Nie ma wątpliwości, że Evans jest zawodnikiem utalentowanym, który mógłby na stałe zagościć w pierwszym składzie Manchesteru United. Odnoszę jednak wrażenie, że Jonny ma problem z psychiką i utrzymaniem odpowiedzialności środkowego obrońcy na swych barkach, szczególnie w meczach z ważnymi przeciwnikami, choć nie tylko. Zdarzały mu się wpadki, jak czerwona kartka w wyjazdowym meczu z Boltonem.

Sezon 2009/2010 był w wykonaniu Evansa czymś niesamowitym. Zastąpił borykającego się z kontuzjami Rio Ferdinanda bez żadnych kompleksów. Coraz częściej pojawiały się głosy, zarówno mediów jak i kibiców, że Jonny to pewniak w drużynie sir Alexa i jest on w stanie zastąpić Ferdinanda, gdy tylko nastąpi taka potrzeba. Niestety, kolejny sezon był w wykonaniu Evansa dużo gorszy niż poprzedni, przez co wychowanek Czerwonych Diabłów znów popadł w niełaskę, trwającą na dobrą sprawę aż do dziś.

Zarówno czerwony kartonik w meczu z Boltonem, jak i ten w derbowym pojedynku na Old Trafford to nieodpowiedzialność Evansa. O ile na Reebok Stadium udało się utrzymać korzystny wynik (dziękujemy za Berbatowa z poprzedniego sezonu), tak w przypadku meczu z City nie było już tak kolorowo. Możliwe, że gdyby Jonny czerwonej kartki nie dostał, mecz zakończyłby się zupełnie inaczej. Należy również przytoczyć mecz, w którym Jonny sfaulował Didiera Drogbę. Wychowanek Manchesteru United powinien wylecieć z boiska, jednak tym razem mu się upiekło.

Jonny musi mocno popracować nad swoją grą, bowiem konkurencja jest w tym sezonie bardzo duża… Świetnie spisujący się Phil Jones, Nemanja Vidić, Rio Ferdinand i zawsze mogący grać na środku obrony Chris Smalling. Jako że Czerwone Diabły tracą ostatnio dość dużo bramek, sir Alex na pewno będzie stosował rotacje w formacji defensywnej, tak więc Evans ma szanse na poprawę jakości swojej gry.

Osobiście bardzo lubię Evansa, tym bardziej, że jest wychowankiem klubu, a takich piłkarzy zawsze darzy się większą sympatią. Nie wątpię w to, że Jonny ma wielki talent, na dodatek jest młody, więc ma przed sobą szansę na świetlaną przyszłość. Jeżeli dojrzeje i będzie grał bardziej rozważnie, to mamy zawodnika, którego czeka wspaniała kariera, jeżeli nie, możemy mieć problem, bo mecze chociażby jak ten z City mają szansę się powtarzać.

Jonny Evans,

Jednak dość nieoczekiwanie w kolejnych spotkaniach Evans zdecydowanie obniżył swoje loty, przez co nie raz i nie dwa doprowadzał kibiców do irytacji. Młody obrońca stracił pewność siebie, którą emanował jakiś czas temu, zaczął popełniać proste, wręcz dziecinne błędy. Sprokurowany rzut karny w meczu z Liverpoolem, fatalna postawa w meczu Carling Cup z West Ham United, bezmyślny faul i czerwona kartka w spotkaniu z Boltonem – to tylko pierwsze z brzegu błędy Jonny’ego.

Konsekwencją słabej gry Evansa była utrata miejsca w hierarchii na rzecz nowego obrońcy Czerwonych Diabłów. Chris Smalling, bo o nim mowa, w swym pierwszym sezonie zachwycił wszystkich. Chłopak, który jeszcze niedawno grał w amatorskim zespole, bardzo dobrze wkomponował się w zespół Sir Alexa Fergusona i po raz kolejny cały świat był pod wrażeniem transferu, którego dokonał sędziwy Szkot.

Przed kolejnym sezonem Jonny Evans staje w obliczu niezwykle ciężkiego zdania. Będzie musiał bowiem udowodnić sobie, kibicom i trenerowi, że nie bez powodu był określany mianem następcy Rio Ferdinanda. Dodatkowym problemem Irlandczyka jest przybycie na Old Trafford Phila Jonesa, który uważany jest za jednego z najbardziej obiecujących młodych zawodników. Jonny staje więc przed nie lada wyzwaniem, a czy podała temu wszystkiemu? Przekonamy się już wkrótce…

Moment chwały:
Moment słabości: fatalny występ w meczu Carling Cup z West Ham United.
Ocena za sezon: 5/10

Jonny Evans,

„Trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść niepokonanym…” śpiewał niegdyś Grzegorz Markowski. Wydaje się, że powyższy aforyzm z utworu Perfectu wzięło sobie do serca kilku Czerwonych Diabłów, czy też może bardziej trafnym byłoby określeniem „Dinozaurów Fergusona”. Kolejny, 19. tryumf, który dał pierwszą pozycję wśród angielskich drużyn o największej liczbie zdobytych Mistrzostw Anglii, jest świetnym momentem na powiedzenie fanom „Adieu!”. Pożegnania to jednak smutny moment, a tych na Old Trafford doświadczamy coraz więcej. Niedawno klub z Manchesteru opuścił genialny Edwin Van der Sar, a w ślad za Latającym Holendrem poszedł zasłużony dla United Paul Scholes. Należy pamiętać również o Garym Neville’u, który również w tym sezonie zawiesił korki. W mediach coraz śmielej pojawiają się informacje dotyczące Ryana Giggsa, który po ujawnieniu seks-skandali z jego udziałem może również pożegnać się z piłką. Jeśli mowa o rozstaniach, to warto wspomnieć o spekulacjach transferowych dotyczących odejścia Wesa Browna, Darrona Gibsona, czy też Johna O’Shea. Ponadto niemal pewnym jest, że przez najbliższe X-lat nie zobaczymy Polaka w trykocie Manchesteru United, ponieważ Tomasz Kuszczak również myśli o rozstaniu z Old Trafford. Biorąc pod uwagę liczbę zawodników, którzy opuścili lub noszą się z zamiarem opuszczenia ekipy czerwonej części Manchesteru, braki kadrowe wydają się być niepokojące. Ale czy nasze obawy nadal będą uzasadnione, jeśli nagle przypomnimy sobie, kto stoi na czele kadrowej rewolucji na Old Trafford?

Akcja Fergusona o nazwie „kupujemy młodych” rozpoczęła się jeszcze przed rozpoczęciem poprzedniego sezonu. Kiedy Manchester United podpisywał kontrakty z młodymi Chrisem Smallingiem i Javierem Hernandezem, wielu pukało się w głowę, nie wierząc, że ci młodzi chłopcy mogą przebić się, a tym bardziej błyszczeć w takim klubie jak Red Devils. Wielu dziwiło się, że sir Alex Ferguson zamiast ściągnąć do klubu uznaną gwiazdę za ogromne pieniądze, decyduje się na kupno gówniarzy. Młodzi jednak, zgodnie z oczekiwaniami Fergiego, nie zawiedli. Kto oprócz szkoleniowca United przypuszczał, że Smalling już w pierwszym sezonie pobytu na Old Trafford z powodzeniem zastąpi Ferdinanda lub Vidicia w środku defensywy? Komu przyszłoby do głowy, że Chicharito strzeli aż 20 bramek i zostanie jednym z największych objawień minionego sezonu, a przy tym pozbawi miejsca w składzie United Bułgarskiego internacjonała i króla strzelców Premiership?

Ostatnio usłyszeliśmy o pierwszym oficjalnym transferze Manchesteru United przed nowym sezonem – zakup zaledwie 19-letniego Phila Jonesa. Mimo że kwota transferu nie została ujawniona, to mówi się o pieniądzach rzędu 16 milionów funtów. Dotychczas nowy Czerwony Diabeł oswajał się z grą w Premier League w ekipie Blackburn oraz był reprezentantem Anglii do lat 21, tworząc parę stoperów w młodej kadrze narodowej z… Chrisem Smallingiem. Biorąc pod uwagę to, że Ferguson nie należy do trenerów, którzy na prawo i lewo szastają pieniędzmi, to suma, za jaką Jones przeniesie się do Manchesteru robi wrażenie. Oczywiście można stwierdzić, ze ceny na rynku transferowym znacznie wzrosły, ale należy pamiętać, że Fergie głupcem nie jest i nie wydałby powyższej sumy na zawodnika, który nie spełniałby jego wymagań i z którym nie wiązałby przyszłości.

„Dzień dobry Manchester!” Wszystkie znaki na niebie i ziemi zwiastują (jak również Facebook), że następcą Edwina „Wielkiego” van Der Saara będzie hiszpański młodzik lub, jak kto woli, następca Ikera Casillasa z Madrytu. David de Gea od 2009 z sukcesami reprezentował barwy madryckiego Atletico. Wydaje się, że przygoda z grą na Półwyspie Iberyjskim właśnie się kończy, a przenosimy na Old Trafford wychowanka Los Rojiblancos są tylko kwestią czasu. De Gea doskonale pasuje do koncepcji Fergusona i Manchesteru United – młody, cholernie utalentowany, głodny gry na najwyższym poziomie, który na lata może być ostoją dla bramki klubu z Old Trafford.

Analizując skład Manchesteru United i wspominając o młodych zawodnikach, nie wolno zapomnieć o braciach Da Silva, którzy już od dwóch sezonów z powodzeniem walczą o pierwszą jedenastkę Red Devils. Jonny Evans do niedawna również był piłkarzem, który ocierał się o miejsce w podstawowym składzie United, lecz spadek formy w ostatnim sezonie oraz transfery Smallinga i Jonesa mogą spowodować, że Irlandczyk będzie musiał poszukać sobie nowego pracodawcy lub zostanie wypożyczony.

Jeżeli weźmiemy pod uwagę zawodników, którzy w poprzednim sezonie wypożyczeni z Old Trafford ogrywali się w innych drużynach, czyli Federico Machedę, Dannego Welbecka czy też Toma Cleverleygo, śmiało można wysnuć wniosek, że United stoi dwudziestolatkami! Każdy z powyższych zawodników mieści się w okolicy dwudziestki na karku.

Wyobraźmy sobie pierwszą jedenastkę zespołu, w której między słupkami bramki stoi David de Gea. Przed nim występuje dwóch stoperów młodzieżowej reprezentacji Anglii – Chris Smalling i Phil Jones. Boki defensywy dopełniają bracia Da Silva. W środku pola Paula Scholesa zastępuje Tom Claverley, a z przodu Ferguson ma problem bogactwa, musząc postawić na kogoś z trójki Hernandez-Macheda-Welbeck. Nie wolno zapominać, że w obwodzie boss United ma starszych zawodników typu Rooney, Evra, Fletcher.

Ferguson to trenerski geniusz i o tym nie trzeba chyba nikogo przekonywać. Ponadto Szkot to facet, który nie boi się stawiać na młodych i który dba o przyszłość swojego klubu. Niedawno w mediach pojawiła się informacja, w której Fergi zapowiedział, że pozostanie szkoleniowcem Czerwonych Diabłów jeszcze przez trzy sezony. Pewnym jest więc, że dzięki przytoczonym możliwym ruchom transferowym i tym, o których nie mamy jeszcze zielonego pojęcia, sir Alex Ferguson po odejściu nie pozostawi spalonej ziemi. Zakup Phila Jonesa czy wielce prawdopodobny transfer Davida de Gei nie jest zapewne ostatnim, w których sir Alex Ferguson zaskoczy fanów United kupnem kolejnego młodzika. Obecnie tacy piłkarze jak Hernandez czy też Smalling powinni być wzorem do naśladowania i przykładem do większej motywacji dla młodych zawodników, którzy staną się lub marzą o zostaniu Czerwonym Diabłem. Kończąc, pragnę wyrazić nadzieję, że niedługo David de Gea będzie mógł śpiewać jednym głosem z Chicharito, Smallingiem czy też Jonesem, będąc już w szeregach młodej armii sir Alexa Fergusona: „Dziś nie potrzeba więcej nam do szczęścia chyba już nic!”

W sumie ja też mam jeszcze dwadzieścia lat, więc może Fergie zainteresowałby się transferem mojej skromnej osoby na Old Trafford? :)

Chicharito, Chris Smalling, evan, Fabio da Silva, Javier Hernandez, Jonny Evans, Manchester United, Phil Jones, Rafael da Silva,

Jonathan Grant Evans, rocznik 88’, urodzony w Belfaście. Irlandczyk swoją przygodę z piłką rozpoczął w akademii Manchesteru United. Pierwsze szlify zdobywał w rezerwach i Royalu Antwerp, gdzie stanowił o sile defensywy. Sezon 2005/2006 zakończył z 14 występami i 2 bramkami. Świetne występy zwróciły uwagę ex-diabła Roya Keane’a, który ściągnął go, do prowadzonych przez siebie Czarnych Kotów. Tam był podstawowym obrońcą, nie zawodził pokładanych w nim nadziei. W czerwcu 2008 roku Johny powrócił z wypożyczenia. Sir Alex Ferguson dostrzegł drzemiący w nim potencjał i postanowił zostawić go w pierwszej drużynie Czerwonych Diabłów. Dziewięć miesięcy później nazwisko Evansa poznali kibice nad Wisłą. W pamiętnym meczu eliminacji (pamiętnym ze względu na kiks Boruca) mistrzostw świata, defensor strzelił swoją pierwszą bramkę w kadrze. W sezonie 2008/2009 zanotował 7 występów w Lidze Mistrzów, zastępując Vidica i Ferdinanda. W finale tych rozgrywek nie wystąpił. Rok później zagrał 20 spotkań, widać było że Boss nie boi się wystawiać go w kluczowych meczach. Zagrał przeciwko Chelsea, Arsenalowi czy Spurs. Kibice United zastanawiali się jak trener wykorzysta potencjał tego obrońcy, podczas gdy jego rozwój blokowany jest przez wspomnianą żelazną dwójkę. W tym sezonie Evans nadal jest tylko zmiennikiem, nie udało mu się jeszcze wskoczyć do składu na stałe. Mimo to cierpliwie czeka i uczy się futbolu od najlepszej dwójki stoperów na świecie.

Christopher Lloyd Smalling, rocznik 89’, urodzony w Londynie. Jako nastolatek grał w drużynach Walderslade Boys, Lordswood, Maidstone United, po drodze zaliczając jeszcze treningi w szkółce Millwall. Tu rozpoczyna się szalony zwrot w życiu Anglika. Pewnego dnia do jego drzwi zapukali skauci Fulham. Od tego czasu Chris piął się w górę w hierarchii klubu z Craven Cottage. Zostając kapitanem rezerw aż w końcu debiutując w Premiership. Debiut nie wypadł okazale. W 74’ minucie skierował piłkę do własnej siatki obok bezradnego, leżącego Schwarzera. To trafienie nie przekreśliło jego szans na grę i w sezonie. Zagrał jeszcze 9 spotkań strzelając… jeszcze jednego samobója! W letniej przerwie sir Alex Ferguson sięgnął po młodego stopera. Klub z Old Trafford zapłacił za niego 8 milionów euro. W tym sezonie Smallling rozegrał (łącznie w Lidze Mistrzów i Premiership) 8 spotkań.

Konfrontując obydwu zawodników, jasno widać że Smalling jest dobre półtora kroku za Evansem. Johny ma już za sobą etap, który nazywam „etapem wypożyczeń”, kiedy to chodzi o ogrywanie się w słabszych klubach. Anglik nie zadebiutował jeszcze w seniorskiej reprezentacji swojego kraju, a Irlandczyk i owszem, ba, strzelił nawet gola! W meczach o stawkę widać też większe doświadczenie Evansa – grał w fazie pucharowej Ligi Mistrzów z Interem czy Arsenalem, wielu młodych trzęsło by się ze strachu na samo myśl o takim występie, młokos z Belfastu podszedł jednak na pełnym luzie, jak do każdego innego spotkania. Chyba jedyną cechą przemawiającą na korzyść Chrisa jest jego wzrost. Góruje nad Johnym o całe 5 cm. Ich mocne strony, to zdecydowanie wiek. Mają ogrom czasu by przyuczyć się piłkarskiego rzemiosła pod okiem najlepszego trenera na świecie. Przykładów też nie muszą daleko szukać. Codziennie na treningach biegają i grają z Ferdinandem i Vidicem, codziennie ich podpatrują, codziennie starają się być lepsi od nich.

Porównanie młodych, środkowych obrońców United wypada dość znacząco na korzyść Jonny’ego Evansa. Być może z uwagi na staż w drużynie i przebieg kariery. Smalling musi się jeszcze wiele nauczyć. Patrząc na obydwu zawodników, jestem spokojny o formację obrony na wypadek kontuzji któregoś z duetu Vidic-Ferdinand i pełen nadziei, że mimo upływającego czasu w drużynie Sir Alexa nie zabraknie światowej klasy stopera.

Chris Smalling, Jonny Evans,

Jednak trwający obecnie sezon 2010/2011 jest dla Evansa zupełnie nieudany. Jonny z zawodnika, dla którego nie był straszny nawet Didier Drogba, stał się obrońcą popełniającym proste, wręcz dziecinne błędy. Z każdym meczem Irlandczyk grał coraz słabiej, popełniał coraz to prostsze błędy. Gdy oglądało się jego poczynania przed telewizorem, na usta cisnęły się same nieprzyjemne wyrazy. Seria kiepskich występów sprawiła, że kibice pewniejsi są gry Chrisa Smallinga, który jeszcze parę sezonów temu grał w siódmej lidze, niż zawodnika, który jeszcze rok wcześniej załatał dziurę po kontuzjowanym Ferdinandzie.

Co się stało? Czy to zwykła obniżka formy, która dla wciąż młodego jeszcze obrońcy stała się ciężarem, którego nie był w stanie unieść? Czy to może transfer wcześniej wspomnianego Chrisa Smallinga tak wpłynął na postawę Irlandczyka? Odpowiedź na to pytanie zna chyba tylko sam Jonny.

Jednak to co Evans pokazał w poprzednich sezonach, nie mogło być przecież dziełem przypadku. Bowiem nie każdy młody obrońca jest w stanie stawić czoła takim graczom jak Drogba czy van Persie. Jonny musi stawić temu czoło, musi pokazać, że jest na tyle silny, by ponownie się wybić. Odnajdując bowiem formę z poprzednich sezonów, Jonny Evans udowodni kibicom i Fergusonowi, że jest godzien gry w tak wielkim klubie, jakim niewątpliwie jest Manchester United.

Autor: Patryk Tuzgier

Jonny Evans,

Where will goals come from?

Tak zamartwiali się chyba wszyscy kibice United. Wszyscy, którzy tak bardzo panikowali po odejściu najlepszego piłkarza na świecie. Trzeba jednak wiedzieć, że ten Dziadek, czerpiący radość z każdego meczu, żujący gumy Orbit (przyznał się do tego ostatnio na pewnym wykładzie, kiedy studenci zadawali mu pytania!) ma pojęcie o futbolu większe niż ci wszyscy pseudo-znawcy razem wzięci. I to on poradził sobie z odejściem Cantony, Keane’a, Beckhama. Za każdym razem Manchester szedł dwa kroki do przodu, a nie jak to wszyscy spekulowali – krok do tyłu.

Najlepsi strzelcy United w tym sezonie:
1. Wayne Rooney – 25
2. Dymitar Berbatow – 8
3. Michael Owen – 7
4. Antonio Valencia – 7
5. Paul Scholes – 5

Strzelanie bramek wziął na siebie Rooney, którego o wiele bardziej cenię (i zawsze ceniłem) niż Ronaldo. Przywiązuje dużą wagę do charakteru zawodnika – Rooney pod tym względem ma w sobie to coś – charyzmę i waleczność. Uważam jednak, że Manchester zaczął grać bardziej zespołowo, aniżeli w ostatnim sezonie. Rooney jest egzekutorem, ale wszystkie akcje rozprowadza świetnie grająca pomoc wraz z szybkimi skrzydłowymi.

„Pieprzone 4-5-1″, czyli Szkot mądry po szkodzie

Taki właśnie przymiotnik kulinarny, często spotykam na forach internetowych., gdy towarzyszy opiniom znawców na temat taktyki. Gdy gramy wyjazdowy mecz, nie muszę sprawdzać komentarzy na portalach bądź w innych miejscach – wiem, że większość zruga Fergusona za ustawienie. Polacy mają tendencje do „wszystkowiedzy”. Takim ekspertom dziękujemy bądź zapraszamy do TVP. Będę szczery – rzygam już wszystkimi głupimi komentarzami na temat ustawienia, które Ferguson stosuje na wyjazdach.

Argument, że wychodzi nam to tylko z Arsenalem, podobnie jak autorzy takich stwierdzeń, jest tak idiotyczny jak teksty piosenek Feela czy fakty Beniteza. Można go wsadzić między bajki. Wszyscy zapomnieli już chyba o meczach z Interem czy Porto w tamtym sezonie, o Romie sprzed dwóch lat albo o ligowych pojedynkach z Villą i Chelsea w tym sezonie (Chelsea miała dużo szczęścia, bo to Manchester przeważał).

To właśnie dzięki pieprzonemu 4-5-1 ustanawiamy nowy rekord nieprzegranych wyjazdowych spotkań w Lidze Mistrzów. Wczorajszy mecz z Milanem był 16 (sic!) – nie przegraliśmy z nikim na wyjeździe od spotkania z… Milanem, kiedy dostaliśmy 0:3 na San Siro w 2007.

Wtedy pojechaliśmy, dostaliśmy solidne lanie, nauczyliśmy się czegoś, a po trzech latach podbiliśmy twierdzę San Siro. Ferguson to bardzo mądry człowiek i świetnie wyciąga wnioski z przegranych.

Suszarka Fergiego na boisku

Kto oglądał mecz to wie, co mógł czuć Evans, podczas gdy Ferguson wydzierał się na niego w trakcie pierwszej połowy.

Po bramce Scholesa, kamery pokazały Fergusona, który rozmawiał (delikatnie powiedziane) z Evansem przy linii bocznej boiska. Rozwścieczona, czerwona jak barwy United twarz Fergusona zdawała się krzyczeć na młodego obrońcę: „Fucking hell!”.

Cieszę się jednak, że Ferguson twardą ręką prowadzi zespół. Evans wyszedł na drugą połowę i grał całkiem przyzwoicie. Nigdy wcześniej nie widziałem czegoś takiego w wykonaniu Fergusona na boisku do swojego piłkarza, ale „If I was Evans I’d shit in my pants”, jak to skomentował ktoś na Redcafe.net.

Przy okazji szukania filmu z tego zdarzenia (niestety, nie znalazłem), znalazłem ciekawe wideo z konferencji prasowej sprzed kilku miesięcy. Dziennikarz pytał Evansa o to, czy będzie się żenił ze swoją dziewczyną. Ferguson wziął sprawy w swoje ręce, stwierdzając, że obrączki są obecnie w dobrej cenie :-)

Rooooney!

Wczorajszy mecz tylko potwierdził, że Rooney jest w życiowej formie. Wczoraj zdobył swoją 25. bramkę w tym sezonie i zapowiada się, że strzeli jeszcze więcej. Takiego Rooneya uwielbiam i takiego chcę oglądać!

Podsumowując…

Manchester United w sezonie, kiedy miał spadać z ligi, nie wyjść z grupy w LM, a przygodę z pucharami na krajowym podwórku skończyć na pierwszej rundzie, gra bardzo dobrze. Śmiem twierdzić, że gdyby nie ciągłe kontuzje w obronie, Chelsea dawno oglądałaby tylko plecy uciekającego i liderującego United. W tym sezonie chyba ani razu Manchester nie zagrał podstawową linią obrony, jednak przez wrodzony optymizm uważam, że trzeba tutaj również szukać plusów (jak rozwój Evansa czy Rafaela).

Jesteśmy jednak w świetnej sytuacji. Zajmujemy drugie miejsce w najsilniejszej lidze świata, tracąc jedynie 1 punkt do Chelsea z perspektywą meczu z drużyną Ancelottiego na Old Trafford. Wygrywamy wyjazdowe spotkanie z dobrze grającym w tym sezonie Milanem, aplikując im 3 bramki. Za pół miesiąca gramy z Villą w finale Pucharu Ligi Angielskiej. Jedynie w Pucharze Anglii zawiedliśmy, ale… porażki zdarzają się najlepszym i dla najlepszych właśnie są motywacją do dalszego wygrywania. Nie należy zapominać o rozniesieniu Arsenalu na Emirates czy innych wspaniałych meczach, kiedy United prezentował piękny futbol. Tak, to wszystko osiągnęliśmy bez Ronaldo.

A sądząc po pierwszym meczu w fazie pucharowej pewnego Portugalczyka – pewien galaktyczny klub podtrzyma pewną niechlubną tradycję. A określenie „Merde, merde, merde”, które pojawiło się na pewnej stronie, idealnie chyba pasuje do tego pewnego, naszpikowanego gwiazdami, klubu.

AC Milan, Jonny Evans, Liga Mistrzów, Manchester United, Wayne Rooney,

Później trochę Manchesterowej rzeczywistości – 14 występów w rezerwach, wypożyczenie do Royal Antwerp i jeszcze jedno – do Sunderlandu. Debiut w czerwonej koszulce to mecz z Coventry City w Carling Cup we wrześniu 2007. roku. Zasmakował jeszcze chłopak europejskiej murawy w meczach przeciwko Dynamie Kijów i As Romie. Wszystko to, by napchać Jaśka niezbędnym doświadczeniem. No i na jakiś czas Ferguson przykręcił śrubę Jasiowego rozwoju. Tak by chwilowo spokój miał chłopak z tym, co zabójcze potrafi być dla wpajanej pokory – z występami w ważnych spotkaniach.

21 września 2008 Alex przypomniał sobie o śrubie dzieciaka z Belfastu, acz pewnie by sobie nie przypomniał, gdyby nie absencja jednej z cegieł muru obronnego United – tej serbskiej. Gdy już śrubę Ferguson złapał – odkręcił powtórnie z ogromnym impetem – debiut w Premiere League miał się stać faktem. Ale żeby to był zwykły debiut.. nie! Jaś Evans zagrać miał przeciwko nie byle komu, bo samej Chelsea Londyn. Występ okazał się przepyszny. Oczywistym było, że nie będzie ostatni. Alexa z resztą zjedliby chyba kibice, gdyby znów chciał zakręcić śrubę Evansowego rozwoju. Tak – kibice dali Jasiowi bowiem coś bezcennego – pokochali go miłością od pierwszego wejrzenia. Trudno było nie pokochać – jest i pokora i zaangażowanie, jest i spory talent.

I tak sobie kica nasz filet między kolejnymi sezonami – w debiutanckim zaliczył 17 występów, rok później było ich już 24, w tym – na półmetku poszczycić się może siedmioma.. I tego się właśnie czepię.

Alex ma u siebie 5 klasowych , środkowych cegieł. Pierwsza, choć niezwykła – kończy w tym roku 32 lata. To Ferdinand. Druga, ze skłonnością do bycia łamaną – kończy lat 31. Tu mamy Browna. Trzecia – najrzadziej będąca środkową – 29. To jest O’shea. Czwarta nazywa się Vidic – jest młoda, wspaniała i o ile nie trafi do innego muru to w Alexowym będzie miała fundamentalne miejsce. Nie może jednak stanowić fundamentu w pojedynkę. I póki co nie musi. Czas jednak leci nieubłaganie – lada moment inne cegły się wykruszą. Istotne wydaje się lepienie nowych zawczasu. I tu przypomina o sobie ten, którego dotąd nazywaliśmy przyrządzonym filetem. Zaczarowany kocioł Alexa potrafi bowiem filet z cegłę przemianować. Warunkiem jest pierwszym jednak, by filet był już potrawką. Pełną zaangażowania, talentu, pokory i wierności. Warunek drugi to garść dodanego doń doświadczenia. Tyle, że garści tej próżno szukać na ławce rezerwowych Panie Alexie. Do tego lekko pisanego życiorysu Johnatana Evansa dokładam zatem prośbę – by w zawirowaniach słynnej manchesterowej rotacji pamiętał Pan o przyszłości i być może rzucał ten filet do kotła zawsze, gdy tylko można.

Jonny Evans,

Ryan Shawcross

Wielce utalentowany walijski obrońca. Swoje początki w profesjonalnej karierze rozpoczynał na Old Trafford. Z powodzeniem grał w drużynach U-17, potem U-18 i w końcu w drużynach rezerw, gdzie miał niemały wkład w potrójną koronę, wywalczoną przez drugi skład. Następnie został wypożyczony do belgijskiego Anwerp, gdzie pomógł im zająć miejsce premiowane barażami o 1 ligę. Kolejnym wypożyczeniem, na jakie udał się Ryan, było Stoke City w lecie 2007 roku. Walijczyk tak się spodobał włodarzom angielskiego klubu, że w 2008 roku zdecydowali się na transfer definitywny i do dziś w tym klubie występuje. Obecnie grywa tam dalej i stanowi o sile Stoke, zaliczając bardzo dobre występy. Dobrą grą przykuł sobie uwagę, chociażby Liverpoolu. Gdyby został w rodzimym klubie, to nie mielibyśmy takich problemów w defensywie, jak w okresie grudzień-styczeń…

Danny Simpson

Kolejny zawodnik z formacji defensywnej. Angli wielokrotnie był typowany na zastępcę Gary’ego Nevilla. Tak się jednak nie stało, bo jak ostatnio się dowiedzieliśmy, Newcastle zakontraktowało 23-letniego zawodnika i wydaje się, że więcej nie ujrzymy Danny’ego w koszulce z diabłem na piersi. Jak przebiegła jego kariera? Najpierw zaliczał występy w rezerwach, lecz potem tułał się na wypożyczeniach w innych klubach kolejno: Anwerp, Sunderland, Ipswich, Blackburn i ostatecznie Newcastle United. Sądzę, że w przyszłości będziemy żałowali straty Simpsona, jednak nie ma się co dziwić młodemu piłkarzowi, bo przy takich zawodnikach jak Gary Neville, Brown, O’Shea czy Rafael da Silva, miał marne szanse na regularne występy.

Fraizer Campbell

Z olbrzymim potencjałem angielski napastnik także nie przebił się do podstawowej jedenastki. Jak poprzednicy, na początku swojej przygody z United został wypożyczony do Anwerp , gdzie zaliczył udany okres. Potem powędrował do Hull City, a tam pokazał pełnię swoich umiejętności. W
34 występach zaliczył 15 bramek i miał wielki wkład w awans swojego zespołu do Premier League. Następnie przyszedł czas na nieudany pobyt w Tottenhamie, w którym nie przekonał do siebie trenera, stąd mała ilość rozegranych meczów w ekipie „Kogutów”. Po powrocie do Manchesteru nie zagrzał tam długo miejsca i przeniósł się do Sunderlandu, tym razem na zasadzie transferu definitywnego. Na tą chwilę 23-letni Anglik dość średnio radzi sobie w ekipie „Czarnych Kotów”. Moim zdaniem lepszym wyborem przenosin byliby „Tygrysy”, którzy za wszelką cenę widzieliby Campbell’a w swoich szeregach lub pozostanie pod wodzą Sir Alexa Fergusona i czekać na swoją szansę.

Gerard Pique i Giuseppe Rossi

Tym razem piłkarze z innej beczki, bo początek futbolu zaczynali w innych klubach, ale do teamu „Czerwonych Diabłów” trafili w bardzo młodym wieku. Pierwszy z nich – Pique – wychował się w szkółce FC Barcelony, ale działacze „Barcy” nie przekonali się do jego umiejętności i sprzedali hiszpańskiego obrońcę do Manchesteru United. Tam jednak także nie miał łatwego życia i został wypożyczony do Realu Saragossy. W tym właśnie klubie czarował kibiców solidną grą, jednak potem zgodnie z umową powrócił do prawowitego klubu. Ostatecznie 23-latek nie znalazł uznania w oczach Fergusona i został sprzedany do swojego rodzimego zespołu – FC Barcelony. Tu w pełni rozwinął swój talent i po wspaniałym sezonie jest obecnie jednym z najlepszych stoperów na świecie. Chyba przez długi czas będzie nas dręczyć pytanie „Czy wystarczyło dać więcej okazji do wykazania się i cierpliwości, czy po prostu Gerard nie poradziłby sobie w lidze angielskiej?”

Drugi z nich – Rossi także ma niemały talent. Gracz urodzony w USA swoją przygodę z piłką nożną zaczynał w Parmie. W 2004 przeszedł do ówczesnego mistrza Anglii, a tam średnio wspomina swój pobyt młody Włoch. W 2006 został wypożyczony do Newcastle, jednak w ekipie „Srok” niczego wielkiego nie pokazał. Następnie wrócił do Parmy, gdzie spisywał się znakomicie: w 19 spotkaniach strzelił 9 bramek. Po powrocie na Old Trafford jego hierarchia w klubie się nie zmieniła, z czego Giuseppe nie był zadowolony. W 2007 roku po Rossiego zgłosił się Villareal i kupił reprezentanta Włoch. Szkocki manager był bezsilny, nie mógł nie zgodzić się na transfer, bo gracz potrzebował regularnej gry, czego nie gwarantował mu ówczesny team. W „Żółtej Łodzi Podwodnej” 23-letni napastnik występuje do dnia dzisiejszego, a gra tam wyśmienicie i chyba możemy żałować jego sprzedaży.

Takich piłkarzy, którzy nie zaimponowali działaczom „Reds Devils”, jest dużo więcej. Przykładami są: Lee Martin, Kieran Richardson, Chris Eagles czy Sean Evans. Wydaje mi się, że kolejnym będzie Tom Cleverley, któremu spodobało się w angielskim Watford, a także Darron Gibson, bo poza dobrym uderzeniem z dystansu niczego więcej pożytecznego Irlandczyk nie robi. Dlaczego zawodnicy nie przebijają się do pierwszego składu?

Brak cierpliwości, chęć częstej gry, klątwa wypożyczeń.

W większości przypadkach zbyt długi okres pobytu na ławce, bądź występowanie w rezerwach nie wystarcza do spełnienia żądzy i pragnienia gry „młodym wilkom”. Ci zawodnicy najczęściej są notorycznie wypożyczani, a tam czują się potrzebni, ważni, zaczynają wierzyć w swoje możliwości i bardzo często decydują się na pełny transfer – takich przypadków jest wiele. Wiadome, iż potrzebują ogrania, doświadczenia, ale jak mogliśmy przez parę lat ostatnich widzieć, jeżeli dany młodzik od początku udaje się na kilka wypożyczeń, to „traciliśmy” go. Moim zdaniem, naszym wychowankom trzeba dawać więcej szans na pokazanie się, aby potem nie opłakiwać straty uzdolnionych graczy.

Rodzynki

Są także tacy zawodnicy, którym ta sztuka się udała. Jednym z nich jest Darren Fletcher, od dłuższego czasu grywający z powodzeniem w pierwszej drużynie, a także Johnny Evans – jeszcze nie podstawowa „opoka” defensywy, ale powoli zbliżający się do tego celu i zaliczając coraz więcej meczy. Z niego w niedalekiej przyszłości będziemy mieli dużo korzyści, ale czy takiego zespołu, jakim jest Manchester United, nie stać na więcej wychowanków?

Nowy, lepszy(?) nabór

W obecnej chwili w akademii znajduje się wiele, obiecujących talentów. Takimi są, np. Joshua King, Magnus Eikrem, Corry Evans, Ritchie De Leat, a także tacy, którzy już na stałe próbują gościć w kręgi starszych kolegów: Bracia da Silva, Frederico Macheda czy Danny Welbeck. Mam wielką nadzieję, że niedługo coraz większej ilości „swoich” będziemy mogli oglądać w szeregach „Czerwonych Diabłów” zamiast wydawać miliony na piłkarzy z innych drużyn.

Autor: Paweł Sędłak (Pawlo)

Akademia, Danny Simpson, Danny Welbeck, Darren Fletcher, Federico Macheda, Fraizer Campbell, Gerard Pique, Giuseppe Rossi, Jonny Evans, Ryan Shawcross,

‘Christmas time, non-defenders’ crime…’

Spośród dziesięciu obrońców z pierwszego składu United aż 7 (sic!) jest kontuzjowanych. W ostatnim meczu sir Alex mógł skorzystać tylko z Patrice’a Evry, młodziutkiego rezerwowego Ritchiego De Laeta oraz dochodzącego do siebie po kontuzji 19-letniego Fabio. Z tego powodu linia obrony wyglądała następująco: De Laet-Carrick-Fletcher-Evra. Meczu nie oglądałem, jednak z pomeczowych komentarzy można było wywnioskować (poza tym, że Fergie jest bu, a Scholes wraz z Valencią powinien zostać przeniesiony do rezerw), że Manchester grał trzema obrońcami, a Pat grał jako skrzydłowy.

Już od kilku tygodni Manchester ma olbrzymie problemy z defensywą. Z takimi zespołami jak przeciętny Wolfsburg, nie będący w formie West Ham czy grający rezerwami Wolverhampton – nie było tego widać. Ale gdy przyszedł mecz z dobrze zorganizowanymi, ciężko pracującymi i niebezpiecznymi drużynami w formie (jakimi są Aston Villa i Fulham) – nie było już kolorowo. United odczuło stratę siedmiu obrońców. Carrick i Fletcher to nie są defensorzy i nie można ich winić za słabszą grę. A De Laet jest młody i teraz już wie, jak ciężko zagrać z dobrze ustawionym zespołem z Craven Cottage. I kto by pomyślał, że kibice Fulham będą śpiewać podczas meczu z Manchesterem United „My chcemy cztery!”, hę?

Porażkę trzeba czym prędzej wymazać z pamięci. Przyjdzie nam to łatwiej, gdy popatrzymy na lokatę Liverpoolu, który zajmuje 8. miejsce czy ostatnie wyniki Manchesteru City (2 wygrane i 7 remisów w ostatnich 10 spotkaniach). Należy wspomnieć, że po ostatnim meczu (wygranej 4:3 nad Sunderlandem m.in. pod dwóch trafieniach Roque Santa Clausa Cruza) zwolniony został Mark Hughes, a jego miejsce zajął Roberto Mancini. Jeszcze jedna ciekawostka – obrona City, która kosztowała ok. 66 miliony funtów (Given, Zabaleta, Toure, Lescott, Bridge) od września zachowała tylko raz czyste konto (w meczu z Birmingham zakończonym bezbramkowym remisem). Znacznie poprawia humor, nie?

Teraz wróćmy jednak do nieco, nazwijmy to, poszarzałej diabelskiej rzeczywistości. Sir Alex Ferguson stwierdził ostatnio, że lekarze z Old Trafford walczą z czasem, aby obrońcy United powrócili do gry jak najszybciej. Niestety, Jonny Evans i John O’Shea najprawdopodobniej nie zagrają do końca stycznia. Reszta powinna być gotowa przed nowym rokiem. Gary Neville i Rafael być może pojadą do Hull na mecz z tamtejszym zespołem, a Wes Brown ma być gotowy do gry dwa dni później na spotkanie z Wigan. Coraz bardziej jest prawdopodobne, że także Nemanja Vidic powróci do składu. Rio Ferdinand to chyba największa niewiadoma, bo jego absencja ciągle się przeciąga. Poza tym chyba każdy by chciał, żeby Anglik prezentował formę, do jakiej nas przyzwyczaił od początku swojej gry na Old Trafford, a ostatnio miał z tym duże problemy.

‘Fergie, the red-nosed trainer…’

Mam nadzieję, że ta porażka nie okaże się dla nas dużym ciosem. Innymi słowy, mam nadzieję, że nie będzie nas to kosztowało zwycięstwa w lidze. Obrona była bardzo krucha, ale nie mogliśmy nic z tym zrobić. Myślę, że kiedy nasi obrońcy wrócą do gry, nasza sytuacja się poprawi. Musimy mieć ich z powrotem, aby z powodzeniem walczyć o zdobycie tytułu.
sir Alex Ferguson

Uważam (przy obecnym układzie tabeli), że nadal mamy duże szanse na zdobycie mistrzostwa. Pamiętamy chyba wszyscy ostatnie sezony i to, jak grał Manchester do nowego roku. Po Boxing Day Manchester wrzucał na najwyższy bieg i miażdżył rywali, o czym mogą świadczyć zdobyte puchary na przestrzeni ostatnich trzech lat.

Zupełnie inaczej mogłoby być, gdyby Chelsea wygrała wszystkie ostatnie 4 spotkania. Mieliby 11 punktów przewagi nad nami. To mogłoby być nie do odrobienia. Tak, po przegranej z City i remisach z Evertonem i West Hamem, Manchester ma jedynie 4 punkty straty. Liga Angielska pokazała nam nieraz, że to żadna strata. Tym bardziej, że w Chelsea coś się zaczęlo psuć (takie mam wrażenie). Wierzę mocno, że Manchester zacznie wygrywać w swoim szaleńczym tempie i zostanie najbardziej utytułowanym klubem w Anglii.

Niech nasze świąteczne życzenia wyglądają tak jak te sir Alexa, bo w przeciwnym wypadku możemy mieć ogromne problemy z obronieniem tytułu mistrzowskiego. Zawsze powtarzam, że zespół powinno się budować od solidnej obrony. Bez zdrowych obrońców sobie nie poradzimy i nadal będziemy gubić punkty.

‘Last Christmas I won every game…’

Zbliża się chyba najtrudniejszy czas w ciągu długiego sezonu w Anglii. Podczas gdy we Włoszech i w Hiszpanii, mają zimową przerwę, Anglicy ciężko pracują i grają co kilka dni. Tak wygląda to w Anglii. To w tym czasie dwa lata temu swoje punkty zaczął gubić Arsenal, przegrywając walkę o majstra. Okres świąteczny jest prawdziwym wyznacznikiem siły i wytrzymałości zespołu. Rok temu po wygranej w KMŚ (21.12.2008), Manchester wygrał ze Stoke (26.12), Middlesbrogh (29.12) oraz z Southampton w Pucharze Anglii (04.01.2009).

Nadszedł czas dla zespołu, aby pokazać trochę charakteru i zacząć serię zwycięstw. Drużyna Fergusona wiele razy pokazywała, jak pozytywnie mogą na nią wpłynąć porażki. Niech i tym razem pokażą prawdziwą siłę i charyzmę, zaczynając marsz po czwarty z rzędu tytuł Mistrza Anglii meczem z Hull City.

Na koniec prezentuję jeszcze przyśpiewkę, która kibicom United jednoznacznie kojarzy się ze świętami, a fani obecni na meczach zawsze starają się, aby towarzyszyła ona naszym zawodnikom podczas okresu bożonarodzeniowego:

Gary Neville, John O’Shea, Jonny Evans, Nemanja Vidic, Premier League, Rio Ferdinand, Sir Alex Ferguson,

Jonny Evans

Największą furorę w kończącym się sezonie zrobił chyba mimo wszystko Jonny Evans. Irlandczyk, który szlify w Premier League zbierał na wypożyczeniu w Sunderlandzie, grał nadspodziewanie często i w znakomitej większości meczów notował co najmniej solidne występy.  Tym samym udowodnił Sir Alexowi Fergusonowi, że ten słusznie postąpił sprzedając zeszłego lata niezbyt radzącego sobie na Wyspach Pique i robiąc miejsce właśnie dla Evansa. Postawa młodziutkiego stopera wywarła również spore wrażenie na kolegach z boiska – starszy z braci Evansów znalazł się bowiem wśród nominowanych na Młodego Piłkarza Roku w Premier League.

Statystyki: 27 meczów (24 od pierwszych minut), 0 bramek

Moja ocena: 7.5/10

Przyszły sezon: całkiem możliwe, że Jonny w przyszłym sezonie odegra jeszcze ważniejszą rolę niż we właśnie zakończonym. Problemy zdrowotne nie omijają Ferdinanda, a Vidić zdaje się ciągle nie może zapomnieć o katastrofalnym występie z Liverpoolem.

Rafael da Silva

Podobny zaszczyt, co Evansa, spotkał ledwie 18-letniego Rafaela Da Silvę. Brazylijczyk, jakby na przekór opinii jakoby był jedynie „przystawką” do swojego bardziej utalentowanego brata, przebojem wdarł się do pierwszego zespołu drużyny z Old Trafford. Fakt, że duża w tym zasługa kontuzji z jakimi zmagali się konkurenci Rafaela do gry na prawej stronie defensywy. Reprezentant młodzieżowej reprezentacji „Canarinhos” wykorzystał jednak w 100% szansę i obecnie już nikt nie wyobraża sobie, aby tego zawodnika zabrakło w przyszłym sezonie w Teatrze Marzeń. Wprawdzie dużo nauki przed nim, szczególnie jeśli chodzi o grę w destrukcji, ale wszystko wskazuje na to, że Gary Neville doczekał się godnego następcy.

Statystyki : 27  meczów (21 od pierwszych minut), 1 bramka

Moja ocena: 7/10

Przyszły sezon: jeśli do zdrowia wróci Brown, to można się spodziewać, że Brazylijczyk sezon zacznie jako co najwyżej rezerwowy prawy obrońca. Nie powinien jednak narzekać – okazji do podwyższenia swoich umiejętności na pewno będzie mieć sporo.

Darron Gibson

Trudno przypuszczać, aby następcą Paula Scholesa został Darron Gibson, ale 21-letni Irlandczyk udowodnił w tym sezonie, że w najbliższych latach manager United może mieć z niego pożytek. Po bezbarwnym okresie na wypożyczeniu w Wolverhampton Wolves, Gibson nieoczekiwanie wygrał rywalizację z Rodrigo Possebonem i dostał kilka szans w pierwszym zespole. Niejednokrotnie musiał występować na skrzydle, gdzie mimo wszystko nie radził sobie najgorzej. Pełnie swych umiejętności pokazywał jednak w sercu drugiej linii, a udany sezon zakończył piękną bramką w ostatniej kolejce Premier League z Hull City. Pomimo ostatnich doniesień wydaje się, że Gibson zostanie jeszcze przynajmniej jeden sezon na Old Trafford i powalczy o miejsce w pierwszej drużynie. Przykład Darrena Fletcher pokazał, że cierpliwość popłaca.

Statystyki : 14  meczów (9 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: Darron śmiało będzie mógł biegać w koszulce z napisem „make it or break it”. Rola Scholesa oraz Giggsa powinna być jeszcze mniejsza niż w sezonie 08/09, ale z drugiej strony do kadry winien wrócić mimo wszystko stały bywalec gabinetów lekarskich Owen Hargreaves. Gibson będzie musiał pokazać, że warto na niego stawiać, bo w kolejce na swoją szansę czeka już kilku innych.

Danny Welbeck

Wcale niewykluczone, że krótszą drogę do częstych występów w drużynie z Diabłem na piersi miał będzie niespełna 19-letni Danny Welbeck.  Sir Alex Ferguson stwierdził nawet kilka miesięcy temu, że ten młodziutki snajper rodem z Manchesteru ma niemałe szanse na wyjazd na przyszłoroczny Mundial. Słowa być może trochę na wyrost, ale każdy kto widział w tym sezonie Welbecka wie, że stać go na wiele. Danny zanotował fantastyczny debiut w Premier League strzelając cudowną bramkę przeciwko Stoke City. Talent potwierdził w spotkaniu w ramach Pucharu Anglii z Derby County, gdzie idealnym strzałem w  róg bramki pokonał bramkarza gospodarzy.

Statystyki: 13 meczów (8 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon : wiele zależeć będzie od tego, czy po ewentualnym odejściu Carlosa Teveza sternicy United zdecydują się pozyskać innego napastnika. Jeśli nie, to Welbeck z pewnością dostanie całkiem sporo okazji do pokazania się Fabio Capello.  Nie można również zapominać, że 18-letni Anglik co najmniej przyzwoicie radzi sobie na skrzydle i niewykluczone, że to właśnie na tej pozycji w przyszłym sezonie będzie grał częściej. Szczególnie jeśli nadal w katastrofalnej dyspozycji będzie Nani.

Federico Macheda

Fenomenalne i niezwykle ważne trafienie w tym sezonie było za to dziełem Federico Machedy. Popularny „Kiko” zaliczył świetny debiut dając United 3 punkty w spotkaniu z Aston Villą. Był również autorem decydującego trafienia w spotkaniu z Sunderlandem. I pomyśleć, że ten sezon zaczynał jeszcze w drużynie U-18.

Statystyki:  5  meczów (2 od pierwszych minut), 2 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: sytuacja niemal analogiczna jak w przypadku Danny’ego Welbecka. Rożnica polega jednak na tym, że Włoch występować może tylko na środku ataku.

Rodrigo Possebon

Tak udanego sezonu jak poprzednicy nie miał za to Rodrigo Possebon. Początek nie zwiastował niczego złego, bo naturalizowany Włoch dostał szansę już w pierwszym ligowym meczu z Newcastle United. Wszystko szło zgodnie z planem aż do spotkania w ramach Carling Cup z Middlesbrough. Wtedy to Rodrigo został ofiarą słynącego z bezkompromisowej gry stopera Boro – Pogatetza. Faul wyglądał paskudnie i aż dziw bierze, że kości młodzieżowego reprezentanta Azzurich ostały się całe. Rodrigo na boisko wrócił kilka tygodni później i…nie mógł się odnaleźć. Słabo radził sobie również w rezerwach i tego sezonu w żaden sposób nie może zaliczyć do udanych.

Statystyki:  8 meczów (3 od pierwszych minut), 0 bramek
Moja ocena: 5.5/10

Przyszły sezon: jeśli Rodrigo szybko się nie otrząśnie, to równie prędko jak stracił swoje miejsce w drużynie na rzecz Gibsona, może zostać prześcignięty w klubowej hierarchii przez Jamesa. Szczerze powiedziawszy ten scenariusz wydaje się póki co najbardziej prawdopodobny.

Norweg przez cały sezon mógł za to liczyć na młodszego z braci Evans – Corry’ego. Kapitan zespołu rezerw (pod nieobecność Chestera) poczynił na tyle duże postępy w ostatnich dwunastu miesiącach, że wyspiarskie media zaczęły nawet spekulować, że niebawem 18-letni zawodnik może dostać powołanie do seniorskiej kadry Irlandii Północnej. Co ciekawe, Corry przez większość sezonu grywał na środku defensywy, a we wcześniejszych sezonach zdecydowanie częściej widywaliśmy go w centrum drugiej linii.

W drugiej linii jak ryba w wodzie czuje się za to Tom Cleverley. Anglik po dobrym początku w rezerwach został wypożyczony do Leicester City, gdzie spisywał się na tyle dobrze, że po kilkunastu meczach dostał swoje pierwsze powołanie do kadry U-20. Niestety, ale ostatecznie w niej nie zadebiutował z powodu kontuzji ramienia, która wykluczyła 19-sto latka z gry do końca sezonu.

Kontuzje nie opuszczały również Jamesa Chestera. Anglik zdążył jednak zadebiutować w pierwszej drużynie United, a jego postawa w rezerwach w pierwszej części sezonu została doceniona na tyle, że Chester został wybrany Piłkarzem Roku Rezerw. Bardzo możliwe, że angielski stoper nie zagrzeje jednak miejsca w Teatrze Marzeń. Doskonale wiemy, jaka konkurencja jest na środku obrony, a na domiar złego dla Chestera, z wypożyczenia wraca zbierający świetne recenzje za grę w Plymouth Craig Cathcart.

Jeśli jesteśmy przy formacji defensywnej to warto wspomnieć o Richardzie Eckersley’u, który zaliczył kolejny solidny sezon. Trudno jednak przewidywać jak potoczy się przyszłość tego niezwykle ambitnego zawodnika, gdyż Ferguson na brak opcji na boku obrony narzekać nie może. Ot chociażby do dyspozycji Szkota będzie Fabio da Silva. Brazylijczyk pierwszy sezon w Anglii miał pechowy, raz po raz dawały znać o sobie kontuzje, ale kiedy był zdrowy radził sobie co najmniej dobrze.

Tylko niewiele lepiej swój pierwszy sezon na Wyspach wspominać będzie Davide Petrucci. Młodziutki Włoch pokazał w kilkunastu meczach akademii nieprzeciętny talent i podobnie jak James, został na stałe włączony do drużyny rezerw. Tam jednak wiele nie pograł, gdyż na kilka miesięcy wyeliminowała go kontuzja.

Jak widać talentów w Teatrze Marzeń nie brakuje. Kwestia tylko tego, czy manager w ogóle zechce dać im szanse i czy sami zawodnicy wykażą się wystarczającą cierpliwością.

Corry Evans, Craig Cathcart, Danny Welbeck, Darron Gibson, Davide Petrucci, Fabio da Silva, Federico Macheda, James Chester, Jonny Evans, Matty James, Ole Gunnar Solskjaer, Rafel da Silva, rezerwy, Richard Eckersley, Rodrigo Possebon, Tom Cleverley,