Prawdziwa próba charakteru czeka dziś podopiecznych sir Alexa Fergusona. Porażka sprawi, że prócz ligi krajowej jedyną szansą na ugranie czegokolwiek będzie Liga Europejska. Wynikiem remisu będzie niepożądany w obecnej sytuacji kadrowej rewanż. Dobre będzie tylko zwycięstwo. Zwycięstwo, dodajmy, z tym samym zespołem, który niewiele ponad dwa miesiące temu na Old Trafford potrafił rozgromić gospodarzy 6:1.

To spotkanie jest zdecydowanie najważniejszym wydarzeniem piłkarskim weekendu. Wczoraj, w jedynym (prócz tego dzisiejszego) starciu pucharowym dwóch ekip z Premier League Newcastle wygrało z Blackburn. Dziś hitów w Anglii zabraknie. A za granicą? Nawet derby Barcelony nie są w stanie choć w połowie dorównać randze boju na Etihad Stadium.

Sytuacja przedmeczowa – Manchester City

Kontuzje: Mario Balotelli (kontuzja kostki)
Występy wątpliwe: Edin Dżeko (uraz kolana); Samir Nasri (przeziębienie)
Nieobecni: Kolo Toure, Yaya Toure (powołanie do kadry na Puchar Narodów Afryki); Gareth Barry (zawieszenie)

Ostatni mecz: Manchester City 3:0 Liverpool FC
Skład: Hart – Richards, K. Toure, Kompany, Clichy – Milner, Barry – Y. Toure, Silva (76′ Lescott), Aguero (72′ Johnson) – Dzeko
Bramki: S. Aguero 11′; Y. Toure 33′; J. Milner 75′ (karny)

Sytuacja w lidze: 1. miejsce w lidze, 48/60 punktów; bilans bramkowy 56:16

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Nemanja Vidić (pęknięcie więzadła krzyżowego); Fabio (uraz ścięgna podkolanowego); Ashley Young (kontuzja kolana); Michael Owen (naderwanie mięśnia uda); Tom Cleverley (kontuzja kostki); Jonny Evans (uraz łydki)
Występy wątpliwe: Chris Smalling (angina)
Nieobecni: Darren Fletcher (zawieszenie kariery)

Ostatni mecz: Newcastle United 3:0 Manchester United
Skład: Lindegaard – Valencia, Jones, Ferdinand, Evra – Nani, Carrick, Giggs, Park (Hernandez 66′) – Rooney (Anderson 75′), Berbatow (Welbeck 57′)
Bramki: brak

Sytuacja w lidze: 2. miejsce, 45/60 punktów; bilans bramkowy 49:20

Garść statystyk

To już 162. derby Manchesteru, biorąc pod uwagę wszystkie rozgrywki. Jak dotąd 67 razy zwyciężali piłkarze z czerwonej części Manchesteru, pięćdziesiąt razy padł remis, a 44-krotnie Citizens czynili Manchester niebieskim.
United przeważają też, biorąc pod uwagę rozegrane dotąd 8 meczów derbowych w FA Cup – 5 zwycięstw i 3 porażki.

Sir Alex Ferguson stoczył z Manchesterem City 43 pojedynki, z czego 24 z nich wygrał, 10 razy zremisował, a 9 razy musiał pogodzić się z porażką. Sir Alex potykał się z 14 menedżerami klubu zza miedzy. Z ostatnim z nich, Roberto Mancinim, walczył 8-krotnie. Czterokrotnie Ferguson był górą, raz zremisował, a trzykrotnie przegrał. Z jednej strony, to pokonanie City w sezonie 2009/2010 otworzyło drogę Fergusonowi do kolejnego triumfu w Carling Cup czy zdobycia Tarczy Wspólnoty w tym roku, a z drugiej – to właśnie porażka z nimi przeszkodziła w zwycięstwie w ostatnim sezonie w FA Cup.

O ostatnich derbach postaraliśmy się szybko zapomnieć. Jedna bramka straty do przerwy dawała pewne nadzieje. Osłabiła je lekko niepotrzebna czerwona kartka Jonny’ego Evansa, zburzyła druga bramka Mario Balotelliego i ostatecznie pogrzebała bramka Aguero na 3:0.

O odpowiednią dramaturgię postarał się jednak Darren Fletcher. Gdy wszyscy oczekiwali na kolejne gole United, trzy szybkie ciosy wyprowadziło City – dwa gole Edina Dżeko i jeden Davida Silvy ostatecznie upokorzyły gospodarzy, a kibicom gości pozwoliły świętować jeden z największych sukcesów w historii klubu (smutna zatem ta historia…).

Z kolei ostatnie pucharowe starcie obu ekip miało miejsce w sierpniu tego roku. Inaugurujący sezon bój o Tarczę Wspólnoty był świetnym widowiskiem – do przerwy, po bramkach Joleona Lescotta (po dośrodkowaniu z rzutu wolnego) i Edina Dżeko (strzał z dystansu, przepuszczony z niezrozumiałych powodów przed debiutującego w oficjalnym meczu de Geę), niebieska ekipa prowadziła 2:0.

W przerwie jednak sir Alex Ferguson postawił wszystko na jedną kartę, wypuszczając w wir walki trójkę młokosów – Toma Cleverleya, Phila Jonesa i Jonny’ego Evansa. I tym razem przeczucie nie zawiodło Szkota – odmienione Czerwone Diabły szybko wyrównały po golach Chrisa Smallinga (po dośrodkowaniu z rzutu wolnego) i Naniego (magiczna akcja, której piękna nie jest w stanie wyrazić słowami zwykły śmiertelnik). Ostateczny cios wyprowadził ponownie Nani, zapewniając swej ekipie po porywającym widowisku triumf 3:2.

Prognozy

Po raz pierwszy od dawna United nie przystępują do spotkania w roli faworyta. Ciężko powiedzieć, co jest przyczyną – dobra dyspozycja rywala, słaba dyspozycja gości, kłopoty kadrowe czy po prostu perspektywa rozegrania meczu wyjazdowego? W każdym razie, kursy na zwycięstwo gospodarzy (około 2,10) są wyraźnie niższe od tych na wygraną zawodników z Old Trafford (3,50). Równie prawdopodobny co zwycięstwo graczy z diabłem w herbie wydaje się być remis.

Miejmy nadzieję, że podobnie jak w dwóch poprzednich starciach bukmacherzy się pomylą. Przyjemnie byłoby utrzeć nosa na tak wczesnym etapie obrońcom tytułu. Zwycięstwo dałoby także tak potrzebną przewagę psychologiczną w kontekście walki o tytuł i odzyskanie wiary we własne umiejętności po ostatnich niepowodzeniach. Można wręcz stwierdzić, że choć nie jest to mecz ligowy, dla losów mistrzostwa będzie kluczowy.

Wypowiedzi przedmeczowe

Dla mnie [United] wciąż są najlepsi na Wyspach. Mają silny zespół i mistrzowską mentalność, dzięki temu cały czas są na szczycie.

Nie możemy być jak oni. Tworzą historię całe lata, co rok coś zdobywają, nie zrobimy w dwa sezony tego, co oni zrobili przez te wszystkie czasy. Możemy się poprawić i systematycznie przybliżać do nich. Wygraliśmy Puchar Anglii, jak w tym sezonie coś osiągniemy, to będzie dobrze. Ale to wciąż długa droga, by móc się porównywać do nich.

Ważną chwilą dla nas było pokonanie ich w półfinale w zeszłym roku. 6:1 nie daje pełnego obrazu. Było wyrównanie, a potem grali cały czas w 10. To jest kolosalna różnica.

Roberto Mancini

Wątpię, że Yaya Touré nie zagra w niedzielnych derbach. Przypuszczam, że zagra. Nie wiem, jak to dokładnie tam wygląda, nie znam sprawy, ale podejrzewam, że nic się nie stanie, jak wyjedzie w poniedziałek, co spowoduje, że nic nie stanie na przeszkodzie niedzielnemu występowi.

To dotyczy tylko jednego zawodnika i chodzi mi o Yaya Touré, bo występ Kolo nie jest aż tak konieczny dla City. Na ich wyjeździe drużyna jednak wiele nie ucierpi, bo na przestrzeni ostatnich lat kilka zespołów miało w składzie reprezentantów afrykańskich narodowości i nigdy nie odbijało się to na wynikach.

Analizując wyniki, zobaczycie, że Chelsea czy Arsenal nie traciły jakoś wyraźnie więcej punktów w okresie Pucharu Narodów Afryki. Szczerze mówiąc, nie wydaje mi się, aby wyjazd braci Touré miał dla City wielki wpływ w kontekście walki o mistrzostwo.

sir Alex Ferguson

Informacje meczowe

Manchester City – kadra: Hart, Pantilimon, Taylor, Richards, Zabaleta, Savić, Kompany, Lescott, Onuoha, Clichy, Kolarov, Johnson, Nasri, Milner, de Jong, Silva, Aguero, Dzeko

Manchester United – kadra: de Gea, Lindegaard, Amos, Rafael, Jones, Ferdinand, Fryers, Evra, Valencia, Park, Cole, Carrick, Gibson, Anderson, Giggs, Nani, Rooney, Welbeck, Berbatow, Hernandez, Diouf, Keane

Sędzia główny: Chris Foy

Czas i miejsce rozegrania spotkania: 8.01.2011, godzina 14:00 (13:00 czasu miejscowego): Wielka Brytania, Manchester, Etihad Stadium

FA Cup, Manchester City, Puchar Anglii, Video, wideo,

Błękitna lokomotywa rozjeżdża w tym sezonie (prawie) wszystkich na swojej drodze. Na razie jest jeszcze za mało zgrana, by narobić hałasu w Europie, ale jeśli zachowa taki progres, to wydaje się to tylko kwestią czasu. Czy to już ten moment? Czy to już ten dzień, na który czekały pokolenia kibiców Manchesteru City? Czy to już czas odwrócenia ról, czyli moment byśmy to my stali się teraz tym słabszym w mieście, z którego wszyscy się śmieją? Wobec szaleństw jakie wyprawiają piłkarze „The Citizens” i zniżki formy „Czerwonych Diabłów”, której końca nie widać, coraz większa część mojej podświadomości mówi mi, że to najwyższy czas, by bić na alarm!

Gdyby się bliżej przyjrzeć rosnącej potędze „Obywateli”, ma się wrażenie, że gdzieś podobny obrazek już się widziało (a przynajmniej ja mam takie odczucie). Klub stał się silny w „dwie minuty”. Jego mocą są pieniądze zainwestowane przez bogatych burżujów, którzy wydali miliony na wybrany zespół, bo akurat mieli taki kaprys. Ściągają światowych graczy z wyrobioną marką (niekiedy lekko wypalonych), oferując im niewyobrażalne płace, a przy okazji przepłacając przy wykupie o wiele faktyczną wartość. Czy to wszystko razem nie przypomina wam Chelsea sprzed 7-8 lat, gdy stery w „The Blues” obejmował dobrze nam znany Roman Abramowicz? Faktem łączącym oba klub jest też to, że przed „nowymi erami” owe teamy nie zaliczały się do ścisłej czołówki. Jasne, można powiedzieć, że londyńczycy grywali już wcześniej w europejskich pucharach, więc typowym średniakiem nie byli, ale wyczyn z 2002 oku, kiedy to „The Blues” odpadli już w pierwszej rundzie Pucharu UEFA, przegrywając z… norweskim Vikingiem Stavanger, świetnie obrazuje, że daleko im było wtedy do Manchesteru United czy Arsenalu. Czy jednak naszym sąsiadom uda się podobnie jak Chelsea na stałe zagościć „w czubie” tabeli?

Wydaje się, że władze City są zdecydowanie bardziej radykalne w swoich poczynaniach od klubu z Londynu. Paradoksalnie rzec można, że ich transfery poniekąd wyszły na dobre, bo pokazały, że większość dzisiejszych piłkarzy jest pozbawiona jakichkolwiek ambicji i po prostu idą tam, gdzie dadzą więcej, nie zachowując nawet pozoru przywiązania do barw klubowych. Symbolami tego są dla mnie ostatnimi czasy Emmanuael Adebayor (z Arsenalu do City), Samir Nasri (z Arsenalu do City) i Fernando Torres (z Liverpoolu do Chelsea). Wracając do pytania kończącego ostatni akapit: myślę, że świetna dyspozycja MC nie będzie trwała wiecznie i w moim mniemaniu „pomocnikiem” do powrotu „The Citizens” tam, gdzie ich miejsce, czyli środka tabeli, może być nie spadek formy, ale konflikt wewnętrzny pomiędzy zawodnikami, którzy rozpieszczani wysokimi wynagrodzeniami już w zeszłym sezonie napisali prolog do burzy, która prędzej czy później zniszczy siłę tej ekipy.

Na to jednak ani dzisiaj, ani jutro się nie zanosi. Przy ostatniej słabej formie „Czerwonych Diabłów”, których szczytem możliwości stają się wygrane po 1:0 z angielskimi średniakami, baty, jakie sprawiają kolejnym rywalom w Premiership gracze Manciniego, potęgują wrażenie braku formy „naszych” przy jednoczesnej świetnej dyspozycji naszego lokalnego rywala. Szlag trafia człowieka, gdy patrzy na tabelę i widzi, że złota trenerska myśl Alexa Fergusona po nieco ponad 1/3 sezonu przegrywa z arabskimi petrodolarami, których właściciele, jako kluczowa postać w tym klubie (podobnie jak SAF w MU) w porównaniu ze Szkotem nie mają większego pojęcia o futbolu.

Co dalej z sezonem? Pewnie gdyby United, nawet z tą pięciopunktową stratą, wygrywali większość meczów różnicą 2 bramek, bylibyśmy spokojni. Wszak kryzys kiedyś nadejść musi i dotknie nawet „Gwiazdeczki” City. Minimalistyczne wygrane po 1:0 ze Swansea czy Aston Villą, śmieszne porażki, jak choćby ta z Cristal Palace, nie napawają optymizmem przed meczami z najsilniejszymi w Anglii. Miejmy nadzieję, że kryzys minie przed 1/8 Ligi Mistrzów. Aaaa… racja przecież jeszcze nie wiadomo, czy w ogóle w niej zagramy, bo przy takiej dyspozycji United nie skreślałbym jednoznacznie szans Bazylei, która dodatkowo gra u siebie, a z którą mało nie przegraliśmy na Old Trafford.

Pozostaje nam więc chyba tylko nadzieja, że obecna forma w PL Manchesteru City już niedługo przejdzie do historii, a wraz z nią zajmowane przezeń miejsce. Jeśli nie to, chcąc trzeźwo myśleć o obronie tytułu mistrzowskiego, należy wykonać i to już w zimę jakiś głośny transfer, do którego (mam wrażenie) za żadne skarby nie zamierza dopuścić nasz boss…

Manchester City, Premier League,

Szukałem przyczyn, zastanawiałem się… Próbowałem analizować grę, składy, trenera, ustawienia i założenia taktyczne, żeby odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego City najwięcej strzela, gra najładniej, w największym tempie – słowem – najskuteczniej, po mistrzowsku. I co mi z tego wyszło? Rzecz oczywista – skład. Bynajmniej nie chodzi mi jednak o to, że 23-osobowy skład United wart jest mniej więcej tyle, co jedenastka City. Wbrew pozorom, nie w tym rzecz. Wydaje mi się, że szkopuł tkwi gdzie indziej.

Jeśli porównalibyśmy skład City z innymi czołowymi drużynami EPL, zapewne dla ponad połowy piłkarzy grających w błękitnych koszulkach można znaleźć lepszych zmienników. Być może z całej ligi udałoby się zebrać nawet kompletną jedenastkę przewyższającą umiejętnościami drużynę Manciniego. Byłoby to jednak bardzo trudne. Tak czy inaczej – jak wiemy z zeszłych sezonów, nawet naszpikowana gwiazdami z niebotycznymi pensjami drużyna jest do ogrania. Nawet taka drużyna może przestać się liczyć w walce o mistrzostwo kraju z początkiem wiosny. Wydaje się, że niewiele zmieniło się od poprzedniego sezonu, patrząc na wyjściowy skład tej ekipy. Cóż więc powoduje, że City po prostu zdominowali ligę, wygrywając niemal wszystko i to w najbardziej przekonującym stylu? Co trzeba zrobić, jak zbudować i zmotywować drużynę, żeby osiągała średnią powyżej 3 strzelonych bramek na mecz; żeby w każdym meczu, bez względu na przeciwnika, starała się ograć go jak najwyżej, jak najefektowniej i jak najbardziej przekonująco? Co trzeba zrobić, żeby w każdym meczu, wygrywając i będąc spokojnym o punkty i bilans bramkowy, drużyna parła do przodu, wyglądając jak wygłodzony lew goniący za antylopą…? Odpowiedź przyszła mi do głowy dziś – nie trzeba mieć 11 gwiazd – trzeba mieć 23 czy 30 zawodników o bardzo zbliżonych umiejętnościach (nie ważne, na jakim poziomie stoją).

Moim zdaniem klucz to zawartość i szerokość ławki rezerwowych. Jak słusznie zauważył autor tekstu o Evrze sprzed kilku dni, Francuzowi miejsce w składzie „należy się jak psu buda”. Ano właśnie. Mimo dość dużej (jak na swoje możliwości) rotacji w składzie przeprowadzanej przez Fergusona, podstawowa jedenastka United jest przewidywalna i stabilna. Ewentualne zmiany w przeważającej ilości przypadków wynikają z kontuzji. Nie ma więc tej konieczności udowadniania swojej wartości, przydatności. Zawodnicy nie mają potrzeby wykorzystania absolutnie każdego meczu do tego, żeby błysnąć, żeby przekonać do siebie trenera i na dłużej złapać miejsce w składzie. Najważniejsza jest chłodna kalkulacja, punkty i zero z tyłu. Dopóki te założenia są realizowane, więcej się nie liczy. Dlatego któryś z kolei mecz wygrywamy 0:1, strzelając dość szczęśliwie bramkę i robiąc wszystko, żeby dowieźć ten korzystny wynik do końca. Zadziwiające i smutne jest to, że wydaje się, iż piłkarze United nie mają myśli zaprzątniętych tym, żeby pokazać się jak najlepiej, ale tym, żeby nie popełnić błędu. A, jak wiadomo, błędów nie popełnia ten, kto nie ryzykuje.

Jak to wygląda w City? Tam niemal niemożliwe jest wytypowanie wyjściowej jedenastki. Co więcej, tam nie potrzeba kontuzji, żeby Mancini rotował składem. Wydaje się, że City bez problemu złożyłoby dwie, jeśli nie trzy jedenastki i każda z nich mogłaby z powodzeniem walczyć o miejsce w pierwszej czwórce ligi. To jest siła i to w moim odczuciu jest powodem, dla którego gracze w błękicie biegają po boisku z nastrojami, jakby chcieli urwać komuś łeb, żeby tylko wypaść lepiej. Nie można oczywiście lekceważyć faktu, że, grając wśród słabiaków, nawet średniak wygląda na mistrza. W City natomiast nie ma słabiaków. Ba! Nie ma tam nawet średniaków. Wszyscy piłkarze wchodzący w skład naszego sąsiada posiadają niesamowite piłkarskie umiejętności. Co za tym idzie – żeby zostać Man of the Match albo chociaż wyróżnić się na tle innych, trzeba naprawdę wspiąć się na wyżyny swoich umiejętności i rozegrać niemal perfekcyjne zawody.

Dzięki takiej sytuacji City każdy mecz w tym sezonie gra o mistrzostwo. Mancini miał plan i powoli go realizował – zbudować drużynę znakomitości (bo mimo antypatii z powodu reprezentowanych barw, chyba nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie się kłócił, ze w City grają słabi piłkarze), w której nikt nie czuje się bezpieczny; drużynę, w której nie ma zawodnika, któremu cokolwiek „należy się jak psu buda”. Wydaje się, że wreszcie Włochowi udało się zebrać swoją kolekcję Pokemonów, która w szatni przebiera nóżkami, podryguje i wydaje się mówić „wybierz mnie, wybierz mnie!”. Trener ze spokojem i według swoich pomysłów mówi „wybieram Ciebie” do 10 zawodników (Hart jest raczej poza konkurencją, ale nie tylko w City), a oni ruszają w bój na śmierć i życie, biegną wyrywać kręgosłupy, gryźć i drapać, byle tylko mogli zrobić to za tydzień. Jeśli któryś z Pokemonów Włocha zawiedzie, w kolejce czekają już przynajmniej dwie kule, a w nich inne Pokemony gotowe ruszyć na wojnę w imię Błękitnego księżyca.

Co więcej, podobną sytuację w odpowiednio (znacznie) mniejszej skali możemy obserwować w United. To właśnie utwierdziło mnie w przekonaniu, że możliwość gry i, co najważniejsze, trwoga przed utratą tejże jest czynnikiem, który najskuteczniej motywuje piłkarzy. W pewnym momencie zacząłem się zastanawiać, dlaczego w tym sezonie najskuteczniejszymi i najbardziej zaangażowanymi piłkarzami w szeregach United najczęściej byli Jones, Smalling, Young, Cleverley, De Gea, Hernandez, a nawet momentami Welbeck. Jak to możliwe, że mając w składzie tak dobrych piłkarzy, którzy nie schodzą poniżej dobrego poziomu, zachwycamy się młodziakami, którzy ledwo wytarli mleko spod nosa?

I dziś wszystko mi się złożyło – w United jak powietrza brakuje konkurencji. Najlepiej wypadają i najbardziej angażują się w mecz gracze, którzy są najmniej pewni swoich występów, swojej budy. Smalling i Jones wciąż muszą dowieść, że będą lepsi od Vidica i Ferdinanda. Young musi każdorazowo wygryźć ze składu Giggsa. Cleverley musi udowodnić, że może sterować grą drużyny i choćby w minimalnym stopniu zapełnić przepaść, jaką pozostawił po sobie Paul Scholes. Hernandez i Welbeck muszą walczyć między sobą i oczywiście z genialnym Rooneyem, ale też z człowiekiem-zagadką z Bułgarii i szklanym Cudownym chłopcem z Anglii. Wystarczy spojrzeć na mecz z Benfiką – United aż kipieli, żeby wygrać, żeby pokazać się na arenie międzynarodowej, a skład złożony był w lwiej części z młodych graczy, którzy jeszcze walczą o miejsce w drużynie. I to właśnie ci piłkarze zostawiają najwięcej zdrowia na boisku. To właśnie dzięki nim początek sezonu wyglądał tak, a nie inaczej. To dlatego Jones z meczu na mecz zachwyca coraz bardziej. Tak samo Smalling, kiedy gra.

W United nikt nie znajduje się przez przypadek. Znakomita większość tych piłkarzy ma niesamowite umiejętności piłkarskie. Na boisku potrzeba jednak jeszcze czegoś – odporności na stres. Część diabłów jej nie ma i spala się pod presją. Ci powinni opuścić United. W ich miejsce powinni przyjść piłkarze, którzy niekoniecznie muszą kosztować niebotyczne pieniądze i być bohaterami swoich reprezentacji czy obecnych klubów od lat. Muszą za to mieć jedną bardzo ważną, kluczową wręcz cechę – muszą stanowić realne zagrożenie dla obecnych graczy United, posiadając podobne umiejętności i odporność na stres; muszą od początku włączyć się do rywalizacji o miejsce w składzie na swojej pozycji i sprawić, że nasze ubrane w czerwień Pokemony też będą chciały mordować tylko po to, żeby móc grać, pokazywać się ludziom, trenerowi klubu, trenerowi reprezentacji swojego kraju i „ekspertom”.

Rywalizacji nam trzeba. Budy należy spalić!

Dlaczego?, Inni, Manchester City, Manchester United,

0:1 „Gdybyśmy grali jedenastu na jedenastu, to wygralibyśmy ten mecz”

„Gdybyśmy grali jedenastu na jedenastu, to wygralibyśmy ten mecz” – powiedział po meczu z Arsenalem manager Manchesteru City, Roberto Mancini. Jest to wypowiedź z 24 października 2010 roku. Obywatele przegrali wtedy na City of Manchester Stadium 0:3. W czwartej minucie tego spotkania Dedryck Boyata otrzymał czerwoną kartkę z powodu faulu taktycznego, którego dopuścił się jako ostatni obrońca na Marouane Chamakhu.

Pamiętam, że byłem zszokowany ilością pomeczowych komentarzy piłkarzy, kibiców oraz ekspertów (a także, jeżeli mnie pamięć nie myli, również trenerów innych drużyn Premier League), w których pogląd ten zyskiwał na uznaniu. Absolutnie pomijam to, że obrońca Niebieskich osłabił swój zespół, zanim jego koledzy w ogóle mieli możliwość udowodnienia swojej wyższości nad rywalami. Boyata słusznie otrzymał czerwoną kartkę i zgodnie z przepisami musiał opuścić boisko. Jestem zadeklarowanym przeciwnikiem gdybania w piłce nożnej. Nie ma przecież stuprocentowej pewności, że nawet gdyby arbiter jawnie nie egzekwował reguł gry, to jego drużynie udałoby się zdobyć gola i zwyciężyć ekipę Kanonierów. Moje pierwsze spostrzeżenie po derbach ewidentnie związane jest z Manchesterem City, ale sprowadza się do tego, że pocieszający jest sposób, w jaki nie tłumaczą katastrofalnego występu ludzie związani z United.

Niewątpliwie czerwona kartka dla Jonny’ego Evansa miała wpływ na rozmiar porażki, ale chyba nikomu nie przyszło do głowy, aby po niedzielnym blamażu błaźnić się twierdząc, że gdyby nie prawidłowa decyzja sędziego, to pokonalibyśmy (lub chociażby moglibyśmy pokonać) naszych przeciwników. Idąc jednak za przykładem i posługując się logiką zaprezentowaną przez włoskiego szkoleniowca The Citizens: „Gdyby Manchester City rok temu przeciwko Arsenalowi grał jedenastu na jedenastu, to United wygrałoby z nimi ostatnią rywalizację”.

0:2 Dzień Świra, czyli Balotelli Show

O dniu konia mówi się w sytuacji, gdy któremuś z piłkarzy wychodzi na boisku praktycznie wszystko. Zawodników o urodzie wierzchowca widziałem kilku, a choć Balotelli nie jest jednym z nich, długo wahałem się, jak zatytułować drugi pomeczowy wniosek.

Fani młodego Włocha powiedzą, że jest on piłkarzem niepokornym, antagoniści Ghańczyka nazwą go natomiast debilem, niezaprzeczalnie jest to jednak bardzo dobry zawodnik. Ten dwudziestojednolatek może być uważany za świra, ponieważ nie tylko lubi prowokować (dlaczego zawsze on?), ale też nie popisuje się inteligencją, nieumiejętnie zakładając treningowy śliniaczek czy szokuje wszystkich, biorąc udział w październikowym obchodzeniu sylwestra we własnym domu na obrzeżach Manchesteru.

Gdy Edin Džeko meldował się na murawie w miejsce Super Mario, wydawało się, że to właśnie czarnoskóry zdobywca dwóch bramek bezkonkurencyjnie zostanie uznany najlepszym graczem meczu. Zmieniło się to za sprawą postawy Davida Silvy, który zdobywając w końcówce gola, przypieczętował bardzo udane zawody i chyba jednak najbardziej zasłużył na to wyróżnienie. Nie można jednak umniejszać wkładu Balotelliego, ponieważ nie tylko dwukrotnie wpisał się on na listę strzelców, ale też sprowokował Evansa do faulu, po którym pochodzący z Irlandii Północnej obrońca musiał opuścić boisko. Można więc uznać, że były gracz Interu Mediolan był tym zawodnikiem, który ustawił mecz i przechylił szalę zwycięstwa na drużynę z niebieskiej części Manchesteru. Należy on obecnie do szerokiego grona najlepszych napastników na świecie i udowodnił, że jest w stanie zastąpić Carlosa Téveza jeszcze do niedawna niezastąpionego w ataku The Citizens.

0:3 Galácticos, czyli przede wszystkim nie stracić bramki

Wszyscy, którzy piłką nożną interesują się nie od wczoraj, pamiętają nieodłącznie kojarzoną z Realem Madryt politykę sprowadzania najdroższych (a w założeniu najlepszych) piłkarzy świata, zwaną powszechnie „Galácticos”. Doskonale znana jest im również obiegowa opinia mówiąca o tym, że przyczyną upadku tej „wspaniałej” idei było nadmierne skupienie się na sile ofensywnej drużyny, całkowicie zapominając o defensywie. Słabość tej koncepcji wypunktowała Barcelona, która z mozołem wypracowywała swoją wizję niekończących się podań od jednego zawodnika do drugiego, który po wymienieniu „klepki” z trzecim, otworzy drogę do bramki czwartemu, a ten odegra do drugiego, aby ten mógł asystować trzeciemu przy zdobyciu czwartej bramki w meczu, znanej jako „tiki-taka”.

Również największe zespoły na Wyspach doczekały się skojarzeń, które przychodzą do głowy milionom ludzi na całym świecie, gdy tylko wypowiadane są takie nazwy jak Manchester United, Chelsea czy Arsenal. Czerwone Diabły od lat (i dziewiętnastu tytułów mistrza Anglii) nie bez sukcesów pracują na to, aby gra ekipy z Old Trafford zorientowana była przede wszystkim na pragmatyzm i odniesienie zwycięstwa (niezależnie od tego czy to za sprawą wychowanków, czy gwiazd sprowadzanych za 30 milionów funtów). Pewnie jeszcze przez wiele lat drużyna Romana Abramovicha traktowana będzie jak jego kosztowna zabawka, do której sprowadza sobie drogich (chociaż niekoniecznie wartościowych) piłkarzy. Kanonierzy przestali w tym sezonie prezentować miłą dla oka piłkę, do której tak długo nas przyzwyczajali, ale wciąż będą uchodzić za przedszkole, w którym Arsène Wenger nieustannie (obniżając granicę minimalnej liczby lat wymaganych od swoich podopiecznych) próbuje uzyskać zespół o jak najniższej średniej wieku.

Właściciele Manchesteru City sięgnęli po pomysł Florentino Péreza i nie owijając w bawełnę, kupują sukcesy, sprowadzając najlepszych piłkarzy na świecie. Szanse na to, że im się powiedzie i niedługo ich drużyna będzie uważana za najwspanialszą ze wszystkich są znaczne, ponieważ wystrzegają się błędu popełnionego przez królewskich i budują zespół w oparciu o znakomitych graczy defensywnych. Micah Richards, Kolo Touré, Aleksandar Kolarov, Gaël Clichy czy chociażby Nigel de Jong to zawodnicy, którzy śmiało mogą grać w drużynie liczącej się w Lidze Mistrzów. Vincent Kompany i Yaya Touré należą natomiast do światowej czołówki i nie jestem w stanie wskazać klubu, dla którego nie byliby oni wzmocnieniem. Mogąc ustalić skład, mając zawodników tak doskonałych w destrukcji, Mancini jest w stanie desygnować do gry taką jedenastkę, w której kreatywni, ofensywni piłkarze nie będą musieli martwić się o dziurawą obronę, a mając pełne pole do popisu zawsze zdołają coś strzelić.

1:3 „Gdyby Darren Fletcher był piłkarzem City”

„Gdyby Darren Fletcher był piłkarzem City, nie mieściłby się tam nawet na ławkę” – padło w jednym z pomeczowych komentarzy zamieszczonych na Redlogu i nie sposób jest mi się z tym nie zgodzić, że w tym tkwi właśnie problem United.

Oczywiście nie mam nic przeciwko Szkotowi. Doceniałem niesamowitą formę, w jakiej znajdował się w sezonie 2008/09 i zdaję sobie sprawę z tego, jak olbrzymią stratę ponieśliśmy, gdy w wyniku czerwonej kartki nie mógł zagrać w finale Ligi Mistrzów w Rzymie. Niestety od tego czasu nie prezentuje się on już tak fantastycznie i niechętnie muszę przyznać rację mojemu bratu, który dwa i pół roku temu (gdy ja byłem zachwycony umiejętnościami Fletchera i uważałem go za defensywnego pomocnika światowej klasy) nie wiedział w Darrenie nic nadzwyczajnego.

Ale problem nie dotyczy tylko kapitana The Tartan Army. Nie dotyczy nawet samej linii pomocy, gdzie na przydatność Andersona i Michaela Carricka zarówno w defensywie, jak i w kreowaniu gry można liczyć z dwojakim szczęściem, gdzie Ji-Sung Park i Ryan Giggs nie są (poza meczami, które coraz częściej stanowią nieliczne wyjątki) w stanie stanowić realnego zagrożenia pod bramką przeciwników, a Tom Cleverley uważany za jedynego gracza będącego w stanie rozruszać skostniały środek pola, ma rozegranych tak mało meczów, że zupełnie niewiadomo, czy nie spali się, gdy rywalizacja będzie się toczyć o naprawdę wielką stawkę.

Kłopoty dotykają także naszą defensywę, choć na szczęście Ferguson zdaje sobie sprawę z nieustannych problemów zdrowotnych dwójki naszych etatowych stoperów i od dłuższego czasu inwestuje w młodych, zdolnych zawodników mogących w przyszłości stanowić barierę nie do przejścia. Niestety zarówno braciom da Silva jak i Evansowi, Smallingowi czy w końcu Jonesowi brakuje co najmniej doświadczenia (a niewykluczone, że również umiejętności), aby stać się światowej klasy obrońcami. Gdy dodamy do tego Evrę, który od dłuższego czasu sprawuje się coraz to gorzej aniżeli lepiej, otrzymamy sytuację, w której okazuje się, że mamy po prostu zbyt słabą kadrę jak na klub, który pretenduje do miana najlepszego, i który walczy o największe trofea.

Kolorowo nie jest również w napadzie, gdzie poza Rooneyem nie ma piłkarza, który siałby prawdziwy postrach wśród rywali. Dimitar Berbatov i Michael Owen grają niezwykle rzadko i nie strzelają bramek na zawołanie, a młodym Javierowi Hernándezowi i Danny’emu Welbeckowi brakuje ogrania i regularności.

Zdaję sobie sprawę, że od dawien dawna panuje opinia, jakoby skład United był niewystarczająco mocny, a mimo to Czerwone Diabły zdobywają nieustannie kolejne trofea. Dotychczas jednak sir Alex reagował na zagrożenia i w obliczu zmieniającego się obrazu footballu dostosowywał Manchester do najnowszych i najbardziej surowych standardów, np. komercjalizując przygotowania do sezonu, wprowadzając nowe ustawienia taktyczne czy też wydając krocie na nowych zawodników. Nieubłaganie zbliża się więc pora na kolejny wstrząs, ponieważ na naszym podwórku rośnie nam przeciwnik pretendujący do miana bezkonkurencyjnego niczym Barcelona w europejskich pucharach.

1:4 Serce drużyny

Jeżeli od 2002 roku kiedy to podczas Mistrzostw Świata David Seaman wpuścił gola po wykonywanym przez Ronaldinho rzucie wolnym z 38 metrów, wstawienie Anglika na bramkę zwiastuje rychłą utratę jakiejś kuriozalnej bramki, to Joe Hart najwyraźniej nie jest angielskim goalkeeperem.

Jakkolwiek źle by to nie brzmiało, David de Gea był jednym z najlepszym graczy Red Devils podczas derbów. W ogóle po słabym początku kariery na Old Trafford od jakiegoś czasu generalnie Hiszpan broni dobrze (ma 41, czyli najwięcej w lidze, wybronionych strzałów na bramkę), a ponieważ wydaje się, że aklimatyzacja na Wyspach przebiega prawidłowo, to najprawdopodobniej przez przynajmniej kilka najbliższych lat to właśnie jego będziemy oglądać w bluzie z numerem 1 w Manchesterze United.

Jest dwóch bramkarzy, których słusznie obok Edwina van der Sara przez lata wymieniało się w gronie najlepszych – są to Iker Casillas i Gianluigi Buffon. Ponieważ nawet wobec przejścia Holendra na emeryturę, żadnego z nich nie wyobrażałem sobie broniącego dostępu do naszej bramki, to nie jest to możliwe tym bardziej teraz, w obliczu, zdaje się zakończonego (mniejszym bądź większym, ale) sukcesem, odmłodzenia na tej newralgicznej pozycji. Mimo to jest na świecie dwóch znakomitych, młodych i niezwykle utalentowanych piłkarzy, których chciałbym zobaczyć między naszymi słupkami – chodzi o Wojtka Szczęsnego oraz wspomnianego wcześniej Joe Harta.

Anglik dłużej od naszego rodaka ogrywa się, grając na najwyższym poziomie, a po dwóch niezwykle udanych sezonach, w Birmingham City i Manchesterze City, jest on moim zdaniem na najlepszej drodze, aby być wymienianym jednym tchem wśród takich sław jak Peter Schmeichel i Oliver Kahn.

1:5 Catenaccio w wydaniu Manchesteru City

Mancini najchętniej zagrzewając drużynę do ataku, krzyczałby: „defensywa!”.

5 stycznia bieżącego roku Manchester City Roberto Manciniego nauczony porażką z własnego stadionu, postawił na iście włoską taktykę i obronił bezbramkowy remis z Arsenalem. Po tym spotkaniu wiecznie-noszący-szal-w-klubowe-barwy manager powiedział: „Wolę zostać wygwizdanym na koniec [meczu], a wrócić do domu z jednym punktem, niż [zaprezentować ofensywne nastawienie i wrócić] z trzema straconymi bramkami”, po czym dodał: „Według kibiców gości byliśmy nudni? To nie jest dla mnie ważne. Kiedy grasz tutaj [na Emirates Stadium] przeciwko Arsenalowi, to może być tak, że Arsenal gra lepiej od ciebie i masz prawo się bronić. To jest piłka nożna”.

Odkąd sięgam pamięcią, Włoch zawsze prezentował postawę „byle nie przegrać”. Niestety desygnując do defensywy nawet siedmiu graczy z pola, bo głównym celem wystawionych w pomocy Touré, Barry’ego i Milnera było to, aby nie dopuścić do utraty gola (widoczne szczególnie przez pierwszych 20 minut gry), Mancini musiał wystawić przynajmniej trzech ofensywnie usposobionych piłkarzy, a to niestety wystarczyło w niedzielę na pokonanie United. Manager City nawet jakby chciał wszystkie mecze bezbramkowo remisować, to klasa zawodników oddelegowywanych do akcji ofensywnych (David Silva, Sergio Agüero, Mario Balotelli, Samir Nasri, Edin Džeko czy chociażby nieszczęsny Carlos Tévez) sprawia, że nasi „hałaśliwi sąsiedzi” jeszcze długo nie przestaną strzelać bramek seriami.

1:6 Kupa

Przyznaję się bez bicia, że szóstej bramki nie widziałem, bo byłem zrobić kupę. Jeżeli kiedyś nie będziecie chcieli oglądać, jak Wasz zespół się pogrąża (lub będziecie spieszyć się na pociąg powrotny z Krakowa do Wrocławia) – pójdźcie za moim przykładem i idźcie szybko zrobić kupę.

Darren Fletcher, Joe Hart, Manchester City, Manchester United, Mario Balotelli, Roberto Mancini,

1. Przełomowym momentem niedzielnego spotkania była niewątpliwie czerwona kartka dla Jonny’ego Evansa. Wyrzucenie Irlandczyka z boiska tuż po przerwie zburzyło cały plan gry zespołu, przygotowywany przez sir Alexa na drugie 45 minut. Szkot był zmuszony do przemeblowania ustawienia drużyny, przez co została ona wybita z rytmu i nie potrafiła się przeciwstawić rozpędzonemu City. Wprawdzie momentami Czerwone Diabły potrafiły przetrzymać piłkę na połowie gości i kilka razy zagrozić bramce Harta, ale w miarę upływu czasu przewaga jednego zawodnika stawała się coraz bardziej widoczna, co ostatecznie przełożyło się na 3 bramki podopiecznych Manciniego strzelone już w doliczonym czasie gry. Pretensje do Evansa wydają się więc być jak najbardziej uzasadnione, tym bardziej, że gdyby, zamiast faulować, pozwolił Balotelliemu pognać samotnie na bramkę De Gei, wciąż pozostawałoby sporo czasu, żeby odrobić nawet tak dużą stratę.

2. Jednym z nielicznych jasnych punktów w szeregach United był Darren Fletcher. W pierwszej połowie Szkot pokazał się z bardzo dobrej strony, biorąc na siebie ciężar rozgrywania akcji (Anderson po raz kolejny nie zachwycił), co wychodziło mu całkiem nieźle. Kilka razy przytomnie rozrzucał piłkę na skrzydła, a straty czy nieprzemyślane podania zdarzały mu się niezwykle rzadko. Po czerwonej kartce dla Evansa wychowanek Czerwonych Diabłów musiał przenieść się na prawą obronę, gdzie również spisał się bez zarzutów, by po zmianach przeprowadzonych przez sir Alexa ponownie powrócić do środka pola i przypieczętować swój przyzwoity występ przepiękną bramką. Wydaje się, że Fletcher na dobre zapomniał już o swoich zdrowotnych problemach i jest coraz bliżej powrotu do formy, jaką cieszył wszystkich kibiców United w poprzednich sezonach.

3. Szczególnie zawiedziony swoją postawą w niedzielnym spotkaniu powinien być Nani. Portugalczyk, który w ostatnim czasie znajdował się w wysokiej formie, tym razem zawiódł na całej linii i nie potrafił w żaden sposób wejść w mecz. Bardzo często tracił piłkę, w dogodnych sytuacjach dokonywał złych wyborów (irytować mogły zwłaszcza jego niecelne dośrodkowania) i kompletnie nie radził sobie z dobrze dysponowanym Gaelem Clichym. Jeżeli dodamy do tego rzadkie wspomaganie Smallinga w obronie, to otrzymamy naprawdę kiepski występ skrzydłowego United i nikogo nie może dziwić decyzja Fergusona o zdjęciu go z boiska już w 65. minucie. Pozostaje tylko liczyć, że był to chwilowy spadek formy i już w następnej kolejce ponownie zobaczymy Naniego w jego najlepszej dyspozycji.

4. O drugiej połowie potyczki z City jak najszybciej będą chcieli zapomnieć defensorzy United. Nie potrafili oni sobie poradzić z atakami gości i to głównie przez błędy tej formacji De Gea musiał tak często wyjmować piłkę z siatki. Najsłabiej z całej czwórki zaprezentował się Patrice Evra, którego raz po raz ogrywał nie tylko Milner, ale także prawy obrońca The Citizens, Micah Richards. Nie lepiej wyglądała gra pary Rio Ferdinand – Chris Smalling, na ich barki spada zwłaszcza wina za bramki Dzeko i Slivy zdobyte już w doliczonym czasie gry. Wydaje się, że po takim występie Alex Ferguson nie będzie dłużej zwlekał i wprowadzi do pierwszego składu powracającego po kontuzji Nemanję Vidicia. Obecność charyzmatycznego kapitana Czerwonych Diabłów wydaje się w tym momencie koniecznością i powinna pomóc inny zawodnikom w powrocie do dobrej dyspozycji.

5. Pojedynek z podopiecznymi Manciniego był kolejnym w ostatnim czasie, podczas którego mistrzowie Anglii mieli spore kłopoty ze stwarzaniem sytuacji podbramkowych. Widać to było szczególnie na początku pierwszej połowy, kiedy Diabły zdominowały gości, ale mimo zepchnięcia rywali do defensywy i posiadania piłki przez spory okres czasu, nie potrafiły zagrozić bramce Harta. Dość powiedzieć, że pierwsze celne uderzenie podopieczni Fergusona oddali dopiero po upływie pół godziny gry, a do końca meczu angielski bramkarz City musiał interweniować jedynie cztery razy. Wynika to głównie ze spadku formy Andersona i braku Toma Cleverley’a, którzy w pierwszych meczach tego sezonu dowodzili grą United. Wówczas ataki zespołu były bardziej zróżnicowane i przeprowadzane w dużo szybszym tempie, co znacznie utrudniało prace obrońcom przeciwnika. Jednak gdy zabrakło młodego Anglika, Czerwone Diabły powróciły do stylu z zeszłego sezonu, który jest dużo bardziej statyczny i opiera się głównie na dobrej grze skrzydłowych. Gdy w niedzielę Nani spisał się słabiej, a Young po niezłym początku znacznie przygasł, gospodarze stracili wszystkie ofensywne argumenty i nie potrafili stworzyć sobie wystarczającej ilość groźnych okazji pod bramka City.
Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Manchester City, Manchester United, Premier League, Premiership,

Trzeci weekend października obrodził w spotkania derbowe – piątkowy wieczór upłynął pod znakiem Wielkich Derbów Śląska, wczoraj zaś uwagę przykuwały derby Zagłębia Ruhry i derby West Midlands. Dziś zaś, poza najbardziej oczekiwanym starciem, miejsce mieć będą miały także „małe” derby Londynu, w których QPR zagra z Chelsea.

Dzisiejsze derby są w zasadzie jedynym hitem tej kolejki Premier League. Nie oznacza to jednak, że nie trzeba zwracać uwagi na starcia innych kandydatów do tytułu mistrzowskiego. Tak więc, wczoraj Liverpool rozwiał pogłoski głoszące, że przeszedł metamorfozę pozwalającą mu na walkę o zwycięstwo w lidze, remisując u siebie z Norwich, a dziś, prócz wspomnianego już meczu Chelsea, na boisko wybiegnie też Tottenham (wyjazd na Ewood) i Arsenal (ze Stoke na Emirates).

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Rafael (wybity bark); Tom Cleverley (uraz kostki)
Występy wątpliwe: Ryan Giggs (kontuzja uda)

Ostatni mecz ligowy: Liverpool FC 1:1 Manchester United
Skład: de Gea – Smalling, Ferdinand, Evans, Evra – Young (Nani 69′), Jones (Hernandez 76′), Fletcher, Giggs, Park (Rooney 69′) – Welbeck
Bramki: J. Hernandez 81′

Sytuacja w lidze: 2. miejsce, 20/24 punkty; bilans bramkowy 25:6

Sytuacja przedmeczowa – Manchester City

Występy wątpliwe: Carlos Tevez (kara dyscyplinarna)

Ostatni mecz ligowy: Manchester City 4:1 Aston Villa Birmingham
Skład: Hart – Richards (K. Toure 64′), Kompany, Lescott, Clichy – De Jong, Barry, Johnson (Hargreaves 77′), Y. Toure (Silva 64′), Milner – Balotelli
Bramki: M. Balotelli 27′; A. Johnson 47′; V. Kompany 52′; J. Milner 70′

Sytuacja w lidze: 1. miejsce, 22/24 punkty; bilans bramkowy 27:6

Garść statystyk

To już 161. derby Manchesteru, biorąc pod uwagę wszystkie rozgrywki. Jak dotąd 67 razy zwyciężali piłkarze z czerwonej części Manchesteru, pięćdziesiąt razy padł remis, a 43-krotnie Citizens czynili Manchester niebieskim. Biorąc zaś pod uwagę jedynie derby rozgrywane w Premier League, uwidacznia się jeszcze bardziej przewaga United – wygrywali oni bowiem 17 razy, przy 6 remisach i 5 porażkach.

Sir Alex Ferguson stoczył z Manchesterem City 42 pojedynków, z czego 24 z nich wygrał, 10 razy zremisował, a 8 razy musiał pogodzić się z porażką.

Sir Alex potykał się z 14 menedżerami klubu zza miedzy. Z ostatnim z nich, Roberto Mancinim (który, notabene, dziś przeżyje swój setny mecz w roli bossa Citizens), walczył 7-krotnie. Czterokrotnie Ferguson był górą, raz zremisował, a dwukrotnie przegrał. Z jednej strony, to pokonanie City w sezonie 2009/2010 otworzyło drogę Fergusonowi do kolejnego triumfu w Carling Cup czy zdobycia Tarczy Wspólnoty w tym roku, a z drugiej – to właśnie porażka z nimi przeszkodziła w zwycięstwie w ostatnim sezonie w FA Cup.

Ostatnie starcie obu ekip miało miejsce w sierpniu tego roku. Inaugurujący sezon bój o Tarczę Wspólnoty był świetnym widowiskiem – do przerwy, po bramkach Joleona Lescotta (po dośrodkowaniu z rzutu wolnego) i Edina Dżeko (strzał z dystansu, przepuszczony z niezrozumiałych powodów przed debiutującego w oficjalnym meczu de Geę), niebieska ekipa prowadziła 2:0.

W przerwie jednak sir Alex Ferguson postawił wszystko na jedną kartę, wypuszczając w wir walki trójkę młokosów – Toma Cleverleya, Phila Jonesa i Jonny’ego Evansa. I tym razem przeczucie nie zawiodło Szkota – odmienione Czerwone Diabły szybko wyrównały po golach Chrisa Smallinga (po dośrodkowaniu z rzutu wolnego) i Naniego (magiczna akcja, której piękna nie jest w stanie wyrazić słowami zwykły śmiertelnik). Ostateczny cios wyprowadził ponownie Nani, zapewniając swej ekipie po porywającym widowisku triumf 3:2.

Prognozy

Mimo, że patrząc na ostatnią dyspozycję zespołu, faworytem wydawać by się mogło City, bukmacherzy bez cienia wątpliwości typują United do zwycięstwa w dzisiejszym pojedynku. Odzwierciedlają to kursy oscylujące wokół 2.20, przy kursach około 3.40 na remis i 3.70 na porażkę. Miejmy nadzieję, że typy te potwierdzą się – nie można jednak wykluczyć rozwiązania odwrotnego.

Patrząc obiektywnie – delikatna przewaga zarysowuje się jednak po stronie United. Przy minimalnie gorszych umiejętnościach czysto piłkarskich, równie ważna jest przewaga własnego stadionu i determinacja. Tego drugiego graczom sir Alexa Fergusona brakować nie zwykło, zaś to pierwsze również będzie po stronie graczy w czerwonych koszulkach. Trzymajmy więc kciuki, by po wyrównanym i trzymającym do samego końca w napięciu starciu móc świętować ponowne uczynienie Manchesteru czerwonym!

Wypowiedzi przedmeczowe

Ten mecz może mieć znaczenie na koniec sezonu. W końcu to mecz za sześć punktów. To on stworzy różnicę na korzyść zwycięskiego teamu. Jest to jednak wczesne stadium sezonu i ewentualną stratę będzie można nadrobić. Nie ma co do tego wątpliwości. Wiemy, że w razie niepowodzenia, możemy świetną formą w drugiej części rozgrywek zamazać ewentualną porażkę.

sir Alex Ferguson

Obecnie przewaga United nad nami jest naprawdę niewielka. Uważam, że przez ostatnie dwa miesiące pracowaliśmy bardzo solidnie i zmniejszyliśmy dystans do United. United są zespołem, który każdego roku coś wygrywa – Premier League, Champions League lub FA Cup. To dla nich normalne. United mają jedną rzecz, której nam wciąż brakuje – potrafią wygrywać, nie grając porywającego futbolu. To jest ich siła. Jednak sądzę, że jesteśmy w stanie utrzymać się wciąż na szczycie. Musimy tylko naprawdę ciężko trenować. Możemy spaść na drugie lub trzecie miejsce, lecz najważniejsze jest, aby cały czas mieć bliski kontakt z liderem.

Roberto Mancini

Manchester City spisuje się bardzo dobrze, poprawili swoją grę, jednak w moim przekonaniu, wszystko zależy od nas. Nie lekceważymy żadnej drużyny, nigdy nie zakładamy, że przeciwnik nie podda się bez walki. Oni radzą sobie świetnie, lecz uważam, że drużyna tak doświadczona jak United lepiej wie, jak wygrywać ze swoimi rywalami. Musimy być w 100% przygotowani, ponieważ obie ekipy chcą za wszelką cenę zwyciężyć. To bardzo ważne spotkanie dla nas, miasta i fanów obu drużyn. Manchester City jest liderem w tabeli, a United zawsze dąży przecież do zajmowania miejsca na szczycie. Czeka nas bardzo, bardzo ważny pojedynek i mam nadzieję, że zdobędziemy trzy punkty.

Javier Hernandez

Jeżeli chodzi o taktykę United to myślę, że powinni ostro grać w środku pola. To pozwoli im na dominację i prowadzenie gry. Oczywiście należy uważać na brutalne faule, ale jeżeli gracze sir Alexa Fergusona ich unikną, to zwyciężą w tym meczu. Nie sądzę, że będzie to mecz łagodny, obie drużyny chcą wygrać za wszelką cenę. United będzie chciało pokazać, że City nadal jest tą drugą drużyną w Manchesterze. Jeśli podopieczni Manciniego wygrają, to będziemy świadkami niesamowitej walki o tytuł. Od tego meczu wiele więc zależy, obie ekipy chcą wygrać, a nam, kibicom, pozostaje tylko oglądać ten mecz, który na pewno będzie bardzo emocjonujący.

Roy Keane

Informacje meczowe

Manchester United – kadra: de Gea, Lindegaard, Amos; Smalling, Jones, Ferdinand, Vidić, Evans, Evra, Fabio; Valencia, Nani, Fletcher, Carrick, Anderson, Giggs, Park, Young; Rooney, Hernandez, Welbeck, Berbatow, Owen

Manchester City – kadra: Hart, Taylor, Pantilimon; Richards, Zabaleta, Savić, Kompany, K.Toure, Lescott, Onuoha, Kolarov, Bridge, Clichy; Cunningham, Silva, Johnson, Barry, Hargreaves, de Jong, Y.Toure, Milner, Nasri; Dżeko, Aguero, Balotelli

Sędzia główny: Mark Clattenburg
Sędziowie liniowi: Simon Beck i Stephen Child
Sędzia techniczny: Howard Webb

Czas i miejsce rozegrania spotkania: 23.10.2011, godzina 14:30 (13:30 czasu miejscowego); Wielka Brytania, Manchester, Old Trafford

Bramki

Manchester City, Manchester United, piłkarskie derby, Premier League, wideo,

Obecnie możemy zaobserwować właśnie jeden z takich przypadków. Sprawa dotyczy Teveza – argentyńskiego czarodzieja, wspaniałego ojca, piłkarza, odpowiedzialnego człowieka i znakomitego skrzypka. Cała akcja została podobno zorganizowana przez kibiców obu drużyn przy wsparciu jednej z firm bukmacherskich i polega ona na niczym innym, jak wspólnym wyrzuceniu koszulki wyżej wspomnianego jegomościa do kontenerów na śmieci, ustawionych przed Old Trafford i Etihad Stadium. Dostępne będą dwie opcje wyrzucania – jedną jest kontener czerwony, dla kibiców United, drugą niebieski – dla sympatyków City. Pozbywając się koszulki z numerkiem 32, nikt nie straci ciężko zarobionych pieniędzy, bo organizatorzy akcji zadbali o to, by każdy biorący w niej udział otrzymał w zamian inną.
A co się stanie z wszystkimi wyrzuconymi trykotami? Nie, nie zostaną one zniszczone. Polecą sobie do Argentyny i trafią do różnego rodzaju organizacji charytatywnych.

Cała akcja, nosząca nazwę Trash your Tevez shirt!, jest dla mnie bardzo fajnym zobrazowaniem stwierdzenia, że nic nie jednoczy tak dobrze jak wspólny wróg. Mam oczywiście świadomość tego, iż za 3 dni nikt o niej nie będzie specjalnie pamiętał oprócz płaczącego Carlosa, a kibice nadal będą skakali sobie do gardeł, wspominając niedzielne spotkanie, ale mimo wszystko fajnie jest czasem zorganizować coś takiego i z nieco innym nastawieniem podejść do meczu.

A sam Tevez? Pewnie się nawet na Old Trafford nie pojawi, pewnie w najbliższym czasie opuści brytyjską piłkę i już do niej nie wróci. Ale czy komukolwiek jest go szkoda? Czy ktokolwiek będzie za nim tęsknił? Pewnie znajdzie się parę takich osób, bo wiadomo – złym piłkarzem to on nie jest i nie był. Natomiast o jego osobowości, sposobie postępowania wobec obu klubów i ich kibiców, nikt chyba za wielu dobrych słów nie wypowie.

Jednym słowem, a właściwie czterema – ma chłop za swoje.

Carlos Tevez, Manchester City, Manchester United,

»Owen Hargreaves w City – pomyśl zanim ciśniesz kamień

Zawsze miałem Owena za piłkarza z prawdziwą klasą. Imponowała mi jego wola walki, chęć pokazania światu, że wszyscy, którzy przedwcześnie go skreślają, są w błędzie. Pamiętałem jego wspaniałego gola z Arsenalem, jego karnego w finale LM, którego bezbłędnie wykonał w ciężkim dla zawodnika momencie, bowiem zaraz po pudle Ronaldo. Przykro było mi, kiedy klub podziękował mu za współpracę, jeszcze bardziej przykro zrobiło mi się, kiedy przeczytałem, że nowym pracodawcą Owena będzie Manchester City. Z początku byłem tą informacją zszokowany i oburzony, w końcu przejście do największego rywala zawsze budzi negatywne emocje, ale byłem w stanie to zrozumieć, piłkarz musi działać pragmatycznie; Hargo nigdy nie deklarował miłości do klubu, nie był wychowankiem, więc tę gorzką pigułkę, jaką stanowiło przejście do rywala zza miedzy byłem w stanie przełknąć. Owen z szanowanego i lubianego przeze mnie piłkarza stał się personą zupełnie neutralną. Myślałem, że to już koniec tej historii, ale jak pokazują ostatnie dni, bardzo możliwe, że to dopiero początek…

Czułem się jak królik doświadczalny – słowa, które padły z ust Owena Hargreavesa podczas wywiadu dla brytyjskiej telewizji Sky Sports, wywołały w ostatnich dniach lawinę kontrowersji i emocji. Piłkarz wylał w tej rozmowie z dziennikarzami wszystkie swe żale, zarzucając klubowym sztabowcom medycznym niekompetencję i eksperymentalizm, którego zdaniem Owena dopuszczali się względem jego osoby. Ponadto twierdził, że w ligowym spotkaniu z Wolverhampton został wystawiony, pomimo że zgłaszał wcześniej problemy ze ścięgnem uniemożliwiające mu bieg. Całość doprawił komentarzem w tonacji „mimo wszystko uważam United za wielki klub”, tak jakby chciał osłodzić kibicom United swą prowokacyjną i kontrowersyjną wypowiedź. Ten socjotechniczny zabieg nie zwiódł jednak klubu i menedżera, którzy postanowili walczyć o swe dobre imię. Zaczęło się od wypowiedzi Sir Alexa Fergusona, który stwierdził, że sztabowi medycznemu naszego klubu nie można nic zarzucić, co więcej, zdaniem Szkota, wysoki poziom medyków i rehabilitantów to jedna z głównych przyczyn pasma licznych sukcesów Czerwonych Diabłów. Wkrótce po tej konferencji klub wydał oświadczenie, w którym stwierdził, że jest zawiedziony i rozczarowany komentarzami Owena Hargreavesa, które ten udzielił po środowym meczu. Dodatkowo podkreślono, że Manchester United zapewniał piłkarzowi najlepszą z możliwych opiekę medyczną, a w komentarzach Anglika nie ma krzty prawdy. Taka dwubiegunowa sytuacja może wpędzić w konsternację – „komu wierzyć?”. Ja murem stoję za stanowiskiem klubu. Warto moim zdaniem podkreślić fakt, że przez kilka ostatnich lat Hargo mógł wielokrotnie zabrać głos w sprawie swojej kuracji, ale tego nie robił, czy nie dziwne wydaje się więc to, że tuż po przejściu do ‘obozu wroga’ składa tego rodzaju deklaracje? Chyba pan H. użył jednak zbyt grubych nici do uszycia swojej wypowiedzi.

Myślę, że wielu kibiców, tak jak ja, czuje się przez Anglika oszukana. Nie tym, że przeszedł do Manchesteru City, nie tym, że klub ładował pieniądze w jego leczenie i rehabilitacje, nie mając z tego żadnego pożytku, ale tym, że piłkarz nie potrafi zachować elementarnego szacunku dla naszego zespołu, a w szczególności dla sztabu medycznego, który robił wszystko by mu pomóc, a został przez niego tak nieelegancko potraktowany. Jak nazywa się człowieka, który jednego dnia mówi, że dla zespołu byłby w stanie grać nawet za darmo, a drugiego potrafi oczernić go do tego stopnia, że sam klub musi to prostować? Kłamca? Pozer? Carlos Tevez? Chyba to ostatnie określenie jest najbardziej trafne. Miejmy nadzieję, że Hargo się zreflektuje i przeprosi, bo jeśli nie, to naprawdę niewiele będzie różniło go w moich oczach od argentyńskiego snajpera.

Manchester City, Owen Hargreaves,

» Oh, Owen Hargreaves…
» Czy Owen Hargreaves wróci?

Zaskoczenie, niedowierzanie, złość, zawód, irytacja, złorzeczenie et cetera, et cetera… Większość fanów United zapewne dobrałoby sobie kilka z wymienionych rzeczowników w celu określenia swoich uczuć. Czytacie jednak słowa człowieka, który nierzadko znajduje się poza obowiązującą linią i otaczającymi trendami.

Tak naprawdę tylko pierwsze z powyższych uczuć znalazło się w mojej głowie. Jeszcze wczoraj nie wpadłbym na to, iż po niemłodego już, acz niezwykle szklanego i niepewnego przyszłości Owena zgłosi się bogate City. Roberto Mancini, owszem, stara się nie popełniać błędów Romana Abramowicza, ale osoba tego defensywnego pomocnika nie pasowała mi do The Citizens tak z powodu ich stylu, jak i prezentowanego poziomu. 30-letni rekonwalescent podpisujący kontrakt z ekipą z pierwszej czwórki – dajcież spokój! A jednak.

W świecie sportu niespodzianki się zdarzają nie tylko na boisku. Przywyknęliśmy do tego, lecz co począć z takim fantem? Zdecydowanie odradzam odruchowe myślenie, sugerowałbym za to postawienie się w miejscu głównego zainteresowanego.

Zacznijmy od tego, że to nie Hargo chciał opuszczać Czerwonych Diabłów. Jakkolwiek brutalnie by to nie zabrzmiało, to klub z Old Trafford po wyłożeniu sporych sum na leczenie Anglika nie wyraził chęci przedłużenia współpracy. Tym samym Owen stał się wolnym zawodnikiem oczekującym jednego – okazji do powrotu do gry. United nie zdecydowało się tego zaoferować, zrobił to kto inny, więc pretensji w tym przypadku mieć nie powinniśmy.

Owen wykazał, jak bardzo jest głodny gry. Jego filmiki na Youtube ukazujące ćwiczenia sprawnościowe miały za zadania udowodnić światu, iż Anglik się nie rozleciał i działa bez zarzutu. Było to zjawisko prawie tak smutne, jak zapomniana nieco broszura Owena – unaocznia jednakże determinację piłkarza w dążeniu do osiągnięcia obranego celu. Skoro po tylu przeżyciach nadarza się okazja, nic dziwnego nie znajduję w jego decyzji.

Nie takie osobistości w historii reprezentowały United, by jakiś czas później zasilić szeregi odwiecznego wroga. Jedna z głównych legend Old Trafford – Carlos Tevez Denis Law – w błękitnych barwach nawet strąciła Diabłów do drugiej ligi. W nie tak odległej historii duński bramkarz Peter Schmeichel również przywdziewał trykot z Orłem na piersi, za co Gary Neville odmówił podania mu ręki. Hargo nigdy nie zbliżył się do statusu obu panów, ba, nie ma na koncie solennych zapewnień o wiecznej wierności czerwonej koszulce, jak było to w przypadku Wayne’a Rooneya. Los chciał, iż Wazzę przekonano do pozostania u nas, natomiast Hargreavesowi nie pozwoliło na to zdrowie. Warto się na niego za to obrażać?

Krzywdzącym i absurdalnym zarzutem jest na pewno posądzenie Anglika o chciwość. Nie sądzę, by City oferowało niepewnemu nabytkowi kolosalne pieniądze. Tam też kasę trzymają kapitaliści wiedzący, iż nikły popyt na kota w worku pociąga za sobą małe koszta i nie ma sensu przepłacać. Zresztą nawet jeśli by tak było – to jest wyłącznie sprawa pomiędzy Hargo a jego pracodawcami, a uzyskane środki mogą posłużyć pomocnikowi do załatania ewentualnej dziury budżetowej po inwestycji we własne zdrowie. Poza tym, jeśli wierzyć słowom samego zawodnika (z czym kłopotu nie mam) – zaoferował on grę dla United przez calutki sezon za darmo, byle tylko pozwolono mu zostać. Tak nie robi skąpiec, który zmienia klub, bo gdzie indziej dadzą mu więcej. Owen przeszedł tam, gdzie znajdzie możność zaistnienia w światowym futbolu.

Zwieńczenie poszukiwań Owena Hargreavesa jest oczywiście dalekie od wymarzonego. Żal poczuję w sercu, gdy zobaczę byłego pomocnika United przybranego w błękit. Szkoda, że Hargo wylądował właśnie tam; potrafię się jednak cieszyć, iż Opatrzność dała mu jeszcze jedną szansę. Oby ją wykorzystał bez szkody dla lepszej strony Manchesteru.

» Śledzimy ostatnie godziny letniego okienka transferowego 2011!

Manchester City, Owen Hargreaves, transfery,

Przy drugiej bramce można czepiać się Michaela Carricka lub Nemanji Vidicia, którzy dopuścili Edina Dzeko do strzału, i którzy ponoszą z Davidem de Geą współodpowiedzialność za straconą bramkę, natomiast przy pierwszym golu dla City trudno mówić jednak o jakiejkolwiek współodpowiedzialności, lecz niestety tylko i wyłącznie o winie młodego Hiszpana. Oczywiście gra cały zespół, zwycięża, zdobywa bramki i również je traci, ale jak to mówią „futbol to gra błędów”, a błędu niewątpliwie dopuścił się David de Gea.

Mimo szerzącej się krytyki w obronę Hiszpana wzięli między innymi legenda bramki Czerwonych Diabłów, Peter Schmeichel oraz klubowy kolega de Gei, Chris Smalling:

- Myślę, że to jest wielki absurd, aby ludzie krytykowali go zaledwie po jednym występie. Każdy w tym kraju zawsze dostaje szansę na poprawę, więc dlaczego teraz miałoby tak nie być?

- Właśnie z takich rzeczy uczysz się najwięcej. W drugiej połowie popisał się już kilkoma dobrymi paradami. Poza tym dobrze jest wiedzieć, że nie załamał się tą sytuacją.

Moje futbolowe zboczenie objawia się między innymi tym, że codziennie poświęcam trochę czasu na czytaniu wszelkich informacji w internecie dotyczących futbolu, począwszy od stron www poszczególnych klubów piłkarskich, przez blogi sportowe moich znajomych, do polskich i zagranicznych portali związanych z piłką nożną. Naturalnie po meczu pomiędzy oboma Manchesterami pojawiło się wiele newsów dotyczących tego spotkania, wychwalających determinację piłkarzy Sir Alexa Fergusona, widowiskowość meczu (ah, cóż to było za spotkanie!), jak również poświęcających sporo uwagi Davidowi de Gei, który stał się głównym winowajcą straty dwóch goli przez United. Z reguły nie czytam forów czy też komentarzy internautów pod newsami. Mimo to, będąc na polskiej stronie Arsenalu, zwróciłem uwagę na „głosy” londyńskich kibiców pod informacją o rozstrzygnięciu spotkania o Tarczę Wspólnoty. Przeglądając komentarze byłem mocno zaskoczony tym, co czytałem: „De Gea to cienias!”, „United przepłaciło za de Geę.”, „Nasz Wojtek jest o wiele lepszy.”, „Słaby ten de Gea.”, „Dobrze, że chociaż bramkarza mają słabego”. Od razu pomyślałem sobie: „Zazdroszczą nam i tyle!”. Wszedłem więc na portal poświęcony Manchesterowi United, ciekaw co o meczu i postawie Davida de Gei myślą fani Czerwonych Diabłów. Byłem w szoku, gdyż większość udzielonych komentarzy na temat byłego bramkarza Atletico Madryt była podobna do tych, które przeczytałem na stronie internetowej Arsenalu Londyn.

Z całym szacunkiem do wszystkich internautów, bez względu na podziały klubowe, zastanawiałem się do cholery, kto pisze takie komentarze? Jak można wysnuwać takie wnioski po jednym spotkaniu? Czy są oni zaślepieni jedynie ligą angielską i nie oglądali nigdy żadnego meczu Atletico Madryt z udziałem de Gei? A może są to sklerotycy, którzy zapomnieli, jak młody Hiszpan bronił w spotkaniach Ligi Europejskiej? Moje oburzenie sięgało zenitu, lecz starałem się tłumaczyć sobie, że jest to internet, gdzie przecież każdy jest panem swojej klawiatury.

Nie będę się spierał, że de Gea nie jest winny straconych bramek w spotkaniu z City, gdyż byłoby to z mojej strony niepoważne, nieobiektywne i wręcz głupie, lecz mam zamiar bronić piłkarza, który według mnie jest obecnie nieoszlifowanym diamentem wśród brylantów Sir Alexa Fergusona. Chłopak ma obecnie dwadzieścia lat i jest zdobywcą Mistrzostwa Europy U-17 i U-21 oraz srebrnego medalu Mistrzostw Świata U-17 z reprezentacją Hiszpanii. Mało? Więc dodam, że zdobył Ligę Europejską i Superpuchar Europy z Atletico Madryt. Co więcej we wszystkich wymienionych rozgrywkach David de Gea był postacią wiodącą. Przypadek? Nie, talent! Talent, na którym poznał się Sir Alex Ferguson i na zakup którego nie szczędził gotówki.

Wydaje się, że wydane prawie £18 000 000 na transfer Hiszpana na Old Trafford mogą okazać się problemem, zastanawiam się jednak, czy bardziej dla obecnego bramkarza numer jeden Manchesteru United, czy też kibiców, którzy, widząc jak w przypadku spotkania o Tarczę Wspólnoty błędy de Gei, nie będą mogli odżałować wydanych przez klub funtów. Naście milionów przeznaczonych na dwudziestoletniego golkipera robi przecież wrażenie. Oczekiwania przed nadchodzącym sezonem wobec Hiszpana są wielkie. Wydaje się, że zastąpienie Edwina van der Sara w bramce United jest niemal niemożliwe, a przecież jeszcze ta kwota transferu…

David de Gea trafił do najmocniejszej ligi świata, gdzie gra na przedpolu jest równie ważna jak na linii bramkowej, na której notabene Hiszpan jest znakomity. W Premier League, w odróżnieniu do Primera Division, mało kto stara się wejść z piłką do bramki, a o strzałach z dystansu czy też częstych wrzutkach i grze siłowej de Gea mógł przekonać się już w spotkaniu z Manchesterm City. Aklimatyzacja w nowym klubie, lidze musi potrwać i nie jest procesem prostym, szczególnie, że ma się dopiero dwadzieścia lat i całe dotychczasowe życie spędziło się w ojczystym kraju. Hiszpan obok Wojtka Szczęsnego jest obecnie najmłodszym podstawowym golkiperem swojego zespołu w całej lidze angielskiej, a co więcej jednym z najbardziej utytułowanych.

Przed nadchodzącym sezonem jestem optymistą, biorąc pod uwagę Manchester United i Davida de Geę. Jak to mówią „pierwszy raz boli” i zapewne zabolał Hiszpana. Wierzę jednak, że w nadchodzących spotkaniach de Gea wyciągnie wnioski z popełnionych błędów, a doświadczenie z ligi hiszpańskiej i europejskich pucharów przełoży się na grę w Premier League.

PS A co negatywnych komentarzy internautów na temat nowego bramkarza Manchester United zapraszam tych wszystkich do obejrzenia tegoż oto filmiku:

Atletico Madryt, David De Gea, Manchester City, Manchester United, Premier League, Primera Division, Sir Alex Ferguson,