Nie tylko to jednak zaprząta dziś głowy Brytyjczykom. Wciąż nierozstrzygnięta pozostaje walka o dwa (a może tylko jedno? – powiedziała Chelsea) miejsca premiujące awansem do Ligi Mistrzów. W korespondencyjnym boju zmierzą się Arsenal, Tottenham i Newcastle. Najtrudniejsze wyzwanie zdają się mieć ci ostatni – wyjazd z Evertonem, który trzeba wygrać (i liczyć na potknięcia obu rywali). Ci drudzy grają u siebie z Fulham – nawet przy zwycięstwie będą musieli liczyć na nieudane spotkanie Arsenalu lub Chelsea (w finale Ligi Mistrzów). Ci pierwsi mają sytuację najbardziej komfortową – po zwycięstwie nad West Bromem będą mogli już świętować.

Także emocjonująco zapowiadają się losy spadku. Dwa punkty – to różnica między osiemnastym Boltonem a siedemnastym QPR. Grające na wyjeździe ze Stoke Kłusaki potrzebują więc zwycięstwa, przy porażce londyńczyków. Inaczej ujmując – utrzymanie Boltonu niemal na pewno (istnieją jeszcze bilanse bramkowe, dziś obracające się wokół liczby osiem – United muszą wygrać ośmioma bramkami więcej niż City, Bolton potrzebuje ośmiobramkowego zwycięstwa przy remisie QPR) oznaczać będzie mistrzostwo Manchesteru City (i w żadnym wypadku nie vice versa). Tak więc i ten mecz jest niejako powiązany z losami mistrzostwa – jak bardzo podopieczni Owena Coyle’a będą w stanie zmobilizować rywali Citizens?

Sytuacja przedmeczowa – Sunderland AFC

Kontuzje: Kieron Richardson, Sebastian Larsson (przepuklina pachwinowa); Wes Brown, Marcos Angeleri (kontuzja kolana)
Występy wątpliwe: Connor Wickham (uraz stopy)

Ostatni mecz: Fulham FC 2:1 Sunderland AFC
Skład: Mignolet – O’Shea, Turner, Kilgallon (Campbell 71′), Bardsley – Gardner, Cattermole, Colback, McClean – Ji (Bendtner 60′), Sessegnon
Bramki: P. Bardsley 34′

Sytuacja w lidze: 11. miejsce w lidze, 45/111 punktów; bilans bramkowy 45:45

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Anderson (naderwanie ścięgna podkolanowego); Nemanja Vidić (pęknięcie więzadeł krzyżowych); Danny Welbeck, Jonny Evans, Paul Pogba (kontuzja stopy); Chris Smalling (naderwanie pachwiny)
Występy wątpliwe: Michael Owen (uraz mięśnia uda); Michael Carrick
Nieobecni: Darren Fletcher (zawieszenie kariery)

Ostatni mecz: Manchester United 2:0 Swansea City
Skład: de Gea – Jones, Ferdinand (Rafael 88′), Smalling, Evra – Valencia, Carrick, Scholes (Cleverley 68′), Young – Rooney (Berbatow 79′), Hernandez
Bramki: P. Scholes 28′; A. Young 41′

Sytuacja w lidze: 2. miejsce w lidze, 86/111 punktów; bilans bramkowy 88:33

Garść statystyk

Oba zespoły zmierzą się dziś ze sobą po raz 133. Jak dotąd, 57 spotkań wygrali United, 37 razy remisując i 39 razy przegrywając. Bilans bramkowy tych spotkań to 229:198 na korzyść United. Znacznie uboższa jest historia ich starć w Premier League. Tutaj bojów stoczono ledwie 21 – z 15 zwycięsko wyszli United, 5 razy dzieląc się punktami i jedynie raz przegrywając. Bilans bramkowy tych meczów to 43:12 na korzyść United, co pozwala przy okazji zauważyć, że bilans bramkowy meczów rozegranych poza Premier League wychodzi na zero.

Po raz ostatni Manchester United przegrał ligowy mecz z Sunderlandem w marcu 1997 roku. Wówczas to obrońca tytułu mistrzowskiego przegrał na Roker Park z późniejszym spadkowiczem 2:1. Inne wyjazdowe starcia także nie były dla United łatwą przeprawą – pamiętamy choćby bezbramkowy remis z ubiegłego sezonu, czy mecz sprzed trzech lat, kiedy po raz drugi zabłysnąć musiał Federico Macheda. Z kolei na Old Trafford ostatnio układało się nieco lepiej – triumf w tym sezonie na 25-lecie pracy sir Alexa Fergusona za sprawą samobójczego trafienia Wesa Browna i zwycięstwo w Boxing Day sezon wcześniej.

W Sunderlandzie gra obecnie aż 5 byłych zawodników Manchesteru United. Jest to czwórka wychowanków: Wes Brown, John O’Shea, Phil Bardsley i Fraizer Campbell oraz przybyły do szkółki jako 17-latek z West Hamu Kieran Richardson. Cała piątka regularnie wybiega na boisko, i choć dziś pierwszy i ostatni z powodu kontuzji nie zagrają, można liczyć, że co najmniej dwóch byłych Diabłów ujrzymy dziś na murawie. Pozostaje się zastanowić, jak zareagują w obliczu szansy obdarowania swego byłego klubu mistrzostwem.

44 lata temu, kiedy Manchester United sięgał po swój pierwszy Puchar Europy, także przed ostatnią kolejką jedynie bilans bramkowy dzielił United i City. W ostatniej kolejce ci pierwsi także mierzyli się z Sunderlandem. Niestety mimo bramki George’a Besta spotkanie zakończyło się porażką 2:1, zaś City po wyjazdowym zwycięstwie nad Newcastle po raz ostatni jak dotąd wznieśli w górę puchar za mistrzostwo Anglii. Miejmy nadzieję, że tym razem historia się nie powtórzy.

Prognozy

Bukmacherzy jednogłośnie stawiają na United – kursy wynoszące około 1,40 na ich zwycięstwo w opozycji do kursów wynoszących około 7,00 na ich porażkę jasno dają to do zrozumienia. Jednak, jeżeli podopieczni sir Alexa Fergusona są faworytami, to jak nazwać Manchester City? Patrząc na stawki (1,15 na zwycięstwo oraz 19,00 na porażkę), pytanie wydaje się być jak najbardziej na miejscu.

Nie przeszkadza to jednak w posiadaniu najważniejszego atrybutu kibica – nadziei. Czy okaże się ona słuszna, przekonamy się przez długie dwie godziny. Feta czy oczekiwanie następnego sezonu? Póki co, pozostaje nam tylko nerwowo spoglądać w kierunku Wysp Brytyjskich.

Wypowiedzi przedmeczowe

Do Sunderlandu jedziemy z szansą wygrania ligi i to nie będzie łatwa podróż. W ostatniej kolejce zdarzało nam się wygrywać mistrzostwa, ale także je przegrywaliśmy. Wiemy, co to za wyzwanie. QPR potrzebują jednego punktu. Jeżeli spadną, wywrze to na nich ogromny wpływ. Niektórzy zawodnicy trafią na listę transferową, innym obetnie się sporą część pensji. Ale dla nas nie będzie to miało znaczenia, jeżeli nie wygramy. Musimy się skupić na swoim – to nasze zadanie.

sir Alex Ferguson

Rio [którego bratem jest właśnie grający w QPR Anton - przyp. Intel] zadzwonił do mnie, prosząc o przysługę. My jednak przede wszystkim będziemy grali dla siebie. Koncentruje się tylko na dobrej grze dla swojego klubu i wiemy, że mamy pewne zadanie do wykonania. Musimy wywalczyć chociaż ten jeden punkt. Wierzę w swoich klubowych kolegów i wiem, że wszystko jest możliwe. Jeżeli zdobędziemy korzystny rezultat i skorzysta na tym Rio oraz United, to wtedy będę zachwycony. Jeśli jednak oni nie wygrają, a my się utrzymamy, to też będę bardzo, bardzo szczęśliwy. City teraz ma dobry okres gry, ale my się tak łatwo nie poddamy.

Anton Ferdinand

Jeśli nie zdobędziemy tytułu, na pewno będzie to bolesne. Jednak zawsze wracamy do gry. Po porażce będziemy musieli się poprawić, jeśli chcemy odzyskać tytuł. Dlatego spróbujemy powalczyć już za rok. Zaczniemy sezon tylko z myślą o zwycięstwie. Na razie jednak musimy się skoncentrować na dniu dzisiejszym. Nie będzie łatwo, ale jeśli strzelimy jako pierwsi, to może fani City zaczną siać nerwowość na stadionie. Kiedy jesteś zdenerwowany, wtedy zagrania nie są takie jakbyś tego chciał. Dlatego musimy zrobić wszystko, aby pokonać Sunderland.

Patrice Evra

Relacja wideo

Czas i miejsce rozegrania spotkania: 13.05.2012, godzina 16:00 (15:00 czasu miejscowego); Wielka Brytania, Sunderland, Stadium of Light

Manchester City, Premier League, Premiership, Queens Park Rangers, Sunderland, Video, wideo,

Na długo przed meczem zastanawiałem się, co siedzi w głowie sędziwemu Szkotowi i co planuje on na to spotkanie. Wiedziałem, że skład, który desygnuje do boju w tym spotkaniu będzie zaskakujący, jednak to co Ferguson wymyślił, było dla mnie ogromnym szokiem. Niezwykle doświadczony trener poddał mecz jeszcze przed jego rozpoczęciem. Tak, taka jest prawda i trzeba o tym powiedzieć otwarcie. Wystawienie takiego, a nie innego składu tak właśnie należy traktować. Zachodzę w głowę, co kierowało Fergusonem przy wyborze zawodników na to starcie i nie potrafię znaleźć sensowego wytłumaczenia podjętych przez niego decyzji.

Posyłając do boju tych zawodników, manager Czerwonych Diabłów skazał ich na porażkę. Pozbawił swojego zespołu wszelkich atutów ofensywnych, które pozwoliłyby na podjęcie walki z rywalem zza miedzy. Patrząc na skład United odniosłem nieodparte wrażenie, a z pewnością zabrzmi to co najmniej dziwnie, że Ferguson nie chciał wygrać tego pojedynku.

Park? Koreańczyk po raz ostatni na boisku pojawił się prawie półtorej miesiąca temu. W tym miejscu pytam się, dlaczego, po co nagle Ji-Sung wskakuje do składu i to w tak ważnym spotkaniu? Przecież ten zawodnik ma coraz mniej do zaoferowania. Determinacja oraz wola walki nie zrekompensują braków technicznych tego zawodnika w spotkaniu z tak groźnym rywalem. Jones? Dlaczego na ławce sadzany jest Rafael, który nie dość, że w defensywie grał solidnie, to jeszcze wspaniale współpracował z Valencią? Przecież Phil w drugiej części sezonu jest cieniem zawodnika, nad którym się tak zachwycaliśmy. Anglik niemal w każdym spotkaniu, w którym wystąpił po nowym roku prezentował się fatalnie. Giggs? Z całym szacunkiem za to, czego Walijczyk dokonał, ale w jego obecnej dyspozycji powinien on się znaleźć co najwyżej na ławce rezerwowych.

Nie można na spotkanie z tak klasowym zespołem, który w dodatku w środku pola ma takiego zawodnika jak Yaya Toure, wystawić dwóch prawie 40-latków, a także zawodnika, który nie daje swojemu zespołowi nic prócz naliczenia na licznik przebiegniętych bez celu kilometrów. Skoro sir Alex chciał zagęścić środek pola, to należało z przodu ustawić taki tercet, który będzie w stanie przebić się przez szyki defensywne rywala, a nie będzie biernie przyglądał się temu, jak rywal wymienia między sobą podania.

Tak naprawdę to dziś mimo tej porażki kibice Czerwonych Diabłów wciąż mogli być w dobrych nastrojach, jednak ich ulubieńcy roztrwonili ośmiopunktową przewagę z potęgami ligi zespołami niżej notowanymi. Czy jest jeszcze nadzieja dla czerwonej strony Manchesteru? Oczywiście, że jest, póki piłka w grze wszystko się jeszcze może zdarzyć, jednak czy United w tym sezonie zasłużyło na to by po 38. kolejkach Barclays Premier League znaleźć się na szczycie tabeli? Zdecydowanie nie. Jednak jeśli City jakimś cudem przepuści to, co sobie wywalczyło, oznaczać będzie to tylko, że niebieska część Manchesteru tym bardziej na ten tytuł nie zasłużyła.

Manchester City, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson,

Chyba nikt nie ma wątpliwości, że ten mecz jest najistotniejszym spośród rozgrywanych w ramach 36. kolejki Premier League. Do walki o miejsce w Lidze Mistrzów ponownie dołączył Tottenham (zwycięstwo połączone z porażką Newcastle), utrzymanie niemal zapewniło sobie Wigan (triumf 4:0 z wspomnianymi Srokami), kosztem niemal pewnego spadku Blackburn. O dołączenie do Wolves powalczą też Bolton i QPR – w tej kolejce lepiej wypadli ci pierwsi.

To był jednak przede wszystkim weekend goli. Średnia bramek na mecz to ponad 3,77, a mieliśmy przecież takie perełki, jak starcie Wolverhampton ze Swansea, zakończone wynikiem 4:4. Największy udział w tych zdobyczach mieli Luis Suarez i Fernando Torres – obaj hiszpańskojęzyczni zawodnicy trafiali trzykrotnie. Pozostaje pytanie, czy wielkiego strzelania uświadczymy też dziś…

Sytuacja przedmeczowa – Manchester City

Ostatni mecz: Wolverhampton Wanderers 0:2 Manchester City
Skład: Hart – Zabaleta, Kompany, Lescott, Clichy – Silva (de Jong 59′), Y. Toure, Barry, Nasri (K. Toure 86′) – Tevez (Johnson 75′), Aguero
Bramki: S. Aguero 27′; S. Nasri 74′

Sytuacja w lidze: 2. miejsce, 80/105 punktów; bilans bramkowy 87:27

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Anderson (naderwanie ścięgna podkolanowego); Nemanja Vidić (pęknięcie więzadeł krzyżowych); Anders Lindegaard, Paul Pogba (kontuzja stopy)
Występy wątpliwe: Michael Owen (uraz mięśnia uda)
Nieobecni: Darren Fletcher (zawieszenie kariery)

Ostatni mecz: Manchester United 4:4 Everton FC
Skład: de Gea – Rafael, Evans, Ferdinand, Evra – Valencia (Hernandez 90‘), Carrick, Scholes (Jones 87‘), Nani – Rooney, Welbeck
Bramki: W. Rooney 41′, 70′; D. Welbeck 57′; Nani 61′

Sytuacja w lidze: 1. miejsce, 83/105 punktów; bilans bramkowy 86:32

Garść statystyk

To już 163. derby Manchesteru, biorąc pod uwagę wszystkie rozgrywki. Jak dotąd 68 razy zwyciężali piłkarze z czerwonej części Manchesteru, pięćdziesiąt razy padł remis, a 44-krotnie Citizens czynili Manchester niebieskim. Biorąc zaś pod uwagę jedynie derby rozgrywane w Premier League, uwidacznia się jeszcze bardziej przewaga United – wygrywali oni bowiem 17 razy, przy 6 remisach i 6 porażkach.

Sir Alex Ferguson stoczył z Manchesterem City 44 pojedynki, z czego 25 z nich wygrał, 10 razy zremisował, a 9 razy musiał pogodzić się z porażką. Potykał się on z 14 menedżerami klubu zza miedzy. Z ostatnim z nich, Roberto Mancinim (który, notabene, dziś przeżyje swój setny mecz w roli bossa Citizens), walczył 9-krotnie. Pięciokrotnie Ferguson był górą, raz zremisował, a trzykrotnie przegrał. Z jednej strony, to pokonanie City w sezonie 2009/2010 otworzyło drogę Fergusonowi do kolejnego triumfu w Carling Cup czy zdobycia Tarczy Wspólnoty w tym roku, a z drugiej – to właśnie porażka z nimi przeszkodziła w zwycięstwie w ostatnim sezonie w FA Cup.

W tym sezonie już trzykrotnie oba zespoły mierzyły się na boisku. Inaugurujący sezon bój o Tarczę Wspólnoty był świetnym widowiskiem – do przerwy, po bramkach Joleona Lescotta (po dośrodkowaniu z rzutu wolnego) i Edina Dżeko (strzał z dystansu, przepuszczony z niezrozumiałych powodów przed debiutującego w oficjalnym meczu de Geę), niebieska ekipa prowadziła 2:0.

W przerwie jednak sir Alex Ferguson postawił wszystko na jedną kartę, wypuszczając w wir walki trójkę młokosów – Toma Cleverleya, Phila Jonesa i Jonny’ego Evansa. I tym razem przeczucie nie zawiodło Szkota – odmienione Czerwone Diabły szybko wyrównały po golach Chrisa Smallinga (po dośrodkowaniu z rzutu wolnego) i Naniego (magiczna akcja, której piękna nie jest w stanie wyrazić słowami zwykły śmiertelnik). Ostateczny cios wyprowadził ponownie Nani, zapewniając swej ekipie po porywającym widowisku triumf 3:2.

Wiele emocji dostarczyło też drugie starcie – na Old Trafford. Tym razem niestety mowa raczej o smutku i złości – historyczna porażka 6:1 co prawda nie do końca odzwierciedliła sytuację na boisku, ale jednak poważnie odmieniła dalsze losy sezonu. Od tego momentu bowiem strata United powiększyła się o jeden, bonusowy punkt – bilans bramkowy.

Z kolei trzeci mecz, rozegrany początkiem stycznia tego roku na Etihad Stadium zakończył się triumfem United. Szybkie trzy bramki ustawiły spotkanie, i choć grające w dziesiątkę City zdołało doprowadzić do rezultatu kontaktowego, Czerwone Diabły z debiutującym na nowo Paulem Scholesem miału powody do radości.

Prognozy

Dziś, odmiennie od starcia październikowe, za faworyta uznaje się City. Stawki rozkładają się podobnie – na gospodarzy stawki wynoszą około 2,20, na gości zaś około 3,30. Miejmy nadzieję, że i tym razem bukmacherzy pomylą się w swych przewidywaniach.

Ciężko orzec, kto zwycięży, jak przystało na starcie tej rangi. Obie drużyny przez cały sezon nie dawały drugiej za wygraną, ciągle walcząc o mistrzostwo. Całoroczne wysiłki mogą zostać dziś zniweczone w decydującym starciu – porażka City praktycznie wyklucza ich z gry, remis stawia w korzystnym świetle United, zaś triumf gospodarzy to im daje nieznacznie większe szanse na mistrzostwo. Na wybór spośród trzech opcji pozostaje nam tylko czekać.

Wypowiedzi przedmeczowe

Jeśli sprzątniemy United tytuł, będzie to moje największe osiągnięcie. To przecież Anglia, najmocniejsza liga świata. Dla włoskiego menadżera wygranie Premier League to większy prestiż niż wszystko inne. To przebiłoby moje dotychczasowe osiągnięcia. Czuję, że to dzisiejsze spotkanie to najważniejszy mecz w moim życiu.

Roberto Mancini

Jeżeli City wygrają to spotkanie, to prawdopodobnie tytuł będzie należeć do nich. Jeżeli my wygramy, jesteśmy silnym faworytem. Ale my nie jedziemy na Etihad, by upewnić się, że nie przegramy. Prezentujemy dobrą wyjazdową formę, a oni dobrze spisują się u siebie. To nie ma jednak znaczenia. To jest mecz jedyny w swoim rodzaju. Wszyscy będą im pomagać. Spodziewamy się jednak tego i nie jest dla nas czymś niezwykłym. Byliśmy już na Anfield, czy na Emirates. Tam tez atmosfera jest zabójcza. Tu będzie jedynie tak samo.

sir Alex Ferguson

United zawsze byli lepsi i mieli powody do radości. To świetna okazja na zamianę ról. Grałem przeciwko nim od drużyn do lat 14 i zawsze byliśmy lepsi. Młodzi zawodnicy od samego początku traktują mecze tych drużyn jako wielkie widowiska. Każdy tutaj chce zwycięstwa nad United, to byłoby coś wielkiego dla nas wszystkich.

Micah Richards

Do końca sezonu trzy kolejki, a my idziemy łeb w łeb. Nie ma żadnych wątpliwości, że to będą największe derby w ostatnich czasach. Zdajemy sobie sprawę, że to wielki mecz, ale jako piłkarz United, jesteś do tego przyzwyczajony. Musimy jednak upewnić się, że przygotowaliśmy się prawidłowo, że jesteśmy gotowi. Jeśli wygramy, będziemy w doskonałej sytuacji.

Ryan Giggs

Informacje meczowe

Sędzia główny: Andre Marriner

Czas i miejsce rozegrania spotkania: 30.04.2012, godzina 21:00 (20:00 czasu miejscowego); Wielka Brytania, Manchester, Etihad Stadium

Relacja wideo

Manchester City, Premier League, Premiership, Video, wideo,

Z angielskiej czołówki tylko Manchester United i Arsenal na pewno nie zmienią latem trenera. Z drugiej strony nie jest powiedziane, że zajdą jakiekolwiek roszady. Mimo to kibice i dziennikarze swoje wiedzą.

Mimo świetnych wyników, najpoważniejszym kandydatem do wymiany zdaje się być Roberto di Matteo. Szwajcarski reprezentant Włoch miał być tylko chwilowym wypełnieniem luki po jego wcześniejszym bezpośrednim przełożonym – Andre Villasu-Boasu. Nawet Chelsea nie zwolniłaby trenera, który właśnie zdobył z nią Ligę Mistrzów i Puchar Anglii oraz podźwignął drużynę z zapaści. Inna sprawa, jaki wkład w upadek Chelsea miał di Matteo, będąc asystentem Portugalczyka, a także historia z Avramem Grantem być może pożegnanym przez poślizgnięcie się Terry’ego w Moskwie… Zatrudnienie Guardioli w Chelsea wydaje się najbardziej prawdopodobne – Romek Abramowicz lubi za plecami wszystkich jeszcze w trakcie trwania rozgrywek znajdować menadżera na kolejny okres. Najpotężniejszy argument leży gdzie indziej – Pep nie rezygnowałby definitywnie z prowadzenia Barcy, gdyby nie był z kimś dogadany, a The Blues najotwarciej szuka kogoś nowego.

W grę wchodzi Manchester City, gdzie polityka trenerska szejków jest jeszcze nieznana. Dotychczas podziękowali za współpracę tylko Markowi Hughesowi, by w jego miejsce umieścić obecnego coacha Roberto Manciniego. Według większości postronnych komentatorów, Włoch robi dobrą robotę po gorszej stronie Manchesteru, drużyna się rozwija i zgrywa pomimo kolejnych historii z Balotellim i innymi Tevezami. Bóg jeden raczy wiedzieć, jak zareagują natomiast Arabowie na ewentualną wieść, iż ich klub nie tylko dał ciała w europejskich rozgrywkach, ale zeszłoroczny Puchar Anglii to tylko wypadek przy pracy, bo rodzime trofea zgarnęła konkurencja. Tutaj Guardiola mógłby zrobić to, co już mu się udało w Barcelonie – przyjść na niemal gotowe, przejąć drużynę potrzebującą kosmetycznych zmian i czegoś nieokreślonego w rodzaju powiewu świeżości.

Tottenham Hotspur – wciąż niepewna przyszłość Harry’ego Redknappa, będącego wciąż faworytem do zostania rzutem na taśmę selekcjonerem angielskiej reprezentacji. Mało prawdopodobne, by w takim przypadku 65-latek łączył obowiązki względem ojczyzny i klubu. Tottki musiałyby kogoś ściągnąć. Może O’Neilla z Sunderlandu? Może kogoś z zagranicy? Wątpię szczerze w Guardiolę. Londyńczyków chyba nie stać na opłacanie takiej osobistości na stołku trenerskim, a sam Katalończyk byłby zmuszony od pierwszego dnia pracy nie tyle prowadzić normalne przygotowania, co walczyć o utrzymanie zawodników, choćby Bale’a czy Modricia. W dodatku jak brzmi nazwa Tottenham przy takich markach, jak FC Barcelona czy Liverpool…

Niniejszym wypadliśmy poza czołówkę Premier League. Doszliśmy do Liverpoolu, klubu, w którym kilkuletnia już degrengolada zaszkodziła nawet odwiecznemu (przynajmniej dla piszącego ten tekst) hurraoptymizmowi w materii zdobycia 19. w historii mistrzostwa. Niby jest Król Kenny, niby już za winy bliżej nieznanego kowala powieszono murzyna w postaci jednego z działaczy, niby In Dalglish we trust, niby drużyna się buduje. Trudno jednakowoż wykluczyć rozwiązanie kontraktu za dobrowolnym porozumieniem stron ze Szkotem, który z zawodu wypadł na dekadę i być może jedynym argumentem dającym nadzieję na odbudowanie świetności The Reds była magia jego imienia. Jeśli Pep rzeczywiście chce podjąć prawdziwe wyzwanie, Liverpool byłby klubem dla niego. Kropka. Byłoby ciekawie, chociaż wariant jeszcze atrakcyjniejszy (szczególnie dla fanów United), a zarazem częściowy vox populi, bo z Dei bym nie przesadzał, to Rafa Benitez, znany i lubiany ekspert Eurosportu.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że przyszły pracodawca Josepa Guardioli z Anglii się wywodzi. Jakakolwiek z wymienionych opcji nie stanie się faktem, liga angielska na tym zyska. Do grona menadżerów Premier League dojdzie człowiek młody, z wielkimi osiągnięciami, innym patrzeniem na futbol, ale też trenera, dla którego praca z drużyną w mniejszej bądź większej rozsypce, w deszczowych realiach północy to całkowita nowość. Może na nowo rozgorzeją Mind Games, bo od czasu, gdy odszedł Mourinho i Benitez, zastępowani przez Hodgsonów, Scolarich czy Villasów-Boasów, a Fergie jeszcze bardziej szanuje Wengera, zbyt nudno jest na tym polu…

W każdym razie.
Welcome to England, the Home of Football.

Chelsea FC, Liverpool FC, Manchester City, Pep Guardiola, Tottenham Hotspur,

Źle się składa, że sprawa ta wypływa prawdopodobnie w najważniejszym momencie sezonu. Źle się składa, że zmuszeni jesteśmy przyznawać wszelkiej maści „hejterom” rację – Ashley Young dwukrotnie zadrwił z kibiców, sędziów, przeciwników, upadając w sposób teatralny, rodem z najgorszych sztuk aktorskich serwowanych nam przez piłkarzy. I nie chodzi mi w tym momencie o słuszność karnych, dyktowanych dla United w meczach z QPR i Aston Villą, bo tutaj akurat obie strony dyskusji mogą swoje argumenty w miarę logiczny sposób tłumaczyć.

Najbardziej boli mnie fakt, że Young swoim zachowaniem dostarczył przeciwnikom broń, którą z okazji zbliżających się derbów Mancini i spółka na pewno wykorzystają. Do momentu tych dwóch nieszczęsnych pokazów jednego aktora, cała wojna na słowa ze strony City opierała się raczej na szukaniu dziury w całym, atakowaniu bezsensownymi argumentami czy bezsensownym Vieirą. Na wszystko błyskawicznie odpowiadał Ferguson, solidna gra United i problemy, w które rywale zza miedzy sami się pakowali.

Tym razem jednak daliśmy im solidny punkt zaczepienia w psychologicznej wojnie, czyli coś, czego bezskutecznie szukali od dłuższego już czasu. Dostrzegając powagę sytuacji, zareagował nawet sam Ferguson, który po spotkaniu z Aston Villą zabrał głos w sprawie zachowania Younga.

Nigdy nie widziałem u niego takich skłonności, nie ma takiego nawyku. Został zahaczony i starał się to wykorzystać.
Myślę, że zachował się po aktorsku, ale Clark na pewno go dotknął. Upadek był dramatyczny, przesadził, ale to prawidłowy rzut karny.

sir Alex Ferguson

Czy była to tylko chęć upomnienia piłkarza, czy może jednak próba wyprzedzenia komentarzy rywali? Prawdopodobnie jedno i drugie. Ale już sam fakt wypowiedzenia przez Fergusona tak ostrych słów pod adresem własnego zawodnika pokazuje, że również on podchodzi do sprawy bardzo poważnie.

Na koniec chciałem jeszcze wrócić do tematu powyższego artykułu. Czy nurkowanie Younga stało się dla United problemem? Czy jednak było ono kwestią przypadku, o którym za kilka kolejek nikt pamiętał nie będzie? Odpowiedź na to pytanie pozostawiam już każdemu z Was, drodzy czytelnicy.

Ashley Young, Manchester City, Manchester United, Sir Alex Ferguson,

Ustawieni w dwóch rzędach po obu stronach linii środkowej stali John Terry, Michael Essien, Claude Makelele oraz John Obi Mikel – młodzian, który stracił cały rok swojej kariery starając się wymigać od kontraktu z Machesterem United by dołączyć do drużyny Chelsea. Byli tam również inni zawodnicy „The Blues”, którzy z zaciśniętymi zębami oklaskiwali zawodników United wybiegających na murawę.

Piłkarze tacy jak Dong Fangzhuo, Kieran Lee, Chris Eagles, Tomasz Kuszczak i Kieran Richardson pojawili się na boisku ku uciesze kibiców przyjezdnych, by rozegrać pierwsze spotkanie United jako mistrzów Anglii od 2003 roku.

Parę tygodni wcześniej mecz ten okrzyknięty został jako „decydujące starcie”, jednak po tym jak Chelsea nie potrafiła pokonać Arsenalu trzy dni wcześniej to właśnie United zostali mistrzami. Fakt utworzenia warty honorowej przez drużynę walczącą o trwałą dominację angielskiego futbolu po tym, jak Roman Abramowicz ją wykupił był niezaprzeczalnie wyjątkowy.

Powróćmy jednak do teraźniejszości, Manchester United umocnił niedawno się na pozycji lidera powiększając przewagę nad City po zwycięstwie na Ewood Park do 5 punktów. Miesiąc wcześniej to United znajdowali się właśnie o 5 punktów za lokalnymi rywalami z bilansem bramkowym gorszym o 13 trafień. Ze względu na to mecz na Etihad Stadium postrzegany był przez wielu jako „decydujące starcie” w wyniku którego Manchester City mógł stać się mistrzem Premier League.

Wbrew pozorom i ukrytym sugestiom nie pozwalam ponieść się emocjom. Wciąż pozostaje siedem kolejek do końca, a wszyscy kibice United powinni wiedzieć że drużyna ta nigdy nie podąża łatwą drogą, ale hipotetycznie, gdyby United mieli wygrać ligę w tym sezonie, jaki scenariusz wy byście wybrali ?

Gdyby United mieli przypieczętować mistrzostwo na stadionie lokalnych rywali musieliby mieć co najmniej 7 punktów przewagi po końcowym gwizdku tego meczu. Oznacza to że jeżeli United utrzyma obecną przewagę nad City i pokona ich u siebie to zostanie mistrzem.

Jednak by wkraczać na murawę Etihad w eskorcie warty honorowej United musieliby mieć co najmniej 10 punktów przewagi przed tym starciem. Oznacza to że City musieliby przegrać jeszcze jedno spotkanie, a United utrzymać zwycięską passę aż do derbów Machesteru. Trzy z czterech spotkań City rozegra na wyjeździe zanim podejmie u siebie United, a ich forma na wyjazdach przedstawia się następująco: 7 zwycięstw, 4 remisy i 4 porażki (dla porównania wyjazdowa forma United 12 zwycięstw, 3 remisy i 1 porażka).

Czy wolelibyście, by zawodnicy City oklaskiwali Czerwone Diabły na własnym stadionie tak jak musiała to zrobić Chelsea w 2007 roku, czy może by United pojechali na Etihad mając nóż na gardle, absolutnie potrzebując zwycięstwa by wygrać 20 tytuł mistrzowski?

Trzeba przyznać że idea oglądania absurdalnie przepłaconego zespołu City oklaskującego rekordowy sukces United przyjemnie łechce każdego kto mieni się kibicem United. Może być jeszcze lepiej, jeżeli do tego czasu Carlos Tevez wskoczy do pierwszego składu „Noisy Neighbours” i zostanie przez to wcielony do zaszczytnej warty honorowej.

Jednakże mimo nerwowej atmosfery udzielającej się nam kibicom przed starciem mającym przeważyć szalę ostatecznego sukcesu ligowego na jedną ze stron, w przypadku korzystnego wyniku byłaby to okazja zapisana na zawsze złotymi literami w historii Manchesteru United.

Tak czy owak, nawet w chwili obecnej w ciemno wziąłbym sytuację w której United zwyciężają mistrzostwo w ostatniej minucie ostatniego starcia ligowego przeciwko Sunderlandowi, jeżeli tylko miałoby to być pewne. Jednak scenariusz zakładający że United uda się dotrzeć do ziemi obiecanej jeszcze przed ostatnim dniem sezonu nie jest przecież całkowicie nierealistyczny. Jaki scenariusz wy byście wybrali, drodzy kibice?

Manchester City, Manchester United, Premiership,

Prawdziwa próba charakteru czeka dziś podopiecznych sir Alexa Fergusona. Porażka sprawi, że prócz ligi krajowej jedyną szansą na ugranie czegokolwiek będzie Liga Europejska. Wynikiem remisu będzie niepożądany w obecnej sytuacji kadrowej rewanż. Dobre będzie tylko zwycięstwo. Zwycięstwo, dodajmy, z tym samym zespołem, który niewiele ponad dwa miesiące temu na Old Trafford potrafił rozgromić gospodarzy 6:1.

To spotkanie jest zdecydowanie najważniejszym wydarzeniem piłkarskim weekendu. Wczoraj, w jedynym (prócz tego dzisiejszego) starciu pucharowym dwóch ekip z Premier League Newcastle wygrało z Blackburn. Dziś hitów w Anglii zabraknie. A za granicą? Nawet derby Barcelony nie są w stanie choć w połowie dorównać randze boju na Etihad Stadium.

Sytuacja przedmeczowa – Manchester City

Kontuzje: Mario Balotelli (kontuzja kostki)
Występy wątpliwe: Edin Dżeko (uraz kolana); Samir Nasri (przeziębienie)
Nieobecni: Kolo Toure, Yaya Toure (powołanie do kadry na Puchar Narodów Afryki); Gareth Barry (zawieszenie)

Ostatni mecz: Manchester City 3:0 Liverpool FC
Skład: Hart – Richards, K. Toure, Kompany, Clichy – Milner, Barry – Y. Toure, Silva (76′ Lescott), Aguero (72′ Johnson) – Dzeko
Bramki: S. Aguero 11′; Y. Toure 33′; J. Milner 75′ (karny)

Sytuacja w lidze: 1. miejsce w lidze, 48/60 punktów; bilans bramkowy 56:16

Sytuacja przedmeczowa – Manchester United

Kontuzje: Nemanja Vidić (pęknięcie więzadła krzyżowego); Fabio (uraz ścięgna podkolanowego); Ashley Young (kontuzja kolana); Michael Owen (naderwanie mięśnia uda); Tom Cleverley (kontuzja kostki); Jonny Evans (uraz łydki)
Występy wątpliwe: Chris Smalling (angina)
Nieobecni: Darren Fletcher (zawieszenie kariery)

Ostatni mecz: Newcastle United 3:0 Manchester United
Skład: Lindegaard – Valencia, Jones, Ferdinand, Evra – Nani, Carrick, Giggs, Park (Hernandez 66′) – Rooney (Anderson 75′), Berbatow (Welbeck 57′)
Bramki: brak

Sytuacja w lidze: 2. miejsce, 45/60 punktów; bilans bramkowy 49:20

Garść statystyk

To już 162. derby Manchesteru, biorąc pod uwagę wszystkie rozgrywki. Jak dotąd 67 razy zwyciężali piłkarze z czerwonej części Manchesteru, pięćdziesiąt razy padł remis, a 44-krotnie Citizens czynili Manchester niebieskim.
United przeważają też, biorąc pod uwagę rozegrane dotąd 8 meczów derbowych w FA Cup – 5 zwycięstw i 3 porażki.

Sir Alex Ferguson stoczył z Manchesterem City 43 pojedynki, z czego 24 z nich wygrał, 10 razy zremisował, a 9 razy musiał pogodzić się z porażką. Sir Alex potykał się z 14 menedżerami klubu zza miedzy. Z ostatnim z nich, Roberto Mancinim, walczył 8-krotnie. Czterokrotnie Ferguson był górą, raz zremisował, a trzykrotnie przegrał. Z jednej strony, to pokonanie City w sezonie 2009/2010 otworzyło drogę Fergusonowi do kolejnego triumfu w Carling Cup czy zdobycia Tarczy Wspólnoty w tym roku, a z drugiej – to właśnie porażka z nimi przeszkodziła w zwycięstwie w ostatnim sezonie w FA Cup.

O ostatnich derbach postaraliśmy się szybko zapomnieć. Jedna bramka straty do przerwy dawała pewne nadzieje. Osłabiła je lekko niepotrzebna czerwona kartka Jonny’ego Evansa, zburzyła druga bramka Mario Balotelliego i ostatecznie pogrzebała bramka Aguero na 3:0.

O odpowiednią dramaturgię postarał się jednak Darren Fletcher. Gdy wszyscy oczekiwali na kolejne gole United, trzy szybkie ciosy wyprowadziło City – dwa gole Edina Dżeko i jeden Davida Silvy ostatecznie upokorzyły gospodarzy, a kibicom gości pozwoliły świętować jeden z największych sukcesów w historii klubu (smutna zatem ta historia…).

Z kolei ostatnie pucharowe starcie obu ekip miało miejsce w sierpniu tego roku. Inaugurujący sezon bój o Tarczę Wspólnoty był świetnym widowiskiem – do przerwy, po bramkach Joleona Lescotta (po dośrodkowaniu z rzutu wolnego) i Edina Dżeko (strzał z dystansu, przepuszczony z niezrozumiałych powodów przed debiutującego w oficjalnym meczu de Geę), niebieska ekipa prowadziła 2:0.

W przerwie jednak sir Alex Ferguson postawił wszystko na jedną kartę, wypuszczając w wir walki trójkę młokosów – Toma Cleverleya, Phila Jonesa i Jonny’ego Evansa. I tym razem przeczucie nie zawiodło Szkota – odmienione Czerwone Diabły szybko wyrównały po golach Chrisa Smallinga (po dośrodkowaniu z rzutu wolnego) i Naniego (magiczna akcja, której piękna nie jest w stanie wyrazić słowami zwykły śmiertelnik). Ostateczny cios wyprowadził ponownie Nani, zapewniając swej ekipie po porywającym widowisku triumf 3:2.

Prognozy

Po raz pierwszy od dawna United nie przystępują do spotkania w roli faworyta. Ciężko powiedzieć, co jest przyczyną – dobra dyspozycja rywala, słaba dyspozycja gości, kłopoty kadrowe czy po prostu perspektywa rozegrania meczu wyjazdowego? W każdym razie, kursy na zwycięstwo gospodarzy (około 2,10) są wyraźnie niższe od tych na wygraną zawodników z Old Trafford (3,50). Równie prawdopodobny co zwycięstwo graczy z diabłem w herbie wydaje się być remis.

Miejmy nadzieję, że podobnie jak w dwóch poprzednich starciach bukmacherzy się pomylą. Przyjemnie byłoby utrzeć nosa na tak wczesnym etapie obrońcom tytułu. Zwycięstwo dałoby także tak potrzebną przewagę psychologiczną w kontekście walki o tytuł i odzyskanie wiary we własne umiejętności po ostatnich niepowodzeniach. Można wręcz stwierdzić, że choć nie jest to mecz ligowy, dla losów mistrzostwa będzie kluczowy.

Wypowiedzi przedmeczowe

Dla mnie [United] wciąż są najlepsi na Wyspach. Mają silny zespół i mistrzowską mentalność, dzięki temu cały czas są na szczycie.

Nie możemy być jak oni. Tworzą historię całe lata, co rok coś zdobywają, nie zrobimy w dwa sezony tego, co oni zrobili przez te wszystkie czasy. Możemy się poprawić i systematycznie przybliżać do nich. Wygraliśmy Puchar Anglii, jak w tym sezonie coś osiągniemy, to będzie dobrze. Ale to wciąż długa droga, by móc się porównywać do nich.

Ważną chwilą dla nas było pokonanie ich w półfinale w zeszłym roku. 6:1 nie daje pełnego obrazu. Było wyrównanie, a potem grali cały czas w 10. To jest kolosalna różnica.

Roberto Mancini

Wątpię, że Yaya Touré nie zagra w niedzielnych derbach. Przypuszczam, że zagra. Nie wiem, jak to dokładnie tam wygląda, nie znam sprawy, ale podejrzewam, że nic się nie stanie, jak wyjedzie w poniedziałek, co spowoduje, że nic nie stanie na przeszkodzie niedzielnemu występowi.

To dotyczy tylko jednego zawodnika i chodzi mi o Yaya Touré, bo występ Kolo nie jest aż tak konieczny dla City. Na ich wyjeździe drużyna jednak wiele nie ucierpi, bo na przestrzeni ostatnich lat kilka zespołów miało w składzie reprezentantów afrykańskich narodowości i nigdy nie odbijało się to na wynikach.

Analizując wyniki, zobaczycie, że Chelsea czy Arsenal nie traciły jakoś wyraźnie więcej punktów w okresie Pucharu Narodów Afryki. Szczerze mówiąc, nie wydaje mi się, aby wyjazd braci Touré miał dla City wielki wpływ w kontekście walki o mistrzostwo.

sir Alex Ferguson

Informacje meczowe

Manchester City – kadra: Hart, Pantilimon, Taylor, Richards, Zabaleta, Savić, Kompany, Lescott, Onuoha, Clichy, Kolarov, Johnson, Nasri, Milner, de Jong, Silva, Aguero, Dzeko

Manchester United – kadra: de Gea, Lindegaard, Amos, Rafael, Jones, Ferdinand, Fryers, Evra, Valencia, Park, Cole, Carrick, Gibson, Anderson, Giggs, Nani, Rooney, Welbeck, Berbatow, Hernandez, Diouf, Keane

Sędzia główny: Chris Foy

Czas i miejsce rozegrania spotkania: 8.01.2011, godzina 14:00 (13:00 czasu miejscowego): Wielka Brytania, Manchester, Etihad Stadium

FA Cup, Manchester City, Puchar Anglii, Video, wideo,

Błękitna lokomotywa rozjeżdża w tym sezonie (prawie) wszystkich na swojej drodze. Na razie jest jeszcze za mało zgrana, by narobić hałasu w Europie, ale jeśli zachowa taki progres, to wydaje się to tylko kwestią czasu. Czy to już ten moment? Czy to już ten dzień, na który czekały pokolenia kibiców Manchesteru City? Czy to już czas odwrócenia ról, czyli moment byśmy to my stali się teraz tym słabszym w mieście, z którego wszyscy się śmieją? Wobec szaleństw jakie wyprawiają piłkarze „The Citizens” i zniżki formy „Czerwonych Diabłów”, której końca nie widać, coraz większa część mojej podświadomości mówi mi, że to najwyższy czas, by bić na alarm!

Gdyby się bliżej przyjrzeć rosnącej potędze „Obywateli”, ma się wrażenie, że gdzieś podobny obrazek już się widziało (a przynajmniej ja mam takie odczucie). Klub stał się silny w „dwie minuty”. Jego mocą są pieniądze zainwestowane przez bogatych burżujów, którzy wydali miliony na wybrany zespół, bo akurat mieli taki kaprys. Ściągają światowych graczy z wyrobioną marką (niekiedy lekko wypalonych), oferując im niewyobrażalne płace, a przy okazji przepłacając przy wykupie o wiele faktyczną wartość. Czy to wszystko razem nie przypomina wam Chelsea sprzed 7-8 lat, gdy stery w „The Blues” obejmował dobrze nam znany Roman Abramowicz? Faktem łączącym oba klub jest też to, że przed „nowymi erami” owe teamy nie zaliczały się do ścisłej czołówki. Jasne, można powiedzieć, że londyńczycy grywali już wcześniej w europejskich pucharach, więc typowym średniakiem nie byli, ale wyczyn z 2002 oku, kiedy to „The Blues” odpadli już w pierwszej rundzie Pucharu UEFA, przegrywając z… norweskim Vikingiem Stavanger, świetnie obrazuje, że daleko im było wtedy do Manchesteru United czy Arsenalu. Czy jednak naszym sąsiadom uda się podobnie jak Chelsea na stałe zagościć „w czubie” tabeli?

Wydaje się, że władze City są zdecydowanie bardziej radykalne w swoich poczynaniach od klubu z Londynu. Paradoksalnie rzec można, że ich transfery poniekąd wyszły na dobre, bo pokazały, że większość dzisiejszych piłkarzy jest pozbawiona jakichkolwiek ambicji i po prostu idą tam, gdzie dadzą więcej, nie zachowując nawet pozoru przywiązania do barw klubowych. Symbolami tego są dla mnie ostatnimi czasy Emmanuael Adebayor (z Arsenalu do City), Samir Nasri (z Arsenalu do City) i Fernando Torres (z Liverpoolu do Chelsea). Wracając do pytania kończącego ostatni akapit: myślę, że świetna dyspozycja MC nie będzie trwała wiecznie i w moim mniemaniu „pomocnikiem” do powrotu „The Citizens” tam, gdzie ich miejsce, czyli środka tabeli, może być nie spadek formy, ale konflikt wewnętrzny pomiędzy zawodnikami, którzy rozpieszczani wysokimi wynagrodzeniami już w zeszłym sezonie napisali prolog do burzy, która prędzej czy później zniszczy siłę tej ekipy.

Na to jednak ani dzisiaj, ani jutro się nie zanosi. Przy ostatniej słabej formie „Czerwonych Diabłów”, których szczytem możliwości stają się wygrane po 1:0 z angielskimi średniakami, baty, jakie sprawiają kolejnym rywalom w Premiership gracze Manciniego, potęgują wrażenie braku formy „naszych” przy jednoczesnej świetnej dyspozycji naszego lokalnego rywala. Szlag trafia człowieka, gdy patrzy na tabelę i widzi, że złota trenerska myśl Alexa Fergusona po nieco ponad 1/3 sezonu przegrywa z arabskimi petrodolarami, których właściciele, jako kluczowa postać w tym klubie (podobnie jak SAF w MU) w porównaniu ze Szkotem nie mają większego pojęcia o futbolu.

Co dalej z sezonem? Pewnie gdyby United, nawet z tą pięciopunktową stratą, wygrywali większość meczów różnicą 2 bramek, bylibyśmy spokojni. Wszak kryzys kiedyś nadejść musi i dotknie nawet „Gwiazdeczki” City. Minimalistyczne wygrane po 1:0 ze Swansea czy Aston Villą, śmieszne porażki, jak choćby ta z Cristal Palace, nie napawają optymizmem przed meczami z najsilniejszymi w Anglii. Miejmy nadzieję, że kryzys minie przed 1/8 Ligi Mistrzów. Aaaa… racja przecież jeszcze nie wiadomo, czy w ogóle w niej zagramy, bo przy takiej dyspozycji United nie skreślałbym jednoznacznie szans Bazylei, która dodatkowo gra u siebie, a z którą mało nie przegraliśmy na Old Trafford.

Pozostaje nam więc chyba tylko nadzieja, że obecna forma w PL Manchesteru City już niedługo przejdzie do historii, a wraz z nią zajmowane przezeń miejsce. Jeśli nie to, chcąc trzeźwo myśleć o obronie tytułu mistrzowskiego, należy wykonać i to już w zimę jakiś głośny transfer, do którego (mam wrażenie) za żadne skarby nie zamierza dopuścić nasz boss…

Manchester City, Premier League,

Szukałem przyczyn, zastanawiałem się… Próbowałem analizować grę, składy, trenera, ustawienia i założenia taktyczne, żeby odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego City najwięcej strzela, gra najładniej, w największym tempie – słowem – najskuteczniej, po mistrzowsku. I co mi z tego wyszło? Rzecz oczywista – skład. Bynajmniej nie chodzi mi jednak o to, że 23-osobowy skład United wart jest mniej więcej tyle, co jedenastka City. Wbrew pozorom, nie w tym rzecz. Wydaje mi się, że szkopuł tkwi gdzie indziej.

Jeśli porównalibyśmy skład City z innymi czołowymi drużynami EPL, zapewne dla ponad połowy piłkarzy grających w błękitnych koszulkach można znaleźć lepszych zmienników. Być może z całej ligi udałoby się zebrać nawet kompletną jedenastkę przewyższającą umiejętnościami drużynę Manciniego. Byłoby to jednak bardzo trudne. Tak czy inaczej – jak wiemy z zeszłych sezonów, nawet naszpikowana gwiazdami z niebotycznymi pensjami drużyna jest do ogrania. Nawet taka drużyna może przestać się liczyć w walce o mistrzostwo kraju z początkiem wiosny. Wydaje się, że niewiele zmieniło się od poprzedniego sezonu, patrząc na wyjściowy skład tej ekipy. Cóż więc powoduje, że City po prostu zdominowali ligę, wygrywając niemal wszystko i to w najbardziej przekonującym stylu? Co trzeba zrobić, jak zbudować i zmotywować drużynę, żeby osiągała średnią powyżej 3 strzelonych bramek na mecz; żeby w każdym meczu, bez względu na przeciwnika, starała się ograć go jak najwyżej, jak najefektowniej i jak najbardziej przekonująco? Co trzeba zrobić, żeby w każdym meczu, wygrywając i będąc spokojnym o punkty i bilans bramkowy, drużyna parła do przodu, wyglądając jak wygłodzony lew goniący za antylopą…? Odpowiedź przyszła mi do głowy dziś – nie trzeba mieć 11 gwiazd – trzeba mieć 23 czy 30 zawodników o bardzo zbliżonych umiejętnościach (nie ważne, na jakim poziomie stoją).

Moim zdaniem klucz to zawartość i szerokość ławki rezerwowych. Jak słusznie zauważył autor tekstu o Evrze sprzed kilku dni, Francuzowi miejsce w składzie „należy się jak psu buda”. Ano właśnie. Mimo dość dużej (jak na swoje możliwości) rotacji w składzie przeprowadzanej przez Fergusona, podstawowa jedenastka United jest przewidywalna i stabilna. Ewentualne zmiany w przeważającej ilości przypadków wynikają z kontuzji. Nie ma więc tej konieczności udowadniania swojej wartości, przydatności. Zawodnicy nie mają potrzeby wykorzystania absolutnie każdego meczu do tego, żeby błysnąć, żeby przekonać do siebie trenera i na dłużej złapać miejsce w składzie. Najważniejsza jest chłodna kalkulacja, punkty i zero z tyłu. Dopóki te założenia są realizowane, więcej się nie liczy. Dlatego któryś z kolei mecz wygrywamy 0:1, strzelając dość szczęśliwie bramkę i robiąc wszystko, żeby dowieźć ten korzystny wynik do końca. Zadziwiające i smutne jest to, że wydaje się, iż piłkarze United nie mają myśli zaprzątniętych tym, żeby pokazać się jak najlepiej, ale tym, żeby nie popełnić błędu. A, jak wiadomo, błędów nie popełnia ten, kto nie ryzykuje.

Jak to wygląda w City? Tam niemal niemożliwe jest wytypowanie wyjściowej jedenastki. Co więcej, tam nie potrzeba kontuzji, żeby Mancini rotował składem. Wydaje się, że City bez problemu złożyłoby dwie, jeśli nie trzy jedenastki i każda z nich mogłaby z powodzeniem walczyć o miejsce w pierwszej czwórce ligi. To jest siła i to w moim odczuciu jest powodem, dla którego gracze w błękicie biegają po boisku z nastrojami, jakby chcieli urwać komuś łeb, żeby tylko wypaść lepiej. Nie można oczywiście lekceważyć faktu, że, grając wśród słabiaków, nawet średniak wygląda na mistrza. W City natomiast nie ma słabiaków. Ba! Nie ma tam nawet średniaków. Wszyscy piłkarze wchodzący w skład naszego sąsiada posiadają niesamowite piłkarskie umiejętności. Co za tym idzie – żeby zostać Man of the Match albo chociaż wyróżnić się na tle innych, trzeba naprawdę wspiąć się na wyżyny swoich umiejętności i rozegrać niemal perfekcyjne zawody.

Dzięki takiej sytuacji City każdy mecz w tym sezonie gra o mistrzostwo. Mancini miał plan i powoli go realizował – zbudować drużynę znakomitości (bo mimo antypatii z powodu reprezentowanych barw, chyba nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie się kłócił, ze w City grają słabi piłkarze), w której nikt nie czuje się bezpieczny; drużynę, w której nie ma zawodnika, któremu cokolwiek „należy się jak psu buda”. Wydaje się, że wreszcie Włochowi udało się zebrać swoją kolekcję Pokemonów, która w szatni przebiera nóżkami, podryguje i wydaje się mówić „wybierz mnie, wybierz mnie!”. Trener ze spokojem i według swoich pomysłów mówi „wybieram Ciebie” do 10 zawodników (Hart jest raczej poza konkurencją, ale nie tylko w City), a oni ruszają w bój na śmierć i życie, biegną wyrywać kręgosłupy, gryźć i drapać, byle tylko mogli zrobić to za tydzień. Jeśli któryś z Pokemonów Włocha zawiedzie, w kolejce czekają już przynajmniej dwie kule, a w nich inne Pokemony gotowe ruszyć na wojnę w imię Błękitnego księżyca.

Co więcej, podobną sytuację w odpowiednio (znacznie) mniejszej skali możemy obserwować w United. To właśnie utwierdziło mnie w przekonaniu, że możliwość gry i, co najważniejsze, trwoga przed utratą tejże jest czynnikiem, który najskuteczniej motywuje piłkarzy. W pewnym momencie zacząłem się zastanawiać, dlaczego w tym sezonie najskuteczniejszymi i najbardziej zaangażowanymi piłkarzami w szeregach United najczęściej byli Jones, Smalling, Young, Cleverley, De Gea, Hernandez, a nawet momentami Welbeck. Jak to możliwe, że mając w składzie tak dobrych piłkarzy, którzy nie schodzą poniżej dobrego poziomu, zachwycamy się młodziakami, którzy ledwo wytarli mleko spod nosa?

I dziś wszystko mi się złożyło – w United jak powietrza brakuje konkurencji. Najlepiej wypadają i najbardziej angażują się w mecz gracze, którzy są najmniej pewni swoich występów, swojej budy. Smalling i Jones wciąż muszą dowieść, że będą lepsi od Vidica i Ferdinanda. Young musi każdorazowo wygryźć ze składu Giggsa. Cleverley musi udowodnić, że może sterować grą drużyny i choćby w minimalnym stopniu zapełnić przepaść, jaką pozostawił po sobie Paul Scholes. Hernandez i Welbeck muszą walczyć między sobą i oczywiście z genialnym Rooneyem, ale też z człowiekiem-zagadką z Bułgarii i szklanym Cudownym chłopcem z Anglii. Wystarczy spojrzeć na mecz z Benfiką – United aż kipieli, żeby wygrać, żeby pokazać się na arenie międzynarodowej, a skład złożony był w lwiej części z młodych graczy, którzy jeszcze walczą o miejsce w drużynie. I to właśnie ci piłkarze zostawiają najwięcej zdrowia na boisku. To właśnie dzięki nim początek sezonu wyglądał tak, a nie inaczej. To dlatego Jones z meczu na mecz zachwyca coraz bardziej. Tak samo Smalling, kiedy gra.

W United nikt nie znajduje się przez przypadek. Znakomita większość tych piłkarzy ma niesamowite umiejętności piłkarskie. Na boisku potrzeba jednak jeszcze czegoś – odporności na stres. Część diabłów jej nie ma i spala się pod presją. Ci powinni opuścić United. W ich miejsce powinni przyjść piłkarze, którzy niekoniecznie muszą kosztować niebotyczne pieniądze i być bohaterami swoich reprezentacji czy obecnych klubów od lat. Muszą za to mieć jedną bardzo ważną, kluczową wręcz cechę – muszą stanowić realne zagrożenie dla obecnych graczy United, posiadając podobne umiejętności i odporność na stres; muszą od początku włączyć się do rywalizacji o miejsce w składzie na swojej pozycji i sprawić, że nasze ubrane w czerwień Pokemony też będą chciały mordować tylko po to, żeby móc grać, pokazywać się ludziom, trenerowi klubu, trenerowi reprezentacji swojego kraju i „ekspertom”.

Rywalizacji nam trzeba. Budy należy spalić!

Dlaczego?, Inni, Manchester City, Manchester United,

0:1 „Gdybyśmy grali jedenastu na jedenastu, to wygralibyśmy ten mecz”

„Gdybyśmy grali jedenastu na jedenastu, to wygralibyśmy ten mecz” – powiedział po meczu z Arsenalem manager Manchesteru City, Roberto Mancini. Jest to wypowiedź z 24 października 2010 roku. Obywatele przegrali wtedy na City of Manchester Stadium 0:3. W czwartej minucie tego spotkania Dedryck Boyata otrzymał czerwoną kartkę z powodu faulu taktycznego, którego dopuścił się jako ostatni obrońca na Marouane Chamakhu.

Pamiętam, że byłem zszokowany ilością pomeczowych komentarzy piłkarzy, kibiców oraz ekspertów (a także, jeżeli mnie pamięć nie myli, również trenerów innych drużyn Premier League), w których pogląd ten zyskiwał na uznaniu. Absolutnie pomijam to, że obrońca Niebieskich osłabił swój zespół, zanim jego koledzy w ogóle mieli możliwość udowodnienia swojej wyższości nad rywalami. Boyata słusznie otrzymał czerwoną kartkę i zgodnie z przepisami musiał opuścić boisko. Jestem zadeklarowanym przeciwnikiem gdybania w piłce nożnej. Nie ma przecież stuprocentowej pewności, że nawet gdyby arbiter jawnie nie egzekwował reguł gry, to jego drużynie udałoby się zdobyć gola i zwyciężyć ekipę Kanonierów. Moje pierwsze spostrzeżenie po derbach ewidentnie związane jest z Manchesterem City, ale sprowadza się do tego, że pocieszający jest sposób, w jaki nie tłumaczą katastrofalnego występu ludzie związani z United.

Niewątpliwie czerwona kartka dla Jonny’ego Evansa miała wpływ na rozmiar porażki, ale chyba nikomu nie przyszło do głowy, aby po niedzielnym blamażu błaźnić się twierdząc, że gdyby nie prawidłowa decyzja sędziego, to pokonalibyśmy (lub chociażby moglibyśmy pokonać) naszych przeciwników. Idąc jednak za przykładem i posługując się logiką zaprezentowaną przez włoskiego szkoleniowca The Citizens: „Gdyby Manchester City rok temu przeciwko Arsenalowi grał jedenastu na jedenastu, to United wygrałoby z nimi ostatnią rywalizację”.

0:2 Dzień Świra, czyli Balotelli Show

O dniu konia mówi się w sytuacji, gdy któremuś z piłkarzy wychodzi na boisku praktycznie wszystko. Zawodników o urodzie wierzchowca widziałem kilku, a choć Balotelli nie jest jednym z nich, długo wahałem się, jak zatytułować drugi pomeczowy wniosek.

Fani młodego Włocha powiedzą, że jest on piłkarzem niepokornym, antagoniści Ghańczyka nazwą go natomiast debilem, niezaprzeczalnie jest to jednak bardzo dobry zawodnik. Ten dwudziestojednolatek może być uważany za świra, ponieważ nie tylko lubi prowokować (dlaczego zawsze on?), ale też nie popisuje się inteligencją, nieumiejętnie zakładając treningowy śliniaczek czy szokuje wszystkich, biorąc udział w październikowym obchodzeniu sylwestra we własnym domu na obrzeżach Manchesteru.

Gdy Edin Džeko meldował się na murawie w miejsce Super Mario, wydawało się, że to właśnie czarnoskóry zdobywca dwóch bramek bezkonkurencyjnie zostanie uznany najlepszym graczem meczu. Zmieniło się to za sprawą postawy Davida Silvy, który zdobywając w końcówce gola, przypieczętował bardzo udane zawody i chyba jednak najbardziej zasłużył na to wyróżnienie. Nie można jednak umniejszać wkładu Balotelliego, ponieważ nie tylko dwukrotnie wpisał się on na listę strzelców, ale też sprowokował Evansa do faulu, po którym pochodzący z Irlandii Północnej obrońca musiał opuścić boisko. Można więc uznać, że były gracz Interu Mediolan był tym zawodnikiem, który ustawił mecz i przechylił szalę zwycięstwa na drużynę z niebieskiej części Manchesteru. Należy on obecnie do szerokiego grona najlepszych napastników na świecie i udowodnił, że jest w stanie zastąpić Carlosa Téveza jeszcze do niedawna niezastąpionego w ataku The Citizens.

0:3 Galácticos, czyli przede wszystkim nie stracić bramki

Wszyscy, którzy piłką nożną interesują się nie od wczoraj, pamiętają nieodłącznie kojarzoną z Realem Madryt politykę sprowadzania najdroższych (a w założeniu najlepszych) piłkarzy świata, zwaną powszechnie „Galácticos”. Doskonale znana jest im również obiegowa opinia mówiąca o tym, że przyczyną upadku tej „wspaniałej” idei było nadmierne skupienie się na sile ofensywnej drużyny, całkowicie zapominając o defensywie. Słabość tej koncepcji wypunktowała Barcelona, która z mozołem wypracowywała swoją wizję niekończących się podań od jednego zawodnika do drugiego, który po wymienieniu „klepki” z trzecim, otworzy drogę do bramki czwartemu, a ten odegra do drugiego, aby ten mógł asystować trzeciemu przy zdobyciu czwartej bramki w meczu, znanej jako „tiki-taka”.

Również największe zespoły na Wyspach doczekały się skojarzeń, które przychodzą do głowy milionom ludzi na całym świecie, gdy tylko wypowiadane są takie nazwy jak Manchester United, Chelsea czy Arsenal. Czerwone Diabły od lat (i dziewiętnastu tytułów mistrza Anglii) nie bez sukcesów pracują na to, aby gra ekipy z Old Trafford zorientowana była przede wszystkim na pragmatyzm i odniesienie zwycięstwa (niezależnie od tego czy to za sprawą wychowanków, czy gwiazd sprowadzanych za 30 milionów funtów). Pewnie jeszcze przez wiele lat drużyna Romana Abramovicha traktowana będzie jak jego kosztowna zabawka, do której sprowadza sobie drogich (chociaż niekoniecznie wartościowych) piłkarzy. Kanonierzy przestali w tym sezonie prezentować miłą dla oka piłkę, do której tak długo nas przyzwyczajali, ale wciąż będą uchodzić za przedszkole, w którym Arsène Wenger nieustannie (obniżając granicę minimalnej liczby lat wymaganych od swoich podopiecznych) próbuje uzyskać zespół o jak najniższej średniej wieku.

Właściciele Manchesteru City sięgnęli po pomysł Florentino Péreza i nie owijając w bawełnę, kupują sukcesy, sprowadzając najlepszych piłkarzy na świecie. Szanse na to, że im się powiedzie i niedługo ich drużyna będzie uważana za najwspanialszą ze wszystkich są znaczne, ponieważ wystrzegają się błędu popełnionego przez królewskich i budują zespół w oparciu o znakomitych graczy defensywnych. Micah Richards, Kolo Touré, Aleksandar Kolarov, Gaël Clichy czy chociażby Nigel de Jong to zawodnicy, którzy śmiało mogą grać w drużynie liczącej się w Lidze Mistrzów. Vincent Kompany i Yaya Touré należą natomiast do światowej czołówki i nie jestem w stanie wskazać klubu, dla którego nie byliby oni wzmocnieniem. Mogąc ustalić skład, mając zawodników tak doskonałych w destrukcji, Mancini jest w stanie desygnować do gry taką jedenastkę, w której kreatywni, ofensywni piłkarze nie będą musieli martwić się o dziurawą obronę, a mając pełne pole do popisu zawsze zdołają coś strzelić.

1:3 „Gdyby Darren Fletcher był piłkarzem City”

„Gdyby Darren Fletcher był piłkarzem City, nie mieściłby się tam nawet na ławkę” – padło w jednym z pomeczowych komentarzy zamieszczonych na Redlogu i nie sposób jest mi się z tym nie zgodzić, że w tym tkwi właśnie problem United.

Oczywiście nie mam nic przeciwko Szkotowi. Doceniałem niesamowitą formę, w jakiej znajdował się w sezonie 2008/09 i zdaję sobie sprawę z tego, jak olbrzymią stratę ponieśliśmy, gdy w wyniku czerwonej kartki nie mógł zagrać w finale Ligi Mistrzów w Rzymie. Niestety od tego czasu nie prezentuje się on już tak fantastycznie i niechętnie muszę przyznać rację mojemu bratu, który dwa i pół roku temu (gdy ja byłem zachwycony umiejętnościami Fletchera i uważałem go za defensywnego pomocnika światowej klasy) nie wiedział w Darrenie nic nadzwyczajnego.

Ale problem nie dotyczy tylko kapitana The Tartan Army. Nie dotyczy nawet samej linii pomocy, gdzie na przydatność Andersona i Michaela Carricka zarówno w defensywie, jak i w kreowaniu gry można liczyć z dwojakim szczęściem, gdzie Ji-Sung Park i Ryan Giggs nie są (poza meczami, które coraz częściej stanowią nieliczne wyjątki) w stanie stanowić realnego zagrożenia pod bramką przeciwników, a Tom Cleverley uważany za jedynego gracza będącego w stanie rozruszać skostniały środek pola, ma rozegranych tak mało meczów, że zupełnie niewiadomo, czy nie spali się, gdy rywalizacja będzie się toczyć o naprawdę wielką stawkę.

Kłopoty dotykają także naszą defensywę, choć na szczęście Ferguson zdaje sobie sprawę z nieustannych problemów zdrowotnych dwójki naszych etatowych stoperów i od dłuższego czasu inwestuje w młodych, zdolnych zawodników mogących w przyszłości stanowić barierę nie do przejścia. Niestety zarówno braciom da Silva jak i Evansowi, Smallingowi czy w końcu Jonesowi brakuje co najmniej doświadczenia (a niewykluczone, że również umiejętności), aby stać się światowej klasy obrońcami. Gdy dodamy do tego Evrę, który od dłuższego czasu sprawuje się coraz to gorzej aniżeli lepiej, otrzymamy sytuację, w której okazuje się, że mamy po prostu zbyt słabą kadrę jak na klub, który pretenduje do miana najlepszego, i który walczy o największe trofea.

Kolorowo nie jest również w napadzie, gdzie poza Rooneyem nie ma piłkarza, który siałby prawdziwy postrach wśród rywali. Dimitar Berbatov i Michael Owen grają niezwykle rzadko i nie strzelają bramek na zawołanie, a młodym Javierowi Hernándezowi i Danny’emu Welbeckowi brakuje ogrania i regularności.

Zdaję sobie sprawę, że od dawien dawna panuje opinia, jakoby skład United był niewystarczająco mocny, a mimo to Czerwone Diabły zdobywają nieustannie kolejne trofea. Dotychczas jednak sir Alex reagował na zagrożenia i w obliczu zmieniającego się obrazu footballu dostosowywał Manchester do najnowszych i najbardziej surowych standardów, np. komercjalizując przygotowania do sezonu, wprowadzając nowe ustawienia taktyczne czy też wydając krocie na nowych zawodników. Nieubłaganie zbliża się więc pora na kolejny wstrząs, ponieważ na naszym podwórku rośnie nam przeciwnik pretendujący do miana bezkonkurencyjnego niczym Barcelona w europejskich pucharach.

1:4 Serce drużyny

Jeżeli od 2002 roku kiedy to podczas Mistrzostw Świata David Seaman wpuścił gola po wykonywanym przez Ronaldinho rzucie wolnym z 38 metrów, wstawienie Anglika na bramkę zwiastuje rychłą utratę jakiejś kuriozalnej bramki, to Joe Hart najwyraźniej nie jest angielskim goalkeeperem.

Jakkolwiek źle by to nie brzmiało, David de Gea był jednym z najlepszym graczy Red Devils podczas derbów. W ogóle po słabym początku kariery na Old Trafford od jakiegoś czasu generalnie Hiszpan broni dobrze (ma 41, czyli najwięcej w lidze, wybronionych strzałów na bramkę), a ponieważ wydaje się, że aklimatyzacja na Wyspach przebiega prawidłowo, to najprawdopodobniej przez przynajmniej kilka najbliższych lat to właśnie jego będziemy oglądać w bluzie z numerem 1 w Manchesterze United.

Jest dwóch bramkarzy, których słusznie obok Edwina van der Sara przez lata wymieniało się w gronie najlepszych – są to Iker Casillas i Gianluigi Buffon. Ponieważ nawet wobec przejścia Holendra na emeryturę, żadnego z nich nie wyobrażałem sobie broniącego dostępu do naszej bramki, to nie jest to możliwe tym bardziej teraz, w obliczu, zdaje się zakończonego (mniejszym bądź większym, ale) sukcesem, odmłodzenia na tej newralgicznej pozycji. Mimo to jest na świecie dwóch znakomitych, młodych i niezwykle utalentowanych piłkarzy, których chciałbym zobaczyć między naszymi słupkami – chodzi o Wojtka Szczęsnego oraz wspomnianego wcześniej Joe Harta.

Anglik dłużej od naszego rodaka ogrywa się, grając na najwyższym poziomie, a po dwóch niezwykle udanych sezonach, w Birmingham City i Manchesterze City, jest on moim zdaniem na najlepszej drodze, aby być wymienianym jednym tchem wśród takich sław jak Peter Schmeichel i Oliver Kahn.

1:5 Catenaccio w wydaniu Manchesteru City

Mancini najchętniej zagrzewając drużynę do ataku, krzyczałby: „defensywa!”.

5 stycznia bieżącego roku Manchester City Roberto Manciniego nauczony porażką z własnego stadionu, postawił na iście włoską taktykę i obronił bezbramkowy remis z Arsenalem. Po tym spotkaniu wiecznie-noszący-szal-w-klubowe-barwy manager powiedział: „Wolę zostać wygwizdanym na koniec [meczu], a wrócić do domu z jednym punktem, niż [zaprezentować ofensywne nastawienie i wrócić] z trzema straconymi bramkami”, po czym dodał: „Według kibiców gości byliśmy nudni? To nie jest dla mnie ważne. Kiedy grasz tutaj [na Emirates Stadium] przeciwko Arsenalowi, to może być tak, że Arsenal gra lepiej od ciebie i masz prawo się bronić. To jest piłka nożna”.

Odkąd sięgam pamięcią, Włoch zawsze prezentował postawę „byle nie przegrać”. Niestety desygnując do defensywy nawet siedmiu graczy z pola, bo głównym celem wystawionych w pomocy Touré, Barry’ego i Milnera było to, aby nie dopuścić do utraty gola (widoczne szczególnie przez pierwszych 20 minut gry), Mancini musiał wystawić przynajmniej trzech ofensywnie usposobionych piłkarzy, a to niestety wystarczyło w niedzielę na pokonanie United. Manager City nawet jakby chciał wszystkie mecze bezbramkowo remisować, to klasa zawodników oddelegowywanych do akcji ofensywnych (David Silva, Sergio Agüero, Mario Balotelli, Samir Nasri, Edin Džeko czy chociażby nieszczęsny Carlos Tévez) sprawia, że nasi „hałaśliwi sąsiedzi” jeszcze długo nie przestaną strzelać bramek seriami.

1:6 Kupa

Przyznaję się bez bicia, że szóstej bramki nie widziałem, bo byłem zrobić kupę. Jeżeli kiedyś nie będziecie chcieli oglądać, jak Wasz zespół się pogrąża (lub będziecie spieszyć się na pociąg powrotny z Krakowa do Wrocławia) – pójdźcie za moim przykładem i idźcie szybko zrobić kupę.

Darren Fletcher, Joe Hart, Manchester City, Manchester United, Mario Balotelli, Roberto Mancini,