Ostatniej szansy mecz

Rzec, iż Anglicy rozpoczęli eliminacje do mistrzostw świata 2002 nie po myśli całego narodu, to mało. Smutne pożegnanie ze starym Wembley za sprawą porażki z Niemcami (jedyną bramkę zdobył występujący w Liverpoolu Dietmar Hamann) przepełniło czarę goryczy i doprowadziło do zwolnienia Kevina Keegana z funkcji selekcjonera. 4 dni później, pod wodzą dotychczasowego asystenta, zaledwie bezbramkowy remis w Finlandii jeszcze dobitniej ukazał słabość tej drużyny. Wówczas stery w reprezentacji po raz pierwszy w historii objął obcokrajowiec – Szwed Sven Goran Eriksson, po czym brytyjska maszyna ruszyła z miejsca.

Seria trzech zwycięstw z rzędu (kolejno Finlandia, Albania, Grecja) zaowocowała jedynie utrzymaniem dystansu do liderujących Niemiec. Sześć punktów straty i 3 mecze do rozegrania (czyli o jeden więcej niż w przypadku Mannshaftu) dawały nikłe nadzieje na bezpośredni awans do Korei i Japonii. Warunkiem koniecznym, acz niewystarczającym, było zwycięstwo na arcytrudnym terenie stadionu olimpijskiego w Monachium.

Ostatni taki mecz

Do prowadzenia spotkania został delegowany Pierluigi Collina, jeden z bardziej charakterystycznych sędziów ostatnich lat. Części Anglików występującej na co dzień w United, osoba arbitra przywoływała dobre wspomnienia. To właśnie Włoch sędziował w pamiętnym finale Ligi Mistrzów w roku 1999, to on po golu na 2:1 niemal podnosił z ziemi zdruzgotanych piłkarzy Bayernu, by ci raz jeszcze wznowili grę. Pamiętał o tym pewnie także kapitan gospodarzy – bramkarz Oliver Kahn.

Zaczęło się tragicznie – już w szóstej minucie spotkania Carsten Jancker, po podaniu Olivera Neuville’a, bez problemu pokonuje Davida Seamana. Zanosiło się na najgorsze, ale już pół tuzina minut później David Beckham zbyt mocno wykonuje rzut wolny z boku boiska, piłka opuszcza pole karne, ale tam znajduje się Gary Neville, który główkuje na dziesiąty metr boiska. Nick Barmby gasi ją pod nogi Michaela Owena, a ten wolejem umieszcza futbolówkę w siatce. Jeszcze przed zejściem z boiska goście wyszli na prowadzenie. W trzeciej minucie doliczonego czasu Beckham na raty wrzuca piłkę z wolnego w pole karne, tam Ferdinand wycofuje ją na prawie 30. metr, gdzie przyjmuje ją młodziutki Steven Gerrard, bez namysłu uderza i piłka ląduje w siatce tuż obok słupka.

Po zmianie stron mecz wciąż układał się zgodnie z życzeniami Wyspiarzy. 48. minuta – kolejna wrzutka Becksa w pole karne, tym razem do klubowego kolegi głową zgrywa Heskey i Michael Owen wolejem po raz drugi pokonuje Kahna. Minęło trochę ponad kwadrans i Anglia prowadziła już trzema golami. Dzięki swej determinacji Gerrard odbiera gospodarzom piłkę, szybko obsługuje Owena, ten wychodzi na czystą pozycję i kompletuje pierwszego w karierze hat-tricka dla reprezentacji. Ostatni gwóźdź do trumny przybił kolejny piłkarz Liverpoolu. Znów akcja rozpoczyna się od Beckhama, który prostopadłym podaniem uruchamia Scholesa, Rudzielec oddaje futbolówkę Heskeyowi, a ten, zostawiwszy w tyle germańskiego defensora, posyła piłkę między słupki z pominięciem bezradnego bramkarza. Kibice przyjezdni szaleją, miejscowi opuszczają stadion. Prawdopodobnie łączy ich jedno – nikt z nich nie wierzy do końca w to, co aktualnie widzi na własne oczy. Mówiło się nawet, że ojciec niemieckiego selekcjonera, Rudiego Voellera, doznał zawału serca.

Ciekawostką jest to, że wszystkie bramki padły po strzałach ówczesnych piłkarzy Liverpoolu: Owena, Gerrarda i Heskeya. Z kolei w akcjach bramkowych brali udział Neville, Scholes i Beckham – legendy Manchesteru United. Jeszcze bardziej wyobraźnię rozbudzają statystyki spotkania: posiadanie piłki 61%-39%, strzały 14-10, rzuty rożne 9-2 – wszystko na korzyść gospodarzy. To po prostu musiał być zabójczo skuteczny futbol.

Ostatni wielki zapis w historii

• Przed tym meczem Niemcy tylko raz przegrali mecz eliminacji do mistrzostw świata.
• Do dziś jest to jedyny mecz po II wojnie światowej, w którym Niemcy stracili na własnym terenie więcej niż cztery gole.
• Spotkanie to było trzecim w powojennej historii (wcześniej 3:8 z Węgrami w 1954 i 0:4 z Brazylią w 1999), w którym Niemcy przegrali różnicą ponad trzech goli. Do 2011 roku zaliczyli jeszcze jedną taką porażkę z… Rumunią (5:1, 2004). Jest to też jedyna taka klęska na własnym stadionie.
• Był to pierwszy hat-trick reprezentacyjny Michaela Owena, jak się dziś okazuje – tej sztuki dokonał później tylko raz (z Kolumbią w 2005 roku). Tym samym snajper Liverpoolu stał się drugim w historii Anglikiem, który zdobył hat-tricka przeciw Niemcom. Pionierem w tej materii jest Geoffrey Hurst (finał MŚ 1966).
• Steven Gerrard zdobył z kolei pierwszą bramkę z Trzema Lwami na piersi.

Gary Neville ściskający Gerrarda? To rzeczywiście było ogromne wydarzenie.

Ostatnie mecze kwalifikacji

Po tym zwycięstwie drużyna Erikssona nie miała zbyt wiele czasu na świętowanie. Cztery dni później do Newcastle przyleciała Albania, którą miejscowi odprawili z dwubramkowym bagażem, co dało pewność, iż w najgorszym razie czekać ich miały baraże. Następny, a zarazem ostatni mecz o wszystko odbył się na Old Trafford.

6. października rywal prezentował dużo wyższy poziom niż drużyna bałkańskiego państewka. Grecy zdobyli pierwszą bramkę na 10 minut przed przerwą. W 68. minucie na chwilę wyrównał Teddy Sheringham, gdyż Grecy błyskawicznie odpowiedzieli. Wynik utrzymywał się bez zmian do końca standardowego czasu gry. W równoległym spotkaniu Finowie mężnie stawiali opór w Gelsenkirchen. Wyglądało na to, że na finiszu podopieczni Rudiego Voellera wyprzedzą Synów Albionu o jeden punkt w tabeli. Wtedy do rzutu wolnego z ok. 28 metrów na własnym boisku podszedł David Beckham…

Anglicy ostatecznie wygrali grupę dzięki lepszemu bilansowi bramek. Pojechali do Korei i Japonii bez przesiadek, w przeciwieństwie do Mannshaftu, który musiał wpierw rozprawić się z Ukrainą nieoczekiwanie wyprzedzoną przez Polskę.

Ostatni, co tak poloneza… pardon, co przynieśli dumę rodakom

Angielscy kibice od tego 1. września 2001 czekają na kolejny wielki występ ich reprezentacji. Team prowadzony kolejno przez Svena Erikssona, Steve’a McLaurena i Fabio Capello raz po raz zawodzi. Trzy Lwy sięgnęły dna, gdy strzał z dystansu Mladena Petricia rozwiał ich plany na grę w Euro 2008. Jednak i z pozostałych imprez nie zachowały się dobre wspomnienia. Odpadnięcie w ćwierćfinale z Brazylią (2002) można było przeboleć, gdyż rywale okazali się bezkonkurencyjni i sięgnęli po puchar świata. Następne porażki bolały bardziej – 1/4 finału z Portugalią rozstrzygnięte w karnych podczas Euro 2004 i MŚ 2006 (wówczas Anglicy ledwo co przebrnęli pierwszy mecz w systemie pucharowym z Ekwadorem). Najnowsza historia prezentuje się jeszcze gorzej – dwie strzelone bramki w fazie grupowej mistrzostw świata w RPA, fatalny styl i wysoka porażka z Niemcami 1:4 już w pierwszym play-offie. Na przestrzeni lat nie pomogły wielkie nazwiska: Capello, Beckham, Scholes, Gerrard, Owen, Rooney, Ferdinand, Lampard, Terry – to tylko niektóre z nich. Nic zatem dziwnego, iż w gronie faworytów polsko-ukraińskiego Euro na próżno szukać Anglii…

O reprezentacji narodowej kilka razy wypowiadał się zawodnik, który na prawej obronie rozegrał w niej 85 spotkań. Są to słowa niewątpliwie gorzkie dla każdego fana angielskiego futbolu, ale trudniej je zaakceptować, im bardziej ich prawdziwość kłuje w oczy.

Tradycja piłkarska w naszym kraju opiera się na silnych zawodnikach, dlatego nie sądzę, abyśmy mogli triumfować w jakimś poważniejszym turnieju w ciągu następnych 10 lat. Uważam, iż wciąż mamy bardzo wiele do nadrobienia.

Był taki czas, kiedy rozmyślałem nad moją karierą w reprezentacji i doszedłem do następującego wniosku: „To była ogromna strata czasu”. Przepraszam za szczerość, jednak mój najlepszy przyjaciel David Beckham został zmasakrowany po Mistrzostwach Świata w 1998 roku, a mój brat Phil po Mistrzostwach Europy w 2000 roku.

Jednak każdemu z nas się dostało w swoim czasie. Czasami na to zasługiwaliśmy, jednak gra dla Anglii była jak długi roller-coaster: wzloty i upadki, zdarzały się również chwile, kiedy nie byłeś pewny, czy cieszyć się z tej jazdy.

Podczas występów reprezentacji na Wembley kibice mnie wyzywali. Gdy byłem przy piłce słyszałem multum obelg typu „Neville, ty kur…”. Z tym samym problemem zmagali się wszyscy zawodnicy United .

To powinna być fantastyczna przygoda, najlepsze momenty w twoim życiu. Jednak nie ma wątpliwości, gracze spędzali zbyt wiele czasu bojąc się konsekwencji niepowodzenia, gdy zakładali koszulkę Anglii.

Gary Neville

Ferguson na pewno postarałby się znacznie bardziej i być może osiągnąłby lepszy efekt dysponując takim składem.

Rzeczywistość nasuwa jednak pytanie, czy nawet z nim dalibyśmy radę pokonać reprezentację Hiszpanii w poprzednich mistrzostwach świata? Nie, ponieważ dysponują oni znacznie mocniejszym składem od Anglii, dzięki czemu są od nas dużo lepsi.

Kochałem grać dla reprezentacji, ale cały czas zawodziliśmy i przez ostatnie dziesięć lat przyczyniłem się do naszych niepowodzeń bardziej niż jakikolwiek inny zawodnik.

Posłużę się tutaj pewnym przykładem. Jeśli facet ma dziewczynę przez 85 razy (tyle razy Nev zagrał w reprezentacji – red.), ale ostatecznie nie zostaje ona twoją narzeczoną, to po prostu zmarnowałeś mnóstwo czasu. Miarą sukcesu jest to, co osiągnąłeś, nic innego. Udawało nam się dotrzeć do ćwierćfinałów, ale co z tego skoro nie graliśmy w finale mistrzostw świata czy mistrzostw Europy.

Przez ostatnie 10 czy 15 lat reprezentacje Portugalii, Brazylii, Hiszpanii, Francji lub Włoch były zdecydowanie lepsze od Anglii. Zdecydowanie potrzeba nam lepiej wyszkolonych piłkarzy, którzy będą potrafili utrzymać się przy piłce.

Gary Neville

Można w mniejszym lub większym stopniu zgadzać się z byłym defensorem Manchesteru United, jednak nikt nie zaprzeczy, iż reprezentacja Anglii znalazła się w niesłychanie głębokim kryzysie, mimo tego, że od ładnych paru lat poziom rodzimej ligi bije wszystkie inne na głowę. Jesteśmy świadkami sytuacji, która nie przystoi kolebce futbolu, która leży na wątrobie fanom z południowej części Wielkiej Brytanii, a co najgorsze – której końca nie widać. Kiedy nastanie ten dzień, iż kibice spod znaku krzyża świętego Jerzego z podobną jak poniżej dumą zaśpiewają God Save the Queen?

Michael Owen, reprezentacja Anglii, reprezentacja Niemiec,

Oddajmy zatem głos sir Alexowi Fergusonowi:

Michael udowodnił, że jest klasowym piłkarzem. Ubolewam, że nie otrzymywał w minionym sezonie więcej szans na grę, ale wspaniała forma Chicharito i to, jak świetnie współpracował z Waynem Rooneyem usunęła innych zawodników w cień. Jestem zachwycony, że Michael zostaje z nami na kolejny rok i zamierzam dać mu więcej okazji do gry w nadchodzącym sezonie.

sir Alex Ferguson

Co powiedział sam zainteresowany?

Jestem zachwycony z powodu rocznego przedłużenia mojego kontraktu. Gra u boku wielu świetnych piłkarzy, wspaniałego menadżera, dla niewiarygodnych kibiców jest prawdziwą inspiracją. Nie mogę się doczekać kolejnego sezonu.

Michael Owen

Czy uważacie, że to posunięcie było dobrą decyzją menadżera? Zapraszam do dyskusji w komentarzach.

Michael Owen,

Od tamtej pory wszystkie piękniejsze połowy zawodników noszą powyższy przydomek. O klubie z Old Trafford, jego meczach, zawodnikach wiemy już wszystko, a czy znamy kobiety, które są bliskie sercom naszych ulubieńców? Czy znamy panie, z którymi gwiazdy Manchesteru United najprawdopodobniej spędzą dziś Dzień Zakochanych? Sądzę, że nie i właśnie dlatego z okazji Walentynek dzisiejszy artykuł poświęcony jest trafionym strzałą Amora Czerwonym Diabłom, a w szczególności ich partnerkom. Poznajmy zatem United’s WAGs!

Edwin Van der Sar / Anne-Marie van Kesteren

Żoną „latającego Holendra” jest Anne-Marie van Kesteren. Pora pobrała się w maju 2006 roku. Edwin wraz z Anne-Marie ma dwójkę dzieci – Joe i Lynn. Bardzo ważnym momentem w małżeństwie był grudzień 2009 roku, kiedy żona van der Sara doznała udaru mózgu i jej stan określony został jako bardzo ciężki. Choroba małżonki wiązała się z decyzją o zawieszeniu kariery przez bramkarza Manchesteru United. Na całe szczęście historia udaru Anne-Marie zakończyła się happy endem, a Edwin przez kolejne sezony strzegł z powodzeniem bramki Czerwonych Diabłów.

Tomasz Kuszczak / Ewelina

Nasz rodzynek w zespole Sir Alexa Fergusona po raz pierwszy publicznie zaprezentował swoją życiową wybrankę podczas gali UNICEF w 2008 roku. Piękna blondynka ma na imię Ewelina. Polskiej parze dwa lata temu urodziła się córeczka, której nadali imię Laila Vanessa.

Patrice Evra / Sandra Evra

Nasz obrońca z „trójeczką” na plecach jest mężem Sandry. Po transferze Patrice’a z AS Monaco na Old Trafford sam piłkarz niejednokrotnie podkreślał, że angielski klimat nie odpowiada jego małżonce. Na całe szczęście Sandra, podobnie jak jej mąż, przystosowała się do życia na Wyspach Brytyjskich, dzięki czemu kibice Manchesteru United mogą co tydzień oglądać jednego z najlepszych bocznych obrońców świata w swoim zespole. Państwo Evra są szczęśliwymi rodzicami Lenny’ego.

Gary Neville / Emma Hadfield

Starszy z braci Neville 16 czerwca 2007 roku poślubił Emmę Hadfield. Owocem miłości Gary’ego i Emmy są córki Molly i Sophie. Ślub byłego już piłkarza United obył się w katedrze w Manchesterze. Romantyczny Gary oświadczył się swojej wybrance w 2005 roku podczas wakacji na Malcie i ofiaował jej czterokaratowy pierścionek o wartości 170 000 $.

Nemanja Vidić / Ana Ivanović

Wybranką kapitana Czerwonych Diabłów jest Ana Ivanović. Z jedną z najbardziej seksownych tenisistek świata Anę łączy jednak tylko to samo imię i nazwisko. Lepsza połowa Nemanji Vidica jest natomiast absolwentką ekonomii Uniwersytetu Belgradzkiego. Para ma dwóch synów: Lukę i Stefana. Być może któryś z młodych jeszcze Vidiciów pójdzie w ślady taty?

John O’Shea / Yvonne Manning

John O’Shea jest żonaty z Yvonne Manning. Ślub zawodnika United z piękną Yvonne został poprzedzony przez długie lata narzeczeństwa. Ceremonia była dość skromna – znalazły się na niej tylko rodziny i przyjaciele państwa młodych. A pomyśleć, że swego czasu naśmiewano się z Johna, że jest… gejem.

Rio Ferdinand / Rebecca Ellison

Wybranką Rio jest Rebecca Ellison. Oboje są rodzicami syna o imieniu Lorenz, który urodził się w 2006 roku. Defensor United oświadczył się Rebecce w 2007 roku na wakacjach w Las Vegas. Para przełożyła jednak termin ślubu ze względu na narodziny ich drugiego dziecka. Synek Rio Ferdinanda ma na imię Tate i urodził się w sierpniu 2008 roku. Rebecca i defensor United pobrali się w czerwcu 2009. Państwo Ferdinand to ludzie z fantazją, czego dowodem był ich ślub, a raczej miejsce i sposób przygotowania tej ceremonii. Goście otrzymali zaproszenia w formie paszportu i nie wiedząc, dokąd jadą, musieli stawić się na lotnisku w Gatwick, gdzie czekał na nich samolot. Miejscem docelowym okazały się Karaiby, gdzie Rio i Rebecca powiedzieli sobie sakramentalne „tak”.

Ryan Giggs / Stacey Cooke

7 września 2007 roku podczas skromnej ceremonii weteran Manchesteru United Ryan Giggs poślubił swoją partnerkę Stacy Cooke. Dziewczynka Liberty Beau i chłopiec Zach Joseph są dziećmi Stacy i pomocnika Czerwonych Diabłów. Na co dzień państwo Giggs żyją w odosobnieniu w Worsley nieopodal Manchesteru. Być może to Stacey jest „dopalaczem”, który sprawia, że „walijski Czarodziej”, pomimo swojego wieku, czaruje świetną formą każdego sezonu.

Michael Carrick / Lisa Roughead

Ślub Michaela Carricka odbył się tego samego dnia co ożenek Stevena Gerrarda i Gary’ego Neville’a. Wybranką defensywnego piłkarza ekipy Sir Alexa Fergusona jest Lisa Roughead. Państwo Carrick są rodzicami córki Louise i syna Jaceya.

Paul Scholes / Claire Froggatt

Paul Scholes ożenił się z ukochaną z dzieciństwa – Claire Froggatt. Arron, Alicia i Aiden to trójka dzieci Scholesów. Claire to elegancka kobieta z klasą, która lubi prezentować się w odpowiednim świetle i dobrze wyglądać przed kamerami.

Darren Fletcher / Hayley Grice

Darren Fletcher jest podwójnym szczęściarzem, ponieważ jest ojcem bliźniaków – Jacka i Tylera. Mamą chłopców jest Hayley Grice, z którą w czerwcu 2010 r. pomocnik United stanął na ślubnym kobiercu. Para jest razem już 12 lat, a poznała się w jeszcze za czasów szkolnych w liceum w Wallsend.

Nani / Daniela Martins

Wybranką naszego skrzydłowego jest urocza Daniela Martins. Podobnie jak w przypadku Tomka i Eweliny oczekujemy ślubu Portugalczyka ze swoją piękną partnerką. Hmm, ciekawe jak duży wpływ miała Daniela na tak dobrą formę Naniego w obecnym sezonie?

Michael Owen / Louise Bonsall

Diabelska „siódemka” w czerwcu 2005 roku poślubił Louise Bonsall. Michael i Louise mają czworo dzieci. Najstarsza córka Gemmy Rose urodziła się dwa lata przed ślubem rodziców, syn James Michael Owen 6 lutego 2006 roku. 29 października 2007 roku natomiast świat ujrzała druga córka Michalea i Louise – Emily May. 26 lutego 2010 roku na świat przyszła ich trzecia córka – Jessica. Para poznała się w latach ’80 ubiegłego stulecia jeszcze w szkole podstawowej. Ciekawe, której drużynie mocniej kibicowała wybranka Owena: Liverpoolowi czy teraz United?

Wayne Rooney / Coleen Rooney

Wayne i Coleen są jedną z najbardziej celebryckich par piłkarskich na Wyspach Brytyjskich. Państwo Rooney poznali się w ostatnim roku szkoły średniej. Długa znajomości Rooneya i Coleen dowodzi tego, że piękna Angielka jest z zawodnikiem Czerwonych Diabłów z powodu swojej miłości, a nie – jak wielu twierdzi – dla pieniędzy. Rooney przed ślubem przyznał się do korzystania z usług prostytutek w czasach, gdy jeszcze był zawodnikiem Evertonu. Jak się okazało powyższy skandal nic nie nauczył Wazzy, gdyż w sierpniu 2010 roku na światło dzienne wyszła kolejna „historia miłosna” napastnika Manchesteru United z prostytutką – Jennifer Thomson, z którą spotykał się w czasie ciąży jego żony. Małżeństwo Rooneyów przeszło ciężką próbę, lecz na całe szczęście wszystko zakończyło się szczęśliwie i Coleen wybaczyła zdradę swojemu mężowi.
Bez cienia wątpliwości Rooneya nazwać można delikatnie „burakiem”! Miejmy nadzieję, że nie doczekamy się kolejnych ekscesów z udziałem gwiazdy United. Mając taką żonę jak Coleen, Wayne nie powinien szukać doznań w objęciach innych kobiet. Rooneyowie są rodzicami synka – Kai Wayne’a Rooneya, który urodził się 2 listopada 2009 roku.

Powyższy artykuł należy traktować w ramach ciekawostki. Zostały w nim przedstawione tylko wybrane „lepsze połówki” piłkarzy Manchesteru United. Na pewno można byłoby uzupełnić ten skład kobietami Dimitara Berbatova czy Owena Hargreavesa lub wspomnieć o WAGs byłych zawodników Czerwonych Diabłów, mam tu na myśli wybranki Cristiano Ronaldo czy żonę Davida Beckham – Victorię. Niestety, musiałem pominąć je w obawie o serwer Redloga, który mógłby po prostu paść z powodu zbyt wielu zdjęć płci pięknej. Być może dzisiejszy artykuł przykuwa większą uwagę męskiej części kibiców Manchesteru United, gdyż w niektórych przypadkach jest na czym „zawiesić oko”. ;-) Mam jednak nadzieję, że Panie Kibicki nie będą miały mi tego za złe.

Darren Fletcher, Edwin van der Sar, Gary Neville, John O'Shea, Michael Carrick, Michael Owen, Nani, Nemanja Vidic, Patrice Evra, Paul Scholes, Rio Ferdinand, Ryan Giggs, Tomasz Kuszczak, WAGs, Wayne Rooney,

W ostatnich 10 spotkaniach piłkarze Sir Alexa Fergusona strzelili rywalom 16 goli. Czy to dużo, czy mało, nie będę się nad tym teraz rozwodził. Faktem jest, że tylko 5 z tych bramek padło łupem napastników (jeśli uznamy, że Obertan występował jako napastnik, wówczas będzie ich 6). W poprzednich latach zawsze znalazł się ktoś, kto brał ciężar zdobywania bramek na swoje barki, rok temu Rooney, dwa lata temu Ronaldo, jeszcze wcześniej robił to Van Nistelrooy; teraz brakuje kogoś takiego. Brakuje rasowego snajpera.

Zacznę od wywodu na temat sytuacji Rooneya, nie przypadkowo. W hierarchii napastników niezmiennie stawiam go na pierwszym miejscu. Wayne spędził w tym sezonie na boisku 412 minut, grając w 6 spotkaniach. Liczę tu występy w Premiership oraz Champions League, pomijam puchary krajowe, gdyż one rządzą się swoimi prawami. Przez wspomniane 412 minut, strzelił… 1 bramkę (z rzutu karnego przeciwko West Ham United)! Jako materiał porównawczy wezmę pod uwagę poprzedni sezon, kiedy to strzelał 0.8 gola na mecz. Wydaje się, że forma uciekała już pod koniec ubiegłego, najlepszego w karierze Rooneya, sezonu. Na mundialu zaliczył występ poniżej krytyki, czym solidarnie dostosował się do poziomu „Synów Albionu”. Potem było już tylko gorzej, afera z prostytutką, fatalna gra, oświadczenie o chęci zmiany klubu, aż wreszcie kontuzja kostki. Termin jego powrotu się zbliża, szacunkowo miało to być w drugiej połowie listopada. Oby krótki rozbrat z futbolem pomógł mu odnaleźć dawną radość gry, przyjemność zdobywania goli i stabilizację życiową.

Drugim napastnikiem, którego pragnę opisać jest Dymitar Berbatov. Bułgar jest na Old Trafford już 2 lata, co zdążył zrobić przez ten czas? Wydaje się, że strasznie mało, co jest tylko powierzchownym stwierdzeniem. Od przyjścia do United ciąży na nim presja kwoty, za którą opuścił Tottenham. 30 milionów funtów, nawet teraz po gigantycznych zakupach Realu Madryt, robi wrażenie. Początkowo Bułgar nie potrafił się zaaklimatyzować w drużynie, w której nie wszystko kręciło się wokół niego, tak jak miało to miejsce w składzie z White Hart Lane. Krytyków było wielu, jednak pomógł zdobyć mistrzostwo Anglii i dojść o finału Ligi Mistrzów. Zachwycał nas przy tym swoimi przebłyskami geniuszu, jak choćby w meczu z West Hamem, kiedy po wyłożeniu piłki do CR-7, komentator stwierdził że Ronaldo nigdy nie zdobędzie łatwiejszego gola w karierze. Jak jest w tym sezonie? Jego sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie. W pierwszych spotkaniach, odgrywał rolę lidera, strzelał, podawał, walczył. Tak jakby bał się, że Chicharito może go wygryźć ze składu. Hat-trick z Liverpoolem był popisem kunsztu Bułgara. Berbatov wreszcie zaczął udowadniać, że zasługuje na grę w najlepszym klubie świata. Ale po meczu z ekipa Hodgson’a przestał trafiać, a United zaczęło w bezsensowny sposób gubić punkty. W środę zagrał swój setny mecz w barwach Czerwonych Diabłów, strzelił w nich 33 gole. Miejmy nadzieję że pod koniec tego sezonu tych bramek będzie już co najmniej 50.

Javier Hernández Balcazar, w skrócie Chicharito. Przedsezonowy nabytek Alexa Fergusona. Kibice domagali się hitowych zakupów za grube miliony funtów; Benzema, Sneijder, Suarez, nikt z nich nie trafił na Old Traffor. Przyszedł za to młody Meksykanin, którego prawie nikt nie kojarzył. Po mundialu dużo się zmieniło, 22 latek rozpoczynający turniej na ławce rezerwowych strzelił gola Francji, później Argentynie. Został także najszybszym piłkarzem afrykańskiego turnieju (zmierzono mu prędkość 32,15 km/h!). Pierwszy mecz w barwach Manchestru, od razu trafienie i to nie byle z kim, strzelił gola Chelsea na Wembley, piękna bajka młodego Meksykanina się rozpoczęła. Po strzeleniu gola na Estadio Mestalla w 85’ pokochali go wszyscy kibice Czerwonych Diabłów. Przestał być młokosem znikąd, stał się młodym perspektywicznym zawodnikiem, z nim w składzie United może zdobyć wiele laurów, a później zarobić na nim ogromne pieniądze. Jedyną jego wadą jest brak doświadczenia w grze na europejskim poziomie. Sir Alex Ferguson stopniowo wprowadza go do składu, jak wiemy robi to iście mistrzowsko. Chicharito ma szczęście, że trafił na takiego opiekuna, kibice United także mają szczęście, że cudowne dziecko meksykańskiego futbolu rozwija się w ich klubie. Na zakończenie wywodu o Hernandezie dodam, że z wcześniej wspomnianych 16 bramek, on strzelił aż 5 (resztę trafiali pomocnicy i Vidic).

Teraz o gorącej włoskiej krwi w chłodnej i deszczowej Anglii. Frederico Macheda, 19 lat, zna go każdy fan United, sławy międzynarodowej mu brak, co jest rezultatem jego nierównej gry. Mając w pamięci wspaniałe występy i arcyważne bramki w końcowych minutach z The Villans i Czarnymi Kotami, kibice mają apetyt na więcej. W obecnym sezonie Kiko zagrał w 6 spotkaniach (krajowych pucharów tradycyjnie tu nie liczę). Na boisku spędził w sumie 212 minut, po jego strzale piłka ani razu nie zatrzepotała w siatce rywala. Brak formy czy brak zimnej krwi w kluczowych momentach? Nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Jako kibice, po dwóch świetnych występach nie wymagajmy cudów od 19-latka, dajmy mu czas.

Michael Owen, człowiek kontuzja. Jeśli gra, to strzela, robi to jednak bardzo rzadko. Wydaje się, że kariera niskiego chłopaka z Chester jest kompletna. 90 występów w reprezentacji Anglii, 40 goli, Złota piłka, występy w Realu Madryt, Manchesterze, sielanka. Nie wszyscy wspominają o ciężkiej walce z urazami, które nie omijały Owena. Złamany palec, zerwane więzadła krzyżowe, lekarze mieli pełne ręce roboty. On jednak się nie poddał, nie zawiesił butów na kołku i gra dalej. W tym sezonie zagrał w 5 spotkaniach, łącznie 111 minut, strzelił jedną bramkę (z Boltonem). Obecnie leczy naderwane ścięgno. O jego formie trudno mówić, gdy grał, na boisku przebywał po 15-20 minut. Czy warto go trzymać na Old Trafford? Kilka lat temu w takiej roli występował Ole Gunnar Solskjaer, doświadczony zawodnik świetnie sprawdzał się w roli jokera, może właśnie taka rola pisana jest Owenowi?

Manchester United posiada w składzie dobrych napastników, każdy z osobna jest w stanie rozstrzygnąć losy spotkania. Konkurencja na tej pozycji jest spora, wszyscy powinni się starać, wylewać siódme poty na treningach, później w spotkaniach. Tak naprawdę nie wiadomo, co jest przyczyną małej liczby goli strzelonych przez naszych atakujących. Dobrze że Park i Nani starają się ich odciążyć i zdejmują z ich barków choć część odpowiedzialności. W najbliższych dniach ma wrócić Rooney, najlepszy napastnik ubiegłego sezonu, mam nadzieję, że wróci odświeżony, głodny gry i goli, czego sobie i wam życzę.

Dimitar Berbatov, Frederico Macheda, Javier Hernandez, Michael Owen, Wayne Rooney,

Owen nienawidzi konwencjonalnych mądrości, sugerujących, że wszyscy piłkarze to darmozjady z IQ szympansa, którzy co chwilę wpadają w kłopoty. Uważa, że to niesprawiedliwe wrzucać wszystkich piłkarzy do jednego worka. Z drugiej strony jest postrzegany jako lek na wirusa arogancji i ignorancji, ponieważ nigdy nie musiał reklamować swojej osoby poprzez poniżające broszury, które działają na podobnych zasadach jak prospekty emisyjne spółki w świecie biznesu.

Owen jest jednym z najbardziej profesjonalnych sportowców z jakimi miałem możliwość współpracowania i głównie dlatego wciąż jest niezwykle cenny dla sponsorów, choć jego status w branży jest nieproporcjonalny do ostatnich osiągnięć. Prosząc przypadkowego przechodnia o wymienienie trzech angielskich piłkarzy, najprawdopodobniej wspomni Beckhama, Rooneya i Owena, czyli tych najbogatszych.

Teoria mówiąca, że Owen zmiękł i że jego kariera powoli wygasa, nie jest aktualna po ostatnim spotkaniu na Old Trafford. Kontuzja ścięgna udowego, która wykluczyła go z gry na kolejny miesiąc, doprowadza go już do szaleństwa. Michael mówił z utęsknieniem o kolejnej możliwości i o instynkcie napastnika. Tym samym dostrzega wiele swoich cech u Javiera Hernandeza, który ma być w pewnym sensie motywacją do jeszcze cięższej pracy w Manchesterze. W oczach reprezentanta Meksyku można dostrzec głód gry oraz to, że są w pewnym sensie z Owenem pokrewnymi duszami, głównie dzięki wrodzonemu talentowi.

Jak na trzydziestokilku latka, który przyznaje, że na szczycie swojej kariery był w wieku 21 lat, Owen ciągle może liczyć na oferty z innych wielkich klubów. Wiarygodne źródła podają, że zatrudnieniem Owena jest zainteresowany Gerard Houllier z Aston Villi. Co ciekawe, jego natura łowcy bramek mogłaby się okazać bardzo korzystna dla Liverpoolu i Evertonu, The Toffees to ulubiony klub Michaela z dzieciństwa. Mając na uwadze koszmar w Newcastle, Owen nie popełni błędu, ufając tradycji, tylko żeby zarobić pieniądze. Potrafi kalkulować i nie da sobie przysłonić zdrowego rozsądku, tym samym wie, jak wielką moc posiada pasja do gry; jednak po tylu latach potrafi nad tym wszystkim zapanować.

Głównie dlatego nie zgodzę się z panującą opinią i mam przeczucie, że Owen będzie świetnym managerem. Będzie bezwzględny i pamiętliwy, ale będzie potrzebował doświadczonego i przystępnego pomocnika. Czas jest po jego stronie, a jego chęć pozostania w Manchesterze jest zrozumiała. To doskonała okazja do nauki – móc podglądać, jak Sir Alex Ferguson gra w trójwymiarowe szachy z Rooneyem. Może i Owen ma wiele blizn na swojej osobowości, ale należy do tych ludzi, którzy nigdy się nie poddają. Możecie go odprawić z kwitkiem, ale tylko na własną odpowiedzialność.

Michael Owen,

Według statystyk nie, ponieważ Anglik w swych 37 występach zdobył 12 bramek, co daje nam średnio 1 bramkę co 3,08 meczu! Natomiast Argentyńczyk zdobył 34 bramki w 99 meczach, co daje nam średnią gol/2.91 meczu. Jednak to tylko nieistotne statystyki wobec tego, w jaki sposób Anglik zdobywał bramki. Chyba każdy z nas pamięta bramkę w derbowym pojedynku z Manchesterem City strzeloną podczas tzw. „Fergie Time”.

czy hattrick z Wolfsburgiem.

A przede wszystkim podczas ostatniego finału Carling Cup.

Obaj ci piłkarze są zdrajcami i nie mamy się co oszukiwać, że Anglik nim nie jest. W końcu był piłkarzem Liverpoolu mimo, iż niebezpośrednio zmienił klub na United, to wszyscy wiemy, jak się sprawy mają. Natomiast o Tevezie już nie warto nawet wspominać. Za czasów jego gry w barwach United był moim ulubionym zawodnikiem, ponieważ był walecznym piłkarzem z charakterem, zdobywającym piękne bramki, grając w duecie z Waynem Rooneyem. Gdy odchodził do City, osobiście czułem pustkę, początkowo nie uważając go za zdrajcę, jednak po jego słowach w kierunku naszego ukochanego klubu znienawidziłem go bardziej niż jakiegokolwiek zawodnika wcześniej.

Wracając do Michaela. Gdy przybył do nas jako zapowiadany as w rękawie sir Alexa, otrzymał numer 7, co oznaczało, że właśnie ten piłkarz miał poprowadzić United do sukcesów, miał rozbudzić nadzieje wszystkich kibiców, co mecz zachwycać swoimi nieprzeciętnymi umiejętnościami, strzelać bramkę za bramką, być opoką drużyny. Czy jest takim zawodnikiem? Każdy z nas wie, iż odpowiedź brzmi nie – Anglik nie wystąpił w wielu ważnych meczach; zdobył co prawda parę naprawdę ważnych bramek, ale nie tyle i nie tak pięknych, jak jego poprzednicy grający z numerem 7. Nie wniósł do United tyle, co większość z nas się spodziewała, nie stał się prawdziwym liderem. Można go ganić za to, lecz nie powinniśmy go zbytnio krytykować, ponieważ nie był też najsłabszym ogniwem drużyny. Jedynym faktem jest to, iż nie powinien być zawodnikiem, który nosi czołowy numer w drużynie – powinien być traktowany jako zmiennik, a nie podstawowy gracz. Lecz czy jego gra jest nam potrzebna nawet w roli zmiennika? Wątpię. Mamy w końcu w składzie młodych, utalentowanych i zdecydowanie bardziej perspektywicznych zawodników, takich jak choćby Macheda czy Chicharito, według mnie to oni powinni dostawać szansę gry zamiast Owena. Dlatego też jestem za transferem 30-letniego Anglika w najbliższym okienku transferowym do Aston Villi, natomiast przeciw transferowi do drużyny z Liverpoolu ze względów oczywistych dla każdego prawdziwego fana United.

Jakie jest wasze zdanie na temat byłego reprezentanta Anglii? O odpowiedzi proszę w komentarzach.

Liverpool FC, Michael Owen, transfery,

NAJlepszy strzelec – Wayne Rooney

Po odejściu Cristiano Ronaldo miał być zawodnikiem, którzy przejmie ciężar strzelania bramek na swoje barki. Tak się też stało. Wayne Rooney zakończył miniony sezon z imponującymi 34 trafieniami na koncie. Bez wątpienia jest to najlepszy w karierze sezon młodego Anglika. Już dziś Rooney typowany jest przez fachowców do zdobycia tytułu najlepszego piłkarza globu. Jak ważnym zawodnikiem jest Roo dla United pokazały spotkania, kiedy Anglik był kontuzjowany.

NAJlepszy transfer – Antonio Valencia

Sir Alex Ferguson nie szalał z zakupami w letnim okienku transferowym przed sezonem 09/10. Szkot uzupełnił drużynę Mistrza Anglii młodym Gabrielem Obertanem, Michaelem Owenem i właśnie Antonio Valencią. Wielu mówiło, że Ekwadorczyk ma stać się nowym Ronaldo. Czas pokazał, że styl nowego skrzydłowego Fergusona jest zupełnie inny, aniżeli bramkostrzelnego Portugalczyka. Akcje prawą stroną, dokładne wrzutki w pole karne, ciekawe zagrania oraz świetna kondycja – to cechy, dzięki którym Antonio Valencia stał się najlepszym transferowym zakupem Szkota.

NAJgorszy transfer – Michael Owen

Kiedy otrzymał koszulkę z magicznym w United numerem „7” wielu zarzucało bossowi Czerwonych Diabłów, że doświadczony Anglik nie zasłużył na tak ważny i symboliczny w klubie numer. Owen przychodząc na Old Trafford liczył się z tym, że będzie tylko rezerwowym, pozycja Rooneya i Berbatova była niepodważalna. Dlaczego Owen jest najgorszym transferem Fergusona w minionym letnim okienku transferowym? Otóż w odróżnieniu od Valencji niczym szczególnym się nie wyróżnił, a w porównaniu z Obertanem jest doświadczonym i oszlifowanym już „diamentem”. Owen rozegrał 31 meczów w tym tylko 11 w podstawowym składzie, gdzie strzelił 9 goli.

NAJwiększy kartkowicz – Paul Scholes

Dwanaście żółtych i jedna czerwona kartka – o to dorobek największego kartowicza United sezonu 2009/2010. Pomimo swojej niewielkiej budowy ciała nasz doświadczony pomocnik wyróżniał się dużą walecznością i nieustępliwością, do czego jesteśmy już przyzwyczajeni, poza tym zapewne nikt nie ma za złe kartek Scholsowi.

NAJwięcej występujący – Patrice Evra

Francuz wystąpił 51 razy w koszulce Manchesteru United w minionym sezonie. Evra był zawodnikiem, na którego trener oraz kibice zawsze mogli liczyć. Pomimo dużej liczby meczów w nogach Patrice trzymał wysoką formę przez cały okres rozgrywek, czym zyskał sobie dużą liczbę pochwał od trenera i szacunek kibiców.

NAJwyższe zwycięstwo – 5:0

United w minionym sezonie wygrywali trzykrotnie wynikiem 5:0. Co ciekawe dwukrotnie ofiarą Czerwonych Diabłów była ekipa Wigan. Pierwszy raz piłkarze sir Alexa Fergusona odnieśli tak wysokie zwycięstwo na stadionie DW Stadium 22 sierpnia wygrywając po dwóch golach Rooneya oraz trafieniach Berbatova, Owena i Naniego. Rewanż ekipy Wigan na Old Trafford nie był udany, gdzie również przegrali stosunkiem 0:5. Dla gospodarzy strzelali – Rooney, Carrick, Rafael, Berbatov i Valencia. Drużyną, która również straciła pięć bramek grając z Manchesterem United była ekipa Portsmouth, która po dwój samobójach, oraz trafieniach Rooneya, Carricka i Berbatova poniosła sromotną porażkę.

NAJwyższa porażka – United 0:3 Fulham

Murphy, Zamora i Duff – ci piłkarze pogrążyli na Craven Cottage team sir Alexa Fergusona. Słaba, można powiedzieć beznadziejna gra oraz błędy Czerwonych Diabłów doprowadziły do tak wysokiej porażki. Rzadko drużyna z Old Trafford przegrywa tak wysoką liczbą bramek. Wizyta 19 grudnia na stadionie Fulham nie była udana w wykonaniu Manchesteru United.

NAJładniejsza bramka – Wayne Rooney z Arsenalem

Bramka strzelona w 37 minucie drużynie Arsena Wengera na stadionie Arsenalu Londyn przez Wayna Rooneya została uznana przez fanów United za najładniejszy gol minionego sezonu. Zatem obejrzyjmy ją:

NAJważniejszy gol – Michael Owen

Owen pojawił się w rubryce najgorszego transferu United poprzedniego sezonu, lecz chyba każdy kibic Red Devils zapamięta na długo trafienie Anglika w ostatnich sekundach derbowego meczu z City, które dało trzy punkty na koncie piłkarzy sir Alexa Fergusona.

NAJlepszy mecz – United 4:3 City

Pełen dramaturgii, wielu goli, pięknych akcji – mecz, który zostanie na długo w pamięci kibiców z obu części Manchesteru. Niewątpliwie był to jeden z najciekawszych i najlepszych spotkań United w minionym sezonie.

NAJgorszy mecz – United 0:1 Burnley

Spotkanie, o którym najchętniej każdy fan Manchesteru United wolałby zapomnieć. Słaba gra, jeszcze gorszy wynik. Porażka z beniaminkiem była niewątpliwie powodem do wstydu, jak również podsumowaniem beznadziejnej gry Czerwonych Diabłów w tamtym spotkaniu. 0:1 to niewielka, tylko jedno bramkowa porażka, lecz pamiętajmy, że do mistrzostwa również zabrakło nam jeden, może dwa punkty…

NAJlepszy zawodnik rezerw – Ritchie De Laet

Piłkarz, który pod skrzydłami Ole Gunnara Solskjaera wyrasta na świetnego obrońcę. Dzięki wzorowej grze w rezerwach De Laet wystąpił pięć razy w jedenastce pierwszego zespołu w minionym sezonie. Może już niebawem Ritchie De Laet z powodzeniem będzie zastępował Patrica Evrę na lewej stronie defensywy?!

NAJwiększe przebudzenie – Luis Nani

W pierwszej części sezonu Nani pozostawał w cieniu ekipy United. Przez słabą grę Portugalczyka wielu mówiło o możliwym transferze w czasie zimowego okienka. Do tego jednak nie doszło, a jak się okazało na szczęście dla Manchesteru United. W drugiej części sezonu Nani odzyskał formę i błyszczał na boisku. Jak sam powiedział – dojrzał do gry w United. Jego gra cieszyła kibiców, był niewątpliwie efektywny i efektowny w swoich poczynaniach na murawie. Poza Rooneyem był piłkarzem, który ciągnął do przodu akcje drużyny z Old Trafford.

NAJsłabszy zawodnik – Gary Neville

Wybór był trudny – Dimitar Berbatov? Ben Foster? A może właśnie Gary Neville? Ci trzej piłkarzem lekko ujmując nie zachwycali swoją grą lub być może byli za słabi do gry w takim klubie jakim jest Manchester United. Wybór padł jednak na najbardziej doświadczonego. Neville, gdy dostawał szansę od sir Alexa Fergusona grał bardzo słabo, często popełniał proste błędy. Może się wydawać, że Anglik występował na prawej flance defensywy z powodu kontuzji Wesa Browna. Trudno wyobrazić sobie, że kapitan United rozegrałby tyle spotkań gdyby w pełni sił był jego rodak.

NAJwiększe rozczarowanie – Dimitar Berbatov

Jedni go kochają, drudzy nie lubią. Na przestrzeni minionego sezonu grupa negatywnie nastawionych kibiców w stosunku do Dimitara znacznie się powiększała. O transferze Bułgara na Old Trafford wiele się pisało i mówiło. Trzeba jednak przyznać, że Berbatov nie spełnia pokładanych w nim nadziei i może dobrze by się stało, dla niego jak również drużyny, aby w najbliższym okienku transferowym opuścił ekipę Fergusona.

NAJwiększy powrót – David Beckham

Kto zasłużył na miano największego powrotu? Nie Owen Hergreaves, który pojawił się nareszcie na boisku po paśmie przewlekłych kontuzji, lecz ulubieniec kibiców – David Beckham. Dwumecz z AC Milan budził wiele emocji z powodu powrotu Anglika na murawę Old Trafford. Od transferu do Realu Madryt Becks nie miał możliwości występu przed kibicami United. Wejście miał szczególne – brawa, transparenty „Witaj w domu”. Całego smaczku dodaje fakt, że tuż po końcowym gwizdku sędziego Beckham założył żółto-zielony szalik, który jest symbolem sprzeciwu wobec rodziny Glazerów, czym jeszcze bardziej zyskał w oczach kibiców Czerwonych Diabłów.

NAJwiększy przegrany – Rio Ferdinand

Niewątpliwie był brakującą częścią defensywnej układanki Fergusona w ubiegłym sezonie. Obrońca Czerwonych Diabłów zaliczył zaledwie 20 spotkań. Spowodowane było to kontuzją, z którą Anglik zmagał się przez większą część sezonu. Dokładając do tego wykluczenie z Mundialu RPA związane z ponownym urazem można określić Rio Ferdinanda jako największego przegranego tego sezonu.

NAJwiększy dramat – kontuzja Rooneya

Cała Anglia zamarła. Człowiek, który miał poprowadzić do mistrzostwa w RPA reprezentację Albionu doznał poważnej jakby się wydawało kontuzji. W pierwszym spotkaniu z Bayernem Monachium w ćwierćfinale Ligi Mistrzów Roo utykając schodził z boiska. Dla klubu z Old Trafford strata najlepszego napastnika w obliczu ostatnich meczów o Mistrzostwo Anglii była ogromna, a brak w późniejszych meczach młodego Anglika był bardzo widoczny. Gdyby nie kontuzja, być może to Rooney sięgnąłby po koronę króla strzelców Premiership, a United zakończyłoby sezon w glorii chwały.

NAJwiększe zaskoczenie – powrót Rooneya

Pozostańmy przy kontuzji Wayna Rooneya, otóż jego powrót w rewanżowym spotkaniu z Bawarczykami w ćwierćfinale Champions League wprawił w ogromne zaskoczenie cały świat futbolu. Ferguson podjął ogromne ryzyko wprowadzając nie do końca sprawnego jeszcze Anglika na plac gry od pierwszych minut, lecz efekty w grze Czerwonych Diabłów w składzie z Roo widoczne były od razu.

NAJwiększy błąd sędziego przeciwko United – gol Drogby

Didier Drogba strzelił gola na 2:1 dla The Blues w meczu z Manchesterem United ze spalonego. Nikt nie wie, co byłoby gdyby tamten gol nie został uznany. Czy na pewno to Chelsea cieszyłaby się z tytułu mistrzowskiego?

NAJwiększy błąd Fergusona – odejście Carlosa Teveza

Niektórzy powiedzą, że przecież Rooney grał za dwóch napastników, jak również liczbą strzelonych goli mógłby obdzielić kilku zawodników. Należy jednak zauważyć, że gdy Anglik był kontuzjowany nie było godnego zastępcy, który poprowadziłby United do skuteczniejszej gry. Co więcej Carlos Tevez eksplodował formą w zespole City zdobywając wiele goli i stając się najważniejszym zawodnikiem Niebieskich. Sam transfer do lokalnych rywali Czerwonych Diabłów był policzkiem dla fanów United. Ponad to Tevez odgryzł się Fergusonowi kilkakrotnie w spotkaniach derbowych Manchesteru.

NAJszczęśliwsza chwila – wygrana Pucharu Ligi

Poza Pucharem Ligi Czerwone Diabły nie zdobyły żadnego trofeum. Wicemistrzostwo kraju w obliczu niewielkiej straty do Chelsea nie jest powodem do świętowania, jak również odpadnięcie z Ligi Mistrzów w fazie pucharowej. Pozostaje więc cieszyć się z tego co mamy…

NAJgorsza w skutkach kartka – czerwień Rafaela

Faul, trochę bezmyślny, na Riberym okazał się główną przyczyną odpadnięcia, dość przedwczesnego, piłkarzy Manchesteru z Champions League. Druga żółta kartka przyniosła młodemu Brazylijczykowi ‘czerwień’, przez co od 51 minuty United musieli radzić sobie bez jednego zawodnika.

NAJsmutniejszy moment – odpadnięcie z Ligi Mistrzów

United odpadli w ćwierćfinale Ligi Mistrzów, nie dlatego, że byli drużyną słabszą, lecz dlatego że zabrakło szczęścia, jak również karta Rafaela musiała przynieść za sobą konsekwencje. Niestety dla Red Devils były one okropne w skutkach. Dziesięciu na jedenastu, bramka stracona tuż przed zakończeniem pierwszej połowy, która dawała nadzieję Bawarczykom… gwoździem do trumny okazał się gol Robbena, który zniszczył marzenia zawodników sir Alexa Fergusona o trzecim finale Ligi Mistrzów z rzędu.

NAJistotniejsze wydarzenie – żółto-zielony doping

W sezonie 2009/2010 mało było chwil, w których moglibyśmy świętować tryumfy Czerwonych Diabłów i uznać to wydarzenie za najistotniejsze, dlatego typ padł na żółto-zielony strajk fanów na trybunach Old Trafford. Od ostatniego sezonu kibice postanowili w sposób bardziej dobitny emanować swoją niechęć do właścicieli Manchesteru United – rodziny Glazerów.

NAJlepszy piłkarz – Wayne Rooney

Wszystko na temat tego piłkarza, jego geniuszu i doskonałej gry zostało już powiedziane i napisane. Wayne Rooney był najlepszym piłkarzem Manchesteru United w sezonie 2009/2010 to fakt. Pozostaje mu tylko udowodnić swoją wielkość na Mistrzostwach Świata w RPA.

Antonio Valencia, Carlos Tevez, David Beckham, Dimitar Berbatov, Gary Neville, Liga Mistrzów, Luis Nani, Michael Owen, Patrice Evra, Paul Scholes, Premiership, Puchar Ligi Angielskiej, Rio Ferdinand, Wayne Rooney,

Komentarzy do wpisu nie czytałem, ponieważ nie chciałbym się sugerować zdaniem innych, a wyrazić jedynie swoje budowane na własnych spostrzeżeniach i oglądaniu gry United. Tak więc do dzieła!

Owen a Berba

Dość szybko okazało się jednak, że Anglik dużo bardziej od Bułgara pasuje do gry United i to on stał się “drugim” atakującym.

Po tym fragmencie miałem ochotę skończyć czytać tekst. W żadnym momencie sezonu Owen nie był tym „drugim atakującym”, gdy sprawny do gry był Berbatov. Od początku Bułgar ma problemy z kontuzjami, ale to nie świadczy o tym, że Anglik jest lepszy.

W tym sezonie Berbatov był jednym z równiej grających zawodników. Za każdym razem gdy grał, prezentował równy, wysoki poziom. Jedynym jego mankamentem są kontuzje, które go prześladują w tym sezonie. Media spekulują nawet, że może zostać operowany, w wyniku czego musiałbym odpocząć od piłki 3 miesiące.

Nie po raz pierwszy spotykam się ze stwierdzeniami, że Berbatov średnio pasuje do gry United. A ja się z tym zupełnie nie zgadzam. Pasuje. Manchester lubi grać piłką szybko, atakować z kontry, grać na jeden kontakt. Berbatov w tych elementach jest świetny.

Wiem, że gdybym na tym zakończył ten wątek, w komentarzach zostałbym zlinczowany. „Manchester lubi grać piłką szybko” i „Berbatov w tych elementach jest świetny”?! Dlatego spieszę z wyjaśnieniami. Choć Berbatov sprawia wrażenie powolnego, mozolnego niczym zdechły wieloryb-szachista to pasuje do szybkiej gry. Przyjmie piłkę, poholuje ją, a po chwili zagra piłkę między dwóch zawodników uruchamiając Valencię, Obertana czy innego Usaina Bolta w koszulce United. Jak stwierdziłem wcześniej – United cechuje szybka i płynna gra w okolicach pola karnego – ile razy byliśmy świadkami pięknej klepki w wykonaniu Giggsa, Rooneya, Carricka czy własnie Berbatova? Jeśli chodzi o jego first-touch to Berbatov jest w tym mistrzem świata, poważnie. A podczas gdy United w swoim stylu rozgrywają na wysokości 20 metra, klepiąc rywali, Berbatov pokazuje się do grania i uczestniczy w akcjach jak nikt inny.

Owen i jego forma

Poza tym – Owen poza swoim doświadczniem w polu karnym nie pokazał nic szczególnego. Potrafi się znaleźć, bramki strzela, zaliczył nawet hat-tricka w Lidze Mistrzów, ale czy prezentuje coś nadzwyczajnego? Żeby nie było – nie krytykuję go, bo za takie pieniądze darmo nie pozyskalibyśmy takiego lisa pola karnego z tak wielkim doświadczniem. Cenię jego umiejętności i uważam go za bardzo dobry transfer. Owen jest potrzebny i cieszę się, że jest naszym zawodnikiem, ale w żadnym wypadku nie jest lepszy niż Berbatov.

30 milionów funtów

Nie można nie wspomnieć tutaj o cenie, za jaką został sprowadzony Berbatov. Mam często wrażenie, że to własnie jego cena sprawia, że tak często jest krytykowany. Nawet jeśli, gdy rozegra całkiem dobre spotkanie. Niestety, ale tutaj trzeba przyznać, że piłkarz, za którego płaci się 30 milionów funtów powinien czarować, prowadzić zespół do zwycięstw. Jednocześnie musimy pamiętać, że ceny piłkarzy zmieniają się. Transferowy szał, ciągły rozwój fubtolu i komercjalizacja piłki nożnej sprawiają, że trzeba będzie płacić. I to płacić dużo.

Przyszłość Berbatova

Wydaje się, że Berbatov nie pogra długo dla United [...] Wayne Rooney jest sercem i duszą tej drużyny i chyba nie ma takiego kataklizmu, który spowodowałby jego odejście z Old Trafford. Owen dopiero co dołączył do zespołu i, wbrew mediom, skłonnym do popadania w skrajności, twierdzę, że w tych meczach, w których zagrał, nie wyglądał wcale źle. Pozostaje więc Berba.

A czy Berbatov wyglądał źle, tudzież gorzej od Owena? I czy w ogóle ktokolwiek z napastników musi odchodzić? Czy Ferguson powiedział kiedyś, że musi sprzedać któregoś z napastników, bo… tak? Nie ma żadnego sensownego powodu dla którego któryś atakujący miałby żegnać się z Old Trafford. Argumenty typu „pozostaje więc” są w tym wypadku wręcz idiotyczne. Linia ataku została niedawno wzmocniona niedawno przez Mame Biram Dioufa, dość obiecującego zawodnika. Ferguson widzi w nim solidnego zawodnika, daje mu szanse, co mnie cieszy.

Dlatego też wszelkie takie dywagacje są lekko mówiąc bez sensu. I dopóki Berbatov będzie prezentował taki poziom, do którego nas przyzwyczaił od momentu przyjścia na Old Trafford, będę o bronił.

Jeśli odejdzie, to dlatego, że nie pasuje do zespołu mistrzów Anglii. Nie sprawdził się i chyba nie ma więcej czasu na zastanawianie się, czy wreszcie się przełamie, czy otworzy worek z bramkami, czy będzie podobnie istotnym graczem, jak w Londyńskim Tottenhamie.

Tak, jak wcześniej napisałem – Berbatov pasuje do zespołu mistrzów Anglii. To, że nie strzela bramek, nie świadczy o tym, że się nie sprawdza. Argument, jaki wytaczają przeciwnicy Berby, mówiąc „napastnik musi strzelać” jest nieco bezsensowny. Dopóki Manchester będzie zdobywał bramki, będzie dobrze i Berbatov nie będzie musiał strzelać ponad 40 bramek w sezonie, tak jak to robił Ronaldo.

Berbatov jest istotnym graczem. W Tottenhamie był największą gwiazdą, w United jest jedną z nich. To natomiast nie neguje faktu, że jest istotnym graczem. Obecnie nie znajdziemy napastnika, który będzie gwarantem lepszej gry za nieduże pieniądze. Sprzedaż Berbatova byłaby, moim zdaniem, głupotą.

Choć może Berbatov nie jest wart tych 30 milionów – spróbujmy przestać krytykować, przyjrzeć się i dostrzec jego grę oraz to, jak ciężko pracuje na boisku.

Dimitar Berbatov, Michael Owen,

Na początek, czy jesteś zadowolony ze swoich dotychczasowych występów w koszulce United?
Tak, jestem. Nigdy nie wątpiłem, że będę zdobywał bramki, jeśli będę cieszył się zdrowiem i otrzymam okazje do gry. Czy jest możliwe, aby nie strzelać, gdy gra się w takiej drużynie? Występując z tak dobrymi zawodnikami niemożliwym jest, by nie mieć sytuacji.

Cztery gole w 17 występach to tylko część całej historii. Jeśli liczbę trafień porównasz z ilością rozegranych minut, okaże się, że to naprawdę dobra statystyka…
W Madrycie było podobnie – nie zaczynałem wszystkich meczów w podstawowej jedenastce, ale kończyłem z najlepszym stosunkiem bramek do minut spędzonych na boisku. Można manipulować statystyką w jakikolwiek sposób się chce. Jeden gol na półtora meczu brzmi dobrze, podczas gdy 4 trafienia w 16 spotkaniach nie jest już tak przemawiające. Ale obydwie interpretacje są prawdziwe. Podsumowując, jestem skupiony wyłącznie na grze i zdobywaniu tylu bramek, na ile mnie stać.

Jaki masz stosunek do takiej ilości spotkań rozpoczynanych na ławce rezerwowych?
Grałem w drużynie, która broniła się przed odległymi lokatami i wolę życie w wygrywającym klubie nawet jeżeli oznacza to, że nie gram każdej minuty każdego spotkania. Jestem w klubie pełnym jakości, codziennie trenuję z najlepszymi zawodnikami i pracuję pod okiem doskonałego trenera. Dostałem wystarczającą ilość czasu spędzonego na boisku w tym sezonie, więc nie mam zamiaru narzekać.

Słyszałeś ‘Michael Owen is a Red’ śpiewane na Old Trafford?
[śmiech] Nie jestem pewien, czy Gary Neville jest bardzo zadowolony z podkradnięcia mu jego przyśpiewki! Szczerze? 10 lat temu nie marzyłem, że pewnego dnia zagram dla United, jest to zatem przyjemna niespodzianka. Bardzo szczęśliwie ułożyło się, iż wylądowałem w tym miejscu – nie ma lepszego uczucia niż granie, strzelanie i wygrywanie meczów oraz słuchanie fanów skandujących twoje imię.

Twoje zwycięskie trafienie w derbach Manchesteru pomogło w zdobyciu popularności wśród kibiców…
Zdecydowanie. To był naprawdę wspaniały moment. Kiedy zawieszę buty na kołku i pomyślę o 5-6 najbardziej ekscytujących chwilach w mojej piłkarskiej karierze, to na pewno przywołam bramkę przeciwko Argentynie w mistrzostwach świata oraz dwa trafienie w finale pucharu Anglii. Jednak gol zdobyty przeciwko City znajdzie się tuż obok tych dwóch wydarzeń.

Często najlepszym sposobem, by pozbierać się po porażce okazuje się ponowna i… błyskawiczna gra. Czy przerwa na rozgrywki reprezentacyjne po przegranej z Chelsea była irytująca?
Można patrzyć na to w ten sposób, jednak nie byliśmy zdesperowani, by zapomnieć o tej sytuacji ani nie musieliśmy nikomu nic udowadniać. Porażka z Liverpoolem to zupełnie inna historia – nie zagraliśmy dobrze na Anfield – ale nie ma takiej możliwości, iż zasłużyliśmy, by zostać pokonanymi przez Chelsea. Opuszczaliśmy Stamford Bridge z wysoko podniesionymi głowami czując się całkiem zadowoleni z poziomu gry. Istnieje wiele pozytywnych aspektów tamtego spotkania.

Obiegowa opinia sympatyków mówi, iż pięciopunktowa strata do Chelsea na tym etapie gry nie oznacza końca świata. Co na ten temat twierdzą zawodnicy?
Jako wieloletnie outsidera, moja wizja Manchesteru United prezentuje ten klub jako drużynę, która wrzuca piąty bieg w okolicach świąt Bożego Narodzenia. Pamiętam wiele zwycięskich serii w drugiej części sezonu, a patrząc na terminarz, planujemy powtórzyć jedną z nich. Mamy dobra okazję: nie gramy z najmocniejszymi przeciwnikami aż do końca stycznia, więc naprawdę nie ma powodów do paniki z powodu pięciopunktowej straty.

Michael Owen, wywiad,

W 85. minucie, gdy pojawił się na boisku, United podejmowało coraz bardziej desperackie próby ratowania choćby punktu. Owen nie miał zbyt wielu szans na to, by wpisać się jeszcze na listę strzelców, ale czego można się było przy tak późnej zmianie spodziewać?

Przegrana z Chelsea stanowi bez wątpienia cios dla, mających nadzieję na obronę tytułu, piłkarzy United, jednak ich gra w tym meczu robiła wrażenie. Tylko brak dokładności w wykończeniu akcji oraz brak partnera w ataku dla Wayne’a Rooneya pozbawiły ich punktu, a być może nawet trzech.

Dlaczego więc Owen swoją szansę dostał dopiero w ostatnich 5 minutach meczu? Po ściągnięciu go na Old Trafford, Ferguson mówił o cierpliwym odbudowywaniu jego kondycji po czterech, pełnych kontuzji latach na Tyneside. Jednak Owen do Manchesteru przybył już w czerwcu, w związku z czym miał 5 miesięcy na to, by odnaleźć swoją dawną formę. W tym czasie przytrafił mu się tylko jeden lekki uraz. Jeśli więc nadal nie jest w 100% gotów, to już nigdy nie będzie.

Rooney był niesamowity w roli pojedynczego, wysuniętego napastnika na Stamford, jednak Anglik zdecydowanie lepiej sprawdza się, kiedy gra z kimś, dla kogo może stwarzać sytuacje i od kogo sam również może otrzymać to jedno, kluczowe podanie.

Co w takim razie z Owenem? Czy nadszedł już czas, by dać mu szansę w Premier League, na którą swoją cierpliwością oraz doświadczeniem z pewnością sobie zasłużył?

Czy nie tym od zawsze był i być powinien Manchester United? Drużyną pokonującą rywali ofensywnym futbolem oraz nękającą ich potężną siłą ognia? Prawdą jest, że United nie stanowi i nie może już stanowić takiego samego zagrożenia bez wyjątkowego talentu Cristiano Ronaldo.

Ci zaś jednak, którzy wskazują na brak Carlosa Teveza, jako kolejny czynnik, który przyczynił się do stępienia kłów United, zdają się nie zauważać faktu, że wynik Owena w tym sezonie jest lepszy, niż ten osiągnięty do tej pory przez Argentyńczyka.

Tevez strzelił wprawdzie 4 gole w 13 spotkaniach dla Manchesteru City jednak, podczas gdy Owen rozpoczął w wyjściowej jedenastce United tylko 6 meczów, Tevez rezerwowym był tylko raz.

Dwie ze swych bramek strzelił on w Carling Cup przeciwko „potężnym“ Crystal Palace oraz Scunthorpe. Pozostałe dwie, przeciwko borykającemu się z problemami West Hamowi. Owen do siatki trafiał w meczach z Wigan oraz City w Premier League, z CSKA Moskwa w Lidze Mistrzów oraz z Barnsley w Carling Cup.

Ponadto Tevez kosztował City 25 milionów funtów plus gażę, Owen zaś jest wolnym transferem, a jego pensja stanowi jedynie ułamek ze 110,000 funtów tygodniowo, jakie zarabiał w Newcastle. Owen jest więc lepszy dla United niż Tevez, musi jednak częściej pojawiać się na murawie.

Właśnie teraz, gdy United ciągnie się 5 punktów za Chelsea, jest najlepszy moment dla Fergusona na to, by wyjąć z rękawa asa i dać Owenowi szansę na osiągnięcie wspomnianego 15-bramkowego celu.

Przełożył i opracował: Leszek „Maku“ Makowski

Michael Owen,