1. Czerwone Diabły nie miały większych kłopotów z pokonaniem The Potters. Podopieczni Tony’ego Pulisa zawiedli na całej linii. Przez cały mecz nie stworzyli niemal żadnego zagrożenia pod bramką Bena Amosa i dali się kompletnie zdominować gospodarzom. To już kolejny mecz, w którym Manchester posiada inicjatywę, tym razem, w przeciwieństwie do pojedynku z Liverpoolem, przełożyło się to jednak na groźne okazje i trafienia. Gra United ciągle pozostawia wprawdzie sporo do życzenia, ale widać w niej coraz więcej pozytywów, a powracający po kontuzjach kluczowi zawodnicy powinni tylko pomóc zespołowi w osiągnięciu optymalnej dyspozycji.

2. Po raz kolejny ze świetnej strony pokazał się Paul Scholes. Anglik wspólnie z Carrickiem całkowicie zdominował środkowych pomocników Stoke i przez cały mecz fantastycznie dyrygował grą United. W odpowiednim momencie potrafił przyśpieszyć tempo precyzyjnym przerzutem w boczne sektory boiska, a gdy należało przetrzymać piłkę, robił to równie dobrze. To po jego podaniu faulowany był Park Ji-Sung, co przełożyło się na kluczową dla przebiegu spotkania jedenastkę, skutecznie wykonaną przez Chicharito. O ile kilka tygodni temu wydawało się, że powrót Scholesa to akt desperacji Fergusona, a Anglik niewiele pomoże słabej pomocy Czerwonych Diabłów, to teraz widać wyraźnie, że wychowanek United nie stracił niemal nic ze swojej dawnej dyspozycji i wciąż jest niezwykle ważnym elementem w układance sir Alexa.

3. Chociaż Paul Pogba spędził na murawie Old Trafford tylko kilkanaście minut, trudno było znaleźć kibica Czerwonych Diabłów, którego nie zadowoliłby jego występ. Francuz podszedł do debiutu w Premier League bez kompleksów i spisał się świetnie. Kilka niezłych dryblingów i dośrodkowań, rewelacyjny przegląda pola, ciąg na bramkę – wszystko to wychowanek Le Havre pokazał przeciwko Stoke. Forma Pogby musi cieszyć, zwłaszcza w kontekście transferu Ravela Morrisona, który w czasie trwania wtorkowego spotkania podpisał kontrakt z West Hamem. Odejście tak utalentowanego piłkarza (a dodatkowo wychowanka, urodzonego w Manchesterze) musiało być sporym ciosem dla fanów, ale obiecujący debiut młodzieżowego reprezentanta Trójkolorowych dał nadzieję, że niedługo o krnąbrnym Angliku nikt nie będzie już pamiętał.

4. Decyzja Fergusona o posadzeniu na ławce Rafaela i desygnowaniu na prawą obronę Chrisa Smallinga już przed meczem wzbudziła sporo kontrowersji wśród kibiców United. Brazylijczyk jako jeden z nielicznych nie mógł mieć sobie bowiem nic do zarzucenia po meczu z Liverpoolem i wydawało się, że nie będzie miał żadnych problemów ze znalezieniem miejsca w wyjściowej jedenastce. Sir Alex zdecydował się jednak postawić na byłego piłkarza Fulham, a ten spisał się przyzwoicie, bez problemów zatrzymując niemrawe ataki podopiecznych Pulisa. Wydaje się jednak, że dłuższe utrzymywanie sytuacji, w której Anglik zaczyna mecze na prawej obronie, a Brazylijczyk siada na ławce odbędzie się ze szkodą dla obu stron. Smalling nieraz w ubiegłym, ale również w tym sezonie, pokazywał, jak świetnie radzi sobie na środku obrony, a przesuwany na bok najzwyczajniej marnuje swój potencjał. Natomiast trzymanie na ławce młodszego z braci da Silva, kiedy znajduje się on w takiej dyspozycji jak w spotkaniu z Liverpoolem, zdecydowanie mija się z celem. Pozostaje więc liczyć na to, że decyzja Fergusona motywowana była chęcią wyrównania szans w starciach powietrznych z rosłymi zawodnikami Stoke, a przeciwko Chelsea od początku zobaczymy Rafaela na boku obrony, natomiast świeżo upieczonego reprezentanta Anglii, wspólnie z Ferdinandem, w jej centrum.

5. Z powodu kontuzji Lindegaarda i choroby De Gei okazję do debiutu w Premier League dostał Ben Amos. Anglik nie miał wprawdzie wiele do roboty, ale gdy kilka razy został zatrudniony przez piłkarzy Stoke, spisał się bez zarzutu i wtorkowy mecz na pewno może zaliczyć do udanych. Wobec pierwszych raportów, które sugerują, że kontuzja duńskiego bramkarza jest groźna i niepewnych występów Hiszpana w ostatnim czasie, wychowanek Manchesteru może niespodziewanie stanąć przed życiową szansą. Dużo bardziej prawdopodobny wydaje się wprawdzie szybki powrót między słupki byłego golkipera Atletico, ale kto wie, czy w niezwykle ważnym i prestiżowym pojedynku z Chelsea w bramce Czerwonych Diabłów nie zobaczymy młodego Amosa.

A wyjątkowy 6. wniosek specjalnie dla byłego piłkarza United – There’s only one Darron Gibson ;)

Manchester United, Premier League, Premiership, Stoke City,

1.

2. Jednym z nielicznych pozytywów w tym spotkaniu była dobra gra Rafaela da Silvy. Młody Brazylijczyk udowodnił, zresztą już nie po raz pierwszy, że już niedługo będzie walczył o miano najlepszego prawego obrońcy. Oczywiście pod warunkiem, że zdrowie będzie mu dopisywać. Pewną i odpowiedzialną grą w obronie, a także aktywnym udziałem w akcjach ofensywnych Rafael pokazał, że to on winien być pierwszym wyborem Fergusona na tę pozycję.

3. Przez liczne kontuzje szkoleniowiec United miał ograniczone pole manewru. Nie sposób oprzeć się jednak wrażeniu, że zmiany, które przeprowadził Szkot dobre nie były. Pod koniec spotkania Czerwone Diabły zaczęły przegrywać walkę w środku pola, a sir Alex zamiast wzmocnić ten sektor boiska, osłabił go, posyłając do boju napastnika. Możliwości nie było zbyt wiele, co nie zmienia faktu, że można było podjąć lepsze decyzje. Przesunięcie Parka do środka oraz wpuszczenie na boisko Fabio jako skrzydłowego zapewne pozwoliłoby utrzymać remis do końca spotkania. Skoro już jednak SAF koniecznie chciał wprowadzać napastnika na boisko, to powinien to być Berbatow, a nie Javier Hernandez.

4. Dymitar Berbatov… po raz kolejny musiał przyglądać się swoim kolegą z perspektywy ławki rezerwowych. Na murawę wszedł na kilka minut przed końcem spotkania. Ciężko patrzeć na tak marniejącego Bułgara na ławce, tym bardziej, że napastnik wciąż prezentuje wysoki poziom i nie miałby problemów z regularną grą w większości topowych zespołów. Nie sposób wyjaśnić, dlaczego to będący bez formy Javier Hernandez wcześniej wszedł na boisko, a nie Berbatow, który o wiele lepiej czuje się z piłką przy nodze. Co mógł wnieść czekający na piłkę snajper, kiedy zespół nie potrafił utrzymać się w jej posiadaniu?

5. Porażka w tym spotkaniu oznacza dla United koniec przygody z Pucharem Anglii, dzięki czemu zespół w pełni będzie mógł skoncentrować się na walce o dwudziesty tytuł mistrzowski. Czy zwycięstwo w lidze zrekompensuje wszystkie boleści, jakich doznali już w tym sezonie sympatycy Czerwonych Diabłów? Z pewnością nie, bo o kompromitującej porażce z rywalem zza miedzy czy blamażu w Lidze Mistrzów, jakim było odpadnięcie już w fazie grupowej, ciężko będzie po prostu tak zapomnieć.

David De Gea, Dimitar Berbatov, FA Cup, Liverpool F.C., Manchester United, Rafael da Silva, Sir Alex Ferguson,

W letnim okienku transferowym dokonał kilku wzmocnień. David De Gea, Phil Jones i Ashley Young – kosztowali w sumie ponad 50 milionów. Do tego z wypożyczenia wrócili Danny Welbeck i Tom Cleverley, którzy nie tyle zostali włączeni do kadry pierwszego zespołu, co zaczęli stanowić o jego sile. Mimo tych wzmocnień, niektórzy kibice wciąż kręcili głowami i marudzili pod nosem z powodu braku transferu klasowego środkowego pomocnika.

Jak pokazał początek sezonu, bez tego wymarzonego przez kibiców transferu United grało bardzo ładną dla oka i, co najważniejsze, skuteczną grę, która wprawiła w zachwyt wszystkich kibiców. Jednak nic, co piękne, nie trwa wiecznie i podobnie było w tym przypadku. Kontuzje kluczowych zawodników po raz kolejny wybiły zespół z imponującego rytmu. Właśnie, po raz kolejny. Jest to sytuacja bardzo niepokojąca, gdyż znów zespół dopada fala kontuzji, która skutecznie uniemożliwia pokazanie pełnię swoich możliwości.

Do czego zmierzam? Otóż nie zakup nowych zawodników, a dokładna analiza sztabu szkoleniowego, medycznego i przygotowań do sezonu jest United potrzebna najbardziej. Bowiem co dadzą transfery, skoro kolejni zawodnicy będą wypadać ze składu? Trzeba też pamiętać o zasadach panujących w Premier League, które pozwalają zgłosić do rozgrywek tylko 25 zawodników.

Ciężko nazywać przypadkiem czy pechem kolejną plagę kontuzji, która dopada zespół nie po raz pierwszy. Coś musi być nie tak, bo to nie może być zwykły niefart. Może to błędne oceny sztabu medycznego albo po prostu zbyt intensywne przygotowania do sezonu są przyczyną takiej, a nie innej sytuacji? Ciężko to oceniać nam, ludziom którzy nie mają bezpośredniej styczności z zespołem. Pewne jest jednak to, że coś jest nie w porządku, skoro inne zespoły nie mają aż takich problemów jak United.

Podsumowując, nie mówię „nie” transferom, ponieważ nie można wiecznie liczyć na wspaniałych weteranów, jednak w pierwszej kolejności należy rozwiązać problem z licznymi kontuzjami, które bardzo utrudniają zespołowi walkę o najwyższe cele.

Manchester United, Sir Alex Ferguson,

1. Po zwariowanym spotkaniu z City Czerwone Diabły bez większych problemów pokonały Bolton. Podopieczni Fergusona przeważali od samego początku spotkania, a kibice zgromadzeni na Old Trafford mogą być zadowoleni z ich postawy. Obrona dobrze radziła sobie z osamotnionym N’Gogiem, a formacje ofensywne stwarzały sporo zagrożenia pod bramką Bogdana. Trzeba się jednak przyczepić do skuteczności, gdyby kilku piłkarzy United (zwłaszcza Rooney) miało lepiej nastawione celowniki, to mecz zapewne skończyłby się pogromem. Wydaje się jednak, że forma zespołu odrobinę się ustabilizowała, a to dobry prognostyk przed ciężkim okresem, jaki czeka mistrza Anglii w następnych kolejkach.

2. Powroty Rafaela i Evansa po kontuzjach miały większy niż tylko personalny wpływ na wygląd wyjściowej jedenastki Manchesteru. Po raz pierwszy od dłuższego czasu sir Alex mógł wystawić wszystkich piłkarzy na ich naturalnych pozycjach, co pozytywnie przełożyło się na grę drużyny. Widać to było szczególnie po natłoku akcji prowadzonych prawą stroną boiska, gdzie bardziej doświadczony z braci da Silva często wspierał Valencię (o świetnej postawie Ekwadorczyka niżej), jak i w lepszej niż w poprzednich spotkaniach dyspozycji defensywy. Rafael spisał się dużo pewniej na boku obrony niż sprawdzani na tej pozycji Smalling czy Jones, a do współpracy Evansa z Ferdinandem również nie sposób się przyczepić. Mecz z Boltonem pokazał, że chociaż na pewno wszechstronność zawodników z pola jest sporą siłą United, to gdy znajdą się oni na swoich optymalnych pozycjach, gra staje się bardziej płynna i składna.

3. Najlepszym zawodnikiem sobotniego spotkania był niewątpliwie Antonio Valencia. Ekwadorczyk napędzał niemal każdą akcję United, sprawiając, że kryjący go Sam Ricketts jeszcze długo po końcowym gwizdku sędziego musiał zapewne dochodzić do siebie. Skrzydłowy Manchesteru nie zakończył meczu z Kłusakami z żadną asystą tylko z powodu indolencji strzeleckiej swoich kolegów z drużyny, którym kilkukrotnie wykładał futbolówkę jak na tacy. Widać, że wystawianie byłego piłkarza Wigan w obronie odbywało się ze sporą stratą dla drużyny i dopiero na skrzydle może on pokazać pełnię swoich możliwości. Jeżeli Valencii uda się dłużej utrzymać tak dobrą formę, to obsada prawej strony pomocy pozostanie tylko formalnością.

4. Ważną rolę w zwycięstwie nad podopiecznymi Owena Coyle’a odegrali środkowi pomocnicy. Paul Scholes i Michael Carrick zdominowali przeciwników, co znacznie ułatwiło Czerwonym Diabłom napędzanie kolejnych ataków na bramkę Bogdana. Anglicy spisali się równie dobrze w asekuracji, co – zwłaszcza w przypadku wracającego z emerytury wychowanka United – nie było sprawą oczywistą. Jeżeli dodamy do tego dwie bramki, które zdobyli po dobrych włączeniach się do ataków drużyny, to otrzymujemy występ na naprawdę wysokim poziomie. O ile o dyspozycję Carricka raczej nie ma się co martwić, to Scholes, ze względu na wiek i spore braki w przygotowaniu fizycznym, prawdopodobnie nie będzie do dyspozycji sir Alexa co tydzień, ale włączenie do składu zawodnika o tak dużych umiejętnościach na pewno wyjdzie ekipie mistrza Anglii na dobre.

5. Zadowolony ze swojej gry w sobotnie popołudnie nie może być Nani. Portugalczyk przez większą część meczu był kompletnie niewidoczny, a z jego sektora boiska Kłusakom nie groziło praktycznie żadne zagrożenie. Zauważyć można było go jedynie, gdy zabierał się za wykonywania stałych fragmentów gry, to również nie wychodziło mu jednak najlepiej. Sir Alex wytrzymał do 70. minuty, po czym zmienił bezproduktywnego skrzydłowego na Parka. To nie pierwszy raz kiedy Nani gaśnie zmuszony do gry na lewej stronie pomocy. Były zawodnik Sportingu dużo lepiej czuje się na prawej flance, ale wobec wysokiej formy Valencii jego powrót na tę pozycję wydaje się mało prawdopodobny. Portugalczyk na pewno nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i może liczyć na spore zaufanie Fergusona, jeżeli chodzi o miejsce w pierwszej jedenastce, musi jednak pokazać, że potrafi być równie efektywny po obu stronach boiska.
Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Bolton Wanderers, Manchester United, Premier League, Premiership,

Celowo użyłem słów „po raz kolejny”, bo poprzedni sezon był co najmniej zdumiewający w wykonaniu tej drużyny. Przypomnijmy sobie tragiczną formę na wyjazdach i seryjne gubienie punktów na boiskach niżej notowanych rywali, podczas gdy Old Trafford jawił się nam jako niezdobyta twierdza gdzie polegli niemal wszyscy przyjezdni. Pomimo dość przeciętnej formy i ciułania punktów przez dłuższą część sezonu United zajmowali fotel lidera. Miało to oczywiście związek z brakiem silnej konkurencji, ponieważ nikt inny nie był w stanie zagrozić tej ekipie w kontekście kampanii ligowej. O dziwo mimo dość przeciętnej formy na przestrzeni całego sezonu udało się ostatecznie wywalczyć mistrzostwo i dotrzeć nawet do finału Ligi Mistrzów, co należy uznać za niemały sukces. Szkoda tylko że sukces ten przesłonił pewne wady taktyczno kadrowe.

Obecny sezon jest jak do tej pory niemal odzwierciedleniem poprzedniego tyle, że niestety w krzywym zwierciadle. United zaczynają sezon z wielkim animuszem co nie zdarzało się od… właściwie to autor tego tekstu z kibicowskim stażem 15 lat nie przypomina sobie tak dobrej inauguracji w wykonaniu Czerwonych Diabłów. Mało tego, na półmetku ligowych zmagań United są drużyną grającą najlepiej na wyjazdach… W  międzyczasie twierdza Old Trafford padła z wielkim hukiem za sprawą „hałaśliwych sąsiadów”, tak jak nadzieja na ponowne zwojowanie ligi mistrzów z powodu totalnego kryzysu formy, a także częściowo przez plagę kontuzji. Najwyraźniej jednak sezon ten nie był jeszcze wystarczająco absurdalny, zwłaszcza w porównaniu do poprzedniego. Po kilku spektakularnych występach i nawet dwóch pogromach, na nowo rozbudzono nadzieję w sercach kibiców. Niedługo potem diabelskie kuriozum przeprowadziło zdecydowany kontratak, fundując nam rozstrój nerwowy w sylwestra i totalne osłupienie przy okazji wizyty na Sports Direct Arena, dawniej znanej jako St. James’s Park.

Zapewne wielu z nas nasuwa się nieuniknione pytanie „Co się do cholery dzieje z tą drużyną?!”. United wydają się być w gazie, strzelając 10 goli w dwóch meczach, by następnie w dwóch kolejnych dostać 6!? Zdumiewające jest to, że Sir Alex wydaje się zupełnie nie kontrolować tej sytuacji. Nie można przecież wszystkiego tłumaczyć kontuzjami, które oczywiście odcisnęły piętno, ale to podejście taktyczne i brak motywacji były czynnikami decydującymi. W końcu drugi sezon z rzędu drużyna zamykająca tabelę Premiership odbiera United komplet punktów. Właśnie od co najmniej dwóch sezonów wszystko dzieje się niejako obok Fergusona.

Trzeba zdać sobie sprawę, że United zalicza, szczególnie w tym sezonie, nie tyle potknięcia, co mniej lub bardziej spektakularne katastrofy. Jeśli w ostatnich spotkaniach za grą United stała jakaś myśl taktyczna, to była ona fatalna lub po prostu całkowicie zawiodła. Kiedy sprawy obierają zły obrót może wypadałoby zaniechać biernej postawy oszczędzania głosu na pomeczowe wybuchy i odkleić się od krzesła? Okazywanie emocji kiedy jest już po ptakach przez wprawianie obuwia w niekontrolowany ruch wznosząco opadający i gwałtowny wzrost poziomu decybeli potęgowany przez niewielką przestrzeń zamkniętego pomieszczenia chyba przestaje przynosić efekty. Nie chodzi tylko o ruganie zawodników z poziomu linii bocznej, ale ukojenie pewnej nerwowości jak ta, która opanowała United po stracie drugiego gola w meczu z Newcastle.

Od jakiegoś czasu (tak!, właśnie od mniej więcej dwóch sezonów) United wykazuje wybitną niemożność dostosowania taktyki do wydarzeń boiskowych w trakcie meczu. Jak plan A zawiedzie to dupa zbita, bo planu B po prostu nie ma, a Sir Alex bez cienia emocji na twarzy obserwuje sytuację z daleka. To najzwyczajniej nie skutkuje, pora wziąć się w garść i potrząsnąć tą drużyną, ale też nie pozostawiać jej samej sobie w trakcie trwania meczu szczególnie jeśli na boisku próżno szukać naturalnego lidera.

Kolejna sprawa to brak konsekwencji w budowaniu drużny. Ferguson podejmuje niezrozumiałe decyzje i odmawia dania szansy Pogbie czy Morrisonowi, eksperymentując z Rafaelem w środku pola i Valencią na prawej obronie. Nie sądzę, że są oni w pełni gotowi do gry w Premiership, ale jeśli Carling Cup i rezerwy będą jedyną szansą dla nich na zdobywanie szlifów, to raczej się zbytnio nie rozwiną.

Wierzę, że nikt nie poukłada tej drużyny tak dobrze jak zrobiłby to Sir Alex Ferguson i nie chodzi wcale o spektakularne transfery. Ale niech wreszcie zacznie działać!

kryzys, Manchester United, Sir Alex Ferguson,

1. Mecz przeciwko Newcastle kompletnie nie wyszedł Czerwonym Diabłom. Podopieczni sir Alexa zagrali bardzo słabo i zasłużenie wyjechali z St. James Park* bez żadnych punktów. Kluczowym słowem tego spotkania z perspektywy zawodników United jest wyraz strata. Manchester tracił piłkę niemal co chwilę, co uniemożliwiało złapanie odpowiedniego rytmu i znacznie ułatwiało sprawę obrońcom i pomocnikom Srok. Jeżeli dodamy do tego kompletne oddanie środka pola, błędy w obronie i niemoc w ataku, otrzymamy dokładny obraz gry mistrza Anglii w tym meczu. O ile porażka z Blackburn wynikała głównie z indywidualnych pomyłek i braku koncentracji, to w środowy wieczór Diabły były zdecydowanie gorsze od gospodarzy w niemal każdym elemencie piłkarskiego rzemiosła, a to nie może nastrajać pozytywnie przed prestiżowym pojedynkiem z City w Pucharze Anglii.

2. Powrót Rio Ferdinanda do składu ucieszył chyba każdego kibica United. Michael Carrick grający z konieczności w formacji defensywnej nie popisał się bowiem w meczu przeciwko Blackburn, więc ponowne pojawienie się doświadczonego Anglika w wyjściowej jedenastce dawało nadzieję na poprawę gry w obronie. Tak się jednak nie stało. Zarówno były piłkarz Leeds, jak i Phil Jones spisali się bardzo słabo, przez całe spotkanie nie potrafiąc znaleźć sposobu na skuteczne powstrzymanie napastników Newcastle. Szczególnie Demba Ba momentami robił z Ferdinandem, co mu się żywnie podobało. O ile przy kontrowersyjnej sytuacji z pierwszej połowy reprezentant Dumy Albionu miał jeszcze szczęście (Howard Webb powinien wskazać na wapno), to przy golu na 1:0 dał się już oszukać Senegalczykowi i właściwie do ostatniego gwizdka sędziego nie potrafił sobie z nim poradzić. Podobnie wyglądała gra Phila Jonesa, który na koniec popełnił dodatkowo koszmarny błąd, pakując futbolówkę do własnej siatki. Obaj Anglicy muszą szybko zapomnieć o swoim występie przeciwko Srokom i skupić się na następnych spotkaniach. W obliczu licznych kontuzji w obronie nie stracą oni bowiem swojego miejsca w składzie, więc pozostaje tylko liczyć, że podobne błędy nie przydarzą się im ponownie.

3. Gdy zespołowi nie idzie, momentem przełomowym może być wejście na boisko graczy rezerwowych. Zawodnicy, którzy pojawili się na murawie w drugiej połowie spisali się jednak słabo i nie wpłynęli znacząco na przebieg spotkania. Szczególnie irytować mogła postawa Chicharito, który „wyróżnił” się jedynie masą strat i ciągłym wpadaniem w pułapki ofsajdowe. Nie lepiej spisał się Anderson. Brazylijczyk zamiast uspokoić i uporządkować grę Diabłów, dokonywał złych wyborów, co najczęściej kończyło się przejęciem piłki przez Sroki. Jedynie Danny Welbeck odrobinę wzmocnił siłę ataku United (to po jego wejściu podopieczni Fergusona stworzyli najgroźniejsze sytuacje), ale nie mając wsparcia szybko zgasł i dostosował się do przeciętnego poziomu kolegów z drużyny. Oczywiście to nie przez postawę rezerwowych Manchester poległ na St. James Park*, ale dokonane przez sir Alexa zmiany nie wniosły nic do gry mistrza Anglii i ostatecznie przypieczętowały jego porażkę.

4. Najważniejszą przyczyną klęski Manchesteru w środowy wieczór była przegrana walka o środek pola. Tiote i Cabaye całkowicie zdominowali duet pomocników United, co znacznie ułatwiło gospodarzom grę. Był to kolejny mecz, w którym Czerwone Diabły nie potrafiły narzucić przeciwnikowi swojego stylu i wydaje się, że jedynym rozwiązaniem tej sytuacji jest transfer i to już w zimowym okienku. Giggs i Carrick mają oczywiście jeszcze sporo do zaoferowania (obaj znajdują się w tym sezonie w całkiem przyzwoitej formie), ale oparcie najważniejszej formacji zespołu na weteranie i zawodniku odpowiedzialnym głównie za destrukcję jest niezwykle ryzykowne. Zwłaszcza w kontekście kontuzji Cleverleya, która wciąż wyklucza młodego Anglika z gry oraz nierównej dyspozycji Andersona. Rozwiązaniem nie są na pewno eksperymenty z ustawianiem w środku pola obrońców (Rafael) czy skrzydłowych (Park), natomiast Ferguson powinien zdecydowanie odważniej postawić na młodzież (Pogba, Morrison), która może okazać się solidnym uzupełnieniem składu na czas poszukiwania odpowiedniego celu transferowego.

5. Najważniejszą decyzją przedmeczową sir Alexa było postawienie w bramce na Andersa Lindegaarda. Duńczyk nie miał nic do powiedzenia przy żadnej z bramek, poza tym spisał się przyzwoicie na przedpolu i wyłapał kilka groźnych uderzeń podopiecznych Alana Pardewa. Wyjście byłego piłkarza Aalesund w pierwszej jedenastce z tak trudnym rywalem może świadczyć o zmianie w hierarchii golkiperów. Wydaje się, ze popełniający ostatnio błędy De Gea na dłużej zapozna się z ławką rezerwowych, a szansę z prawdziwego zdarzenia dostanie Lindegaard. Ciężko w tym momencie przewidzieć, jak wpłynie to na obu bramkarzy (przykład Tima Howarda pokazuje, że czasami decyzja o posadzeniu zawodnika na trybunach po kilku błędach może się zakończyć całkowitą utratą pewności siebie), ale Manchester na pewno potrzebuje w tym momencie stabilności na tej niezwykle newralgicznej pozycji, więc pozostaje tylko liczyć, ze zapewni ją właśnie Duńczyk.

* Starej nazwa stadionu Newcastle używam z pełną premedytacją.
Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Manchester United, Newcastle United, Premier League, Premiership,

1. Błędy taktyczne, a także zbyt luźne podejście do spotkania są przyczyną tego, czego dzisiaj doświadczyli kibice United. Ciężko o rozsądną argumentację decyzji Fergusona o wystawieniu Rafaela w środku pomocy. Czym kierował się obchodzący dziś 70-te urodziny Szkot? Nie wiem, jednak był to poważny błąd. Przy tak wielu kontuzjach należy unikać zbytecznego kombinowania. Młody da Silva powinien był od pierwszej minuty grać tam, gdzie jego miejsce, tj. na prawej stronie defensywy. Jego miejsce w środku pola powinien zająć Paul Pogba, niestety Ferguson widocznie bał się postawić na młodego Francuza i zdecydował się na Rafaela, co nie wyszło zespołowi na dobre.

2. Dimitar Berbatow po raz kolejny udowodnił, że zasługuje na miejsce w pierwszym składzie. Choć należy mu się nagana za sprokurowanie karnego (wcześniej powinien był jednak być odgwizdany faul Samby na nim), nie sposób nie chwalić go po tym spotkaniu. 6 bramek w ostatnich 3 występach – ten wynik mówi sam za siebie. Bułgar jest w formie i najwyższy czas z tego skorzystać, tym bardziej, że Hernandez w dalszym ciągu prezentuje się niezbyt dobrze. Na chwile obecną ciężko jest mi sobie wyobrazić by w kolejnych meczach ktoś inny niż Bułgar był partnerem Wayne’a Rooneya w ataku.

3. Zaczynam mieć obawy o formę Michaela Carricka. Gra jako środkowy obrońca mu nie służy, a błędy, które popełnia grając nie na swojej pozycji mogą zachwiać jego pewność siebie. Dyspozycja Anglika będzie kluczowa w kolejnych ważnych spotkaniach, dlatego czym prędzej należy wrócić do tego co było wcześniej. Przy tylu problemach nie możemy sobie pozwolić na stratę Carricka, a raczej jego znakomitej dyspozycji, w jakiej znajdował się od jakiegoś czasu.

4. Najwyższy czas na zmianę warty w bramce. Na stałe. David De Gea na chwilę obecną nie nadaje się do bycia numerem 1 Manchesteru United. I choć nie należy skreślać młodego Hiszpana, to na dzień dzisiejszy Anders Lindegaard jest lepszym i pewniejszym wyborem. David przede wszystkim musi zapomnieć o słonecznej i delikatnej hiszpańskiej grze, a także wybrać się na siłownię i solidnie popracować na treningach nad swoimi mankamentami.

5. Porażka w dzisiejszym spotkaniu jest niczym nokautujący cios prosto w szczękę. Od paru spotkań, mimo długiej listy kontuzjowany United prezentowało bardzo miłą dla oka i skuteczną piłkę, która pozwoliła na zniwelowanie 5-punktowej straty do lidera, Manchesteru City. Oczywiście strata punktów w meczu z Blackburn póki co nie niesie za sobą poważnych konsekwencji, jednak w końcowym rozrachunku może mieć kluczowe znaczenie. Wraz z idącym Nowym Rokiem wszyscy kibice Czerwonych Diabłów powinni sobie życzyć, by tak głupio roztrwonione punkty nie były decydujące na koniec sezonu oraz by Pan Bóg trzymał w zdrowiu ich zawodników, bo bez zdrowia nawet najlepsze umiejętności nie pomogą.

Blackburn Rovers, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson,

1. Czerwone Diabły zagrały kolejne dobre spotkanie. Podopieczni Fergusona zdominowali QPR i tylko przez sporą nieskuteczność nie wywieźli z Loftus Road dużo bardziej okazałego zwycięstwa. Z łatwością stwarzali sobie bowiem groźne okazje, ale zbyt często brakowało dokładności lub powstrzymywał ich świetnie dysponowany Cerny. Chociaż ostatni przeciwnicy Manchesteru nie należą do czołówki Premier League, to nietrudno zauważyć, że dyspozycja zespołu idzie wyraźnie w górę i można już chyba powiedzieć, że najgorsze momenty sezonu są za piłkarzami z Old Trafford.

2. Podczas potyczki z Wolverhampton kibice United mogli zauważyć pierwsze zwiastuny powrotu Wayne’a Rooneya do formy z początku sezonu. Mecz z QPR tylko potwierdził te przypuszczenia. Anglik zagrał świetne zawody, angażował się w niemal każdą akcję zespołu i przez cały czas skupiał na sobie uwagę przeciwnika. Najlepiej obrazuje to gol strzelony przez niego w pierwszej minucie meczu. Wychowanek Evertonu najpierw wygrał pojedynek powietrzny i zgrał piłkę do Valencii, żeby po chwili znaleźć się w polu karnym i strzałem głową wpakować futbolówkę do siatki. Rooney w takiej formie to zawodnik, którego niemal nie da się powstrzymać i pozostaje tylko liczyć, że dobra passa w jego wykonaniu potrwa jak najdłużej.

3. Zadowolony ze swojego występu nie może być natomiast Patrice Evra. W pierwszej połowie Francuz zagrał słabiutko, raz po raz dając się ogrywać Mackiemu i Wrightowi-Phillipsowi. To właśnie jego stroną gospodarze starali się atakować najczęściej i przynosiło to skutek w postaci groźnych dośrodkowań, z którymi jednak dobrze radzili sobie Ferdinand i Evans. W drugiej połowie lewy obrońca United prezentował się już lepiej, ale ciągle był daleki od poziomu, do którego przyzwyczaił wszystkich kibiców Diabłów w ostatnich latach. Przed startem ligowych rozgrywek wydawało się, że Evra ponownie stanie się ostoją defensywy Manchesteru, jednak solidnie przepracowany preaseason nie przełożył się na utrzymanie dobrej dyspozycji na dłużej. Wydaje się, że jeżeli Patrice szybko nie wskoczy na dawny poziom, to sir Alex może zacząć szukać jego następcy, zwłaszcza że jedyny konkurent reprezentanta Trójkolorowych, Fabio, zdecydowanie zbyt często musi odwiedzać lekarskie gabinety.

4. Po serii krytyki jaka spadła na pomocników United po odpadnięciu z Ligi Mistrzów, gra zespołu w środku pola znacznie się poprawiła. Stało się tak za sprawą Michaela Carricka i Phila Jonesa, którzy już w drugim meczu z rzędu zdominowali swoich przeciwników i byli jednym z motorów napędowych zespołu. Podobać mogła się zwłaszcza gra byłego piłkarza Tottenhamu, który nie zapominając o swoich zadaniach w destrukcji, dużo chętniej niż zwykle podłączał się do ataków United, a po jednym z takich rajdów strzelił piękną bramkę. Jones nie odstawał jednak specjalnie od swojego kolegi i gdyby był odrobinę bardziej skuteczny, również miałby okazję wpisać się na listę strzelców. Forma, w jakiej znajdują się dwaj reprezentanci Anglii, może tylko cieszyć, szczególnie wobec nagromadzenia kontuzji w środku pola. Carrick i Jones mają obecnie niezagrożone miejsce w pierwszym składzie, a stabilizacja na tak newralgicznej pozycji na pewno przełoży się na lepszą grę całej drużyny.

5. Przeciwko podopiecznym Warnocka bardzo dobre zawody rozegrał Johnny Evans. Irlandczyk z Północy był skoncentrowany przez pełne 90 minut, dzięki czemu nie popełnił niemal żadnego błędu, wielokrotnie udało mu się natomiast naprawiać pomyłki swoich kolegów z defensywy (szczególnie Evry, o czym wyżej). Dużo gorzej wiodło mu się w polu karnym gospodarzy, gdzie miał trzy okazje na pokonanie Cernego, ale nie potrafił wykorzystać żadnej. Obrońców rozlicza się jednak z gry w destrukcji, a z tego Johnny wywiązał się świetnie. Taki występ jak ten w niedzielne popołudnie może mu tylko pomóc w utrzymaniu miejsca w pierwszej jedenastce, wyznaczanej przez sir Alexa na kolejne spotkanie.

Manchester United, Premier League, Premiership, Queens Park Rangers,

FC Sion otrzymał już wydany przez UEFA (a następnie potwierdzony przez Trybunał Arbitrażowy ds. sportu) zakaz udziału w Lidze Europejskiej. Miejsce ekipy tej zajął w rozgrywkach Celtic Glasgow.

FIFA nałożyła na Szwajcarów w roku 2009 roczny zakaz transferów. Zaczął on jednak obowiązywać dopiero od stycznia 2011 roku z powodu rozpatrywania odwołań szwajcarskiej federacji. Jednak latem b.r. drużyna Sion sprowadziła do siebie sześciu piłkarzy, a pięciu z nich zagrało w spotkaniu z Celtic Glasgow w Lidze Europejskiej.

FIFA wymaga teraz sankcji od FC Sion. W przeciwnym wypadku wykluczy szwajcarskie drużyny z gry w europejskich pucharach!

Jeśli Szwajcarzy zostaną zawieszeni, drużyna FC Basel zostanie wykluczona z rozgrywek 1/8 Ligi Mistrzów. Jej miejsce zająłby wtedy Manchester United! Dla przypomnienia – FC Basel w losowaniu LM trafiło na Bayern Monachium.

Co o tym sądzicie? Jaki wpływ na podopiecznych Fergusona i na LM miałby ewentualny powrót Diabłów do tych prestiżowych rozgrywek?

FC Basel, Liga Mistrzów, Manchester United,

Krótko przed zakończeniem pierwszej części spotkania bardzo niefortunnie upadł Vidić. Kapitan naszej ekipy opuścił boisko na noszach, ale nic nie zapowiadało jeszcze, że mamy do czynienia z jakąś poważną kontuzją. Ostateczna diagnoza lekarzy potwierdziła jednak najczarniejsze scenariusze. W tym sezonie musimy już sobie radzić bez Nemanji.

Mówiąc krótko, sytuacja w United jest obecnie naprawdę nieciekawa. Przednie formacje prezentują formę daleką od oczekiwanej (mecz z Wolves to dopiero pierwszy krok do stwierdzenia, że zdanie to przestaje być aktualne), obrona ze względu na częste roszady nie może złapać odpowiedniego rytmu, a jeśli dodamy do tego słabą dyspozycję kluczowych graczy (np. Rooney, Evra), to doskonale wyjaśnia, czemu tegoroczne rozgrywki wyglądają tak, a nie inaczej. Regularna gra Vidy miała być jednym z fundamentów, na którym oprze się nasza odbudowana forma. Niestety wszystko wskazuje na to, że w tym momencie pojawia się nowe zmartwienie i obawiam się, że jeszcze nieraz w tym sezonie odczujemy boleśnie absencję naszego kapitana.

Vidić, choć nie grał regularnie w ostatnich miesiącach, zawsze kiedy już pojawił się na boisku, potrafił wprowadzić niezbędny spokój w naszych szeregach defensywnych. Choć obecnie nie stanowi już wspólnie z Ferdinandem takiego monolitu jak kilka sezonów temu, to ciągle najbardziej ufam właśnie tej dwójce stoperów. Można narzekać, że Rio to już nie ten sam gracz co kiedyś, a wiek ma na niego niekorzystny wpływ, ale uważam jednak, że obecność na boisku serbskiego partnera znacząco wpływa na dyspozycję Anglika. Zresztą można nawet zaryzykować stwierdzenie, że nasza linia obrony jest obecnie uzależniona od gry Nemanji. Nic dziwnego, skoro poza wspomnianym już Ferdinanem i Evrą do gry w bloku defensywnym pretendują bracia da Silva, Jones, Smalling i Evans, a więc gracze bardzo utalentowani, ale także młodzi, potrzebujący oparcia w doświadczonych kolegach. Zupełnie osobnym tematem, który jednak wywiera równie duży wpływ na dyspozycję naszej defensywy, jest problem ciągłego przesuwania Smallinga i Jonesa na prawą stronę obrony lub – w przypadku tego drugiego – nawet do drugiej linii.

Przechodząc dalej, warto zastanowić się, jak rozwiązać problem zastąpienia naszego kluczowego gracza. My jako kibice możemy oczywiście snuć wiele teorii i przygotowywać świetne plany taktyczne, jednak o tym jak będzie naprawdę zdecyduje oczywiście sir Alex Ferguson. Szkot tymczasem, co potwierdził mecz z Wilkami, nadal konsekwentnie stawia na Johnego Evansa. Trudno mi odgadnąć, co kieruje naszym managerem, jednak wierząc w jego intuicję (na pewno bardziej niż w talent Irlandczyka), pozostaje mi godzić się z takim stanem rzeczy. Tym samym to właśnie nasz wychowanek pozostaje obecnie pierwszym kandydatem do występowania u boku Ferdinanda, który raczej – o ile pozwoli mu na to zdrowie – będzie kierował naszą defensywą. Osobiście jednak wątpię, czy Evans jest postacią, która powinna stanowić o sile naszej obrony. W meczu z Wolverhampton ustrzegł się większych błędów, jednak przyjdzie nam się mierzyć jeszcze z o wiele mocniejszymi ekipami i obawiam się, że wówczas Johny może okazać się zwyczajnie za słaby. Niestety dobre występy dwa sezony temu i brak odpowiedniego progresu to za mało moim zdaniem, aby liczyć na grę w pierwszym składzie.

Jak wiadomo upór Sir Alexa jest wyjątkowo mocny i zazwyczaj nie bierze się z niczego, tak, więc liczę, że będę musiał jeszcze odwołać swoją opinię o Evansie. Jednak gdyby obrany plan się nie powiódł istnieje wciąż bardzo proste, wręcz oczywiste rozwiązanie, którego Szkot zdaje się nie dostrzegać. Wystarczy desygnować do gry w środku Smallinga. O ile w przypadku Jonesa można uznać, że roszady są uzasadnione, bo przekładają się na dobrą grę to uważam, że pozycją wręcz stworzą dla Smallinga jest właśnie centrum obrony. Były piłkarz Fulham nie tylko przez swoje fizyczne podobieństwo do Ferdinanda jest moim odczuciu idealnym partnerem dla Rio. Długotrwała absencja Vidica mogłaby być nawet w pewnym sensie pozytywną okolicznością, która pozwoliłaby młodemu Anglikowi zająć pozycję stopera na dłuższy czas. Taka długotrwała próba z pewnością pozwoliłaby Chrisowi nabrać niezbędnego doświadczenia i wyeliminować niektóre błędy, wynikające z małego doświadczenia, które pojawiały się np. na początku tego sezonu. Wówczas być może przed kolejnymi rozgrywkami to właśnie kapitan Albionu musiałby udowadniać, że to on bardziej zasługuje na miejsce u boku Vidica niż jego młodszy kolega.

Wszystko to niestety obecnie sfera planów i nadziei. W pierwszej kolejności, kontuzja Vidicia, skoro już się przytrafiła, powinna zostać należycie wykorzystana przez młodszych graczy, którzy postarają się udowodnić, że są w stanie zastąpić kapitana. Szczerze mówiąc, to dla nas jako fanów United, powinno być obojętne czy zadanie to wypełni Evans czy Smalling, a być może jeszcze Jones. Ważne, aby drużyna jak najmniej odczuła powstałą absencję. Jeśli ktoś jest skrajnym optymistą, będzie liczył, że Evans ponownie wzniesie się na wyżyny umiejętności i ponownie będzie prezentował formę, z czasów swego chyba najlepszego sezonu, kiedy zastępował kontuzjowanego Ferdinanda. Inni, nastawieni bardziej realistycznie, będą mieli nadzieję, że w środku defensywy pojawi się Smalling lub Jones i udowodni, że tytuły najzdolniejszych obrońców młodego pokolenia na Wyspach nie były nadawane bezpodstawnie.

kontuzje, Manchester United, Nemanja Vidic, Premier League,