Bramkarz – Peter Schmeichel

Duńczyk, którego fanom Manchesteru United przedstawiać nie trzeba. Wieloletniego zawodnika Czerwonych Diabłów, uważanego przez niektórych za legendę tego klubu, w plebiscycie zabraknąć nie mogło. Dwukrotnie był wybierany Najlepszym Bramkarzem Świata, trzykrotnie Duńskim Piłkarzem Roku, pięć razy cieszył się ze zdobycia tytułu Premiership… Jego sukcesy można by długo wymieniać. Niejednokrotnie mogliśmy podziwiać wspaniałe parady Petera i nieraz ratował on United z opresji.
Wyniki

Prawy obrońca – Cafu

Brazylijczyk podczas swojej kariery wygrał praktycznie wszystko, co można wygrać – dwa razy Mistrzostwo Świata (1994 oraz 2004), Copa Libertadores (1992, 1993), Copa América (1997, 1999), Ligę Mistrzów (2007) oraz wiele innych. Jego pseudonim Cafú pochodzi od legendarnego brazylijskiego pomocnika Moacira Fernandesa znanego jako Cafuringa. Nie powinno to dziwić gdyż obaj panowie słynęli z bardzo szybkich rajdów po prawej flance. W 2004 roku Pelé umieścił Cafú wśród 125 największych żyjących piłkarzy.
Wyniki

Środkowy obrońca – Jaap Stam

W 1998 roku Manchester United zapłacił za Stama 10,6 milionów funtów, a Jaap został najdroższym holenderskim piłkarzem w historii oraz najdroższym obrońcą na świecie (jak na tamte czasy). Na Old Trafford spędził 3 lata, podczas których zawodnicy United wygrali: trzykrotnie Premier League, jeden raz FA Cup, Puchar Interkontynentalny oraz Ligę Mistrzów. Czy wydanie takich pieniędzy się opłaciło? Myślę, że tak, gdyż Holender został dwukrotnie wybrany najlepszym obrońcą Ligi Mistrzów w 1999 oraz 2000 roku.

Środkowy obrońca – Rio Ferdinand

Do Manchesteru przeszedł w 2001 roku za 31 milionów funtów. Kwota transferu robiła wrażenie. Do dzisiaj z United zdobył cztery razy Mistrzostwo Anglii, raz Puchar Anglii, dwukrotnie Carling Cup oraz w 2008 roku Puchar Europy. W reprezentacji Anglii rozegrał osiemdziesiąt spotkań.
Wyniki

Lewy obrońca – Roberto Carlos

Roberto Carlos da Silva – wątpię, aby znalazły się osoby, które nie pamiętają jego charakterystycznej fryzury. Jednak do historii przeszły bardziej jego atomowe strzały. Oprócz tego Brazylijczyk ma na koncie wiele strzałów na bramkę, które fizycznie były prawie niemożliwe, a jednak padały po nich gole. Co ciekawe, w 1995 roku Roberto Carlos był o krok od przejścia do Middlesbrough (trenerem Boro był wtedy Bryan Robson).
Wyniki

Prawy pomocnik – David Beckham

David Beckham – nie muszę chyba nikomu przedstawiać tego pana. Były piłkarz Manchesteru United jest prawdziwym fenomenem i to nie tylko piłkarskim, ale i marketingowym. David opanował do perfekcji dośrodkowania oraz rzuty wolne. Co prawda kibice Czerwonych Diabłów zarzucają mu brak wierności, jednak trzeba obiektywnie przyznać, że kiedy myślimy o prawej pomocy, to jednym z kandydatów jest właśnie David Beckham. Niektórzy twierdzą, że Becks już się skończył, jednak nadal potrafi zachwycić oko kibiców chociażby takimi golami jak ten przeciwko Kansas City Wizards. Lista jego sukcesów drużynowych, jak i indywidualnych jest bardzo długa. Prawdziwy magnes na sukcesy.
Wynki

Środkowy pomocnik – Zinedine Zidane

Rewelacyjny zawodnik, tak po prostu. Jego gra wzbudzała u wielu ludzi zachwyt, z piłką przy nodze potrafił wiele. Strzelał genialne bramki w ważnych i kluczowych momentach meczów o dużą stawkę. Piłkarskie CV powiększał systematycznie z sezonu na sezon. Znany ze skromności i działań charytatywnych. Spokojnie można go uznać za jednego z najlepszych pomocników w historii futbolu.

Środkowy pomocnik – Paul Scholes

O zasługach tego zawodnika chyba nie trzeba pisać zbyt wiele. Wieloletni reprezentant Anglii, z Manchesterem wygrał wszystko, co mógł. Piłkarz genialny, powoli zbliżający się do końca kariery, lecz nadal grający na wysokim poziomie. Od początku kariery związany z Manchesterem United.
Wyniki

Lewy pomocnik – Ryan Giggs

Ryan Giggs ciągle na szczycie, Ryan Giggs – walijski czarodziej, Ryan Giggs: nieskończona legenda?… Wiele zostało napisane i zapewne jeszcze dużo więcej przed nami. Chyba nie przesadzę, jeśli napiszę, że moim zdaniem Ryan Giggs to piłkarz kompletny. Nikomu nie przeszkadza to, że nie jest już tak szybki jak kiedyś… ale któż by się tym przejmował, jeśli nadrabia to niesamowitym doświadczeniem (gra przez 21 sezonów w Premier League w Manchesterze United pod okiem Fergusona… niewielu może się pochwalić podobnym wyczynem…), przeglądem pola, spokojem, coraz rzadziej spotykaną wiernością klubowi etc. Był wyjątkowy już od samego początku swojej kariery. Co tu dużo mówić – prawdziwa, żyjąca legenda. Niestety nigdy nie był doceniony na tyle… na ile zasługuje.

Nieudolnie parafrazując Kochanowskiego: Szlachetny Giggsie, nikt się nie dowie, jako na boisku się produkujesz, aż się zepsujesz (odpukać).
Wyniki

Napastnik – Ruud van Nistelrooy

Piłkarz, który obojętnie w jakiej grałby lidze, strzelałby gole. Tak było w Holandii, Anglii, Hiszpanii i Niemczech. Świetna aklimatyzacja to nie jego główny atut. Wyróżniał się po prostu wrodzonym talentem do zdobywania bramek. Lis pola karnego. Przez wiele lat zdobywał gole dla United. Król strzelców ligi holenderskiej, angielskiej i hiszpańskiej. Czekamy zatem na tytuł króla strzelców Bundesligi.

Napastnik – Wayne Rooney

Jego zalety (jak i wady) i to, czym straszy bramkarzy w Anglii, jak i poza nią, znamy chyba wszyscy. Nie można zaprzeczyć, że jest to obecnie jeden z najlepszych przedstawicieli swojego piłkarskiego fachu na świecie. Jego uniwersalizm, wola walki, wytrzymałość, zawziętość, spryt – to wszystko stawia go na najwyższej półce.
Wyniki

Trener – Sir Alex Ferguson

Tylko w 2002 i 2005 roku gablota klubu z Old Trafford nie wzbogaciła się o żadne trofeum. To świadczy o tym, z jaką skutecznością prowadzi klub. Pracuje w United od 6 listopada 1986 roku. Wszystkich jego nagród czy to z klubem, czy indywidualnych nie trzeba wymieniać – nie ma to najmniejszego sensu, lista jest zbyt długa. W ostatniej dekadzie zdobył aż dwanaście znaczących trofeów, w tym pięciokrotnie mistrzostwa Anglii i trofeum Ligi Mistrzów w 2008 roku. Wybrany przez Was na to, aby świecić przykładem dla zawodników naszego Dream Teamu.
Wyniki

Cafu, David Beckham, Jaap Stam, Paul Scholes, Peter Schmeichel, Rio Ferdinand, Roberto Carlos, Ruud van Nistelrooy, Ryan Giggs, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney, Zinedine Zidane,

Jeśli grasz dla Fergusona musisz mieć niezwykle silny charakter, w przeciwnym wypadku on Cię zniszczy.

Gordon Strachan, były zawodnik United o charakterze sir Alexa Fergusona

Rzeczywiście, przez długi okres prowadzenia United, niektórzy zawodnicy o niebywałym talencie musieli opuścić zespół, ponieważ nie potrafili znaleźć porozumienia z charyzmatycznym szkoleniowcem, który trzymał drużynę silną ręką i nie miał skrupułów, pozbywając się niekiedy swoich największych gwiazd. Taki stan rzeczy utrzymywał się bardzo długo, sir Alex zyskał opinię szkoleniowca, który poskramia piłkarzy, albo się ich pozbywa i wszyscy w klubie oraz kibice nauczyli się to akceptować. Jest jednak wielki wyjątek od tej reguły, który jest właściwie głównym tematem tego artykułu, ale o nim nieco później. Pozwólcie, że najpierw przytoczę kilka nazwisk piłkarzy, którym w mniejszym lub większym stopniu charakter Fergusona przeszkodził w kontynuowaniu kariery w United.

Andrei Kanchelskis

Najskuteczniejszy strzelec United w sezonie 93/94, gdy zawodnicy z Old Trafford zdobyli dublet – mistrzostwo Anglii i FA Cup. Ten niezwykle utalentowany prawy pomocnik mógł spokojnie rozegrać w drużynie Fergusona jeszcze kilka udanych sezonów, tym bardziej, że jego odejście przyczyniło się do spadku formy Czerwonych Diabłów. Jednak konflikt (spowodowany podobno tym, że Kanchelskis miał skrytykować menedżera za dobór taktyki i zbyt wczesne zmienianie go w kilku meczach) doprowadził do tego, że Ferguson najzwyczajniej się go pozbył, być może po to, aby oczyścić atmosferę w szatni.

Jaap Stam

W swoim czasie jeden z najlepszych środkowych defensorów na świecie. Rosły Holender był podporą obrony drużyny z Old Trafford i swoją grą walnie przyczynił się do zdobycia potrójnej korony przez zespół United w sezonie 98/99, a do niego samego przylgnęła opinia gracza „nie do przejścia”. Niestety, Stam wydając swoją biografię, nieprzychylnie opisał w niej kilku zawodników swojej drużyny oraz nadmienił, że rozmawiał potajemnie z Fergusonem o swoim przyszłym transferze do United, co było nielegalne w świetle obowiązujących przepisów. Pomimo braku sensownej alternatywy dla Stama, Ferguson wystawił go na listę transferową niedługo po wydaniu książki i sprzedał, czego efektem była dziurawa obrona United przez kilka kolejnych sezonów.

David Beckham

Tego pana nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. Jeden z najlepszych prawoskrzydłowych w historii, zawodnik o niebywałym talencie i zdecydowanie ulubieniec Old Trafford. Kulisy jego odejścia są trochę niejasne, ale z pewnością były związane ze spadkiem formy i wzrostem medialnej popularności piłkarza. Podobno pewnego razu zawodnik spóźnił się na trening, ponieważ pokaz mody w Londynie, na którym gościł, nieco się przeciągnął. Incydent z kopniętym butem, który trafił w głowę angielskiego skrzydłowego pewnie też miał z tym coś wspólnego. Chociaż sądząc po wypowiedziach obu zainteresowanych, odejście Beckhama było bardziej decyzją Fergusona niżeli samego zawodnika.

Ruud van Nistelrooy

Kolejny piłkarz którego reklamować nie trzeba. Rasowy napastnik i niezrównany lis pola karnego, którego gwiazda rozbłysła w United pełnym blaskiem. Wielu kibiców Czerwonych Diabłów wybaczyłoby mu winy i przyjęło do obecnego składu z otwartymi ramionami. Jest to z pewnością zawodnik wybitny, który deklarował otwarcie chęć pozostania w klubie do końca kariery. Popadł on jednak w konflikt z trenerem, czego przyczyną było najwyraźniej zbyt silne przekonanie o własnej wartości. Holender miał pretensje do menedżera, że ten nie wystawił go w kilku ważnych meczach. Ruud wierzył najwyraźniej, że miejsce w pierwszym składzie najzwyczajniej mu się należy, bez rywalizacji z będącym wtedy w formie Luisem Sahą. Nieustępliwy charakter Fergusona spowodował wystawienie super snajpera na listę transferową, z czego skrzętnie skorzystał Real Madryt. W momencie opuszczenia przez van Nistelrooya Old Trafford, miał on status największej gwiazdy, jednak jego odejście wyszło klubowi na dobre, ponieważ inni zawodnicy wzięli na siebie ciężar zdobywania bramek.

Jest też kilka innych przypadków, jak choćby Heinze, który zażądał kolosalnej podwyżki, ale wydaje mi się, że te, które pokrótce przytoczyłem, rzucają światło na to, jak twardym, nieustępliwym i czasami trudnym we współpracy trenerem był i jest Sir Alex Ferguson, co ma zasadnicze znaczenie dla dalszej części mojego teksu. Po odejściu Beckhama, ale jeszcze w czasach, gdy van Nistelrooy strzelał seryjne bramki dla United, na horyzoncie pojawił się młody chłopak z Madery, który, ku memu zdumieniu, stał się wyjątkiem od reguły zerowej tolerancji Fergusona…

Wyjątek od reguły

Wybryki młodego Cristiano rozpoczęły się od sprytnego pozbycia się kolegi z klubu – Wayne’a Rooney’a, kiedy obaj stanęli naprzeciw siebie na arenie międzynarodowej. Słynny incydent, którym Ronaldo zapracował sobie na przezwisko „Blinkie” (po polsku „Mrugacz”), wydawałoby się, że przypieczętował jego los, znając podejście sir Alexa Fergusona do zawodników. Być może jednak decydujący był tu fakt, że wszystko to odbyło się jednak poza klubem i, o dziwo, też na nim się nie odbiło. Sir Alex niewątpliwie musiał użyć nieprzeciętnych umiejętności mediatorskich, aby pogodzić zwaśnionych zawodników w zaistniałej sytuacji. Dla niektórych kibiców był to już niepokojący sygnał uległości Szkota względem Ronaldo, jednak później Portugalczyk udowodnił swoją wartość, stając się pierwszoplanową postacią w drużynie Fergusona. I pomimo budowania swojej medialnej potęgi, wielomilionowym kontraktom reklamowym i otwieraniem sklepów firmowanych własnym nazwiskiem, co stwarzało problem w przypadku Davida Beckhama, w oczach Fergusona, nie było problemem dotyczącym Cristiano. Najgorsze miało jednak dopiero nadejść. Po fenomenalnym sezonie, w którym Portugalczyk zdobył 42 gole i został uznany najlepszym piłkarzem globu, Ronaldo może nie do końca otwarcie, ale jednak nosił się z zamiarem odejścia z United, co nie było tajemnicą dla kolegów z drużyny i reprezentacji Portugalii, więc niemożliwe, aby sir Alex Ferguson o tym nie wiedział. Nawet wypowiedzi o grze w Realu, które były okazywaniem braku szacunku wobec klubu, kibiców i samego Fergusona, nie sprawiły, że wiekowy szkoleniowiec, który pozbywał się w przeszłości największych gwiazd drużyny za – wydawałoby się – mniejsze przewinienia, nie zdecydował się w tym przypadku na ostateczny krok.

Biorąc to wszystko pod uwagę, dochodzimy do prostego wniosku – Ronaldo jest zawodnikiem United na innych zasadach niż reszta, jest oczkiem w głowie sir Alexa Fergusona, który choć znany ze swojej surowości wobec podopiecznych, dla niego robi wyjątek i traktuje w sposób specjalny. Nawet ustawienie drużyny w ostatnim czasie (czyli formacja 4-3-3) podporządkowane jest Ronaldo, po to, aby ten mógł grać na środku czy też, aby łatwiej było mu schodzić do środka pola. Przy takiej taktyce atuty ofensywne innych zawodników np. Rooneya, zostają zniwelowane, ponieważ musi on grać głębiej i częściej cofać się, wyręczając w tym Portugalczyka. Pójdę o krok dalej i stwierdzę, że ustawienie 4-4-2 powoli przechodzi do lamusa właśnie z powodu Ronaldo, który, jako skrzydłowy, powinien grać głębiej i częściej się cofać, ale – jak wszyscy wiemy – tego nie robi. Ostatni przypadek ignorancji Cristiano mieliśmy okazję doświadczyć po finale Ligi Mistrzów, kiedy powiedział wprost, że taktyka była źle dobrana, co moim zdaniem jest policzkiem zadanym Fergusonowi – zdecydowanie CR7 mógł lepiej ważyć słowa, nawet jeśli były one prawdziwe. Sama ta wypowiedz nie jest powodem do wystawienia na listę transferową, ale która to już kropla, która nie przelała jak dotąd czary goryczy?

Nie chciałbym być źle odebrany. Nie zależy mi na pozbyciu się Ronaldo i mimo wszystko wcale go nie nienawidzę, a wręcz cieszę się, że ktoś o takich możliwościach jest zawodnikiem United. Jestem jednak zdania, że sir Alex Ferguson pozwala mu na zbyt wiele i nie temperuje jego charakteru, tak jak robiłby to w przypadku każdego innego zawodnika, co w moim odczuciu jest błędem. Czy rzeczywiście talent Ronaldo jest tak ogromny, że nawet w połączeniu z jego charakterkiem, warty jest podporządkowaniu mu strategii i poświęcaniu walorów innych zawodników drużyny? Czy naprawdę United nie może odnosić sukcesów bardziej zespołowo? I w końcu, czy Ferguson powinien wciąż go bronić, trzymać tę nietykalną gwiazdę pod kloszem, mimo, że Portugalczyk schodząc z boiska w meczu z City w minionym sezonie, po raz n-ty okazał brak szacunku? Czy właśnie takie United, my, kibice, chcemy oglądać…?

Autor: Marcin Gajewski

Andrei Kanchelskis, Cristiano Ronaldo, David Beckham, Jaap Stam, Ruud van Nistelrooy, Sir Alex Ferguson,

Tym razem wybieramy 2 najlepszych środkowych obrońców. Oprócz niekwestionowanych kandydatów z początku lat 90 postanowiliśmy umieścić paru pretendentów, którzy zabłysnęli w przeciągu ostatnich kilku lat.

Laurent Blanc

Laurent Blanc to były francuski piłkarz, który występował na pozycji środkowego obrońcy. Z reprezentacją trójkolorowych zdobył Mistrzostwo Świata w 1998r. (strzelił wtedy drugiego złotego gola w historii finałów tych rozgrywek) oraz Mistrzostwo Europy w 2000r. Ostatnimi klubami Blanca był Inter Mediolan (od 1999) oraz Manchester United (od 2001), z którym zdobył mistrzostwo Anglii w 2003r.

Blanc znany był z pewnego przesądu – przed meczem całował łysą głowę bramkarza Fabiena Bartheza, co miało zapewnić drużynie powodzenie.

Ronald Koeman

Ronald Koeman jest najbardziej bramkostrzelnym obrońcą wszech czasów (strzelił 193 bramki w 503 ligowych meczach, drugi w rankingu jest Daniel Passarella, który pokonał bramkarzy 182 w 556 spotkaniach). Charakteryzowały go bardzo dokładne podania, a także atomowe strzały na bramkę. Słynął z bardzo trudnych do obrony rzutów wolnych, którą to umiejętność potwierdził podczas finału Ligi Mistrzów w 1992 strzelając zwycięskiego gola dla Barcelony.

Franco Baresi

Franco Baresi znany jest także pod przezwiskiem Piscinin (czyli po prostu „mały”). Całą swoją piłkarską karierę spędził w zespole AC Milan, jest powszechnie uznawany za jednego z najlepszych środkowych obrońców w historii. W 2004 roku został wybrany do elitarnej listy 100 największych współczesnych piłkarzy (FIFA 100).

Matthias Sammer

Matthias Sammer to były niemiecki piłkarz, który grał zarówno na pozycji pomocnika jak i środkowego obrońcy. W 1996 został wybrany przez France Football piłkarzem roku i otrzymał złotą piłkę. Sammer strzelił także ostatniego gola dla NRD przed połączeniem kraju z RFN. W 1998 roku musiał przejść na piłkarską emeryturę z powodu ciężkiej kontuzji kolana.

Tony Adams

Tony Adams spędził całą swoją piłkarską karierę (22 lata) w Arsenalu. Jest zaliczany do największych piłkarzy tego klubu, wszedł także w poczet 100 legend „Football Leage” (w której znajdują się chociażby Billy Meredith, Duncan Edwards, Bobby Charlton, Denis Law, George Best, Dennis Bergkamp, czy Alan Shearer).

Gary Pallister

Tak napisała Kasia w serii Legendy, w części poświęconej Gary’emu:

W 1986 roku rozpoczyna się era Fergusona – kolejna epoka, która trwa już dwadzieścia lat i wiemy, że będzie jeszcze dłuższa. Ale to właśnie Szkot próbuje stworzyć drużynę taką, aby każda z formacji miała swój filar i wokół tego filaru umiejscawia kolejne silne podpory. Filarem obrony u Fergusona stał się z cała pewnością Gary Pallister, który wraz ze Steve’em Bruce’em stworzył, pokuszę się o to stwierdzenie, najlepszy w historii Manchesteru United duet defensorów.

Legendy: Gary “Big Pally” Pallister

Fernando Hierro

Fernando Hierro – były hiszpański piłkarz występujący na pozycji środkowego obrońcy. Grę w defensywie uzupełniał świetnymi podaniami, a także nadzwyczajną skłonnością do strzelania bramek. Większość swojej kariery piłkarskiej spędził w Realu Madryt z którym wygrał 3-krotnie Ligę Mistrzów. W 1998 roku został wybrany najlepszym defensorem UEFA.

John Terry

Tego pana chyba nie trzeba nikomu przedstawiać ;). John Terry został dwukrotnie wybierany najlepszym obrońcą Ligi Mistrzów – w 2005 oraz 2008 roku. Podczas Mistrzostw Świata w Niemczech jako jedyny z Anglików został wybrany do „All star team„.

Rio Ferdinand

Skoro już umieszczamy kandydaturę Johna Terry’ego to wypada też dodać tutaj Rio Ferdinanda, który oprócz trofeów zdobytych razem z Manchesterem United może pochwalić się wyborem do FIFPro World XI w sezonie 2007-2008.

Nemanja Vidic

Podczas obecnego jak i poprzedniego sezonu Serb dzieli i rządzi w obronie Manchesteru United. Być może jego kandydatura jest trochę na wyrost (podobnie jak w przypadku Evry), jednak myślę, że zasługuje chociaż na nominację. Może obecnie jeszcze mu brakuje do chociażby Franco Baresiego, jednak jestem święcie przekonany, że Nemanja Vidic ma wielki potencjał.

Fabio Cannavaro

Fabio Cannavaro – obecnie gra w Realu Madryt. Z całą pewnością jeden z najlepszych obrońców świata. Największą formę osiągnął w latach 2005 – 2006 kiedy to został Piłkarzem Roku FIFA (2006r.), wygrał Złotą Piłkę (2006) a także został wybrany najlepszym włoskim obrońcą (2005, 2006r.)

Carles Puyol

Filar obrony FC Barcelony, w 2006 roku został uhonorowany tytułem „UEFA Club Best Defender” (Najlepszy obrońca Ligi Mistrzów). W 2002 roku został uhonorowany tytułem najlepszego prawego obrońcy Europy w rankingu FIFA.

Jaap Stam

Na sam koniec pozostawiłem sobie sławną „Bestię”. W 1998 roku Manchester United zapłacił za Stama 10,6 milionów funtów, a Jaap został najdroższym holenderskim piłkarzem w historii oraz najdroższym obrońcą na świecie (jak na tamte czasy ;-)) . Na Old Trafford spędził 3 lata, podczas których zawodnicy United wygrali: trzykrotnie Premier League, jeden raz FA Cup, Puchar Interkontynentalny oraz Ligę Mistrzów. Czy wydanie takich pieniędzy się opłaciło? Myślę, że tak gdyż Holender został dwukrotnie wybrany najlepszym obrońcą Ligi Mistrzów UEFA (w 1999 oraz 2000r.).

Zapraszam do oddawania swoich głosów! Tym razem w sondzie można wybrać 2 zawodników ponieważ, jak już pisałem na początku, mamy do zapełniania 2 miejsca na środku obrony. Przypomnę tylko, że lewym obrońcą naszego Dream Teamu został Roberto Carlos.

Jeśli nie ma tutaj piłkarza, który Waszym zdaniem nadaje się lepiej na pozycję środkowego obrońcy naszego Dream Teamu to zachęcam do umieszczenia jego nazwiska w komentarzach – kto wie, może więcej Czytelników ma takie samo zdanie? Jeśli tak będzie, to dodamy jego kandydaturę do sondy. Zapraszam do dyskusji!

Carles Puyol, Fabio Cannavaro, Fernando Hierro, Franco Baresi, Gary Pallister, Jaap Stam, John Terry, Laurent Blanc, Matthias Sammer, Nemanja Vidic, Rio Ferdinand, Ronald Koeman, Tony Adams,

Według dziennika „Daily Mail”, Jaap Stam powraca na Old Trafford. Holender zespół „Czerwonych Diabłów” opuścił w 2001 roku po tym, jak w swojej autobiografii skrytykował sir Alexa Fergusona i niektórych kolegów z drużyny. Teraz były defensor Manchesteru United miałby zostać skautem mistrzów Anglii w Ameryce Południowej.

Przed kilkoma dniami Manchester United mierzył się w walce o ligowe punkty z Blackburn Rovers. Na przeciwko sobie stanęli sir Alex Ferguson i Paul Ince, zawodnik niegdyś występujący na Old Trafford. Czarnoskóry pomocnik w 1995 roku opuszczał klub w atmosferze konfliktu, lecz po wielu latach doszło do bardzo kurtuazyjnego powitania obu panów, a Szkot ciepło wyrażał się o młodym menedżerze Rovers.

Wygląda na to, że podobnie sytuacja ma się ze Stamem, który za czasów swojej gry na Old Trafford uważany był nawet za jednego z najlepszych defensorów w historii. Po opublikowaniu swojej biografii, w której zdradza tajemnice szatni angielskiego klubu, doszło do spięcia z sir Aleksem, który szybko pozbył się swojej gwiazdy. Stam zakotwiczył w Lazio Rzym w 2001 roku za 16,5 miliona funtów. Jeszcze przed dwoma laty mówił:

Nauczyłem się, że nigdy nie można być pewnym swojego miejsca w United. Miałem tam trzy dobre sezony. Następnie klub zachował się niepoważnie, gdy mógł zarobić na mnie ogromne pieniądze. Wygraliśmy Ligę Mistrzów i Klubowe Mistrzostwa Świata, kiedy byłem częścią zespołu. Byłem bardzo niezadowolony ze sposobu, w jaki postąpili ze mną. Wykazali się kompletnym brakiem przyzwoitości i szacunku, więc nie pozostawało mi nic innego, jak tylko odejść z zespołu. Patrząc w przeszłość, to wygląda tak, jakby moje odejście było zaplanowane już przez długi czas.

Po latach Fergie przyznał się do błędu, tłumacząc, że odejście Stama nie było związane wyłącznie z jego autobiografią:

To nie był najlepszy wybór. Zawodnik wracał jednak po ciężkim urazie Achillesa i wydawało nam się, że sporo na tym stracił. Otrzymaliśmy ofertę z Lazio, wartą 16,5 miliona funtów za stopera, który miał 29 lat. To była propozycja nie do odrzucenia.

Już po powrocie do Holandii, gdzie zakończył karierę w Ajaksie, piłkarz odpowiadał:

To miłe, że ktoś taki jak Ferguson potrafi przyznać się do własnego błędu. Nie jestem jednak tym zaskoczony, gdyż od początku wiedziałem, że United popełniają błąd, sprzedając mnie. Czułem, że wszyscy mieli takie samo wrażenie, począwszy od pracowników klubu po kibiców.

Stam ogłosił zakończenie swojej barwnej kariery 29 października 2007 roku po kolejnych niepowodzeniach w kraju. Ajax dwukrotnie nie przebrnął eliminacji do fazy grupowej Ligi Mistrzów.

Holender miałby zajmować się przyglądaniu „perełkom” w Ameryce Południowej, dzięki czemu można byłoby uniknąć sytuacji, w której płacimy ogromne pieniądze za Andersona. To umożliwiałoby pozyskiwanie przyszłościowych graczy po znacznie niższych cenach. United na pewno od dawna mają wielu scoutów w Brazylii, więc zastanawia mnie, dlaczego właśnie tam swoją pracę miałby zacząć 36-latek, dla którego byłby to pierwszy krok w roli wyszukiwacza młodych talentów.

Według ostatnich doniesień na celowniku mistrzów Anglii znalazł się młody pomocnik Gremio, Douglas Costa. To właśnie jego miał obserwować Stam. 17-latek kilka dni temu podpisał nowy kontrakt z brazylijskim klubem. Klauzula odstępnego została zwiększona z dotychczasowych 5 milionów funtów do 21 milionów.

Niewątpliwie powrót tego wybitnego obrońcy jest czymś interesującym, jako że nigdy na Old Trafford nie zapomina się o legendach, czego doskonałym przykładem jest Bryan Robson, który przed kilkoma miesiącami został ambasadorem klubu. Wiadomość nie została do tej pory potwierdzona przez stronę oficjalną, więc na ogłoszenie powrotu Jaapa będziemy musieli jeszcze trochę poczekać.

Yip Jaap Stam is a big Dutch man

Get past him if you fucking can

Try a little trick

He’ll make you look like a dick

Yip Jaap, Jaap Stam

Jaap Stam,