Kontuzje

Mark Hughes ma niemały ból głowy związany z kontuzjami swoich zawodników przed dzisiejszym spotkaniem. Nie jest pewny powrót Marka Schwarzera, który nadal narzeka na ból pleców oraz Paula Kocheskyego, który ma problemy z kostką. Możemy być pewni, że w tym meczu nie zagra Andy Johnson( kolano), Diomansy Kamara (stopa), Senderos ( ścięgno Achillesa)

Alex Ferguson nie ma aż tylu problemów z urazami swoich piłkarzy. Wiadome jest, że nie zagrają: Anderson, Rio Ferdinand i Owen Hargreaves. Borykają się Oni z urazami kolana. Rio oraz Anderson powinni wrócić we wrześniu do treningów, a co z Owenem Hargreavesem? Tego nie wie nawet sam Ferguson. Niespodziewanie wypadła również absencja Wayne’a Rooneya, który nie pojechał do Londynu ponieważ wykryto u niego wirusa pokarmowego i Szkot obawia się, że Wazza mógłby zarazić kogoś.

Ostatnie składy z ligowego meczu

Bolton 0-0 Fulham: Stockdale, Pantsil, Hangeland, Hughes, Kelly, Davies, Etuhu, Murphy, Duff, Gera (Dempsey 74), Zamora
Niewykorzystane zmiany: Zuberbuhler, Baird, Riise, Stoor, Greening, Elm

Man Utd 3-0 Newcastle: Van der Sar, O’Shea, Vidic, Jonathan Evans, Evra (Rafael 87), Valencia, Fletcher, Scholes, Nani (Giggs 71), Berbatov, Rooney (Hernandez 63)
Niewykorzystane zmiany: Kuszczak, Smalling, Carrick, Macheda.

Mamy nadzieję, że Czerwone Diabły pokażą, że wczorajsza wygrana The Blues nie zrobiła na nich wrażenia i również spokojnie wygrają swój dzisiejszy pojedynek.

Zapraszamy na czat oraz na nasze Forum

Bramki ze spotkania

0:1 Scholes

1:1 Davies

1:2 Hangeland (OG)

2:2 Hangeland

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Fulham Londyn,

Szanse na wygranie ligi: 750 – 1.

„Niektórzy menedżerowie lubią zmniejszać oczekiwania w stosunku do nich, aby później, gdy okazuje się, że osiągnęli dużo więcej niż od nich wymagano, słuchać pochwał. Ja nigdy nie postępowałem w ten sposób – gdziekolwiek byłem, zawsze podwyższałem oczekiwania, ponieważ piłkarze i kibice muszą wiedzieć, że klub może dużo osiągnąć.”

Tak powiedział niedawno Mark Hughes, kiedy ujawniono, że to on będzie następnym menedżerem Fulham i odważnie ogłosił, że spodziewa się, iż jego drużyna zakończy sezon w górnej części tabeli. Nie jest to jednak najwyższy cel jaki mógł sobie postawić, jeśli zauważymy, że odziedziczył prawie ten sam skład, który dwa lata temu zdobył 7. pozycję w Premier League i prawdopodobnie zakończyłby poprzedni sezon na podobnym miejscu, gdyby ich skład nie został dodatkowo osłabiony przez występy w Lidze Europy UEFA.

Jednak z drugiej strony, jest to śmiały cel, gdyż jego osiągnięcie będzie wymagało co najmniej dorównania sukcesom Roya Hodgsona. I znów – gracze Fulham mogą zrobić to stosunkowo łatwo, to pracowita banda, która jest zadowolona za stylu gry ostatnich kilku lat, więc będą bardzo szczęśliwi, kontynuując grę w tym samym duchu. Ale czy Hughes im pozwoli? Z pewnością wyobrażasz sobie, że zostanie przy obecnej, solidnej obronie, zwłaszcza, że z takim trudem starał się uformować ją w Manchesterze City. Mark Schwarzer może jeszcze dać się skusić Arsenalowi, ale pomimo tego, że radził sobie bardzo dobrze na Craven Cottage (do Fulham trafił na zasadzie wolnego transferu) nie jest niezastąpiony. Warto też wziąć pod uwagę hojne fundusze na transfery, które Mohamed Al Fayed zgodził się udostępnić nowemu menedżerowi.

Fulham będzie starał się kontynuować postępy, które zrobili w ciągu ostatnich dwóch lat i zakraść się nieco bliżej czołowych drużyn, być może po to, by zrealizować pozornie absurdalną ambicję Mohameda Al Fayeda, którą zadeklarował w 1997 roku, gdy przejął klub – by stać się „Manchesterem United południa”.

Fundusze transferowe Fulham nie będę jednak aż tak wygórowane jak te w Manchesterze City, które stały się obciążeniem dla Hughesa. Jest bardziej prawdopodobne, że Hughes odnowi kontakty, które pozwoliły mu ściągnąć do Blackburn takich piłkarzy jak Christopher Samba, Ryan Nelsen i Benni McCarthy. Może to być tylko z korzyścią dla klubu, który, pomimo w większości bardzo dobrych występów w ostatnich dwóch latach, będzie miał możliwość ich udoskonalenia.

Jak podkreślił Hughes, Fulham mógłby wzmocnić atak. Ich czołowy zdobywca bramek, Bobby Zamora, w zeszłym sezonie trafił tylko osiem razy; drużyna nie potrafiła odnaleźć drogi do bramki przeciwnika w szesnastu na trzydzieści osiem spotkań, co było drugim z najgorszych wyników w Premier League. Andy Johnson teoretycznie mógłby przezwyciężyć kontuzje utrudniające mu grę już od trzech lat i odzyskać dawną formę, jednak mało prawdopodobne jest, że manager będzie liczył, że tak się stanie i z pewnością sprowadzi do klubu przynajmniej jednego napastnika. Craig Bellamy dobrze by pasował do drużyny pod warunkiem, że potrafiłby wcisnąć się w ich strukturę płac, tak odmienną od tej w City. Należy jednak pamiętać, że gdyby trafił do Fulham, byłby raczej uzupełnieniem Simona Daviesa niż napastnikiem w pełnym znaczeniu tego słowa. Tak czy inaczej, Hughes na pewno będzie szukał kogoś w stylu Roque Santa Cruza. Piłkarzom Fulham udało się zdobyć tylko cztery gole w zmaganiach z czołowymi drużynami – mniej zdobyli tylko gracze Birmingham – i trener z pewnością będzie starał się podwyższyć tą statystykę.

W miarę jak Hughes będzie starał się upiększyć ten wynik, a także zaliczyć więcej zwycięstw na meczach wyjazdowych, ciekawie będzie obserwować jak używa do tego Clinta Dempseya i/lub Zoltána Gerę – żaden z nich nie jest bowiem klasycznym napastnikiem ani typowym skrzydłowym. Jednakże obaj zapewniali tej drużynie przez ostatnie dwa lata solidność, pilnie cofając się do pomocy w razie potrzeby, gdy przeciwnicy przejęli piłkę, przeskakując pomiędzy liniami i przeprowadzając wspólne akcje z Murphy’m, Damienem Duff’em, i tak dalej. Gdyby Hughes zmienił taktykę Fulham w prostsze 4-4-2, kto wie, może mogłoby zadziałać.

Tym, co prawdopodobnie się nie uda, będzie namówienie Murphy’ego, Brede Hangelanda czy Aarona Hughesa na, powiedzmy, bardziej agresywną grę. Piłkarze Fulham zarobili mniej kartek niż jakakolwiek inna drużyna i spowodowali najmniej rzutów karnych w zeszłym sezonie, jednak byli bardzo łatwi do pokonania. Dręczyli i atakowali przeciwników ‘inteligentnie’. Nie ma potrzeby by szczekali i gryźli jak Blackburn, który zakończył rozgrywki na dole tabeli dyscyplinarnej cztery sezony z rzędu za panowania Hodgsona, ale gdyby tak miało być, trzeba by zmienić sposób działania kilku bardziej intelektualnych piłkarzy.

Hughes jest inteligentny. Miejmy nadzieję wystarczająco inteligentny, by uszanować to, co zostawił mu jego bardzo doświadczony poprzednik i, dysponując o wiele większymi funduszami niż Hodgson, aby kontynuować rozwój drużyny. Dziesiąte miejsce (co najmniej!) to pozycja, jaką Fulham powinien zająć w tym roku.

Fulham Londyn, Mark Hughes,

Chodzi oczywiście o wydarzenia z grudnia ubiegłego roku. W spotkaniu rozgrywanym na Craven Cottage gospodarze nie dali najmniejszych szans gościom z Manchesteru i, ku uciesze miejscowych kibiców, rozgromili 18-sto krotnych mistrzów Anglii 3:0, stając się tym samym sprawcami jednej z największych niespodzianek bieżących rozgrywek. Po stronie „Red Devils” najwyższą notę za ten mecz otrzymał Tomasz Kuszczak. To pokazuje, jak fatalnie pokazała się reszta zespołu, która otrzymała dużo niższe oceny niż trzykrotnie pokonany bramkarz. Jedynie zwycięstwo może zmyć tą uporczywą plamę, jaką jest blamaż z przed trzech miesięcy.

Fulham, podobnie jak ich dzisiejszy przeciwnik, w środku tygodnia rozgrywało zawody w europejskich pucharach. Mianowicie klub ze stolicy Zjednoczonego Królestwa udał się do Turynu, by tam rozegrać pierwszy mecz w 1/8 finału Ligi Europejskiej z tamtejszym Juventusem. Sensacji nie było i spotkanie zakończyło się wynikiem 3:1 dla Włochów. Gol strzelony na wyjeździe przez Etuhu pozwala z optymizmem przystąpić do spotkania rewanżowego.

Po 28 ligowych potyczkach drużyna z zachodniego Londynu plasuje się na 10. pozycji w tabeli Premier League. Złożyło się na nią 10 zwycięstw, tyle samo porażek i 8 remisów. 32 gole strzelone wielkiego podziwu nie wzbudzają, pod tym względem to zaledwie 12 wynik w stawce 20 ekip, ale za to 29 goli straconych i owszem. Jest to wynik porównywalny z zespołami z góry tabeli. Powyższe statystyki pozwalają nam stwierdzić, iż team z Craven Cottage to książkowy przykład ligowego średniaka. Piłkarzom Fulham zdarzają się słabsze występy, ale generalnie podopieczni Roy’a Hodgsona spisują się bardzo dobrze, zwłaszcza w meczach na własnym boisku. Doping 25 tysięcy kibiców na tym kameralnym stadionie wyzwala w graczach „The Cottagers” dodatkowa motywację, której efekty mogliśmy zobaczyć chociażby w meczu z United. Zupełnie inaczej ma się sprawa z meczami wyjazdowymi. Mówi się, że dobry gość to taki, który nie sprawia zbytnich kłopotów gospodarzowi. Takim dobrym gościem z całą pewnością są londyńczycy. W całym sezonie tylko raz przywieźli komplet punktów z cudzego terenu. Ta sztuka udała im się na samym początku rozgrywek, podczas potyczki ze słabiutkim Portsmouth. Trudno więc liczyć na jakiś cudowny przebłysk w wykonaniu podopiecznych angielskiego trenera i urwanie jakichkolwiek punktów, rozpędzonym niczym francuskie TGV, gospodarzom.

O przebłyskach dużo mówi się na Old Trafford. Występy Parka, Naniego, czy Neville’a nie mogły pozostać niezauważone. Koreańczyk z południa przez wielu został okrzyknięty zawodnikiem meczu, a Portugalczyk z Anglikiem byli autorami ostatnich podań, które otworzyły drogę do bramki Rooney’owi. To już jednak przeszłość, nie ma co się zachwycać w nieskończoność czymś co było, tylko skupić się na teraźniejszości. „Czerwone Diabły” znają rozstrzygnięcia wczorajszych meczów z udziałem Chelsea i Arsenalu. Trudno powiedzieć, czy to uspokaja, czy raczej zwiększa presję. Tak czy inaczej należy zgarnąć komplet oczek z niżej notowaną drużyną i spokojnie przygotowywać się do konfrontacji z Liverpoolem.

Zawody rozgrywane w „Teatrze Marzeń” poprowadzi Mike Jones. Arbiter mało znany dla kibiców „Red Devils”, gdyż jak dotąd nie prowadził żadnego meczu z udziałem Manchesteru United. Pierwszy gwizdek o 14:30. Pojedynek będzie można zobaczyć na Canal + Sport 2.

Składy:
Manchester United: Van der Sar, Kuszczak, Foster, Neville, Rafael, Ferdinand, Vidic, Evans, Evra, Park, Valencia, Carrick, Scholes, Fletcher, Gibson, Obertan, Nani, Rooney, Berbatov, Diouf.
Fulham FC: Schwarzer, Zuberbuhler, Baird, Kelly, Shorey, Stoor, Konchesky, Hangeland, Hughes, Smalling, Gera, Duff, Murphy, Greening, Davies, Etuhu, Riise, Nevland, Elm, Okaka, Zamora, Marsh-Brown.

Bramki ze spotkania

1:0 Wayne Rooney

2:0 Wayne Rooney

3:0 Dymitar Berbatow

Fulham Londyn, Manchester United, Premier League, Video,

»Podyskutuj na forum: Fulham FC vs. Manchester United

Już w 6 minucie po faulu na jednym z zawodników Fulham, zółtą kartkę otrzymał Scholes. Ogólnie przez pierwsze dziesięć minut obie drużyny grały chaotycznie, a o klarownych sytuacji do strzelenia bramki nie było mowy. Drużyny jak już atakowały to stwarzały sobie okazję do strzałów tylko z za pola karnego, tak jak Fulham w 12 minucie, gdzie dobrze piłkę chwycił Kuszczak. Potem mogliśmy oglądać podobną akcję, lecz tym razem dla Manchesteru. Z dystansu swojej szansy szukał Gibson.

W 17 minucie po ładnej kontrze w wykonaniu Aarona Hughesa, efektowny strzał Zoltana Gery obronił Tomasz Kuszczak. Wykazał się świetnym refleksem i przerzucił piłkę nad bramką. Od tej sytuacji miał coraz więcej okazji do sprawdzenia swojej aktualnej sprawności fizycznej. W końcu w 22 minucie spotkania po fatalnym błędzie Scholesa w środku boiska, gola na 1:0 strzelił kapitan The Cottagers – Danny Murphy. Do Tomka Kuszczaka nie możemy mieć większych pretensji. Stał dobrze w bramce, lecz strzał był na tyle silny i skuteczny, że polski golkiper nie mógł tej piłki nawet wybić na rzut rożny.

Widać było coraz większą nieporadność formacji ofensywnej. Gra była zbyt czytelnie i za wolno prowadzona przez 3 środkowych pomocników Manchesteru: Andersona, Scholesa i Gibsona. Mało widoczny był kapitan Manchesteru – Patrice Evra. Jego rywale z prawej strony czyli, Damien Duff i często schodzący mu do pomocy Bobby Zamora rozgrywali świetny mecz i rozumieli się bez słów. To bardzo utrudniało grę obrońcą Manchesteru.

Manchester nie decydował się w ogóle na grę skrzydłami, lecz jak już piłkę miał przy nodze Valencia, to przeważnie ją tracił, lub cofał grę do Fletchera. To samo tyczyło się Andersona. Bardzo niedokładnie przerzucał, podawał i strzelał. Jego gra nie przynosił zysku, lecz tylko straty. W 41 minucie po pierwszej udanej akcji Manchesteru od kilkunastu minut dobrą interwencją popisał się Mark Schwarzer. Szybko wznowił grę i znów prawą stroną Fulham przeprowadził koronkową kontrę, którą strzałem zakończył Zamora.

W pierwszej połowie Manchesterowi brakowało Polotu i skuteczności. Brakowało przede wszystkim kogoś, kto pociągnąłby zespół do przodu. Jeden Rooney to za mało. Tylko on w pierwszych 45 minutach grał dobrze i był wyróżniającą się postacią w zespole Sir Alexa Fergusona.

O tym co stało się na początku drugiej połowy spotkania kibice i zawodnicy Manchesteru United w tym Patrice Evra chcieliby jak najszybciej zapomnieć. Po świetnej akcji z prawego skrzydła Clinta Dempseya i strąceniu piłki w polu karnym, która trafiła do Bobby’ego Zamory, który pokonał bramkarza Manchesteru. Piłkarze Hodgsona potrzebowali na to jedynie 20 sekund. Pięć minut później indywidualną akcję przeprowadził Valencia, jednak nic tym nie zdziałał.

W 53 minucie groźnie z dystansu strzelał Zoltan Gera, ale piłka przeleciała nad bramką. Groźną akcję United przeprowadziło dopiero w 60 minucie. Po dobrym uderzeniu Wayne’a Rooneya piłka minęła słupek.
Rozgrywający świetny mecz Bobby Zamora mógł zdobyć drugą swoją bramkę już w 63 minucie, lecz posłał piłkę nad poprzeczką bramki Kuszczaka.

W 75 minucie Damien Duff popisał się precyzyjnym strzałem z powietrza po asyście Bobby’ego Zamory, który bezapelacyjnie został wybrany najlepszym zawodnikiem tego meczu. Nic dziwnego, że zagrał tak dobrze, bo przy tak grających „Obrońcach” Manchesteru inaczej zagrać się po prostu nie dało. Miejmy nadzieję, że w przyszył meczach będzie lepiej, a z tego spotkania wszyscy wyciągną stosowne wnioski.

Fulham Londyn, Premier League,

Po tym, jak tydzień temu musieliśmy przełknąć gorzką pigułkę po przegranej z „The Reds”, walka o mistrzostwo stała się bardziej zacięta. Piłkarze Rafy Beniteza wygraną na Old Trafford pokazali, że jeszcze będą liczyć się w tej konkurencji. Zrównali się punktami z Chelsea, i teraz oba kluby tracą do Manchesteru cztery oczka. Trzeba jednak pamiętać, że United mają jeden zaległy mecz.

Dzisiejszy rywal Manchesteru, Fulham, rozgrywa zaskakująco dobry sezon. Drużyna, która w poprzednich sezonach plasowała się w drugiej połówce tabeli, a czasem wręcz walczyła o utrzymanie, tym razem z dorobkiem 37 punktów zajmuje dobre, dziewiąte miejsce. Praktycznie nie mają szans na walkę o miejsce gwarantujące grę w europejskich pucharach, ale włodarze klubu będą chyba zadowoleni, jeśli piłkarze utrzymają obecną pozycję do końca rozgrywek.

Ligowa forma Manchesteru do zeszłotygodniowego blamażu z Liverpoolem wyglądała znakomicie. 1:4 na Old Trafford psuje drużynie Fergusona statystyki, ale jeśli wyłączyć tę jedną „wpadkę”, bilans jest znakomity. Poprzednia porażka miała miejsce w listopadzie, a katem był inny zespół z „Wielkiej Czwórki”, Arsenal. Przed spotkaniem z „The Reds”, „Czerwone Diabły” zanotowały serię zwycięstw w lidze, pokonując m.in. West Ham, Blackburn, Newcastle oraz właśnie Fulham (3:0 na Old Trafford).

„The Cattagers” natomiast grają w kratkę. W ostatnich pięciu ligowych potyczkach dwa razy wygrywali (z WBA u siebie i z Boltonem na wyjeździe), tyle samo razy przegrywali (z Hull oraz Blackburn, w obu przypadkach u siebie) oraz raz zremisowali (z Arsenalem na Emirates). Co ciekawe, nie spisują się najlepiej na własnym boisku, byli za to w stanie wywieźć cenny punkt z wyjazdowego spotkania z „Kanonierami”. W międzyczasie, zdołali awansować do ćwierćfinału Pucharu Anglii.

Rozgrywki FA Cup to jeden z punktów, w których ostatnio krzyżowały się drogi Manchesteru i Fulham. We wspomnianym ćwierćfinale gospodarze dzisiejszego meczu grali właśnie z United. Podopieczni Fergusona bez większych kłopotów wygrali 4:0. Nieco wcześniej było też spotkanie ligowe zakończone tylko zwycięstwem „Diabłów” 3:0. Jak więc widzimy, drużyna Roya Hodgsona nie radzi sobie z mistrzami Anglii.

Jeśli spojrzeć na całokształt dotychczasowych potyczek między tymi zespołami, statystyki także nie wypadają obiecująco dla Fulham. Spośród wszystkich 70 rozegranych dotychczas meczów, „The Cottagers” wygrali tylko 12. 17 razy padł remis, natomiast 41 razy zwyciężał Manchester. Bilans bramkowy wynosi 137:77 na korzyść United. W pojedynkach ligowych 34 razy triumfowały „Czerwone Diabły”, 10 razy lepsi okazywali się rywale, a 13 razy drużyny dzieliły się punktami.

Roy Hodgson będzie miał do dyspozycji cała drużynę. Kontuzje omijają ostatnio Fulham, żaden z piłkarzy tej drużyny nie jest także zawieszony za kartki. Manchester natomiast będzie musiał sobie radzić bez Nemancji Vidica, który zaczyna odbywać zawieszenie za czerwoną kartkę w meczu z Liverpoolem. W kadrze nie znajdą się także na pewno Wes Brown oraz Owen Hargreaves. Gary Neville i Rafael sa Silva wracają do zdrowia po urazach i możliwe, że Ferguson powoła ich już na to spotkanie.

Wypowiedzi przedmeczowe

Brak.

Składy obu zespołów

Manchester United: van der Sar, Kuszczak, Foster, Neville, Evra, Ferdinand, Rafael da Silva, O’Shea, Evans, Chester, Eckersley, Cristiano Ronaldo, Aderson, Giggs, Park Ji-Sung, Carrick, Nani, Scholes, Fletcher, Gibson, Rodrigo Possebon, Berbatow, Rooney, Tevez, Welbeck

Fulham Londyn: Schwarzer, Zuberbühler, Konchesky, Pantsil, Hangeland, Baird, Stoor, Kallio, Gera, Murphy, Gray, Etuhu, Dempsey, Davies, Milsom, Brown, Barnes, Dacourt, Johnson, Zamora, Kamara, Nevland

Sędzia: Phil Dowd

Filmiki video z najciekawszymi akcjami spotkania

W razie problemów z odtworzeniem filmików należy użyć przeglądarki Firefox. Przed obejrzeniem filmików warto najpierw odwiedzić stronę http://www.d1g.com/, czasami bez tej czynności filmików nie da się odtworzyć.

1:0 Murphy 33′

2:0 Gera 87′

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Fulham Londyn, Video,

Na swojej drodze tegorocznego Pucharu Anglii „Czerwone Diabły” pokonywały kolejno Southampton (3:0 w wyjazdowym spotkaniu), Tottenham (2:1 na Old Trafford) oraz Derby County (4:1 na własnym stadionie). Zawodnicy Fulham spotykali się natomiast z Sheffield Wednesday (1:2), Kettering Town (2:4) oraz dwukrotnie z zawodnikami Sweansa (1:1, 2:1).

Wspaniała passa Edwina van der Sara, trwająca 1311 minut, zakończyła się wraz z dziewiątą minutą środowego spotkania z Newcastle United. Wprawdzie United wygrało ten mecz 2:1, jednakże Holender musiał zapomnieć o śrubowaniu rekordu. Seria serią, jednak najważniejsze w tym meczu były uzyskane trzy punkty, które pozwoliły liderującym w Premiership „Diabłom” utrzymywać siedem punktów przewagi nad drużynami Chelsea i Liverpoolu.

Nasi dzisiejsi przeciwnicy znajdują się natomiast w samym środku ligowej tabeli. Zajmują powiem dziesiątą lokatę, mając na swoim koncie 34 punkty, osiem zwycięstw, dziesięć remisów oraz o jedną mniej porażkę. W ostatnim meczu w Premiership drużyna The Cottagers przegrała 0:1 z zespołem Hull na władnym stadionie. Warto dodać, że jedyną bramkę w tym spotkaniu strzelił wypożyczony do drużyny „Tygrysów” z United Manucho Goncalves.

Zespół kierowany przez Roya Hodgsona nie prezentuje ostatnio najwyższej formy. W ciągu pięciu ostatnich spotkań zdobył zaledwie pięć punktów, między innymi przegrywając z beniaminkiem Hull City, czy remisując z bezpośrednim ligowym rywalem – Wigan Athletic.

Wykaz ostatnich pięciu spotkań drużyny Fulham:

4 marca: Fulham 0:1 Hull
28 lutego: Arsenal 0:0 Fulham
22 lutego: Fulham 2:0 WBA
18 lutego: Man Utd 3:0 Fulham
7 lutego: Wigan 0:0 Fulham

Dobra wiadomość dla miłośników statystyki – od 1964 roku United przegrało tylko jeden mecz z drużyną z zachodniego Londynu. Miało to miejsce w sezonie 2003/2004 – Diabły uległy wtedy Wieśniakom na własnym stadionie 3:1. Ostatnie zwycięstwo z United na własnym terenie zawodnicy Fulham odnieśli właśnie we wspomnianym roku 1964, jeszcze za czasów Matta Busby’ego. Jednak trzeba wziąć poprawkę na 20-letnią nieobecność londyńczyków w najwyższej klasie rozgrywkowej w latach 1979-1999.

Statystyki ogólne, co nie powinno nikogo już dziwić, przemawiają na korzyść United. Z 69 spotkań pomiędzy obiema drużynami Diabły wygrały równo 40, zremisowały 17 i 12 przegrały. W historii Premiership odbyło się 15 gier, a stosunek wynosi 11/3/1.

Sytuacja kadrowa: Dużo lepiej (ponieważ szczuplej) prezentuje się ostatnio lista kontuzjowanych zawodników United. Poza graczami cierpiącymi na długotrwałe urazy – Wesem Brownem i Owenem Hargreavesem – tylko Rafael da Silva na pewno nie zagra z Fulham, czego powodem są problemy z kostką. Manager przeciwników – Roy Hodgson – ma do dyspozycji wszystkich zawodników.

Gwiazda przeciwników: Andy Johnson – Anglik rozgrywa dobre zawody w swoim pierwszym sezonie w Fulham. Jest najlepszym strzelcem klubu z dziewięcioma bramkami na koncie (w tym trzema w FA Cup). Nie jest to oszałamiający wynik – w szeregach United czterech zawodników przekroczyło barierę 10 bramek – jednak warto zwrócić uwagę na tego 28-letniego zawodnika.

Wypowiedzi przedmeczowe

Brak.

Składy obu zespołów

Fulham Londyn (cała kadra):
Schwarzer, Zuberbühler, Pantsil, Stoor, Hangeland, Hughes, Konchesky, Kallio, Davies, Etuhu, Dacourt, Murphy, Gray, Barnes, Gera, Dempsey, Johnson, Zamora, Nevland, Kamara

Manchester United (cała kadra):
van der Sar, Foster, Kuszczak, O’Shea, Ferdinand, Vidić, Evans, Evra, Ronaldo, Carrick, Scholes, Gibson, Fletcher, Park, Giggs, Anderson, Nani, Rooney, Berbatow, Tévez, Welbeck

Sędzia:
Mike Dean

Filmiki video z najciekawszymi akcjami spotkania

W razie problemów z odtworzeniem filmików należy użyć przeglądarki Firefox. Przed obejrzeniem filmików warto najpierw odwiedzić stronę http://www.d1g.com/, czasami bez tej czynności filmików nie da się odtworzyć.

Carlos Tevez 1:0

Carlos Tevez 2:0

Wayne Rooney 3:0

Park 4:0

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Fulham Londyn, Video,

Dyskusja na forum

Jeżeli podopieczni sir Alexa Fergusona wygrają dzisiejsze spotkanie i powiększą swój dorobek punktowy, będą mieli już pięć oczek przewagi nad drugim w tabeli Liverpoolem. W chwili obecnej United jest liderem, mając na swoim koncie 56 punktów. Drudzy „The Reds” mają ich o dwa mniej. Trzecia jest świetnie spisująca się w tym sezonie Aston Villa, mająca 51 oczek, a dalej plasują się Chelsea (49) i Arsenal (44).

Piłkarzom Fulham będzie niezwykle trudno wywieźć z Manchesteru korzystny wynik, bowiem w tym sezonie jeszcze nikt nie wygrał na Old Trafford. Jedyną drużyną, która zdołała zdobyć punkty w „Teatrze Marzeń” była ekipa Newcastle. 17 sierpnia Sroki zremisowały z United 1:1. Co więcej, wtedy padała jedna z czterech bramek straconych przez „Diabły” na własnym stadionie. Oprócz Newcastle jeszcze tylko drużyna Hull City strzelała gole goszcząc na Old Trafford – za to ustrzeliła ich aż trzy.

Również inne statystyki przemawiają za United. W historii dochodziło już do 68 spotkań pomiędzy obiema drużynami. „Diabły” wygrywały 39 z nich, 17 zremisowały, a przegrały zaledwie 12. Do tej pory w Premiership gracze Fergusona rozegrali przeciwko Fulham tylko 14 meczów. Wygrywali dziesięć z nich, a trzy remisowali. Ogólny bilans bramkowy wynosi 130:77 na korzyść United. W Premier League – 33:16.

Jedyna wygrana „The Cottagers” nad Manchesterem w Premiership miała miejsce w sezonie 2003/04, 25 października 2003 r., kiedy to wygrali na Old Trafford 1:3. Od tego czasu musieli pogodzić się z siedmioma porażkami i dwoma remisami.

Obecna forma „Czerwonych Diabłów” jest naprawdę imponująca. Gracze z Old Trafford wygrali czternaście z piętnastu ostatnich meczów we wszystkich rozgrywkach, a przegrali zaledwie jeden z ostatnich 24. W Premiership są niepokonani od ośmiu spotkań, a od ostatniej ligowej porażki (8 listopada z Arsenalem) zaliczyli jedenaście zwycięstw i dwa remisy. Co więcej, w bramce Manchesteru United stoi niezawodny, bijący kolejne rekordy, Edwin van der Sar. W ostatnim meczu podopieczni Fergusona zdobyli cztery gole. Panowie! Prosimy o powtórkę z rozrywki! ;-)

Drużyna Fulham zajmuje w tej chwili dziesiątą pozycję w ligowej tabeli, mając na swoim koncie 30 punktów. Z ostatnich jedenastu spotkań wygrała zaledwie dwa. Jednakże ich dorobek podczas pojedynków z zespołami „Wielkiej Czwórki” w obecnym sezonie jest naprawdę zaskakująco dobry. Nie każdemu bowiem udaje się wygrać z Arsenalem (1:0, 23 sierpnia) oraz zremisować z Liverpoolem (0:0, 22 listopada) i Chelsea (2:2, 28 grudnia).

Czymś, co raduje „Diabły”, a smuci zespół Fulham, jest fakt powrotu do gry Wayne’a Rooneya. Młody Anglik według wszelkich zapowiedzi usiądzie w dzisiejszym meczu na ławce rezerwowych. Do składu powracają także odpoczywający w ostatnim meczu z Derby Nemanja Vidić, Carlos Tévez, Dymitar Berbatow i Michael Carrick. W ekipie gości nie zagra Dickson Etuhu, którego miejsce zajmie prawdopodobnie wypożyczony z Interu Mediolan Olivier Dacourt. Niewiadomą jest nadal występ Paula Konchesky’ego i Andy’ego Johnsona.

Wypowiedzi przedmeczowe

Pomocnik Fulham, Danny Murphy:

Nie będziemy wprowadzać zmian w swojej grze dlatego, że gramy z United – powiedział Murphy dla United Review – Postaramy się odpowiednio przygotować do tego meczu i osobiście sprawdzę podczas przedmeczowej odprawy czy wszyscy są zmotywowani. Tam będzie inna atmosfera i zupełnie inny rodzaj doświadczeń niż te dotychczasowe.

Mamy wielu nowych zawodników w zespole i część z nich być może nigdy wcześniej nie doświadczyła gry w takim meczu. Naszym zadaniem jest więc odpowiednio podejść do tego spotkania, w końcu to mecz jak każdy inny, a celem są trzy punkty.

Zwycięstwo w meczu przeciw United za każdym razem jest powodem do świętowania. Liverpool w obecnej sytuacji bardziej będzie skupiony na sobie, niż na tym kto odbiera punkty Manchesterowi United – zakończył Murphy.

Danny Murphy

Składy obu zespołów

Manchester United (cała kadra):
van der Sar, Foster, Kuszczak, Rafael, Neville, Ferdinand, Vidić, Evans, Evra, O’Shea, Ronaldo, Nani, Carrick, Scholes, Fletcher, Gibson, Giggs, Park, Berbatow, Rooney, Tévez, Welbeck

Fulham Londyn (cała kadra):
Schwarzer, Zuberbühler, Hughes, Konchesky, Pantsil, Hangeland, Baird, Stoor, Kallio, Gera, Murphy, Gray, Dempsey, Davies, Milsom, Brown, Barnes, Dacourt, Johnson, Zamora, Kamara, Nevland

Sędzia:

Zapraszamy do oglądania MUTV, LFC TV oraz Chelsea TV

Filmiki video z najciekawszymi akcjami spotkania

W razie problemów z odtworzeniem filmików należy użyć przeglądarki Firefox. Przed obejrzeniem filmików warto najpierw odwiedzić stronę http://www.d1g.com/, czasami bez tej czynności filmików nie da się odtworzyć.

Paul Scholes 1:0

Okazja Berbatova

2:0 Dimitar Berbatov

Niezaliczony gol dla United

3:0 Wayne Rooney

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Fulham Londyn, Video,

Chelsea vs Stoke 2 – 1

Zacznijmy od meczu dwóch zespołów, które swą gra specjalnie ostatnio nie porywają. Londyńczycy, a przede wszystkim ich trener, zasłużyli sobie ostatnio na sporo krytyki a sytuacja w drużynie była odzwierciedleniem formy na boisku. Raz po raz nadchodziły informacje na temat zwolnienia trenera Scolariego lub zwiastuny rebelii wśród piłkarzy. Z drugiej strony Stoke, które przebywa w dole tabeli, również nie zaskakiwało. Od samego początku meczu gra układała się bardzo chaotycznie. Stoke na samym początku stworzyło kilka sytuacji podbramkowych, które wprowadziły trochę zamętu w szeregach defensywy Chelsea. Jednakże to ta druga drużyna przejęła ostatecznie inicjatywę lecz dogodne sytuacje marnowali Anelka oraz Kalou. Z drugiej strony w sobotę dobrze bronił bramkarz Stoke – Sorensen.

W drugiej połowie wydawało się, że sytuacja nie zmieni się gdy Ballack zmarnował strzał głową z czystej pozycji. Im dłużej oglądałem to widowisko tym bardziej przypominało mi ono mecze LFC z poprzednich kilku sezonów. Co więcej, potwierdzenie mojego spostrzeżenia nadeszło w 60 minucie, kiedy po błędzie obrońców Ronny Delap wyprowadził Stoke na prowadzenie. W rezultacie Chelsea rzuciło się do rozpaczliwych ataków, jednakże przez prawie pół godziny nic im nie wychodziło. Akcje były chaotyczne a Stoke broniło się praktycznie całą drużyną. Jednakże, tak jak LFC, tak i Chelsea w końcu udało się w końcu wyrównać dzięki bardzo szczęśliwemu strzale głową Belettiego. Ostatecznie trzy punkty dla Londyńczyków uratował Lampard strzałem rozpaczy z linii pola karnego.

Na wzmiankę zasługuje również fakt, że do składu nie załapał się Drogba. Jego przyszłość w klubie ze Stamford Bridge stanęła pod znakiem zapytania. Coraz głośniej mówi się o jego sprzedaży co mogłoby trochę podratować finanse zadłużonego klubu. Z drugiej jednak strony nie słychać aby ktokolwiek chciał kupić napastnika bez formy. Co do Scolariego, jego pozycja wydaję się niezagrożona co najmniej do następnego meczu, jednakże jego kariera na Stamford Bridge wisi na włosku. Przypomnę, że nikomu nieznany wcześniej Avram Grant radził sobie w zeszłym sezonie o wiele lepiej niż utytułowany Brazylijczyk.
Konkluzja dla United: jedna jaskółka wiosny nie czyni

Wypowiedzi pomeczowe:

Frank daje Tobie to czego potrzebujesz, sprawia, że przestajesz czuć presję. Dzisiejsza wygrana jest bardzo ważna, gdyż wywalczyliśmy trzy punktu a przede wszystkim nie straciliśmy gola ze stałego fragmentu gry. Rozumiem radość moich zawodników z wygranej, gdyż poprawia ona atmosferę w drużynie, która obecnie jest o wiele lepsza niż wcześniej dzięki dwóm wygranym.

Menedżer Chelsea Luis Felipe Scolari

Jesteśmy całkowicie rozczarowani wynikiem spotkania, jednakże trzeba oddać Chelsea szacunek.Wiedzieliśmy, że będziemy musieli się twardo bronić. Na pochwały zasługuje Thomas Sorensen, który wykonał dziś kilka świetnych interwencji. Po strzeleniu bramki uwierzyliśmy, że to może być nasz dzień.

Menedżer Stoke Tony Pulis

Chelsea: Cech, Bosingwa (Belletti 78′), Carvalho, Alex, Ashley Cole, Lampard, Mikel (Stoch 82′), Ballack, Malouda (Di Santo 60′), Anelka, Kalou.
Nie weszli na boisko: Cudicini, Ivanovic, Mancienne, Kakuta.

Kartki: –

Bramki: Belletti 88′, Lampard 90′.

Stoke: Sorensen, Wilkinson, Shawcross, Abdoulaye Faye, Higginbotham (Griffin 34′), Delap, Whelan, Amdy Faye (Pugh 28′), Etherington (Kitson 83′), Beattie, Cresswell.

Nie weszli na boisko: Simonsen, Olofinjana, Lawrence, Sonko.

Kartki: Amdy Faye, Kitson, Whelan

Bramki: Delap 60′.

Publiczność: 41,788

Sędzia: Peter Walton (Northamptonshire).

Hull vs Arsenal 1 – 3

Sobota zwieńczona została meczem między dwiema niespodziankami tego sezonu. Gospodarze spotkania bowiem, wbrew przedsezonowym prognozom znajdują się w górnej połowie tabeli. Co więcej, z wyjazdowego spotkania na Emirates we wrześniu 2008 roku wywieźli trzy punkty. Arsenal natomiast to chyba, zaraz po Tottenhamie, drużyna która najbardziej rozczarowuje w tym sezonie. Skalą jej kryzysu jest fakt, że w tym samym punkcie sezonu w zeszłym roku Kanonierzy mieli na koncie 12 punktów więcej i prowadzili w tabeli. Teraz jednak nie dość, że grają nierówno, to wypadli z pierwszej czwórki na rzecz Aston Villi a po pietach depcze im Everton z sześcioma punktami straty i jednym meczem mniej.

Przejdźmy jednak do samego spotkania. Jak można się było spodziewać, także i tym razem inicjatywę od samego początku przejął Arsenal. Zaczęło się od dwóch rzutów wolnych wykonanych przez Robina van Persiego. Jednakże nie zmieniły one wyniku gdyż wykonawca skupiał się na sile bardziej niż na precyzji. W 30′ gry pojawiła się kolejna dogodna okazja , po której padła pierwsza bramka dla The Gunners. RvP ładnie dośrodkował z rożnego a Adebayor wyskoczywszy najwyżej zdobył bramkę precyzyjnym strzałem. Łatwiejszej akcji do zdobycia bramki nie można by sobie wyobrazić. Do końca połowy wynik już się zmienił.

Po przerwie gospodarze zaczęli grę trochę odważniej. Pierwszą okazję zmarnował wypożyczony z Manchesteru United Manucho. Wprowadzony po przerwie zawodnik został powalony w polu karnym, jednakże sędzia nie odgwizdał karnego. Sprawiedliwości stało się jednak zadość w 65 minucie. Po błędzie Gaela Clichy’ego bramkę zdobył Daniel Cousin po dośrodkowaniu Bernarda Mendy’ego. Jednakże zespół z Hull było stać tylko na tyle, gdyż przewagę znowu stopniowo wypracował sobie zespół przyjezdny. Po błędzie w obronie niepilnowany Samir Nasri zdobył bramkę ładnym strzałem w długi róg bramki. Przy tym golu asystę zaliczył RvP, który miał także udział przy trzecim golu strzelonym przez Niklasa Bendtnera w 86′. O ile bramka Francuza była zdobyta prawidłowo, o tyle przy bramce Duńczyka RvP znajdował się na pozycji spalonej.

Reasumując, Hull zagrało bardzo przeciętnie a Arsenal miał więcej szczęścia choć wygrał zasłużenie. To co najbardziej interesuje fanów Czerwonych Diabłów, to zapewne debiut Manucho w barwach Tygrysów. Angolczyk nie zachwycił jednak niczym pozytywnym, głównie ze względu na dobrą dyspozycję defensywy Kanonierów. Jednakże będziemy wyglądali naprzeciw jego kolejnych występów, które z pewnością nadejdą w ciągu dalszej części sezonu.
Konkluzja dla United: żeby dwa razy z Hull przegrać trzeba by naprawdę kiepsko grać.

Wypowiedzi pomeczowe:

Bernard Mendy rozegrał dziś dobre spotkanie a jego rywalizacja z Clichym bardzo ciekawa. Uważam, że moja drużyna będzie grała coraz lepiej. Chłopcy pokazali dziś, że są skoncentrowani, zjednoczeni i gotowi do walki. Dlatego właśnie walczyli wytrwale do końca.

Menedżer Arsenalu Arsene Wenger

Hull: Myhill, Doyle, Turner, Ricketts, Kilbane, Mendy, France (Fagan 83′), Ashbee, Halmosi (Manucho 53′), Geovanni (Garcia 87′), Cousin.

Nie weszli na boisko: Duke, Dawson, Folan, Giannakopoulos.

Kartki: Ashbee.

Bramki: Cousin 65′.

Arsenal: Almunia, Sagna, Toure, Djourou, Clichy, Eboue (Bendtner 69′), Diaby, Denilson, Nasri, Adebayor (Song Billong 87′), Van Persie.

Nie weszli na boisko: Fabiański, Vela, Ramsey, Gibbs, Merida.

Kartki: Clichy.

Bramki: Adebayor 30′, Nasri 82′, Bendtner 86′.

Publiczność: 24,924

Sędzia: Alan Wiley (Staffordshire).

Man City vs Wigan 1 – 0

Innym ciekawym spotkaniem ostatniej kolejki była potyczka drużyn prowadzonych przez byłych graczy Czerwonych Diabłów. Man City pod wodzą Marka Hughesa podejmowało na Eastlands drużynę prowadzoną przez Steve’a Bruce’a. W tym meczu debiut zaliczyć miał Wayne Bridge, który został pozyskany z Chelsea za jedyne 10mln £. Z drugiej strony, zapowiadało się także, że ta potyczką może okazać się ostatnią dla Winstona Palaciosa w barwach Wigan. Od jakiegoś czasu mówi się bowiem o zainteresowaniu Urugwajczykiem ze strony Spurs oraz United.

Na temat samego meczu nie będę się rozpisywał. Spotkanie przebiegało dosyć przewidywalnie, gdyż już od pierwszych minut gospodarze często gościli pod bramką Kirklanda. Jednakże żadnemu z piłkarzy Man City nie udało się przełożyć przewagi na bramki głównie za sprawą dobrze dysponowanego tego dnia bramkarza Wigan. Piłkarze zeszli do szatni po niezwykle rozczarowującej pierwszej połowie gry w wykonaniu gospodarzy. Z drugiej strony goście niczym nie zaimponowali w ofensywie gdyż ich gra skupiała się na odpieraniu dywanowych ataków Robinho i spółki.

Po przerwie sytuacja nie zmieniła się aż do zdobycia bramki przez Zabaletę po bardzo ładnym strzale z półwoleja tuż zza pola karnego. Kirkland naprawdę nie miał większych szans na obronienie tego strzału. W następnej minucie doszło jednak do bardzo ciekawego punktu zwrotnego. Przy walce o górna piłkę Richard Dunnebył faulowany w powietrzu przez Amra Zakiego. Ten pierwszy uznał, że Egipcjaninowi osobiście wymierzy sprawiedliwość kopniakiem w żebra. Na jego nieszczęście tuż obok stał sędzia i dobrze widział całe zajście. Arbiter, nie mając innego wyjścia, pokazał Dunne’owi czerwony kartonik i Irlandczyk mógł tylko pogodzić się ze skutkiem własnej głupoty. Trafiła kosa na kamień – i to dosłownie. Od tego momentu spotkanie zupełnie się odmieniło. Zadowolone z siebie Man City nie cofnęło się zbytnio ale za to Wigan odważnie przeszło do kontrofensywy. Jednakże pomimo kilku ładnych akcji na niewiele się to zdało. Na uwagę zasługuje jednak niezwykła pomyłka Amra Zakiego. Egipcjanin nie trafił po strzale główką na pustą bramkę i mógł jedynie kontemplować swój błąd przytulając słupek z niedowierzania.

Mówiąc szczerze, spotkanie mogło potoczyć się w obie strony gdyby piłkarze obu zespołów wykorzystali dogodne okazje jakie stworzyły sobie oba zespoły. Ku niezadowoleniu gości, a zarazem satysfakcji gospodarzy wynik meczu premiuje Man City, które w końcu zdobyło 3 punkty i znajduje się na 11 miejscu z 4 punktami przewagi nad strefą spadkową. Powiem jednak szczerze, że wygrana nie była wogóle przekonujące i nie wróże Man City prędkiego powrotu do górnej części tabeli.
Konkluzja dla United: dajmy Szejkom więcej czasu na kompromitację.

Wypowiedzi pomeczowe:

Przez całe spotkanie nie pozwoliliśmy przeciwnikom stworzyć czystych okazji do zdobycia bramki, głównie dzięki naszej woli zwycięstwa. Nie spodziewałem się, że to Zabaleta strzeli bramkę, ale zdobywając ja w bardzo ładny sposób podsumował swój dobry występ w tym meczu

Menedżer Man City Mark Hughes

To zdecydowanie pudło sezonu. Trudniej było chybić z tej pozycji niż trafić. Graliśmy jednak dobrze i użyliśmy wszystkich sił przeciwko nim [Man City]. Za chęci i okazji zasługiwaliśmy na coś więcej. Brakowało nam szczęścia – rzuciliśmy się do ataku po słabej pierwszej połowie.

Boss Wigan o pudle Zakiego

Man City: Hart, Zabaleta, Onuoha, Dunne, Richards, Bridge, Wright-Phillips, Kompany, Elano, Robinho, Sturridge (Garrido 62′).
Nie weszli na boisko: Schmeichel, Vassell, Jo, Fernandes, Caicedo, Weiss.

Kartki: Robinho, Dunne – czerwona

Bramki: Zabaleta 53′.

Wigan: Kirkland, Melchiot, Bramble (Camara 87′), Scharner, Figueroa (Kapo 74′), Valencia, Palacios, Cattermole, Taylor (De Ridder 58′), Heskey, Zaki.
Nie weszli na boisko: Kingson, Edman, Brown, Boyce.

Kartki: Cattermole, Bramble, Palacios, Kirkland.

Publiczność: 41,262

Sędzia: Lee Mason (Lancashire).

Liverpool vs Everton

Derbowy mecz między dwiema drużynami znad rzeki Mersey miał miejsce w poniedziałek i był zwieńczeniem zmagań 22 kolejki sezonu 2008/09 Premier League. Wszyscy zapewne spodziewali się spektakularnego widowiska co najmniej na miarę spotkania obu zespołów z początku sezonu. Gospodarze byli przed tym meczem szczególnie zmotywowani ostatnim spadkiem formy. Everton z kolei podchodził do tego spotkania bez kompleksów gdyż zanotował w tym sezonie korzystne wyniki w starciach z pozostałymi drużynami z tzw. „wielkiej czwórki”.

Derby rozpoczęły się dosyć chaotycznie. Oba zespoły starały się przejąć inicjatywę od samego początku jednak gubiły się w nieuporządkowanej grze. Ponadto dyspozycja obu linii defensywnych skutecznie rozbijała wszystkie ataki. Pierwszą dogodną sytuację zmarnował napastnik The Reds Fernando Torres. Po ładnym podaniu defensora LFC Hyypii Hiszpan fatalnie spudłował próbując przelobować bramkarza Evertonu, Tima Howarda. Była to 28 minuta meczu. Kolejną składna akcję gospodarze przeprowadzili w 44′ ale strzał Riery był o tyle mocny co mało precyzyjny. W pierwszej połowie gra obu zespołów była szarpana a sędzia Howard Web raz po raz odgwizdywał przewinienia obu zespołów. Jednakże poza zderzeniem głowami Alberta Riery oraz Victora Anichebe nic ciekawego więcej się nie wydarzyło. Rezultat do przerwy – bezbramkowy i bezbarwny remis.

Druga odsłona potyczki zaczęła się podobnie do pierwszej. W 56 minucie ciekawą akcję przeprowadzili znów gospodarze jednakże strzał Riery został zablokowany a niezbyt ruchliwy tego dnia Hyypia pogubił się i nie zdążył z dobitką. Od tego momentu gospodarze zaczęli przeważać a Everton zaczął skupiać się na kontrataku. Po nieudanej akcji gości Liverpool wykorzystał niefrasobliwość defensywy rywala i Steven Gerrard wyprowadził gospodarzy na prowadzenie. Mimo rozpaczliwej interwencji aż trzech zawodników Evertonu umieścił on piłkę w bramce silnym strzałem po ziemi. Sytuacja wydawała się rozstrzygnięta, gdyż do tej pory The Toffies nie przeprowadzili żadnej groźnej akcji mimo kilku ambitnych zrywów. Benitez najpierw zdjął całkowicie niewidocznego Robbiego Keane’a a później także bezradnego dziś Torresa. Jakie musiało jednak zagościć zdziwienia na twarzy Hiszpańskiego trenera kiedy Timowi Cahill’owi udało się wyrównać zaledwie dwie minuty po wejściu na boisko Lucasa Leivy, który zmienił wcześniej wspomnianego Torresa. Gol był o tyle kuriozalny, że Australijczyk kompletnie niepilnowany hasał sobie po polu bramkowym jak zając i z łatwością zmylił Pepe Reinę. Hiszpański bramkarz LFC rzucił się kompletnie w inną stronę, czym udowodnił potwierdził słaby występ w dzisiejszym meczu. Defensywa gospodarzy także się nie popisała dając zawodnikowi przeciwnej drużyny przeciwnej tyle wolnego miejsca.

Mecz ostatecznie zakończył się remisem, który zdecydowanie rozczaruję kibiców gospodarzy,którzy po zwycięstwie na wyjeździe spodziewali się z goła innego rezultatu. Ponadto, za sprawą remisu nowym liderem został zespół United mając jeszcze jedne mecz do rozegrania w zapasie. Będąc szczerym, to ten mecz jedynie utwierdził mnie w przekonaniu, że LFC czeka ciężka przeprawa jeśli mają zamiar odebrać Nam tytuł, czego im ekhem… nie życzę ;)

Wypowiedzi pomeczowe:

Jesteśmy rozczarowani naszą postawą w obronie pod koniec spotkania a przede wszystkim dopuszczeniem do rzutu wolnego tak blisko naszego pola [karnego]. Mogliśmy do tego nie dopuścić. [Everton] grał długą piłką, mogliśmy zachować się lepiej w obronie. Jednakże jest dopiero styczeń, jesteśmy na równi z United dlatego musimy być dobrej myśli i iść do przodu.

Menedżer Liverpool’u Rafa Benitez

Graliśmy bardzo dobrze. Musieliśmy się bronić, czego można było się spodziewać po meczu z drużyną z czubka tabeli. Jednakże moi piłkarze zasługują na szacunek. Cały czas ciężko pracują i doskonalą swoje umiejętności. W klubie panuje świetna atmosfera, która osiągnęła już najwyższy poziom.

Menedżer Everton’u David Moyes

Liverpool: Reina, Carragher, Hyypia, Skrtel, Aurelio, Kuyt, Gerrard, Alonso, Riera (Babel 89′), Keane (Benayoun 67′), Torres (Leiva Lucas 85′).
Nie weszli na boisko: Cavalieri, Dossena, Arbeloa, Mascherano.

Bramki: Gerrard 68′.

Everton: Howard, Hibbert, Lescott, Jagielka, Baines, Osman, Arteta, Neville, Pienaar, Cahill, Anichebe.
Nie weszli na boisko: Nash, Van der Meyde, Castillo, Rodwell, Jutkiewicz, Gosling, Kissock.

Kartki: Pienaar, Arteta.

Bramki: Cahill 87′.

Publiczność: 44,382

Sędzia: Howard Webb (S Yorkshire).

Liverpool v Everton

Pozostałe mecze:

Blackburn vs Newcastle 3 – 0

Blackburn: Robinson, Ooijer, Samba (Dunn 45′), Nelsen, Warnock, Emerton, Andrews, Kerimoglu (Grella 59′), Pedersen, Roberts, McCarthy (Roque Santa Cruz 70′).
Nie weszli na boisko: Bunn, Mokoena, Treacy, Derbyshire.

Kartki: Grella, Roberts.

Bramki: McCarthy 61′ – karny, Roberts 66′, 86′.

Newcastle: Given, Edgar, Bassong, Coloccini, Jose Enrique, Duff (Gutierrez 79′), Guthrie, Butt, N’Zogbia (Barton 74′), Carroll, Owen.
Nie weszli na boisko: Harper, Xisco, Taylor, Kadar, LuaLua.

Kartki: Edgar, Butt, Barton, Butt – druga żółta, w konsekwencji czerwona

Publiczność: 25,583

Sędzia: Rob Styles (Hampshire).

Sunderland vs Aston Villa 1 – 2

Sunderland: Fulop, Chimbonda, Nosworthy (McShane 62′), Ferdinand, Collins (Bardsley 62′), Edwards, Tainio, Whitehead, Diouf (Reid 81′), Cisse, Jones.
Nie weszli na boisko: Colgan, Chopra, Leadbitter, Healy.

Kartki: Nosworthy, Cisse, Fulop, Tainio.

Bramki: Collins 11′.

Aston Villa: Friedel, Reo-Coker, Davies, Cuellar, Luke Young, Milner, Sidwell (Gardner 73′), Petrov, Barry, Ashley Young, Agbonlahor.
Nie weszli na boisko: Guzan, Harewood, Delfouneso, Knight, Salifou, Shorey.

Kartki: Luke Young, Agbonlahor, Ashley Young – czerwona

Bramki: Milner 60′, Barry 80′ – karny.

Publiczność: 40,350

Sędzia: Mike Dean (Wirral).

West Brom vs Middlesbrough 3 – 0

West Brom: Carson, Hoefkens, Barnett (Pele 39′), Donk, Robinson, Borja Valero, Greening, Brunt, Koren, Simpson (Moore 77′), Fortune (Beattie 69′).
Nie weszli na boisko: Kiely, Cech, Kim, Filipe Teixeira.

Bramki: Brunt 4′, Koren 54′, 67′.

Middlesbrough: Turnbull, McMahon (Bates 70′), Wheater, Riggott (Huth 36′), Taylor, O’Neil (Mido 57′), Digard, Shawky, Downing, Sanli, Alves.
Nie weszli na boisko: Jones, Emnes, Adam Johnson, Bennett.

Kartki: Shawky, Huth, Digard – czerwona

Publiczność: 25,557

Sędzia: Mark Halsey (Lancashire).

Tottenham vs Portsmouth 1 – 1

Tottenham: Gomes, Corluka, Woodgate, King (Dawson 44′), Bale (Bentley 68′), Lennon, Zokora, O’Hara, Modric, Pavlyuchenko (Bent 28′), Defoe.
Nie weszli na boisko: Alnwick, Huddlestone, Campbell, Taarabt.

Bramki: Defoe 70′.

Portsmouth: James, Johnson, Campbell, Distin, Belhadj, Nugent (Utaka 73′), Davis, Kaboul (Wilson 88), Kranjcar (Hreidarsson 90′), Armand Traore, Crouch.
Nie weszli na boisko: Begovic, Pamarot, Little, Kanu.

Kartki: Davis, Kaboul.

Bramki: Nugent 59′.

Publiczność: 36,011

Sędzia: Steve Bennett (Kent).

West Ham vs Fulham 3 – 1

West Ham: Robert Green, Lucas Neill, Matthew Upson, Ilunga, Collins, Behrami, Noble (Faubert 81′), Collison (Mullins 83′), Parker, Di Michele (Dyer 87′), Cole.
Nie weszli na boisko: Stech, Boa Morte, Tristan, Sears.

Kartki:Behrami.

Bramki: Di Michele 7′, Noble 60′ – karny, Cole C 76′.

Fulham: Schwarzer, Hughes, Konchesky, Hangeland, Pantsil, Murphy, Davies (Gera 74′), Etuhu (Andreasen 84′), Johnson, Zamora (Nevland 72′), Dempsey.
Nie weszli na boisko: Zuberbuhler, Gray, Kallio, Baird.

Kartki: Konchesky, Pantsil, Davies.

Bramki: Konchesky 22′.

Publiczność: 31,818

Sędzia: Phil Dowd (Staffordshire).

Zdjęcie kolejki:

Joe Kinnear wysłuchuje opinii kibica na temat jego pracy. Starszy pan najwyraźniej ma ochotę podzielić się swym doświadczeniem, bowiem wygląda na takiego, który może jeszcze pamiętać czasy świetności swoich pupili. A wszystko dzieje się jeszcze przed porażką z Blackburn 3-0. Wygląda na to, że Boss Srok nie wziął sobie uwag starszego pana do serca…

Tabela:

Bonus:

Joey Barton vs Jose Enrique

Przypominacie sobie jak Ricardo Fuller obrywa od Andy’ego Griffina za udział przy straconej bramce? Cóż, w ślady kapitana Stoke poszedł tym razem „badboy” Burton popisując się swoimi „więziennymi” metodami zwracając uwagę skrzydłowemu Jose Enrique za jego udział przy trzeciej bramce dla Blackburn.

Znalezione na Off The Post

Dane statystyczne za BBC
Wielkie dzięki dla fred54 za wideo, koleś odwala kawał świetnej roboty!

Wybrane zdjęcia z 22 kolejki Premier League

Arsenal Londyn, Aston Villa, Blackburn Rovers, Chelsea Londyn, Everton, Fulham Londyn, Hull City, Liverpool, Manchester City, Middlesbrough, Newcastle United, Portsmouth, Premier League, Premiership, Stoke City, Sunderland, Tottenham Hotspur, West Bromwich Albion, West Ham United, Wigan Athletic,

Manchester United jak Rolls-Royce

W Polsce dzienników i tygodników piłkarskich jest kilka. A w Anglii? Nie ma ani jednego dziennika! Nie ma odpowiednika „Przeglądu sportowego” – są tylko (a raczej AŻ) gazety codzienne traktujące o wszystkich sferach życia społecznego. W tym; także o piłce nożnej. Wyjątkowo ciekawie wyglądają kolorowe wkładki do gazet przed początkiem sezonu. Skarb kibica, daty urodzin i wagi zawodników? Nie, nic z tych rzeczy. To ogólno dostępne dane na stronach internetowych klubów piłkarskich: nie ma sensu powielać tego samego. Co zatem znajdziemy w magazynie przedsezonowym? Pole do popisu jest duże. Przykładowo, w zeszłym roku The Observer wydał małą książeczkę, w której każdą z drużyn porównał do jakiegoś samochodu. „On the Road they’d be…” w tej rubryce umieszczono zdjęcie i wytłumaczenie wyboru dziennikarzy. Arsenal Londyn na drodze poruszałby się jak…pojazd rodziny Flinstonów ze słynnej kreskówki, z kolei Fulham Londyn to wóz policyjny. Spytacie pewnie, jak redaktorzy Observera wyobrażają sobie Manchester na drodze. Odpowiedź jest jasna: Czerwone Diabły muszą być Rolls-Roycem. Przyznajcie, że jeśli weźmiemy pod uwagę, że piszę tu o wydaniu z zeszłego sezonu, to Observer trafił znakomicie.

W dodatkach do gazet można znaleźć można znaleźć również solidny kawał historii największych graczy i fachowe analizy. Wszystko to, można mieć za całkiem uczciwe pieniądze. Są też gazety bezpłatne, takie jak Manchester Evening News, gdzie sport zajmuje zawsze przynajmniej 8 stron.

The Special One to sir Alex?

Świetnie radzą sobie też telewizje. Pomijam już fakt, że nie ma czegoś takiego jak wyłączność na Premier League. Wśród stacji telewizyjnych należy koniecznie zwrócić uwagę na Setatna Sports. Mistrzostwem jest program „I’m on Setanta Sports” publikowany w Internecie. Audycja prowadzona jest przez mapetę bardzo podobną do Jose Mourinho. The Special One w studiu ma zawsze dwójkę stałych gości: jest były trener reprezentacji Anglii i Manchesteru City – Sven Goran Ericsson, jest też Wayne Rooney, nazywany przez prowadzącego po prostu „The boy”. Od tego sezonu ( niedawno rozpoczęto drugą edycję) w programie pojawiła się nowa mapeta. Jest nią Fabio „Cabbage Man” Capello, który – wbrew Mourinho – został dyrektorem programowym Setanta Sports. Nowe odcinki dodawane są na youtube i na stronę stacji w każdy weekend (poza weekendami w których grają reprezentacje). Kto nie miał jeszcze przyjemności pośmiać się z „I’m on Setanta Sports” polecam obejrzeć filmik poniżej. Warto, nie często można zobaczyć Jose Mourinho wcielającego się w rolę sir Alexa Fergussona!

Osobną kategorią są radia – podobnie jak inne media, rozgłośnie radiowe dają sobie świetnie radę z przekazywaniem informacji o piłce. Mi w głowie utkwiła szczególnie jedna audycja usłyszana w jednym z brytyjskich radiów. Dotyczyła piłkarzy z Afryki próbujących kariery w Premiership. To jednak temat na zupełnie inny artykuł. W jednym z najbliższych tekstów na pewno poruszę ten problem.

Arsenal Londyn, Fulham Londyn, Jose Mourinho, Manchester United, Premiership,

Sir Alex Ferguson nieco zaskoczył wyjściowym składem. Zabrakło w nim filarów ofensywy United – Rooneya i Ronaldo, a także doświadczonego Ryana Giggsa i będącego w niezłej formie Michaela Carricka. W ataku z Tevezem wystąpił Louis Saha. No cóż, mogło to dziwić, ale z drugiej strony – mistrz Anglii grał z bardzo słabym przeciwnikiem. I widać to było gołym okiem przez całe 90 minut gry.

Goście swoje okazje stwarzali od samego początku, bliski strzelenia drugiego gola w drugim spotkaniu ligowym był Saha, ale minimalnie przestrzelił. Francuza świetnym podaniem obsłużył w tej akcji Scholes. Rudowłosy Anglik grał tego dnia o wiele lepiej niż ostatnio. Nie tylko dobrze rozgrywał piłki, ale miał również okazje do pokonania golkipera Fulham.

Bramka dla United padła dość szybko, bo już w 14. minucie. Z około dwudziestu metrów Owen Hargreaves doskonale wykonał rzut wolny, uderzając piłkę tuż nad murem. Zaskoczony Antti Niemi tylko odprowadził futbolówkę wzrokiem. Była to pierwsza bramka w Premier League urodzonego w Kanadzie Anglika. Trzeba przyznać, że prędzej czy później gol Owena ze stałego fragmentu musiał się „zdarzyć”. Już we wcześniejszych meczach pokazywał, że doskonale wie, jak uderzyć piłkę w takich sytuacjach, jednak dotychczas nie miał szczęścia. Debiutancka bramka jest i to się liczy. Powiedziałbym, że od owej 14. minuty nie liczył się za to zespół Fulham, choć gospodarze pokazali pazurki i w kilku sytuacjach Edwin van der Sar musiał się nagimnastykować. Jak chociażby przy efektownym strzale z dystansu Danny’ego Murphy’ego. Kilka minut później ten sam zawodnik prawie zdobył gola z główki, ale znowu nie wygrał pojedynku z holenderskim golkiperem.

Jednak piłkarze Manchesteru nic sobie z tego nie robili, ich dominacja była bezsprzeczna, co udokumentowali golem na 2:0 tuż przed gwizdkiem kończącym pierwszą połowę. Nie tylko sama bramka była ładna, ale również rozegranie – podanie od Naniego do Scholesa, potem dośrodkowanie na środek pola karnego i główka Ji-Sung Parka. Piłka jeszcze odbiła się od poprzeczki. Przyjemna, skutecznie wykończona, kombinacyjna akcja. Jak to zwykle w takich sytuacjach mówię – pozamiatane.

W drugiej połowie dzieła zniszczenia dopełnił… Simon Davies z drużyny gospodarzy. Nani zagrał piłkę do atakującego prawą stroną Johna O’Shea, a ten chciał dośrodkować w pole karne. Piłka jednak odbiła się najpierw od Konchesky’ego, po czym trafiła do Daviesa, który próbował chyba wybić piłkę na rzut rożny. Niestety dla Fulham, pomocnik zachował się jak rasowy atakujący i bardzo ładnym „strzałem” pokonał własnego bramkarza. Gorzej dla londyńczyków być już nie mogło.

Okazuje się, że Manchester United nie musi mieć w swoim składzie duetu „RR”, by grać efektownie i wygrywać, przynajmniej z tymi słabszymi drużynami. Aczkolwiek obaj piłkarze pojawili się na boisku po blisko 70 minutach gry. Nie wnieśli zbyt wiele do tego spotkania, bo i nie musieli. Ferguson chciał raczej dać odpocząć Tevezowi, a także utrzymać rytm meczowy obu piłkarzy. Mimo wszystko, zatrzymanie Rooneya i Ronaldo na ławce było bardzo dobrym ruchem ze strony Fergusona – w tej chwili swoje największe gwiazdy ma wypoczęte, a za parę dni mistrzów Anglii czeka rewanż z Olympique Lyon. Na szczęście u siebie. Ale wracając do meczu w Londynie, ciężko napisać o nim cokolwiek. Było to, jak pisałem we wstępie, kolejne szare spotkanie w lidze, które powinno się zakończyć zdobyczą trzech punktów i tak też się stało. Jedynie mam niedosyt z powodu Gerarda Pique. Wystawiając nieco „słabszy” skład, szkocki menedżer United mógł pokusić się o wpuszczenie do gry Hiszpana, jeżeli nie od początku, to przynajmniej w sytuacji, gdy mecz był rozstrzygnięty. Pique nie ma i nie będzie miał zbyt wielu okazji do gry, jeżeli Rio Ferdinanda i Nemanję Vidica będą omijały kontuzje, a skoro już Serb w tym spotkaniu nie wystąpił… No, ale wierzę, że Ferguson wie co robi.

Humory na Old Trafford dopisują nie tylko z kolejnych trzech punktów, ale również z powodu odrobienia straty do Arsenalu Londyn. „Kanonierzy” grali równocześnie z Aston Villą u siebie i nieoczekiwanie przegrywali 0:1 aż do 90. minuty. Brakowało naprawdę kilku sekund, by Manchester wrócił na fotel lidera, niestety dla „Czerwonych Diabłów” w czwartej z doliczonych minut spotkania na Emirates Stadium, Nicklas Bendtner wyrównał stan meczu i Arsenal zdobył punkt. Ale właśnie tylko ten jeden punkt dzieli zespół z Londynu od goniącego go Manchesteru. Robi się coraz ciekawiej, tym bardziej, że w dobrej formie jest trzecia w tabeli Chelsea, która zdemolowała West Ham United na wyjeździe aż 4:0 (tak, ten sam West Ham, który pokonał na swoim stadionie mistrza Anglii!). Do końca sezonu jeszcze dziewięć kolejek, oj będzie gorąco.

Fulham Londyn,