Da Silva brothers

Na pierwszy rzut oka sprawa wydaje się prosta, bowiem Ferguson ma w swoim składzie dwóch Brazylijczyków, bliźniaków, nominalnych prawych obrońców. Mieć może ich i ma, problem w tym, że Rafael i Fabio da Silva więcej czasu spędzają w gabinetach lekarskich niż na piłkarskich boiskach. W ciągu niespełna 4 lat na Old Trafford bliźniacy rozegrali łącznie 123 spotkania, co w bardzo uogólnionym przybliżeniu daje nam 15 spotkań każdego z osoba w sezonie. Ciężko na tak łamliwych zawodnikach opierać defensywę zespołu.

Sprzedaż błędem?

Podatność młodych Brazylijczyków na kontuzje nie była problemem, póki w zespole był John O’Shea i Wes Brown. Przed trwającym sezonem sir Alex Ferguson zdecydował się jednak na sprzedaż obu zawodników do Sunderlandu, co spowodowało zaistnienie niezbyt wygodnej sytuacji, w której obecnie znajduje się aktualny mistrz Anglii. W tym momencie pojawia się pytanie, czy sprzedaż tych zawodników nie była aby błędem? O ile odejścia Wesleya Browna, mogliśmy się spodziewać i w pełni zrozumieć, o tyle decyzja o sprzedaniu popularnego „Dżona” była co najmniej zaskakująca. Z perspektywy czasu śmiało można stwierdzić, iż pozbycie się Irlandczyka było błędem, może nie jakimś wybitnie istotnym, bo zespół daje sobie radę, ale jednak błędem.

Prawy obrońca z przymusu

W odwodzie pozostaje jeszcze dwóch młodych Anglików – Chris Smalling i Phil Jones. Pierwszy z nich radzi sobie na pozycji prawego obrońcy całkiem nieźle, jednak przy problemach w środkowej strefie obrony Ferguson nie może sobie pozwolić na wystawianie go na tej pozycji. Drugi z kolei na pozycji bocznego obrońcy radzi sobie bardzo dobrze, jednak jeszcze lepiej radzi sobie jako pomocnik i to właśnie w środkowej strefie boiska powinien grać Jones. Daje on bowiem zespołowi coś, czego brakowało od odejścia Roya Keane’a. Jest przebojowy, bardzo waleczny, ma świetny ciąg do przodu, krótką mówiąc jest idealnym box-to-boxem, czyli typem pomocnika, którego w United brakuje. Wszystko to sprawiło, że kilka występów jako prawy obrońca zaliczyć musiał Antonio Valencia – nominalnie prawy skrzydłowy.

Zakup prawego obrońcy?

W dłuższej perspektywie czasowej takie rzucanie zawodnikami po różnych pozycjach nie jest dobrym rozwiązaniem. Chris Smalling to środkowy obrońca, Phil Jones to materiał na światowej klasy pomocnika, Antonio Valencia to skrzydłowy – i to na tych pozycjach powinni grać ci zawodnicy. Wychodzi na to, że czerwonej części Manchesteru potrzebny jest nominalny prawy obrońca. Pytanie teraz, czy powinien to być zawodnik już doświadczony, zapewniający solidność w tyłach czy kolejny młodzieniaszek? Wydaje się, że lepszą opcją byłby doświadczony piłkarz, bowiem w składzie jest już dwóch młokosów, którzy z czasem pojmą pewne rzeczy, co będzie wiązało się ze zmianą stylu gry i mniejszą liczbą kontuzji. Który zawodnik byłby odpowiednim kandydatem? John O’Shea. Jednak na jego powrót na Old Trafford nie ma co liczyć, więc pytanie to zostawiam bez odpowiedzi, dając Wam pole do popisu.

Antonio Valencia, Chris Smalling, Fabio da Silva, Phil Jones, Rafael da Silva,

Dopiero drugiego listopada kibice United mogli oglądać Brazylijczyków obok siebie na boisku, i to tylko przez 10 minut. Wspomniane spotkanie to wygrany mecz Ligi Mistrzów z Bursasporem. Był to dopiero czwarty mecz Fabio i ósmy Rafaela.

Rafael zagrał w listopadzie jeszcze w czterech innych meczach. Między innymi brał udział w pogromie Blackburn (7:1) i w meczu z West Hamem, z którym nie ma raczej dobrych wspomnień. Manchester przegrał wtedy 4:0. Była to upokarzająca przegrana, lecz Ferguson nie wystawił wtedy optymalnego składu. Rafael zmienił w tamtym spotkaniu w 65. minucie swojego brata.

Do końca 2010 roku Rafael miał na koncie szesnaście spotkań we wszystkich rozgrywkach, w których nie zawodził, poza tym jednym pucharowym występem, ale wyjątki potwierdzają regułę. Fabio wystąpił jedynie w siedmiu meczach. Rok 2011, jak się potem okazało, przyniósł zamianę ról, i to Fabio mógł liczyć na większą ilość minut w spotkaniach o punkty.

W meczu z Tottenhamem, po faulu na Assou-Ekotto, Rafael zobaczył drugą żółtą i w konsekwencji czerwoną kartkę. Mecz na White Hart Lane zakończył w 74. minucie, a Sir Alex Ferguson był z tego powodu bardzo zdenerwowany. Manchester zremisował ze Spurs 0:0.

Ostatnią sobotę lutego Fabio zapamięta na długo. Zmienił w końcówce Naniego i strzelił swojego pierwszego gola dla Manchesteru United. Miło było oglądać jego radość. Dwa tygodnie później strzelił swojego drugiego gola, tym razem pokonał bramkarza Arsenalu w ćwierćfinałowym spotkaniu o FA Cup. Obaj bracia rozpoczęli grę na skrzydłach i ich młodzieńcza wytrwałość i gotowość do ciężkiej pracy była zauważalna.

(Gol Fabio od 1:59)

Rafael od 12 marca do końca sezonu wystąpił jedynie w czterech spotkaniach, głównie w Lidze Mistrzów, czego w porównaniu z pierwszą częścią sezonu nie można zaliczyć mu „na plus”. Fabio wystąpił jeszcze w jedenastu spotkaniach. Zwieńczeniem udanego sezonu obu braci miał być finał Ligi Mistrzów. W meczu z Barceloną wystąpił tylko Fabio, który nie umiał udźwignąć ciężaru rangi tego spotkania. Choć, czy nie za dużo niektórzy wymagali od tego chłopaka? To już historia, wiemy, jak było. Na pewno za ostateczny wynik tamtego meczu nie można winić młodego Brazylijczyka.

Obaj bracia z roku na rok odgrywają coraz to ciekawsze role. Czasami grają z powodzeniem na skrzydłach, nie mają respektu dla największych gwiazd. Fabio zaczął strzelać bramki. Nikt nie ma wątpliwości, że są to już na dzień dzisiejszy wielcy piłkarze, a Ferguson już wie, jak z nimi postępować.

Fabio da Silva
Moment chwały: 12.03.2011 (vs. Arsenal – FA Cup)
Moment słabości: Początek sezonu
Ocena za sezon: 7

Rafael da Silva
Moment chwały: 27.11.2010 (vs. Blackburn – Premier League)
Moment słabości: Końcówka sezonu
Ocena za sezon: 6,5

Fabio da Silva, Rafel da Silva,

„Trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść niepokonanym…” śpiewał niegdyś Grzegorz Markowski. Wydaje się, że powyższy aforyzm z utworu Perfectu wzięło sobie do serca kilku Czerwonych Diabłów, czy też może bardziej trafnym byłoby określeniem „Dinozaurów Fergusona”. Kolejny, 19. tryumf, który dał pierwszą pozycję wśród angielskich drużyn o największej liczbie zdobytych Mistrzostw Anglii, jest świetnym momentem na powiedzenie fanom „Adieu!”. Pożegnania to jednak smutny moment, a tych na Old Trafford doświadczamy coraz więcej. Niedawno klub z Manchesteru opuścił genialny Edwin Van der Sar, a w ślad za Latającym Holendrem poszedł zasłużony dla United Paul Scholes. Należy pamiętać również o Garym Neville’u, który również w tym sezonie zawiesił korki. W mediach coraz śmielej pojawiają się informacje dotyczące Ryana Giggsa, który po ujawnieniu seks-skandali z jego udziałem może również pożegnać się z piłką. Jeśli mowa o rozstaniach, to warto wspomnieć o spekulacjach transferowych dotyczących odejścia Wesa Browna, Darrona Gibsona, czy też Johna O’Shea. Ponadto niemal pewnym jest, że przez najbliższe X-lat nie zobaczymy Polaka w trykocie Manchesteru United, ponieważ Tomasz Kuszczak również myśli o rozstaniu z Old Trafford. Biorąc pod uwagę liczbę zawodników, którzy opuścili lub noszą się z zamiarem opuszczenia ekipy czerwonej części Manchesteru, braki kadrowe wydają się być niepokojące. Ale czy nasze obawy nadal będą uzasadnione, jeśli nagle przypomnimy sobie, kto stoi na czele kadrowej rewolucji na Old Trafford?

Akcja Fergusona o nazwie „kupujemy młodych” rozpoczęła się jeszcze przed rozpoczęciem poprzedniego sezonu. Kiedy Manchester United podpisywał kontrakty z młodymi Chrisem Smallingiem i Javierem Hernandezem, wielu pukało się w głowę, nie wierząc, że ci młodzi chłopcy mogą przebić się, a tym bardziej błyszczeć w takim klubie jak Red Devils. Wielu dziwiło się, że sir Alex Ferguson zamiast ściągnąć do klubu uznaną gwiazdę za ogromne pieniądze, decyduje się na kupno gówniarzy. Młodzi jednak, zgodnie z oczekiwaniami Fergiego, nie zawiedli. Kto oprócz szkoleniowca United przypuszczał, że Smalling już w pierwszym sezonie pobytu na Old Trafford z powodzeniem zastąpi Ferdinanda lub Vidicia w środku defensywy? Komu przyszłoby do głowy, że Chicharito strzeli aż 20 bramek i zostanie jednym z największych objawień minionego sezonu, a przy tym pozbawi miejsca w składzie United Bułgarskiego internacjonała i króla strzelców Premiership?

Ostatnio usłyszeliśmy o pierwszym oficjalnym transferze Manchesteru United przed nowym sezonem – zakup zaledwie 19-letniego Phila Jonesa. Mimo że kwota transferu nie została ujawniona, to mówi się o pieniądzach rzędu 16 milionów funtów. Dotychczas nowy Czerwony Diabeł oswajał się z grą w Premier League w ekipie Blackburn oraz był reprezentantem Anglii do lat 21, tworząc parę stoperów w młodej kadrze narodowej z… Chrisem Smallingiem. Biorąc pod uwagę to, że Ferguson nie należy do trenerów, którzy na prawo i lewo szastają pieniędzmi, to suma, za jaką Jones przeniesie się do Manchesteru robi wrażenie. Oczywiście można stwierdzić, ze ceny na rynku transferowym znacznie wzrosły, ale należy pamiętać, że Fergie głupcem nie jest i nie wydałby powyższej sumy na zawodnika, który nie spełniałby jego wymagań i z którym nie wiązałby przyszłości.

„Dzień dobry Manchester!” Wszystkie znaki na niebie i ziemi zwiastują (jak również Facebook), że następcą Edwina „Wielkiego” van Der Saara będzie hiszpański młodzik lub, jak kto woli, następca Ikera Casillasa z Madrytu. David de Gea od 2009 z sukcesami reprezentował barwy madryckiego Atletico. Wydaje się, że przygoda z grą na Półwyspie Iberyjskim właśnie się kończy, a przenosimy na Old Trafford wychowanka Los Rojiblancos są tylko kwestią czasu. De Gea doskonale pasuje do koncepcji Fergusona i Manchesteru United – młody, cholernie utalentowany, głodny gry na najwyższym poziomie, który na lata może być ostoją dla bramki klubu z Old Trafford.

Analizując skład Manchesteru United i wspominając o młodych zawodnikach, nie wolno zapomnieć o braciach Da Silva, którzy już od dwóch sezonów z powodzeniem walczą o pierwszą jedenastkę Red Devils. Jonny Evans do niedawna również był piłkarzem, który ocierał się o miejsce w podstawowym składzie United, lecz spadek formy w ostatnim sezonie oraz transfery Smallinga i Jonesa mogą spowodować, że Irlandczyk będzie musiał poszukać sobie nowego pracodawcy lub zostanie wypożyczony.

Jeżeli weźmiemy pod uwagę zawodników, którzy w poprzednim sezonie wypożyczeni z Old Trafford ogrywali się w innych drużynach, czyli Federico Machedę, Dannego Welbecka czy też Toma Cleverleygo, śmiało można wysnuć wniosek, że United stoi dwudziestolatkami! Każdy z powyższych zawodników mieści się w okolicy dwudziestki na karku.

Wyobraźmy sobie pierwszą jedenastkę zespołu, w której między słupkami bramki stoi David de Gea. Przed nim występuje dwóch stoperów młodzieżowej reprezentacji Anglii – Chris Smalling i Phil Jones. Boki defensywy dopełniają bracia Da Silva. W środku pola Paula Scholesa zastępuje Tom Claverley, a z przodu Ferguson ma problem bogactwa, musząc postawić na kogoś z trójki Hernandez-Macheda-Welbeck. Nie wolno zapominać, że w obwodzie boss United ma starszych zawodników typu Rooney, Evra, Fletcher.

Ferguson to trenerski geniusz i o tym nie trzeba chyba nikogo przekonywać. Ponadto Szkot to facet, który nie boi się stawiać na młodych i który dba o przyszłość swojego klubu. Niedawno w mediach pojawiła się informacja, w której Fergi zapowiedział, że pozostanie szkoleniowcem Czerwonych Diabłów jeszcze przez trzy sezony. Pewnym jest więc, że dzięki przytoczonym możliwym ruchom transferowym i tym, o których nie mamy jeszcze zielonego pojęcia, sir Alex Ferguson po odejściu nie pozostawi spalonej ziemi. Zakup Phila Jonesa czy wielce prawdopodobny transfer Davida de Gei nie jest zapewne ostatnim, w których sir Alex Ferguson zaskoczy fanów United kupnem kolejnego młodzika. Obecnie tacy piłkarze jak Hernandez czy też Smalling powinni być wzorem do naśladowania i przykładem do większej motywacji dla młodych zawodników, którzy staną się lub marzą o zostaniu Czerwonym Diabłem. Kończąc, pragnę wyrazić nadzieję, że niedługo David de Gea będzie mógł śpiewać jednym głosem z Chicharito, Smallingiem czy też Jonesem, będąc już w szeregach młodej armii sir Alexa Fergusona: „Dziś nie potrzeba więcej nam do szczęścia chyba już nic!”

W sumie ja też mam jeszcze dwadzieścia lat, więc może Fergie zainteresowałby się transferem mojej skromnej osoby na Old Trafford? :)

Chicharito, Chris Smalling, evan, Fabio da Silva, Javier Hernandez, Jonny Evans, Manchester United, Phil Jones, Rafael da Silva,

God bless you, Edwin

Nie wiem, czy to przypadek, że wczoraj dwóch wielkich sportowców, wraz z końcem sezonu kończących kariery, dokonało podobnych czynów. Wpierw nasz wielki Adam Małysz rozsadził system w konkursie drużynowym. Kilkadziesiąt minut później swój wspaniały występ rozpoczął Edwin van Der Sar. Nie wiem, co Holender zjadł przed meczem, kto i co mu powiedział – weteran w bramce United przeszedł samego siebie. Zdecydowanie najlepszy gracz meczu uratował nas przed stratą goli wielokrotnie, już na starcie znajdując się na straconej pozycji. Dzięki jego dyspozycji niemal nie pamiętam błędów bloku defensywnego. Musi nasunąć się pytanie – po co on odchodzi? Dlaczego Fergie nie znajdzie jakiejś liny, łańcucha czy innego ustrojstwa trzymającej Edwina na Old Trafford, póki jeszcze nie jest za późno? Toż to żadne Lindegaardy, De Gee ani Neuery nie zastąpią nam złota w czystej postaci Van Der Sara.

Doprawić im skrzydeł

Chciałbym zobaczyć Rafałka na prawym skrzydle, żeby nie musiał się aż tak bać o powroty i mógł cisnąć w ofensywie, ile chce. Może to nie jest najlepszy moment, ale jeśli mamy oglądać słabnącego Giggsa lub kazać Koreańczykowi biegać przez cały mecz, to może rzeczywiście warto?

Kris1908, @redcafe.pl

To rzekłem napisałem przed meczem i spełniło się z nawiązką. Brazylijskie bliźniacze skrzydła zdały egzamin i zdaje się, że problem obu flanek do końca sezonu mamy rozwiązany. Może przeciw drużynie z Playstation to nie wystarczy, ale Bolton, Fulham czy nawet Marsylia powinny się mieć na baczności, gdy do pomocy przesunięci zostaną dwaj Da Silvowie. Po stosunkowo rychłych zmianach wnioskować można, iż Rafała z Fabianem będziemy mieli okazję zobaczyć we wtorek w Lidze Mistrzów. Wcale bym się takim obrotem spraw nie zdziwił, ani nie oburzył, bo ani Antosia (będzie o nim) nie warto forsować po kontuzji, ani Giggsy poza przebłyskami geniuszu nie daje już takiego bogactwa na lewej stronie. W dodatku, gdy przeanalizujemy wkład Rafała w obie bramki (odsyłam tu), widzimy, że stać go na wiele, gdy nie jest uwiązany obowiązkami defensywnymi. Fabio z kolei zdobył drugą w czasie pobytu w Manchesterze bramkę i dogonił w tej klasyfikacji swojego brata. Brakuje tylko dobrej gry głową, ale skoro nauczył się jej Wayne, stać na to i Brazylijczyków. Pamiętać należy również, iż jegomość Bale również pierwotnie hulał w obronie, a jaki Gareth jest, każdy widzi. Dobry występ braci powinien dać też do myślenia Obertanowi, któremu nie dane było wejść na murawę nawet podczas nieobecności Naniego i Parka oraz oszczędzaniu Valencii i Giggsa.

Dobrze cię widzieć, Antoś

Na to czekał chyba każdy kibic United. Po feralnym wrześniowym wieczorze brak Ekwadorczyka był mniej lub bardziej odczuwalny, jednakże ostatnio niezwykle szeroki wachlarz możliwości w temacie skrzydła wręcz wymuszał rozważania o powrocie Valencii. Cieszy, że Antoś wrócił. Raduje, iż zrobił to w takim stylu, będąc bardzo ważnym elementem diabelskiej układanki w drugiej połowie spotkania. Widać było przyspieszenie, chęć gry, natomiast z brakiem ogrania Antoś powinien sobie poradzić na dniach. Powrót w sam raz na czas absencji Naniego. Gdy na murawie ujrzymy jeszcze hasającego Parka, będziemy w niebiesiech.

In plus…

Lepiej niż z Liverpoolem zagrał Brown. Fajerwerków nie było, ale całkiem zacnie. Smalling znów solidnie, takoż Vidić. Trochu niewidoczny Evra, ale ponad średnią w tym sezonie. Jednak sam fakt, że Van Der Sar miał okazję zebrać ogromne pochwały determinuje lekką krytykę bloku defensywnego. Ale lekką.

W pomocy ze swoich zadań całkiem porządnie wywiązywał się O’Shea. Mało widoczny, co przy jego zadaniach jest pozytywem, zrobił, co do niego należało. Gibson, czyli ten bardziej ofensywny z dwójki CMów, udowodnił, iż czyni postępy i skreślający go powinni niekoniecznie odszczekać swoje słowa, ale wstrzymać się ze zmasowaną krytyką. Żałuję jedynie braku okazji do odpalenia sławetnej… no, armaty. Ale i na to przyjdzie czas.

W ataku Wayne Rooney zagrał jedno z lepszych spotkań w sezonie. Świetna piłka posłana do Javiera przy pierwszej bramce, a także bardzo inteligentne zachowanie przy trafieniu nr 2 świadczyć mogą o stałej tendencji zwyżkowej w powrocie do oczekiwanej formy. O tym, że mega-ekstraśnie jeszcze nie jest, wiemy na podstawie paru niecelnych podań i strat chociażby przy wyprowadzaniu kontrataków. Obraz uzupełnia genialne przerwanie akcji Sagni przy bocznej linii boiska.

Kogoś shuśtać trzeba

Na pierwszy ogień idzie Paul Scholes. Nie wiem, jaki cel przyświecał naszemu rudowłosemu weteranowi, gdy z premedytacją dążył do wykoszenia któregoś z kanonierów. Zarówno korzystny wynik, brak zagrożenia stratą bramki, 0 wcześniejszych poważnych spięć, jak i czas widniejący na zegarze nie działa na korzyść Anglika. Powtórka z rozrywki zakrawała o recydywę, co powinno skończyć się czerwoną kartką. Szkoda, że Paul nie myślał o tym, iż może być potrzebny w niezwykle ważnych nadchodzących spotkaniach, szczególnie jeśli urazy Fletchera i Carricka okażą się prawdziwe poważne.

Wynoszony na piedestał Javier Hernandez minął się wczoraj z opiniami głoszącymi jego świetną grę w polu karnym. Dwie zmarnowane sytuacje, które aż prosiły się o wykorzystanie, obciążają jego konto. Na szczęście strzelali inni, a Chicharito powinien skoncentrować się na nadchodzącej potyczce z Marsylią. Niech tam groszek powróci do swojego poziomu.

Coraz bliżej finał, coraz bliżej finał

W chwili, gdy piszę ten tekst, w walce o najstarsze futbolowe trofeum zostało 6 drużyn. Poza Manchesterem United, jedyną ekipą ze ścisłego angielskiego topu jest oczywiście Manchester City, i to oni są naturalnym wrogiem numer 1 na naszej ścieżce do chwały. Boltonu czy Stoke lekceważyć nie można, ale bez fałszywej skromności – jeśli zagramy swoje, a SAF nie będzie eksperymentował z ludźmi typu Gabryś czy Bebe, powinno pójść dobrze. Podobnie myślą zapewne w drugiej części miasta nad Irwell, jednak to my jesteśmy United. Niech oni się nas boją. Wierzę, że przyśpiewka „35 years” nie zdeaktualizuje się w nadchodzących miesiącach.

Arsenalu forma w lidze

Zwycięstwo przywróciło United pewność po dwóch bolesnych porażkach. Pokonanie bezpośredniego rywala w wyścigu o mistrzowski tytuł na pewno uskrzydli naszych ulubieńców i podwoi ich siły w najważniejszym okresie sezonu. Odwrotnie sprawa ma się w Londynie, gdzie wszystko wydaje się walić. Pechowa porażka w finale Pucharu Ligi, odpadnięcie z Ligi Mistrzów i Pucharu Anglii, niesłuszna strata punktów z Sunderlandem, teraz wtopa na Old Trafford i wreszcie seria kontuzji przywołują na myśl biblijne plagi egipskie. Pech chciał, że po zderzeniu z kolegą z zespołu Djorou doznał kontuzji w górnych partiach ciała, najprawdopodobniej eliminującej go ze sportu na następne tygodnie. Jakikolwiek plan nie siedziałby w głowie Arsene’a Wengera, sytuacja ciekawa nie jest. Morale zespołu dzięki takim, a nie innym wydarzeniom spada gwałtownie, a czasu na dojście do siebie nie ma. Ale to nie nasza broszka.

Arsenal FC, Edwin van der Sar, Fabio da Silva, Rafael da Silva,

Końcówka meczu fazy grupowej Ligi Mistrzów. Wynik 0:0. Wszystko wskazuje na to, iż taktyka gospodarzy polegająca na zamurowaniu bramki przyniesie zamierzony efekt i Rangersi po raz drugi w tym sezonie urwą punkt Czerwonym Diabłom. Aż do momentu, gdy w 86. minucie spotkania gwieździstą w szkockim polu karnym chciał zagrać głową w kierunku bramki młody Fabio da Silva. Tam znalazł się Steven Naismith, który bezpardonowym wejściem w Brazylijczyka sprokurował rzut karny.

Główne konsekwencje tego czynu znają wszyscy. Żółta kartka dla winowajcy, jedenastka zamieniona na bramkę przez wracającego do składu Wayne’a Rooneya i mniej lub bardziej szczera ogromna radość napastnika. Czy ktoś jednak skupił się na fragmencie pomiędzy faulem, powtórkami i karnym?

Otóż nie byłoby w tej sytuacji nic specjalnego, gdyby nie zachowanie Szkota odpowiedzialnego za cały ambaras. Naismith po znokautowaniu naszego lewego obrońcy potężnym kopniakiem w okolice klatki piersiowej, miast czym prędzej przeprosić poszkodowanego lub przynajmniej śpiesznym krokiem oddalić się z miejsca zdarzenia, wdał się w dyskusję z sędziami. Nie wiem, co imiennik uwielbianego przez nas Gerrarda wykrzykiwał, ale idę o zakład, że nie były to słowa ani pochlebne, ani pokorne. Wpierw oberwało się sędziemu dzierżącemu w ręku (jak to nazwać?) świecącą laskę, następnie swoją złość i poirytowanie decyzją „góry” wyładował na arbitrze głównym – Massimo Busace. Furia trwała jeszcze po decyzji realizatora o skupieniu się na osobie Rooneya.

Uwaga, pytanie retoryczne: jak bezczelnym trzeba być, by po takim faulu kwestionować w 100% słuszną i oczywistą decyzję? Jak nieznajome blond skrzydłowemu musi być pojęcie honor, żeby po minięciu się z twarzą przeciwnika o centymetry na oczach stojącego kilka kroków dalej sędziego wygłaszać jakiekolwiek pretensje?

Rozumiem grę twardą, nieustępliwą, a nawet agresywną w granicach rozsądku. W innych okolicznościach machnąłbym ręką na to zagranie – ot, wypadek przy pracy, poniosło gościa. Jednak Szkot zachował się jak totalny nie tylko oszust, ale przede wszystkim cham. A dla takich ludzi, w mojej wizji futbolu, miejsca być nie powinno.

Fabio da Silva, Steven Naismith,

Możecie uwierzyć jak daleko zaszliście w ciągu ostatniego roku?
Rafael: To było fantastyczne przeżycie, zagrać w pierwszym składzie Manchesteru United. Myślę, że oboje bardzo poprawiliśmy naszą grę w czasie minionego sezonui zrobiliśmy znaczący postęp. Pierwsze sześć miesięcy były bardzo trudne, nie mieliśmy najmniejszych szans na występ, bo cały zarząd czekał na decyzję w sprawię pozwoleń na grę dla nas.
Fabio: Kiedy tylko rozpoczął się okres przygotowawczy, wiedzieliśmy, że możemy kiedyś być częścią pierwszego zespołu – to było bardzo ekscytujące. Nie miałem tak dobrego sezonu jakiego pragnąłem z powodu mojego ramienia i kontuzji, szkoda, jak dotąd wszystko idzie bardzo sprawnie, czuję, że rozwijam swoje umiejętności.

Rafael, zagrałeś w 28 spotkaniach. Wygrałeś ligę oraz Klubowe Mistrzostwo Świata, musi to być niesamowity dreszczyk emocji…
Rafael: Było to bardzo miłe uczucie. Byliśmy również bliscy triumfu w Lidze Mistrzów. Z powodu kontuzji nie zagrałem w finale Pucharu Anglii. Mimo absencji w finale czuję się jak zwycięzca. Myślę, że mogę pomóc drużynie, a obecny sezon przyniesie ze sobą kolejne tytuły.

Fabio, patrząc na świetnie grającego brata, czułeś jakąś dodatkową presję, kiedy debiutowałeś w styczniu?
Fabio: Nie, nie czułem dodatkowej presji, ale wiedziałem, że muszę dać z siebie wszystko. Byłem bardzo dumny z brata, zagrał kilka wspaniałych meczy, chciałem po prostu zrobić to samo. Jego postawa motywowała mnie jeszcze bardziej, kontuzja była bardzo frustrująca, na szczęście w końcu dostałem swoją szansę na pokazanie się w meczu z Tottenhamem.

Jak na ironię, Rafael, miałeś kontuzję w tym sezonie…
Rafael: Tak, jak wspominał Fabio bardzo ciężko jest gdy nie możesz grać z powodu kontuzji. On również grał na prawej stronie i wygląda na to, że będziemy konkurować o grę kiedy znów będę w pełnej formie.
Fabio: -Oczywiście, obaj chcemy grać. Dziwnie jest konkurować między sobą o jedną pozycję, ale również cieszy nas to, że mamy do tego okazję.

Czy zawsze chcieliście zostać piłkarzami?
Rafael: Oczywiście, że tak! Odkąd skończyliśmy cztery lata, nie marzyliśmy o niczym innym. Zawsze gdy zdmuchiwałem świece na torcie myślałem o tym aby zostać piłkarzem. Kochaliśmy grać w piłkę, jako młodzi chłopcy mogliśmy za piłką biegać godzinami . Zezinho, który był trenerem miejscowej drużyny zobaczył nas i stwierdził, że oboje mamy potencjał i predyspozycje.
Fabio: To było zawsze naszą ambicją, by stać się kiedyś tak dobrym graczem jak Roberto Carlos. To on był naszym idolem. Oglądaliśmy dużo meczy w dzieciństwie i kibicowaliśmy Botafogo. Zawsze jednak wybieraliśmy Manchester United kiedy graliśmy w komputerowe. To był nasz ulubiony klub z Europy.

Fabio, pokazałeś, że potrafisz strzelać bramki w rezerwach Manchesteru. Rafael, co możesz powiedzieć o Twojej pierwszej bramce z Arsenalem Londyn ?
Rafael: Kiedy piłka leciała, nie wiele nad tym myślałem. Liczyła się tylko bramka i pomoc drużynie. Nie dotarło do mnie wtedy, że właśnie strzeliłem bramkę takiej drużynie jaką jest Arsenal! Dopiero potem kiedy ludzie pytali mnie o to, byłem niezadowolony z wyniku, lecz jakże dumny ze swojego trafienia…
Fabio: Oglądałem ten mecz w domu wraz z rodziną i wszyscy skakaliśmy ze szczęścia, kiedy Rafael zdobył gola. Nasza mama zaczęła płakać. Oczywiście to wspaniałe uczucie strzelić bramkę. Byłem szczęśliwy zdobywając kilka goli dla drużyny rezerw. Mam nadzieję, że w przyszłości i ja zdobędę kilka bramek dla Czerwonych Diabłów.

Opiszcie siebie jako zawodników. Co powiecie o sobie, jako piłkarzach ?
Fabio: No to może zacznę. Jest bardzo agresywny, zdeterminowany i nigdy nie daje za wygraną. Zawsze daje z siebie wszystko i pomoże drużynie wygrać za wszelką cenę. Zostawia całe serce na boisku.
Rafael: Mimo, że gra na lewej obronie, doskonale potrafi strzelać bramki. Jest agresywny oraz świetnie wyszkolony technicznie. Często włącza się do akcji w ofensywie.

Na koniec, powiedzcie jakie są wasze cele na ten sezon?
Rafael: -Przede wszystkim pomoc zespołowi, oraz rozegranie jak największej ilości spotkań.
Fabio: -Wciąż jesteśmy młodzi i próbujemy wszystko robić jak najlepiej. Mamy bardzo szeroki skład, wierzę jednak, że otrzymamy sporo okazji do gry. To jest dla nas najważniejsze.

Źródło – manutd.com

Fabio da Silva, Rafael da Silva,

Jonny Evans

Największą furorę w kończącym się sezonie zrobił chyba mimo wszystko Jonny Evans. Irlandczyk, który szlify w Premier League zbierał na wypożyczeniu w Sunderlandzie, grał nadspodziewanie często i w znakomitej większości meczów notował co najmniej solidne występy.  Tym samym udowodnił Sir Alexowi Fergusonowi, że ten słusznie postąpił sprzedając zeszłego lata niezbyt radzącego sobie na Wyspach Pique i robiąc miejsce właśnie dla Evansa. Postawa młodziutkiego stopera wywarła również spore wrażenie na kolegach z boiska – starszy z braci Evansów znalazł się bowiem wśród nominowanych na Młodego Piłkarza Roku w Premier League.

Statystyki: 27 meczów (24 od pierwszych minut), 0 bramek

Moja ocena: 7.5/10

Przyszły sezon: całkiem możliwe, że Jonny w przyszłym sezonie odegra jeszcze ważniejszą rolę niż we właśnie zakończonym. Problemy zdrowotne nie omijają Ferdinanda, a Vidić zdaje się ciągle nie może zapomnieć o katastrofalnym występie z Liverpoolem.

Rafael da Silva

Podobny zaszczyt, co Evansa, spotkał ledwie 18-letniego Rafaela Da Silvę. Brazylijczyk, jakby na przekór opinii jakoby był jedynie „przystawką” do swojego bardziej utalentowanego brata, przebojem wdarł się do pierwszego zespołu drużyny z Old Trafford. Fakt, że duża w tym zasługa kontuzji z jakimi zmagali się konkurenci Rafaela do gry na prawej stronie defensywy. Reprezentant młodzieżowej reprezentacji „Canarinhos” wykorzystał jednak w 100% szansę i obecnie już nikt nie wyobraża sobie, aby tego zawodnika zabrakło w przyszłym sezonie w Teatrze Marzeń. Wprawdzie dużo nauki przed nim, szczególnie jeśli chodzi o grę w destrukcji, ale wszystko wskazuje na to, że Gary Neville doczekał się godnego następcy.

Statystyki : 27  meczów (21 od pierwszych minut), 1 bramka

Moja ocena: 7/10

Przyszły sezon: jeśli do zdrowia wróci Brown, to można się spodziewać, że Brazylijczyk sezon zacznie jako co najwyżej rezerwowy prawy obrońca. Nie powinien jednak narzekać – okazji do podwyższenia swoich umiejętności na pewno będzie mieć sporo.

Darron Gibson

Trudno przypuszczać, aby następcą Paula Scholesa został Darron Gibson, ale 21-letni Irlandczyk udowodnił w tym sezonie, że w najbliższych latach manager United może mieć z niego pożytek. Po bezbarwnym okresie na wypożyczeniu w Wolverhampton Wolves, Gibson nieoczekiwanie wygrał rywalizację z Rodrigo Possebonem i dostał kilka szans w pierwszym zespole. Niejednokrotnie musiał występować na skrzydle, gdzie mimo wszystko nie radził sobie najgorzej. Pełnie swych umiejętności pokazywał jednak w sercu drugiej linii, a udany sezon zakończył piękną bramką w ostatniej kolejce Premier League z Hull City. Pomimo ostatnich doniesień wydaje się, że Gibson zostanie jeszcze przynajmniej jeden sezon na Old Trafford i powalczy o miejsce w pierwszej drużynie. Przykład Darrena Fletcher pokazał, że cierpliwość popłaca.

Statystyki : 14  meczów (9 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: Darron śmiało będzie mógł biegać w koszulce z napisem „make it or break it”. Rola Scholesa oraz Giggsa powinna być jeszcze mniejsza niż w sezonie 08/09, ale z drugiej strony do kadry winien wrócić mimo wszystko stały bywalec gabinetów lekarskich Owen Hargreaves. Gibson będzie musiał pokazać, że warto na niego stawiać, bo w kolejce na swoją szansę czeka już kilku innych.

Danny Welbeck

Wcale niewykluczone, że krótszą drogę do częstych występów w drużynie z Diabłem na piersi miał będzie niespełna 19-letni Danny Welbeck.  Sir Alex Ferguson stwierdził nawet kilka miesięcy temu, że ten młodziutki snajper rodem z Manchesteru ma niemałe szanse na wyjazd na przyszłoroczny Mundial. Słowa być może trochę na wyrost, ale każdy kto widział w tym sezonie Welbecka wie, że stać go na wiele. Danny zanotował fantastyczny debiut w Premier League strzelając cudowną bramkę przeciwko Stoke City. Talent potwierdził w spotkaniu w ramach Pucharu Anglii z Derby County, gdzie idealnym strzałem w  róg bramki pokonał bramkarza gospodarzy.

Statystyki: 13 meczów (8 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon : wiele zależeć będzie od tego, czy po ewentualnym odejściu Carlosa Teveza sternicy United zdecydują się pozyskać innego napastnika. Jeśli nie, to Welbeck z pewnością dostanie całkiem sporo okazji do pokazania się Fabio Capello.  Nie można również zapominać, że 18-letni Anglik co najmniej przyzwoicie radzi sobie na skrzydle i niewykluczone, że to właśnie na tej pozycji w przyszłym sezonie będzie grał częściej. Szczególnie jeśli nadal w katastrofalnej dyspozycji będzie Nani.

Federico Macheda

Fenomenalne i niezwykle ważne trafienie w tym sezonie było za to dziełem Federico Machedy. Popularny „Kiko” zaliczył świetny debiut dając United 3 punkty w spotkaniu z Aston Villą. Był również autorem decydującego trafienia w spotkaniu z Sunderlandem. I pomyśleć, że ten sezon zaczynał jeszcze w drużynie U-18.

Statystyki:  5  meczów (2 od pierwszych minut), 2 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: sytuacja niemal analogiczna jak w przypadku Danny’ego Welbecka. Rożnica polega jednak na tym, że Włoch występować może tylko na środku ataku.

Rodrigo Possebon

Tak udanego sezonu jak poprzednicy nie miał za to Rodrigo Possebon. Początek nie zwiastował niczego złego, bo naturalizowany Włoch dostał szansę już w pierwszym ligowym meczu z Newcastle United. Wszystko szło zgodnie z planem aż do spotkania w ramach Carling Cup z Middlesbrough. Wtedy to Rodrigo został ofiarą słynącego z bezkompromisowej gry stopera Boro – Pogatetza. Faul wyglądał paskudnie i aż dziw bierze, że kości młodzieżowego reprezentanta Azzurich ostały się całe. Rodrigo na boisko wrócił kilka tygodni później i…nie mógł się odnaleźć. Słabo radził sobie również w rezerwach i tego sezonu w żaden sposób nie może zaliczyć do udanych.

Statystyki:  8 meczów (3 od pierwszych minut), 0 bramek
Moja ocena: 5.5/10

Przyszły sezon: jeśli Rodrigo szybko się nie otrząśnie, to równie prędko jak stracił swoje miejsce w drużynie na rzecz Gibsona, może zostać prześcignięty w klubowej hierarchii przez Jamesa. Szczerze powiedziawszy ten scenariusz wydaje się póki co najbardziej prawdopodobny.

Norweg przez cały sezon mógł za to liczyć na młodszego z braci Evans – Corry’ego. Kapitan zespołu rezerw (pod nieobecność Chestera) poczynił na tyle duże postępy w ostatnich dwunastu miesiącach, że wyspiarskie media zaczęły nawet spekulować, że niebawem 18-letni zawodnik może dostać powołanie do seniorskiej kadry Irlandii Północnej. Co ciekawe, Corry przez większość sezonu grywał na środku defensywy, a we wcześniejszych sezonach zdecydowanie częściej widywaliśmy go w centrum drugiej linii.

W drugiej linii jak ryba w wodzie czuje się za to Tom Cleverley. Anglik po dobrym początku w rezerwach został wypożyczony do Leicester City, gdzie spisywał się na tyle dobrze, że po kilkunastu meczach dostał swoje pierwsze powołanie do kadry U-20. Niestety, ale ostatecznie w niej nie zadebiutował z powodu kontuzji ramienia, która wykluczyła 19-sto latka z gry do końca sezonu.

Kontuzje nie opuszczały również Jamesa Chestera. Anglik zdążył jednak zadebiutować w pierwszej drużynie United, a jego postawa w rezerwach w pierwszej części sezonu została doceniona na tyle, że Chester został wybrany Piłkarzem Roku Rezerw. Bardzo możliwe, że angielski stoper nie zagrzeje jednak miejsca w Teatrze Marzeń. Doskonale wiemy, jaka konkurencja jest na środku obrony, a na domiar złego dla Chestera, z wypożyczenia wraca zbierający świetne recenzje za grę w Plymouth Craig Cathcart.

Jeśli jesteśmy przy formacji defensywnej to warto wspomnieć o Richardzie Eckersley’u, który zaliczył kolejny solidny sezon. Trudno jednak przewidywać jak potoczy się przyszłość tego niezwykle ambitnego zawodnika, gdyż Ferguson na brak opcji na boku obrony narzekać nie może. Ot chociażby do dyspozycji Szkota będzie Fabio da Silva. Brazylijczyk pierwszy sezon w Anglii miał pechowy, raz po raz dawały znać o sobie kontuzje, ale kiedy był zdrowy radził sobie co najmniej dobrze.

Tylko niewiele lepiej swój pierwszy sezon na Wyspach wspominać będzie Davide Petrucci. Młodziutki Włoch pokazał w kilkunastu meczach akademii nieprzeciętny talent i podobnie jak James, został na stałe włączony do drużyny rezerw. Tam jednak wiele nie pograł, gdyż na kilka miesięcy wyeliminowała go kontuzja.

Jak widać talentów w Teatrze Marzeń nie brakuje. Kwestia tylko tego, czy manager w ogóle zechce dać im szanse i czy sami zawodnicy wykażą się wystarczającą cierpliwością.

Corry Evans, Craig Cathcart, Danny Welbeck, Darron Gibson, Davide Petrucci, Fabio da Silva, Federico Macheda, James Chester, Jonny Evans, Matty James, Ole Gunnar Solskjaer, Rafel da Silva, rezerwy, Richard Eckersley, Rodrigo Possebon, Tom Cleverley,