Wszystko wskazuje na to, że taki moment właśnie nadszedł, a sir Alex Ferguson został w pewien sposób zmuszony do tego, aby zdecydowanie zwiększyć potencjał swojej drużyny. Utrata tytułu mistrza Anglii na rzecz lokalnego rywala być może miała wpływ na taki stan rzeczy, ale głównym powodem wydaje się być destabilizacja drużyny spowodowana zaawansowaniem wiekowym jednych zawodników i rozmaitymi problemami zdrowotnymi innych.

Szczególnie trudna wydaje się być sytuacja w drugiej linii, z której wypada niestety Paul Pogba, będący już jedną nogą w Juventusie, oraz najprawdopodobniej Darren Fletcher, który zawiesił karierę ze względu na przewlekłą chorobę jelit. Nadal nie wiadomo też, jak bardzo United swoje plany wiążą z Andersonem, który stracił niemal cały sezon ze względu na chroniczne kontuzje. Chodzą słuchy, że klub wysłucha propozycji kupna tego zawodnika, jeśli znajdą się zainteresowani gotowi wyłożyć kilkanaście milionów funtów za 24-latka, który w mniej wymagającej fizycznie lidze mógłby mieć szansę na uratowanie swojej kariery. Coraz bardziej uzasadnione wydaje się być w tym świetle zainteresowanie Czerwonych Diabłów 23-letnim Kwadwo Asamoah, środkowym pomocnikiem z Ghany, grającym ostatnio we włoskim Udinese, który miałby wypełnić lukę. Pierwsza oferta została odrzucona, ale jeżeli Darren Fletcher nie będzie mógł wrócić do treningów i znajdzie się chętny na Andersona, to niewykluczone, że klub z czerwonej części Manchesteru bardziej się postara, tym bardziej że Asamoah wydaje się być dobrą alternatywą także w razie ewentualnego urazu Michaela Carricka. United będą również zapewne bacznie przyglądać się sytuacji Luki Modricia, ale w sprawie młodego Chorwata niestety nie ma zbyt wielu doniesień, co może jednak okazać się dobrym prognostykiem.

Niewątpliwie jednak najbardziej łakomym kąskiem obecnie na rynku transferowym jest Eden Hazard, główny kandydat do przejęcia legendarnego numeru 7 w drużynie United. W prasie aż huczy od wieści o rychłym dołączeniu młodego Belga do jednej z potęg Premier League, do obrzydzenia podsycanych przez samego zawodnika i jego agenta. Hazard jest zawodnikiem wszechstronnym i być może najbardziej utalentowanym z młodego pokolenia. W United mógłby grać na skrzydle lub pełnić rolę podwieszonego napastnika, nikogo nie trzeba przekonywać, że taki transfer byłby absolutnym hitem. Na Hazarda czekają już trzy gotowe umowy od United, City oraz Chelsea i już niebawem podejmie on decyzję. Jeżeli Eden wybierze inny klub, to David Gill i sir Alex Ferguson przygotowali już sobie „plan B” w postaci Shinji Kagawy, który jest bardzo zainteresowany przejściem do United. Jest to może mniej wszechstronny i nieco inny zawodnik od Hazarda, ale również bardzo ofensywnie usposobiony i w przeciwieństwie do praktycznie już byłego piłkarza Lille wydaje się być zdecydowany na grę dla Czerwonych Diabłów. Pozyskanie obu tych zawodników wydaje się być mało realne, ale jednego z nich zapewne zobaczymy w drużynie United w kolejnym sezonie.

O ile obrona wydaje się być najmocniejszą formacją w drużynie Manchesteru United, jej jedyną słabością zaczyna być brak zmiennika dla Patrica Evry, ponieważ już niebawem Fabio ma zostać wypożyczony. Osobiście uważam, że nie jest to dobre posunięcie, dużo bardziej wolałbym, aby w coraz większym stopniu dzielił się on rolą lewego obrońcy z francuskim łącznikiem, ale decyzja najwyraźniej już zapadła. Bardzo ucieszyło mnie natomiast zainteresowanie klubu z Old Trafford Leightonem Bainesem z Evertonu. Jest to może nie najmłodszy, ale bardzo twardy, solidny i ograny na Wyspach lewy obrońca, który wymusiłby na Evrze lepszą grę lub po prostu zajął jego miejsce. United podobno interesuje się również młodym prawym obrońcą Crystal Palace, Nathanielem Clynem i byłby to transfer bardzo w stylu United. Problem w tym, że utalentowanych obrońców w United już i tak jest bardzo wielu, a na prawej stronie widujemy już Rafaela oraz Phila Jonesa. Wobec powrotu Vidicia i ewentualnego pozyskania Bainesa obrona United wyglądałaby już naprawdę imponująco.

Na koniec zostawiłem sobie bardzo ciekawą opcję transferową, szczególnie dla nas Polaków, czyli całkiem żywe zainteresowanie Robertem Lewandowskim ze strony sir Alexa Fergusona celem wzmocnienia rywalizacji wśród napastników. Potwierdzono już że Michael Owen oraz Dimitar Berbatow pożegnają się z klubem tego lata. Pozostaje więc trzech wiadomych napastników oraz Kiko Macheda, z którym nie bardzo wiadomo, co dalej robić, ponieważ wypożyczenia raczej go nie rozwinęły. Zainteresowanie Manchesteru United Lewandowskim znalazło już podobno wyraz w dwóch ofertach dla Borussi Dortmund, z których jedna zakłada nawet w rozliczeniu Berbatowa. Ciężko określić rolę, jaką Robert mógłby pełnić w United, ponieważ pozostali trzej napastnicy stanowiliby dla niego bardzo silną konkurencję, a wobec niepodważalnej wartości Rooneya do obsadzenia pozostaje już tylko jedno miejsce, o ile United nadal grać będzie systemem 4-4-2.

Jak widać czeka nas elektryzujący okres transferowy, w którym większość niewiadomych powinna rozstrzygnąć się w ten czy inny sposób jeszcze przed rozpoczęciem Euro 2012, do którego w momencie pisania tego tekstu pozostało już tylko 15 dni. Wyrażanie zainteresowania pewnymi konkretnymi zawodnikami oczywiście wcale nie musi skończyć się ich transferem, ale wreszcie można być zadowolonym, że United przynajmniej próbuje i usilnie zabiega o pozyskanie takich zawodników jak Hazard czy Lewandowski. Aktywność Manchesteru United bardzo cieszy, ponieważ ruchy transferowe zostały dobrze przemyślane i bez wątpienia United solidnie wzmocnią się na kolejny sezon, co po zakończonym procesie aklimatyzacji niedawno pozyskanych zawodników pozwala mieć nadzieje, że United będą jednym z murowanych kandydatów do mistrzostwa i w wielkim stylu powrócą do europejskiej czołówki.

Eden Hazard, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson, transfery,

Na długo przed meczem zastanawiałem się, co siedzi w głowie sędziwemu Szkotowi i co planuje on na to spotkanie. Wiedziałem, że skład, który desygnuje do boju w tym spotkaniu będzie zaskakujący, jednak to co Ferguson wymyślił, było dla mnie ogromnym szokiem. Niezwykle doświadczony trener poddał mecz jeszcze przed jego rozpoczęciem. Tak, taka jest prawda i trzeba o tym powiedzieć otwarcie. Wystawienie takiego, a nie innego składu tak właśnie należy traktować. Zachodzę w głowę, co kierowało Fergusonem przy wyborze zawodników na to starcie i nie potrafię znaleźć sensowego wytłumaczenia podjętych przez niego decyzji.

Posyłając do boju tych zawodników, manager Czerwonych Diabłów skazał ich na porażkę. Pozbawił swojego zespołu wszelkich atutów ofensywnych, które pozwoliłyby na podjęcie walki z rywalem zza miedzy. Patrząc na skład United odniosłem nieodparte wrażenie, a z pewnością zabrzmi to co najmniej dziwnie, że Ferguson nie chciał wygrać tego pojedynku.

Park? Koreańczyk po raz ostatni na boisku pojawił się prawie półtorej miesiąca temu. W tym miejscu pytam się, dlaczego, po co nagle Ji-Sung wskakuje do składu i to w tak ważnym spotkaniu? Przecież ten zawodnik ma coraz mniej do zaoferowania. Determinacja oraz wola walki nie zrekompensują braków technicznych tego zawodnika w spotkaniu z tak groźnym rywalem. Jones? Dlaczego na ławce sadzany jest Rafael, który nie dość, że w defensywie grał solidnie, to jeszcze wspaniale współpracował z Valencią? Przecież Phil w drugiej części sezonu jest cieniem zawodnika, nad którym się tak zachwycaliśmy. Anglik niemal w każdym spotkaniu, w którym wystąpił po nowym roku prezentował się fatalnie. Giggs? Z całym szacunkiem za to, czego Walijczyk dokonał, ale w jego obecnej dyspozycji powinien on się znaleźć co najwyżej na ławce rezerwowych.

Nie można na spotkanie z tak klasowym zespołem, który w dodatku w środku pola ma takiego zawodnika jak Yaya Toure, wystawić dwóch prawie 40-latków, a także zawodnika, który nie daje swojemu zespołowi nic prócz naliczenia na licznik przebiegniętych bez celu kilometrów. Skoro sir Alex chciał zagęścić środek pola, to należało z przodu ustawić taki tercet, który będzie w stanie przebić się przez szyki defensywne rywala, a nie będzie biernie przyglądał się temu, jak rywal wymienia między sobą podania.

Tak naprawdę to dziś mimo tej porażki kibice Czerwonych Diabłów wciąż mogli być w dobrych nastrojach, jednak ich ulubieńcy roztrwonili ośmiopunktową przewagę z potęgami ligi zespołami niżej notowanymi. Czy jest jeszcze nadzieja dla czerwonej strony Manchesteru? Oczywiście, że jest, póki piłka w grze wszystko się jeszcze może zdarzyć, jednak czy United w tym sezonie zasłużyło na to by po 38. kolejkach Barclays Premier League znaleźć się na szczycie tabeli? Zdecydowanie nie. Jednak jeśli City jakimś cudem przepuści to, co sobie wywalczyło, oznaczać będzie to tylko, że niebieska część Manchesteru tym bardziej na ten tytuł nie zasłużyła.

Manchester City, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson,

Na dzień dzisiejszy Kagawa nie chce przedłużyć z nami kontraktu i wiem, że zdania nie zmieni. Jeśli więc z wysp napłynie dobra oferta transferu, to w przyszłym sezonie Shinji zagra w którymś z angielskich klubów.

Tak dziś na temat sytuacji Kagawy w BVB wypowiedział się dyrektor sportowy Dortmundczyków, Michael Zorc. Sytuacja jest prosta – Shinji nie chce przedłużyć kontraktu, więc po sezonie Borussia usiądzie do rozmów z przedstawicielami klubów zainteresowanych usługami Japończyka. Czy w tym gronie znajdzie się reprezentant Czerwonych Diabłów? Mam nadzieję, że nie. Dlaczego? Już tłumaczę.

Shinji Kagawa, jak już wcześniej mówiłem, to zawodnik, który operuje zaraz za napastnikiem. Wbrew opinii mediów nie nadaje się on się do gry w systemie 4-4-2, chyba że miałby grać na skrzydle, jednak tam prezentuje się marnie. Przy obecnym ustawieniu United Japończyk byłby alternatywą dla Rooneya, pytanie tylko czy warto za niego zapłacić 15-20 milionów funtów? Moim zdaniem nie. Owszem, Kagawa jest zawodnikiem o nieprzeciętnych umiejętnościach, jednak ma też sporo wad. Często gra zbyt indywidualnie, często sam stara się wykończyć sytuację, a do tego często jest bardzo nieskuteczny. Do tego należy dodać wahania formy.

A jak Wy zapatrujecie się na ewentualny transfer Japończyka na Old Trafford?

Borussia Dortmund, Manchester United, Shinji Kagawa,

Cena za wychowanie sobie bramkarza, kryzys formy w środku sezonu czy też plaga kontuzji – do wyboru, do koloru. Jednak jakikolwiek byłby powód braku United w klubowej czołówce Europy tego sezonu, jest to fakt, który szczególnie trudno przełknąć zwłaszcza teraz, gdy tworzy się historia i to bez udziału najlepszej drużyny w Anglii ostatnich 20stu lat. Jako kibic United z ciężkim sercem przyznaję, że czuję się jak rozpieszczony dzieciak, który tym razem nie dostał tego, czego chciał i w efekcie nie wie, co ze sobą zrobić.

Dość jednak narzekania, bo oto nieprzewidywalny los po raz kolejny stawia wszystko na głowie, a Manchester United stoi przed ogromną szansą, by uratować ten sezon. Nie jest tajemnicą, że Premier League jest przez sympatyków wyspiarskich drużyn stawiana wyżej lub przynajmniej na równi z Ligą Mistrzów. Emocje są przy tym rozkładane na wielomiesięczne zmagania o upragnione mistrzostwo, co różni oczywiście ligę od rozgrywek pucharowych. Mimo to zdarza się, że rozgrywki ligowe dochodzą do punktu, w którym jeden mecz dwóch czołowych drużyn decyduje o wszystkim.

Taki właśnie moment zbliża się nieuchronnie i mniejsza o to, w jakich okolicznościach zyskał on swoje znaczenie. Dramaturgia w poniedziałkowy wieczór 30. kwietnia sięgnie zenitu, a wszystkie oczy będą skierowane na Manchester. Sprawi to że na nadchodzące derby będziemy patrzeć nieco inaczej. Oczywiście można upierać się że jeszcze dwie kolejki, że City ma później ciężki wyjazd do Newcastle, który jest w gazie i w razie niepowodzenia United może jeszcze zdarzyć się cud. Myślę, że mimo wszystko warto traktować nadchodzący mecz tak, jak bez wątpienia wymaga tego od zawodników Sir Alex Ferguson.

Jakby nie patrzeć, śmiało można rozpatrywać to spotkanie z perspektywy wszystko albo nic. Dwa nienawidzące się kluby, sto lat rywalizacji, dwie filozofie definiowania sportowej „wielkości”, a przy tym jeden mecz, jeden cel, jedna droga. Nadchodzące derby będą absolutnie wyjątkowe, nosić będą niemal wszelkie znamiona meczu finałowego o prymat w angielskiej piłce, być może nawet na lata. Wygląda na to, że jednak my, kibice United doczekaliśmy się swojego wielkiego finału, który wspominać będziemy latami.

Machester City, Manchester United, Premier League, Premiership,

1. Bez wątpienia najlepszym zawodnikiem tego spotkania był Danny Welbeck, który wreszcie zagrał na miarę swojego ogromnego talentu. Bardzo dynamiczny, przebojowy, świetny technicznie napastnik raz po raz nękał obrońców gości swoimi zagraniami. Bramka i dwie asysty – to dorobek młodego Anglika na koniec spotkania. Warte uwagi są szczególnie druga asysta przy bramce Rooneya oraz bramka pięknej urody, którą Danny zdobył. W tym meczu Welbeck pokazał pełnię swojego talentu. Tym występem zamknął usta wszystkim jego krytykom. Kibicom pozostaje mieć nadzieję, że młody napastnik ustabilizuje swoją formą i raz po razie będzie cieszy swoich fanów taką grą.

2. Udany powrót do podstawowego składu zaliczył Portugalczyk Nani, który zdobył bramkę po ładnej akcji całego zespołu, a także zaliczył dwie asysty. Dobry występ skrzydłowego niewątpliwie ucieszył Fergusona, jak i samych kibiców, którzy nie wiedzieli, czego spodziewać się po zawodniku powracającym po kontuzji. W kontekście zbliżających się derbów Manchesteru jest to bardzo dobra wiadomość dla sympatyków Czerwonych Diabłów.

3. W meczu z Evertonem zawiódł środek pola, który pozostawiał zawodnikom gości zbyt dużo miejsca w środkowej strefie boiska. Michael Carrick nie zaprezentował się już tak dobrze, jak przez większość obecnego sezonu, z kolei Paul Scholes grał nieco bojaźliwie i nie dał swoją grą zbyt wielu powodów do radości. Aż dziw bierze, że Alex Ferguson dopiero pod sam koniec meczu zdecydował się zdjąć rudowłosego pomocnika, który od 60 minuty spotkania oddychał rękawami. Nie po raz pierwszy spotykamy się z brakiem reakcji na boiskowe wydarzenia ze strony szkockiego managera.

4. Na największą burę po wczorajszym spotkaniu zasłużyła defensywa, która pozwoliła wbić sobie przed własną publicznością aż 4 bramki. Nie jest to wynik godzien obrony takiego klubu jak Manchester United. Największą naganę otrzymać powinien kapitan, Patrice Evra, który zaprezentował się fatalnie. Francuz popełnił sporo błędów, bardzo często nie trzymał się swojej pozycji, biegał gdzie chciał, przez co partnerzy musieli asekurować jego strony. Właśnie z powodu braku dyscypliny taktycznej kapitana United padły dwie pierwsze bramki dla Evertonu. Nie jest to pierwszy tak słaby występ Francuza w tym sezonie.

5. Remis United w meczu z Evertonem, a także zwycięstwo Manchesteru City na Molineux Stadium spowodowały, że różnica pomiędzy obiema drużynami wynosi obecnie tylko trzy „oczka”. Mimo tej przewagi podopieczni Alexa Fergusona nie mogą czuć się komfortowo, gdyż już w najbliższy poniedziałek na Etihad Stadium dojdzie do bezpośredniego starcia między pretendentami do mistrzowskiego tytułu. Zapowiada się zatem niezwykle ciekawe i emocjonujące spotkanie, które może dać odpowiedź kibicom, która część Manchesteru 13 maja będzie płakać ze szczęścia, a która ze smutku.

Everton, Manchester United, Premier League,

Źle się składa, że sprawa ta wypływa prawdopodobnie w najważniejszym momencie sezonu. Źle się składa, że zmuszeni jesteśmy przyznawać wszelkiej maści „hejterom” rację – Ashley Young dwukrotnie zadrwił z kibiców, sędziów, przeciwników, upadając w sposób teatralny, rodem z najgorszych sztuk aktorskich serwowanych nam przez piłkarzy. I nie chodzi mi w tym momencie o słuszność karnych, dyktowanych dla United w meczach z QPR i Aston Villą, bo tutaj akurat obie strony dyskusji mogą swoje argumenty w miarę logiczny sposób tłumaczyć.

Najbardziej boli mnie fakt, że Young swoim zachowaniem dostarczył przeciwnikom broń, którą z okazji zbliżających się derbów Mancini i spółka na pewno wykorzystają. Do momentu tych dwóch nieszczęsnych pokazów jednego aktora, cała wojna na słowa ze strony City opierała się raczej na szukaniu dziury w całym, atakowaniu bezsensownymi argumentami czy bezsensownym Vieirą. Na wszystko błyskawicznie odpowiadał Ferguson, solidna gra United i problemy, w które rywale zza miedzy sami się pakowali.

Tym razem jednak daliśmy im solidny punkt zaczepienia w psychologicznej wojnie, czyli coś, czego bezskutecznie szukali od dłuższego już czasu. Dostrzegając powagę sytuacji, zareagował nawet sam Ferguson, który po spotkaniu z Aston Villą zabrał głos w sprawie zachowania Younga.

Nigdy nie widziałem u niego takich skłonności, nie ma takiego nawyku. Został zahaczony i starał się to wykorzystać.
Myślę, że zachował się po aktorsku, ale Clark na pewno go dotknął. Upadek był dramatyczny, przesadził, ale to prawidłowy rzut karny.

sir Alex Ferguson

Czy była to tylko chęć upomnienia piłkarza, czy może jednak próba wyprzedzenia komentarzy rywali? Prawdopodobnie jedno i drugie. Ale już sam fakt wypowiedzenia przez Fergusona tak ostrych słów pod adresem własnego zawodnika pokazuje, że również on podchodzi do sprawy bardzo poważnie.

Na koniec chciałem jeszcze wrócić do tematu powyższego artykułu. Czy nurkowanie Younga stało się dla United problemem? Czy jednak było ono kwestią przypadku, o którym za kilka kolejek nikt pamiętał nie będzie? Odpowiedź na to pytanie pozostawiam już każdemu z Was, drodzy czytelnicy.

Ashley Young, Manchester City, Manchester United, Sir Alex Ferguson,

Ustawieni w dwóch rzędach po obu stronach linii środkowej stali John Terry, Michael Essien, Claude Makelele oraz John Obi Mikel – młodzian, który stracił cały rok swojej kariery starając się wymigać od kontraktu z Machesterem United by dołączyć do drużyny Chelsea. Byli tam również inni zawodnicy „The Blues”, którzy z zaciśniętymi zębami oklaskiwali zawodników United wybiegających na murawę.

Piłkarze tacy jak Dong Fangzhuo, Kieran Lee, Chris Eagles, Tomasz Kuszczak i Kieran Richardson pojawili się na boisku ku uciesze kibiców przyjezdnych, by rozegrać pierwsze spotkanie United jako mistrzów Anglii od 2003 roku.

Parę tygodni wcześniej mecz ten okrzyknięty został jako „decydujące starcie”, jednak po tym jak Chelsea nie potrafiła pokonać Arsenalu trzy dni wcześniej to właśnie United zostali mistrzami. Fakt utworzenia warty honorowej przez drużynę walczącą o trwałą dominację angielskiego futbolu po tym, jak Roman Abramowicz ją wykupił był niezaprzeczalnie wyjątkowy.

Powróćmy jednak do teraźniejszości, Manchester United umocnił niedawno się na pozycji lidera powiększając przewagę nad City po zwycięstwie na Ewood Park do 5 punktów. Miesiąc wcześniej to United znajdowali się właśnie o 5 punktów za lokalnymi rywalami z bilansem bramkowym gorszym o 13 trafień. Ze względu na to mecz na Etihad Stadium postrzegany był przez wielu jako „decydujące starcie” w wyniku którego Manchester City mógł stać się mistrzem Premier League.

Wbrew pozorom i ukrytym sugestiom nie pozwalam ponieść się emocjom. Wciąż pozostaje siedem kolejek do końca, a wszyscy kibice United powinni wiedzieć że drużyna ta nigdy nie podąża łatwą drogą, ale hipotetycznie, gdyby United mieli wygrać ligę w tym sezonie, jaki scenariusz wy byście wybrali ?

Gdyby United mieli przypieczętować mistrzostwo na stadionie lokalnych rywali musieliby mieć co najmniej 7 punktów przewagi po końcowym gwizdku tego meczu. Oznacza to że jeżeli United utrzyma obecną przewagę nad City i pokona ich u siebie to zostanie mistrzem.

Jednak by wkraczać na murawę Etihad w eskorcie warty honorowej United musieliby mieć co najmniej 10 punktów przewagi przed tym starciem. Oznacza to że City musieliby przegrać jeszcze jedno spotkanie, a United utrzymać zwycięską passę aż do derbów Machesteru. Trzy z czterech spotkań City rozegra na wyjeździe zanim podejmie u siebie United, a ich forma na wyjazdach przedstawia się następująco: 7 zwycięstw, 4 remisy i 4 porażki (dla porównania wyjazdowa forma United 12 zwycięstw, 3 remisy i 1 porażka).

Czy wolelibyście, by zawodnicy City oklaskiwali Czerwone Diabły na własnym stadionie tak jak musiała to zrobić Chelsea w 2007 roku, czy może by United pojechali na Etihad mając nóż na gardle, absolutnie potrzebując zwycięstwa by wygrać 20 tytuł mistrzowski?

Trzeba przyznać że idea oglądania absurdalnie przepłaconego zespołu City oklaskującego rekordowy sukces United przyjemnie łechce każdego kto mieni się kibicem United. Może być jeszcze lepiej, jeżeli do tego czasu Carlos Tevez wskoczy do pierwszego składu „Noisy Neighbours” i zostanie przez to wcielony do zaszczytnej warty honorowej.

Jednakże mimo nerwowej atmosfery udzielającej się nam kibicom przed starciem mającym przeważyć szalę ostatecznego sukcesu ligowego na jedną ze stron, w przypadku korzystnego wyniku byłaby to okazja zapisana na zawsze złotymi literami w historii Manchesteru United.

Tak czy owak, nawet w chwili obecnej w ciemno wziąłbym sytuację w której United zwyciężają mistrzostwo w ostatniej minucie ostatniego starcia ligowego przeciwko Sunderlandowi, jeżeli tylko miałoby to być pewne. Jednak scenariusz zakładający że United uda się dotrzeć do ziemi obiecanej jeszcze przed ostatnim dniem sezonu nie jest przecież całkowicie nierealistyczny. Jaki scenariusz wy byście wybrali, drodzy kibice?

Manchester City, Manchester United, Premiership,

1. Mecz z Blackburn nie był łatwy dla Czerwonych Diabłów. Mimo, że podopieczni Fergusona szybko zdominowali przeciwnika i zepchnęli go do obrony, to nie potrafili przełożyć przewagi na trafienia. Dodatkowo, atakując sporą liczbą zawodników, goście narażali się na kontry Rovers i kilka razy pod bramką de Gei zrobiło się naprawdę groźnie. Jednak okazało się, że doświadczenia i zimna głowa w każdej boiskowej sytuacji (o czym mówił niedawno w wywiadzie Rio Ferdinand) po raz kolejny zadecydowały o tryumfie Manchesteru. Dwie bramki w ostatnich dziesięciu minutach spotkania przesądziły o tym, że trzy punkty pojechały na Old Trafford, a w perspektywie wyścigu o mistrzostwo dały United cenną zaliczkę nad lokalnym rywalem.

2. Po poprzednim, przegranym przez Manchester 2-3 spotkaniu z Rovers kozłem ofiarny okrzyknięto Davida de Geę. Hiszpan był według komentatorów zbyt słaby na fizyczną walkę w Premier League, a jego błędy tak częste, że dalsze wystawianie go w składzie przez Sir Alexa ocierałoby się o sabotaż. Nieco ponad cztery miesiące później sytuacja wychowanka Atletico Madryt uległa diametralnej zmianie. Seria świetnych występów spowodowała wzrost pewności siebie, a w nielicznych elementach gry, z którymi ma on jeszcze problemy, widać wyraźny progres. Najlepszym tego przykładem jest postawa De Gei w poniedziałkowy wieczór. Gdyby nie jego trzy kapitalne interwencje, Czerwone Diabły mogły równie dobrze wyjeżdżać z Ewood Park na tarczy. To on utrzymał zespół w grze w trudnym momencie, pozwalając kolegom z pola dokończyć dzieła w końcówce meczu. Wydaje się, że okres aklimatyzacji jest już za Hiszpanem, a jego obecna forma nie będzie podlegała większym wahaniom.

3. Ustawienie, w jakim podopieczni Fergusona wyszli na murawę, bardzo długo nie dawało pozytywnych rezultatów. Taki stan rzeczy wynikał z niemal całkowitego odpuszczenia ataków lewą flanką. Przez to, że nominalnie grający na tej pozycji Rooney, bardzo często schodził do środka pola (zresztą z marnym skutkiem), Evra pozostawał bez wsparcia i był z łatwością powstrzymywany przez obrońców Blackburn. Z tego powodu rozgrywający świetne spotkanie Scholes kierował większość piłek na prawą stronę do Valencii, co wykluczało efekt zaskoczenia i znacznie ułatwiało pracę defensorom gospodarzy. Wydaje się, że Ferguson zbyt późno zorientował się w tym stanie rzeczy, bowiem dopiero od wejścia Younga, gra United stała się bardziej kombinacyjna, dzięki czemu w końcu udało się przełamać zasieki podopiecznych Steve’a Keana. Ustawienie z trójką środkowych pomocników może się sprawdzić, gdy Czerwone Diabły rozgrywają mecz z silniejszym przeciwnikiem, natomiast z rywalem takim jak Rovers było sporym utrudnieniem.

4. Kolejne bardzo dobre spotkanie zagrał Antonio Valencia. Ekwadorczyk był głównym motorem napędowym zespołu, wszystkich jego rajdów i dośrodkowań nie sposób zliczyć. Przez większą część meczu gorzej było z ich precyzją, przez co napastnicy United jedynie z rzadka zagrażali bramce Robinsona. Koledzy nie przestawali jednak wierzyć w byłego piłkarza Wigan i wciąż dogrywali do niego piłki, a ten odpłacił się z nawiązką w 81. minucie, piekielnie mocnym uderzeniem, pokonując golkiper gospodarzy. Chwilę potem do trafienia dołożył asystę i znowu to głównie dzięki jego umiejętnościom i determinacji Czerwone Diabły mogły się cieszyć ze zwycięstwa. W formie w jakiej obecnie znajduje się Ekwadorczyk nie ma chyba na angielskich boiskach obrońcy, który byłby go w stanie powstrzymać, o czym będzie można się przekonać w następnych kolejkach Premier League.

5. Bardzo słaby mecz rozegrał w poniedziałkowy wieczór Chicharito. Meksykanin marnował świetne sytuacje strzeleckie, notował sporo strat, a nawet miał problemy z podstawowymi elementami piłkarskiego rzemiosła, takim jak przyjęcie piłki. Trudno powiedzieć co stało się z Hernandezem na przestrzeni kilkunastu miesięcy, ale nie jest to już ten sam goleador, który niezależnie od rangi przeciwnika i prestiżu rozgrywek, pokonywał kolejnych bramkarzy bez większego trudu. Teraz ruchy Chichy wydają się dużo bardziej ociężałe, a z gry uleciał dawny polot. Trudno powiedzieć, czy to syndrom drugiego sezonu, który dotyka wielu obcokrajowców na angielskich boiskach, czy wina zwiększonej pracy nad masą mięśniową, co musiało przełożyć się na utratę szybkości, widać jednak wyraźnie, że w obecnym sezonie po murawie biega inny napastnik niż rok wcześniej. W następnych spotkaniach miejsce Meksykanina zajmie najprawdopodobniej Welbeck, a Javier będzie musiał się pogodzić z rolą super rezerwowego.

Blackburn Rovers, Manchester United, Premier League, Premiership,

1. Dobra taktyka Fulham

Trzeba przyznać, że Martin Jol dobrze ustawił drużynę na ten mecz, przez co sprawił wiele kłopotów Czerwonym Diabłom. Jak się okazuje nie tylko drużyny grające pressingiem i wymieniające wiele podań są dla United trudnymi przeciwnikami. Fulham postawił na zabezpieczanie tyłów i grę z jednym zawodnikiem na szpicy. Poza tym najwyraźniej zawodnicy z Craven Cottage mieli w pamięci łomot, jaki Czerwone Diabły sprawiły im w ostatnim meczu i utrzymywali zwarte szyki, nie pozostawiając wiele miejsca pomiędzy poszczególnymi formacjami. Z tak nastawionymi drużynami gra się szczególnie ciężko. Zwłaszcza, że Fulham nawet po stracie bramki nadal konsekwentnie realizowało założenia taktyczne i broniło się 8-9 zawodnikami, a ich boczni obrońcy praktycznie nie wychodzili ze swojej połowy.

2. Świetne skrzydła United

Oczywiście ultradefensywne nastawienie bocznych obrońców Fulham ma związek nie tylko z taktyką, jaką holenderski trener „Wieśniaków” obrał na to spotkanie, ale również bardzo dobrą grą skrzydłowych United. Od jakiegoś czasu nie było meczu w którym oba skrzydła ekipy z Old Trafford funkcjonowały bez zarzutu, a w dodatku były efektywnie wspierane przez bocznych obrońców. Young–Evra oraz Valencia–Rafael siali popłoch w szeregach przeciwników i zasłużyli na wielkie brawa. Oczywiście obrońcy nie zapominali o zadaniach defensywnych, wywiązując się z nich absolutnie bez zarzutu. Szczególnie kapitan United zaliczył naprawdę udane spotkanie w jednej chwili wpadając w pole karne rywali, by moment później wślizgiem ratować swoją drużynę z opresji w pobliżu własnej bramki. Widać że mniejsza częstotliwość spotkań spowodowała u niego powrót świeżości i większą ochotę do gry. Wracając jednak do samych skrzydłowych, zaryzykuję stwierdzenie, że jeżeli Young i Valencia będą w takiej formie to Nani może przyzwyczajać się do ławki rezerwowych, a jest to luksus na jaki United nie było stać od dawna.

3. Słaba postawa napastników

Niestety napastnicy United nie dostosowali się w tym meczu poziomem do kolegów operujących po bokach boiska. Gdyby tak się stało, to nawet dobra taktyka i zwarte szyki Fulham niewiele by im w tym meczu pomogły. Od początku widać było, że Wayne Rooney miał widoczne problemy z wejściem w mecz. Szczególnie irytujące były jego niecelne podania i wahania przy oddawaniu strzałów, co powodowało że obrońcy łatwo je blokowali. Oczywiście potwierdziło się to, że nawet grając tragiczne zawody, Rooney jest w stanie strzelić bramkę, co też dzięki świetnej asyście Evansa uczynił. Drugi z angielskiego duetu napastników United w tym meczu Danny Welbeck niestety również nie mógł poradzić sobie z obroną Fulham, bezskutecznie szukał sobie pozycji i wdawał się w niepotrzebne dryblingi tracąc piłkę. Ogólnie był to raczej przeciętny mecz w wykonaniu wszystkich napastników Czerwonych Diabłów, którzy pojawili się na murawie.

4. Groch z kapustą

Przygotowując pomeczowe wnioski postanowiłem poświęcić jeden z nich postawie meksykańskiego superrezerwowego, który zagrał wręcz koszmarnie i może poza jednym imponującym przyjęciem piłki nic mu w tym meczu nie wychodziło. Chicharito wszedł na boisko na ostatnie blisko pół godziny, zmieniając tak sobie grającego Welbecka i miał swoją szansę by wpłynąć na losy meczu… Nie wpłynął, no, chyba że w sensie negatywnym. Javier snuł się po boisku i zachowywał jakby nie zjadł porządnego obiadu tudzież jakby nie chciał przypadkiem piłce zrobić krzywdy. Jego dwa najbardziej „udane” zagrania spowodowały dwa solidarne i wyjątkowo soczyste „face palmy” w moim wykonaniu przez co poszedłem spać z czerwonym ryjem – dzięki Chicha! Coraz bardziej irytuje mnie fakt świadomego i celowego ignorowania Berbatowa przez sir Alexa, który w dodatku zdecydował, że tak tragicznie grającego Grocha zostawi samego z przodu na końcówkę meczu! W moim odczuciu Berba były w tej sytuacji wręcz IDEALNY. Pograłby trochę piłką, ustawił atak pozycyjny United, a może nawet dobił Fulham. Tak, wiem Ferguson buduje swoją ostatnią drużynę i stawia na młodych itp. itd. ale jakoś nie kupuję takiego tłumaczenia w tym przypadku, bo przecież puścił Scholesa za Rooneya i ostatecznie postawił jednak na doświadczenie…

5. Jonny Evans Man of the Match!

Muszę niechybnie przyznać, że Jonny Evans swoją fenomenalną postawą w ostatnim czasie sprawił że o Vidiciu przypominam sobie tylko w przypadku raportu dotyczącego kontuzji i sporadycznych wywiadów z tymże zawodnikiem. Wypada posypać głowę popiołem, bo był czas że skreśliłem go jako zawodnika godnego gry w United (dokładnie po meczu z City na Old Trafford). Jego regularne występy dały mu pewność i zaowocowały stabilizacją formy. Nawet komentatorzy z Canal+ przestali już się z niego zbijać, co jest przecież niezwykle wymowne. Evans jako środkowy obrońca strzela bramki i asystuje, będąc też absolutnie nie do przejścia we własnym polu karnym. Dyryguje poczynaniami defensywnymi niczym maestro i zaczyna wreszcie udowadniać, że United wcale nie pozbyło się najbardziej utalentowanego środkowego obrońcy ze swojego składu, sprzedając Pique do Barcelony. Oby tak dalej, Panie Evans!

Mecz z Fulham był nadspodziewanie trudną potyczką dla United i wszyscy chyba byli bliscy zawału kiedy Murphy upadł w polu karnym po lekkim popchnięciu Carricka w 88. minucie. Sam Evans przyznał w wywiadzie po ponownym obejrzeniu tej sytuacji, że United mieli sporo szczęścia. Nie chodzi o to, że był faul, ale o to jak cwany ex-scouser wyłożył się po kontakcie z pomocnikiem United, bo wyglądało to na faul kwalifikujący się na karnego. Gdyby sędzia wskazał na wapno, nie moglibyśmy mieć większych pretensji, ale chyba dostrzegł jednak jak wiele Murphy dołożył od siebie, co wpłynęło na ostateczną decyzję. Niebiescy z drugiej strony Machesteru już używają sobie w najlepsze, że sędzia sprzyjał, że cały świat boi się Fergusona itd.

W każdym razie miny kibiców na Old Trafford, co chwilę łapiących się za głowy w końcówce meczu mówiły wszystko. Sam sir Alex obserwujący ostatnie 20 min na stojąco i pokrzykujący na swoich zawodników, którzy grali coraz bardziej nerwowo pokazuje, jak niewiele brakowało, by szansa na prześcignięcie City o kilka punktów wymknęła się z rąk. United zamiast grać długie akcje i szanować piłkę, tracili ją w głupi sposób, a Fulham poczynało sobie coraz śmielej. Może nie wszyscy to zauważyli, ale schodzący do szatni po końcowym gwizdu Ferguson wyglądał jakby w przeciągu pół godziny postarzał się o jakieś 10 lat, z grobową miną lekko zgarbiony zmierzał w kierunku tunelu, nie machał do kibiców, nawet na nich nie spojrzał. Nie chciałbym być w szatni United po tym meczu…

Manchester United, podsumowanie,

Ostatniego spotkania, jak zresztą całości dokonań Manchesteru United w tym sezonie w europejskich pucharach, nie warto wspominać, jeśli chcemy zachować względnie dobry humor. 2:3 (będące i tak najniższym wymiarem kary) stawia United przed trudnym zadaniem pokonania Athletiku na wrogim terenie przynajmniej dwoma bramkami. Ale od czego mamy mocny skład, który wyleciał do Hiszpanii?

Bukmacherzy mówią…

Faworytem speców od wyciągania pieniędzy z hazardzistów jest Man United – na jego zwycięstwo kurs wynosi 2.48, w przeciwnym przypadku za złotówkę otrzymać można 292 gr, natomiast trafienie remisu oznacza pomnożenie stawki przez 3.85. Mimo to zainwestowane pieniądze zwiększą się czterokrotnie, gdy obstawimy z powodzeniem awans Anglików w ciągu 90 minut gry, analogiczny zakład dla Bilbao ma kurs tylko 1.35.

Obsada sędziowska

Główny: Cüneyt Çakır
Liniowi: Tarik Ongun, Mustafa Eyisoy
Dodatkowi: Hüseyin Göçek, Bülent Yıldırım
Techniczny: Süleyman Abay
Arbitrowie pochodzą z Turcji. Cuneyt Cakir sędziował w tym sezonie spotkanie Manchesteru United z Benfiką (2:2).

Bramki

1:0 Llorente

2:0 Marcos

2:1 Wayne Rooney

Athletic Bilbao, Liga Europy, Manchester United, Video, wideo,