Większość pewnie tak, ja mam mieszane uczucia. I wbrew pozorom nie zamierzam pisać tutaj o prawdopodobnych transferach. Nie zamierzam zastanawiać się nad nowym bramkarzem, nad koniecznością wzmocnienia linii pomocy. I mimo, że tak jak napisałem, jest to konieczność, nie wiem, czy chcę. A może boję się. Tak, cholernie się boję.

Dosłownie pół godziny temu dowiedziałem się, że Paul Scholes zdecydował się zakończyć karierę. Z tego powodu czytacie teraz ten artykuł. Uświadomiłem sobie, że historia Manchesteru United dzieje się na naszych oczach. Oto my jesteśmy świadkami końca pewnego rozdziału. Tak, jak nadszedł koniec ery Busby Babes, tak teraz zbliżamy się do końca ery dzieciaków Fergiego. To nieprawdopodobnie smutne.

Kiedyś postanowiłem, że zawitam na Old Trafford, zanim Gary Neville, Paul Scholes i Ryan Giggs zawieszą buty na kołku. Obiecałem sobie, że zdążę. Mój czas się kończy. Nie spodziewałem się, że to nastąpi tak szybko. O tym, żeby zobaczyć w akcji Gary’ego już mogę zapomnieć. Jeśli chcę ujrzeć Scholesa, jego wspaniałe przerzuty i atomowe uderzenie, mam ostatnią szansę, w sierpniu. Nie chcę pójść na mecz, kiedy w drużynie nie będzie już nikogo z naszego wielkiego tercetu, a co gorsza, gdy na ławce trenerskiej nie będzie już sir Alexa.

Był okres, że zastanawiałem się, jak można cały czas kibicować tej samej drużynie. Przecież drużynę tworzą piłkarze. Przez nich stajemy się sympatykami konkretnego zespołu. Później przychodzi czas, że rozstają się z klubem, w ich miejsce przychodzą nowi, a nasza drużyna nie jest już tą samą ekipą. Co wtedy zrobić?

Dla fanów ekipy z Old Trafford nadszedł ten moment. Moment, w którym niejeden z nas czuje okropny ucisk w gardle. I strach. Przed tym, jak poradzimy sobie bez naszych staruszków, jak będzie wyglądał nasz nowy zespół, czy będzie w stanie dorównać poprzedniemu i czy drużyna z Old Trafford wciąż pozostanie wielkim Manchesterem United.

Autor: Strimko

Gary Neville, Paul Scholes,

Kliku z nich gra w innym zespole, jednak trójka Giggs, Scholes i Neville byli tutaj od początku aż do końca. Tak można powiedzieć w przypadku dwóch ostatnich, dla których sezon 2010/2011 był ich ostatnim w piłkarskiej karierze. Z tej wspaniałej trójcy, która jest symbolem tego zespołu pozostał jeden, Ryan Giggs. Tylko jego będziemy mogli w następnym sezonie oglądać na murawie boisk Premier League.

Decyzje Nevilla i Scholesa o zakończeniu piłkarskiej kariery zapoczątkowały koniec wspaniałej ery, ery wychowanków. Dla kibiców, którzy z United są od wielu lat, jest to okres niezwykle trudny. Ciężko bowiem jest sobie wyobrazić, że kolejny sezon odbędzie bez ich udziału. Wiadome było, że kiedyś ten moment nadejdzie, jednak w podświadomości odkładaliśmy to na dalszą przyszłość, ponieważ nie chcieliśmy myśleć o tym, jak to wszystko będzie wyglądać, gdy ich już nie będzie.

Ryan Giggs – zaczął pierwszy, a skończy ostatni. Walijczyk to prawdziwy fenomen, bowiem wciąż jest na piłkarskim topie, a przecież już za kilka miesięcy skończy 38 lat! Paul Scholes – maestro, genius, pan środka pola. Gdy słyszy się to nazwisko, tylko takie określenia przychodzą nam do głowy. Kilkudziesięcio metrowe crossy, wspaniałe bramki, a także ostra, a czasem wręcz brutalna gra – wszystko to na zawsze pozostanie w naszej pamięci. Gary Neville – talentem może i nie dorównywał swoim dwóm kolegom, ale wszystko to nadrabiał determinacją, dzięki czemu zostanie zapamiętany jako jeden z najlepszych. Żałować jedynie pozostaje, że na sam koniec kariery dopadły go problemy zdrowotne. Za każdym z osobna będziemy tęsknić, a o tej wspaniałej erze wychowanków, która dobiega końca z dumą w sercu będziemy opowiadać dzieciom i wnukom.

Życie jest brutalne i także w tym przypadku się o tym przekonujemy. Nie dość, że przyszło nam żegnać Paula i Gary’ego, to jeszcze musimy powiedzieć ‘adieu’ naszemu wspaniałemu bramkarzowi, który także postanowił zawiesić buty na kołku, choć w jego przypadku właściwym posunięciem byłaby zmiana słowa buty na rękawice.

Za nami sezon dobry, lecz dziwny i smutny. Przed nami z kolei niezwykle ważny i ciężki okres, gdyż musimy zastąpić tych, co odeszli, a ich lista cały czas się wydłuża. Prócz wyżej wymienionych odchodzi także Hargreaves, a ostatnie informacje głoszą, że już niebawem pożegnamy kolejnego wychowanka – Wesleya Browna. Czy Ferguson uda się zatem na wielkie zakupy? A może czas na kolejną erę wychowanków? Cleverley, Welbeck, Morrison, Pogba i inni czekają…

Edwin van der Sar, Gary Neville, Manchester United, Paul Scholes, Ryan Giggs, Wes Brown,

Początek tygodnia przyniósł natomiast wiadomość, na którą fani MU czekali już zapewne od dawna, a która od jakiegoś czasu stanowiła temat ożywionych dyskusji. Zgodnie z polityką prowadzoną przez klub i firmę Nike nowy sezon oznacza zmianę meczowych trykotów. Chociaż wpływ walorów estetycznych koszulek na odnoszone przez zespół sukcesy nie został jeszcze odnotowany, to pojawiające się od jakiegoś czasu w Internecie przecieki na temat wyglądu strojów budziły bardzo skrajne emocje. Niemniej jednak wszelkie spekulacje zakończyły się wraz z ujawnieniem oficjalnej prezentacji:

Oczywiście ocena zaprezentowanych strojów to rzecz gustu, trzeba przyznać, że projektanci Nike przyjęli dosyć zachowawczą pozycję- koszulki niewiele odbiegają od obecnej stylistyki, największą zmianą pozostaje usunięcie kołnierzyka.

Prawdziwa mieszanka nastrojów mogła mieć miejsce we wtorek. Zacznijmy od może najmniej poruszającej informacji, do której chyba przywykła już większość fanów – United ponownie na szycie. Tym razem chodzi o ranking dochodów osiągniętych z tytułu transmisji telewizyjnych. Diabły wyprzedziły resztę stawki zgarniając 60,4 milionów funtów, co jest także nowym rekordem jeśli chodzi o klub Premier League.

Prawdziwa burza rozpętała się natomiast wokół żywej legendy Manchesteru United, zawodnika stawianego za wzór cnót i uważanego za kandydata do tytuły szlacheckiego. Mowa o Ryanie Giggsie, którego twarz pojawiła się tego dnia na okładkach większości brytyjskich bulwarówek.

Ponoć tajemnicą poliszynela były w ostatnich tygodniach na Wyspach informacje o romansie znanego piłkarza i modelki wypromowanej dzięki udziale w jednej z edycji Big Brothera. Być może sprawa nie spotkałaby się z takim ostracyzmem, gdyby nie fakt, że podczas gdy w Internecie swobodnie krążyły informacje o tej sprawie, media na wniosek samego zawodnika otrzymały przez sąd zakaz publikowania informacji na ten temat. Finał nastąpił, gdy jeden z angielskich parlamentarzystów korzystając z immunitetu a powołując się na wolność mediów, publicznie ogłosił nazwisko piłkarza, którego dotyczy cała afera. Ujawnienie tych informacji wywołało niemałe poruszenie przed zbliżającym się finałem Ligii Mistrzów, jeszcze bardziej zagęszczając atmosferę przed meczem i odsuwając na dalszy plan nawet informacje dotyczące wizyty prezydenta Stanów Zjednoczonych na Wyspach. Ciężko samemu poddawać Ryana jakiejkolwiek ocenie za to jak postąpił. Z moralnego punktu widzenia oczywiście zachował się w sposób niewłaściwy. Dla większości fanów Giggs nadal będzie jednak oceniany z jedynego słusznego punku widzenia, a więc przez pryzmat boiskowych osiągnięć, co wydaje się być jak najbardziej słuszne.

Jednak dla wszystkich fanów United zupełnie co innego było tego dnia na pierwszym planie. We wtorkowy wieczór stanęły naprzeciw siebie ekipy Manchesteru United i Juventusu Turyn. Jeszcze kilka lat temu takie spotkanie, rozgrywane o tej porze roku świadczyłoby, że ma właśnie miejsce finał Ligii Mistrzów. Tym razem okazja była jednak wyjątkowa – drużyny spotkały się, aby oddać hołd chyba najbardziej znanemu kibicowi Manchesteru United. Gary Neville, który na początku tego roku zawiesił buty na kołku, pojawił się jeszcze raz na Old Trafford, aby pożegnać się z klubem. Kapitan i ikona Czerwonych Diabłów, który chyba jak nikt inny manifestował swoje przywiązanie do klubu z Old Trafford w towarzystwie starych znajomych stawił czoła Juventusowi. Choć rywalizacja zakończyła się na niekorzyść United, to jednak nie wynik był tego dnia najważniejszy. Bardziej liczyła się atmosfera i klimat panujący tego dnia na boisku, dzięki któremu kibice mogli przypomnieć sobie zespół z początku XXI wieku. W składzie znaleźli się obok siebie – Gary Neville, Wes Brown, Phill Neville, David Beckham, Nicky Butt, Paul Scholes i Ryan Giggs. Ten ostatni zresztą, na przekór wszystkim swoim przeciwnikom, zaliczył tego dnia asystę przy bramce Roo. Kariera Gary’ego Nevilla na Old Trafford to temat na osobny artykuł, natomiast za pewne podsumowanie niech posłuży poniższy materiał:

Być może, aby odciągnąć część uwagi mediów od Ryana Giggsa już następnego dnia w mediach pojawiła się informacja o osiągnięciu porozumienia między Manchesterem United a Atletico Madryt w sprawie transferu Davida De Gea. Młody Hiszpan już od jakiegoś czasu postrzegany jest jako następca Edwina van der Sara. Wobec braku zainteresowania przeprowadzką na Wyspy ze strony Manuela Neuera, bramkarz klubu ze stolicy Hiszpanii wydaje się najrozsądniejszą opcją, a wśród fanów United nie brakuje zwolenników jego talentu. Choć oba kluby krótko po całym zdarzeniu zaprzeczyły pojawiającym się informacjom to jest to pierwszy tak konkretny sygnał w sprawie zakontraktowania nowego goalkeepera na Old Trafford.

Oczywiście w ostatnich dniach nie mogło zabraknąć doniesień na temat zbliżającego się finału Ligii Mistrzów. Tak z obozu Barcelony jak i Manchesteru docierają jednak głównie wiadomości o szacunku dla rywali i determinacji w walce o trofeum. Sir Alex Ferguson zabierając głos w sprawie nadchodzącego pojedynku przyznał, że w jego gracze są gotowi na finał zarówno fizycznie jak i psychicznie, a więc nie ma mowy o powtórce smutnej historii z Rzymu. Osobiście wierzę w słowa Szkota i abstrahując od wszelkich pojawiających się ostatnio analiz i propozycji, które skupiają się na tym jak pokonać Barcelonę staram się nie wróżyć na temat taktyki, jaką przyjmie tego dnia Manchester. Sposób na Dumę Katalonii wydaje się być oczywisty i śmiesznie prosty- odciąć rywali od mózgu drużyny, który stanowi Xavi i Iniesta. W kwestii  jak tego dokonać zdaję się jednak całkowicie na pomysł sir Alexa, ponieważ myślę, że jak zwykle zaskoczy on nas wszystkich i to jak zawsze pozytywnie. Tymczasem możemy zająć się już odliczaniem godzin do zbliżającego się meczu wieńczącego sezon piłkarski w Europie. Liczę, jak zapewne wszyscy fani United, że tego wieczoru nic nie przysłoni piękna gry, a po emocjonujących zawodach United wprawi nas w szampański nastrój.

Autor: Przemek Czarnik

David De Gea, FC Barcelona, Gary Neville, Liga Mistrzów, Owen Hargreaves, Ryan Giggs, stroje,

Spotkania kibiców na finał Ligi Mistrzów 2010/2011!

» Nabór do redakcji
» Chcesz opublikować swój tekst na Redlogu? Wyślij go nam!
» RedCafe.pl: Podyskutuj o meczu na naszym forum

Składy

Manchester United

Juventus

Buffon, Motta, Chiellini, Melo, Salihamidzic, Marchisio, Del Piero, Manninger, Aquilani, Barzagli, Traore, Bonucci, Toni, Pepe, Martinez, Krasic, De Ceglie, Storari, Matri, Giandonato, Boniperti, Sorensen

Wypowiedzi Przedmeczowe

Gary zasługuje na pełne trybuny na Old Trafford. To co robił, to kim jest. On poświęcił całe swoje dotychczasowe życie Manchesterowi United. Dorastał będąc fanem Diabłów i oglądając ich w akcji. Jest tu od 11 lub 12 roku życia i był najlepszym obrońcą swojej epoki. Miejmy nadzieję, że fani oddadzą mu honor. Mogę powiedzieć wiedząc z własnego doświadczenia, że będą mu towarzyszyć nerwy. Ale na koniec wspaniale będzie się tym podzielić z fanami i świętować wielką karierę. To będzie dobry wieczór dla niego. Jego ostatni mecz na Old Trafford. Był dla mnie wielkim przyjacielem i wspaniałym kolegą na boisku. Nie tylko dla mnie.

Ryan Giggs

Skrtót

David Beckham, Gary Neville, Juventus Turyn, Manchester United,

Po ostatnim meczu fazy grupowej Ligi Mistrzów pamiętnego sezonu 1998/1999 o 12 lat młodszy Gary Neville udzielał wywiadu jednej z angielskich telewizji. W pewnym momencie zadał pytanie dziennikarzowi o los właśnie Juventusu. Zresztą zobaczcie sami.

Jak widać, Nev wówczas nie był, delikatnie mówiąc, zagorzałym fanem włoskiej drużyny. Przez głowę mu pewnie nie przeszło, że żegnać się z czynnym futbolem będzie podczas meczu z ekipą Bianconeri zaproszonymi specjalnie na te okoliczność.

Ironia do potęgi entej, nieprawdaż?

Gary Neville, Juventus Turyn,

Robert Kubica – szczęście w nieszczęściu

W lutym cała Polska z zapartym tchem śledziła doniesienia na temat stanu zdrowia Roberta Kubicy, który podczas rajdu samochodowego Ronde di Andora uległ bardzo poważnemu wypadkowi. Przez kilka dni ważyły się losy dalszej kariery naszego jedynaka w F1. Najbardziej czarne scenariusze mówiły nawet o konieczności amputacji dłoni, dotkliwie zmiażdżonej w trakcie kraksy. Na szczęście dla Roberta i jego kibiców włoscy lekarze stanęli na wysokości zadania i podczas wielu żmudnych, długich operacji nie tylko uratowali Kubicy poważnie uszkodzoną rękę, ale także dali nadzieję na powrót do czynnego uprawiania sportu. Oczywiście nie bez znaczenia była także sama postawa naszego kierowcy. Determinacja, z jaką walczył i nadal walczy o powrót do pełnej sprawności jest godna podziwu i naśladowania.

Mnie jednak zastanawiało co innego, a mianowicie reakcja kibiców. Sytuacja przypominała mi niejako tą, jaka miała miejsce z Karolem Bieleckim. Obaj sportowcy, nim zostali doświadczeni przez los, spotykali się często z ostrą krytyką „fanów”. Wystarczył jeden słabszy mecz „Koli” czy nieudany wyścig Kubicy, by niemal natychmiast byli odsądzani od czci i wiary oraz niemiłosiernie krytykowani i oskarżani o manieryzm, brak zaangażowania, pazerność na pieniądze itp. Należy się zastanowić, dlaczego dopiero wówczas, gdy danego sportowca spotka osobista tragedia, kibice dostrzegają, że są to tacy sami zwykli ludzie jak my…

Koniec mistrza w chwale, ale z niesmakiem

Kolejne ważne wydarzenie dla Polaków to zakończenie niezwykle bogatej kariery naszego najlepszego skoczka narciarskiego w historii – Adama Małysza. „Orzeł z Wisły” dał się poznać jako niezwykle skromny i ułożony człowiek. 4 kryształowe kule za zwycięstwo w generalnej klasyfikacji Pucharu Świata, zwycięstwo w Turnieju Czterech Skoczni, 3 srebrne i 1 brązowy medal olimpijski, 4 złote, 1 srebrny i 1 brązowy medal – to z kolei jego dorobek, jeśli chodzi o jego osiągnięcia w MŚ.

Wszystkie te sukcesy nie zmieniły naszego mistrza. Zawsze uśmiechnięty, nigdy nie krytykował trenera czy związku, winy za słabszą dyspozycję szukał wyłącznie u siebie. Wyciszał się wtedy, wyjeżdżał ze swoim pierwszym trenerem Janem Szturcem, żeby w spokoju potrenować i wracał wzmocniony zarówno psychicznie, jak i mentalnie.

Dlatego wielu kibiców z wielkim zdumieniem czytało wywiad, jakiego Małysz udzielił „Przeglądowi Sportowemu”, w którym wypowiadał się o katastrofie smoleńskiej:

Uważam, że to, co się dzieje z naszym życiem, jest ustalone. Każdy ma swoje przeznaczenie. Mamy ciągle aferę dotyczącą katastrofy samolotu prezydenckiego w Smoleńsku. Szukanie winnych, a to piloci, a to Rosjanie. Wszystkich to już męczy. Dlaczego prezes Jarosław Kaczyński nie składa kwiatków w Krakowie, a w Warszawie pod bramą pałacu? Dla mnie to jest śmieszne, bo przecież jego brat i bratowa leżą na Wawelu. Powiem szczerze, że zastanawiałem się nad tym wszystkim i chyba największy błąd popełniła Marta Kaczyńska, która nie chciała pochować rodziców gdzieś bliżej siebie. Jak teraz ma jechać odwiedzić ich na grobie?

Słowa te wywołały burzę wśród wielu Polaków. Wiele osób się zastanawiało, dlaczego Małysz, który nigdy się nie angażował politycznie, pokusił się o takie zdecydowane słowa. Wypowiedź ta podzieliła fanów mistrza. Część uważa, ze Adam ma takie samo prawo do wypowiadania się w kwestiach politycznych jak każda inna osoba. Z kolei inni mieli za złe skoczkowi, że przez tyle lat będąc apolitycznym, teraz zdecydował się na takie, a nie inne słowa. Sytuacja ta na pewno będzie się kłaść cieniem na bogatej karierze mistrza. Cytując „klasyka” Leszka Millera – prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym jak zaczyna, ale jak kończy. Niewątpliwie każdy kibic będzie pamiętał słowa, którymi Małysz niejako zakończył sportowy etap swojej kariery, a być może rozpoczął w ten sposób karierę polityczną.

„Diabły” kończą karierę

Luty to także ważny miesiąc dla kibiców Manchesteru United. Po 20 latach spędzonych na Old Trafford wychowanek i wieloletni kapitan zespołu – Gary Neville – ogłosił definitywne zakończenie kariery. Niewątpliwie wpływ na to miały kontuzje, które w ostatnich latach trapiły prawego defensora United. Neville to bez wątpienia jedna z klubowych ikon. Należy mieć nadzieję, że po sezonie klubowi działacze zorganizują piłkarzowi pożegnalny benefis, na który ten z pewnością zasłużył.

Po sezonie buty na kołku wiesza także Edwin van der Sar. 40-letni bramkarz postanowił zakończyć czynne uprawianie sportu, by spędzać większą ilość czasu ze swoją żoną Annemarią, która w ubiegłym roku doznała udaru mózgu. Decyzja ta z pewnością wywrze niemały wpływ na drużynę. Konieczność poszukiwania nowego golkipera zawsze wywołuje niemałe zamieszanie w drużynie.

Kariera sportowca nie trwa wiecznie. Prędzej czy później nadchodzi kres, mniej lub bardziej spodziewany. Mimo iż wszyscy zdajemy sobie z tego sprawę, ciężko jest się pogodzić z tym, że naszego ulubionego sportowca nie zobaczymy już więcej na sportowych arenach. Jednakże w tym przypadku kibice mają czas, by przygotować się na odejście swojego ulubieńca. Znacznie trudniejsza do zaakceptowania jest sytuacja, gdy danego zawodnika nagle dotknie nieszczęście, w wyniku którego jego dotychczasowe życie ulega radykalnej zmianie. A rolą nas, fanów, jest wspieranie swoich sportowych idoli w każdej chwili ich życie, nawet wtedy (a może zwłaszcza wtedy), gdy ich kariera jest na poważnym zakręcie…

Adam Małysz, Edwin van der Sar, Gary Neville, przemyślenia, Robert Kubica,

Od tamtej pory wszystkie piękniejsze połowy zawodników noszą powyższy przydomek. O klubie z Old Trafford, jego meczach, zawodnikach wiemy już wszystko, a czy znamy kobiety, które są bliskie sercom naszych ulubieńców? Czy znamy panie, z którymi gwiazdy Manchesteru United najprawdopodobniej spędzą dziś Dzień Zakochanych? Sądzę, że nie i właśnie dlatego z okazji Walentynek dzisiejszy artykuł poświęcony jest trafionym strzałą Amora Czerwonym Diabłom, a w szczególności ich partnerkom. Poznajmy zatem United’s WAGs!

Edwin Van der Sar / Anne-Marie van Kesteren

Żoną „latającego Holendra” jest Anne-Marie van Kesteren. Pora pobrała się w maju 2006 roku. Edwin wraz z Anne-Marie ma dwójkę dzieci – Joe i Lynn. Bardzo ważnym momentem w małżeństwie był grudzień 2009 roku, kiedy żona van der Sara doznała udaru mózgu i jej stan określony został jako bardzo ciężki. Choroba małżonki wiązała się z decyzją o zawieszeniu kariery przez bramkarza Manchesteru United. Na całe szczęście historia udaru Anne-Marie zakończyła się happy endem, a Edwin przez kolejne sezony strzegł z powodzeniem bramki Czerwonych Diabłów.

Tomasz Kuszczak / Ewelina

Nasz rodzynek w zespole Sir Alexa Fergusona po raz pierwszy publicznie zaprezentował swoją życiową wybrankę podczas gali UNICEF w 2008 roku. Piękna blondynka ma na imię Ewelina. Polskiej parze dwa lata temu urodziła się córeczka, której nadali imię Laila Vanessa.

Patrice Evra / Sandra Evra

Nasz obrońca z „trójeczką” na plecach jest mężem Sandry. Po transferze Patrice’a z AS Monaco na Old Trafford sam piłkarz niejednokrotnie podkreślał, że angielski klimat nie odpowiada jego małżonce. Na całe szczęście Sandra, podobnie jak jej mąż, przystosowała się do życia na Wyspach Brytyjskich, dzięki czemu kibice Manchesteru United mogą co tydzień oglądać jednego z najlepszych bocznych obrońców świata w swoim zespole. Państwo Evra są szczęśliwymi rodzicami Lenny’ego.

Gary Neville / Emma Hadfield

Starszy z braci Neville 16 czerwca 2007 roku poślubił Emmę Hadfield. Owocem miłości Gary’ego i Emmy są córki Molly i Sophie. Ślub byłego już piłkarza United obył się w katedrze w Manchesterze. Romantyczny Gary oświadczył się swojej wybrance w 2005 roku podczas wakacji na Malcie i ofiaował jej czterokaratowy pierścionek o wartości 170 000 $.

Nemanja Vidić / Ana Ivanović

Wybranką kapitana Czerwonych Diabłów jest Ana Ivanović. Z jedną z najbardziej seksownych tenisistek świata Anę łączy jednak tylko to samo imię i nazwisko. Lepsza połowa Nemanji Vidica jest natomiast absolwentką ekonomii Uniwersytetu Belgradzkiego. Para ma dwóch synów: Lukę i Stefana. Być może któryś z młodych jeszcze Vidiciów pójdzie w ślady taty?

John O’Shea / Yvonne Manning

John O’Shea jest żonaty z Yvonne Manning. Ślub zawodnika United z piękną Yvonne został poprzedzony przez długie lata narzeczeństwa. Ceremonia była dość skromna – znalazły się na niej tylko rodziny i przyjaciele państwa młodych. A pomyśleć, że swego czasu naśmiewano się z Johna, że jest… gejem.

Rio Ferdinand / Rebecca Ellison

Wybranką Rio jest Rebecca Ellison. Oboje są rodzicami syna o imieniu Lorenz, który urodził się w 2006 roku. Defensor United oświadczył się Rebecce w 2007 roku na wakacjach w Las Vegas. Para przełożyła jednak termin ślubu ze względu na narodziny ich drugiego dziecka. Synek Rio Ferdinanda ma na imię Tate i urodził się w sierpniu 2008 roku. Rebecca i defensor United pobrali się w czerwcu 2009. Państwo Ferdinand to ludzie z fantazją, czego dowodem był ich ślub, a raczej miejsce i sposób przygotowania tej ceremonii. Goście otrzymali zaproszenia w formie paszportu i nie wiedząc, dokąd jadą, musieli stawić się na lotnisku w Gatwick, gdzie czekał na nich samolot. Miejscem docelowym okazały się Karaiby, gdzie Rio i Rebecca powiedzieli sobie sakramentalne „tak”.

Ryan Giggs / Stacey Cooke

7 września 2007 roku podczas skromnej ceremonii weteran Manchesteru United Ryan Giggs poślubił swoją partnerkę Stacy Cooke. Dziewczynka Liberty Beau i chłopiec Zach Joseph są dziećmi Stacy i pomocnika Czerwonych Diabłów. Na co dzień państwo Giggs żyją w odosobnieniu w Worsley nieopodal Manchesteru. Być może to Stacey jest „dopalaczem”, który sprawia, że „walijski Czarodziej”, pomimo swojego wieku, czaruje świetną formą każdego sezonu.

Michael Carrick / Lisa Roughead

Ślub Michaela Carricka odbył się tego samego dnia co ożenek Stevena Gerrarda i Gary’ego Neville’a. Wybranką defensywnego piłkarza ekipy Sir Alexa Fergusona jest Lisa Roughead. Państwo Carrick są rodzicami córki Louise i syna Jaceya.

Paul Scholes / Claire Froggatt

Paul Scholes ożenił się z ukochaną z dzieciństwa – Claire Froggatt. Arron, Alicia i Aiden to trójka dzieci Scholesów. Claire to elegancka kobieta z klasą, która lubi prezentować się w odpowiednim świetle i dobrze wyglądać przed kamerami.

Darren Fletcher / Hayley Grice

Darren Fletcher jest podwójnym szczęściarzem, ponieważ jest ojcem bliźniaków – Jacka i Tylera. Mamą chłopców jest Hayley Grice, z którą w czerwcu 2010 r. pomocnik United stanął na ślubnym kobiercu. Para jest razem już 12 lat, a poznała się w jeszcze za czasów szkolnych w liceum w Wallsend.

Nani / Daniela Martins

Wybranką naszego skrzydłowego jest urocza Daniela Martins. Podobnie jak w przypadku Tomka i Eweliny oczekujemy ślubu Portugalczyka ze swoją piękną partnerką. Hmm, ciekawe jak duży wpływ miała Daniela na tak dobrą formę Naniego w obecnym sezonie?

Michael Owen / Louise Bonsall

Diabelska „siódemka” w czerwcu 2005 roku poślubił Louise Bonsall. Michael i Louise mają czworo dzieci. Najstarsza córka Gemmy Rose urodziła się dwa lata przed ślubem rodziców, syn James Michael Owen 6 lutego 2006 roku. 29 października 2007 roku natomiast świat ujrzała druga córka Michalea i Louise – Emily May. 26 lutego 2010 roku na świat przyszła ich trzecia córka – Jessica. Para poznała się w latach ’80 ubiegłego stulecia jeszcze w szkole podstawowej. Ciekawe, której drużynie mocniej kibicowała wybranka Owena: Liverpoolowi czy teraz United?

Wayne Rooney / Coleen Rooney

Wayne i Coleen są jedną z najbardziej celebryckich par piłkarskich na Wyspach Brytyjskich. Państwo Rooney poznali się w ostatnim roku szkoły średniej. Długa znajomości Rooneya i Coleen dowodzi tego, że piękna Angielka jest z zawodnikiem Czerwonych Diabłów z powodu swojej miłości, a nie – jak wielu twierdzi – dla pieniędzy. Rooney przed ślubem przyznał się do korzystania z usług prostytutek w czasach, gdy jeszcze był zawodnikiem Evertonu. Jak się okazało powyższy skandal nic nie nauczył Wazzy, gdyż w sierpniu 2010 roku na światło dzienne wyszła kolejna „historia miłosna” napastnika Manchesteru United z prostytutką – Jennifer Thomson, z którą spotykał się w czasie ciąży jego żony. Małżeństwo Rooneyów przeszło ciężką próbę, lecz na całe szczęście wszystko zakończyło się szczęśliwie i Coleen wybaczyła zdradę swojemu mężowi.
Bez cienia wątpliwości Rooneya nazwać można delikatnie „burakiem”! Miejmy nadzieję, że nie doczekamy się kolejnych ekscesów z udziałem gwiazdy United. Mając taką żonę jak Coleen, Wayne nie powinien szukać doznań w objęciach innych kobiet. Rooneyowie są rodzicami synka – Kai Wayne’a Rooneya, który urodził się 2 listopada 2009 roku.

Powyższy artykuł należy traktować w ramach ciekawostki. Zostały w nim przedstawione tylko wybrane „lepsze połówki” piłkarzy Manchesteru United. Na pewno można byłoby uzupełnić ten skład kobietami Dimitara Berbatova czy Owena Hargreavesa lub wspomnieć o WAGs byłych zawodników Czerwonych Diabłów, mam tu na myśli wybranki Cristiano Ronaldo czy żonę Davida Beckham – Victorię. Niestety, musiałem pominąć je w obawie o serwer Redloga, który mógłby po prostu paść z powodu zbyt wielu zdjęć płci pięknej. Być może dzisiejszy artykuł przykuwa większą uwagę męskiej części kibiców Manchesteru United, gdyż w niektórych przypadkach jest na czym „zawiesić oko”. ;-) Mam jednak nadzieję, że Panie Kibicki nie będą miały mi tego za złe.

Darren Fletcher, Edwin van der Sar, Gary Neville, John O'Shea, Michael Carrick, Michael Owen, Nani, Nemanja Vidic, Patrice Evra, Paul Scholes, Rio Ferdinand, Ryan Giggs, Tomasz Kuszczak, WAGs, Wayne Rooney,

Koniec oznacza też początek czegoś innego. Odszedł Cantona, Keane, Beckham, ale duch drużyny jest nieśmiertelny. Ten klub ma 133 lata – o czym to świadczy? Nasz szkocki menedżer dokładnie zaplanował losy drużyny po odejściu weteranów, następca sir Alexa zastanie dojrzałą i mocną ekipę zdolną do odnoszenia największych sukcesów. Następcę Neville’a już mamy, Rafael radzi sobie znakomicie. Poza tym Anderson rozgrywa świetny sezon i udowadnia swój talent, a mamy jeszcze Welbecka, Machedę, Chicharito, Evansa, Smallinga, Fabio, Cleverleya… Czy po odejściu naszych legend zostaniemy drużyną bez charakteru? Oczywiście że nie – właśnie w trakcie szlifowania są kolejne talenty, które za kilka lat będą nas prowadzić do następnych sukcesów. Niektórzy zostaną szybko rzuceni na głęboką wodę, ale czy nie tak samo było na początku lat 90-tych z tymi, którzy szykują się teraz do odejścia? Rośnie kolejne pokolenie zawodników i być może nasze dzieci będą ich traktować tak, jak my teraz traktujemy Ryana. Nie zdziwi mnie, jeśli za piętnaście lat przed Old Trafford będziemy mogli podziwiać pomnik Rafaela albo Javiera. Ten klub nie kupuje żywych legend piłki nożnej, on tworzy swoje własne.

A co będzie potem? Jak już wspomniałem – czas płynie nieubłaganie, ci którzy wkraczają teraz w świat wielkiego futbolu, muszą być pogodzeni z tym, że z każdym rokiem zbliżają się do zakończenia ich przygody z piłką nożną. I cóż z tego? Przyjdą następni, być może tego dnia przyszedł na świat ktoś, kto za wiele lat będzie kontynuował pisanie wspaniałej historii wielkiego Manchesteru United?

Dla nas, kibiców Czerwonych Diabłów, nadchodzą trudne czasy. Żegnamy się z tymi, którzy tak wiele znaczą dla naszej drużyny, a tym samym dla nas. Ciężko jest przyzwyczaić się do myśli, że już niedługo będziemy mogli podziwiać cudowne rajdy Giggsa i atomowe uderzenia Scholesa – bądźmy jednak optymistami. Jestem dumny z tego, że dzieciom będę mógł opowiadać o bramce Ryana Giggsa z półfinału Pucharu Anglii przeciwko Arsenalowi i uderzeniu Rudowłosego w meczu z Barceloną. Oni tworzyli historię i osiągnęli dzięki temu nieśmiertelność. Jeśli ich następcy nie zmarnują swojej szansy, to o przyszłość Red Devils jestem spokojny.

Gary Neville, Legendy, Paul Scholes, Ryan Giggs,

Byłem fanem Manchesteru United przez całe moje życie i pozostanę nim nadal. Spełniłem w tym klubie każde swoje marzenie. Nie ukrywam, że jestem rozczarowany, iż moje dni w United dobiegają końca. Czas, kiedy musimy zawiesić korki na kołku, przychodzi w końcu dla każdego piłkarza. Podjąłem więc decyzję, że dla mnie taki czas właśnie nadszedł. Grałem w niesamowitym klubie wraz z najlepszymi zawodnikami na świecie. Miałem szczęście, że byłem częścią zespołu, który osiągnął wielki sukces na piłkarskich arenach. Chciałbym podziękować wielu ludziom. Oczywiście na szczycie listy znajduje się Sir Alex. Zawsze mogłem na niego liczyć – był dla mnie wsparciem w każdym momencie w przeciągu ostatnich dwudziestu lat. Sir Alex jest jednym z najlepszych menedżerów i za to też należą mu się podziękowania.
Gary Neville

Nie ma wątpliwości, że Manchester United wiele zawdzięcza Neville’owi. Kibice ekipy z Old Trafford z pewnością z lekkim smutkiem przyjmą do siebie informację o zakończeniu kariery tego zawodnika. Z całego serca wszyscy dziękujemy Neville’owi za jego wkład w drużynę, za kawał dobrej roboty i za zostawione na boisku serce. To coś magicznego, niesamowitego. Pomimo wewnętrznego smutku należy cieszyć się, że Manchester United miał szansę posiadania tak świetnego piłkarza, jakim z pewnością jest „The G-man”.

Gary byłeś, jesteś i będziesz dla nas wielki! Dziękujemy i nigdy Cię nie zapomnimy. Będzie nam brakowało Twoich występów w czerwonym trykocie. Powodzenia, Gary!

Gary Neville,

NAJlepszy strzelec – Wayne Rooney

Po odejściu Cristiano Ronaldo miał być zawodnikiem, którzy przejmie ciężar strzelania bramek na swoje barki. Tak się też stało. Wayne Rooney zakończył miniony sezon z imponującymi 34 trafieniami na koncie. Bez wątpienia jest to najlepszy w karierze sezon młodego Anglika. Już dziś Rooney typowany jest przez fachowców do zdobycia tytułu najlepszego piłkarza globu. Jak ważnym zawodnikiem jest Roo dla United pokazały spotkania, kiedy Anglik był kontuzjowany.

NAJlepszy transfer – Antonio Valencia

Sir Alex Ferguson nie szalał z zakupami w letnim okienku transferowym przed sezonem 09/10. Szkot uzupełnił drużynę Mistrza Anglii młodym Gabrielem Obertanem, Michaelem Owenem i właśnie Antonio Valencią. Wielu mówiło, że Ekwadorczyk ma stać się nowym Ronaldo. Czas pokazał, że styl nowego skrzydłowego Fergusona jest zupełnie inny, aniżeli bramkostrzelnego Portugalczyka. Akcje prawą stroną, dokładne wrzutki w pole karne, ciekawe zagrania oraz świetna kondycja – to cechy, dzięki którym Antonio Valencia stał się najlepszym transferowym zakupem Szkota.

NAJgorszy transfer – Michael Owen

Kiedy otrzymał koszulkę z magicznym w United numerem „7” wielu zarzucało bossowi Czerwonych Diabłów, że doświadczony Anglik nie zasłużył na tak ważny i symboliczny w klubie numer. Owen przychodząc na Old Trafford liczył się z tym, że będzie tylko rezerwowym, pozycja Rooneya i Berbatova była niepodważalna. Dlaczego Owen jest najgorszym transferem Fergusona w minionym letnim okienku transferowym? Otóż w odróżnieniu od Valencji niczym szczególnym się nie wyróżnił, a w porównaniu z Obertanem jest doświadczonym i oszlifowanym już „diamentem”. Owen rozegrał 31 meczów w tym tylko 11 w podstawowym składzie, gdzie strzelił 9 goli.

NAJwiększy kartkowicz – Paul Scholes

Dwanaście żółtych i jedna czerwona kartka – o to dorobek największego kartowicza United sezonu 2009/2010. Pomimo swojej niewielkiej budowy ciała nasz doświadczony pomocnik wyróżniał się dużą walecznością i nieustępliwością, do czego jesteśmy już przyzwyczajeni, poza tym zapewne nikt nie ma za złe kartek Scholsowi.

NAJwięcej występujący – Patrice Evra

Francuz wystąpił 51 razy w koszulce Manchesteru United w minionym sezonie. Evra był zawodnikiem, na którego trener oraz kibice zawsze mogli liczyć. Pomimo dużej liczby meczów w nogach Patrice trzymał wysoką formę przez cały okres rozgrywek, czym zyskał sobie dużą liczbę pochwał od trenera i szacunek kibiców.

NAJwyższe zwycięstwo – 5:0

United w minionym sezonie wygrywali trzykrotnie wynikiem 5:0. Co ciekawe dwukrotnie ofiarą Czerwonych Diabłów była ekipa Wigan. Pierwszy raz piłkarze sir Alexa Fergusona odnieśli tak wysokie zwycięstwo na stadionie DW Stadium 22 sierpnia wygrywając po dwóch golach Rooneya oraz trafieniach Berbatova, Owena i Naniego. Rewanż ekipy Wigan na Old Trafford nie był udany, gdzie również przegrali stosunkiem 0:5. Dla gospodarzy strzelali – Rooney, Carrick, Rafael, Berbatov i Valencia. Drużyną, która również straciła pięć bramek grając z Manchesterem United była ekipa Portsmouth, która po dwój samobójach, oraz trafieniach Rooneya, Carricka i Berbatova poniosła sromotną porażkę.

NAJwyższa porażka – United 0:3 Fulham

Murphy, Zamora i Duff – ci piłkarze pogrążyli na Craven Cottage team sir Alexa Fergusona. Słaba, można powiedzieć beznadziejna gra oraz błędy Czerwonych Diabłów doprowadziły do tak wysokiej porażki. Rzadko drużyna z Old Trafford przegrywa tak wysoką liczbą bramek. Wizyta 19 grudnia na stadionie Fulham nie była udana w wykonaniu Manchesteru United.

NAJładniejsza bramka – Wayne Rooney z Arsenalem

Bramka strzelona w 37 minucie drużynie Arsena Wengera na stadionie Arsenalu Londyn przez Wayna Rooneya została uznana przez fanów United za najładniejszy gol minionego sezonu. Zatem obejrzyjmy ją:

NAJważniejszy gol – Michael Owen

Owen pojawił się w rubryce najgorszego transferu United poprzedniego sezonu, lecz chyba każdy kibic Red Devils zapamięta na długo trafienie Anglika w ostatnich sekundach derbowego meczu z City, które dało trzy punkty na koncie piłkarzy sir Alexa Fergusona.

NAJlepszy mecz – United 4:3 City

Pełen dramaturgii, wielu goli, pięknych akcji – mecz, który zostanie na długo w pamięci kibiców z obu części Manchesteru. Niewątpliwie był to jeden z najciekawszych i najlepszych spotkań United w minionym sezonie.

NAJgorszy mecz – United 0:1 Burnley

Spotkanie, o którym najchętniej każdy fan Manchesteru United wolałby zapomnieć. Słaba gra, jeszcze gorszy wynik. Porażka z beniaminkiem była niewątpliwie powodem do wstydu, jak również podsumowaniem beznadziejnej gry Czerwonych Diabłów w tamtym spotkaniu. 0:1 to niewielka, tylko jedno bramkowa porażka, lecz pamiętajmy, że do mistrzostwa również zabrakło nam jeden, może dwa punkty…

NAJlepszy zawodnik rezerw – Ritchie De Laet

Piłkarz, który pod skrzydłami Ole Gunnara Solskjaera wyrasta na świetnego obrońcę. Dzięki wzorowej grze w rezerwach De Laet wystąpił pięć razy w jedenastce pierwszego zespołu w minionym sezonie. Może już niebawem Ritchie De Laet z powodzeniem będzie zastępował Patrica Evrę na lewej stronie defensywy?!

NAJwiększe przebudzenie – Luis Nani

W pierwszej części sezonu Nani pozostawał w cieniu ekipy United. Przez słabą grę Portugalczyka wielu mówiło o możliwym transferze w czasie zimowego okienka. Do tego jednak nie doszło, a jak się okazało na szczęście dla Manchesteru United. W drugiej części sezonu Nani odzyskał formę i błyszczał na boisku. Jak sam powiedział – dojrzał do gry w United. Jego gra cieszyła kibiców, był niewątpliwie efektywny i efektowny w swoich poczynaniach na murawie. Poza Rooneyem był piłkarzem, który ciągnął do przodu akcje drużyny z Old Trafford.

NAJsłabszy zawodnik – Gary Neville

Wybór był trudny – Dimitar Berbatov? Ben Foster? A może właśnie Gary Neville? Ci trzej piłkarzem lekko ujmując nie zachwycali swoją grą lub być może byli za słabi do gry w takim klubie jakim jest Manchester United. Wybór padł jednak na najbardziej doświadczonego. Neville, gdy dostawał szansę od sir Alexa Fergusona grał bardzo słabo, często popełniał proste błędy. Może się wydawać, że Anglik występował na prawej flance defensywy z powodu kontuzji Wesa Browna. Trudno wyobrazić sobie, że kapitan United rozegrałby tyle spotkań gdyby w pełni sił był jego rodak.

NAJwiększe rozczarowanie – Dimitar Berbatov

Jedni go kochają, drudzy nie lubią. Na przestrzeni minionego sezonu grupa negatywnie nastawionych kibiców w stosunku do Dimitara znacznie się powiększała. O transferze Bułgara na Old Trafford wiele się pisało i mówiło. Trzeba jednak przyznać, że Berbatov nie spełnia pokładanych w nim nadziei i może dobrze by się stało, dla niego jak również drużyny, aby w najbliższym okienku transferowym opuścił ekipę Fergusona.

NAJwiększy powrót – David Beckham

Kto zasłużył na miano największego powrotu? Nie Owen Hergreaves, który pojawił się nareszcie na boisku po paśmie przewlekłych kontuzji, lecz ulubieniec kibiców – David Beckham. Dwumecz z AC Milan budził wiele emocji z powodu powrotu Anglika na murawę Old Trafford. Od transferu do Realu Madryt Becks nie miał możliwości występu przed kibicami United. Wejście miał szczególne – brawa, transparenty „Witaj w domu”. Całego smaczku dodaje fakt, że tuż po końcowym gwizdku sędziego Beckham założył żółto-zielony szalik, który jest symbolem sprzeciwu wobec rodziny Glazerów, czym jeszcze bardziej zyskał w oczach kibiców Czerwonych Diabłów.

NAJwiększy przegrany – Rio Ferdinand

Niewątpliwie był brakującą częścią defensywnej układanki Fergusona w ubiegłym sezonie. Obrońca Czerwonych Diabłów zaliczył zaledwie 20 spotkań. Spowodowane było to kontuzją, z którą Anglik zmagał się przez większą część sezonu. Dokładając do tego wykluczenie z Mundialu RPA związane z ponownym urazem można określić Rio Ferdinanda jako największego przegranego tego sezonu.

NAJwiększy dramat – kontuzja Rooneya

Cała Anglia zamarła. Człowiek, który miał poprowadzić do mistrzostwa w RPA reprezentację Albionu doznał poważnej jakby się wydawało kontuzji. W pierwszym spotkaniu z Bayernem Monachium w ćwierćfinale Ligi Mistrzów Roo utykając schodził z boiska. Dla klubu z Old Trafford strata najlepszego napastnika w obliczu ostatnich meczów o Mistrzostwo Anglii była ogromna, a brak w późniejszych meczach młodego Anglika był bardzo widoczny. Gdyby nie kontuzja, być może to Rooney sięgnąłby po koronę króla strzelców Premiership, a United zakończyłoby sezon w glorii chwały.

NAJwiększe zaskoczenie – powrót Rooneya

Pozostańmy przy kontuzji Wayna Rooneya, otóż jego powrót w rewanżowym spotkaniu z Bawarczykami w ćwierćfinale Champions League wprawił w ogromne zaskoczenie cały świat futbolu. Ferguson podjął ogromne ryzyko wprowadzając nie do końca sprawnego jeszcze Anglika na plac gry od pierwszych minut, lecz efekty w grze Czerwonych Diabłów w składzie z Roo widoczne były od razu.

NAJwiększy błąd sędziego przeciwko United – gol Drogby

Didier Drogba strzelił gola na 2:1 dla The Blues w meczu z Manchesterem United ze spalonego. Nikt nie wie, co byłoby gdyby tamten gol nie został uznany. Czy na pewno to Chelsea cieszyłaby się z tytułu mistrzowskiego?

NAJwiększy błąd Fergusona – odejście Carlosa Teveza

Niektórzy powiedzą, że przecież Rooney grał za dwóch napastników, jak również liczbą strzelonych goli mógłby obdzielić kilku zawodników. Należy jednak zauważyć, że gdy Anglik był kontuzjowany nie było godnego zastępcy, który poprowadziłby United do skuteczniejszej gry. Co więcej Carlos Tevez eksplodował formą w zespole City zdobywając wiele goli i stając się najważniejszym zawodnikiem Niebieskich. Sam transfer do lokalnych rywali Czerwonych Diabłów był policzkiem dla fanów United. Ponad to Tevez odgryzł się Fergusonowi kilkakrotnie w spotkaniach derbowych Manchesteru.

NAJszczęśliwsza chwila – wygrana Pucharu Ligi

Poza Pucharem Ligi Czerwone Diabły nie zdobyły żadnego trofeum. Wicemistrzostwo kraju w obliczu niewielkiej straty do Chelsea nie jest powodem do świętowania, jak również odpadnięcie z Ligi Mistrzów w fazie pucharowej. Pozostaje więc cieszyć się z tego co mamy…

NAJgorsza w skutkach kartka – czerwień Rafaela

Faul, trochę bezmyślny, na Riberym okazał się główną przyczyną odpadnięcia, dość przedwczesnego, piłkarzy Manchesteru z Champions League. Druga żółta kartka przyniosła młodemu Brazylijczykowi ‘czerwień’, przez co od 51 minuty United musieli radzić sobie bez jednego zawodnika.

NAJsmutniejszy moment – odpadnięcie z Ligi Mistrzów

United odpadli w ćwierćfinale Ligi Mistrzów, nie dlatego, że byli drużyną słabszą, lecz dlatego że zabrakło szczęścia, jak również karta Rafaela musiała przynieść za sobą konsekwencje. Niestety dla Red Devils były one okropne w skutkach. Dziesięciu na jedenastu, bramka stracona tuż przed zakończeniem pierwszej połowy, która dawała nadzieję Bawarczykom… gwoździem do trumny okazał się gol Robbena, który zniszczył marzenia zawodników sir Alexa Fergusona o trzecim finale Ligi Mistrzów z rzędu.

NAJistotniejsze wydarzenie – żółto-zielony doping

W sezonie 2009/2010 mało było chwil, w których moglibyśmy świętować tryumfy Czerwonych Diabłów i uznać to wydarzenie za najistotniejsze, dlatego typ padł na żółto-zielony strajk fanów na trybunach Old Trafford. Od ostatniego sezonu kibice postanowili w sposób bardziej dobitny emanować swoją niechęć do właścicieli Manchesteru United – rodziny Glazerów.

NAJlepszy piłkarz – Wayne Rooney

Wszystko na temat tego piłkarza, jego geniuszu i doskonałej gry zostało już powiedziane i napisane. Wayne Rooney był najlepszym piłkarzem Manchesteru United w sezonie 2009/2010 to fakt. Pozostaje mu tylko udowodnić swoją wielkość na Mistrzostwach Świata w RPA.

Antonio Valencia, Carlos Tevez, David Beckham, Dimitar Berbatov, Gary Neville, Liga Mistrzów, Luis Nani, Michael Owen, Patrice Evra, Paul Scholes, Premiership, Puchar Ligi Angielskiej, Rio Ferdinand, Wayne Rooney,