Dimitar Berbatow niemal na pewno po sezonie nie będzie już Czerwonym Diabłem, jednak czy to ma jakieś znaczenie? Jeśli może pomóc zespołowi w zdobyciu 20-tytułu mistrzowskiego, to nie widzę powodu, dla którego Ferguson nie miałby skorzystać z jego usług. Nie po to klub zapłacił za niego miliony i ciągle wydaje na tygodniówkę, by w sytuacji, w której Welbeck i Hernandez są pod formą, Bułgar siedział na ławce bądź na trybunach.

Berbatow jest jaki jest, dla jednych zawsze będzie naprawdę dobrym napastnikiem, dla drugich zaś graczem przepłaconym. Myślę jednak, że nikt o zdrowych zmysłach nie powie, że Bułgar w chwili obecnej nic nie wniósłby do gry United. Javier Hernandez i Danny Welbeck w ostatnich spotkaniach wyglądają naprawdę blado, także Dimitar mimo braku praktyki meczowej z pewnością nie zaprezentowałby się gorzej. Spokój i opanowanie z piłką przy nodze, a także błysk geniuszu w jego wykonaniu z pewnością nieco ułatwiłoby grę przeciw drużynom, które bronią się niemal całym zespołem.

Co jest zatem przyczyną takiej sytuacji? Czyżby Bułgar podpadł czymś, co nie przedostało się do mediów? Patrząc wstecz, na pełne szacunku wypowiedzi Berbatowa, mimo nieciekawej sytuacji, w której się znajdował i nadal znajduje, ciężko wyobrazić sobie, by nagle zaczął sprawiać jakieś problemy. Nie jest łatwo osądzić tę sytuację, jednak przykro się patrzy na to, jak król strzelców z poprzedniego sezonu marnieje na ławce czy też na trybunach. Miejmy nadzieję, że przez ten, pozwolę go sobie nazwać kaprys, United nie straci tego, co ma niemal na wyciągnięcie ręki.

Dimitar Berbatov, Sir Alex Ferguson,

Dymitar być może jutro zagra, ale w ataku mam kilka ciekawych opcji i nie ma gwarancji. Sytuacja z jego kontraktem wygląda tak, że skorzystamy z zapisu o możliwości przedłużenia umowy o dodatkowy rok. Rozmawiałem z nim i wiem, że chce regularnie grać, przez co na pewno będziemy go brać pod uwagę w końcówce sezonu. W obecnej chwili zostaje piłkarzem Manchesteru United, ale słyszymy, co do nas mówi. Myślę, że jest zaniepokojony faktem, iż nie gra wystarczająco dużo w pierwszym zespole. Trudno mi zagwarantować mu grę, a wcale mnie nie dziwi, że jako 31-latek na to liczy. Może to doprowadzić do tego, że będzie musiał poszukać sobie gry gdzieś indziej.

sir Alex Ferguson

Tako rzekł boss dzień przed blamażem w Bilbao. Wierzyć się nie chce, że mistrz Anglii (którym nie byłby bez bramek Berbatowa) rezygnuje z króla strzelców minionego sezonu. Akcentuję rezygnuje, a nie sprzedaje czy pozwala odejść. Na wiarę przyjąć to trudno nawet fanowi Manchesteru United, który powinien przywyknąć do dziwactw sir Alexa.

Podjąłem więc próbę zrozumienia takiego ruchu i, co ciekawe, nie jest to takie trudne. Nietrudno się domyślić, iż chodzi o stawianie na Welbecka i Hernandeza, a więc, jakkolwiek by nie patrzeć, prawdopodobną przyszłość ataku Red Devils, oczywiście przy boku będącego nie do ruszenia Wayne’a Rooneya. Zaważyło zapewne kryterium, które oburzyłoby piewców wyrównywania szans i walki z dyskryminacją – wiek. Dimitar ze swoimi 31 latami na karku mógłby zdziałać wiele pożytecznego w tym oraz paru następnych sezonach. Ale na dłuższą metę trzeba pogodzić się ze skutkami upływu czasu, a nieprzebranymi zapasami tego z kolei, bardzo niestety, nie dysponuje Ferguson. Szkot ma chyba świadomość tworzenia swej ostatniej drużyn. Ekipę tę odda w ręce komuś, kogo nie będzie stuprocentowo pewny z prostego powodu – ten ktoś nie będzie nim. Dlatego przed swoim odejściem chce wypieścić skład tak, aby jedna z największych zmian w sportowej historii miasta nad Irwell przebiegła możliwie łagodnie. Regularnie występujący Bułgar zaburzałby wizję sir Alexa i dlatego musi prawdopodobnie odejść. Można by go trzymać, by wzorem Owena czy Neville’a samą swoją obecnością pozytywnie wpływał na kolegów z drużyny, ale nie o to chyba piłkarzowi chodzi, co warto uszanować.

Czynnikiem najbardziej szokującym (przynajmniej mnie, ale sądzę, że znaczną część kibiców takoż) nie jest sama treść wypowiedzi sir Alexa, lecz sam fakt całkowitej oficjalności tego oświadczenia. Zazwyczaj podobne decyzje pozostają między zawodnikiem a menedżerem – zainteresowani ze świata zewnętrznego oczywiście wiedzą, a przynajmniej domyślają się, co miało miejsce, jednak czym innym jest potwierdzenie takiej, a nie innej, sytuacji na konferencji prasowej. Boss takim działaniem sprawił, iż oferty za Bułgara powinny się posypać, z drugiej strony opiewać będą na kwoty niższe, wszak ogłoszenie pełnej gotowości do handlu musi tak podziałać. Niewątpliwie jest to ukłon w stronę Dimitara, by ten, jeśli zdecyduje się odejść, miał lepsze pole manewru, a strona finansowa ewentualnego transferu na tym nie ucierpi. Fergie bowiem zapowiedział przedłużenie o rok kontraktu z Berbą, więc coś tam do klubowej kasy wpadnie. A takiemu PSG, który zdawał się dotychczas być głównym chętnym dokonania transakcji, w chwili obecnej kwestia gotówka przeszkody nie stanowi.

Na osobny akapit zasługują głosy krytykujące Fergusona za brak szacunku do Bułgara. Jako się rzekło – boss myśli o sportowej przyszłości klubu, lecz niepewności dotyczą również rozszerzenia kontraktu w czasie o 12 miesięcy. Po co to robić, skoro z jego usług Szkot korzystać zbyt często nie zamierza? Choćby dla pieniędzy, które w dzisiejszym futbolu, nie ukrywajmy, nieraz odgrywają kluczową rolę. Zresztą nieważne. Zastosuję to samo kryterium, którym oceniałem m.in. Cristiano Ronaldo i Tomka Kuszczaka – Bułgar podpisał kontrakt, który umożliwiał jego pracodawcy podjęcie suwerennej decyzji co do momentu jego wygaśnięcia, zatem z góry zaakceptował taką sytuację. Lekceważeniem woli napastnika byłoby właśnie zaprzeczanie podpisanemu przezeń dokumentowi. Cichajcie więc.

Jaki procent z nas pomyślałby jeszcze dwa lata temu, iż wieść o opuszczeniu klubu przez Bułgara będzie czymś smutnym i choć trochę niezrozumiałym? Ubiegły sezon zmienił wszystko – wspaniała gra i klasa, której dowód złożony został już po zakończeniu kampanii, gdy Dimitar nie dąsał się, lecz zapowiedział normalną, sportową rywalizację o miejsce w składzie. Czegokolwiek teraz nie wybierze, wypada życzyć powodzenia i spełnienia sportowych celów, jeśli nie u nas, to gdziekolwiek indziej.

Aktualizacja

Tekst ów powstał wcześniej niż został opublikowany. Dlatego dla ścisłości dodaję świeżą wypowiedź agenta Dimitara Berbatowa wyjaśniającą to i owo.

Miałem trzy spotkania z menadżerem United. Musimy po prostu zaakceptować fakt, iż stara się on zbudować zespół na kolejne kilka lat, a Berbatow nie jest częścią jego wizji. Ferguson chce zmienić nieco styl gry drużyny, wprowadzić więcej szybkości. Byłem zadowolony, gdy usłyszałem od władz United, że nie będą sprzeciwiali się odejściu Dymitara w letnim okienku transferowym. Berbatow najprawdopodobniej opuści Anglię, ale nie zamierza on dołączyć do jakiejś drużyny w Stanach Zjednoczonych, Japonii, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, czy tego typu lig.

Alan Danczew

Cóż, można się było spodziewać takiego wyboru Bułgara. Troszku cieszy, iż prawdopodobnie przeniesie się poza Wyspy (jakoś smutno byłoby na niego patrzeć u boku np. Suareza, o czym już zaczęło się mówić). Bardziej pozytywne jest odrzucenie opcji dołączenia do jakichś egzotycznych bogaczy w akompaniamencie bulgotania ropy i zgrzytania pustynnego piasku między zębami bądź występowanie w USA – kraju, gdzie futbol uważają za jakąś karykaturę rugby. Berba zasłużył na dalsze granie i wygrywanie na najwyższym poziomie. Uda mu się. Amen.

Dimitar Berbatov, napastnicy,

1.

2. Jednym z nielicznych pozytywów w tym spotkaniu była dobra gra Rafaela da Silvy. Młody Brazylijczyk udowodnił, zresztą już nie po raz pierwszy, że już niedługo będzie walczył o miano najlepszego prawego obrońcy. Oczywiście pod warunkiem, że zdrowie będzie mu dopisywać. Pewną i odpowiedzialną grą w obronie, a także aktywnym udziałem w akcjach ofensywnych Rafael pokazał, że to on winien być pierwszym wyborem Fergusona na tę pozycję.

3. Przez liczne kontuzje szkoleniowiec United miał ograniczone pole manewru. Nie sposób oprzeć się jednak wrażeniu, że zmiany, które przeprowadził Szkot dobre nie były. Pod koniec spotkania Czerwone Diabły zaczęły przegrywać walkę w środku pola, a sir Alex zamiast wzmocnić ten sektor boiska, osłabił go, posyłając do boju napastnika. Możliwości nie było zbyt wiele, co nie zmienia faktu, że można było podjąć lepsze decyzje. Przesunięcie Parka do środka oraz wpuszczenie na boisko Fabio jako skrzydłowego zapewne pozwoliłoby utrzymać remis do końca spotkania. Skoro już jednak SAF koniecznie chciał wprowadzać napastnika na boisko, to powinien to być Berbatow, a nie Javier Hernandez.

4. Dymitar Berbatov… po raz kolejny musiał przyglądać się swoim kolegą z perspektywy ławki rezerwowych. Na murawę wszedł na kilka minut przed końcem spotkania. Ciężko patrzeć na tak marniejącego Bułgara na ławce, tym bardziej, że napastnik wciąż prezentuje wysoki poziom i nie miałby problemów z regularną grą w większości topowych zespołów. Nie sposób wyjaśnić, dlaczego to będący bez formy Javier Hernandez wcześniej wszedł na boisko, a nie Berbatow, który o wiele lepiej czuje się z piłką przy nodze. Co mógł wnieść czekający na piłkę snajper, kiedy zespół nie potrafił utrzymać się w jej posiadaniu?

5. Porażka w tym spotkaniu oznacza dla United koniec przygody z Pucharem Anglii, dzięki czemu zespół w pełni będzie mógł skoncentrować się na walce o dwudziesty tytuł mistrzowski. Czy zwycięstwo w lidze zrekompensuje wszystkie boleści, jakich doznali już w tym sezonie sympatycy Czerwonych Diabłów? Z pewnością nie, bo o kompromitującej porażce z rywalem zza miedzy czy blamażu w Lidze Mistrzów, jakim było odpadnięcie już w fazie grupowej, ciężko będzie po prostu tak zapomnieć.

David De Gea, Dimitar Berbatov, FA Cup, Liverpool F.C., Manchester United, Rafael da Silva, Sir Alex Ferguson,

»Berbatow nie przestaje zadziwiać
»Leniwiec, człapuś i święta krowa w jednym
»Czy to koniec Berbatowa w United?

Kto dokładnie? Nie słyszałem opinii zarządu na temat odejścia z United Berbatova, zawodnik zarzeka się, że nie zamierza zmieniać miejsca zamieszkania. Samemu zainteresowanemu nie wierzę, bo jak historia uczy, w tym przypadku to ostatnia osoba, która mogłaby udzielić prawdomównej odpowiedzi. Zapewne więc był to kolejny wymysł dziennikarzy. Ostatnio plotki o zmianie barw klubowych przez Berbę ucichły, jednakże zgodnie z zasadą, że w każdej plotce jest ziarnko prawdy, więc i tu sprawa wydaje się otwarta.

Jak napisałem na początku, nie byłem fanem Bułgara. Zawsze uważałem, że pasuje on tylko do ligi niemieckiej, gdzie królują umiejętności techniczne. W Anglii nadaje się on co najwyżej do mocnego średniaka (patrz Tottenham w czasie gdy w nim grał). Wspomniałem, że kiedyś byłem fanem Teveza. W sezonie 2008/2009 nie rozumiałem, dlaczego Ferguson konsekwentnie stawia na „nowego”, kiedy na ławie siedzi Argentyńczyk, który moim zdaniem był wtedy o wiele lepszy. Wówczas czekałem, aż któregoś dnia odpalę kompa i przeczytam, że Dimitar w końcu opuścił szeregi MU i przeszedł do innego klubu. Z zespołu owszem odszedł, ale Tevez, czego długo nie mogłem przeboleć, choć niedługo potem Argentyńczyk pokazał swoją prawdziwą „kulturę osobistą”, wyrzucając swoje żale na Szkota przez kilka kolejnych miesięcy. Z perspektywy czasu może i lepiej, że do transferu Bułgara wtedy nie doszło.

Początek ostatniego sezonu był dla mnie zaskoczeniem. Hat-trick strzelony Liverpoolowi, 5 bramek zaaplikowane Blackburn czy dobre występy w Boxing Day. Podczas gdy Wayne Rooney leczył kontuzje, a następnie grał poniżej oczekiwań, to właśnie bohater tego tekstu stał się główną alternatywą do strzelania bramek. Bułgar wraz z Tevezem zdobył w tym sezonie tytuł króla strzelców. Jednak Apacz rozegrał dokładnie o 316 minut więcej, czyli ponad 3,5 meczu. Cały dramat zaczął się mniej więcej w połowie lutego, kiedy to ów gracza zaczęło coraz częściej brakować w wyjściowej „11”. Wyraźnie widać to w statystykach. W pierwszych 21 kolejkach rozegrał 12 pełnych spotkań. Później dogrywał już w większości tylko ogonki. Manchester City (23 minuty), Wigan (13), Chelsea (20), Blackburn (10), a to przecież nie wszystko. Realizatorzy spotkań nie mogli tego nie wyłapać i zawsze podczas meczu pokazywali kilka ujęć, jak były gracz Bayeru siedzi z zasępioną miną na ławie i jakby sam siebie próbuje zapytać: „Why?”.

Dlaczego tak się stało? Mam wrażenie, że paradoksalnie Berbatov trafił ze swoją najlepszą formą w United w najgorszym momencie, w jakim mógł. Rooney to pewniak do wyjściowego składu i nawet jeśli będzie grał słabo, to miejsce w wyjściowym składzie ma. Zostaje więc jeszcze jedno miejsce. Tam z kolei zawsze trwa rywalizacja dwóch, a czasami trzech graczy. O to miejsce walczyli kiedyś Bułgar i Argentyńczyk. Teraz Bułgar i Meksykanin. W pierwszym pojedynku górą był Europejczyk. Teraz role się odwróciły i to przybysz zza oceanu ma przewagę. Dla Berby nie jest to łatwa sytuacja. Z jednej strony rola rezerwowego raczej mu nie odpowiada, a na to się zanosi, jeśli nic złego nie stanie się Hernandezowi. Z drugiej, wykrzykiwać jak mi to źle, bo siedzę na ławie, też raczej nie watro, bo można skończyć tak jak już kilka razy wspomniany Tevez, który tak długo darł koty z Fergusonem, aż ten nie zaproponował mu nowego kontraktu (wersja Szkota jest trochę inna, ale mi nie chce się wierzyć, żeby Fergie chciał mieć w swoich szeregach piłkarza, który kilkakrotnie skrytykował go w mediach).

Najgłupszym co może teraz zrobić, to po prostu poddać się i odejść z klubu. Na tak efektywnego Berbę jak choćby w meczu z Liverpoolem, warto było czekać te 2 sezony. „Szkoda”, że zbiegło się to ze świetną formą innych napastników…

Dimitar Berbatov,

»Leniwiec, człapuś i święta krowa w jednym
»Czy to koniec Berbatowa w United?
»Berba supersnajper
»I na co Ci to było? – Kilka słów o Berbatovie
»Kilka słów o Berbatovie – ciąg dalszy

Dimitar Berbatow rozpoczął zmagania w iście diabelskim stylu. W pięciu pierwszych ligowych spotkaniach oraz meczu o Tarczę Wspólnoty Bułgar zdobył aż 7 bramek. Ostre strzelanie rozpoczął w Superpucharze przeciwko Chelsea, kiedy to pięknym lobem ustanowił końcowy rezultat. Z kolei w meczu otwarcia z Newcastle otworzył wynik. Akrobatyczna bramka z West Hamem to jedno z ładniejszych trafień Manchesteru w sezonie. Na Goodison Park natomiast Dimitar, co bardzo ważne, wygrał pojedynek biegowy z obrońcą i pewnie umieścił piłkę w siatce. Ale najważniejsze miało dopiero nadejść.

19. września fanów United czekało pierwsze starcie z serii najbardziej emocjonujących jeszcze przed pierwszym gwizdkiem sędziego. Pierwszą oznakę radykalnych zmian w postrzeganiu tego zawodnika, spostrzegłem w Krakowie, gdy wraz z Silvanem i Wiktorem zmierzałem w stronę EFC w celu oglądnięcia spotkania z Liverpoolem. Oświadczyłem wówczas, iż może upadłem na głowę, ale, gdyby to ode mnie zależało, w wyjściowej jedenastce znalazłby się tylko jeden napastnik – Berba. Zgoda Wiktora była dość oczywista, jednak aprobata Marcina, który jeszcze wiosną do spółki ze mną, AX1Dem i kilkoma innymi osobami regularnie cisnął po Dimitarze dała do myślenia. Okazało się, że Bułgar wystąpił w duecie z Waynem Rooneyem i to on, a nie Anglik okazał się gwiazdą popołudnia.

Doskonale pamiętamy tego hat-tricka. Główka, arcygenialne wykorzystanie czegoś na kształt przewrotki i znów gol głową jako odpowiedź na ślinienie obiektywu kamery przez Stefana z Merseyside. To był jego dzień, zapewne jeden z najjaśniejszych w karierze.

Bułgarski snajper niewątpliwie na wakacjach przeszedł potężną metamorfozę. Sam przyznał w jednym z wywiadów, iż formę zawdzięcza innemu trybowi letnich przygotowań. Nie wypada nie wierzyć, szczególnie, że Berbatow wydawał się niemal innym piłkarzem. Zaczęły mu wychodzić strzały głową, zdecydowanie poprawił zdolności motoryczne, czego dowód dał chociażby z The Toffies, ale także przestał irytować kibiców dreptaniem po boisku sugerującym brak zaangażowania w grę, co było niegdyś jednym z zarzutów odnośnie jego piłkarskiej postawy. Zachował jednocześnie technikę użytkową na najwyższym możliwym poziomie – taki obrót spraw pozwalał na optymistyczne patrzenie w przyszłość.

Nastąpiło coś, co dotychczas najczęściej dotykało nie jego, ale Wayne’a Rooneya. Przerwa w strzelaniu trwała przez 9 spotkań, co powoli pobudzało głosy krytyków. Kolejny wielki popis Berbatow zafundował fanom z Blackburn, kiedy z siedmiu goli wpakowanych The Rovers aż pięć zapisano na konto snajpera z numerem 9 na plecach. Kolejnego hat-tricka skompletował w styczniu z Birmingham, by trzy dni później w zaległym spotkaniu z Blackpool na spółkę z Javierem Hernandezem wyciągnąć United z czarnej pomarańczowej dziury. Ciekawe, że to właśnie osoba młodego Meksykanina dołożyła łyżkę dziegciu do dotychczasowej beczki miodu.

Wraz z przebojowością Groszka, zaczęły się dziać rzeczy niesłychane. Lider klasyfikacji strzelców Premier League w drugiej części sezonu notorycznie rozpoczynał spotkania na ławce rezerwowych. Naturalnie, musiały pojawić się spekulacje odnośnie potencjalnych spięć na linii trener-zawodnik, gazety snuły wizje Berbatowa odchodzącego po sezonie z United. Nawet Foster napisał parę słów na łamach Redloga, by wyrazić swój niepokój. Najprawdopodobniej jednak żadna z rzeczonych sensacyjnych możliwości nigdy się nie wydarzyła. Po prostu Javier Hernandez bardziej pasował do fergusonowej układanki niż Dimitar z Błagojewgradu. Nie przeszkodziło to zapunktować przeciwko Fulham oraz uratować siedzenia kolegów z zespołu wbijając zwycięskiego gola z Boltonem. Wypada oddać sprawiedliwość, iż Bułgar przez cały ten okres pełnił w zespole bardzo przydatną rolę nawet, jeśli samemu nie punktował, śpiewająco wywiązywał się z postawionych mu zadań taktycznych.

Szczęśliwie, Carlos bery dyfikut Tevez na finiszu nie przegonił naszego snajpera, który po potyczce z Mandarynkami mógł świętować zdobycie korony króla strzelców. Radość ta nie przetrwała tygodnia. Gdy nadszedł czas starcia tytanów w finale Ligi Mistrzów, rozkosz zmącił sam Sir Alex Ferguson. Spędziwszy wiele dni na rozgryzaniu przeciwnika, podjął i zakomunikował decyzję, że na ławce na Wembley zasiądzie Michael Owen, a Berbie pozostanie oglądanie spotkania z trybun. Jak się okazało, Dimitar nie poszedł na taki układ i… smutny z poczuciem upokorzenia przetrwał mecz w szatni. Najistotniejsze jednak jest bez wątpienia to, co miało miejsce potem.

Jestem piłkarzem Manchesteru United i czuję się szczęśliwy mogąc wypełnić kontrakt. W United doświadczyłem wielu wspaniałych momentów, po raz 19. zostaliśmy mistrzami Anglii. A po 19 przychodzi 20. Prawda? Wywalczenie mistrzostwa i tytułu króla strzelców nie oznacza, że powinniśmy spuścić z tonu. Chcę kolejnych sukcesów. To wspaniała drużyna i dla każdego jest wystarczająca liczba spotkań do rozegrania.

---

Zostaję. Będę walczył o moje miejsce w zespole i o 20. tytuł. Gdybym był osobą, która się poddaje, nigdy bym się tu nie dostał. Od 4. lipca w United wszystko znowu startuje – walka o znalezienie się w wyjściowej jedenastce i walka o trofea.

Dimitar Berbatow

Postawa Dimitara Berbatowa jednoznacznie dowodzi klasy tego zawodnika. Proszę o wskazanie innego piłkarza po takich wydarzeniach w pełni gotowego do reprezentowania barw swojego zespołu, w którym występuje dopiero od trzech lat i bez trudu znalazłby pracodawców na wysokim poziomie. Podejściem do zaistniałej sytuacji Bułgar ostatecznie przekonał mnie, że jest wielkim sportowcem, a takich ludzi w United potrzebujemy.

W przyszłym sezonie wszystko zacznie się od zera. Dobra, prawie od zera. Swoje miejsce w napadzie będzie miał zapewne Wayne Rooney, reszta natomiast startuje z takiej samej pozycji. Hernandez, Berbatow, Welbeck i Owen – każdy z nich pozycję w hierarchii zawdzięczać będzie porządnemu przepracowaniu okresu przygotowawczego i formie w letnich sparingach, a następnie w pierwszych, niezwykle wymagających spotkaniach sezonu 2011/2012. Dla Berby zatem nie ma nic straconego, a z jego uporem i umiejętnościami wierzę, iż to on, a nie odpoczywający po reprezentacyjnych występach Groszek, będzie odpowiedzialny za destrukcję defensywy City, Arsenalu czy Tottków. I przyniesie nam to wymarzone skutki.

Dimitar Berbatov,

Koło zatoczone przez historię, rzecz jasna. 12 miesięcy temu Wayne Rooney stracił niemal pewną koronę króla strzelców w trakcie ostatniego weekendu z Premier League. Brzemienna w wiele negatywnych skutków kontuzja wychowanka Evertonu umożliwiła Didierowi Drogbie dogonienie Anglika w klasyfikacji strzelców wyborowych.

W chwili obecnej jesteśmy świadkami analogicznej sytuacji. Carlos Tevez, strzelając następujące gole…

…zrównał się z Dimitarem Berbatowem na poziomie 21 ligowych goli. Pikanterii dodaje fakt, iż to Argentyńczyk miał do końca sezonu rozstać się z futbolem z racji odniesionego urazu. Nic nie stałoby na przeszkodzie, by Bułgar zdystansował w tym czasie byłego napastnika United, gdyby nie fakt, że Berba występuje w teamie z Old Trafford. Jak się okazuje, tutaj nawet król strzelców nie może być pewien gry w wyjściowej jedenastce, co skutecznie niweluje szanse na punktowanie w rzeczonym wyścigu.

Nie ukrywam, że ta sytuacja jest niebywale frustrująca. Zwykłem popierać Fergusona w konsekwentnym stawianiu na Hernandeza, wszak trudno zaprzeczyć, że działało to na szkodę klubu. To zdanie podtrzymuję. Irytuje jednak, iż drugi raz z rzędu w niezbyt ciekawy sposób możemy wypuścić tytuł króla strzelców z rąk. Oczywiście, trofea drużynowe górują nad wyróżnieniami indywidualnymi, jednak Sir Alex powinien ze wszystkich zdroworozsądkowych sił zapobiec ich stracie na finiszu, szczególnie na rzecz Carlosa „very difficult” Teveza. Co to oznacza?

Nie ma innej opcji niż wystawienie w pierwszym składzie Dimitara przeciwko Blackpool. Gramy u siebie z zespołem niebywale ambitnym, dla którego wynik tego meczu może przesądzić o pozostaniu w najwyższej klasie rozgrywkowej – łatwo zatem nie będzie, tym bardziej, że celem nr 1 jest finał z Barceloną, a nie relegacja Mandarynek. Po drugiej stronie barykady The Citizens zaliczają krótką podróż na Reebok Stadium. Bolton gra o czapkę gruszek, natomiast dla podopiecznych Manciniego zwycięstwo oznacza załapanie się na podium najmocniejszej ligi świata bez oglądania się na Arsenal. Na papierze rozstrzygnięcie zdaje się być oczywiste, ważniejszym jest pytanie – jak wysoki okaże się końcowy rezultat?

Wolę nie martwić się na zapas. Nie jestem pewien, w jakiej formie znajduje się obecnie nasz Bułgar, ale wiem, że nie podda się bez walki. Może presja wywierana na defensywę gości przyniesie korzyść w postaci rzutu karnego? Nie mam złudzeń, kto podszedłby przy takim obrocie spraw do wykonania jedenastki.

Będzie dobrze. Wszakże skoro Real Madryt potrafi ostatnie kolejki zagrać pod zawodnika śrubującego rekord, dlaczego nam ma się nie udać?

Carlos Tevez, Dimitar Berbatov,

Premier League

Obecnie na czele najskuteczniejszych zawodników na Wyspach znajduje się Dimitar Berbatov z 20 golami na koncie, wyprzedzając o dwa trafienia lokalnego rywala zza miedzy, a byłego kolegę z zespołu, Carlosa Teveza. Pomimo tego, że Bułgar jest liderem strzelców angielskiej Premiership, to w ostatnich kolejkach dość rzadko pojawia się w pierwszym składzie Manchesteru United, ustępując miejsca młodszemu Javierowi Hernandezowi. W poprzednim sezonie o tytuł króla strzelców rywalizowali między sobą Didier Drogba oraz Wayne Rooney. Niestety Anglik odpadł z walki, doznając ciężkiej kontuzji, która wyeliminowała go z ostatnich kolejek Premier League. Obecnie obaj zawodnicy rażą nieskutecznością. Do tej pory Rooney ustrzelił jedynie 7 bramek, natomiast napastnik Chelsea o trzy trafienia więcej. Wracając jednak do teraźniejszości, należy przyznać, że Dimitar Berbatov – faworyt do tytułu o miano najskuteczniejszego – przeżywa w tym sezonie renesans na angielskich boiskach. Po słabych występach w poprzednich latach w koszulce Manchesteru United Bułgar obecnie przypomina zawodnika, który czarował grą i postawą na White Hart Lane. Jego rywal – Carlos Tevez – na pewno nie odpuści, próbując ogryźć się swoim byłym kolegom. W Manchesterze City jako kapitan może co tydzień walczyć o kolejne bramki, co nie dane było mu, gdy zakładał diabelską koszulkę podczas pobytu na Old Trafford. Tak więc walka o miano najskuteczniejszego zawodnika Premier League zapowiada się ciekawie.

Ligue 1

We Francji zadają sobie pytanie, czy ktoś zdoła dogonić senegalskiego napastnika Lille OSC – Moussa Sowa, który z 19 golami przewodzi w rywalizacji o koronę króla strzelców Ligue 1. Piłkarz ten przed sezonem 2010/2011 na zasadzie wolnego transferu przeniósł się z Stade Rennais do Les Dogues. Podobnie jak Lille OSC, tak również Moussa Sow jest odkryciem obecnych rozgrywek we Francji. Drugie miejsce w klasyfikacji najskuteczniejszych zawodników Ligue 1 zajmuje Kevin Gameiro. Młody napastnik FC Lorient ma na koncie 16 trafień. Wątpliwe jednak jest to, że uda mu się dogonić rozpędzonego Sowa wraz z jego Lille OSC, które na Mistrzostwo Francji czeka od 1954 roku. Mimo że Moussa Sow oraz Kevin Gameiro są zawodnikami dość anonimowymi dla potencjalnego kibica, to być może już niedługo w kolejce po młodych przedstawicieli Ligue 1 zapewne ustawią się kluby z najwyższej piłkarskiej półki.

Bundesliga

Faworytem w wyścigu jest napastnik Bayernu Monachium Mario Gomez. Obecnie niemiecki napastnik ma 19 goli na koncie. Tuż za plecami zawodnika z Bawarii czai się gracz SC Freiburg – Papiss Cisse, który jest objawieniem tego sezonu na niemieckich boiskach. Biorąc pod uwagę siłę ognia Bayernu oraz Freiburga, śmiało można sądzić, że w najbliższych kolejkach to Niemiec będzie miał o wiele więcej okazji ku temu, aby zaliczyć kolejne trafienia przybliżające go do tytułu króla strzelców Bundesligi. Co ciekawe, najskuteczniejszy zawodnik lidera ligi niemieckiej – Borussi Dortmund – Lucas Barrios zajmuje dopiero siódme miejsce w klasyfikacji strzelców z 11 trafieniami. Próżno szukać nam Polaków wśród najbardziej bramkostrzelnych piłkarzy najlepszych lig Europy, lecz w Niemczech reprezentuje nas Robert Lewandowski, który jak do tej pory ustrzelił sześć bramek, co daje mu niestety miejsce dopiero w czwartej dziesiątce najskuteczniejszych zawodników Bundesligi.

Primera Division

…czyli pojedynek gigantów: Lionel Messi vs Cristino Ronaldo. Oczywiście dyskusje na temat tego, który z nich jest lepszym piłkarzem nie mają końca. Najpewniej odpowiedzi na to pytanie nie poznamy w najbliższym czasie, lecz już w maju dowiemy się, który z panów zostanie najskuteczniejszym piłkarzem ligi hiszpańskiej sezonu 2010/2011. Jak do tej pory w walce o ligowy prym wśród najbardziej bramkostrzelnych graczy Ronaldo i Messi idą łeb w łeb, mając po 27 goli na koncie po 29 kolejkach Primera Division. Obaj piłkarze swoimi strzeleckimi poczynaniami obrazują układ tabeli ligi hiszpańskiej, na której czele znajduje się FC Barcelona oraz Real Madryt, a za nimi widoczna jest wielka strata punktowa kolejnych zespołów. W rankingu najskuteczniejszych piłkarzy sezonu 2010/2011 w Hiszpanii trzecie miejsce zajmuje David Villa (17 goli), lecz raczej niemożliwym jest, aby Hiszpan zbliżył się do argentyńsko-portugalskiego duetu. Walka o Trofeo Pichichi zapowiada się pasjonująco do ostatniej kolejki. Miejmy nadzieję, że do końca sezonu zawodnikom nie przeszkodzą dodatkowe kontuzje, a my kibice będziemy mogli obserwować pasjonujący wyścig o koronę króla strzelców na hiszpańskich boiskach.

Serie A

Antonio Di Natale to piłkarz Udinese Calcio, czyli rewelacji obecnego sezonu ligi włoskiej, ale również zawodnik, o którego pytają najwięksi piłkarscy potentaci Półwyspu Apenińskiego. Napastnik urodziny w Napoli zgromadził do tej pory 25 goli, które dają mu fotel lidera wśród najskuteczniejszych zawodników we Włoszech. Bezpośrednimi rywalami Di Natale są Edison Cavanni (22 gole) oraz Samuel Eto’o (19). Mimo to, jeśli Udinese nadal będzie w tak dobrej formie jak dotychczas, a napastnika z numerem 10 omijać będą kontuzje, to zwycięstwo w walce o króla strzelców Serie A może zostać rozstrzygnięte na korzyść piłkarza, który w 2004 roku przyszedł z Empoli do Bianconeri za zaledwie 100 000 euro, a teraz jego wartość rynkowa wynosi ponad 100 razy więcej (!).

…Ekstraklasa

Andrzej Niedzielan vs Tomasz Frankowski – dwaj giganci futbolu walczący o tytuł króla strzelców potężnej Ekstraklasy. Co łączy obu zawodników? Obaj grali w reprezentacji Polski, jak również w Wiśle Kraków. Obaj przeżyli nieszczęśliwą przygodę z zachodnimi ligami i niczym synowie marnotrawni wrócili po nieudanych wojażach do polskiej ligi. Co więcej, panowie nie należną do młodzieniaszków – odpowiednio 32 i 36 lat. Zawodnik Jagiellonii Białystok tytuł najlepszego snajpera zdobył już trzykrotnie w latach 1999, 2001 i 2005, grając dla Białej Gwiazdy. Jego główny kontrkandydat do tej pory nie sięgnął po trofeum najskuteczniejszego i korona króla strzelców naszej Ekstraklasy nadal tkwi w jego najskrytszych marzeniach. Za plecami Niedzielana i Frankowskiego czają się kolejni kandydaci, którzy gotowi są podjąć walkę o tytuł najbardziej bramkostrzelnego zawodnika w Polsce – Traore, Rudnevs i Kaźmierczak nadchodzą z wiosenną ofensywą. Warto zwrócić również uwagę na liczbę bramek najskuteczniejszych obecnie piłkarzy Ekstraklasy – 10 i 9 goli. Oczywiście nie świadczy to o braku skuteczności naszych napastników, lecz o bardzo dobrej grze defensywnej polskich zespołów i postawie bramkarzy. Dość jednak ironii, gdyż jaka jest nasza Ekstraklasa każdy widzi, lecz mimo to wielu ją uwielbia i nią się pasjonuję (a w tym ja!).

Do zakończenia rozgrywek pozostały dwa miesiące, kilka kolejek, które wyjaśnią nam, kto zapisze się do historii piłkarskich annałów, a kto poniesie sromotną klęskę i będzie musiał zadowolić się pozycją numer dwa. Walka o tytuł króla strzelców w każdej z powyższych lig nadal jest otwarta, choć liderzy w poszczególnych krajach na podstawie meczów i trafień od początku sezonu zostali mocno nakreśleni. Szczególnie ciekawie zapowiada się walka w Hiszpanii, gdzie naprzeciw siebie stają najprawdopodobniej dwaj najlepsi piłkarze świata – Cristino Ronaldo i Lionel Messi. Spośród wszystkich najskuteczniejszych zawodników występujących na Starym Kontynencie na podstawie liczby goli, które zdobyli w obecnym sezonie oraz współczynnika ligowego, wybrany zostanie najlepszy strzelec Europy, który z tej okazji otrzyma nagrodę Złotego Buta, ale to już opowieść na inną okazję…

Andrzej Niedzielan, Antonio Di Natale, Bundesliga, Carlos Tevez, Cristiano Ronaldo, Dimitar Berbatov, Ekstraklasa, Ligue 1, Lionel Messi, Mario Gomez, Moussa Sow, Premier League, Primera Division, Serie A, Tomasz Frankowski,

Ferguson przyznał się do błędu

Przed spotkaniem miałem podobną wizję pierwszej jedenastki co Ferguson, z dwoma mniejszymi lub większymi wyjątkami. Dlaczego na prawej stronie od początku nie biegał Fabio? Na to pytanie odpowiedź zna jedynie Szkot. Drugim wyjątkiem jest Hernandez. Tutaj miałem dylemat, czy popularny „Groszek” wystąpi w pierwszym składzie i czy kolejny raz Berbatow ucieknie z pola widzenia trenera i mecz rozpocznie na ławce rezerwowych. Chciałem Bułgara od pierwszych minut, być może potoczyłoby się to wszystko inaczej. Jednak sir Alex Ferguson postawił na Hernandeza i myślę, że słusznie, argumentację przedstawię nieco później, wszystko po kolei.

Męka dla widza

Czyli w skrócie to, co działo się na Old Trafford przez pierwsze czterdzieści pięć minut. Co chwila błąd, z jednej bądź drugiej strony. Głupie faule i kopanina w środku pola. Nic z tego nie wynikało, zawodnicy grali „na stojąco”.

W drugiej połowie to się w pewnym sensie zmieniło. Manchester już całkowicie zdominował Bolton i operował piłką (dość nieudolnie) przez długi czas na ich połowie. Posiadanie piłki wyraźnie było na korzyść United, lecz zawodnicy nie umieli wykorzystać żadnej z sytuacji do strzelenia gola. Udało się to dopiero w 88. minucie wprowadzonemu po przerwie, prezentującego się dzisiaj wspaniale, Dymitarowi Berbatowowi.

Konsekwencja Boltonu

Nie ma się co oszukiwać, każdy to widział, przyjechali z zamiarem bronienia bramki. Liczyli wyłącznie na błąd Manchesteru i wykorzystanie któreś z kontr. Taka taktyka jest często zgubna i drużyny na jej stosowaniu tracą. Bolton stracił bramkę w końcówce, kiedy nie miał już nawet zamiaru atakować bramki van der Sara. Na szczęście United wturlało bramkę w końcówce, bo gdyby nie wywalczyliby dzisiaj trzech punktów, byłby to skandal.

Zawziętość Javiera i Rooneya strzałów kilka

Javier Hernandez prezentował nam dzisiaj swoje możliwości jedynie przez 45 minut. Przez trzy kwadransy gry wyróżnił się chyba największym zaangażowaniem spośród zawodników Czerwonych Diabłów, lecz mało z tego zaangażowania wynikało. Widać było po każdej nieudolnej próbie odbioru piłki Meksykanina grymas niezadowolenia na jego twarzy. Jego postawa wywarła na mniej już po raz kolejny w tym sezonie duże wrażenia, brakowało w jego grze precyzji i skuteczności, przydała mu się ta zmiana w przerwie. Sądzę, że w następnym meczu zagra jeszcze lepiej. Good job!

Brakowało mi właśnie takiego uderzenia w taktyce United, które niejednokrotnie Wayne dzisiaj pokazał. Nie bał się przyjąć piłki i kropnąć na bramkę Jaaskelainena. To samo zaprezentował Nani, zresztą po jednej z takich akcji i złej interwencji fińskiego bramkarza, Berbatow strzelił gola, dobijając strzał z dystansu w wykonaniu Naniego. To robiło momentami różnice, bramkarz gości miał z tymi strzałami sporo kłopotów.

Promująca taktyka

Manchester od kilku spotkań gra podobną taktyką. Uważam, że ta taktyka promuje i dodaje skrzydeł Rooneyowi. W ostatnich meczach, to właśnie reprezentant Anglii był jednym z wyróżniających się zawodników na boisku. To za sprawą taktyki i jego dobrej formy.

Do spotkania z Arsenalem przystępowaliśmy z kilkoma poważnymi brakami w linii pomocy, stąd decyzja o przesunięciu Rooneya bliżej środka boiska. Musieliśmy coś wymyślić, aby w pełni wykorzystać jego potencjał i jak widać, nasz pomysł przyniósł bardzo dobre efekty. Wprawdzie był to zupełnie inny rodzaj spotkania niż pojedynek z Boltonem, jednak rozważamy ponownie takie rozwiązanie, które dałoby nam kilka opcji w środku pola.
sir Alex Ferguson

Rooney ma za zadanie schodzić do środka i wspierać partnerów. Wiemy doskonale, że z piłką przy nodze Anglik potrafi wiele. Dzisiaj był znów jednym z najlepszych na boisku. „Nowa pozycja” pozwala mu nadrobić stracony czas z początku sezonu, kiedy to mieliśmy okazję obserwować zupełnie innego napastnika niż obecnie. Daleko mu było do formy sprzed roku, dzisiaj jest jej coraz bliższy.

Po co?

Po co Evans faulował tego biednego Holdena? Odesłał go do szpitala, w idiotyczny sposób osłabił Manchester i zarobił czerwoną kartkę. Zostawia zespół Czerwonych Diabłów z czterema (?) obrońcami na następne spotkania, choć teraz przerwa reprezentacyjna i mam nadzieję, że Vidić wróci. To chyba ostatnie miesiące Evansa na Old Trafford.

Carrick

Wykonywał tak zwaną „czarną robotę”. Dzisiejsza taktyka pozwalała mu oszczędzać się w ataku i skupić głównie na destrukcji. Miał kilka bardzo dobrych interwencji i zasługuje na wysoką notę. Wszystkich jego antyfanów z tego miejsca serdecznie pozdrawiam.

Na koniec

Mecz bez historii i też niezbyt ciekawy. Cieszą ważne trzy punkty w odniesieniu do szczęśliwego remisu Arsenalu, bo przegrywali 2:0. Oby jak najmniej takich spotkań w wykonaniu Manchesteru. Martwią po raz kolejny kontuzje, Brown chyba coś złapał, Evans zawieszka i nie wygląda to zbyt ciekawie. Trzeba jednak patrzeć optymistycznie. Do następnego meczu.

Bolton Wanderers, Dimitar Berbatov,

Konflikt z trenerem?

Pierwsze co nasuwa się na myśl to konflikt na linii Ferguson–Berbatow. Jednak niemalże w tym samym momencie coś mówi, że to nie to. Przecież Berba odkąd trafił na Old Trafford niejednokrotnie już w ważnych meczach zasiadał na ławce i co więcej nigdy nie miał oto pretensji, bo jak sam twierdzi dobro klubu jest najważniejsze. Bułgar nie należy też do zawodników z trudnym charakterem, którzy sprawiają problemy. Wydaje się więc, że tą ewentualność można wykluczyć.

Słaba forma?

W obecnym sezonie Berbatow ma już na koncie 20 bramek. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że „9″ nie strzelał regularnie. Otóż w jednym spotkaniu potrafił wpakować rywalom 4 bramki, a przez następne 10 meczów nie był w stanie pokonać bramkarza przeciwnika choćby jeden raz. Oczywiście, nie zmienia to faktu, że póki co Bułgar rozgrywa naprawdę dobry sezon. W ostatnich spotkaniach Dimitar prezentował się… no właśnie, ostatnio występował tak rzadko, że nawet nie jestem w stanie wystawić mu oceny za to co prezentował na boisku. A tak szczerze, to grał całkiem dobrze. Inna sprawa to jego dyspozycja na treningach. My (jako zwykli ludzie) nie mamy pojęcia co się dzieję każdego dnia w klubie. Być może brak odpowiedniego zaangażowania na treningach jest przyczyną takiej sytuacji? Ciężko stwierdzić, chociaż i to wydaje się nie być prawdą.

Wyższe zarobki?

Nie tak dawno byliśmy świadkami zawirowań wokół kontraktu Rooneya. Bez wątpienia sytuacja ta mogła się odbić na innych zawodnikach. Skoro Wayne dostał podwyżkę za szantaż (inaczej tego nazwać nie potrafię), to dlaczego ja nie mogę? Czy Berbatow mógł tak pomyśleć? Patrząc wstecz nie wydaje mi się to możliwe, gdyż Bułgar nigdy nie sprawiał większych problemów przy ustalaniu tygodniówek.

Transfer do innego klubu?

Bez dwóch zdań, obecny sezon jest jak na razie dla Dimitara jego najlepszym sezonem w karierze. Jest on na prostej drodze do zdobycia tytułu Króla Strzelców Premier League. Za sprawą jego bardzo dobrej formy w mediach przewijały się informacje na temat rzekomego zainteresowania czy to Realu Madryt, czy innego silnego europejskiego zespołu. Może Bułgarowi znudziło się życie w Manchesterze? A może zbrzydła kapryśna pogoda w Anglii i postanowił odejść do ciepłej, słonecznej Hiszpanii?

Nie wiem, co spowodowało taką, a nie inną sytuację. Przyznam jednak szczerze, że zaczyna mnie to wszystko trochę niepokoić.

Dimitar Berbatov,

Co stało się przyczyną tej niespodziewanej zwyżki formy? Myślę, że Dimitara rozbudziło „trzęsienie” na Old Trafford, czyli słynna afera z Rooneyem w roli głównej. Chociaż pierwsze symptomy poprawy widać było już od początku obecnego sezonu, Dimitar nie zawiódł, gdy najbardziej był potrzebny, czyli w chwili kryzysu. To właśnie między innymi jemu zawdzięczamy obecną pozycję lidera w Premier League. Skrzydeł z pewnością dodało mu też zaufanie sir Alexa Fergusona i wsparcie samych kibiców. Dzięki temu nasz dzisiejszy bohater może się pochwalić trzema hat-trickami w sezonie, czego dokonał ostatni raz Ruud van Nistelrooy w sezonie 02/03. Berbatov pokonał więc pod tym względem Cristiano Ronaldo i Wayne’a Rooneya, czyli tych, którzy w ostatnim czasie wyznaczali standardy bramkowe na Old Trafford.

Dlaczego więc wcześniej tak go nie docenialiśmy? Czy większość kibiców patrzy tylko na ilość zdobytych bramek? Odpowiecie, że tak, bo przecież najważniejsze są zwycięstwa. Ale pomyślcie tylko, czy chcielibyście oglądać Manchester wyrachowany, grający na 1:0 a potem broniący wyniku, całkiem jak zeszłoroczny Inter Mediolan? Czy tamta drużyna powalała na kolana? Odpowiedź brzmi: nie! W futbolu liczy się coś więcej niż tylko zdobycie jednej bramki więcej od przeciwnika. To wspomniane na początku piękno tej gry. Nie pozwólmy, by stało się tylko nic nieznaczącym frazesem.

Berbatov jest współczesnym artystą futbolu, na równi z Messim, Xavim i Cristiano Ronaldo. Artyści mają jednak to do siebie, że doceniamy ich dopiero po śmierci, czy – w przypadku piłkarzy – po skończeniu kariery. Dopiero wtedy doceniamy to, co jeszcze niedawno mogliśmy podziwiać na murawie. Dlatego nie dajmy się zwariować wyczynom Portugalczyka, ani też Argentyńczyka. Nie mamy się czego wstydzić, też mamy swojego supersnajpera i nowego lidera rodem z Bałkanów.

* Tekst pisany po meczu z Blackpool

Dimitar Berbatov,