Absolutnym fenomenem tego sezonu jest świeżo pozyskany meksykanin Javier „Chicharito” Hernandez. To piłkarz, który bez wątpienia wzmocnił drużynę Czerwonych Diabłów i stał się asem w rękawie sir Alexa. W tym sezonie zdobył 7 bramek, większość z nich w końcowej fazie meczu, lecz, gdy gra od początkowych minut, nie zachwyca. Nad tym Meksykanin musi popracować, nad nastawieniem psychicznym podczas gry od początku spotkania. Jest to piłkarz, który swą skromnością i ciężką pracą zaskarbił sobie serce niejednego fana United, w tym moje. Upłynie jednak jeszcze wiele czasu, zanim Chicharito nabierze tyle doświadczenia, by mógł stać się ważnym elementem mistrzowskiej drużyny.

W tym sezonie posiadamy także dwóch piłkarzy, którzy dosłownie zamienili się swoimi rolami. Mam tu na myśli Wayna Rooneya i Dimitara Berbatova. Pierwszy błyszczał w zeszłym sezonie i był bezapelacyjnie najlepszym zawodnikiem United, lecz w tym sezonie, trapiony kontuzją, nie rozegrał wielu spotkań. Zdobył zaledwie dwie bramki i obie z rzutów karnych, ciągle czekamy aż wróci do formy z zeszłego sezonu. Czekamy na jego przełamanie. Zwracając  się teraz w stronę drugiego napastnika - Dimitara Berbatova - możemy zauważyć zupełnie inny bieg wydarzeń. Zawodnik ten zaczął błyszczeć, zdobył 15 bramek w tej edycji Premier League, jest liderem strzelców i wszystko wygląda inaczej niż w zeszłym sezonie, w którym zawodził w ważnych dla United meczach. Jego niemoc strzelecka w meczu przeciwko Blackburn, w końcówce zeszłego sezonu, zaważyła na mistrzostwie, którego United ostatecznie nie zdobyło. W tym sezonie Bułgar obudził się i w meczu z Blackburn strzelił aż 5 bramek! Taką ilość bramek w jednym meczu w historii ligi angielskiej zdobyło zaledwie dwóch piłkarzy: były zawodnik United – Andy Cole oraz Alan Shearer.

Dodatkowym elementem i ostatnim, który chciałbym poruszyć w tych rozważaniach, są postacie: mojego ulubieńca Luisa Naniego oraz Andersona. Luis w tym sezonie częściowo ukazuje swe nieprzeciętne umiejętności, popisując się pięknymi wrzutkami i bramkami, lecz  w wielu meczach także zawodzi, tak jak w zremisowanym meczu z Fulham, w którym nie strzelił rzutu karnego. Inną bajką jest rola Andersona, którego nie chcę zbytnio chwalić, lecz w ostatnich meczach pokazuje, że posiada talent i może w najbliższym czasie stanowić o sile środka pomocy United. Podpisał nowy kontrakt i miejmy nadzieję, że będzie grał tak dalej, przez co jeszcze bardziej rozwinie swe umiejętności.

Podsumowując, większość tych czynników ukazuje nam, że United idzie do przodu. Chicharito, typowy lis pola karnego, może zdobyć wiele ważnych bramek, Dimitar Berbatov obudził się i zaczyna pokazywać na co go stać, Tom Cleverley pokazuje, że może okazać się dobrym wzmocnieniem składu United, kiedy powróci z wypożyczenia, Anderson gra coraz lepiej, Louis Nani pokazuje że jego forma nie minęła i daje nadzieję na wygrane i piękną grę United. Drugim biegunem jest zawodzący Federico Macheda, lecz i na niego zapewne przyjdzie czas, tak jak przyjdzie czas na przełamanie Wayna Rooneya i jego lepszą grę. Wszystko to pokazuje, że United w najbliższych latach może stać się potęgą, lecz w tym sezonie nie powinniśmy jeszcze liczyć na nic nadzwyczajnego, zwłaszcza w obliczu świetnej gry Barcelony i Realu, które, czy tego chcemy czy nie, obecnie panują w Europie, dzięki osiągnięciu optymalnej formy przez ich zawodników. Powinniśmy pamiętać, iż każda passa kiedyś przemija i miejmy nadzieję, że zawodnicy United za parę lat, po osiągnięciu optymalnej formy, zapanują w Europie!

Federico Macheda, Javier Hernandez, Liga Mistrzów, Manchester United, Tom Cleverley,

14 października 2010 r.

Rooney: „Nie byłem kontuzjowany.”
Napastnik Manchesteru United, Wayne Rooney powiedział w jednym z wywiadów, że nie był w tym sezonie kontuzjowany, a na pewno nie odnowiła mu się kontuzja kostki, której nabawił się w meczu Ligi Mistrzów z Bayernem Monachium w ubiegłym sezonie.

„Nie miałem żadnej kontuzji kostki ostatnio.” – Wayne Rooney

Zawodnik Red Devils zaprzeczył tym samym oświadczeniu samego Sir Alexa Fergusona, który przed meczem z Sunderlandem poinformował kibiców i media, że Roo jest lekko kontuzjowany i nie wystąpi w najbliższym spotkaniu z Czarnymi Kotami:

„Uraz Wayne’a jest małostkowy i od jakiegoś czasu nie przeszkadzało mu to w grze […] Myślę, że w tym tygodniu będzie zdrów.”

Pierwszy zgrzyt na linii piłkarz – trener? Zapewne w zamyśle coach United chciał dać odpocząć swojemu najlepszemu zawodnikowi, który jak dobrze wiemy w ostatnim czasie miał problemy osobiste, jak również piłkarskie, gdyż z jego formą nie było najlepiej na przestrzeni ostatnich tygodni.

Kontrakt w martwym punkcie.
Co więcej, do mediów przeciekła informacja, jakoby rozmowy o nowym kontrakcie Wayne’a Rooney’a z Manchesterem United stanęły w miejscu. Napastnik Czerwonych Diabłów oczekiwał nowej umowy, która miałaby poprawić jego sytuację finansową, tym samym podnieść zarobki z 90 000 funtów tygodniowo do nawet 150 000. Informacja ta zapewne ucieszyła takie kluby jak FC Barcelona czy Real Madryt, które chętnie widziałyby Anglika w trykocie swojego klubu.

„Chciałbym pracować z Rooneyem.” – Florentino Perez

15 października 2010 r.

Ferguson: „Odejście Wayne’a? Bzdura!
Trener Manchesteru United zdementował na łamach MUTV plotki na temat opuszczenia szeregów Czerwonych Diabłów przez Wayne’a Rooney’a:

„Ten chłopak jest świetnym zawodnikiem i najbardziej rozpoznawalnym, przez co prasa zawsze będzie mu dokuczać, oraz dręczyć trudnymi pytaniami podczas wywiadów. Ale to ma dla nas takie znaczenie jak woda dla kaczki. Nie możesz wierzyć w takie bzdury, chcąc wiedzieć, co naprawdę dzieje się w klubie. Takie bajki nie mają żadnego wpływu.”

Mourinho: Nie chcę Rooneya!
Według Daily Mail chętnym, który chce zatrudnić Rooney’a w przypadku problemów z nowym kontraktem napastnika United, jest Jose Mourinho. W obliczu tych pogłosek głos zabrał sam Portugalczyk, który zdementował plotki brytyjskiego tabloidu:

„Nie jestem zdziwiony ciągłymi spekulacjami, jednak jako trener muszę nie tylko wyrażać swoją opinię, lecz również zdanie klubu. Obecnie zarówno ja, jak i klub sądzimy, że obecny skład nie powinien się zmieniać do końca sezonu. Nasz obecny zespół składa się z zawodników, którym bezgranicznie ufamy.”

17 października 2010 r.

The Mirror: Rooney chce odejść z United!
Zdaniem angielskiego brukowca napastnik Manchesteru United, Wayne Rooney chce opuścić klub z Old Trafford. Przyczyną rzekomego odejścia ma być ciągły brak rozmów na temat nowego kontraktu dla zawodnika oraz rozmowa pomiędzy Rooneyem a Sir Alexem Fergusonem, którą przeprowadzili sobie obaj panowie po powrocie napastnika ze zgrupowania reprezentacji Anglii.

Rzecznik MU: Odejście Rooneya? Nonsens!
W imieniu klubu z Old Trafford rzecznik Czerwonych Diabłów przekazał mediom oświadczenie, z którego wynika, że odejście młodego Anglika z Manchesteru United jest wielką bzdurą i nonsensem.

18 października 2010 r.

The Sun: Benzema za Rooneya?
Spekulacji prasowych nie ma końca! Angielski The Sun donosi, że w obliczu sytuacji Rooneya na Old Trafford młody napastnik może przenieść się do Madrytu. 25 milionów funtów i Karim Benzema to oferta, która miałaby przekonać, zdaniem brukowca, zarząd United do transferu swojego piłkarza do ekipy Jose Mourinho.

19 października 2010 r.

Rooney może odejść za 5 milionów funtów!
Napastnik Red Devils może zerwać swój kontrakt z obecnym klubem w przyszłym roku! Dzięki przepisom FIFA, tzw. „prawo Webstera”, piłkarz, który skończył 28 lat, może wykupić ostatni rok swego kontraktu z klubem płacąc tyle, ile zarobiłby przez ten czas. Gdyby napastnik Czerwonych Diabłów poczynił takie kroki, Manchester United straciłby ogromne pieniądze, jakie mógłby zarobić na transferze swojego najlepszego napastnika.

Rooney odejdzie do City?
Sensacyjne wieści dostarcza po raz kolejny Dail Mail. Według tabloidu Wayne Rooney poinformował swoich kolegów, że opuszcza United na rzecz lokalnego rywala Manchesteru City. Mówi się, że napastnik reprezentacji Anglii mógłby zarabiać po „niebieskiej stronie” miasta nawet 230 000 funtów tygodniowo! Bulwarówka wyklucza transfer Rooneya do klubu spoza Anglii, tj. podobno zainteresowanych Realu Madryt czy FC Barcelony, powołując się na żonę piłkarza Coleen, która nie chce opuszczać wysp, w szczególności, gdy jej 12-letnia siostra jest bardzo chora. Według anonimowego informatora gazety Manchester City jest gotowy wyłożyć 50 milionów na transfer Anglika.

Wenger: Rooney zostanie w United.
Trener Arsenalu Londyn zabrał głos w sprawie Wayne’a Rooney’a. Zdaniem Francuza Wazza mimo wielkiego szumu, jaki pojawił się wokoło jego osoby, zostanie w Manchesterze United i podpisze niebawem nowy kontrakt ze swoim dotychczasowym klubem:

„Jestem głęboko przekonany, że Rooney pozostanie w United, ponieważ to jego klub. Dlatego nie wierzę w te wszystkie opowieści o rzekomym odejściu, to tylko spekulacje prasowe. Gdy dajesz swojemu zawodnikowi choć trochę wolnego, brukowce już szukają taniej sensacji. Rooney to Rooney, on nie zmieni klubu, w którym aktualnie jest.”

Ferguson potwierdza: Rooney chce odejść!
Wydaje się, że dni Wazzy na Old Trafford są już policzone. Trener Manchesteru United Sir Alex Ferguson potwierdził, że Anglik chce opuścić szeregi Czerwonych Diabłów zaznaczając, że liczy na zmianę decyzji przez Rooney’a:

„Jestem oszołomiony. Wayne jeszcze niedawno mówił, że to najlepszy klub na świecie i chce w nim zostać do końca swojej kariery – teraz oznajmił, że chce odejść. Wszyscy chcieliśmy mu pomóc. Jestem naprawdę w szoku i ciężko jest mi o tym mówić, jeśli jednak Wayne będzie chciał odejść, nie będziemy mu w tym przeszkadzać. Chcemy, aby został, jednak jeśli definitywnie chce odejść – drzwi są otwarte.”

20 października 2010 r.

Mancini: Nie kontaktowałem się z Rooneyem.
Menedżer lokalnych rywali, Roberto Mancini zaprzeczył plotkom, jakoby Wayne Rooney miał dołączyć do jego drużyny w najbliższym okienku transferowym.

„Rooney to świetny piłkarz, ale myślę, że on zostanie w Man United. Nie mam z nim kontaktu. To piłkarz Czerwonych Diabłów, więc trochę niezręcznie się czuję, gdy komentuję tę całą sytuację. Szanuję go, United i Fergusona. […]Nie wiem, czy możliwe będzie sprowadzenie Rooneya do City. Nie kontaktowaliśmy się z nim. Nigdy go nie widziałem.”

Mourinho: Rooney należy do United!
Głos w rzekomym odejściu transferze Wazzy zabrał trener Realu Madryt Jose Mourinho:

„Uważam, że Rooney zostanie. Prawdopodobnie chce odejść z klubu z jakiegoś powodu, ale wierzę, że należy do Manchesteru United, należy do kibiców Manchesteru United, należy do Old Trafford. Wierzę, że tam zostanie. Jeśli jednak Manchester United zdecyduje się go sprzedać, to dajcie mi znać.”

Daily Star: Torres za Rooneya?
Według poczytnego brukowca Sir Alex Ferguson, w obliczu odejścia Rooney’a z Old Trafford, zainteresowany jest pozyskaniem napastnika odwiecznych rywali Fernando Torresa. Według informacji uzyskanych z otoczenia hiszpańskiego mistrza świata United gotowe jest zapłacić na Torresa 50 milionów funtów.

Rooney potwierdza, że chce opuścić United i wyjaśnia powody!
Potwierdziły się doniesienia mediów. Wayne Rooney wydał dziś oświadczenie, w którym wyjaśnia powody chęci odejścia z klubu z Old Trafford. Anglik dał wyraźnie do zrozumienia, że motywem jego działania nie są względy finansowe, lecz piłkarska ambicja:

„Spotkałem się z Davidem Gillem w zeszłym tygodniu i nie dostałem żadnych gwarancji, że ten zespół będzie w przyszłości odpowiednio wzmacniany. Wtedy oznajmiłem mu, że nie mam zamiaru podpisywać z klubem nowej umowy. Wczorajsze słowa Sir Aleksa były ciekawe, ale niektóre kwestie lekko mnie zaskoczyły. Jest prawdą, to co powiedział. Miałem razem z moim agentem kilka spotkań z klubem w sprawie nowego kontraktu. Podczas nich prosiłem o gwarancję, że do zespołu trafią najlepsi gracze na świecie. Szanuję United, jakbym nie miał tego czynić ze względu na historię tego klubu i fakt, że mogłem ją tworzyć przez ostatnie sześć lat? Zdobywanie trofeów jest dla mnie priorytetem, takie cele stawiał też sobie zawsze Fergie, więc myślę, że moje prośby nie były zbyt wygórowane. Pomimo całej tej sytuacji jestem ogromnie wdzięczny Fergusonowi. To wspaniały manager i mój wielki mentor, który pomógł mi i wspierał od dnia, kiedy trafiłem z Evertonu na Old Trafford. Życzę mu, aby prowadził United całą wieczność, bo to prawdziwy trenerski geniusz.”

21 października 2010 r.

Piłkarze o transferze Anglika.
Po oficjalnym oświadczeniu Rooney’a o chęci opuszczenia Manchesteru United głos w tej sprawie zabrali piłkarze, z którymi Wazza grał w barwach United, jak również ci, którzy chcieliby, aby Anglik dołączył do ich zespołu.

„Jeśli jeden z piłkarzy nie ufa innym, to wyjście jest jedno – nie powinien grać w tej drużynie. Jeśli chodzi o mnie, to ufam wszystkim! Wiem, że razem możemy wygrać.” – Patrice Evra.

„Wayne to najlepszy piłkarz na świecie. Moja opinia nie różni się od zdań innych zawodników. Oczywiście musisz szanować zarówno Manchester United jak i Wayne’a, ale kto wie, co się wydarzy? Mamy wspaniały zespół, który dzięki niemu mógłby być jeszcze silniejszy.” – John Terry.

„Będę miał więcej szans, jeśli Rooney odejdzie, ale lepiej jest mieć go w drużynie. To dobry napastnik. Skład z nim w szeregach jest silniejszy.” – Federico Macheda

Sir Alex Ferguson: Zakończmy tę sagę!
Trener Manchesteru United ma spotkać się z Davidem Gillem, aby wymyślić rozwiązanie wyjścia z trudnej sytuacji Wayne’a Rooney’a. Szkot potwierdził, że chce, aby temat rzekomego transferu Wazzy zakończył się jak najszybciej:

„Nie chcemy, aby to się przedłużało. Nie chcemy tej sagi. Musimy przede wszystkim myśleć o niedzielnym ligowym ważnym spotkaniu, dlatego we czwartek rozwiążemy tę sytuację. Jeśli będziemy rozmawiać tylko o jednym, wszystkie nagłówki będą o nim, to nie będzie nic dobrego. Kluczowe jest, aby zniszczyć ten problem w zarodku i to właśnie zrobimy.”

22 października 2010 r.

Oficjalnie: Rooney podpisuje nowy kontakt z Manchesterem United!
Wayne Rooney podpisał pięcioletni kontrakt z Manchesterem United i zostaje na Old Trafford. Nowa umowa Anglika wygasa w czerwcu 2015. Cała saga reprezentanta Anglii dobiegła końca, a głos w tej sprawie tuż po podpisaniu nowego kontraktu zabrali Sir Alex Ferguson i „winowajca” całego zamieszania, Wayne Rooney:

„To był ciężki tydzień, ale zakończył się efektem oczekiwanym od Manchesteru United. Powiedziałem chłopakowi, że drzwi są wciąż otwarte i cieszę się, że Wayne zdecydował się zostać. Jestem zadowolony szczególnie z tego, że jako jeden z najlepszych piłkarzy zamierza podjąć wyzwanie wraz z młodszymi kolegami z drużyny, aby budować potęgę United. Tutaj ukazuje się jego charakter i wiara w siebie. Jestem pewien, że wszyscy w klubie wstawią się teraz za Wayne’m i będą go wspierać. On potrzebuje przełamania, dobrego występu i tworzenia świetnego widowiska, do czego przyzwyczajał nas w przeszłości.” – Sir Alex Ferguson.

„Cieszę się z podpisania nowej umowy z United. W ciągu ostatnich kilku dni rozmawiałem z managerem i właścicielami o mojej sytuacji i oni przekonali mnie do pozostania. W środę powiedziałem, że manager to geniusz i ta jego wiara miała wielkie znaczenie w mojej decyzji. Podpisując tą umowę, mam gwarancję, że począwszy od sztabu szkoleniowego, przez zarząd, po właścicieli zrobimy wszystko, aby dumnie tworzyć historię Manchesteru United pełną sukcesów. W pierwszej kolejności kierowałem się właśnie tym, przychodząc na Old Trafford. Wiem, że kibice są zawiedzeni tym, co widzieli i czytali na przestrzeni ostatniego tygodnia. Zachowałem się tak, bo troszczyłem się o przyszłość. Fani byli wobec mnie wspaniali, odkąd przybyłem do klubu i mam nadzieję, że odzyskam ich zaufanie.” – Wayne Rooney

14 października 2010 roku to data umowna rozpoczęcia sagi Wayne’a Rooney’a. W tym o to dniu po raz pierwszy zaiskrzyło w mediach między piłkarzem a trenerem. Wiadomym jest, że rozmowy na temat nowego kontraktu dla Wazzy trwały od Mistrzostw Świata w RPA. Cieszyć może fakt, że Czerwone Diabły zatrzymały tak wartościowego zawodnika jakim na pewno jest Roo, trzeba jednak wziąć pod uwagę postawę Anglika w całej tej sytuacji, który zapewne wiele stracił w oczach kibiców z Old Trafford.

Chelsea Londyn, David Gill, FC Barcelona, Federico Macheda, John Terry, Jose Mourinho, Manchester City, Patrice Evra, Real Madryt, Roberto Mancini, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney,

Chcę się polepszać w Manchesterze. Kiedy będę bardziej dojrzały – będę w stanie podejmować decyzje. Pogłoski o zainteresowaniu Lazio pochlebiają mi, ale nie sądzę, że gdziekolwiek przejdę.
Federico Macheda

Cholernie cieszą mnie te słowa. Macheda ma olbrzymi potencjał i jestem zadowolony z faktu, że nie zamierza uciekać z Anglii np. do krajów basenu Morza Śródziemnego, jak Pique czy Rossi.

Następnie Macheda powiedział coś więcej na temat swojego klubowego kolegi, Wayne’a Rooneya,

Wayne to naprawdę świetna osoba – zawsze mi służy pomocą. Ale jest dość wulgarny i przypomina kogoś z klasy robotniczej.
Federico Macheda

W oryginale, Kiko użył włoskiego słowa „coatto”. Internetowy słownik wyjaśnia nam, co to oznacza.

Coatto (wł.) – młody, wulgarny człowiek; przedstawiciel klasy robotniczej; osoba zachowująca się gwałtownie, niebezpiecznie.

W języku włoskim „coatto” jest rozumiane tak jak „chav” w angielskim.

Chav (ang.) – określenie używane w odniesieniu do części młodych ludzi zamieszkujących Wielką Brytanię. Stereotypowy chav, w północno-wschodniej Anglii [...] to agresywny nastolatek, zazwyczaj bezrobotny lub wywodzący się z klasy robotniczej, charakteryzujący się licznymi, antyspołecznymi zachowaniami, m. in. publicznym piciem alkoholu, zażywaniem narkotyków i zakłócaniem porządku publicznego.

Ale czy to kogoś zdziwiło? Każdy przecież pamięta boiskowe wybryki Rooneya, a ostatnio w jego życiu osobistym doszło do wielu zawirowań. Wystarczy popatrzeć na tego zawodnika na boisku i wiadomo, że jest przesadnie szczery podczas dyskusji z rywalami/sędziami. Rooney jest z tego znany, a jego postać jest uosobieniem boiskowej agresji i walki o każde źdźbło trawy, do ostatnich sekund meczu. Na myśl nasuwa mi się jednak pytanie – ilu piłkarzy nie przeklina? Nie od dziś wiadomo, że większość piłkarzy (podkreślam – większość!) nie grzeszy ani kulturą osobistą, ani dużym intelektem.

Macheda stwierdził, że zachowanie Anglika jest czasami poniżej pewnych standardów, ale Ameryki tym nie odkrył :-)

Najważniejszą kwestią jest jednak fakt, że takie rzeczy wyciekają do mediów – nie ma znaczenia, czy to prawda, czy nie. Takie wypowiedzi nie mogą być upubliczniane i są niepożądane w mediach – wiemy doskonale jak Fergie dba, by takie elementy pozostawały w klubie.

Bądź co bądź – Kiko jest strasznie szczery w swoich wywiadach i w tym wypadku dodał do pieca. Gdy wróci do klubu z reprezentacji dostanie mu się od Fergusona.

Mimo wszystko przecież również za to kochamy naszego Wayne’a :-) Miejmy nadzieję, że cała nagonka mediów (i ostatnie odsunięcie od składu) tylko zmobilizuje Rooneya, a ten zacznie grać na miarę swojego talentu i pokładanych w nim nadziei.

Federico Macheda, Wayne Rooney,

Ryan Shawcross

Wielce utalentowany walijski obrońca. Swoje początki w profesjonalnej karierze rozpoczynał na Old Trafford. Z powodzeniem grał w drużynach U-17, potem U-18 i w końcu w drużynach rezerw, gdzie miał niemały wkład w potrójną koronę, wywalczoną przez drugi skład. Następnie został wypożyczony do belgijskiego Anwerp, gdzie pomógł im zająć miejsce premiowane barażami o 1 ligę. Kolejnym wypożyczeniem, na jakie udał się Ryan, było Stoke City w lecie 2007 roku. Walijczyk tak się spodobał włodarzom angielskiego klubu, że w 2008 roku zdecydowali się na transfer definitywny i do dziś w tym klubie występuje. Obecnie grywa tam dalej i stanowi o sile Stoke, zaliczając bardzo dobre występy. Dobrą grą przykuł sobie uwagę, chociażby Liverpoolu. Gdyby został w rodzimym klubie, to nie mielibyśmy takich problemów w defensywie, jak w okresie grudzień-styczeń…

Danny Simpson

Kolejny zawodnik z formacji defensywnej. Angli wielokrotnie był typowany na zastępcę Gary’ego Nevilla. Tak się jednak nie stało, bo jak ostatnio się dowiedzieliśmy, Newcastle zakontraktowało 23-letniego zawodnika i wydaje się, że więcej nie ujrzymy Danny’ego w koszulce z diabłem na piersi. Jak przebiegła jego kariera? Najpierw zaliczał występy w rezerwach, lecz potem tułał się na wypożyczeniach w innych klubach kolejno: Anwerp, Sunderland, Ipswich, Blackburn i ostatecznie Newcastle United. Sądzę, że w przyszłości będziemy żałowali straty Simpsona, jednak nie ma się co dziwić młodemu piłkarzowi, bo przy takich zawodnikach jak Gary Neville, Brown, O’Shea czy Rafael da Silva, miał marne szanse na regularne występy.

Fraizer Campbell

Z olbrzymim potencjałem angielski napastnik także nie przebił się do podstawowej jedenastki. Jak poprzednicy, na początku swojej przygody z United został wypożyczony do Anwerp , gdzie zaliczył udany okres. Potem powędrował do Hull City, a tam pokazał pełnię swoich umiejętności. W
34 występach zaliczył 15 bramek i miał wielki wkład w awans swojego zespołu do Premier League. Następnie przyszedł czas na nieudany pobyt w Tottenhamie, w którym nie przekonał do siebie trenera, stąd mała ilość rozegranych meczów w ekipie „Kogutów”. Po powrocie do Manchesteru nie zagrzał tam długo miejsca i przeniósł się do Sunderlandu, tym razem na zasadzie transferu definitywnego. Na tą chwilę 23-letni Anglik dość średnio radzi sobie w ekipie „Czarnych Kotów”. Moim zdaniem lepszym wyborem przenosin byliby „Tygrysy”, którzy za wszelką cenę widzieliby Campbell’a w swoich szeregach lub pozostanie pod wodzą Sir Alexa Fergusona i czekać na swoją szansę.

Gerard Pique i Giuseppe Rossi

Tym razem piłkarze z innej beczki, bo początek futbolu zaczynali w innych klubach, ale do teamu „Czerwonych Diabłów” trafili w bardzo młodym wieku. Pierwszy z nich – Pique – wychował się w szkółce FC Barcelony, ale działacze „Barcy” nie przekonali się do jego umiejętności i sprzedali hiszpańskiego obrońcę do Manchesteru United. Tam jednak także nie miał łatwego życia i został wypożyczony do Realu Saragossy. W tym właśnie klubie czarował kibiców solidną grą, jednak potem zgodnie z umową powrócił do prawowitego klubu. Ostatecznie 23-latek nie znalazł uznania w oczach Fergusona i został sprzedany do swojego rodzimego zespołu – FC Barcelony. Tu w pełni rozwinął swój talent i po wspaniałym sezonie jest obecnie jednym z najlepszych stoperów na świecie. Chyba przez długi czas będzie nas dręczyć pytanie „Czy wystarczyło dać więcej okazji do wykazania się i cierpliwości, czy po prostu Gerard nie poradziłby sobie w lidze angielskiej?”

Drugi z nich – Rossi także ma niemały talent. Gracz urodzony w USA swoją przygodę z piłką nożną zaczynał w Parmie. W 2004 przeszedł do ówczesnego mistrza Anglii, a tam średnio wspomina swój pobyt młody Włoch. W 2006 został wypożyczony do Newcastle, jednak w ekipie „Srok” niczego wielkiego nie pokazał. Następnie wrócił do Parmy, gdzie spisywał się znakomicie: w 19 spotkaniach strzelił 9 bramek. Po powrocie na Old Trafford jego hierarchia w klubie się nie zmieniła, z czego Giuseppe nie był zadowolony. W 2007 roku po Rossiego zgłosił się Villareal i kupił reprezentanta Włoch. Szkocki manager był bezsilny, nie mógł nie zgodzić się na transfer, bo gracz potrzebował regularnej gry, czego nie gwarantował mu ówczesny team. W „Żółtej Łodzi Podwodnej” 23-letni napastnik występuje do dnia dzisiejszego, a gra tam wyśmienicie i chyba możemy żałować jego sprzedaży.

Takich piłkarzy, którzy nie zaimponowali działaczom „Reds Devils”, jest dużo więcej. Przykładami są: Lee Martin, Kieran Richardson, Chris Eagles czy Sean Evans. Wydaje mi się, że kolejnym będzie Tom Cleverley, któremu spodobało się w angielskim Watford, a także Darron Gibson, bo poza dobrym uderzeniem z dystansu niczego więcej pożytecznego Irlandczyk nie robi. Dlaczego zawodnicy nie przebijają się do pierwszego składu?

Brak cierpliwości, chęć częstej gry, klątwa wypożyczeń.

W większości przypadkach zbyt długi okres pobytu na ławce, bądź występowanie w rezerwach nie wystarcza do spełnienia żądzy i pragnienia gry „młodym wilkom”. Ci zawodnicy najczęściej są notorycznie wypożyczani, a tam czują się potrzebni, ważni, zaczynają wierzyć w swoje możliwości i bardzo często decydują się na pełny transfer – takich przypadków jest wiele. Wiadome, iż potrzebują ogrania, doświadczenia, ale jak mogliśmy przez parę lat ostatnich widzieć, jeżeli dany młodzik od początku udaje się na kilka wypożyczeń, to „traciliśmy” go. Moim zdaniem, naszym wychowankom trzeba dawać więcej szans na pokazanie się, aby potem nie opłakiwać straty uzdolnionych graczy.

Rodzynki

Są także tacy zawodnicy, którym ta sztuka się udała. Jednym z nich jest Darren Fletcher, od dłuższego czasu grywający z powodzeniem w pierwszej drużynie, a także Johnny Evans – jeszcze nie podstawowa „opoka” defensywy, ale powoli zbliżający się do tego celu i zaliczając coraz więcej meczy. Z niego w niedalekiej przyszłości będziemy mieli dużo korzyści, ale czy takiego zespołu, jakim jest Manchester United, nie stać na więcej wychowanków?

Nowy, lepszy(?) nabór

W obecnej chwili w akademii znajduje się wiele, obiecujących talentów. Takimi są, np. Joshua King, Magnus Eikrem, Corry Evans, Ritchie De Leat, a także tacy, którzy już na stałe próbują gościć w kręgi starszych kolegów: Bracia da Silva, Frederico Macheda czy Danny Welbeck. Mam wielką nadzieję, że niedługo coraz większej ilości „swoich” będziemy mogli oglądać w szeregach „Czerwonych Diabłów” zamiast wydawać miliony na piłkarzy z innych drużyn.

Autor: Paweł Sędłak (Pawlo)

Akademia, Danny Simpson, Danny Welbeck, Darren Fletcher, Federico Macheda, Fraizer Campbell, Gerard Pique, Giuseppe Rossi, Jonny Evans, Ryan Shawcross,

»Podyskutuj na forum: Manchester United – kadra

Wayne Rooney – w moim odczuciu był to pierwszy sezon, w którym przez całe rozgrywki Anglik był w dobrej, równej formie. To już nie był Wazza, który miesiące, w których był bezlitosny dla rywali przeplatał takimi, w których nie można było go poznać. W dodatku w drugiej części sezonu częściej ustawiany był jako lewy pomocnik. Było to głównie spowodowane faktem, że Nani był bez formy, warto jednak dodać, że również na tej pozycji Anglik nie zawodził. Ocena: 8,5/10

Dimitar Berbatow – chyba najtrudniejszy piłkarz do oceny. Z jednej strony zdarza mu się „przejść” koło meczu i wówczas odzywają się krytycy, który zarzucają mu boiskowe lenistwo, jednak z drugiej strony potrafi rozegrać spotkanie, po którym krytycy giną, a fani zachwycają się jego niesamowitym przeglądem pola oraz bajeczną techniką. Właśnie taki był pierwszy sezon Bułgara na Old Trafford, który był niczym sinusoida, potrafił zachwycać, a jednocześnie załamywać. Ocena: 8/10

Carlos Tevez – gdyby oceniać miał sam zainteresowany, to zapewne przeczytalibyśmy, że grał zbyt mało, że swoją grą zasłużył na więcej minut na boisku. Jednak prawda jest okrutna, Argentyńczyk nie zachwycał, nie potrafił dostosować się do systemu rotacyjnego. Podejrzewam, że to właśnie presja, którą swoim transferem wytworzył Berbatow nie pozwalała Tevezowi na lepszą grę. Jednak to go nie usprawiedliwia, tak to wygląda w najlepszych klubach Europy. Ocena: 7,5/10

Federico Macheda – może i nie zagrał zbyt wielu meczów, lecz nie sposób o nim nie wspomnieć, bądź co bądź zapewnił nam 6 jakże cennych punktów. W meczu z Aston Villą zachowanie Włocha, to był majstersztyk, zaś bramka z Sunderlandem, hmmm… nazwijmy to snajperskim instynktem. Ocena zapewne będzie nieco zawyżona, lecz talentu Machedzie odmówić nie można. Ocena: 7/10

Danny Welbeck – podobnie jak Macheda nie rozegrał zbyt wielu spotkań, jednak również tak samo jak Włoch jest naszym jednym z najzdolniejszych zawodników młodego pokolenia. Przekonywał nas o tym, już niejednokrotnie. Mi osobiście jego gra niezwykle przypomina postawę Thierry’ego Henry, są podobnej postury oraz podobnie poruszaj się po boisku. W nadchodzącym sezonie Anglik pewnie dostanie trochę więcej szans. Ocena: 7/10

Tak już w kilku zdaniach podsumowując miniony sezon, to na pewno my, kibice United możemy być zadowoleni. Owszem, United nie przeszło do historii, jako jedyny zespół, który dwa razy z rzędu wygrał Champions League, lecz zdaniem wielu ekipa Fergusona dokonała czegoś ważniejszego, po raz osiemnasty zdobyła tytuł mistrza Anglii.

Tak jak każdy poprzedni sezon, także i ten dostarczył nam wiele radości oraz smutków. Na pewno jeszcze długo nie będziemy mogli wymazać z pamięci porażki z Liverpoolem na Old Trafford czy też przegranego finału Champions League, z Barceloną. Jednak z drugiej strony jeszcze przez wiele lat będziemy pamiętać niesamowity comeback z Tottenhamem, czy też pokazową partię Diabłów na Emirates Stadium, przeciwko Arsenalowi.

Warto również wspomnieć, że ekipie Fergusona udało się wygrać Carling Cup oraz być o krok od finału Pucharu Anglii. Moim skromnym zdaniem najsilniejszym naszym ogniwem ponownie był Cristiano Ronaldo, najbardziej rozczarował Nani, a niezwykle pozytywnie zaskoczył Jonny Evans.

Carlos Tevez, Danny Welbeck, Federico Macheda, Wayne Rooney,

»Podyskutuj na forum: Manchester United – okres przygotowawczy do sezonu 2009/2010

Zgodnie z przewidywaniami sir Alex dał szansę gry tym, którzy w sobotę nie mieli okazji zagrać od pierwszych minut. Zawodnicy, którzy w trakcie sezonu najprawdopodobniej będą zaczynać mecze z ławki rezerwowych dzisiaj zagrali bardzo przyzwoicie pokazując, że walka o miejsce w pierwszym składzie na nadchodzący sezon będzie bardzo ciekawa.

„Czerwone Diabły” od początku zdominowały wydarzenia na boisku, co już w 11 minucie udokumentował bramką Kiko Macheda. Włoch wpakował piłkę do siatki z pięciu metrów po dobrym dograniu z prawej strony Darrena Fletchera. Na kolejną bramkę nie musieliśmy długo czekać, już dwie minuty później niezgrabne przyjęcie piłki w polu karnym Machedy spowodowało małe zamieszanie, do piłki doskoczył Owen i z pełnym spokojem podwyższył prowadzenie. Kolejne minuty upływały pod znakiem dobrej gry  podopiecznych sir Alexa Fergusona. Gwiazdy ligi malezyjskiej także nie próżnowały, do wyróżniających się postaci należał Yayah, strzelec dwóch bramek w pierwszym meczu, jednak bez zastrzeżeń spisywał się Ben Foster. W 32 minucie doskonale dośrodkowywał Tosic, jednak uderzenie Owena odbiło się od słupka. Do końca pierwszej części gry nic już ciekawego się nie wydarzyło.

Wśród „Red Devils” bardzo dobre spotkanie rozgrywał Ryan Giggs, który momentami przypominał Walijczyka z ubiegłego sezonu. Na pochwałę zasługują także Michael Owen, Frederico Macheda, Zoran Tosic, a także Darren Fletcher który przyzwoicie spisywał się na prawej flance. Długa nieobecność na boisku nie wpłynęła też najgorzej na naszego kapitana, Gary’ego Neville’a. Anglik był pewnym punktem zespołu, który jak zwykle nie bał się ofensywnych wejść.

Od początku drugiej połowy na placu gry zobaczyliśmy Tomka Kuszczaka, oprócz tego nie było żadnych zmian. W trakcie drugiej połowy sir Alex wymienił niemal całą jedenastkę. Na boisko wchodzili kolejno Evra, O’Shea, Berbatov, Ferdinand, Nani, Anderson, Scholes, Rooney oraz Gibson. W czasie drugich 45 minut gra zdecydowanie się uspokoiła, najbliżej strzelenia bramki był Rooney oraz… Anderson. Tomasz Kuszczak nie miał zbyt wielu okazji do wykazania się, jednak w końcówce spotkania dwukrotnie popisał się przyzwoitymi interwencjami. Wynik nie zmienił się już do końca spotkania.

Zmiennicy spisali się nad wyraz dobrze, można nawet powiedzieć, że lepiej od stałych bywalców w pierwszej jedenastce. W drugiej połowie, kiedy na boisku znów pojawili się zawodnicy pierwszego planu, gra ponownie zaczęła się nieco gorzej układać. Nie powinniśmy jednak panikować, bo przecież to dopiero drugi mecz przygotowawczy (powody do paniki mają kibice Liverpoolu który najpierw zremisował 0-0 z St. Gallen, a wczoraj przegrał 1-0 z Rapidem Wiedeń. Wiem, że to mecze przedsezonowe ale przecież każdy powód jest dobry, żeby się pośmiać z chłopców do bicia z środkowo zachodniej Anglii, czyż nie? ;) )  zwłaszcza, że w dzisiejszym meczu był już wyraźny postęp. Najbardziej ciekawi mnie teraz sprawa Fletchera. Co prawda Darren od zawsze ma niezłe początki sezonu jednak po końcówce zeszłego można przypuszczać, że coraz częściej będziemy oglądać Szkota od pierwszych minut. Jakie jest wasze zdanie na ten temat? Kto wg Was dzisiejszym meczem najbardziej rzucił się w oczy sir Alexowi? Zapraszam do dyskusji.

Federico Macheda, Malaysia XI, Michael Owen,

Jonny Evans

Największą furorę w kończącym się sezonie zrobił chyba mimo wszystko Jonny Evans. Irlandczyk, który szlify w Premier League zbierał na wypożyczeniu w Sunderlandzie, grał nadspodziewanie często i w znakomitej większości meczów notował co najmniej solidne występy.  Tym samym udowodnił Sir Alexowi Fergusonowi, że ten słusznie postąpił sprzedając zeszłego lata niezbyt radzącego sobie na Wyspach Pique i robiąc miejsce właśnie dla Evansa. Postawa młodziutkiego stopera wywarła również spore wrażenie na kolegach z boiska – starszy z braci Evansów znalazł się bowiem wśród nominowanych na Młodego Piłkarza Roku w Premier League.

Statystyki: 27 meczów (24 od pierwszych minut), 0 bramek

Moja ocena: 7.5/10

Przyszły sezon: całkiem możliwe, że Jonny w przyszłym sezonie odegra jeszcze ważniejszą rolę niż we właśnie zakończonym. Problemy zdrowotne nie omijają Ferdinanda, a Vidić zdaje się ciągle nie może zapomnieć o katastrofalnym występie z Liverpoolem.

Rafael da Silva

Podobny zaszczyt, co Evansa, spotkał ledwie 18-letniego Rafaela Da Silvę. Brazylijczyk, jakby na przekór opinii jakoby był jedynie „przystawką” do swojego bardziej utalentowanego brata, przebojem wdarł się do pierwszego zespołu drużyny z Old Trafford. Fakt, że duża w tym zasługa kontuzji z jakimi zmagali się konkurenci Rafaela do gry na prawej stronie defensywy. Reprezentant młodzieżowej reprezentacji „Canarinhos” wykorzystał jednak w 100% szansę i obecnie już nikt nie wyobraża sobie, aby tego zawodnika zabrakło w przyszłym sezonie w Teatrze Marzeń. Wprawdzie dużo nauki przed nim, szczególnie jeśli chodzi o grę w destrukcji, ale wszystko wskazuje na to, że Gary Neville doczekał się godnego następcy.

Statystyki : 27  meczów (21 od pierwszych minut), 1 bramka

Moja ocena: 7/10

Przyszły sezon: jeśli do zdrowia wróci Brown, to można się spodziewać, że Brazylijczyk sezon zacznie jako co najwyżej rezerwowy prawy obrońca. Nie powinien jednak narzekać – okazji do podwyższenia swoich umiejętności na pewno będzie mieć sporo.

Darron Gibson

Trudno przypuszczać, aby następcą Paula Scholesa został Darron Gibson, ale 21-letni Irlandczyk udowodnił w tym sezonie, że w najbliższych latach manager United może mieć z niego pożytek. Po bezbarwnym okresie na wypożyczeniu w Wolverhampton Wolves, Gibson nieoczekiwanie wygrał rywalizację z Rodrigo Possebonem i dostał kilka szans w pierwszym zespole. Niejednokrotnie musiał występować na skrzydle, gdzie mimo wszystko nie radził sobie najgorzej. Pełnie swych umiejętności pokazywał jednak w sercu drugiej linii, a udany sezon zakończył piękną bramką w ostatniej kolejce Premier League z Hull City. Pomimo ostatnich doniesień wydaje się, że Gibson zostanie jeszcze przynajmniej jeden sezon na Old Trafford i powalczy o miejsce w pierwszej drużynie. Przykład Darrena Fletcher pokazał, że cierpliwość popłaca.

Statystyki : 14  meczów (9 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: Darron śmiało będzie mógł biegać w koszulce z napisem „make it or break it”. Rola Scholesa oraz Giggsa powinna być jeszcze mniejsza niż w sezonie 08/09, ale z drugiej strony do kadry winien wrócić mimo wszystko stały bywalec gabinetów lekarskich Owen Hargreaves. Gibson będzie musiał pokazać, że warto na niego stawiać, bo w kolejce na swoją szansę czeka już kilku innych.

Danny Welbeck

Wcale niewykluczone, że krótszą drogę do częstych występów w drużynie z Diabłem na piersi miał będzie niespełna 19-letni Danny Welbeck.  Sir Alex Ferguson stwierdził nawet kilka miesięcy temu, że ten młodziutki snajper rodem z Manchesteru ma niemałe szanse na wyjazd na przyszłoroczny Mundial. Słowa być może trochę na wyrost, ale każdy kto widział w tym sezonie Welbecka wie, że stać go na wiele. Danny zanotował fantastyczny debiut w Premier League strzelając cudowną bramkę przeciwko Stoke City. Talent potwierdził w spotkaniu w ramach Pucharu Anglii z Derby County, gdzie idealnym strzałem w  róg bramki pokonał bramkarza gospodarzy.

Statystyki: 13 meczów (8 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon : wiele zależeć będzie od tego, czy po ewentualnym odejściu Carlosa Teveza sternicy United zdecydują się pozyskać innego napastnika. Jeśli nie, to Welbeck z pewnością dostanie całkiem sporo okazji do pokazania się Fabio Capello.  Nie można również zapominać, że 18-letni Anglik co najmniej przyzwoicie radzi sobie na skrzydle i niewykluczone, że to właśnie na tej pozycji w przyszłym sezonie będzie grał częściej. Szczególnie jeśli nadal w katastrofalnej dyspozycji będzie Nani.

Federico Macheda

Fenomenalne i niezwykle ważne trafienie w tym sezonie było za to dziełem Federico Machedy. Popularny „Kiko” zaliczył świetny debiut dając United 3 punkty w spotkaniu z Aston Villą. Był również autorem decydującego trafienia w spotkaniu z Sunderlandem. I pomyśleć, że ten sezon zaczynał jeszcze w drużynie U-18.

Statystyki:  5  meczów (2 od pierwszych minut), 2 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: sytuacja niemal analogiczna jak w przypadku Danny’ego Welbecka. Rożnica polega jednak na tym, że Włoch występować może tylko na środku ataku.

Rodrigo Possebon

Tak udanego sezonu jak poprzednicy nie miał za to Rodrigo Possebon. Początek nie zwiastował niczego złego, bo naturalizowany Włoch dostał szansę już w pierwszym ligowym meczu z Newcastle United. Wszystko szło zgodnie z planem aż do spotkania w ramach Carling Cup z Middlesbrough. Wtedy to Rodrigo został ofiarą słynącego z bezkompromisowej gry stopera Boro – Pogatetza. Faul wyglądał paskudnie i aż dziw bierze, że kości młodzieżowego reprezentanta Azzurich ostały się całe. Rodrigo na boisko wrócił kilka tygodni później i…nie mógł się odnaleźć. Słabo radził sobie również w rezerwach i tego sezonu w żaden sposób nie może zaliczyć do udanych.

Statystyki:  8 meczów (3 od pierwszych minut), 0 bramek
Moja ocena: 5.5/10

Przyszły sezon: jeśli Rodrigo szybko się nie otrząśnie, to równie prędko jak stracił swoje miejsce w drużynie na rzecz Gibsona, może zostać prześcignięty w klubowej hierarchii przez Jamesa. Szczerze powiedziawszy ten scenariusz wydaje się póki co najbardziej prawdopodobny.

Norweg przez cały sezon mógł za to liczyć na młodszego z braci Evans – Corry’ego. Kapitan zespołu rezerw (pod nieobecność Chestera) poczynił na tyle duże postępy w ostatnich dwunastu miesiącach, że wyspiarskie media zaczęły nawet spekulować, że niebawem 18-letni zawodnik może dostać powołanie do seniorskiej kadry Irlandii Północnej. Co ciekawe, Corry przez większość sezonu grywał na środku defensywy, a we wcześniejszych sezonach zdecydowanie częściej widywaliśmy go w centrum drugiej linii.

W drugiej linii jak ryba w wodzie czuje się za to Tom Cleverley. Anglik po dobrym początku w rezerwach został wypożyczony do Leicester City, gdzie spisywał się na tyle dobrze, że po kilkunastu meczach dostał swoje pierwsze powołanie do kadry U-20. Niestety, ale ostatecznie w niej nie zadebiutował z powodu kontuzji ramienia, która wykluczyła 19-sto latka z gry do końca sezonu.

Kontuzje nie opuszczały również Jamesa Chestera. Anglik zdążył jednak zadebiutować w pierwszej drużynie United, a jego postawa w rezerwach w pierwszej części sezonu została doceniona na tyle, że Chester został wybrany Piłkarzem Roku Rezerw. Bardzo możliwe, że angielski stoper nie zagrzeje jednak miejsca w Teatrze Marzeń. Doskonale wiemy, jaka konkurencja jest na środku obrony, a na domiar złego dla Chestera, z wypożyczenia wraca zbierający świetne recenzje za grę w Plymouth Craig Cathcart.

Jeśli jesteśmy przy formacji defensywnej to warto wspomnieć o Richardzie Eckersley’u, który zaliczył kolejny solidny sezon. Trudno jednak przewidywać jak potoczy się przyszłość tego niezwykle ambitnego zawodnika, gdyż Ferguson na brak opcji na boku obrony narzekać nie może. Ot chociażby do dyspozycji Szkota będzie Fabio da Silva. Brazylijczyk pierwszy sezon w Anglii miał pechowy, raz po raz dawały znać o sobie kontuzje, ale kiedy był zdrowy radził sobie co najmniej dobrze.

Tylko niewiele lepiej swój pierwszy sezon na Wyspach wspominać będzie Davide Petrucci. Młodziutki Włoch pokazał w kilkunastu meczach akademii nieprzeciętny talent i podobnie jak James, został na stałe włączony do drużyny rezerw. Tam jednak wiele nie pograł, gdyż na kilka miesięcy wyeliminowała go kontuzja.

Jak widać talentów w Teatrze Marzeń nie brakuje. Kwestia tylko tego, czy manager w ogóle zechce dać im szanse i czy sami zawodnicy wykażą się wystarczającą cierpliwością.

Corry Evans, Craig Cathcart, Danny Welbeck, Darron Gibson, Davide Petrucci, Fabio da Silva, Federico Macheda, James Chester, Jonny Evans, Matty James, Ole Gunnar Solskjaer, Rafel da Silva, rezerwy, Richard Eckersley, Rodrigo Possebon, Tom Cleverley,

Trzy mecze, których najbardziej żałuję

(Kolejność chronologiczna)

Manchester United 1:4 Liverpool, 14.03.2009r.

Tego chyba nikomu nie muszę tłumaczyć. To przez to spotkanie po dziś dzień Benitez i wielu fanów Liverpoolu uważa, że Manchester United wcale nie był najlepszą drużyną w Anglii w sezonie 2008/2009, a po prostu zebrał najwięcej punktów (cholera, jak bardzo bym się nie starał, nie jestem w stanie zrozumieć tej logiki; a nawet jeśli już myślę, że jestem, to dalej mi wychodzi, że jednak United byli najlepsi w tym sezonie, a chyba nie o taki wynik przemyśleń chodziło wyżej wspomnianym).

Spotkanie, na które wszyscy nastrajali się bardzo bojowo. Spotkanie, od którego zależało wszystko – wygrana United praktycznie przesądziła by o tym, do kogo trafi mistrzowski tytuł. Zwycięstwo Liverpoolu dawało nadzieję zawodnikom Beniteza na ponowne nawiązanie równorzędnej walki. Kibice United organizowali się w duże grupy, w Warszawie miał miejsce zlot członków MUSC z całej Polski, połączony ze spotkaniem grupy Bishop Blaize Warsaw. Atmosfera była bardzo gorąca, nadzieje wielkie.

Zaczęło się wyśmienicie, w 22 minucie sędzia podyktował rzut karny dla Manchesteru. Na stadionie i w pubie euforia, kiedy Cristiano Ronaldo bez problemu pokonał Pepe Reinę. Jak było dalej, wiemy wszyscy. Jeszcze do przerwy było 2:1 dla Liverpoolu, w drugiej części gry strzelali tylko Scousersi. To było jedno z najbardziej rozczarowujących spotkań w wykonaniu Czerwonych Diabłów, jakie pamiętam. Tak wysoko United nie przegrali z Liverpoolem od 1936r. (3 lata przed wojną ).

Szkoda takiego spotkania, bo mogło ono zdecydowanie ułatwić United dalszą walkę o wszystkie trofea. Można by sobie nieco pofolgować w kolejnych spotkaniach, wystawiać relatywnie słabszych, ale też bardziej wypoczętych zawodników. Nie twierdzę, że rozwiązało by to wszystkie problemy, które pojawiły się na drodze zawodników sir Alexa Fergusona, ale upatruję w tej niezwykle przykrej klęsce jednego z głównych powodów tego, że ten sezon był tak trudny i wyczerpujący.

Everton Liverpool (4) 0:0 (2) Manchester United, 19.04.2009r.

Puchar Anglii to jednak nie Puchar Polski, to trofeum naprawdę ma znaczenie. Najstarsze rozgrywki klubowe na świecie, pełne tradycji i uwielbiane przez kibiców. United jednak nie mają szczęścia do tego trofeum, Ferguson zdobył je zaledwie 5 razy w ciągu 23 lat swojej kariery na Old Trafford. Tym razem puchar był na wyciągnięcie ręki, pozostało tylko wygrać dwa spotkania – z Evertonem i, jak większość słusznie przypuszczała, Chelsea. Z oboma zespołami United mieli w lidze dobre statystyki – zdobyli po cztery punkty, remisując na wyjazdach i wygrywając u siebie.

Pewne zaskoczenie wywołał mocno eksperymentalny skład, złożony praktycznie z samych młodzików. To był pierwszy tak wielki sprawdzian dla Machedy czy Welbecka. Mecz nie wyglądał źle. Mógł pójść w obie strony, młodzież United prowadziła wyrównany bój. Miałem wielką nadzieję, że zastępująca zmęczonych kolegów młodzież poradzi sobie także tym razem, zapewniając United możliwość rozegrania finałowego spotkania.

Jednak zawiedli najlepsi – Rio Ferdinand i Dymitar Berbatow, myląc się w serii rzutów karnych. Błąd tego drugiego stał się potężną bronią w arsenale argumentów przeciwników Bułgara. Mecz finałowy był na wyciągnięcie ręki, a jednak proste błędy zadecydowały o tym, że klasyczna potrójna korona przestała istnieć jako marzenie, a pojawiła się jako zmarnowana szansa. Przez długi czas siedziało to jak cierń w mojej świadomości. Aż do innego pamiętnego meczu…

Barcelona 2:0 Manchester United, 27.05.2009r.

» Obronimy! I tylko Chelsea, tylko Chelsea żal!
» Schizofrenia kibica: będąc sympatykiem United i Barcy jednocześnie
» Barcelona – Manchester United: historyczne pojedynki
» Sposób na FC Barcelonę, czyli jak zwyciężyć niezwyciężonego
» Manchester United vs FC Barcelona, czyli wymarzony (?) finał Ligi Mistrzów
» FC Barcelona vs Manchester United: rozliczenie z finałów
» Najważniejsze z najważniejszych! – wideo z finału Champions League Manchester United – FC Barcelona
» Barcelona podbiła Europę

Niezrozumiały i bolesny. Te dwa słowa są dla mnie najlepszymi określeniami meczu, który oglądał chyba każdy z nas. To był pojedynek na szczycie, pojedynek o wszystko – zwycięzcy odchodzili w glorii zdobywców potrójnej korony (klasycznej w przypadku Hiszpanów, nieco ułomnej, bo bez FA Cup, w przypadku MU), przegranym pozostawała świadomość rozegrania świetnego sezonu, ale też zmarnowanej olbrzymiej szansy.

Mecz był szeroko przez nas omawiany i analizowany, od ogółu do szczegółu. Było to spotkanie wyjątkowe pod wieloma względami, niepowtarzalne w skali ostatniej dekady, żeby nie sięgać pamięcią do czasów, których z racji wieku nie pamiętam.

Ten mecz wygrał Samuel Eto’o. Strzelił bramkę co nieco szczęśliwą, po nieoczekiwanym błędzie bloku defensywnego, który przecież kilka miesięcy temu bił rekordy wszechczasów. Ten zaskakujący gol wprawił w osłupienie kibiców, ale przede wszystkim piłkarzy. Zostali oni pochłonięci przez ten dziwny trans i tylko czasami któryś z zawodników próbował się wyrwać z tej czarnej dziury, niestety bezskutecznie. Po 10 minucie zawodziło wszystko. United stracili swoje kluczowe atuty, które doprowadziły ich aż do tego miejsca – niesamowitą wolę zwycięstwa, żelazną defensywę oraz szybkość ataków. Ten mecz to największa porażka Diabłów w tym sezonie, bolesna nawet bardziej niż wspomniane wyżej spotkanie z Liverpoolem. Jednak czekamy na przyszły rok, aby po raz trzeci z rzędu dotrzeć do finału i po raz drugi go wygrać.

» Barcelona 2:1 Manchester United
» Piłka nożna. Jasna cholera!
» Finał Ligi Mistrzów: FC Barcelona vs. Manchester United – multimedia
» Okiem kibica Barcy…
» Barcelona drużyną dekady? Bez przesady!

Trzy mecze, które wspominam najlepiej

(Kolejność chronologiczna)

Manchester United 3:0 Chelsea FC, 11.01.2009r.

» Najważniejszy mecz roku?

Dzień przed tym meczem nazwałem go najważniejszym w sezonie. Zdanie to podtrzymuję, ale jego konsekwencje były inne, niż przewidywałem. Przed spotkaniem myślałem, że będzie ono przedwcześnie decydowało o mistrzostwie, potem jednak okazało się, że zdecydowało ono o zwolnieniu Scolariego z funkcji trenera Chelsea i osadzenia na jego miejscu chyba jednego z najlepszych trenerów, jakiego widziało Stamford Bridge – Guusa Hiddinka.

United zaprezentowało w tym meczu wszystko, absolutnie wszystko, czego kibice mogli oczekiwać – szybkość, skuteczność, waleczność, kreatywność, wymienność pozycji i wiele, wiele innych cech stanowiących o kunszcie poszczególnych graczy i całego zespołu. Było to jedno ze spotkań idealnych, podczas którego zawodnicy nie popełniali błędów i bezlitośnie wykorzystywali swoje okazje.

Był to również mecz, podczas którego padła najbardziej kontrowersyjna bramka sezonu, ostatecznie nie przyznana. Mowa oczywiście o golu Cristiano Ronaldo z rzutu rożnego, wykonanego w bardzo oryginalny sposób przez Wayne’a Rooneya i Ryana Giggsa. Sędziom jednak nie spodobała się pomysłowość dwóch Brytyjczyków i kazali cofnąć piłkę do narożnika. Jednak co się odwlecze, to nie uciecze – i z tej akcji padła bramka, tym razem uznana.

Koncert, po prostu koncert United. Symfonia umiejętności, pełna wybitnych solówek i świetnych partii zbiorczych. Takie mecze można oglądać w nieskończoność, zwłaszcza jeśli przeciwnikiem jest trzecia drużyna w Anglii (a patrząc na sukcesy w tym sezonie, to nawet druga). Żyć nie umierać.

United pogrążyło Chelsea, aplikując im trzy bramki i nie tracąc żadnej.

Manchester United 3:2 Aston Villa, 05.04.2009r.

Mecz, który podtrzymał jedną legendę i wykreował drugą. Spotkanie to po raz kolejny udowodniło, jak bardzo Mancheter United lubuje się w dramatycznych końcówkach. Spotkanie, w którym wynik zmieniał się jak w kalejdoskopie, dwukrotnie zespoły odrabiały straty. 1:0, 1:1, 1:2, 2:2, 3:2. Wspaniałe spotkanie, pełne niezwykłego dramatyzmu.

No i ta bramka Kiko Machedy! Co ten chłopak zrobił! Była to bramka niekonwencjonalna i nieprzeciętnej urody. Coś fantastycznego. Tym samym 17-letni debiutant na stałe wpisał się do historii United, zapisując swoje nazwisko złotymi głoskami. Jego gol przerwał passę bardzo złej gry i jeszcze gorszych wyników United (rozpoczętej opisanym wyżej meczem z Liverpoolem). Był to przełomowy moment sezonu, po którym United rozpoczęli swój triumfalny marsz.

A Kiko namieszał. Dał do zrozumienia wszystkim, że na horyzoncie już majaczy nowa, wielka siła, z którą trzeba będzie się liczyć. Choć zdobył zaledwie dwie bramki, to obie jako rezerwowy, w bardzo dramatycznych okolicznościach. Oba gole okazały się zwycięskimi i przez to młody Włoch nie mógł uniknąć porównań do Ole Solskjaera, ulubieńca fanów z Old Trafford. Czy dorówna wybitnemu Norwegowi? Wierzę, że tak. I ze względu na dobro drużyny mam nadzieję, że przerośnie legendę człowieka, który przez prawie cały sezon był jego mentorem w drużynie rezerw.

» Federico Macheda, jasna cholera!
» Kiko namieszał, czyli o napastnikach w United

Porto FC 0:1 Manchester United, 15.04.2009r.

Mecz nudny i nijaki. Tak określali go ludzie, którzy z United mieli wspólnego niewiele. A jednak dla mnie było to najbardziej nerwowe półtorej godziny w sezonie. Siedziałem jak na szpilkach, przez prawie całe spotkanie wyczekując albo końcowego gwizdka, albo drugiej bramki United, gwoździa do portugalskiej trumny.

Ogromna symbolika spotkania – rewanż za dwumecz w Lidze Mistrzów w roku 2004, kiedy to Porto pokonało United, by ostatecznie triumfować w całych rozgrywkach. Był to też początek legendy Jose Mourinho, obecnie jednego z najciekawszych szkoleniowców na świecie. Poza tym, żaden angielski zespół nie wygrał wcześniej na Estadio Dragao. A zwycięstwo było konieczne, by United awansowali. Bo remis 3:3 lub wyższy na tym etapie rozgrywek był wynikiem wręcz abstrakcyjnym.

Piękny gol Ronaldo na samym początku spotkania zaszokował wszystkich. Podczas tego meczu dwa razy powiedziałem w myślach „kurwa”. Za pierwszym razem brzmiało to mniej więcej tak – „Co on kurwa robi?”. Za drugim – „O kurwa, jaka brama!”. Pamiętam też, że mój ojciec dostał ode mnie niezłego kuksańca po tym golu.

Bardzo się stresowałem. Każde dotknięcie piłki przez zawodników Porto przyprawiało mnie o palpitacje serca, zwłaszcza, gdy miało to miejsce w tercji Diabłów. Każda akcja United z kolei powodowała, że skakałem, wymachiwałem rękami i wzdychałem, gdy nic z niej nie wychodziło. Ani razu wcześniej czy później nie denerwowałem się tak bardzo, choć mecze z Interem były pod tym względem porównywalne. I ze względu na ten stres zapamiętam to spotkanie na bardzo długo.

Które spotkania Wy zapamiętaliście najlepiej? Spektakularne zwycięstwa, wymęczone w bólach wygrane, czy sromotne klęski? Jesteśmy w miarę zgodni, czy jednak okażę się pseudo-romantycznym indywidualistą?

Aston Villa, Chelsea Londyn, Dimitar Berbatov, Everton, FC Barcelona, FC Porto, Federico Macheda, Liga Mistrzów, Liverpool, Manchester United, Old Trafford, Premier League, Rio Ferdinand,

Ten sezon był pełen zwrotów akcji, zaskakujących zakończeń i niezłej dawki emocji. Niczym niezły film sensacyjny, a gol Machedy był jednym z lepszym momentów w tej produkcji. Pomimo smutnego zakończenia, uważam, że film ten był sukcesem. Aktorzy, ci pierwszo-, jak i drugoplanowi, statyści i cała reszta uda się na zasłużony odpoczynek. Zaraz po meczach reprezentacyjnych, pojadą na wakacje, aby nabrać sił przed kolejną super-produkcją. Nas, widzów, czeka blisko 2 miesiące oczekiwania na mecze Czerwonych Diabłów.

Pozostało 47 dni do najbliższego meczu United.

W tym czasie codziennie z zapartym tchem będziemy śledzili rynek transferowy oraz wzmocnienia nasze i naszych rywali. W między czasie poznamy nowego sponsora i wygląd nowych koszulek. Czy jednak wszystko to przyćmi kolejna saga transferowa z Ronaldo w roli głównej?

Przyjrzyjmy się więc sytuacji kadrowej Manchesteru i spekulacjom transferowym.

Bramkarze

Murowanym numerem 1. na przyszły sezon jest bez wątpienia Edwin Van der Sar. Świetny refleks i siła doświadczenia sprawiają, że nikt nie jest chyba w stanie pokonać świetnie broniącego Holendra w wyścigu o miejsce w pierwszej jedenastce. 14 kolejnych meczów bez puszczonej bramki w lidze dowodzą, że Van der Sar był jednym z najważniejszych elementów drużyny, która zdobyła trzecie mistrzostwo z rzędu. Trzeba przyznać, że holenderski golkiper od przyjścia na Old Trafford w 2005 roku był w świetnej formie, a ostatni sezon tylko potwierdza, że 38-letni bramkarz jest jak wino – czym starszy, tym lepszy. Mimo wszystko nadchodzący sezon będzie chyba jego ostatnim w United. Jego kontrakt kończy się latem 2010 roku i nic nie wskazuje na to, że Van der Sar przedłuży umowę. Ferguson będzie dawał szansę innym bramkarzom w tym sezonie, tak jak robił to w poprzednim. Ostatnio angielskie gazety donosiły jednak, że z Old Trafford może się pożegnać nasz rodak, Tomasz Kuszczak. Ferguson podobno chce wypożyczyć Polaka na rok, aby w innym zespole, regularnie grając, pokazał na co go stać. Jednak patrząc na kontuzjogenność Bena Fostera, wątpię w to, że Ferguson zaryzykuje. Ostatnio Anglik został numerem dwa w bramce United i to głównie dzięki niemu Manchester wygrał w tym sezonie Puchar Ligi Angielskiej. Przez angielskie media kreowany jest on na bramkarza numer 1. w bramce Diabłów jak i reprezentacji Anglii. Będzie walczył w przyszłym sezonie o wyjazd na Mistrzostwa Świata w RPA jako rezerwowy golkiper. Ferguson stawiał na angielskiego bramkarza zarówno w półfinale Pucharu Anglii, jak i we wcześniej wspomnianym finale Carling Cup. Może oznaczać to koniec przygody Kuszczaka z Manchesterem, choć – kto wie? Polak na pewno nie chce być trzecim bramkarzem United i będzie szukał jak najlepszego rozwiązania dla siebie. Kontuzja Fostera spowodowała, że to Kuszczak siedział na ławce rezerwowych w finale LM. Trzeba zaznaczyć, że nie jest to pierwszy uraz tego bramkarza – Anglik co chwilę ma problemy ze sprawnością fizyczną. Ferguson opisywał go jako przyszłego golkipera reprezentacji, jednak wszystko zależy od przyszłego sezonu, w którym obejrzymy Fostera częściej. Miejmy nadzieję, że na boisku, a nie na trybunach leczącego kontuzję. Przed szkockim trenerem poważny problem – który z nich jest gotowy, aby zostać pierwszym bramkarzem Mistrzów Anglii, gdzie stawka meczów jest nadzwyczaj wysoka. Zarówno Kuszczak, jak i Foster będą chcieli udowodnić Fergusonowi, że są w stanie zastąpić Van der Sara. Ben Amos nie jest bramkarzem na poziom United.

» Bramkarze w United

Obrońcy

Trzeba przyznać, że obrona United była w tym sezonie niczym skała. Świetnie zgrana dwójka stoperów i równo grający boczni defensorzy. Rio Ferdinand oraz Nemanja Vidic to zawodnicy pierwszoplanowi. Co prawda nie wywiązali się w finale LM dobrze ze swoich obowiązków – najpierw Eto’o za łatwo przeszedł Vidica, a następnie Messi, mający 1,70 m w kapeluszu, strzelił gola z główki przy dwójce naszych stoperów. Anglik był po kontuzji i opuścił ostatnie cztery spotkania, ale to go nie usprawiedliwia. Muszę powiedzieć jednak, że na przestrzeni sezonu wykonywali fantastyczną robotę. Miejmy nadzieję, że Ferdinand raz na zawsze wyleczy uraz pleców i w następnym sezonie nie będzie mu to już dokuczać. Nemanja w tym sezonie był klasą samą dla siebie. Nie bez przyczyny został wybrany zawodnikiem Premiership tego sezonu i najlepszym piłkarzem Manchesteru United. To głównie on przyczynił się do rekordu Van der Sara 14 meczów bez straty gola. Rozegrał w tym sezonie 55 meczów. O jedno więcej niż nasz prawy obrońca, John O’Shea. Trzeba przyznać, że Irlandczyk zamknął usta wszystkim krytykom w tym sezonie. Świetnie wywiązywał się ze swoich obowiązków i solidnie zastąpił Wesa Browna, którego dręczyły kontuzje. Oby w następnym sezonie urazy go nie prześladowały. Musi teraz sporo pracować, aby odzyskać miejsce w wyjściowej jedenastce. Mimo wszystko O’Solid był jednym z lepszych defensorów w tym sezonie i nie możemy się martwić o prawą stronę pierwszej linii. Do zespołu wszedł także Rafael. W przyszłości będzie może być pierwszym prawym obrońcą w klubie, bo pokazał w tym sezonie spory potencjał. Pod okiem Ferguson wyrośnie z niego porządny defensor, tak jak jego brat bliźniak.

» Bliźniacy Da Silva = przyszłość United?

Fabio nie grał jednak w tym sezonie zbyt wiele. Ogrywał się szczególnie w rezerwach. Nie wiem czemu Ferguson dawał więcej szans Rafaelowi. Mimo tego, nie było problemów z lewą stroną defensywy, na której występuje Patrice Evra. Po spadku formy na przełomie lutego i marca, Francuz powrócił do najlepszej dyspozycji. O lewą stronę Ferguson nie ma co się martwić. Nie możemy również zapominać o Jonnym Evansie, który w tym sezonie przyzwoicie zastępował Ferdinanda bądź Vidica. Pomimo młodego wieku widać w jego grze niezwykłe doświadczenie i opanowanie. Udowodnił swoją wartość grając w niektórych bardzo ważnych spotkaniach – w obu meczach z Chelsea i z Arsenalem u siebie w lidze czy z Interem na wyjeździe. Chyba żaden kibic United nie martwi się, gdy na boisko wychodzi Evans. Zazwyczaj wywiązywał się ze swoich obowiązków i nie popełniał błędów. W tym sezonie kilkanaście spotkań rozegrał również nasz kapitan, Gary Neville. Niestety, Anglik nie błyszczy formą. Grając w meczach popełniał proste błędy, często się mylił. Szanuję go za całą karierę i wspaniałe występy na prawej stronie, ale jego kariera nieuchronnie zbliża się do końca. To będzie zapewne ostatni sezon Anglika w koszulce United, a w tym sezonie będziemy go widzieć coraz mniej. Przegrywa on z Brownem, O’Shea czy Rafaelem w walce o miejsce w wyjściowym składzie. Ferguson pominął go przy ustalaniu składu na finał Ligi Mistrzów, kosztem Rafaela. Nie wyobrażam sobie Neville’a grającego regularnie w następnym sezonie. Został mu rok kontraktu, jednak zapewne będzie bardziej pomagał w szatni niż na boisku. Być może za rok zobaczymy go w sztabie szkoleniowym United. Ciekawi mnie przyszłość Danny’ego Simpsona, który spędził rok na wypożyczeniu w Blackburn. Przebywał przez 888 minut na boisku, 8-krotnie rozegrał całe spotkanie. Często też występował w drużynie rezerw. Rok temu prezentował się nieźle w United, wchodząc z ławki. Jednak gracz, który nie potrafi się przebić do pierwszego zespołu Blackburn nie będzie regularnie grał na Old Trafford. Przyjście Rafaela zdecydowanie pokrzyżowało jego plany odnośnie przyszłości w United. Liczę jednak na jego umiejętności i życzę mu, aby został w zespole i otrzymywał szanse na grę. Poza nim w drużynie Mistrzów Anglii są jeszcze Richard Eckersley i Ritchie De Laet, którzy, co prawda występują w rezerwach podobnie jak James Chester, ale w meczu z Hull pokazali się z dobrej strony. Szczególnie, sprowadzony ze Stoke, De Laet rozegrał świetne zawody i był, moim zdaniem, zawodnikiem meczu.

Pomocnicy

Liczne razy kolan oraz problemy z widzeniem mogą spowodować, że Paul Scholes zakończy karierę po następnym sezonie. Ostatnio gazety zaczęły pisać o rzekomym zainteresowaniu Stoke rudowłosym pomocnikiem w roli grającego trenera. Szczerze w to wątpię i mam nadzieję, że Scholesy zakończy karierę na Old Trafford. Tak samo jak Ryan Giggs, który został uznany piłkarzem roku w Anglii i przechodzi drugą młodość. Ferguson przestawił go na środek pola, gdzie zaliczał świetne występy. Zagrywał niesamowite piłki i rozgrywał akcje. Walijczyk pokazał w tym sezonie sporo dobrej gry ze swojej strony i jest w stanie w następnym sezonie nadal grać na najwyższym poziomie. A co potem? Czy nasz weteran będzie w stanie grać jeszcze dwa sezony? Jeśli nie, nie musimy się martwić. W środku pola podstawowym pomocnikiem wydaje się być Michael Carrick. Angielski pomocnik ma za sobą udany sezon, choć bez fajerwerków. Zmęczenie? Być może. Rozegrał 43 spotkania. W następnym sezonie zapewne zapewne będzie pomocnikiem pierwszego wyboru. Chyba wszystkich nas zaskoczył w tym sezonie Darren Fletcher. Był to najlepszy rok w wykonaniu Szkota w ciągu jego kariery na Old Trafford. Widocznie brakowało go w finale z Barceloną. To on był odpowiedzialny za „czarną robotę”. Ma świetny odbiór, dużo myśli i wspomaga defensywę. Jego wkład w Lidze Mistrzów jest nieoceniony. Co ciekawe, z Fletcherem w składzie pokonaliśmy dwukrotnie Arsenal w LM i zniszczyliśmy Chelsea 3:0 na Old Trafford. Bez niego przegraliśmy dwukrotnie z Liverpoolem, a Arsenal pokonał nas w lidze na Emirates. Na arenie międzynarodowej przegraliśmy w tym sezonie dwa razy. I co? Dwa razy zabrakło szkockiego pomocnika – z Barceloną i Zenitem. Mecz na San Siro z Interem to popis Fletchera, podobnie jak współpraca z Giggsem w meczu z Chelsea na Old Trafford. Mam nadzieję, że w przyszłym sezonie będzie w co najmniej tak dobrej formie. Był naszym najlepszym środkowym pomocnikiem. W Lidze Mistrzów Ferguson desygnował na środek Carricka, Fletchera i Andersona. Młody Brazylijczyk, który był już porównywany do Keane’a i Scholesa, zaliczył kolejny sezon bez zdobytej bramki.

» Anderson – mieszanka Paula i Roya?

Wiele razy mogliśmy przekonać się, że te porównania nie były bezpodstawne. Anderson ma wielki potencjał, ale finał pokazał, że wiele brakuje mu do zawodników pokroju Xaviego czy Iniesty. Brak goli nie jest wadą, bo pomimo tego gra świetnie. Brazylijczyk ma 21 lat i ma dużo czasu, aby się rozwinąć. Zarówno jak inni kibice United, oczekuję jeszcze lepszego sezonu w wykonaniu Andersona. Na środku pola mamy jeszcze Darrona Gibsona oraz Rodrigo Possebona, którzy grają co prawda w rezerwach, ale zaliczyli kilka występów w pierwszej jedenastce. Irlandczyk nieraz pokazywał się z dobrej strony w pucharach (m. in. w finale Carling Cup i półfinale Pucgaru Anglii). Strzelił piękną bramkę w ostatniej kolejce ligi w meczu z Hull, jednak nie wywarł na mnie specjalnego wrażenia na przestrzeni całego sezonu – tak samo jak Brazylijczyk z włoskim paszportem. Mają małe szanse na grę w wyjściowym składzie, jednak na pewno dostaną szansę na grę w pucharach. Jeśli chcą zostać na Old Trafford będą musieli pokazać się z jak najlepszej strony.

Teraz pora na skrzydła. Na pierwszy ogień idzie Cristiano Ronaldo, najlepszy piłkarz 2008 roku. Na początku muszę zaprzeczyć wielu opiniom – Ronaldo jest w formie. Może nie tak wspaniałej jak w sezonie 07/08, ale Portugalczyk nadal jest w niezłej dyspozycji. Był w końcu naszym najlepszym strzelcem, a to, że nie strzelił 42 bramek, o niczym nie świadczy. Na chwilę obecną nie słychać nic o zainteresowaniu Realu. Ale czy to cisza przed burzą? Przyszły prezydent Realu, Florentino Perez, nie jest chyba zwolennikiem transferu Ronaldo i wolałby w szeregach Królewskich widzieć Ribery’ego bądź Kakę. Miejmy nadzieję, że saga transferowa z poprzedniego sezonu się nie powtórzy, a ten film niech będzie potwierdzeniem tego, że Ronaldo chce zostać na Old Trafford.

Ronaldo pokazał swój geniusz w końcowej fazie Ligi Mistrzów – m. in. w rewanżowych spotkaniach z Porto i Arsenalem. To głównie dzięki niemu awansowaliśmy do finału. Ronaldo w następnym sezonie nadal będzie postacią pierwszoplanową. A jeśli odejdzie to dopiero za rok. Zupełnie inaczej jak jego rodak, Nani, który z zespołem Mistrza Anglii może pożegnać się już tego lata. Portugalczyka dopadł „syndrom drugiego sezonu”. Zawodnik, który w tamtym sezonie nieźle radził sobie na angielskich boiskach, w tym sezonie jest cieniem samego siebie. Zaliczył jedynie 13 występów w Premier League i ma za sobą fatalny sezon. Musi się bardzo starać, aby uratować swoją karierę na Old Trafford. Co prawda Ferguson potwierdził, że Nani pozostanie w United pomimo swojej słabej dyspozycji w drugim sezonie i pokaże na co go stać. Wątpię w to, choć mam nadzieję, że Szkot ma rację. Sytuacja Naniego jeszcze bardziej skomplikowała się po transferze Zorana Tosica. Serbski skrzydłowy nie odegrał znacznej roli w drugiej części sezonu United, zaliczając jedynie 3 występy z ławki rezerwowych. Ferguson stwierdził w wywiadzie jednak, że Tosic pasuje do tutejszego stylu gry. Po przepracowanym okresie przygotowawczym do nowego sezonu zobaczymy, kto jest lepszym skrzydłowym. Nie możemy w żadnym wypadku zapominać o Park Ji-Sungu. Koreańczyk może nie jest wirtuozem futbolu, ale jest solidnym skrzydłowym, który ciężko pracuje na boisku. Ubiegły sezon był jednym z lepszych w jego karierze i udowodnił swoją wartość. Znalazł miejsce w składzie na finał Ligi Mistrzów, gdzie nie zaprezentował się zbyt dobrze. Ma za sobą bardzo dobry sezon i odegra w przyszłym sezonie ważną rolę. Jego wkład w grę jest często niedoceniany. Angielskie serwisy rozpisywały się ostatnio o jego odejściu, ponieważ Ferguson jest podobny niezadowolony z jego słabej gry. Plotki. W obwodzie jest jeszcze Lee Martin, jednak uważam, że nie jest w stanie przebić się nawet na ławkę rezerwowych i odejdzie po tym sezonie. Jest po prostu za słaby.

I na koniec został nam Owen Hargreaves. Ferguson zapewnia, że będzie on jak nowy transfer. Urodzony w Kanadzie Anglik ma za sobą dwie operacje i ma być gotowy do gry w nowym sezonie. Mam nadzieję, że nie będzie już nękany przez kontuzje, bo może dużo zaoferować.

W pełni oczekuję tego, by Hargreaves ponownie stał się ważnym członkiem naszego składu. W dalszym ciągu figuruje on w naszych planach. Jego powrót zbiegnie się akurat z rozpoczęciem przygotowań do nowego sezonu. Chcę, by był ponownie do mojej dyspozycji, ponieważ to piłkarz, który może grać na każdej pozycji na boisku, łącznie z obsadą bramki.
sir Alex Ferguson

Pomoc Hargreaves-Fletcher to duet, którego brakowało w meczu z Barceloną. Ta dwójka może być świetnym rozwiązaniem, która będzie uzupełniała Carricka w meczach Ligi Mistrzów.

Napastnicy

Dimitar Berbatov, Wayne Rooney, Carlos Tevez, Danny Welbeck, Manucho, Federico Macheda i Fraizer Campbell… Ferguson ma spory ból głowy z napastnikami. Napisałem już tekst odnośnie sytuacji napadziorów na Old Trafford, więc nie będę się powtarzał.

» Kiko namieszał, czyli o napastnikach w United

Jeśli Ferguson zechce sprzedać Manucho, może mieć problemy ze znalezieniem chętnych na zakup angolańskiego gracza. Po Mistrzostwach Europy do lat 21 mogą się natomiast znaleźć kupcy na Campbella. Zobaczymy, co młody Anglik zaprezentuje na boiskach w Szwecji.

Odejście Carlosa Teveza zdaje się nieuniknione. Niestety, najprawdopodobniej Argentina odejdzie z United. Bardzo tego żałuję, bo w dalszym ciągu uwielbiam jego waleczność i grę do upadłego. Czerwone Diabły przed dwoma laty, decydując się na wypożyczenie Teveza, ustaliły na ponad 25 miliona funtów wysokość kwoty, za którą teraz mogłyby dokonać jego transferu definitywnego.

Spekulacje transferowe – kto przyjdzie?

Ferguson przyznał ostatnio, że w letnim okienku transferowym nie należy się spodziewać szczególnej aktywności ze strony Manchesteru United. Kadra jest na tyle silna i szeroka, że w przyszłym sezonie Diabły mogą nadal walczyć w Anglii, jak i w Europie.

Podczas tego lata nie sprowadzimy wielu graczy i takie są fakty taki jest stan rzeczy (od faktów jest Benio). W tym momencie mamy dużą kadrę i szczerze mogę powiedzieć, że nie zidentyfikowaliśmy nikogo, kto mógłby obecnie zostać sprowadzony do klubu. Jak zwykle przyjrzymy się kilku zawodnikom, ale nie spodziewamy się wielu wzmocnień.
sir Alex Ferguson

Trzeba pamiętać o tym, że do gry powróci Brown i Hargreaves. Podczas ustalania składu częściej będzie brany pod uwagę Tosic, a zimą Manchester zasili jego rodak, Adem Ljajic. Tacy piłkarze jak Rafael, Fabio, Gibson, Possebon, Welbeck czy Macheda pukają do pierwszego składu. Ferguson będzie dawał im pograć. Manchester ma najzdolniejszą młodzież od lat 90. – słynnej generacji Dzieciaków Fergiego (Beckhama, Scholesa, Giggsa, braci Neville, Butta). Warto dać im szansę. Angielskie media szukają jednak potencjalnych wzmocnień Mistrza Anglii.

Ostatnio najwięcej mówi się o skrzydłowym Wigan, Antonio Valencii. Ekwadorski piłkarz był w tym sezonie najlepszym piłkarzem The Latics i nie dziwne, że takie kluby jak Real czy Manchester interesują się sprowadzeniem tego gracza.

Gdybym cokolwiek wiedział, na pewno podzieliłbym się z wami tą wiadomością. Czuję się dobrze i komfortowo w Wigan.
Antonio Valencia

Wierzę, że Wigan sprzeda Antonio ze względu na właściwą ofertę, którą zdecydują się zaakceptować. Real Madryt złożył ofertę tydzień temu, ale nikt z Wigan nie powiedział mi o propozycji ze strony Manchesteru United. Jest kilka zainteresowanych klubów i w tym tygodniu będę na ten temat rozmawiał z klubem. Po zakończeniu sezonu oczekuję kolejnych propozycji, więc siądę z Antonio i zadecydujemy, która jest najlepsza.
Diego Herdera, agent Antonio Valencii

Nie widziałem za dużo meczów w wykonaniu tego piłkarza. Uważam jednak, że nie jest wcale lepszy od Parka. Nani w formie może pokazać na co go stać i mam nadzieję, że to zrobi w przyszłym sezonie. Kolejny cel transferowy United to podobno Franck Ribery. Ferguson rzekomo interesuje się Francuzem od kilku lat. Ribery jest gwiazdą Bayernu i Bundesligi i bez wątpienia jednym z najlepszych skrzydłowych w Euopie. Niezwykle szybki, utalentowany technicznie i młody. Ribery nadawałby się do United. Na początku maja hiszpańskie gazety informowały, że francuski skrzydłowy przejdzie do Blaugrany. Nie było jednak oficjalnego potwierdzenia, a jedynie domysły prasy.

Pojawiło się nieformalne zapytanie ze strony Manchesteru United. Wszystko jest jednak uzależnione od tego, co postanowi Cristiano Ronaldo. Skoro Kaka został wyceniony na 125 milionów euro [109 milionów funtów], wartość Ribery’ego to minimum 100 milionów euro [87 milionów funtów]. Nie chcę jednak mówić o propozycji, jaką byśmy rozważyli, ponieważ chcemy zatrzymać Francka w klubie.
Uli Hoeness

Najważniejszym czynnikiem są pieniądze. Nie chcę Ribery’ego za takie pieniądze. Zamiast tego, sir Alex mógłby kupić kilku utalentowanych skrzydłowych z mniej znanym nazwiskiem. Ostatnio na temat przejścia Ribery’ego do United wypowiedział się jego kolega z reprezentacji, Patrice Evra.

Wielu mówi, że Cristiano odejdzie, ale tylko on zna odpowiedź. To oczywiste, że Franck byłby dla United idealnym rozwiązaniem, jeżeli tak się stanie. Oczywiście rozmawiałem z Franckiem na ten temat i powiedziałem mu „lepiej przyjdź tutaj”.
Patrice Evra

Kiedy Ferguson uprze się na zakup jakiegoś zawodnika, to go sprowadzi, czego najlepszym przykładem jest Berbatov. Jednak czy to wszystko prawda? O zainteresowaniu szkockiego trenera Karimem Benzemą słyszymy już od kilku lat. Według dziennikarzy „The Daily Mirror”, odżyła sprawa sprowadzenia Francuza na Old Trafford. Jest to tym bardziej uzasadnione w obliczu spekulacji o odejściu Carlosa. Podobno rok temu Ferguson był bardzo blisko sprowadzenia Benzemy, jednak zdecydował się na kupno Berbatova. Jak będzie w tym okienku transferowym?

Wiem, że władze Lyonu spotkały się z przedstawicielami Barcelony, Real Madrytu oraz Manchesteru United i wszystkie te kluby są bardzo zainteresowane pozyskaniem Benzemy latem przyszłego roku.
Karim Djaziri, agent Karima Benzemy

Nie oglądam dużo ligi francuskiej, ale w Lidze Mistrzów Benzema prezentował się znakomicie. Po raz kolejny na przeszkodzie stoją pieniądze. Ferguson nie da po raz kolejny 30 milinów funtów za napastnika. Mam jednak wrażenie, że Ferguson kupi jakiegoś napadziora tego lata. Jeśli to nie będzie Benzema czy inny napastnik, Szkot zdecyduje się na… Carlosa Teveza. Nadal Argentyńczyk może podpisać kontrakt z United, jeśli tylko Diabły zapłacą za niego 25 miliony funtów.

To wyjątkowa sprawa, ale nie sądzę, że przez to także bardziej skomplikowana. Mamy jednoznaczne porozumienie z graczem i przedsiębiorstwem [MSI - przyp. red.], że jeżeli chcemy dokonać transferu, wówczas musimy zapłacić pewną sumę. To 25,5 mln funtów. Jest to decyzja, którą musimy teraz oszacować. Uważamy, że w obecnej atmosferze finansowej kwota jest trochę wygórowana, ale nie oznacza to, że jej nie zapłacimy. Inne kluby mogą być przygotowane do wyłożenia takiej gotówki lub sumy nawet większej, więc musimy zrozumieć, że działamy na pewnym rynku. 30 czerwca kończy się kontrakt Carlosa i będzie on chciał wiedzieć, gdzie zagra w następnym sezonie. W interesie wszystkich jest znalezienie rozwiązania i myślę, że wkrótce tak się stanie.
David Gill

Tevez mówił, że chce zostać, jednak nie podobają mu się decyzje Fergusona. Po raz kolejny powtórzę, że chcę, aby Tevez pozostał w ekipie Mistrza Anglii, jednak nie za taką kwotę. Być może po raz pierwszy, jako kibice, odczujemy skutki kryzysu finansowego na świecie. Może być tak, że z drużyną United pożegna się Tevez, a nie przyjdzie nikt. Nie obawiam się tego. Mamy na tyle silną kadrę, aby znów walczyć o wygraną w Lidze Mistrzów i Premiership.

Na chwilę obecną możemy jedynie czekać na rozpoczęcie następnego, emocjonującego sezonu. Miejmy nadzieję, że będzie co najmniej tak ekscytujący jak poprzedni.

Anderson, Antonio Valencia, Ben Amos, Ben Foster, Carlos Tevez, Cristiano Ronaldo, Danny Simpson, Danny Welbeck, Darren Fletcher, Darron Gibson, Dimitar Berbatov, Edwin van der Sar, Fabio Silva, Federico Macheda, Fraizer Campbell, Franck Ribery, Gary Neville, James Chester, Ji Sung Park, John O'Shea, Jonny Evans, Karim Benzema, Lee Martin, Liga Mistrzów, Manucho, Michael Carrick, Nani, Nemanja Vidic, Owen Hargreaves, Patrice Evra, Paul Scholes, Rafael Silva, Richard Eckersley, Rio Ferdinand, Ritchie De Laet, Rodrigo Possebon, Ryan Giggs, sezon, Sir Alex Ferguson, Tomasz Kuszczak, Wayne Rooney, Wes Brown, Zoran Tosić,

To samo zrobił Federico Macheda, który jednym niesamowitym strzałem w 93 minucie spotkania przerwał kryzys Manchesteru United, wyprowadzając ich na prowadzenie, po tym jak kilkanaście minut wcześniej Cristiano Ronaldo uchronił Diabły od porażki z Aston Villą. W kolejnym meczu nowy super-rezerwowy po raz kolejny zapewnił United zwycięstwo, tym razem w meczu z Sunderlandem. Być może w nieco mniej dramatycznych okolicznościach, ale te dwa spotkania wystarczyły, by wiele osób zobaczyło w nim wartościowego zawodnika pierwszej drużyny. A jednocześnie młody Włoch pokazał kolegom i kibicom, co znaczy walka do ostatniego tchu i jak można w absolutnie beznadziejnej sytuacji postawić wszystko na jedną kartę i wygrać.

W meczu z Tottenhamem swoją gwiazdę ponownie rozpalił Carlos Tevez. Gdy po 45 minutach Spurs wygrywali niespodziewanie z United 2:0, mimo lepszej gry Czerwonych Diabłów, na boisku zamiast Naniego pojawił się właśnie Argentyńczyk. Chociaż nie ustrzelił żadnego z pięciu goli, został bohaterem spotkania, wyprowadzając drużynę na właściwe tory. Tę samą gwiazdę rozpalił ponownie wczoraj, prowadząc drużynę do zwycięstwa nad Wigan Athletic w spotkaniu, które w kontekście wcześniejszego zapewnienia sobie mistrzostwa miało ogromne znaczenie. Tym samym zasłużył sobie, by kibice United (na obcym stadionie!) zaśpiewali gromkie „Fergie! Sign him up!”, doskonale słyszalne na całym stadionie.

United wielokrotnie udowodniło, że uwielbia utrudniać sobie zadanie, a kibicom dostarczać dodatkowego dreszczyku emocji. Uwielbiają wprawić w osłupienie, by potem rzutem na taśmę wygrać i pozbawić krytyków złudzeń. Oraz wywołać euforię wśród własnych sympatyków.

Mógłbym długo mówić o tym, że umiejętność odwrócenia losów spotkania cechuje najlepszych zawodników i najlepsze zespoły. Pewnie w swoich wywodach wiele bym się nie pomylił, a pod wpływem impulsu mógłbym przejść z wyników sportowych do osób, które przeżyły katastrofę w Monachium, a potem poprowadziły United do pierwszego Pucharu Europy w historii klubu. Ale to temat na oddzielny tekst (może ktoś się pokusi o jego napisanie?).

Chciałbym natomiast zwrócić uwagę na pewną analogię do roku 1999 i zdobycia magicznego The Treble. Wtedy mój ulubiony komentator podczas mojego ulubionego meczu (konkurs – kto zgadnie o kim i o czym mówię dostanie w nagrodę… mogę postawić Colę w Championsie na finale 27 maja) powiedział po bramce dla gości coś w stylu: United, jak to miało już wielokrotnie miejsce w tym sezonie, postanowili utrudnić sobie życie. Warto przypomnieć chociażby wszystkie pojedynki w Lidze Mistrzów (Juventus, Inter, czy Bayern w końcu) oraz spotkanie z Arsenalem w Pucharze Anglii. Wtedy też ciśnienie nam skakało, by pod koniec meczu zapewnić nam euforyczną radość.

W tym roku mamy sytuację podobną. United dwukrotnie ratowali zwycięstwo z Tottenhamem oraz po razie z Aston Villą i Wigan. I pewnie zrobili to jeszcze parę razy, ale w tym momencie niestety nie przypomnę sobie podobnych sytuacji. Gdy wydawało się, że mistrzowski tytuł jest nasz, utrudniliśmy sobie wycieczkę po puchar dwiema niespodziewanymi i przykrymi porażkami. Jednak z każdego pojedynku wychodziliśmy zwycięsko (pomijając ten przykry mecz z Evertonem) i teraz dumnie kroczymy po 18 mistrzostwo Anglii i czwarty puchar Ligi Mistrzów.

Przed dwoma finałowymi spotkaniami Ligi Mistrzów w karierze, Fergie dużo mówił o symbolice. W tym roku mamy 100-lecie urodzin Matta Busby’ego, 10-lecie The Treble oraz spore podobieństwo do magicznego sezonu sprzed dekady. Moi drodzy, nie może się nie udać! Choć znając życie Diabełki znowu zrobią dowcip i podłożą się Barcie na początku spotkania, by potem Tevez strzelił w 92 minucie zwycięską bramkę.

Carlos Tevez, Federico Macheda, Liga Mistrzów, Manchester United, Ole Gunnar Solskjaer,