas 2:2.

W Premiership doszło do 27 spotkań tychże zespołów. Piętnaście z nich wygrywały „Diabły”, pięć Boro. W lidze obie drużyny rozegrały ze sobą 101 meczów, z czego 50 zwyciężały, a 29 przegrywało United. Ich bilans bramkowy wynosi 179-150.

Wypowiedzi przedmeczowe

Brak.

Składy obu zespołów

Middlesbrough:
Jones, Turnbull, Hoyte, McMahon, Taylor, Grounds, Wheater, Huth, Hines, Aliadiere, Tuncay, Bates, O’Neil, Walker, Shawky, Downing, Johnson, Digard, Alves, King.

Manchester United:
Van der Sar, Foster, Kuszczak, O’Shea, Rafael, Brown, Vidic, Evans, Evra, Ronaldo, Nani, Scholes, Fletcher, Carrick, Anderson, Park, Giggs, Rooney, Tevez, Berbatov, Macheda, Welbeck.

Sędzia:
Mark Halsey (Lancashire)

Filmiki video z najciekawszymi akcjami spotkania

Ryan Giggs 0:1

Park Ji Sung 0:2

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Middlesbrough, Video,

Chelsea vs Stoke 2 – 1

Zacznijmy od meczu dwóch zespołów, które swą gra specjalnie ostatnio nie porywają. Londyńczycy, a przede wszystkim ich trener, zasłużyli sobie ostatnio na sporo krytyki a sytuacja w drużynie była odzwierciedleniem formy na boisku. Raz po raz nadchodziły informacje na temat zwolnienia trenera Scolariego lub zwiastuny rebelii wśród piłkarzy. Z drugiej strony Stoke, które przebywa w dole tabeli, również nie zaskakiwało. Od samego początku meczu gra układała się bardzo chaotycznie. Stoke na samym początku stworzyło kilka sytuacji podbramkowych, które wprowadziły trochę zamętu w szeregach defensywy Chelsea. Jednakże to ta druga drużyna przejęła ostatecznie inicjatywę lecz dogodne sytuacje marnowali Anelka oraz Kalou. Z drugiej strony w sobotę dobrze bronił bramkarz Stoke – Sorensen.

W drugiej połowie wydawało się, że sytuacja nie zmieni się gdy Ballack zmarnował strzał głową z czystej pozycji. Im dłużej oglądałem to widowisko tym bardziej przypominało mi ono mecze LFC z poprzednich kilku sezonów. Co więcej, potwierdzenie mojego spostrzeżenia nadeszło w 60 minucie, kiedy po błędzie obrońców Ronny Delap wyprowadził Stoke na prowadzenie. W rezultacie Chelsea rzuciło się do rozpaczliwych ataków, jednakże przez prawie pół godziny nic im nie wychodziło. Akcje były chaotyczne a Stoke broniło się praktycznie całą drużyną. Jednakże, tak jak LFC, tak i Chelsea w końcu udało się w końcu wyrównać dzięki bardzo szczęśliwemu strzale głową Belettiego. Ostatecznie trzy punkty dla Londyńczyków uratował Lampard strzałem rozpaczy z linii pola karnego.

Na wzmiankę zasługuje również fakt, że do składu nie załapał się Drogba. Jego przyszłość w klubie ze Stamford Bridge stanęła pod znakiem zapytania. Coraz głośniej mówi się o jego sprzedaży co mogłoby trochę podratować finanse zadłużonego klubu. Z drugiej jednak strony nie słychać aby ktokolwiek chciał kupić napastnika bez formy. Co do Scolariego, jego pozycja wydaję się niezagrożona co najmniej do następnego meczu, jednakże jego kariera na Stamford Bridge wisi na włosku. Przypomnę, że nikomu nieznany wcześniej Avram Grant radził sobie w zeszłym sezonie o wiele lepiej niż utytułowany Brazylijczyk.
Konkluzja dla United: jedna jaskółka wiosny nie czyni

Wypowiedzi pomeczowe:

Frank daje Tobie to czego potrzebujesz, sprawia, że przestajesz czuć presję. Dzisiejsza wygrana jest bardzo ważna, gdyż wywalczyliśmy trzy punktu a przede wszystkim nie straciliśmy gola ze stałego fragmentu gry. Rozumiem radość moich zawodników z wygranej, gdyż poprawia ona atmosferę w drużynie, która obecnie jest o wiele lepsza niż wcześniej dzięki dwóm wygranym.

Menedżer Chelsea Luis Felipe Scolari

Jesteśmy całkowicie rozczarowani wynikiem spotkania, jednakże trzeba oddać Chelsea szacunek.Wiedzieliśmy, że będziemy musieli się twardo bronić. Na pochwały zasługuje Thomas Sorensen, który wykonał dziś kilka świetnych interwencji. Po strzeleniu bramki uwierzyliśmy, że to może być nasz dzień.

Menedżer Stoke Tony Pulis

Chelsea: Cech, Bosingwa (Belletti 78′), Carvalho, Alex, Ashley Cole, Lampard, Mikel (Stoch 82′), Ballack, Malouda (Di Santo 60′), Anelka, Kalou.
Nie weszli na boisko: Cudicini, Ivanovic, Mancienne, Kakuta.

Kartki: –

Bramki: Belletti 88′, Lampard 90′.

Stoke: Sorensen, Wilkinson, Shawcross, Abdoulaye Faye, Higginbotham (Griffin 34′), Delap, Whelan, Amdy Faye (Pugh 28′), Etherington (Kitson 83′), Beattie, Cresswell.

Nie weszli na boisko: Simonsen, Olofinjana, Lawrence, Sonko.

Kartki: Amdy Faye, Kitson, Whelan

Bramki: Delap 60′.

Publiczność: 41,788

Sędzia: Peter Walton (Northamptonshire).

Hull vs Arsenal 1 – 3

Sobota zwieńczona została meczem między dwiema niespodziankami tego sezonu. Gospodarze spotkania bowiem, wbrew przedsezonowym prognozom znajdują się w górnej połowie tabeli. Co więcej, z wyjazdowego spotkania na Emirates we wrześniu 2008 roku wywieźli trzy punkty. Arsenal natomiast to chyba, zaraz po Tottenhamie, drużyna która najbardziej rozczarowuje w tym sezonie. Skalą jej kryzysu jest fakt, że w tym samym punkcie sezonu w zeszłym roku Kanonierzy mieli na koncie 12 punktów więcej i prowadzili w tabeli. Teraz jednak nie dość, że grają nierówno, to wypadli z pierwszej czwórki na rzecz Aston Villi a po pietach depcze im Everton z sześcioma punktami straty i jednym meczem mniej.

Przejdźmy jednak do samego spotkania. Jak można się było spodziewać, także i tym razem inicjatywę od samego początku przejął Arsenal. Zaczęło się od dwóch rzutów wolnych wykonanych przez Robina van Persiego. Jednakże nie zmieniły one wyniku gdyż wykonawca skupiał się na sile bardziej niż na precyzji. W 30′ gry pojawiła się kolejna dogodna okazja , po której padła pierwsza bramka dla The Gunners. RvP ładnie dośrodkował z rożnego a Adebayor wyskoczywszy najwyżej zdobył bramkę precyzyjnym strzałem. Łatwiejszej akcji do zdobycia bramki nie można by sobie wyobrazić. Do końca połowy wynik już się zmienił.

Po przerwie gospodarze zaczęli grę trochę odważniej. Pierwszą okazję zmarnował wypożyczony z Manchesteru United Manucho. Wprowadzony po przerwie zawodnik został powalony w polu karnym, jednakże sędzia nie odgwizdał karnego. Sprawiedliwości stało się jednak zadość w 65 minucie. Po błędzie Gaela Clichy’ego bramkę zdobył Daniel Cousin po dośrodkowaniu Bernarda Mendy’ego. Jednakże zespół z Hull było stać tylko na tyle, gdyż przewagę znowu stopniowo wypracował sobie zespół przyjezdny. Po błędzie w obronie niepilnowany Samir Nasri zdobył bramkę ładnym strzałem w długi róg bramki. Przy tym golu asystę zaliczył RvP, który miał także udział przy trzecim golu strzelonym przez Niklasa Bendtnera w 86′. O ile bramka Francuza była zdobyta prawidłowo, o tyle przy bramce Duńczyka RvP znajdował się na pozycji spalonej.

Reasumując, Hull zagrało bardzo przeciętnie a Arsenal miał więcej szczęścia choć wygrał zasłużenie. To co najbardziej interesuje fanów Czerwonych Diabłów, to zapewne debiut Manucho w barwach Tygrysów. Angolczyk nie zachwycił jednak niczym pozytywnym, głównie ze względu na dobrą dyspozycję defensywy Kanonierów. Jednakże będziemy wyglądali naprzeciw jego kolejnych występów, które z pewnością nadejdą w ciągu dalszej części sezonu.
Konkluzja dla United: żeby dwa razy z Hull przegrać trzeba by naprawdę kiepsko grać.

Wypowiedzi pomeczowe:

Bernard Mendy rozegrał dziś dobre spotkanie a jego rywalizacja z Clichym bardzo ciekawa. Uważam, że moja drużyna będzie grała coraz lepiej. Chłopcy pokazali dziś, że są skoncentrowani, zjednoczeni i gotowi do walki. Dlatego właśnie walczyli wytrwale do końca.

Menedżer Arsenalu Arsene Wenger

Hull: Myhill, Doyle, Turner, Ricketts, Kilbane, Mendy, France (Fagan 83′), Ashbee, Halmosi (Manucho 53′), Geovanni (Garcia 87′), Cousin.

Nie weszli na boisko: Duke, Dawson, Folan, Giannakopoulos.

Kartki: Ashbee.

Bramki: Cousin 65′.

Arsenal: Almunia, Sagna, Toure, Djourou, Clichy, Eboue (Bendtner 69′), Diaby, Denilson, Nasri, Adebayor (Song Billong 87′), Van Persie.

Nie weszli na boisko: Fabiański, Vela, Ramsey, Gibbs, Merida.

Kartki: Clichy.

Bramki: Adebayor 30′, Nasri 82′, Bendtner 86′.

Publiczność: 24,924

Sędzia: Alan Wiley (Staffordshire).

Man City vs Wigan 1 – 0

Innym ciekawym spotkaniem ostatniej kolejki była potyczka drużyn prowadzonych przez byłych graczy Czerwonych Diabłów. Man City pod wodzą Marka Hughesa podejmowało na Eastlands drużynę prowadzoną przez Steve’a Bruce’a. W tym meczu debiut zaliczyć miał Wayne Bridge, który został pozyskany z Chelsea za jedyne 10mln £. Z drugiej strony, zapowiadało się także, że ta potyczką może okazać się ostatnią dla Winstona Palaciosa w barwach Wigan. Od jakiegoś czasu mówi się bowiem o zainteresowaniu Urugwajczykiem ze strony Spurs oraz United.

Na temat samego meczu nie będę się rozpisywał. Spotkanie przebiegało dosyć przewidywalnie, gdyż już od pierwszych minut gospodarze często gościli pod bramką Kirklanda. Jednakże żadnemu z piłkarzy Man City nie udało się przełożyć przewagi na bramki głównie za sprawą dobrze dysponowanego tego dnia bramkarza Wigan. Piłkarze zeszli do szatni po niezwykle rozczarowującej pierwszej połowie gry w wykonaniu gospodarzy. Z drugiej strony goście niczym nie zaimponowali w ofensywie gdyż ich gra skupiała się na odpieraniu dywanowych ataków Robinho i spółki.

Po przerwie sytuacja nie zmieniła się aż do zdobycia bramki przez Zabaletę po bardzo ładnym strzale z półwoleja tuż zza pola karnego. Kirkland naprawdę nie miał większych szans na obronienie tego strzału. W następnej minucie doszło jednak do bardzo ciekawego punktu zwrotnego. Przy walce o górna piłkę Richard Dunnebył faulowany w powietrzu przez Amra Zakiego. Ten pierwszy uznał, że Egipcjaninowi osobiście wymierzy sprawiedliwość kopniakiem w żebra. Na jego nieszczęście tuż obok stał sędzia i dobrze widział całe zajście. Arbiter, nie mając innego wyjścia, pokazał Dunne’owi czerwony kartonik i Irlandczyk mógł tylko pogodzić się ze skutkiem własnej głupoty. Trafiła kosa na kamień – i to dosłownie. Od tego momentu spotkanie zupełnie się odmieniło. Zadowolone z siebie Man City nie cofnęło się zbytnio ale za to Wigan odważnie przeszło do kontrofensywy. Jednakże pomimo kilku ładnych akcji na niewiele się to zdało. Na uwagę zasługuje jednak niezwykła pomyłka Amra Zakiego. Egipcjanin nie trafił po strzale główką na pustą bramkę i mógł jedynie kontemplować swój błąd przytulając słupek z niedowierzania.

Mówiąc szczerze, spotkanie mogło potoczyć się w obie strony gdyby piłkarze obu zespołów wykorzystali dogodne okazje jakie stworzyły sobie oba zespoły. Ku niezadowoleniu gości, a zarazem satysfakcji gospodarzy wynik meczu premiuje Man City, które w końcu zdobyło 3 punkty i znajduje się na 11 miejscu z 4 punktami przewagi nad strefą spadkową. Powiem jednak szczerze, że wygrana nie była wogóle przekonujące i nie wróże Man City prędkiego powrotu do górnej części tabeli.
Konkluzja dla United: dajmy Szejkom więcej czasu na kompromitację.

Wypowiedzi pomeczowe:

Przez całe spotkanie nie pozwoliliśmy przeciwnikom stworzyć czystych okazji do zdobycia bramki, głównie dzięki naszej woli zwycięstwa. Nie spodziewałem się, że to Zabaleta strzeli bramkę, ale zdobywając ja w bardzo ładny sposób podsumował swój dobry występ w tym meczu

Menedżer Man City Mark Hughes

To zdecydowanie pudło sezonu. Trudniej było chybić z tej pozycji niż trafić. Graliśmy jednak dobrze i użyliśmy wszystkich sił przeciwko nim [Man City]. Za chęci i okazji zasługiwaliśmy na coś więcej. Brakowało nam szczęścia – rzuciliśmy się do ataku po słabej pierwszej połowie.

Boss Wigan o pudle Zakiego

Man City: Hart, Zabaleta, Onuoha, Dunne, Richards, Bridge, Wright-Phillips, Kompany, Elano, Robinho, Sturridge (Garrido 62′).
Nie weszli na boisko: Schmeichel, Vassell, Jo, Fernandes, Caicedo, Weiss.

Kartki: Robinho, Dunne – czerwona

Bramki: Zabaleta 53′.

Wigan: Kirkland, Melchiot, Bramble (Camara 87′), Scharner, Figueroa (Kapo 74′), Valencia, Palacios, Cattermole, Taylor (De Ridder 58′), Heskey, Zaki.
Nie weszli na boisko: Kingson, Edman, Brown, Boyce.

Kartki: Cattermole, Bramble, Palacios, Kirkland.

Publiczność: 41,262

Sędzia: Lee Mason (Lancashire).

Liverpool vs Everton

Derbowy mecz między dwiema drużynami znad rzeki Mersey miał miejsce w poniedziałek i był zwieńczeniem zmagań 22 kolejki sezonu 2008/09 Premier League. Wszyscy zapewne spodziewali się spektakularnego widowiska co najmniej na miarę spotkania obu zespołów z początku sezonu. Gospodarze byli przed tym meczem szczególnie zmotywowani ostatnim spadkiem formy. Everton z kolei podchodził do tego spotkania bez kompleksów gdyż zanotował w tym sezonie korzystne wyniki w starciach z pozostałymi drużynami z tzw. „wielkiej czwórki”.

Derby rozpoczęły się dosyć chaotycznie. Oba zespoły starały się przejąć inicjatywę od samego początku jednak gubiły się w nieuporządkowanej grze. Ponadto dyspozycja obu linii defensywnych skutecznie rozbijała wszystkie ataki. Pierwszą dogodną sytuację zmarnował napastnik The Reds Fernando Torres. Po ładnym podaniu defensora LFC Hyypii Hiszpan fatalnie spudłował próbując przelobować bramkarza Evertonu, Tima Howarda. Była to 28 minuta meczu. Kolejną składna akcję gospodarze przeprowadzili w 44′ ale strzał Riery był o tyle mocny co mało precyzyjny. W pierwszej połowie gra obu zespołów była szarpana a sędzia Howard Web raz po raz odgwizdywał przewinienia obu zespołów. Jednakże poza zderzeniem głowami Alberta Riery oraz Victora Anichebe nic ciekawego więcej się nie wydarzyło. Rezultat do przerwy – bezbramkowy i bezbarwny remis.

Druga odsłona potyczki zaczęła się podobnie do pierwszej. W 56 minucie ciekawą akcję przeprowadzili znów gospodarze jednakże strzał Riery został zablokowany a niezbyt ruchliwy tego dnia Hyypia pogubił się i nie zdążył z dobitką. Od tego momentu gospodarze zaczęli przeważać a Everton zaczął skupiać się na kontrataku. Po nieudanej akcji gości Liverpool wykorzystał niefrasobliwość defensywy rywala i Steven Gerrard wyprowadził gospodarzy na prowadzenie. Mimo rozpaczliwej interwencji aż trzech zawodników Evertonu umieścił on piłkę w bramce silnym strzałem po ziemi. Sytuacja wydawała się rozstrzygnięta, gdyż do tej pory The Toffies nie przeprowadzili żadnej groźnej akcji mimo kilku ambitnych zrywów. Benitez najpierw zdjął całkowicie niewidocznego Robbiego Keane’a a później także bezradnego dziś Torresa. Jakie musiało jednak zagościć zdziwienia na twarzy Hiszpańskiego trenera kiedy Timowi Cahill’owi udało się wyrównać zaledwie dwie minuty po wejściu na boisko Lucasa Leivy, który zmienił wcześniej wspomnianego Torresa. Gol był o tyle kuriozalny, że Australijczyk kompletnie niepilnowany hasał sobie po polu bramkowym jak zając i z łatwością zmylił Pepe Reinę. Hiszpański bramkarz LFC rzucił się kompletnie w inną stronę, czym udowodnił potwierdził słaby występ w dzisiejszym meczu. Defensywa gospodarzy także się nie popisała dając zawodnikowi przeciwnej drużyny przeciwnej tyle wolnego miejsca.

Mecz ostatecznie zakończył się remisem, który zdecydowanie rozczaruję kibiców gospodarzy,którzy po zwycięstwie na wyjeździe spodziewali się z goła innego rezultatu. Ponadto, za sprawą remisu nowym liderem został zespół United mając jeszcze jedne mecz do rozegrania w zapasie. Będąc szczerym, to ten mecz jedynie utwierdził mnie w przekonaniu, że LFC czeka ciężka przeprawa jeśli mają zamiar odebrać Nam tytuł, czego im ekhem… nie życzę ;)

Wypowiedzi pomeczowe:

Jesteśmy rozczarowani naszą postawą w obronie pod koniec spotkania a przede wszystkim dopuszczeniem do rzutu wolnego tak blisko naszego pola [karnego]. Mogliśmy do tego nie dopuścić. [Everton] grał długą piłką, mogliśmy zachować się lepiej w obronie. Jednakże jest dopiero styczeń, jesteśmy na równi z United dlatego musimy być dobrej myśli i iść do przodu.

Menedżer Liverpool’u Rafa Benitez

Graliśmy bardzo dobrze. Musieliśmy się bronić, czego można było się spodziewać po meczu z drużyną z czubka tabeli. Jednakże moi piłkarze zasługują na szacunek. Cały czas ciężko pracują i doskonalą swoje umiejętności. W klubie panuje świetna atmosfera, która osiągnęła już najwyższy poziom.

Menedżer Everton’u David Moyes

Liverpool: Reina, Carragher, Hyypia, Skrtel, Aurelio, Kuyt, Gerrard, Alonso, Riera (Babel 89′), Keane (Benayoun 67′), Torres (Leiva Lucas 85′).
Nie weszli na boisko: Cavalieri, Dossena, Arbeloa, Mascherano.

Bramki: Gerrard 68′.

Everton: Howard, Hibbert, Lescott, Jagielka, Baines, Osman, Arteta, Neville, Pienaar, Cahill, Anichebe.
Nie weszli na boisko: Nash, Van der Meyde, Castillo, Rodwell, Jutkiewicz, Gosling, Kissock.

Kartki: Pienaar, Arteta.

Bramki: Cahill 87′.

Publiczność: 44,382

Sędzia: Howard Webb (S Yorkshire).

Liverpool v Everton

Pozostałe mecze:

Blackburn vs Newcastle 3 – 0

Blackburn: Robinson, Ooijer, Samba (Dunn 45′), Nelsen, Warnock, Emerton, Andrews, Kerimoglu (Grella 59′), Pedersen, Roberts, McCarthy (Roque Santa Cruz 70′).
Nie weszli na boisko: Bunn, Mokoena, Treacy, Derbyshire.

Kartki: Grella, Roberts.

Bramki: McCarthy 61′ – karny, Roberts 66′, 86′.

Newcastle: Given, Edgar, Bassong, Coloccini, Jose Enrique, Duff (Gutierrez 79′), Guthrie, Butt, N’Zogbia (Barton 74′), Carroll, Owen.
Nie weszli na boisko: Harper, Xisco, Taylor, Kadar, LuaLua.

Kartki: Edgar, Butt, Barton, Butt – druga żółta, w konsekwencji czerwona

Publiczność: 25,583

Sędzia: Rob Styles (Hampshire).

Sunderland vs Aston Villa 1 – 2

Sunderland: Fulop, Chimbonda, Nosworthy (McShane 62′), Ferdinand, Collins (Bardsley 62′), Edwards, Tainio, Whitehead, Diouf (Reid 81′), Cisse, Jones.
Nie weszli na boisko: Colgan, Chopra, Leadbitter, Healy.

Kartki: Nosworthy, Cisse, Fulop, Tainio.

Bramki: Collins 11′.

Aston Villa: Friedel, Reo-Coker, Davies, Cuellar, Luke Young, Milner, Sidwell (Gardner 73′), Petrov, Barry, Ashley Young, Agbonlahor.
Nie weszli na boisko: Guzan, Harewood, Delfouneso, Knight, Salifou, Shorey.

Kartki: Luke Young, Agbonlahor, Ashley Young – czerwona

Bramki: Milner 60′, Barry 80′ – karny.

Publiczność: 40,350

Sędzia: Mike Dean (Wirral).

West Brom vs Middlesbrough 3 – 0

West Brom: Carson, Hoefkens, Barnett (Pele 39′), Donk, Robinson, Borja Valero, Greening, Brunt, Koren, Simpson (Moore 77′), Fortune (Beattie 69′).
Nie weszli na boisko: Kiely, Cech, Kim, Filipe Teixeira.

Bramki: Brunt 4′, Koren 54′, 67′.

Middlesbrough: Turnbull, McMahon (Bates 70′), Wheater, Riggott (Huth 36′), Taylor, O’Neil (Mido 57′), Digard, Shawky, Downing, Sanli, Alves.
Nie weszli na boisko: Jones, Emnes, Adam Johnson, Bennett.

Kartki: Shawky, Huth, Digard – czerwona

Publiczność: 25,557

Sędzia: Mark Halsey (Lancashire).

Tottenham vs Portsmouth 1 – 1

Tottenham: Gomes, Corluka, Woodgate, King (Dawson 44′), Bale (Bentley 68′), Lennon, Zokora, O’Hara, Modric, Pavlyuchenko (Bent 28′), Defoe.
Nie weszli na boisko: Alnwick, Huddlestone, Campbell, Taarabt.

Bramki: Defoe 70′.

Portsmouth: James, Johnson, Campbell, Distin, Belhadj, Nugent (Utaka 73′), Davis, Kaboul (Wilson 88), Kranjcar (Hreidarsson 90′), Armand Traore, Crouch.
Nie weszli na boisko: Begovic, Pamarot, Little, Kanu.

Kartki: Davis, Kaboul.

Bramki: Nugent 59′.

Publiczność: 36,011

Sędzia: Steve Bennett (Kent).

West Ham vs Fulham 3 – 1

West Ham: Robert Green, Lucas Neill, Matthew Upson, Ilunga, Collins, Behrami, Noble (Faubert 81′), Collison (Mullins 83′), Parker, Di Michele (Dyer 87′), Cole.
Nie weszli na boisko: Stech, Boa Morte, Tristan, Sears.

Kartki:Behrami.

Bramki: Di Michele 7′, Noble 60′ – karny, Cole C 76′.

Fulham: Schwarzer, Hughes, Konchesky, Hangeland, Pantsil, Murphy, Davies (Gera 74′), Etuhu (Andreasen 84′), Johnson, Zamora (Nevland 72′), Dempsey.
Nie weszli na boisko: Zuberbuhler, Gray, Kallio, Baird.

Kartki: Konchesky, Pantsil, Davies.

Bramki: Konchesky 22′.

Publiczność: 31,818

Sędzia: Phil Dowd (Staffordshire).

Zdjęcie kolejki:

Joe Kinnear wysłuchuje opinii kibica na temat jego pracy. Starszy pan najwyraźniej ma ochotę podzielić się swym doświadczeniem, bowiem wygląda na takiego, który może jeszcze pamiętać czasy świetności swoich pupili. A wszystko dzieje się jeszcze przed porażką z Blackburn 3-0. Wygląda na to, że Boss Srok nie wziął sobie uwag starszego pana do serca…

Tabela:

Bonus:

Joey Barton vs Jose Enrique

Przypominacie sobie jak Ricardo Fuller obrywa od Andy’ego Griffina za udział przy straconej bramce? Cóż, w ślady kapitana Stoke poszedł tym razem „badboy” Burton popisując się swoimi „więziennymi” metodami zwracając uwagę skrzydłowemu Jose Enrique za jego udział przy trzeciej bramce dla Blackburn.

Znalezione na Off The Post

Dane statystyczne za BBC
Wielkie dzięki dla fred54 za wideo, koleś odwala kawał świetnej roboty!

Wybrane zdjęcia z 22 kolejki Premier League

Arsenal Londyn, Aston Villa, Blackburn Rovers, Chelsea Londyn, Everton, Fulham Londyn, Hull City, Liverpool, Manchester City, Middlesbrough, Newcastle United, Portsmouth, Premier League, Premiership, Stoke City, Sunderland, Tottenham Hotspur, West Bromwich Albion, West Ham United, Wigan Athletic,

Zacznę od meczu, którego wynik może specjalnego wpływu na sytuację Manchesteru United w tabeli nie miał, jednakże dla mnie niesie ze sobą coś ciekawego. W tym spotkaniu drużyna Middlesbrough grała u siebie z Sunderlandem. Pojedynek może być o tyle ciekawy, że ta pierwsza drużyna regularnie psuła humory kibicom United w ostatnich paru sezonach, potrafiąc nawet wygrać z Czerwonymi Diabłami. Z drugiej strony, w Sunderlandzie gra obecnie były zawodnik United, swojego czasu bardzo perspektywiczny skrzydłowy, Kieran Richardson, który de facto zasłynął również tym, że zdradzała z nim swego chłopaka ówczesna dziewczyna Freddiego Ljungberga… Przejdźmy jednak do meritum. Sam mecz niczym ciekawym nie zapisał się w pamięci kibiców.

Pierwszego gola dla Boro strzelił Afonso Alves w 45 minucie. Było to pierwsze trafienie Brazylijczyka od października ubiegłego roku, choć w zeszłym sezonie radził on sobie bardzo dobrze. Sunderland postanowił jednak nie stać w miejscu i próbował wykorzystać nieporadność przeciwników. Wyrównująca bramka padła po nikłej urody uderzeniu z kilku metrów, którym piłkę do bramki wepchnął Jones. Mimo usilnych starań obu drużyn żadna bramka nie padła i mecz zakończył nieciekawym remisem. Konkluzja dla United – Boro chyba już nie takie jak kiedyś, ulga…

Middlesbrough v Sunderland

Kolejnym spotkaniem, po którym kibice lubiący szybką, ofensywną grę powinni zażądać zwrotu pieniędzy za chociażby część biletu było spotkanie Srok z Młotami. Mimo faktu, że padły w nim aż cztery bramki, przez większość czasu obie drużyny bardziej koncentrowały się na rozbijaniu akcji rywala, niż na kreowaniu własnych. Co jednak najciekawsze, mimo, że po grze obu z nich można było wywnioskować, iż zarówno zawodnicy Newcastle jak i West Ham założyli sobie za cel aby nie dać sobie wbić piłki do bramki, nawet to im specjalnie dobrze nie wychodziło. Sroki na prowadzenie wyprowadził były Scouser, Michael Owen, po strzale z 19 minuty. Jednakże 10 minut później do remisu doprowadził także były zawodnik LFC, Craig Bellamy.

Na początku drugiej połowy kilka okazji miały ponownie Młoty, aż w końcu udało się strzelić gola Carltonowi Cole, który umieścił piłkę w bramce obok interweniującego ofiarnie Shay’a Givena. W 79’ doszło jednak do wyrównania, a piłkę do siatki skierował Carroll. Mecz, jak już wspomniałem, niczym nie zachwycił, a był jedynie marnym pokazem słabej defensywy oraz ofiarnego, szybkiego ataku. Dawno minęły już czasy, kiedy pojedynki Diabłów ze Srokami były hitami sezonu a obie drużyny wałczyły do ostatniej kolejki o zwycięstwo w Premier League. Mimo, że był to 300 mecz Premier League rozegrany na stadionie St James’ Park niczym ciekawym nie zachwycił. Po spotkaniu obaj menedżerowie będą zastanawiali się raczej nad tym, kogo ze swojej kadry sprzedadzą, gdyż z informacji, które przenikają do mediów, wynika, że wiele bogatych klubów jest zainteresowanych kupnem ich najlepszych zawodników. Konkluzja dla United – przykro mi, ale nadal jedynie pozostają wspomnienia.

Newcastle v West Ham

Przejdźmy jednak do czegoś ciekawszego. Chodzi tu mianowicie o spotkanie Arsenalu z Boltonem. Kanonierzy nie spisują się w tym sezonie tak dobrze, jak w zeszłym, ale Profesor nie daje za wygraną twierdząc, że jego drużyna ma nadal szanse na zwycięstwo w Premier League, co więcej, wierzy nawet, że będą w stanie wygrać LIGĘ MISTRZÓW. Moim skromnym zdaniem ktoś powinien sprowadzić Francuza na ziemię i powiedzieć mu prosto w twarz, że jego sposób tworzenia drużyny po prostu się nie sprawdził. Wróćmy jednak do samego spotkania, które przypominało większość, jakie ARSEnal rozegrał do tej pory w bieżącym sezonie. Tak jak wcześniej, męczyli się niewspółmiernie do rezultatu przez cały mecz, gdy całymi seriami, raz po raz bramkę Boltonu atakowali RvP oraz Ade. Żaden z nich nie potrafił jednak posłać piłki do siatki. Gra Boltonu sprowadzała się do rozpaczliwej obrony „korzystnego” bezbramkowego rezultatu, co w sumie byłoby heroicznym wyczynem patrząc, co wyprawiał przed bramką Jaaskalainena Robin van Persie. Byłoby, gdyby Wenger w 74 minucie nie wpuścił na boisko Niklasa Bendtnera, który potrzebował zaledwie dziesięciu minut, aby dokonać to, czego przez przeszło osiemdziesiąt minut nie dokonali jego rówieśnicy z zespołu z północnego Londynu.

Dobra wiadomość dla londyńczyków jest taka, że już takich spotkań nie przegrywają w końcówkach. Taka sama wiadomość płynie także dla Manchesteru United gdyż Arsenal nadal męczy się ze średniakami. Nie ma zatem większego znaczenia to, że Kanonierzy potrafili wygrać zarówno z Chelsea, jak i z broniącymi tytułu Czerwonymi Diabłami, gdyż tracąc punkty z zespołami przeciętnymi, co zapewne nadal będzie miało miejsce, mają nikłe szanse aby zagrozić czołówce tabeli ligowej. Konkluzja dla United – nihil novi.

Wszystko mówiąca mina Stevena Gerrarda po bezbramkowym remisie z Stoke City na The Britannia Stadium

Ostatnim spotkaniem, jakie rozgrywane było w pierwszy dzień 21. kolejki, było spotkanie lidera (że też mi to w ogóle przez gardło przechodzi) z Liverpoolu z beniaminkiem z Britannia Stadium – Stoke City. Doczekaliśmy się obecnie takich czasów, że niektórzy zaczynają z zazdrością patrzeć na naszych sąsiadów zza miedzy zupełnie jakby zapominali, że ta drużyna nie zdobyła tytułu mistrza Anglii od osiemnastu (sic!) lat, w którym to czasie, Diabły sięgnęły po to trofeum aż dziesięć razy. Cóż, każda passa się kiedy kończy, nawet ta najgorsza, ale do końca sezonu jeszcze dużo czasu. Powiem szczerze, że nie będę żałował jeśli tabela będzie wyglądała jak teraz nawet do przedostatniej kolejki, jeśli pod koniec maja okaże się, że ostatecznie to United wyjdą z tegorocznej rywalizacji zwycięsko.

Okazało się bowiem, że LFC wcale nie jest takie straszne, z resztą nie pierwszy raz w tym sezonie. Zespół z nad rzeki Mersey zaliczył już kilka wpadek w tym sezonie, dzięki czemu rywalizacja jest nadal otwarta. Podobnie było także i w tym spotkaniu. Jak wielu komentatorów podkreśla, Stoke zasłużenie wyszło ze spotkania z remisem, bowiem ich przeciwnik bił kolejne rekordy nieskuteczności. Przez cały mecz nie udało się Liverpoolczykom wypracować znaczącej przewagi, czego oczywistą konsekwencją był brak strzelonej bramki. Kilka razy LFC udało się w ciągu meczu stworzyć zagrożenie, jednakże nie na tyle, aby zdobyć bramkę. Z drugiej strony boiska ciekawie „chojraczył” sobie Pepe Reina, którego popisy niemal doprowadziły do utraty bramki.

Wszyscy doskonale pamiętamy jego wyczyny z zeszłego sezonu, kiedy to po jego dwóch fatalnych błędach i jednym genialnym strzale Naniego wygraliśmy z LFC na Anfield Road strzelając trzy bramki. Co więcej, Ryan Shawcross zdołał zdobyć jedynego gola w spotkaniu, jednakże sędzia nie uznał bramki uzasadniając decyzję spalonym. Wierzę w decyzję sędziego, gdyż znając realia „portowego miasta”, nie byliby w stanie ustawić meczu (taki żart, dla kumatych). Co więcej, kilkukrotnie na bramkę Reiny uderzali inni piłkarze gospodarzy, ale mimo, że ich akcje wyglądały na bardziej poukładane, skutek był ten sam, czyli żaden.

Rozmiar bezsilności Beniteza w tym meczu podkreśliło wprowadzenie powracającego do zdrowia Torresa za przeciętnie grającego Alberta Rierę. O ile ten drugi może uznać pierwszą połowę sezonu w swoim wykonaniu za udaną, o tyle jego rodak nie nawiązuje chociażby w najmniejszym stopniu do rewelacyjnego pierwszego sezonu w lidze angielskiej. Tak naprawdę, Liverpool jedynie dwa razy prawdziwie zagroził bramce Stoke. W 67. minucie piłka bita z wolnego przez Gerrarda wywołała spore zamieszanie pod polem karnym gospodarzy, jednakże to zawodnicy w czerwonych strojach bardziej się pogubili i „Samigol” Hyypia ostatecznie posłał piłkę Panu Bogu w przysłowiowe „okno”. Druga sytuacja miała miejsce sześć minut przed końcem spotkania, kiedy to „Captain Fanatstic” (to chyba jakiś żart?) uderzył piłką z wolnego w poprzeczkę. Jeszcze jedna akcja była, też „Steviego”. W słupek. Już w samej końcówce.

Stoke City V Liverpool

Reasumując, biorąc pod uwagę wygraną United z Chelsea, istnieje szansa, że po wygraniu zaległych meczów United może znaleźć się na fotelu lidera, co niewątpliwie będzie dla Nas, „Manców”, powodem do dumy i mam nadzieję, że większość niedowiarków zacznie ponownie wierzyć w swoją drużynę i dopingować ją jak należy! Konkluzje dla United – czyżby miał to być pierwszy przystanek na drodze do zepchnięcia Scouserów z góry tabeli?

Arsenal Londyn, Liverpool, Middlesbrough, Newcastle United, Premiership, Stoke City, Sunderland, West Ham United,

Rozmarzyliśmy się, a do tego jednak jeszcze długa droga. Biorąc pod uwagę fakt, że United brakuje ostatnio skuteczności, ścieżka ta wydaje się być jeszcze dłuższa. Oczywiście – możemy wygrywać każde ze spotkań 1:0. Jednak co będzie, kiedy Edwin van der Sar skapituluje? Porażki w tych spotkaniach sprawić mogą, że sen o mistrzostwie i The Treble pryśnie jak bańka mydlana…

Obecna forma Middlesbrough nie powala jednak na kolana. Boro nie wygrało już od siedmiu meczów, a ich menadżer Gareth Southgate z coraz większą obawą spogląda na swoja przyszłość w klubie. W ostatniej kolejce ulegli oni przed własną publicznością Evertonowi 0:1 i niebezpiecznie krążą w okolicach miejsc spadkowych. Biorąc pod uwagę formę United to „Czerwone Diabły” są faworytem tego spotkania. Mimo wspomnianego już wcześniej braku skuteczności nadal zbierają kolejne punkty i walczą o tytuł najlepszej drużyny w Anglii. Podopieczni Fergusona są niepokonani od sześciu spotkań w Premiership, a wygrali cztery z nich. Natomiast żadnej z drużyn Premier League nie udało się wygrać na Old Trafford. Na osiem rozgrywanych spotkań siedem z nich wygrały „Czerwone Diabły”. Jedynie na otwarcie rozgrywek remis z Manchesteru wywiozła ekipa Newcastle United.

W historii dochodziło do 121 konfrontacji obu zespołów. 60 z nich wygrywało United, 28 Middlesbrough, a 33 razy odnotowano remis. Bilans bramkowy wynosi 211:166. W rozgrywkach ligowych takich spotkań było 100, a „Czerwone Diabły” odnosiły zwycięstwo w 49. 22 razy musiały natomiast pogodzić się z porażką, a 29 podzielić punktami. United strzeliło 178 goli, a Boro o 28 mniej. W Premiership natomiast drużyny zagrały ze sobą 26 meczów, z których podopieczni Fergusona wygrali 17, 7 przegrali, a 5 zremisowali. Ogółem padło 75 bramek, a 45 z nich zdobywała ekipa z Old Trafford. Ostatni raz gracze Middlesbrough wygrali z „Czerwonymi Diabłami” 29 października 2005 roku.

Miejmy więc nadzieję, że nasi ulubieńcy sprawią nam dzisiaj tak miły prezent, jak dnia wczorajszego zawodnicy Chelsea i Fulham. Nam i sir Alexowi Fergusonowi, który w środę obchodził będzie 67 urodziny! :-)

Wypowiedzi przedmeczowe

Na dobre zakończenie roku przez United nadzieję ma kapitan „Czerwonych Diabłów”, Gary Neville. Anglik uważa, że tak jak w większości tego roku jego zespół odnosił zwycięstwa tak i teraz muszą zakończyć ten rok triumfem.

Jeśli w danym roku wygrywasz Puchar Europy, wtedy na zawsze pozostaje on w twojej pamięci. – powiedział Gary dla MUTV

Tak wspaniałe chwile, nie zdarzają się zbyt często. Fani, którzy pojechali z nami do Moskwy zapamiętają ten finał do końca życia i jeszcze długo będą mieli, co opowiadać swoim znajomych. Przy odrobinie szczęścia możemy powtórzyć wyczyn z poprzedniego sezonu, ten klub zasługuje na kolejne trofea. Naprawdę jest dla nas bardzo ważne, aby ponownie w Maju zdobyć te trofeum.

Musimy grać spotkania na przestrzeni kilku dni, ale jesteśmy pewni siebie i dobrze przygotowani na najbliższe starcie z Middlesbrough. – powiedział Gary.

Z niecierpliwością oczekujemy na ten mecz, goście postawią nam zapewne ciężkie warunki gry, ale jesteśmy na to gotowi. Chcemy sprawić naszym fanom prezent noworoczny i wygrać z Boro. Triumfowaliśmy w Premier League, zdobyliśmy Puchar Europy i jesteśmy Klubowymi Mistrzami Świata, chcemy zakończyć ten wspaniały rok jeszcze jednym zwycięstwem. – zakończył Neville.

Gary Neville

Składy obu zespołów

Z powodu kontuzji w zespole United nie zagra Rio Ferdinand, a Patrice Evra nadal jest zawieszony. Na występ w pierwszym składzie liczy natomiast Dimitar Berbatow. W ekipie gości do składu powraca obrońca David Wheater, na grę od pierwszych minut liczy także Afonso Alves. Pauzować będzie nadal Didier Digard, któremu grę uniemożliwia kontuzja pachwiny.

Manchester United:
Van der Sar – Rafael, Vidić, Evans, O’Shea; Ronaldo, Fletcher, Carrick, Park; Berbatow, Rooney.
Ławka rezerwowych: Kuszczak, Neville, Gibson, Possebon, Giggs, Welbeck.

Middlesbrough F.C.:
Turnbull, Bates, Riggott, Wheater, Pogatetz, Aliadiere, O’Neil, Arca, Downing, Sanli, Alves.
Ławka rezerwowych: Jones, Taylor, Emnes, Huth, Shawky, Porritt, Walker.

Sędzia:
Martin Atkinson

Filmiki video z najciekawszymi akcjami spotkania

W razie problemów z odtworzeniem filmików należy użyć przeglądarki Firefox.

Przed meczem

5’ Okazja Rooneya

22’ Strzał Ronaldo

68′ Goool! Berbatow!

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Middlesbrough, Video,

Tekst powstał, tradycyjnie już na podstawie przemyśleń i dyskusji, w której udział wzięli sebos_krk, michal85 oraz Kula. Na kolejną część zapraszamy po meczu z Bolton Wanderers.

Taktyka

United zagrało formacją 4-4-2 przynajmniej na papierze. Skrzydłowi często wymieniali się pozycjami z napastnikami. Czasem nawet nominalny napastnik Danny schodził na prawe skrzydło. Cóż można więcej napisać, bardzo dobra postawa dwójki środkowych pomocników to podstawa na której można budować dobrą grę reszty zespołu. Po raz pierwszy w tym sezonie zobaczyliśmy udane połączenie spokoju i gry defensywnej (Possebon) oraz szybkości i kreatywności ( Anderson). Do tej pory oglądaliśmy albo czarną dziurę (Liverpool) lub narzekaliśmy na stagnację (Chelsea). Środek pola w końcu wyglądał jak dobrze naoliwiona maszyna.

To nie przypadek, że United w tym meczu strzeliło więcej bramek niż w całym dotychczas trwającym sezonie. Szybkość, widowiskowość i widoczna u piłkarzy radość gry też nie były zasługą przypadku. Zwróćcie również uwagę, że pomimo posiadania „ultraskrzydłowych” większość akcji szła środkiem pola bez wykorzystania skrzydeł. A potem znów będziemy musieli oglądać Scholesa bez formy i zastanawiać się co poszło źle. Przeciwnik nie był znów najsłabszy, choć ma w tym sezonie ogromnego pecha. Pamiętacie tamten sezon, gdy United w pół rezerwowym składzie, który budził dreszczyk obawy, zdemolowało na OT Arsenal 4:0, powtórka z rozrywki? Naprawdę dobry występ naszych ulubieńców. Przeciwnik grający 4-5-1 przechodzącym momentami w 4-3-3 praktycznie nie był w stanie nic pokazać.

Oceny piłkarzy, wywiązanie się z zadań

Ben Amos – nie przestraszył się doświadczonych rywali i nie można mu nic zarzucić. Dobry występ, pewne interwencje. Czy przypadkiem nie najlepszy w tym sezonie występ bramkarza w United ?

Rafael – dzielnie sobie radził z rywalami po swojej stronie. Nie można mu nic zarzucić, za to chwalić jest za co. W ofensywie tradycyjnie bardzo groźny, a akcja z 41 minuty, gdzie przebiegł z piłką całe boisko i jeszcze odegrał piętą w polu karnym gości do Ronaldo – palce lizać. Michal85 dorzucił szczyptę goryczy – jego zdaniem, Rafael był wyjątkowo łatwo ogrywany przez rywali. I założymy się, że niewielu z Was zauważyło jak często Wes Brown musiał interweniować z boku boiska zostawiając Vidica samego. W ataku fajnie w obronie już nie.

Wes Brown – na początku raz ograny przez Alvesa, później podobnie jak Nemanja bardzo pewny w swoich interwencjach. Może się powtarzamy ale naszym zdaniem przy obecnej formie miejsce dla Wes’a jest w podstawowej jedenastce a Gary powinien pracować nad formą w takich właśnie spotkaniach.

Nemanja Vidic – Występ byłby perfekcyjny, ale jednak to po jego za krótkim wybiciu głową przed pole karne Boro zdobyło gola. Choć jak Wam to poniżej udowodnimy błąd, który doprowadził do całej sytuacji zrobił ktoś inny. W zeszłym sezonie Serb był nie do przejścia, czekamy na powrót takiej formy, choć poprzeczkę ustawił sobie na niebotycznym poziomie. Dużo musiał się napracować by naprawiać błędy…O’Shea

John O’Shea – według goal.com najlepszy na boisku, naszym zdaniem nie. O ile w ofensywnie grał bardzo dobrze to w obronie często zapominał o swojej roli. Potrzebuje ogrania.

Sygnał ostrzegawczy, John zostawia bez krycia zawodnika Boro, na szczęście piłka do niego nie dotarła.

Kolejna sytuacja. John zamiast pilnować lewej strony znajduje się w jakimś dziwnym miejscu i nie do końca wiadomo co tam robi. Vidic musi sprintem doganiać zostawionego bez krycia obrońcę. Chwilę później w polu karnym ma miejsce wymiana uprzejmości między obrońcami.

Nani – kolejny, który wykorzystał fatalną postawę obrony rywala, zdobywając bramkę. Miał tych okazji więcej, ale zabrakło jakości przy uderzeniach z dystansu. Sporo niecelnych podań. Czasem sprawia wrażenie jakby nie kontrolował swojego miejsca na boisku, nie wraca się i nie wspomaga kolegów kiedy trzeba. Zresztą z tym samym problemem boryka się Anderson. Choć u tego ostatniego widoczna jest znacząca poprawa.

Anderson – jeden z lepszych na boisku, do momentu zdobycia pierwszej bramki przez United był to występ wręcz popisowy. Mijał rywali jak tyczki, napędzał większość akcji. Później troszkę mniej widoczny, aż do końcowych minut spotkania, gdzie znów zaczął się bardziej przykładać. Ale takiego Brazylijczyka chcemy oglądać. Naszym zdaniem bardzo dobra gra w ofensywie naszego pomocnika musi mieć oparcie w kapitalnym opanowaniu środka pola przez drugiego środkowego napastnika. Gdy Anderson wyprowadza szybki i ryzykowany atak, w którym bierze udział właściwie cała ofensywna część drużyny, drugi pomocnik musi już być przygotowany na to, że przeciwnik po chwili wróci z kontrą, ewentualnie musi czyhać na wybite przez przeciwnika piłki. Dzięki temu drużyna nie musi się męczyć z ponownym konstruowaniem ataku. Do tej pory myśleliśmy, że mamy tylko dwóch takich zawodników – Carrick’a i Hargreaves’a. Wczoraj objawił się nam :

Rodrigo Possebon – w pierwszej połowie pokazał się z bardzo dobrej strony. Rozważnie, spokojnie i efektownie rozgrywał piłkę. We właściwych momentach uspokajał grę, czekał aż drużyna się ustawi i inicjował akcje. Podchodził zarówno do obrońców gdy ci mieli piłkę jak również wychodził do przodu gdy drużyna atakowała. Mnóstwo przechwytów, walki w środku pola. Zdaniem Kuli najlepszy zawodnik na boisku, miałem momentami wrażenie, że ten chłopak gra na jakimś „bullet-time”, trzech przeciwników przed nim, własnych kolegów na pozycjach brak, strata piłki = kontra, a Rodrigo na granicy ryzyka robił swoje. Fenomenalny talent, gdyby on grał z Chelsea…

Ryan Giggs – występ Walijczyka na pewno ucieszył wielu fanów United. Od początku bardzo aktywny, chyba najbardziej mu zależało udowodnić kibicom, że jeszcze nie powiedział ostatniego słowa. Ustawiony w środku pola lub przechodzący do ataku, imponował świeżością. Duża wymienność pozycji. Wreszcie, szczególnie w końcówce bawił się grą. No i najpierw asysta, potem ładna bramka i jeszcze ta fenomenalna akcja gdy defensor Boro wybijał piłkę z linii bramkowej. Czyżby pierwszy z naszej trójki weteranów odzyskał formę i chęć gry. Zawodnik meczu zdaniem sebosa. Trudno się z tym nie zgodzić. Ryan is back.

Cristiano Ronaldo – grał na pół gwizdka, a mimo tego znalazł się w odpowiednim miejscu i strzelił bramkę. W swoim stylu pociągnął może ze dwie akcje. Następnym razem może więcej pokaże. Kontuzja zrobiła niestety swoje.

Danny Welbeck – sylwetką oraz sposobem gry do złudzenia przypomina Louisa Sahę. W przynajmniej w dwóch sytuacjach powinien zdobyć bramkę. Zabrakło zimnej krwi, ale widać potencjał u tego piłkarza. Na plus

Carlos Tevez – po wejściu wprowadził dużo ożywienia. Kilka razy sam pociągnął do przodu. Tym razem jednak nie udało się nic ustrzelić. Celownik znowu zepsuty. Nie można by tak trochę lżej a celniej ?

Darron Gibson – trzy niecelne strzały po wejściu na boisko. Ale z każdym kolejnym zbliżał się do bramki. Trzeci strzał chybił o włos. To też ewenement, który z pomocników ostatnio oddał sprzed pola karnego tyle piekielnie mocnych strzałów ? Nie przypominamy sobie a na to przecież zawsze narzeka Sir Alex.

Manucho – starał się, walczył. Z postury i gry bardzo przypomina jednego kanoniera.

Błędy sędziowskie

Bez uwag, bo cóż więcej mógł zrobić sędzia po faulu na Possebonie. Nie wiem czy wiecie ale Pogatez gra w Anglii między innymi dlatego, iż w lidze rosyjskiej otrzymał pół roczny zakaz gry za brutalny faul na przeciwniku (złamana noga). To tyle jeśli chodzi o „rispekt”, którego ładnymi napisami osiągnąć się nie da. Zastanawiająca jest również korelacja tego zdarzenia z niedawnymi wypowiedziami szefa UEFA. Wyobraźmy sobie, że kartki czerwonej by nie było, powtórki z kamer brak, co na to miś Platini …. to jest „radość gry”.

Uwagi do taktyki, statystyki

Uwag nie mamy, zastanawiamy się tylko co United pokaże w meczu ze słabym Boltonem. Nasza młodzież pokazała co potrafi, pora na resztę zespołu.

Chcieliśmy Wam na przykładzie bramki dla Boro pokazać co może spowodować teoretycznie niewielki błąd w obronie. I że niekoniecznie winnym jest ten zawodnik, który był najbliżej strzelającego.

Pierwsza faza akcji to słaby liczebnie atak Boro. Vidic podchodzi pod wbiegającego napastnika. Jednak za jego plecami zostaje nieasekurowany zawodnik. To chyba błąd Wes’a, gdyby się przesunął mógł być spalony, mógł też pomóc Serbowi.

Asekuracją w końcu zajął się lewy obrońca O’Shea przez co zostawił nie pilnowanego skrzydłowego. Dziurę w lewej obronie musi łatać Anderson.

Co powoduje rozbicie linii pomocy. Andersona brakuje na jego nominalnej pozycji. Z tego miejsca Boro strzela bramkę na 1:1.

Galeria z meczu

Carling Cup, Middlesbrough,

12′ Okazja Naniego

25′ GOOOOL! Ronaldo!

56′ Johnson i 1:1

Faul na Possebonie

79′ Giggs!

94′ Nani!

Middlesbrough, Video,

Pierwszy mecz United z Boro z tego sezonu, rozegrany na Old Trafford, zakończył się gładkim zwycięstwem 4:1. Ale trzeba wziąć pod uwagę, że dużą zasługę miał przy tym stadion, na którym ten mecz rozegrano – „Teatr Marzeń” potrafi zmobilizować podopiecznych Fergusona podwójnie, a czasem nawet potrójnie. Wystarczy choćby przypomnieć takie zwycięstwa, jak 7:1 z AS Romą czy 4:0 z Arsenalem w FA Cup. Atut własnego stadionu ma czasem kolosalny wpływ na przebieg danego spotkania. Myślę, że to właśnie dlatego tak bardzo „Czerwone Diabły” męczyły się z Derby County, ledwo wygrywając 1:0. Jak spora część kibiców MU się spodziewała, na Riverside nie było łatwo…

Zacznijmy jednak od składu United. Sir Alex Ferguson zdecydował się nie dawać wolnego swoim najważniejszym piłkarzom i tym samym wystawił w zasadzie najsilniejszą możliwą „jedenastkę”. Kontuzjowanego Nemanję Vidica zastąpił w tym spotkaniu John O’Shea. I można powiedzieć, że to była kluczowa dla tego spotkania zmiana. Niestety, kluczowa dla gospodarzy. Serwis Sky Sports oraz internetowe wydanie dziennika „Manchester Evening News” nie pozostawiły suchej nitki na występie właśnie O’Shea oraz Wesa Browna, grającego na prawej obronie i, nie ma co ukrywać, nie potrafiącego sobie poradzić ze Stewartem Downingiem. A można było wystawić Gerarda Pique oraz Owena Hargreavesa, tym bardziej, że Ferguson zarzekał się, że ten drugi w tym meczu wystąpi. Widać, nie chodziło mu o grę od pierwszych minut.

Ale najpierw pozytwne wieści. Początek meczu nie był taki tragiczny i Manchester United szybko zdobył bramkę otwierającą wynik spotkania. Po rzucie rożnym dla gości, na lewej stronie pola karnego piłkę przejął Michael Carrick. Pomocnik od razu podał wzdłuż linii bramkowej, a tam czekał już nie kto inny, jak Cristiano Ronaldo. Tak jest, Portugalczyk znowu zdobył bramkę, co powoli robi się nudne (oczywiście, nie dla kibiców MU). Był to już 37. gol skrzydłowego w tym sezonie i jest już chyba coraz mniej wątpliwości kto otrzyma Złotego Buta po zakończeniu rozgrywek ligowych w Europie. Niech no tylko Manchester dojdzie do finału Ligi Mistrzów, a Cristiano załatwi sobie od razu tytuł najlepszego piłkarza sezonu w plebiscycie „France Football”.

Szybko zdobyta bramka dawała nadzieję na kolejną wygraną w lidze. No bo cóż można było pomyśleć innego, skoro efektownie grający zespół, do tego będący w świetnej formie, zdobywa szybko bramkę? Tym bardziej, że ów zespół przez pierwsze 20 minut nieustannie atakował i tylko przez swoją nieskuteczność nie powiększył przewagi. Później do głosu doszli gospodarze. W 23. minucie do świetnej pozycji doszedł Aliadiere, ale będąc praktycznie sam na sam z Edwinem van der Sarem fatalnie spudłował. Warto zaznaczyć, że przy tej akcji faulowany pod polem karnym Boro był Patrice Evra, ale przeciwnicy nic sobie z tego nie zrobili i przeprowadzili kontrę.

Akcja Aliadiere’a była tylko wstępem, później nie było wcale lepiej. Nie chcę zbytnio jeździć po graczach Fergusona, ale za ten występ im się należy. Gol golem, ale nie zapominajmy, że na obronie zagrali wymienieni już O’Shea z Brownem. W 35. minucie, po stracie również nieciekawie grającego ostatnio Ryana Giggsa, piłkę wyłuskał Gary O’Neill. Następnie posłał daleki kros do biegnącego w kierunku bramki Afonso Alvesa. Podstawowe pytanie: gdzie wtedy byli nasi bohaterowie z defensywy, czyli Wes i John? Szczerze powiedziawszy, ciężko powiedzieć, ale napastnika gospodarzy w tej sytuacji musiał gonić… Carrick. Nie dogonił. Remis i to, co zapowiadało się łatwą przeprawą, nagle stało się nieco skomplikowane.

Oj, podziałało to na Middlesbrough, podziałało. Ledwie po 5 minutach Downing stanął przed świetną okazją, ale van der Sar tego dnia dokonywał cudów w bramce. I nie ma co ukrywać, gdyby nie on, z Riverside nie wywieźlibyśmy nawet pół punktu. Ale o tym nieco później. Do przerwy wynik bez zmian, choć podopieczni Southgate’a zaczęli sobie całkiem dobrze poczynać i widać było, że gol strzelony potencjalnym mistrzom dodał im pewności siebie.

Wierzyłem, że 15-minutowy pobyt w szatni wpłynie jakoś mobilizująco na zawodników, a jeżeli nie sam pobyt, to przynajmniej jakaś „suszareczka” ze strony Fergusona. Oczywiście nie wiem w jaki sposób Szkot motywował swoich piłkarzy, ale cokolwiek to było, efektów zbytnich nie przyniosło…

Druga połowa zaczęła się jak u Hitchcocka, czyli trzęsieniem ziemi. Ledwie kilkadziesiąt sekund po gwizdku sędziego na bramkę United natarli zawodnicy w czerwonych strojach. Długa piłka dotarła do Alvesa, ale Brazylijczyk nie był w stanie dobrze zakończyć ataku, futbolówka trafiła jednak do Pogatetza, ale ten z kolei został zablokowany przez Carricka (znowu interwencja w obronie, a gdzie nominalni defensorzy?). Było baaardzo groźnie. Kontra wyprowadzona przez gości zakończyła się na Tevezie, który z ostrego kąta próbował pokonać Marka Schwarzera, ale jego strzał został również zablokowany i „Czerwone Diabły” miały tylko rzut rożny.

W międzyczasie warunki atmosferyczne nad Riverside Stadium znacznie się pogorszyły i ku mojemu zdumieniu ujrzałem padający śnieg. Tak, obfity, biały puch, połączony z deszczem, to dla piłkarskiego widowiska nic dobrego. Tym bardziej, że już w 55. minucie nastąpił kolejny niefortunny zwrot akcji. Walkę o górną piłkę przegrał Wes Brown, można powiedzieć, że trochę pechowo. Ale jeżeli obrońca wyskakuje do główki w okolicy swojego pola karnego i nie potrafi jej porządnie wybić, jak najwyżej i dalej od własnej bramki, to czy można nazwać to inaczej niż błąd? Tym bardziej, że piłka, odbita jeszcze od głowy rywala, spada dokładnie pod nogi wbiegającego Alvesa. Brazylijczyk pokazał w minionym sezonie w Heerenveen, że bramki strzelać potrafi, a co za tym idzie, takie sytaucje umie wykorzystywać. No i wykorzystał. Bezwzględnie, bezlitośnie, bez zawahania. Pędzącego rywala próbował jeszcze dogonić Rio Ferdinand, ale nie miał szans. Pytanie tylko, gdzie w tym momencie był O’Shea i dlaczego tak daleko od piłki?

Były to pierwsze dwie bramki Afonso Alvesa w rozgrywkach Premier League. Że też sobie wybrał mecz z United na premierowe trafienia, no niech go szlag. Z biegiem czasu obfite opady stawały się jeszcze obfitsze i momentami ciężko było zauważyć kto jest przy piłce. Nie trzeba chyba tłumaczyć, że w takich warunkach jest jeszcze trudniej, gdy trzeba gonić wynik. Middlesbrough mogło już skupić się na defensywie, spokojnie oczekując na możliwość skontrowania ataków United (choć i tak potrafili przycisnąć, Afonso był bliski hattricka). Ale żeby goście potrafili je jakoś składnie przeprowadzić. Gdzie tam! Główny problem w tym spotkaniu to była defensywa i środkowi pomocnicy musieli bardzo głęboko wracać, by wspomóc obrońców. W dodatku po którejś z interwencji na uraz zaczął narzekać Rio Ferdinand. Najlepszy obrońca gra z kontuzją, Evra lata do przodu, bo ktoś musi kreować akcje zaczepne, a z tyłu zostają wirtuozi zasieków obronnych, czyli John i Wes. No tak, miałem ich nie jechać, ale nie sposób…

Ferguson zaczął zmiany w 65. minucie. Najpierw zszedł kompletnie niewidoczny Carlos Tevez, a w jego miejsce pojawił się Ji-Sung Park. Dwie minuty później za O’Shea sir Alex wpuścił naszego spóźnialskiego, Owena Hargreavesa. A Ferdinand dalej biegał z kontuzją. Mając w perspektywie bardzo ważne mecze w Lidze Mistrzów i jeszcze ważniejsze spotkania w Premier League (choćby z Arsenalem już w następny weekend), a także kontuzjowanego Nemanję Vidica, Ferguson pozostawia Rio na placu gry. No ja wiem, to on tu jest specjalistą, ale chyba logiczna byłaby zmiana naszego najlepszego obrońcy. Na szczęście dotarło to do sir Alexa w 70. minucie, wtedy to nastąpiła ostatnia zmiana w zespole Manchesteru – na boisko wszedł Gerard Pique. W parę minut zrobiło się spokojniej pod bramką van der Sara i można było przycisnąć Middlesbrough. Za co skrzętnie wziął się Park. Chwała mu za to, bo w 74. minucie kapitalnie zwiódł obrońcę Boro w przy końcowej linii i mając dużo wolnego miejsca spokojnie podał do Rooneya. Ten uderzył natychmiast z pierwszej piłki, która po rykoszecie wpadła do bramki Schwarzera! To była ulga. Nie, przepraszam. To była ULGA! Jest przynajmniej punkt! A mogło być i więcej. Niestety, liczne ataki United nie zakończyły się golem, ale przynajmniej piłkarze MU walczyli do końca.

Jakieś wnioski po tym spotkaniu? Jak najbardziej tak. Można mówić, że mamy dwóch najlepszych środkowych obrońców w Anglii, a może i w Europie. Nie można się z tym nie zgodzić. Problem polega jednak na tym, że oni są najlepsi, gdy są zdrowi i grają. Przerabialiśmy to już w poprzednim sezonie, kiedy AC Milan „rozpykał” Manchester jak dzieci na San Siro w rewanżowym meczu półfinału Ligi Mistrzów. Dzisiaj byliśmy świadkami podobnej sytuacji. Brak Vidica i obecność O’Shea momentalnie zmniejszyły efektywność środka obrony. Posiadanie pary najlepszych środkowych to zarówno błogosławieństwo, jak i przekleństwo. Dlaczego? Wystarczy spojrzeć na Pique – to spory talent, młody, perspektywiczny zawodnik, który potrzebuje jak najwięcej gry, by stać się piłkarzem pokroju Rio czy Nemanji. Ale przekleństwo owej najlepszej pary polega właśnie na tym, że żaden inny środkowy obrońca nie pogra sobie przy niej za wiele. Jedyne okazje dla Pique to albo kontuzje wymienionych dwóch najlepszych, albo dobra wola Fergusona, który zdecyduje się dać odpocząć jednemu bądź drugiemu. Stąd brak naprawdę wartościowych zmienników. Z drugiej strony – czy ktoś nie chciałby posiadać w składzie Ferdinanda z Vidicem?

Mecz, szczególnie jeżeli chodzi o obronę, był fatalny w wykonaniu Manchesteru United. Pogoda również była fatalna, ale na Wyspach gra się futbol na najwyższym poziomie i profesjonaliści powinni sobie poradzić w każdych warunkach. Na szczęście Rooney na spółkę z van der Sarem uratowali jeden punkt dla drużyny. Co do Holendra – dla mnie był to najlepszy zawodnik MU. W kilku naprawdę beznadziejnych sytuacjach był skoncentrowany na maksa i nie dawał się pokonać. Chwilę grozy przeżyliśmy chyba wszyscy w 76. minucie, tuż po bramce Wayne’a. W pozornie niegroźnej sytuacji wychodzący przed pole karne Edwin poślizgnął się. Problem w tym, że parę metrów przed nim był już Alves czyhający na taki właśnie błąd golkipera MU. Tylko przytomność umysłu van der Sara uratowała gości przed stratą trzeciej bramki – Edwin natychmiast, jeszcze leżąc, kopnął piłkę w poprzek boiska do najbliższego obrońcy. Alves mógł tylko obejść się smakiem… Pełna rehabilitacja bramkarza z Old Trafford. Ale prawdziwy ratunek nastąpił w… 94. minucie meczu. Niespodziewanie Tuncay ograł naszą obronę i znalazł się sam na sam z 37-letnim bramkarzem. I tym razem Holender wyszedł z tego pojedynku zwycięsko. Dosłownie trzy sekundy później Mike Riley zakończył spotkanie.

W środę rewanż z AS Romą na Old Trafford. Jeżeli szybko nie poprawimy gry w obronie i Rio Ferdinand się nie wykuruje, może być różnie. W kolejny weekend czeka nas potyczka z Arsenalem, na szczęście również w „Teatrze Marzeń” – tu silna obrona będzie kluczem do koniecznego zwycięstwa nad „Kanonierami”. Czy Ferguson i jego chłopcy dadzą radę i nie pozbawią się szansy na mistrzostwo?

Middlesbrough,

Pierwsza połowa

Cristiano Ronaldo! Goool! (10′)

Długo nie musieliśmy czekać na pierwszą bramkę w tym meczu! Już w 10 minucie Cristiano Ronaldo ucieszył wszystkich kibiców „Czerwonych Diabłów”! Giggs wrzucił piłkę w pole karne, ta trafiła pod nogi Carricka, a ten skierował skierował ją w stronę Crisa, stojącego tuż pod bramką rywali. Tam stał nasz „portugalski kat”, który jednym, celnym uderzeniem pokonał bramkarza gospodarzy! 1:0!

Ładna akcja United (19′)

W tej akcji bardzo efektownym zagraniem popisał się Cristiano Ronaldo. Cóż, możemy tylko żałować, że Ryan Giggs nie wykorzystał swojej okazji.

Okazja Middlesbrough (24′)

Bardzo korzystnej sytuacji nie wykorzystali gospodarze. Chociaż było 1 na 1, nic z tego nie wyszło. Możemy odetchnąć z ulgą.

Gol dla Middlesbrough (35′)

Niestety, doszło do wyrównania. Alves umieścił piłkę w siatce, po bardzo długim podaniu od kolegi z zespołu. Cóż 1:1. Miejmy nadzieję, że w drugiej połowie meczu, zawodnicy United zmienią wynik tego spotkania i wywiozą z Riverside Stadium cenne trzy punkty.

Druga połowa (Wynik do przerwy – 1:1)

Rzut wolny obroniony przez van der Sara (33′)

Po raz kolejny Alves pokazał, że będzie uprzykrzał życie van der Sarowi. Na szczęście tym razem Holender wybronił strzał z rzutu wolnego, który wykonywanego przez wyżej wymienionego zawodnika. Poradził sobie również z dobitką i uratował Manchester od straty bramki.

Groźna akcja gospodarzy i kontratak United (47′)

Bardzo groźna akcja, przeprowadzona przez zawodników Middlesbrough. Na szczęście United zdołało się wybronić z opresji. Znów wielkim zagrożeniem okazał się Alves. Gdy „Czerwone Diabły” odzyskały już piłkę, ruszyły do szybkiego kontrataku, po którym piłka niestety nie znalazła się w bramce, a za linią końcową boiska.

Alves po raz drugi! 2:1 (56′)

Niestety, stało się. Przegrywamy na Riverside Stadium 2:1. Strzelcem bramki okazał się napastnik Middlesbrough – Alfonso Alves, który nieraz w tym meczu psuł krew zawodnikom United. Alves nie pozostawił van der Sarowi najmniejszych szans, precyzyjnie uderzając na dalszy słupek. Cóż, nasza obrona nie spisuje się dobrze w dzisiejszym spotkaniu…

Rooooooney! 2:2! (74′)

Mamy wyrównanie! Park Ji-Sung ładnie poradził sobie na prawej flance i wrzucił piłkę w pole karne. Tam stał Rooney, który dobrze wiedział co ma dalej robić! 2:2! Jeszcze nie wszystko stracone!

Niestety. Zabrzmiał już gwizdek sędziego i spotkanie zostało zakończone. To bardzo zła wiadomość, że z Riverside Stadium wywozimy tylko jeden punkt. Teraz każda porażka, każde zwycięstwo może zadecydować o końcowym miejscu w tabeli. Powiedzmy sobie szczerze – nasza obrona zagrała dzisiaj słabo. Alves oddał sporo groźnych strzałów na bramkę United (w tym dwa celne). Pomimo mocnego składu, udało nam się wywalczyć tylko remis. Cóż, żegnam się z Wami. Miejmy nadzieję, że kolejne mecze będą dla nas o wiele bardziej pomyślne.

Manchester United, Middlesbrough,