Zapraszamy do lektury tekstów na temat Edwina:
» Flying Dutchman- historia niezwykła
» The Great Edwin?

Bramki i wideo

Edwin van der Sar,

Kiedy w 2005 roku van der Sar został sprowadzony ze średniego Fulham, mało kto był nastawiony entuzjastycznie do tego transferu. Spora rzesza kibiców uważała, iż potrzeba kogoś znacznie młodszego, a 35-letni bramkarz pogra rok, góra dwa, po czym problem znowu wróci. Zresztą na pewno najlepsze momenty w swojej karierze już przeżył. Sam zainteresowany na początku swojej drogi w tym klubie chyba nie zakładał, że na Old Trafford zagości na tak długo.

W wieku 24 lat pomyślałem, że jak dociągnę do 34, będzie to wystarczająco długo.
Edwin van der Sar

Chyba nie uwierzyłby, jeśli ktoś by mu wtedy powiedział, że najlepsze lata jego kariery przypadną na tylko trochę przed 40-stym rokiem życia.

Już pierwsze mecze pokazały, że w bramce Manchesteru nadchodzi nowa era. Najbardziej zadowolony z tego transferu był na pewno szkocki trener, który nie musiał martwić się o swoje zdrowie, za każdym razem gdy piłka toczyła się w światło bramki. Holender udowodnił, że nie wiek ma znaczenie, a umiejętności. Można powiedzieć, że Edwin dobrze zrobił, zostawiając swoje najlepsze interwencje na sam koniec, który był zarazem najważniejszym okresem w całej jego karierze. Apogeum jego umiejętności przypada na sezon 2008/2009, w którym przez 1311 minut (15.11.2008-4.04.2009) zachował czyste konto w meczach z m.in. Chelsea (3:0) czy Manchesterem City (1:0).

Gdy nadszedł jednak sezon 2010/2011 (jak się okazało ostatni), nikt nie był już w stanie zatrzymać Holendra na kolejny rok. Sam Ferguson nie śmiał za bardzo naciskać na piłkarza, który i tak wiele zrobił dla klubu podczas tych sześciu sezonów.

Postąpił słusznie. Gracze wchodzący w tak mocno zaawansowany wiek często nie są w stanie dać z siebie więcej. Edwin zasłużył, by odejść będąc w kapitalnej formie.
Sir Alex Ferguson

Ogółem w sezonie 2010/2011 Holender rozegrał 45 spotkań. Na boisku przebywał dokładnie 4050 minut, co oznacza, że wychodząc w podstawowym składzie, ani razu nie został zdjęty do zmiany. Zarobił także dwie żółte kartki. Po jednej w Premier League oraz Lidze Mistrzów. Podczas całego sezonu wpuścił 38 bramek. Z 45 spotkań w 21 zachował czyste konto. Statystyka 41-latka w Champions League wynosi 0,6 bramki na mecz. Dla porównania Victor Valdez – 0.81. Pokazuje to, że Holender to główny kandydat do tytułu najlepszego bramkarza za ostatni sezon w LM.

Wielu może mu wypominać to, że przy jednej albo i nawet dwóch bramkach w ostatnim finale Ligi Mistrzów mógł się zachować lepiej. Może… ale gdyby nie on, nie wiemy, czy w ogóle byśmy tam zagrali…

Moment chwały: (6-12.04.2011) Dwumecz z Chelsea Londyn w 1/4 Ligi Mistrzów
Moment słabości: (28.05.2011) Finał Ligi Mistrzów z Barceloną
Ogólna ocena: 9/10

Ku pokrzepieniu serc.

Edwin van der Sar,

Kliku z nich gra w innym zespole, jednak trójka Giggs, Scholes i Neville byli tutaj od początku aż do końca. Tak można powiedzieć w przypadku dwóch ostatnich, dla których sezon 2010/2011 był ich ostatnim w piłkarskiej karierze. Z tej wspaniałej trójcy, która jest symbolem tego zespołu pozostał jeden, Ryan Giggs. Tylko jego będziemy mogli w następnym sezonie oglądać na murawie boisk Premier League.

Decyzje Nevilla i Scholesa o zakończeniu piłkarskiej kariery zapoczątkowały koniec wspaniałej ery, ery wychowanków. Dla kibiców, którzy z United są od wielu lat, jest to okres niezwykle trudny. Ciężko bowiem jest sobie wyobrazić, że kolejny sezon odbędzie bez ich udziału. Wiadome było, że kiedyś ten moment nadejdzie, jednak w podświadomości odkładaliśmy to na dalszą przyszłość, ponieważ nie chcieliśmy myśleć o tym, jak to wszystko będzie wyglądać, gdy ich już nie będzie.

Ryan Giggs – zaczął pierwszy, a skończy ostatni. Walijczyk to prawdziwy fenomen, bowiem wciąż jest na piłkarskim topie, a przecież już za kilka miesięcy skończy 38 lat! Paul Scholes – maestro, genius, pan środka pola. Gdy słyszy się to nazwisko, tylko takie określenia przychodzą nam do głowy. Kilkudziesięcio metrowe crossy, wspaniałe bramki, a także ostra, a czasem wręcz brutalna gra – wszystko to na zawsze pozostanie w naszej pamięci. Gary Neville – talentem może i nie dorównywał swoim dwóm kolegom, ale wszystko to nadrabiał determinacją, dzięki czemu zostanie zapamiętany jako jeden z najlepszych. Żałować jedynie pozostaje, że na sam koniec kariery dopadły go problemy zdrowotne. Za każdym z osobna będziemy tęsknić, a o tej wspaniałej erze wychowanków, która dobiega końca z dumą w sercu będziemy opowiadać dzieciom i wnukom.

Życie jest brutalne i także w tym przypadku się o tym przekonujemy. Nie dość, że przyszło nam żegnać Paula i Gary’ego, to jeszcze musimy powiedzieć ‘adieu’ naszemu wspaniałemu bramkarzowi, który także postanowił zawiesić buty na kołku, choć w jego przypadku właściwym posunięciem byłaby zmiana słowa buty na rękawice.

Za nami sezon dobry, lecz dziwny i smutny. Przed nami z kolei niezwykle ważny i ciężki okres, gdyż musimy zastąpić tych, co odeszli, a ich lista cały czas się wydłuża. Prócz wyżej wymienionych odchodzi także Hargreaves, a ostatnie informacje głoszą, że już niebawem pożegnamy kolejnego wychowanka – Wesleya Browna. Czy Ferguson uda się zatem na wielkie zakupy? A może czas na kolejną erę wychowanków? Cleverley, Welbeck, Morrison, Pogba i inni czekają…

Edwin van der Sar, Gary Neville, Manchester United, Paul Scholes, Ryan Giggs, Wes Brown,

Przyjrzyjmy się kandydatom do zajęcia miejsca, którego od niemalże sześciu lat strzeże holenderski bramkarz. W grę o stawkę wchodzą trzy nazwiska: Neuer, de Gea, Lloris.

First of all

Zacznijmy od 25–letniego Niemca. Manuel Neuer, gdyż o nim mowa, mierzy 193 cm wzrostu, a o jego umiejętnościach wiele można było wywnioskować po podwójnym spotkaniu właśnie z Czerwonymi Diabłami. Niemiec, co prawda wpuścił sześć bramek, mimo tego i tak wybierany był najlepszym graczem swego zespołu. Wychowanek Schalke 04 wyceniany jest na 24 mln euro. Warto zaznaczyć, iż wartość Manuela Neuera rośnie z dnia na dzień – od stycznia do maja wzrosła z 15 mln euro do wspomnianych 24 mln. Niepocieszający jest fakt, że na Neuera zaciera ręce Bayern Monachium, a sam piłkarz „jeśli wierzyć doniesieniom prasowym”, wolałby pozostać w Niemczech.

Na koniec garść liczb. W tym sezonie rozegrał 56 spotkań, w których Schalke straciło łącznie 62 gole. W lidze rozegrał 33 mecze, a rywale słabo spisującego się zespołu z Gelsenkirchen pokonali Neuera 42 razy, jedenastokrotnie Neuer zakończył ligowe spotkanie z czystym kontem.

Too young to…

Kolejny kandydat pochodzi ze słonecznej Hiszpanii i także jest wychowankiem klubu, w którym gra. Mowa o zaledwie dwudziestoletnim Davidzie de Gea. Mierzący 192 cm wzrostu de Gea nie spotyka się z taką aprobatą, jaką cieszy się Neuer. Dlaczego? Spora rzesza fanów uważa, że jest za młody na tak odpowiedzialną „fuchę”, jaką niewątpliwie jest gra na pozycji bramkarza w zespole z Old Trafford. Czyżby zapomnieli, ile lat miał Wayne Rooney, gdy wybiegał na boisko z diabłem na piersi? Nie mam zamiaru im tego przypominać, gdyż przykłady z obecnego sezonu powinny im być bardziej znane. Pewnie ktoś powie, że napastnik to nie tak odpowiedzialna pozycja jak bramkarz. W sukurs dla mojej tezy przychodzi jednak złoty środek w postaci Chrisa Smallinga. 21 lat, 31 spotkań, można? Oczywiście, że tak. A więc przyjrzyjmy się bliżej „za młodemu” Hiszpanowi. Wyceniany jest na 12 mln euro, co w pewnym stopniu odzwierciedla jego umiejętności. Jest bardzo zwinny i ma świetny refleks. Wbijając sobie nóż w plecy, trzeba powiedzieć, że brakuje mu nieco doświadczenia. Na plus można zapisać także to, iż jest do opuszczającego miejsce między słupkami Holendra bardzo podobny. Na koniec garść statystyk dotyczących wychowanka Atletico. David de Gea rozegrał w tym sezonie 46 spotkań, pomijając mecze towarzyskie i U21, pokonany został 59 razy, natomiast „zero z tyłu” zapewnił stołecznemu klubowi czternastokrotnie.

Last, but not least

Ostatnim, lecz nie bez znaczenia jest Hugo Lloris, dla niektórych pewnie bez znaczenia, Francuz pochodzący z Nicei reprezentujący barwy Olympique Lyon. Ma za sobą ruch do większego klubu – taki niewątpliwie był transfer z Nicei do Lyonu, opiewający na sporą sumę jak na bramkarza we Francji. Kosztował bowiem Lyon 8,5 mln euro. Co więcej można powiedzieć – że Lloris sprostał zadaniu i spełnił pokładane w nim nadzieje.

Dziś jego wartość sięga 17 mln euro. Mierzy on 188 cm wzrostu i umiejętności, jakimi dysponuje nie są bez znaczenia. Zdecydowanie lepszy na linii niż na przedpolu, co mogłoby generować problemy w Anglii. Sam Lloris w prasie stwierdza, że imponuje mu zainteresowanie ze strony Manchesteru United. Klub Llorisa informuje jednak, że Francuz nigdzie się nie wybiera. Na koniec forma Llorisa w liczbach. W obecnym sezonie rozegrał 48 spotkań, futbolówkę z siatki wyciągał 50 razy, a aż szesnastokrotnie kończył spotkanie z czystym kontem. Pod względem statystycznym najlepszy kandydat, aczkolwiek trzeba powiedzieć, że gra też w najsolidniejszym zespole z wymienionej trójki, co pewnie skutecznie mu w tym pomogło.

Krótko podsumowując

Główni pretendenci do bramki Mistrza Anglii prezentują się znakomicie dla oka, ciężej dla portfeli włodarzy United. Oczywiście najlepszym kandydatem jest nowy kontrakt Holendra, a być może to właśnie on wie, „kiedy ze sceny zejść niepokonanym”. Czekam na rozwój wydarzeń, jak dzieciaki na Boże Narodzenie.

Autor: Przemysław Plecan

bramkarze, David De Gea, Edwin van der Sar, Hugo Lloris, Manuel Neuer,

David de Gea, Manuel Neuer czy Martin Stekelenburg to ledwie kropla w morzu nazwisk wymienianych w kontekście transferu do Manchesteru United. Nie będę tracił czasu na porównania, który gra lepiej, a który gorzej, bo to, jak prezentują się w swych obecnych klubach, nie jest najważniejszym wyznacznikiem. Bowiem nie atrybuty fizyczne, a psychiczne decydować będą o tym, który z nich otrzyma możliwość reprezentowania barw tego klubu.

Pamiętajmy, że swego czasu Tim Howard czy Fabien Barthez również byli uważani za naprawdę dobrych bramkarzy, a nie sprostali rzuconemu im wyzwaniu. Nie sprostali nie dlatego, że są słabymi golkiperami, a dlatego, że nie potrafili wytrzymać obciążenia psychicznego, jakie spoczywało na ich barkach. Jak widać, prócz odpowiednich umiejętności, trzeba mieć również mocną głowę, by móc strzec bramki w takim klubie jak Manchester United.

Kolejnym, po mocnej psychice, ważnym wyznacznikiem będzie koncentracja. Często zdarza się bowiem, że rywal tylko raz w ciągu 90 minut poważnie zagrozi bramce United (vide mecz z Evertonem) i wtedy bramkarz musi być na posterunku i nie może sobie pozwolić na chwilę dekoncentracji, która mogłaby spowodować utratę bramki. Idealnym przykładem bramkarza o słabej koncentracji jest niezbyt dobrze wspominany przez fanów Czerwonych Diabłów Ben Foster, który potrafił bronić znakomicie, a następnie w zupełnie nieoczekiwanym momencie popełnić straszliwą gafę.

Z pewnością nie odkryłem swoją wypowiedzią niczego nowego, jednak czytając opinie fanów United mam wrażenie, że większość z nich zapomina o tym, że aby być numerem jeden w bramce ich ukochanego zespołu, nie wystarczy być tylko dobrym bramkarzem.

David De Gea, Edwin van der Sar, Manuel Neuer, Martin Stekelenburg, Tomasz Kuszczak,

Robert Kubica – szczęście w nieszczęściu

W lutym cała Polska z zapartym tchem śledziła doniesienia na temat stanu zdrowia Roberta Kubicy, który podczas rajdu samochodowego Ronde di Andora uległ bardzo poważnemu wypadkowi. Przez kilka dni ważyły się losy dalszej kariery naszego jedynaka w F1. Najbardziej czarne scenariusze mówiły nawet o konieczności amputacji dłoni, dotkliwie zmiażdżonej w trakcie kraksy. Na szczęście dla Roberta i jego kibiców włoscy lekarze stanęli na wysokości zadania i podczas wielu żmudnych, długich operacji nie tylko uratowali Kubicy poważnie uszkodzoną rękę, ale także dali nadzieję na powrót do czynnego uprawiania sportu. Oczywiście nie bez znaczenia była także sama postawa naszego kierowcy. Determinacja, z jaką walczył i nadal walczy o powrót do pełnej sprawności jest godna podziwu i naśladowania.

Mnie jednak zastanawiało co innego, a mianowicie reakcja kibiców. Sytuacja przypominała mi niejako tą, jaka miała miejsce z Karolem Bieleckim. Obaj sportowcy, nim zostali doświadczeni przez los, spotykali się często z ostrą krytyką „fanów”. Wystarczył jeden słabszy mecz „Koli” czy nieudany wyścig Kubicy, by niemal natychmiast byli odsądzani od czci i wiary oraz niemiłosiernie krytykowani i oskarżani o manieryzm, brak zaangażowania, pazerność na pieniądze itp. Należy się zastanowić, dlaczego dopiero wówczas, gdy danego sportowca spotka osobista tragedia, kibice dostrzegają, że są to tacy sami zwykli ludzie jak my…

Koniec mistrza w chwale, ale z niesmakiem

Kolejne ważne wydarzenie dla Polaków to zakończenie niezwykle bogatej kariery naszego najlepszego skoczka narciarskiego w historii – Adama Małysza. „Orzeł z Wisły” dał się poznać jako niezwykle skromny i ułożony człowiek. 4 kryształowe kule za zwycięstwo w generalnej klasyfikacji Pucharu Świata, zwycięstwo w Turnieju Czterech Skoczni, 3 srebrne i 1 brązowy medal olimpijski, 4 złote, 1 srebrny i 1 brązowy medal – to z kolei jego dorobek, jeśli chodzi o jego osiągnięcia w MŚ.

Wszystkie te sukcesy nie zmieniły naszego mistrza. Zawsze uśmiechnięty, nigdy nie krytykował trenera czy związku, winy za słabszą dyspozycję szukał wyłącznie u siebie. Wyciszał się wtedy, wyjeżdżał ze swoim pierwszym trenerem Janem Szturcem, żeby w spokoju potrenować i wracał wzmocniony zarówno psychicznie, jak i mentalnie.

Dlatego wielu kibiców z wielkim zdumieniem czytało wywiad, jakiego Małysz udzielił „Przeglądowi Sportowemu”, w którym wypowiadał się o katastrofie smoleńskiej:

Uważam, że to, co się dzieje z naszym życiem, jest ustalone. Każdy ma swoje przeznaczenie. Mamy ciągle aferę dotyczącą katastrofy samolotu prezydenckiego w Smoleńsku. Szukanie winnych, a to piloci, a to Rosjanie. Wszystkich to już męczy. Dlaczego prezes Jarosław Kaczyński nie składa kwiatków w Krakowie, a w Warszawie pod bramą pałacu? Dla mnie to jest śmieszne, bo przecież jego brat i bratowa leżą na Wawelu. Powiem szczerze, że zastanawiałem się nad tym wszystkim i chyba największy błąd popełniła Marta Kaczyńska, która nie chciała pochować rodziców gdzieś bliżej siebie. Jak teraz ma jechać odwiedzić ich na grobie?

Słowa te wywołały burzę wśród wielu Polaków. Wiele osób się zastanawiało, dlaczego Małysz, który nigdy się nie angażował politycznie, pokusił się o takie zdecydowane słowa. Wypowiedź ta podzieliła fanów mistrza. Część uważa, ze Adam ma takie samo prawo do wypowiadania się w kwestiach politycznych jak każda inna osoba. Z kolei inni mieli za złe skoczkowi, że przez tyle lat będąc apolitycznym, teraz zdecydował się na takie, a nie inne słowa. Sytuacja ta na pewno będzie się kłaść cieniem na bogatej karierze mistrza. Cytując „klasyka” Leszka Millera – prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym jak zaczyna, ale jak kończy. Niewątpliwie każdy kibic będzie pamiętał słowa, którymi Małysz niejako zakończył sportowy etap swojej kariery, a być może rozpoczął w ten sposób karierę polityczną.

„Diabły” kończą karierę

Luty to także ważny miesiąc dla kibiców Manchesteru United. Po 20 latach spędzonych na Old Trafford wychowanek i wieloletni kapitan zespołu – Gary Neville – ogłosił definitywne zakończenie kariery. Niewątpliwie wpływ na to miały kontuzje, które w ostatnich latach trapiły prawego defensora United. Neville to bez wątpienia jedna z klubowych ikon. Należy mieć nadzieję, że po sezonie klubowi działacze zorganizują piłkarzowi pożegnalny benefis, na który ten z pewnością zasłużył.

Po sezonie buty na kołku wiesza także Edwin van der Sar. 40-letni bramkarz postanowił zakończyć czynne uprawianie sportu, by spędzać większą ilość czasu ze swoją żoną Annemarią, która w ubiegłym roku doznała udaru mózgu. Decyzja ta z pewnością wywrze niemały wpływ na drużynę. Konieczność poszukiwania nowego golkipera zawsze wywołuje niemałe zamieszanie w drużynie.

Kariera sportowca nie trwa wiecznie. Prędzej czy później nadchodzi kres, mniej lub bardziej spodziewany. Mimo iż wszyscy zdajemy sobie z tego sprawę, ciężko jest się pogodzić z tym, że naszego ulubionego sportowca nie zobaczymy już więcej na sportowych arenach. Jednakże w tym przypadku kibice mają czas, by przygotować się na odejście swojego ulubieńca. Znacznie trudniejsza do zaakceptowania jest sytuacja, gdy danego zawodnika nagle dotknie nieszczęście, w wyniku którego jego dotychczasowe życie ulega radykalnej zmianie. A rolą nas, fanów, jest wspieranie swoich sportowych idoli w każdej chwili ich życie, nawet wtedy (a może zwłaszcza wtedy), gdy ich kariera jest na poważnym zakręcie…

Adam Małysz, Edwin van der Sar, Gary Neville, przemyślenia, Robert Kubica,

God bless you, Edwin

Nie wiem, czy to przypadek, że wczoraj dwóch wielkich sportowców, wraz z końcem sezonu kończących kariery, dokonało podobnych czynów. Wpierw nasz wielki Adam Małysz rozsadził system w konkursie drużynowym. Kilkadziesiąt minut później swój wspaniały występ rozpoczął Edwin van Der Sar. Nie wiem, co Holender zjadł przed meczem, kto i co mu powiedział – weteran w bramce United przeszedł samego siebie. Zdecydowanie najlepszy gracz meczu uratował nas przed stratą goli wielokrotnie, już na starcie znajdując się na straconej pozycji. Dzięki jego dyspozycji niemal nie pamiętam błędów bloku defensywnego. Musi nasunąć się pytanie – po co on odchodzi? Dlaczego Fergie nie znajdzie jakiejś liny, łańcucha czy innego ustrojstwa trzymającej Edwina na Old Trafford, póki jeszcze nie jest za późno? Toż to żadne Lindegaardy, De Gee ani Neuery nie zastąpią nam złota w czystej postaci Van Der Sara.

Doprawić im skrzydeł

Chciałbym zobaczyć Rafałka na prawym skrzydle, żeby nie musiał się aż tak bać o powroty i mógł cisnąć w ofensywie, ile chce. Może to nie jest najlepszy moment, ale jeśli mamy oglądać słabnącego Giggsa lub kazać Koreańczykowi biegać przez cały mecz, to może rzeczywiście warto?

Kris1908, @redcafe.pl

To rzekłem napisałem przed meczem i spełniło się z nawiązką. Brazylijskie bliźniacze skrzydła zdały egzamin i zdaje się, że problem obu flanek do końca sezonu mamy rozwiązany. Może przeciw drużynie z Playstation to nie wystarczy, ale Bolton, Fulham czy nawet Marsylia powinny się mieć na baczności, gdy do pomocy przesunięci zostaną dwaj Da Silvowie. Po stosunkowo rychłych zmianach wnioskować można, iż Rafała z Fabianem będziemy mieli okazję zobaczyć we wtorek w Lidze Mistrzów. Wcale bym się takim obrotem spraw nie zdziwił, ani nie oburzył, bo ani Antosia (będzie o nim) nie warto forsować po kontuzji, ani Giggsy poza przebłyskami geniuszu nie daje już takiego bogactwa na lewej stronie. W dodatku, gdy przeanalizujemy wkład Rafała w obie bramki (odsyłam tu), widzimy, że stać go na wiele, gdy nie jest uwiązany obowiązkami defensywnymi. Fabio z kolei zdobył drugą w czasie pobytu w Manchesterze bramkę i dogonił w tej klasyfikacji swojego brata. Brakuje tylko dobrej gry głową, ale skoro nauczył się jej Wayne, stać na to i Brazylijczyków. Pamiętać należy również, iż jegomość Bale również pierwotnie hulał w obronie, a jaki Gareth jest, każdy widzi. Dobry występ braci powinien dać też do myślenia Obertanowi, któremu nie dane było wejść na murawę nawet podczas nieobecności Naniego i Parka oraz oszczędzaniu Valencii i Giggsa.

Dobrze cię widzieć, Antoś

Na to czekał chyba każdy kibic United. Po feralnym wrześniowym wieczorze brak Ekwadorczyka był mniej lub bardziej odczuwalny, jednakże ostatnio niezwykle szeroki wachlarz możliwości w temacie skrzydła wręcz wymuszał rozważania o powrocie Valencii. Cieszy, że Antoś wrócił. Raduje, iż zrobił to w takim stylu, będąc bardzo ważnym elementem diabelskiej układanki w drugiej połowie spotkania. Widać było przyspieszenie, chęć gry, natomiast z brakiem ogrania Antoś powinien sobie poradzić na dniach. Powrót w sam raz na czas absencji Naniego. Gdy na murawie ujrzymy jeszcze hasającego Parka, będziemy w niebiesiech.

In plus…

Lepiej niż z Liverpoolem zagrał Brown. Fajerwerków nie było, ale całkiem zacnie. Smalling znów solidnie, takoż Vidić. Trochu niewidoczny Evra, ale ponad średnią w tym sezonie. Jednak sam fakt, że Van Der Sar miał okazję zebrać ogromne pochwały determinuje lekką krytykę bloku defensywnego. Ale lekką.

W pomocy ze swoich zadań całkiem porządnie wywiązywał się O’Shea. Mało widoczny, co przy jego zadaniach jest pozytywem, zrobił, co do niego należało. Gibson, czyli ten bardziej ofensywny z dwójki CMów, udowodnił, iż czyni postępy i skreślający go powinni niekoniecznie odszczekać swoje słowa, ale wstrzymać się ze zmasowaną krytyką. Żałuję jedynie braku okazji do odpalenia sławetnej… no, armaty. Ale i na to przyjdzie czas.

W ataku Wayne Rooney zagrał jedno z lepszych spotkań w sezonie. Świetna piłka posłana do Javiera przy pierwszej bramce, a także bardzo inteligentne zachowanie przy trafieniu nr 2 świadczyć mogą o stałej tendencji zwyżkowej w powrocie do oczekiwanej formy. O tym, że mega-ekstraśnie jeszcze nie jest, wiemy na podstawie paru niecelnych podań i strat chociażby przy wyprowadzaniu kontrataków. Obraz uzupełnia genialne przerwanie akcji Sagni przy bocznej linii boiska.

Kogoś shuśtać trzeba

Na pierwszy ogień idzie Paul Scholes. Nie wiem, jaki cel przyświecał naszemu rudowłosemu weteranowi, gdy z premedytacją dążył do wykoszenia któregoś z kanonierów. Zarówno korzystny wynik, brak zagrożenia stratą bramki, 0 wcześniejszych poważnych spięć, jak i czas widniejący na zegarze nie działa na korzyść Anglika. Powtórka z rozrywki zakrawała o recydywę, co powinno skończyć się czerwoną kartką. Szkoda, że Paul nie myślał o tym, iż może być potrzebny w niezwykle ważnych nadchodzących spotkaniach, szczególnie jeśli urazy Fletchera i Carricka okażą się prawdziwe poważne.

Wynoszony na piedestał Javier Hernandez minął się wczoraj z opiniami głoszącymi jego świetną grę w polu karnym. Dwie zmarnowane sytuacje, które aż prosiły się o wykorzystanie, obciążają jego konto. Na szczęście strzelali inni, a Chicharito powinien skoncentrować się na nadchodzącej potyczce z Marsylią. Niech tam groszek powróci do swojego poziomu.

Coraz bliżej finał, coraz bliżej finał

W chwili, gdy piszę ten tekst, w walce o najstarsze futbolowe trofeum zostało 6 drużyn. Poza Manchesterem United, jedyną ekipą ze ścisłego angielskiego topu jest oczywiście Manchester City, i to oni są naturalnym wrogiem numer 1 na naszej ścieżce do chwały. Boltonu czy Stoke lekceważyć nie można, ale bez fałszywej skromności – jeśli zagramy swoje, a SAF nie będzie eksperymentował z ludźmi typu Gabryś czy Bebe, powinno pójść dobrze. Podobnie myślą zapewne w drugiej części miasta nad Irwell, jednak to my jesteśmy United. Niech oni się nas boją. Wierzę, że przyśpiewka „35 years” nie zdeaktualizuje się w nadchodzących miesiącach.

Arsenalu forma w lidze

Zwycięstwo przywróciło United pewność po dwóch bolesnych porażkach. Pokonanie bezpośredniego rywala w wyścigu o mistrzowski tytuł na pewno uskrzydli naszych ulubieńców i podwoi ich siły w najważniejszym okresie sezonu. Odwrotnie sprawa ma się w Londynie, gdzie wszystko wydaje się walić. Pechowa porażka w finale Pucharu Ligi, odpadnięcie z Ligi Mistrzów i Pucharu Anglii, niesłuszna strata punktów z Sunderlandem, teraz wtopa na Old Trafford i wreszcie seria kontuzji przywołują na myśl biblijne plagi egipskie. Pech chciał, że po zderzeniu z kolegą z zespołu Djorou doznał kontuzji w górnych partiach ciała, najprawdopodobniej eliminującej go ze sportu na następne tygodnie. Jakikolwiek plan nie siedziałby w głowie Arsene’a Wengera, sytuacja ciekawa nie jest. Morale zespołu dzięki takim, a nie innym wydarzeniom spada gwałtownie, a czasu na dojście do siebie nie ma. Ale to nie nasza broszka.

Arsenal FC, Edwin van der Sar, Fabio da Silva, Rafael da Silva,

Od tamtej pory wszystkie piękniejsze połowy zawodników noszą powyższy przydomek. O klubie z Old Trafford, jego meczach, zawodnikach wiemy już wszystko, a czy znamy kobiety, które są bliskie sercom naszych ulubieńców? Czy znamy panie, z którymi gwiazdy Manchesteru United najprawdopodobniej spędzą dziś Dzień Zakochanych? Sądzę, że nie i właśnie dlatego z okazji Walentynek dzisiejszy artykuł poświęcony jest trafionym strzałą Amora Czerwonym Diabłom, a w szczególności ich partnerkom. Poznajmy zatem United’s WAGs!

Edwin Van der Sar / Anne-Marie van Kesteren

Żoną „latającego Holendra” jest Anne-Marie van Kesteren. Pora pobrała się w maju 2006 roku. Edwin wraz z Anne-Marie ma dwójkę dzieci – Joe i Lynn. Bardzo ważnym momentem w małżeństwie był grudzień 2009 roku, kiedy żona van der Sara doznała udaru mózgu i jej stan określony został jako bardzo ciężki. Choroba małżonki wiązała się z decyzją o zawieszeniu kariery przez bramkarza Manchesteru United. Na całe szczęście historia udaru Anne-Marie zakończyła się happy endem, a Edwin przez kolejne sezony strzegł z powodzeniem bramki Czerwonych Diabłów.

Tomasz Kuszczak / Ewelina

Nasz rodzynek w zespole Sir Alexa Fergusona po raz pierwszy publicznie zaprezentował swoją życiową wybrankę podczas gali UNICEF w 2008 roku. Piękna blondynka ma na imię Ewelina. Polskiej parze dwa lata temu urodziła się córeczka, której nadali imię Laila Vanessa.

Patrice Evra / Sandra Evra

Nasz obrońca z „trójeczką” na plecach jest mężem Sandry. Po transferze Patrice’a z AS Monaco na Old Trafford sam piłkarz niejednokrotnie podkreślał, że angielski klimat nie odpowiada jego małżonce. Na całe szczęście Sandra, podobnie jak jej mąż, przystosowała się do życia na Wyspach Brytyjskich, dzięki czemu kibice Manchesteru United mogą co tydzień oglądać jednego z najlepszych bocznych obrońców świata w swoim zespole. Państwo Evra są szczęśliwymi rodzicami Lenny’ego.

Gary Neville / Emma Hadfield

Starszy z braci Neville 16 czerwca 2007 roku poślubił Emmę Hadfield. Owocem miłości Gary’ego i Emmy są córki Molly i Sophie. Ślub byłego już piłkarza United obył się w katedrze w Manchesterze. Romantyczny Gary oświadczył się swojej wybrance w 2005 roku podczas wakacji na Malcie i ofiaował jej czterokaratowy pierścionek o wartości 170 000 $.

Nemanja Vidić / Ana Ivanović

Wybranką kapitana Czerwonych Diabłów jest Ana Ivanović. Z jedną z najbardziej seksownych tenisistek świata Anę łączy jednak tylko to samo imię i nazwisko. Lepsza połowa Nemanji Vidica jest natomiast absolwentką ekonomii Uniwersytetu Belgradzkiego. Para ma dwóch synów: Lukę i Stefana. Być może któryś z młodych jeszcze Vidiciów pójdzie w ślady taty?

John O’Shea / Yvonne Manning

John O’Shea jest żonaty z Yvonne Manning. Ślub zawodnika United z piękną Yvonne został poprzedzony przez długie lata narzeczeństwa. Ceremonia była dość skromna – znalazły się na niej tylko rodziny i przyjaciele państwa młodych. A pomyśleć, że swego czasu naśmiewano się z Johna, że jest… gejem.

Rio Ferdinand / Rebecca Ellison

Wybranką Rio jest Rebecca Ellison. Oboje są rodzicami syna o imieniu Lorenz, który urodził się w 2006 roku. Defensor United oświadczył się Rebecce w 2007 roku na wakacjach w Las Vegas. Para przełożyła jednak termin ślubu ze względu na narodziny ich drugiego dziecka. Synek Rio Ferdinanda ma na imię Tate i urodził się w sierpniu 2008 roku. Rebecca i defensor United pobrali się w czerwcu 2009. Państwo Ferdinand to ludzie z fantazją, czego dowodem był ich ślub, a raczej miejsce i sposób przygotowania tej ceremonii. Goście otrzymali zaproszenia w formie paszportu i nie wiedząc, dokąd jadą, musieli stawić się na lotnisku w Gatwick, gdzie czekał na nich samolot. Miejscem docelowym okazały się Karaiby, gdzie Rio i Rebecca powiedzieli sobie sakramentalne „tak”.

Ryan Giggs / Stacey Cooke

7 września 2007 roku podczas skromnej ceremonii weteran Manchesteru United Ryan Giggs poślubił swoją partnerkę Stacy Cooke. Dziewczynka Liberty Beau i chłopiec Zach Joseph są dziećmi Stacy i pomocnika Czerwonych Diabłów. Na co dzień państwo Giggs żyją w odosobnieniu w Worsley nieopodal Manchesteru. Być może to Stacey jest „dopalaczem”, który sprawia, że „walijski Czarodziej”, pomimo swojego wieku, czaruje świetną formą każdego sezonu.

Michael Carrick / Lisa Roughead

Ślub Michaela Carricka odbył się tego samego dnia co ożenek Stevena Gerrarda i Gary’ego Neville’a. Wybranką defensywnego piłkarza ekipy Sir Alexa Fergusona jest Lisa Roughead. Państwo Carrick są rodzicami córki Louise i syna Jaceya.

Paul Scholes / Claire Froggatt

Paul Scholes ożenił się z ukochaną z dzieciństwa – Claire Froggatt. Arron, Alicia i Aiden to trójka dzieci Scholesów. Claire to elegancka kobieta z klasą, która lubi prezentować się w odpowiednim świetle i dobrze wyglądać przed kamerami.

Darren Fletcher / Hayley Grice

Darren Fletcher jest podwójnym szczęściarzem, ponieważ jest ojcem bliźniaków – Jacka i Tylera. Mamą chłopców jest Hayley Grice, z którą w czerwcu 2010 r. pomocnik United stanął na ślubnym kobiercu. Para jest razem już 12 lat, a poznała się w jeszcze za czasów szkolnych w liceum w Wallsend.

Nani / Daniela Martins

Wybranką naszego skrzydłowego jest urocza Daniela Martins. Podobnie jak w przypadku Tomka i Eweliny oczekujemy ślubu Portugalczyka ze swoją piękną partnerką. Hmm, ciekawe jak duży wpływ miała Daniela na tak dobrą formę Naniego w obecnym sezonie?

Michael Owen / Louise Bonsall

Diabelska „siódemka” w czerwcu 2005 roku poślubił Louise Bonsall. Michael i Louise mają czworo dzieci. Najstarsza córka Gemmy Rose urodziła się dwa lata przed ślubem rodziców, syn James Michael Owen 6 lutego 2006 roku. 29 października 2007 roku natomiast świat ujrzała druga córka Michalea i Louise – Emily May. 26 lutego 2010 roku na świat przyszła ich trzecia córka – Jessica. Para poznała się w latach ’80 ubiegłego stulecia jeszcze w szkole podstawowej. Ciekawe, której drużynie mocniej kibicowała wybranka Owena: Liverpoolowi czy teraz United?

Wayne Rooney / Coleen Rooney

Wayne i Coleen są jedną z najbardziej celebryckich par piłkarskich na Wyspach Brytyjskich. Państwo Rooney poznali się w ostatnim roku szkoły średniej. Długa znajomości Rooneya i Coleen dowodzi tego, że piękna Angielka jest z zawodnikiem Czerwonych Diabłów z powodu swojej miłości, a nie – jak wielu twierdzi – dla pieniędzy. Rooney przed ślubem przyznał się do korzystania z usług prostytutek w czasach, gdy jeszcze był zawodnikiem Evertonu. Jak się okazało powyższy skandal nic nie nauczył Wazzy, gdyż w sierpniu 2010 roku na światło dzienne wyszła kolejna „historia miłosna” napastnika Manchesteru United z prostytutką – Jennifer Thomson, z którą spotykał się w czasie ciąży jego żony. Małżeństwo Rooneyów przeszło ciężką próbę, lecz na całe szczęście wszystko zakończyło się szczęśliwie i Coleen wybaczyła zdradę swojemu mężowi.
Bez cienia wątpliwości Rooneya nazwać można delikatnie „burakiem”! Miejmy nadzieję, że nie doczekamy się kolejnych ekscesów z udziałem gwiazdy United. Mając taką żonę jak Coleen, Wayne nie powinien szukać doznań w objęciach innych kobiet. Rooneyowie są rodzicami synka – Kai Wayne’a Rooneya, który urodził się 2 listopada 2009 roku.

Powyższy artykuł należy traktować w ramach ciekawostki. Zostały w nim przedstawione tylko wybrane „lepsze połówki” piłkarzy Manchesteru United. Na pewno można byłoby uzupełnić ten skład kobietami Dimitara Berbatova czy Owena Hargreavesa lub wspomnieć o WAGs byłych zawodników Czerwonych Diabłów, mam tu na myśli wybranki Cristiano Ronaldo czy żonę Davida Beckham – Victorię. Niestety, musiałem pominąć je w obawie o serwer Redloga, który mógłby po prostu paść z powodu zbyt wielu zdjęć płci pięknej. Być może dzisiejszy artykuł przykuwa większą uwagę męskiej części kibiców Manchesteru United, gdyż w niektórych przypadkach jest na czym „zawiesić oko”. ;-) Mam jednak nadzieję, że Panie Kibicki nie będą miały mi tego za złe.

Darren Fletcher, Edwin van der Sar, Gary Neville, John O'Shea, Michael Carrick, Michael Owen, Nani, Nemanja Vidic, Patrice Evra, Paul Scholes, Rio Ferdinand, Ryan Giggs, Tomasz Kuszczak, WAGs, Wayne Rooney,

Ciężko mi dokładnie powiedzieć, kiedy podjąłem tę decyzję. Myślałem o tym od momentu, kiedy Annemarie miała udar mózgu. Ciężko z tym walczyła i przeszła długą rehabilitację. Zdecydowaliśmy się spędzić jeszcze jeden rok w Anglii, a tym samym w Manchesterze United. Ale w tym sezonie coraz częściej i bardziej zdecydowanie myślałem o rozstaniu się z futbolem. Nie pytajcie dlaczego i jak. Decyzja pojawiła się nagle i było dla mnie wystarczające. Przyszedł czas, aby poświęcić więcej uwagi mojej rodzinie. I tutaj nie chodzi o mój wiek – on nie odgrywał żadnej roli. Mam 40 lat i ciągle jestem w świetnej kondycji.
Edwin Van der Sar

Dla nas – kibiców Manchesteru United – największym problemem jest to, kto zastąpi holenderskiego bramkarza. Czy Ferguson da szansę Kuszczakowi? Czy może postawi na niedawno sprowadzonego Lindegaarda? Brytyjskie media sugerują jednak, że Ferguson sięgnie po nowego bramkarza podczas letniego okienka transferowego. Neuer? De Gea? Akinfeev? Gordon? Zapraszam do dyskusji!

bramkarze, Edwin van der Sar,

Do 33’ minuty meczu wszystko układało się po myśli kibiców i zawodników Manchesteru United. Bezbarwna Chelsea nie potrafiła zagrozić bramce Pepe Reiny i doprowadzić do utraty bramki przez Liverpoolczyków, a na tablicy utrzymywał się bezbramkowy wynik. Plany Czerwonym Diabłom pokrzyżował kapitan Liverpoolu Steven Gerrard, który swoim bezmyślnym, nieudanym podaniem stworzył sytuację bramkową Chelsea, którą wykorzystał Didier Drogba. Niewielu spodziewało się, że piłkarz klasy światowej jakim jest Gerrard zrobi tak prosty błąd, który w skutkach okazał się niekorzystny dla The Reds, jak również Manchesteru United.

„Widziałem tę akcję po meczu. To był wspaniały prezent. Nic na to nie poradzimy, musimy się z tym pogodzić.” – przyznał sir Alex Ferguson.

Gdyby nie pomyłka sędziego, który nie podyktował rzutu karnego dla Chelsea Londyn po faulu na Salomonie Kalou, wynik spotkania przesądzony byłby już przed zejściem zawodników na przerwę. Kilkunastominutowa chwila wytchnienia dawała cień nadziei, że piłkarze Rafy Beniteza staną na wysokości zadania i powalczą o punkty w meczu z Londyńczykami.

Po przerwie mecz nazywany szlagierowym przedostatniej kolejki Premiership nadal nie zachwycał. Gra toczyła się w środku pola, a żadna z drużyn nie potrafiła wypracować sobie dogodnej sytuacji. W 54’ minucie jednak po raz drugi w tym meczu do głosu doszli zawodnicy Carlo Ancelottiego. W tej oto minucie świetnym podaniem do skrzydła popisał się Drogba, piłkę przyjął Nicolas Anelka stojący idealnie na linii z ostatnim obrońcą i dograł ją wzdłuż pola bramkowego, gdzie już był Frank Lampard. 2:0 dla Chelsea i koniec marzeń kibiców United o stracie punktów The Blues.

Wielu liczyło, że Liverpool zdoła ugrać punkty na własnym stadionie z Chelsea, co da szansę na zajęcie pierwszego miejsca w tabeli przez Manchester United.

„Jestem przekonany, że Liverpool wcale się nie podda i zrobi swoje. Wielkie drużyny nie porzucają swojej historii i tradycji na jeden mecz.” – sir Alex Ferguson

Nadzieje były bardzo duże, gdyż The Reds to aktualny wicemistrz Anglii, klub który uznawany jest za jeden z najlepszych angielskich teamów. Należało jednak zdawać sobie sprawę, że drużyna ta prezentuje się znacznie poniżej swojego poziom z poprzedniego sezonu.

Siódme miejsce w tabeli angielskiej, jedenaście przegranych meczów w obecnym sezonie, słaba gra, kontuzje piłkarzy – to nie mogło napawać optymizmem przed meczem z Chelsea. Piłka jest jednak niesamowita i nieprzewidywalna, dlatego kibice Liverpoolu wierzyli w zwycięstwo swojego klubu, a fani United ściskali kciuki za wrogów z miasta Beatlesów. Spotkanie z „Niebieskimi” pokazało Liverpoolowi miejsce w szeregu. Na tę chwilę piłkarze Beniteza są zbyt słabi, aby odnosić zwycięstwa z wielkimi klubami. Pokazał to mecz z Chelsea, czy ostatnia potyczka z Atletico Madryt w Lidze Europejskiej. Jeden celny strzał zawodników The Reds w spotkaniu z Chelsea przyprawia o wstyd osiemnastokrotnych mistrzów Anglii. Trudno się jednak dziwić, gdy w składzie widzimy tak słabych piłkarzy jak bezbarwny Babel, wolny Kyrgiakos, bezproduktywny Maxi Rodriguez czy beznadziejnie niedokładny Aquilani. Do tego dochodzi jeszcze tak poważny błąd, skutkujący bramką, w wykonaniu ikony Liverpoolu – Stevena Gerrarda.

Oczywistym jest, że zdobycie tytułu przez Manchester United nie było uzależnione tylko od jednej potyczki Chelsea z The Reds i trudno winić podopiecznych Rafy Beniteza, za to, że nie ugrali korzystnego rezultatu, który znacznie przysłużyłby się do zdobycia tytułu ekipy z Old Trafford.

„Mieliśmy nadzieję, ale tak naprawdę niczego nie oczekiwaliśmy. Nie sądzę, aby to ten mecz decydował o mistrzostwie Anglii. Nasza pozycja w tabeli to efekt walki w całym sezonie. Mieliśmy kilka szans w ostatnich tygodniach, których nie potrafiliśmy wykorzystać” – powiedział dla oficjalnej strony klubu Van der Sar.

My kibice Manchesteru United wierzyliśmy, że wrogowie pomogą, lecz nie udało się. Wierzyć będziemy jednak do ostatniej minuty meczu Chelsea z Wigan, że podopieczni Carlo Ancelottiego potkną się i United wróci tam gdzie jego miejsce – na szczyt Premier League.

„Teraz jedyną rzeczą, która możemy zrobić jest wygranie ostatniego meczu sezonu. Chcemy to zrobić dla fanów, bo to ostatni dzień sezonu. Oczywiście, nie lekceważymy Wigan, bo to dobry zespół, który gra ładny futbol. Tak naprawdę nigdy nie wiesz co przyniesie piłka nożna. To zwariowana gra. My trzymamy za nich kciuki, lecz najważniejsze to wygrać nasz mecz i zadowolić kibiców.” – sir Alex Ferguson.

Ciężko nie zgodzić się z Bossem United. Należy kibicować Wigan i wierzyć w cud, że The Blues polegną w ostatniej kolejce na Stamford Bridge. Ale czy naprawdę ugranie punktów w Londynie przez piłkarzy Roberto Martineza można nazwać cudem? Przypomnijmy sobie dotkliwą porażkę Chelsea Londyn z Wigan Athletic 1:3 lub niedawne zwycięstwo The Latics nad Arsenalem Londyn. Tak więc trzymajmy kciuki. GLORY MAN UNITED!

CZYTAJ RÓWNIEŻ NA MOIM BLOGU!

Carlo Ancelotti, Chelsea Londyn, Edwin van der Sar, Liverpool FC, Manchester United, Roberto Martinez, Sir Alex Ferguson, Wigan Athletic,