Prolog – czyli United mistrzem Anglii

Po udanym sezonie 1964/1965, kiedy to piłkarze z Old Trafford zwyciężyli w First Division, przyszedł czas na mniej udany sezon 1965/1966. Wprawdzie prowadzeni przed fenomenalnego wtedy Davida Herda (szkocki napastnik zdobył w tamtym sezonie 33 gole) dotarli do półfinału Pucharu Anglii (gdzie przegrali po wyrównanym spotkaniu z Evertonem 1:0), a także Pucharu Europy (przegrywając w dwumeczu 2:1 z Partizanem Belgrad), jednak piłkarze United zajęli dopiero 4. miejsce w lidze, skutkiem czego nie zaznali przyjemności gry w europejskich pucharach w roku następnym. Taktyka „trzymamy trzy sroki za ogon” nie przyniosła oczekiwanego rezultatu.

Nauczony więc doświadczeniem lat poprzednich, sir Matt Busby postanowił skupić się przede wszystkim na odzyskaniu prymatu w lidze. W rozgrywkach Pucharu Ligi, grając rezerwowym składem, „Czerwone Diabły” już w swym pierwszym spotkaniu, przegrały 5:1 z Blackpool (które, choć gościło wtedy w First Division, nie było faworytem starcia). Z kolei w Pucharze Anglii United ponieśli sensacyjną porażkę w czwartej rundzie (a swojej drugiej) z drugoligowym Norwich. „Kanarki” na Old Trafford pokonały 2:1 gospodarzy, którzy wystawili do gry drugi skład, wzmocniony kilkoma podstawowymi graczami.

Niepowodzenia w pucharach piłkarze z Manchesteru z nawiązką odbijali sobie w lidze. Odnieśli 24 zwycięstwa, 12 razy zremisowali oraz sześciokrotnie przegrywali. Ostatecznie, z 60 punktami (licząc przy obecnej punktacji, 84) o 4 wyprzedzili najgroźniejszych rywali – Tottenham (56 punktów, przy obecnej punktacji – 80) oraz powoli budujące swą potęgę Nottingham (56 punktów, przy obecnej punktacji – 79). Triumf ten piłkarze zawdzięczali głównie lepszej formie w spotkaniach ze słabszymi zespołami – bilans bezpośrednich starć wychodził bowiem na zero. Najlepszym strzelcem klubu okazał się Denis Law, zdobywca 25 bramek.

Pierwsze spotkania

W pierwszej rundzie (1/16 finału) mistrzom Anglii przyszło walczyć z najlepszym klubem Malty. Hibernians FC (nie mylić z Hibernian FC, szkockim zespołem z Edynburga), bo o nich mowa, w swym pierwszym meczu przyjechali na Old Trafford, spodziewając się pogromu. Ich oczekiwania spełniły się co do joty. Już w 12. minucie piłkę do siatki skierował młody środkowy pomocnik rodem z Anglii, David Sadler. Gdy wydawało się, że takim wynikiem zakończy się pierwsza połowa, bramkę na 2:0 zdobył Denis Law. Po zmianie stron byliśmy świadkami powtórki z rozrywki – w 57. minucie (czyli 12. drugiej połowy) po raz drugi strzał Sadlera zatrzepotał w siatce, a kilka minut później swego drugiego gola strzelił Law, ustalając wynik spotkania na 4:0. W rewanżu, na Empire Stadium w Paoli, niespodziewanie padł bezbramkowy remis, choć goście zagrali w tym samym składzie, w którym tydzień temu rozgromili mistrzów Malty.

Wynik dwumeczu: Manchester United – Hibernians FC 4:0
Skład: A. Stepney – F. Burns; B. Foulkes; N. Stiles; T. Dunne – P. Crerand; D. Sadler; B. Charlton – B. Kidd; D. Law; G. Best

Druga runda

Po wrześniowych bojach z Maltańczykami, piłkarzy z Anglii los skojarzył z mistrzem Jugosławii – FK Sarajevo. 15. listopada na starcie obu drużyn przybyło 45 tysięcy kibiców, którzy zgodnie ze swym bałkańskim zwyczajem, zawzięcie dopingowali swoich ulubieńców. „Kocioł” powstały na stadionie Kosevo, położonym w dzisiejszej stolicy Bośni i Hercegowiny, skutecznie uprzykrzył życie przyjezdnym. Mimo starań, po gwizdku sędziego kończącym spotkanie, na tablicy widniał wynik 0:0. Po raz drugi już objawiła się niemoc „Czerwonych Diabłów” poza obrębem swego stadionu, czego świadkami jesteśmy także i dzisiaj.

Skład: A. Stepney – F. Burns; B. Foulkes; D. Sadler; T. Dunne – P. Crerand; J. Fitzpatrick; B. Charlton – J. Aston; B. Kidd; G. Best

Dwa tygodnie później to mistrzowie Jugosławii przybyli do Manchesteru, by rozegrać spotkanie rewanżowe. Gospodarze byli pod presją – porażka oznaczała pożegnanie z Europą, a sytuacja w lidze nie wyglądała najlepiej (25 punktów po 18 spotkaniach na warunkach starej punktacji). Tymczasem już w 10. minucie Old Trafford wybuchło po raz pierwszy. Po ładnej, drużynowej akcji prawą flanką, Best uderzył głową. Bramkarz gości z trudem odbił futbolówkę. Jego wysiłki zdały się jednak na marne, gdyż piłka spadła prosto pod nogi Johna Astona. Takiej okazji dwudziestoletni napastnik nie mógł zmarnować. Wynik 1:0 utrzymał się do końca pierwszej połowy.

Mecz toczył się raczej spokojnym tempem. Kilkakrotnie niepokojony był Alex Stepney, lecz Anglik bez większych problemów wyłapywał zmierzającą w jego stronę piłkę. Po drugiej stronie boiska szarżował z kolei George Best, starający się usilnie wpisać na listę strzelców. Reprezentant Irlandii Północnej najpierw po indywidualnej akcji trafił w słupek, by potem patrzeć tylko bezradnie, jak jego strzał głową paruje bramkarz rywali. Szansa na podwyższenie wyniku pojawiła się po raz kolejny, gdy za brutalny faul z boiska usunięty został piłkarz Sarajeva. Z rzutu wolnego piłka została rozprowadzona na skraj pola karnego, skąd czyhający skrzydłowy „Czerwonych Diabłów” zagrał prosto na głowę Billa Foulkesa. Doświadczony defensor trafił jednak w poprzeczkę, co skrzętnie wykorzystał urodzony w Belfaście skrzydłowy. Best płaskim strzałem podwyższył wynik na 2:0 i w 63. minucie rezultat dwumeczu był w zasadzie rozstrzygnięty. Tuż przed końcem meczu do bramki Alexa Stepneya, po uderzeniu głową, trafił wprawdzie Delalić, jednak bramka zdobyta przez Jugosłowian na nic się nie zdała.

Wynik dwumeczu: Manchester United – FK Sarajevo 2:1
Skład: A. Stepney – F. Burns; B. Foulkes; T. Dunne; S. Brennan – P. Crerand; D. Sadler; B. Charlton – J. Aston; B. Kidd; G. Best

Skrót drugiego meczu United z Sarajevem: 1:25-4:25.

Ćwierćfinał

Przetarcie z polskim klubem dla Manchesteru United bywa dobrym prognostykiem. W sezonie The Treble przyszło im się mierzyć z ŁKS-em Łódź, a w 1968 – z Górnikiem Zabrze. Piłkarze ze Śląska byli jednak twardym rywalem. Przyszłe gwiazdy – Lubański, Oślizło, Gorgoń czy Szołtysik nie zamierzały odpuścić zdecydowanie bardziej utytułowanemu rywalowi z Anglii. Pierwszy mecz odbył się z końcem lutego na Old Trafford. Pierwsza połowa przebiegała spokojnie, a schodzący do szatni po gwizdku sędziego, kończącym pierwszą połowę, piłkarze, nie mieli prawa być zadowoleni – 63-tysięczna widownia smętnie spoglądała na tablicę wyników, gdzie widniał remis 0:0. Zadowolenie panowało natomiast wśród przyjezdnych – remis po 45 minutach ze zdecydowanym faworytem, napawał optymizmem. Nastroje podłamał jednak samobójczy gol Florenskiego z 60. minuty – urodzony w Gliwicach, niezwykle doświadczony obrońca pechowo wpakował piłkę obok bezradnego Kostki, który bronił coraz to bardziej wymyślne uderzenia „Czerwonych Diabłów”. Podłamanych zabrzan dobił w 90. minucie Brian Kidd, strzelając, jak się później okazało, bramkę na wagę awansu.

Skład: A. Stepney – F. Burns; N. Stiles; D. Sadler; T. Dunne – P. Crerand – G. Best; B. Charlton – J. Ryan; J. Aston; B. Kidd

Rewanżowe spotkanie na Stadionie Śląskim zgromadziło wręcz kosmiczną ilość widzów – 105 tysięcy kibiców przybyło do Chorzowa, by wspierać mistrza Polski w starciu z najlepszym klubem Anglii. Podobnie jak w pierwszym spotkaniu, po pierwszej połowie utrzymywał się remis 0:0. Napędzani dopingiem kibiców piłkarze Górnika nacierali na bramkę Stepneya – piłkarze United nie chcieli być jednak gorsi, czym dali okazję do wykazania się Hubertowi Kostce, jednemu z najlepszych polskich golkiperów w historii. Wtem w 70. minucie po uderzeniu Włodzimierza Lubańskiego piłka zatrzepotała w siatce. Polakom pozostało jedynie atakować rywali. Na wyrównanie stanu dwumeczu i doprowadzeniu do meczu dodatkowego, rozstrzygającego losy obu drużyn, zabrakło zabrzanom jednak czasu. Mimo to, jedyna w tamtym sezonie porażka United w europejskich pucharach stała się faktem, a Górnik swym bojem na stałe zapisał się w historii futbolu.

Wynik dwumeczu: Manchester United – Górnik Zabrze 2:1
Skład: A. Stepney – F. Burns; N. Stiles; D. Sadler; T. Dunne – P. Crerand; J. Fitzpatrick; B. Charlton – G. Best; B. Kidd; D. Herd

Półfinał

Manchester United triumfy w Europie święcił często po dramatycznych bojach w półfinale. Kibice pamiętają tak emocjonujące starcia jak choćby pojedynek Juventusu z „Czerwonymi Diabłami” w 1999 roku. To spotkanie śmiało można nazwać nawiązaniem do wspaniałego dwumeczu Manchesteru United z Realem, odbytym prawie 30 lat wcześniej.

Pierwszy mecz odbył się 24 kwietnia na Old Trafford, gdzie tłumnie na spotkanie gigantów przybyli angielscy kibice. Sędzią spotkania był – szczęśliwy dla Anglików - Tofik Bachramow. Radziecki sędzia, w pamiętnym finale Mistrzostw Świata w 1966 roku, jako liniowy przesądził o tym, że bramka Geoffa Hursta została uznana. Doskonale tą sytuację pamiętali zwłaszcza Nobby Stiles i Bobby Charlton, którzy uczestniczyli w rywalizacji Anglii z Niemcami. Spotkanie, choć obfitowało w ofensywną grę obu drużyn, skończyło się jedną bramką. Wspaniałą bramką.

W 36. minucie z piłką popędzili „Królewscy”. Przechwyt jednak zanotował defensor Manchesteru United, który starał się zagrać do wychodzącego Bobby’ego Charltona. Ten z kolei, po klepce z Bestem, charakterystycznie dla drużyny prowadzonej przez Busby’ego, przerzucił futbolówkę do wychodzącego Johna Astona, który po indywidualnej akcji podał piłkę prosto pod nogi wychodzącego Besta. Reprezentant Irlandii Północnej potężnym uderzeniem nie dał szans bramkarzowi i w rezultacie Manchester United odniósł zwycięstwo.

Skład: A. Stepney – F. Burns; D. Sadler; N. Stiles; T. Dunne – P. Crerand – J. Aston; G. Best – B. Kidd; B. Charlton; D. Law.

Jeśli o publiczności zgromadzonej na Stadionie Śląskim powiedziałem, że jej ilość była kosmiczna, to na opis fanów zgromadzonych na Santiago Bernabeu braknie mi słów. 120 tysięcy osób przybyło, by zasmakować wspaniałej piłkarskiej uczty. Nie zawiedli się. 15 maja 1968 miało miejsce wspaniałe spotkanie, którego nie sposób opisać tak, by nie uronić ani jednej jego chwili.

Mecz rozpoczął się od akcji gospodarzy. Po jednej z nich arbiter podyktował rzut rożny. Dość niekonwencjonalny sposób rozegrania kornera poskutkował odbiciem się piłki od poprzeczki i Real musiał obejść się smakiem. Wreszcie, po rzucie wolnym wykonanym w 32. minucie, Pirri głową wpakował piłkę do siatki obok bezradnego Stepneya. Taki wynik oznaczał rozegranie dodatkowego spotkania, ale emocje na tym się nie skończyły. United próbowali za wszelką cenę wyrównać – nie potrafili jednak sforsować żelaznej defensywy Hiszpanów, czego efektem było kilka groźnych kontrataków. Po jednej z takich akcji, w 42. minucie Francisco Gento ograł Burnsa i po przebojowej akcji strzelił prosto w bramkarza. Na nieszczęście ekipy gości piłka wturlała się do bramki i w tym momencie to Real był bliżej awansu.

Jednak chwilę po wznowieniu gry, lewą flanką popędził Shay Brennan. Po bezskutecznych próbach zagrania w pole karne przerzucił on piłkę do biegnącego prawą stroną boiska Astona. Anglik odegrał głową do Sadlera. Młody pomocnik długim podaniem chciał obsłużyć Kidda. Lecącą piłkę próbował wybić Zoco – hiszpański obrońca zrobił to jednak tak niefortunnie, że zmylił Betancorta i po 44 minutach gry wynik brzmiał 2:1. Gospodarze bynajmniej nie zamierzali zaprzestać ataków. Już w doliczonym czasie gry z 14 metrów przymierzył Amancio. Piłka uderzona przez doświadczonego Hiszpana wpadła tuż przy słupku, a hiszpańscy kibice mogli świętować dwubramkowe prowadzenie. Byli już niemal pewni zwycięstwa.

United nie zamierzali odpuszczać. Krótko po przerwie szczęścia z dystansu spróbował Paddy Crerand – defensywny pomocnik jednak uderzył ponad bramką. Bliżej bramki był Bobby Charlton, po którego strzale piłka otarła się o poprzeczkę. Coraz śmielsze ofensywne akcje wciąż nie przynosiły efektów, a perspektywa spotkania finałowego oddalała się coraz bardziej. W 73. minucie wysiłki wreszcie przyniosły efekt. Z rzutu wolnego futbolówka została zagrana na głowę Besta. Piłka zmierzała obok słupka, więc hiszpański bramkarz nie podjął interwencji. Był to błąd, który zaważył na wyniku dwumeczu. Natychmiast do piłki doskoczył Sadler i na tablicy widniał wynik 3:2, jednak wciąż gospodarze nie przegrali tego dwumeczu.

Piłkarze z Madrytu podejmowali coraz więcej starań, by zdobyć jeszcze jedną bramkę. Tymczasem, kiedy wszyscy oczekiwali na dobicie gości przez Real, to Hiszpanie musieli schować twarz w dłoniach. Po akcji fantastycznego w tamtym sezonie Astona prawą flanką, padła bramka. Młody napastnik zagrał bowiem do nabiegającego Foulkesa (grał on wtedy jako libero), a ten uderzył na długi słupek. Piłka zatrzepotała w siatce, a fani „Królewskich”, z pękniętymi sercami, mogli tylko patrzeć na wybuch radości Anglików. I choć gracze Realu mieli jeszcze kwadrans na wyrównanie stanu dwumeczu, nie byli w stanie zdobyć gola. Zwycięski remis na Santiago Bernabeu, dający historyczny awans do finału Pucharu Europy, stał się faktem.

Wynik dwumeczu: Manchester United – Real Madryt 4:3
Skład: A. Stepney – P. Crerand; B. Foulkes; S. Brennan; T. Dunne – N. Stiles – D. Sadler; J. Aston; G. Best – B. Kidd; B. Charlton.

Finał

29 maja 1968, dwa tygodnie po meczu z Realem, odbyć się miał wielki finał – Benfica kontra Manchester United. Wiadome było, iż mecz odbędzie się na Wembley. W celu obejrzenia pierwszego meczu, który może dać angielskiemu klubowi zwycięstwo w najbardziej prestiżowych rozgrywkach klubowych, na stary (wtedy jeszcze w latach świetności) londyński stadion przybyło sto tysięcy widzów.

Spotkanie zaczęło się od akcji George’a Besta. Urodzony w Belfaście piłkarz padł tuż przed polem karnym. Podyktowany przez arbitra rzut wolny nie przyniósł jednak efektów. Spotkanie dalej toczyło się raczej w środkowej strefie boiska. Mimo to, coraz częściej Henrique musiał bronić uderzenia „Czerwonych Diabłów”. Również po drugiej stronie boiska nierzadko niepokojony był Stepney. Pierwsza połowa zakończyła się jednak bezbramkowym wynikiem, a emocje miały dopiero nadejść.

Mimo starań, żadna z drużyn nie potrafiła otworzyć worka z bramkami. Uczynił to dopiero w 53. minucie strzałem głową Bobby Charlton. Jeden z najlepszych piłkarzy w historii wykorzystał piłkę zagraną ze skraju pola karnego przez Johna Astona i uderzył ją po przekątnej, czego owocem było prowadzenie Manchesteru United. „Czerwone Diabły”, chcąc jeszcze podwyższyć prowadzenie, kilkakrotnie sprawdzały Henrique. Portugalski bramkarz nie dał się jednak pokonać, nieraz swymi akrobatycznymi interwencjami ratując swoją drużynę od wysokiej porażki. Tymczasem coraz częściej było widać ofensywne akcje ataku Benfiki ze sławnym Eusebio na czele.

Ich próby przyniosły zamierzony efekt. W 75. minucie do bramki, po zamieszaniu w polu karnym, trafił Graça, dzięki czemu na tablicy wyników widniał rezultat 1:1. Portugalczycy nie zamierzali jednak na tym poprzestać. Nie dawali wytchnienia graczom z Manchesteru, w szczególności Alexowi Stepneyowi. Ten angielski golkiper dwukrotnie wybronił akcje sam na sam z Eusebio, za co należą mu się szczególne słowa uznania. Wreszcie drugą połowę spotkania zakończył arbiter, ogłaszając kilkuminutową przerwę, a potem dogrywkę.

Tak zabójcza końcówka graczy z Lizbony doprowadziła do tego, że nie starczyło im już sił na dogrywkę. Skrzętnie korzystali z tego ich rywale. Chwilę po rozpoczęciu gry, w 94. minucie piękną bramkę po indywidualnej akcji zdobył George Best. Reprezentant Irlandii Północnej minął bramkarza i, rzecz jasna, trafił do siatki. Dosłownie zaraz po tym padła kolejna bramka. Tym razem strzelcem okazał się Brian Kidd. Piłka zatrzepotała w siatce po szybkim rozegraniu rzutu rożnego. Młody napastnik wpierw strzelił w bramkarza, ale przy dobitce głową Henrique był już bez szans.

W setnej minucie wynik na 4:1 podwyższył Bobby Charlton, strzelając swą drugą bramkę. Tym razem dogrywał mu Brian Kidd. Dobitych Portugalczyków nie było już stać na jakąkolwiek odpowiedź, choć w drugiej połowie ostatkami sił usiłowali zrobić coś w tym kierunku. Wreszcie włoski arbiter zagwizdał po raz ostatni. Wembley wybuchło – pierwszym angielskim triumfatorem Pucharu Europy został Manchester United! Nagrodę dla Gracza Meczu dostał John Aston, George Best w plebiscycie „France Football” został wybrany najlepszym piłkarzem świata. Zwycięstwo to było drugą najwyższą wygraną w krótkiej (wówczas) historii Pucharu Europy, po zwycięstwie Realu z Eintrachtem 7:3.

Wynik meczu: Manchester United – Benfica 4:1
Skład Manchesteru United: A. Stepney – S. Brennan; D. Sadler; B. Foulkes; T. Dunne – P. Crerand; N. Stiles – B. Charlton – G. Best; B. Kidd; J. Aston.
Skład Benfiki: J. Henrique – A. Calisto; H. Fernandes; J. Santos; F. Cruz – J. Graça; M. Coluna; J. Augusto – J. Torres; Eusebio; A. Simoes.

O tym meczu tak oto wypowiadali się piłkarze Manchesteru United:

Zwycięstwo odniesione równo 10 lat po katastrofie w Monachium było jednym z tych szczególnych wydarzeń.

Denis Law, który nie grał w finale z powodu kontuzji.

Oczywiście było czymś wielkim, zwłaszcza dla Matta Busby’ego, którego piłkarze i moi przyjaciele zginęli w Monachium. Dla niego ten triumf był szczególnym powodem do emocji. Był dla nas jak ojciec.

Sir Bobby Charlton, strzelec dwóch goli

O spotkaniu wypowiedział się także sam sir Matt.

Oni uczynili nas dumnymi. Pracowali z całego serca, aby pokazać wszystkim, czym jest prawdziwy Manchester United. To jest najwspanialsza rzecz, której do tej pory miałem okazję doświadczyć i jestem najbardziej dumnym człowiekiem tej nocy w Anglii.

Sir Matt Busby, legendarny menedżer Manchesteru United

Epilog – czyli Puchar Interkontynentalny

Jako najlepszemu klubowi Europy, Manchesterowi United przyszło zmierzyć się z mistrzem Ameryki Południowej, Estudiantes de la Plata w dwumeczu pod szyldem Pucharu Interkontynentalnego. Pierwsze spotkanie odbyło się 25. września w Buenos Aires, na stadionie Boca Juniors. W argentyńskim „kotle”, w którym zgromadzonych było 55 tysięcy kibiców, odbyło się spotkanie obfitujące w brutalną grę. Swymi paradami imponował Alex Stepney, nieraz w ciągu minuty kilka razy parując piłkę. Anglik niestety musiał skapitulować – po udanym rzucie rożnym rywali w 27. minucie bramkę zdobył Conigliaro. Potem czerwoną kartkę zobaczył jeszcze Stiles i było już jasne – na Old Trafford będzie trzeba odrabiać straty.

Skład: A. Stepney – F. Burns; B. Foulkes; D. Sadler; T. Dunne – N. Stiles; P. Crerand – B. Charlton – G. Best; D. Law; W. Morgan.

Trzy tygodnie później to Estudiantes przybyło na Old Trafford, by bronić skromnej przewagi z pierwszego spotkania. Na Old Trafford zgromadziły się 63 tysiące widzów. Już w 7. minucie, po wrzutce ze skrzydła, do bramki Stepneya trafił Veron. Argentyńczycy, w międzyczasie pokazawszy swą wybuchową naturę, stracili wprawdzie tuż przed końcem gola po bramce Morgana, ale mogli cieszyć się z miana „najlepszej drużyny świata”.

Wynik dwumeczu: Manchester United – Estudiantes de la Plata 1:2
Skład: A. Stepney – S. Brennan; B. Foulkes; D. Sadler; T. Dunne – N. Stiles; P. Crerand – B. Charlton – G. Best; D. Law; W. Morgan.

Tak prezentuje się historia pierwszego europejskiego triumfu klubu z Manchesteru. Historia długa, ciekawa, barwna i obfita w zwroty akcji. Bo tak właśnie wygląda tożsamość Manchesteru United.

Alex Stepney, Brian Kidd, David Herd, David Sadler, Denis Law, Francis Burns, George Best, John Aston, Liga Mistrzów, Matt Busby, Nobby Stiles, Shay Brennan, Sir Bobby Charlton, Willie Morgan,

Serwis goal.com niedawno zamieścił bardzo ciekawą historię związaną ze zbliżającymi się derbami Manchesteru. Historię, która ma coś z tragedii, a zarazem podkreślającą wielkość jednego piłkarza. Jednak zacznijmy od niedalekiej przeszłości. Parę miesięcy temu sir Alex Ferguson odsłonił pomnik trzech wielkich legend United – Bobby’ego Charltona, George’a Besta oraz, wspomnianego wcześniej, Denisa Lawa. Dla wielu kibiców Czerwonych Diabłów ostatni z trójcy był tym ulubionym. Dołączył do klubu z Old Trafford w 1962 roku za rekordową jak na owe czasy kwotę 115 tys funtów. Niektórym wydawało się, że jest to kwota astronomiczna, jednak Law, który był stworzony do strzelania bramek, był warty każdego wydanego na niego pensa.

Obecnie każdy jest pod wrażeniem wyczynu Cristiano Ronaldo z poprzedniego sezonu (strzelił 42 bramki), jednak portugalskiemu skrzydłowemu zabrakło czterech trafień, aby wyrównać rekord Denisa. Był nazywany „The Lawman” albo po prostu „The King”.

Co tu dużo mówić – legenda Old Trafford i nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Jednak jego wielkie zasługi dla klubu nie przesłaniają faktu, że przyczynił się do spadku Manchesteru United do 2 ligi.

Przez 11 lat był Czerwonym Diabłem z krwi i kości, jednak na sam koniec swojej piłkarskiej kariery powrócił do naszych lokalnych rywali. 6 lat po wywalczeniu Pucharu Europy, Manchester United znajdował się na dole tabeli First Division. 27 kwietnia 1974 roku w ostatni dzień sezonu Czerwone Diabły zmierzyły się na Old Trafford z The Citizens. Na nieszczęście United, Denis Law wykorzystał swoją szansę strzelecką i dosłownie odesłał ManUtd do 2 ligi. Jednak nigdy nie cieszył się z tego gola. Jak prawdziwy dżentelmen pokazał wielki szacunek. Wiedział, że jest to jego ostatni mecz w profesjonalnej karierze. Ostatni, w którym strzelił bramkę, będącą tak brzemienna w skutkach. Tak o tym opowiada sam Denis Law:

Nigdy nie czułem się tak smutno jak w ten weekend. Po 19 latach strzelania bramek strzeliłem tę jedną, której tak naprawdę nie chciałem…

Na zwieńczenie kariery w Manchesterze City zdążył wywalczyć Puchar Ligi, pokonując w finale 2:1 Wolverhampton. W ostatniej ligowej kolejce sezonu 1973/74 doszło do wielkiego meczu derbowego. Law na pewno był nieco rozdarty, ale chciał zagrać. Co więcej, to on strzelił w 85. minucie meczu zwycięską bramkę dla City. Była to jednak bramka niezwykła. Pod wodzą Docherty’ego United nie radziło sobie za dobrze i ta właśnie bramka, ta porażka była gwoździem do trumny – gwarantowała spadek Czerwonych Diabłów z First Division. Zarazem była to jedyna bramka w tym meczu. Gdy sędzia odgwizdał koniec meczu, na twarzy Denisa malowały się różne negatywne emocje – był w tym jednym momencie psychicznie zniszczony bardziej niż kiedykolwiek w ciągu całej swojej kariery. Kiedy strzelał tego gola nie wiedział, że przeważy on o spadku z ekstraklasy miejscowych rywali, a zarazem klubu, który tak kochał. Kiedy zdał sobie z tego sprawę – nie cieszył się z bramki, zwycięstwa. Schodził z boiska z opuszczoną głową. To był jego ostatni mecz w karierze klubowej. Nigdy więcej nie kopnął profesjonalnie piłki.

Legendy: Denis Law – chłopak z korkami od sąsiadów.

Być może derby Manchesteru nie są tak znane jak chociażby te londyńskie, a jednak niosą ze sobą wspomnienia wielu wydarzeń i bardzo ciekawych historii oraz niespodziewanych zwrotów akcji. W ten weekend być może będziemy świadkami tworzenia się nowej historii…

Źródło: Goal.com

Denis Law, historia, Manchester City, Manchester United,

4 lata później, w 1960r., w świetle brytyjskich fleszy Szkot przechodził do Manchesteru City za rekordową wtedy kwotę na wyspach 55 tys funtów. Niespodziewanie to właśnie młody Law sprawił, że The Citizens nie spadli z Division One. To on wybronił drużynę przed spadkiem i już wtedy, kiedy miał 20 lat jedno było jasne – ten piłkarz jest bezcenny. Ale szczerozłoty młodzian czuł w City pewien niedosyt. Kiedy udało mu się strzelić 6 bramek (!) w FA Cup przeciwko Luton, zaczął myśleć o zmianie klubu. Tymczasem był graczem The Citizens i to tam odnotował swój najczarniejszy występ. No może nie bezpośrednio tam, ale w czasie, kiedy był zawodnikiem tego klubu. Wtedy bowiem wystąpił w reprezentacji Szkocji w meczu przeciwko Anglikom w 1961r. To spotkanie Szkoci przegrali z kretesem 3:9, a sama postawa Denisa pozostawiała naprawdę wiele do życzenia… Nie mniej jednak, dla klubu dalej był małą gwiazdeczką i pupilem, ale zdecydowanie nie chciał już pozostać w City, gdyż klub nie był w stanie zagwarantować mu tego, co jest, a przynajmniej powinno być, w sporcie chyba najważniejsze – sukcesów. Nie namyślając się długo jeszcze w lecie 1961r. zmienił klub – został graczem obiecującego Torino.

Włochy na pierwszy rzut oka były właśnie tym, czego szukał ten piłkarz. To, co w Anglii było niedawno zniesione i niedopuszczalne – w Italii, owszem, miało miejsce. Treningi przed sezonem miały miejsce w superluksusowym hotelu w Alpach. Co więcej, na samym początku zostało powiedziane, że za zwycięstwo Torino, choćby najmniejsze, premie będą ogromne, ale za przegrane nie będą dostawać nic. Ale Eldorado niestety nie trwało wiecznie. Law nie mógł się odnaleźć w lidze włoskiej, podobnie zresztą jak multum piłkarzy z Wysp nawet teraz, w XXIw. Popularne wtedy catenaccio powodowało, że nie uczestniczył w grze tak często, jak sam by chciał, czyli jak to miało miejsce choćby w Szkocji. Oczywiście były przyjemne momenty… kiedy mógł grać dla reprezentacji tym samym stylem, do którego przywykł – agresywnym i ofensywnym. Jednak klub szybko dodał do jego kontraktu zapis, że nie zezwala na uczestnictwo młodziana w rozgrywkach reprezentacyjnych. Czy młody Law był wtedy rzeczywiście tak szczęśliwy, jak sobie wyobrażał, gdy przechodził do Torino? Wątpliwe.

Rok później, w 1962r., zaraz po wyleczeniu kontuzji, złożył prośbę o transfer do innego klubu, ale, jak można się było spodziewać, klub tę sugestię zignorował. Zaczęły się problemy z trenerem Torino. Niedomówienia przed meczami, w ich trakcie, po nich. Można powiedzieć, że skoro klub sam nie chciał go puścić, Law postanowił swoją postawą zmusić działaczy do transferu. Któregoś dnia powiedziano mu, że zostanie sprzedany do Manchesteru United. Jakże mógłby się nie ucieszyć? Bardzo podobny, wręcz identyczny styl gry, powrót na Wyspy i jeszcze do takiego klubu. Mógłby być jednym z tych, którzy odbudują jego potęgę po katastrofie w Monachium sprzed 4 lat… Ale marzenie prysło. Chwilę później powiedziano mu, że zostanie sprzedany do Juventusu. Choć się sprzeciwiał, prawnicy szybko udowodnili mu, że w jego kontrakcie jest adnotacja, że przejdzie tam czy będzie tego chciał czy nie. Law już nie był nieszczęśliwy i bierny. Nauczył się walczyć o swoje. Zdenerwowany, wsiadł do samolotu i poleciał do rodzimego Aberdeen. Nie obchodziło go, co będzie dalej. Powoli okradziony z wszelkich nadziei co do swojej przyszłej kariery w piłce nożnej, 10 lipca 1962r. postanowił spróbować po raz ostatni: za rekordową kwotę 115 tys funtów został zawodnikiem Manchesteru United. Co ciekawe, był jeszcze wtedy zawodnikiem… Manchesteru City.

Denis zadebiutował w koszulce Diabłów dokładnie 18 sierpnia 1962r. w meczu przeciwko West Bromwich Albion. Był to debiut-marzenie, gdyż zaledwie 7. minut po tym, jak sędzia zagwizdał w tym meczu po raz pierwszy, Law umieścił piłkę w siatce. Samo spotkanie zakończyło się jednak remisem 2:2, ale w prasie głośno było o tamtejszej formie United. Formie, która była bardzo niestabilna po katastrofie w Monachium… United zgubiło gdzieś swój błysk i dążyło do tego, by powstać na nowo, ale to nie było tak proste, jak by się mogło wydawać. Najlepszym dowodem jest to, że w meczu z Leicester nawet hat-trick Denisa nie zagwarantował Manchesterowi zwycięstwa. Pewne przełamanie miało miejsce w meczu FA Cup, gdzie Law strzelił kolejnego hat-tricka, zapewne zresztą z bólem serca, bo przeciwko… Huddersfield. W finale znów spotkali się z Leicester, które zakończyło rozgrywki ligowe na wysokim 4. miejscu. Denis strzelił w tym meczu pierwszą z bramek, a United wygrało ostatecznie 3:1. Jak się później okazało, był to jedyny i ostatni finał FA Cup w karierze Szkota. Ale sędziowie nie byli pozytywnie do niego nastawieni. Nie wiedzieć czemu, często prowokowali słownie Denisa na boisku. Jakiś czas później Law i Busby złożyli oficjalne zażalenie na sędziów do FA. Sytuacja uspokoiła się.

W sezonie 1963/1964 strzelił dużo bramek. Jego forma była kapitalna na tyle, że został wybrany do reprezentacji Reszty Świata, by zagrać na Wembley przeciwko Anglii i tam strzelił decydującą, zwycięską bramkę na 2:1. Mimo wszystko ten sezon, jako całość, wcale nie był tak rewelacyjny. Okrutna zima, jaka nawiedziła wtedy Wyspy, zmusiła kluby do rozgrywania dużej ilości spotkań w możliwie najkrótszym czasie. Dużo meczów w krótkim czasie odbiło się oczywiście na wynikach zespołu, który znów nie wywalczył Mistrzostwa Anglii. Co dziwniejsze, był to najlepszy strzelecki sezon Denisa w Manchesterze United. W 41 ogółem rozegranych spotkaniach w tym sezonie strzelił… 45 bramek!

W sezonie następnym 24-letni Denis Law został wybrany Piłkarzem Roku w Europie, a Manchester United zdobył pierwszy od czasów Monachium tytuł Mistrza Anglii. Co więcej, 28 bramek strzelonych dla najlepszej drużyny First Division pozwoliło Szkotowi zostać Królem Strzelców tego sezonu. A na dodatek, 28 to liczba bramek w lidze, a ogółem Denis zdobył ich w tym sezonie… 39 w 52 występach. To był niewątpliwie najlepszy sezon Denisa w klubie z Old Trafford, bo mimo iż strzelił mniej bramek, niż sezon wcześniej, to przecież do swojego CV mógł dołożyć tytuł Mistrza Anglii. W październiku 1965r. nabawił się kontuzji prawego kolana w meczu reprezentacyjnym z Polską. Już wcześniej, gdy grał w Huddersfield, miał problemy z tym kolanem. Jak się miało później okazać, to właśnie ta kontuzja towarzyszyła Szkotowi do samego końca jego piłkarskiej kariery.

W pamiętnym dla Anglików roku 1966, Law udał się do Sir Matta, by prosić o podwyższenie kontraktu wraz z jego przedłużeniem i zagroził, że jeśli takowego wysokiego kontraktu nie otrzyma, opuści klub z Old Trafford. Gwiazda Denisa świeciła wtedy bardzo jasno, kibice go kochali, a klub potrzebował. Busby w jednej chwili umieścił Lawa na liście transferowej mówiąc, że żaden zawodnik nie będzie stawiał mu warunków i groził odejściem. Law poszedł zobaczyć się z trenerem i wyjaśnić sytuację. Ten z kolei podał mu oficjalny list z przeprosinami do podpisania, który później zademonstrował mediom. Była to jednocześnie nauczka dla innych piłkarzy, by nie próbowali wywierać presji w taki sposób na trenerze. Aczkolwiek, Law był naprawdę geniuszem piłki i w tajemnicy przez wszystkimi, czym zresztą sam nie zamierzał się chwalić, podwyżkę, o którą prosił, faktycznie otrzymał.

Najbardziej satysfakcjonujące dla Denisa zwycięstwo miało miejsce w roku 1967, kiedy reprezentacja Szkocji pokonała Anglików 2:1. Anglików, którzy przecież byli od roku aktualnymi Mistrzami Świata! Dlatego, jak sam przyznał, było to dla niego daleko ważniejsze zwycięstwo, niż wywalczenie kolejnego tytułu Mistrza Anglii z Manchesterem United. W sezonie 1967/1968 Czerwone Diabły po raz pierwszy wywalczyły Puchar Europy. Niestety, 28-letni wtedy Law nie mógł wziąć udziału ani w półfinale, ani w finale przez kontuzję wspomnianego wcześniej prawego kolana. Ale był silny. Wielokrotnie grał z kontuzjowanym kolanem, bo… był zbyt ambitny, by opuszczać tyle spotkań. Na zastrzykach przeciwbólowych rozgrywał czasami całe 90. minutowe spotkania, rzecz jasna niszcząc niemal doszczętnie kontuzjowane kolano. W roku 1968 udał się jeszcze do ortopedy, który napisał oświadczenie dla klubu, że Denis nie może grać, dopóki nie przeprowadzą kolejnej operacji kolana – tamta bowiem nie została dobrze zrobiona. Ale Szkot nie pokazał oświadczenia klubowi. Grał jak gdyby nigdy nic i ani myślał o tym, by znów trafić na stół operacyjny. W tym samym roku United brało udział w rozgrywkach o Puchar Europy, w którym doszli do finału, ale finał ten przegrali na rzecz AC Milanu. Po tym finale, w 1969r. Sir Matt Busby zrezygnował z funkcji trenera Manchesteru. Nowym bossem został Wilf McGuinness.

W pierwszym sezonie pod okiem nowego trenera, United zajęło dopiero 8. miejsce w lidze. Sam Denis stracił zaś niemal cały sezon właściwie z własnej winy, bo znów uporczywie dokuczało mu kolano. W kwietniu 1970r. został wystawiony na listę do wypożyczenia za kwotę 60 tys funtów, ale nikt na to wypożyczenie się nie zdeklarował. Pozostał więc kolejny sezon na Old Trafford. Sezon 1971/1972 to kolejna zmiana managera. Teraz z kolei rządy objął Frank O’Farrell, który na koniec 1971r. umiejscowił Manchester na czele tabeli z przewagą pięciu punktów nad rywalami. Sam Law zdawał się odnaleźć dawną formę, bo z 12 strzelonymi bramkami zajmował czołową pozycję w rankingu strzelców. Jednak w drugiej części sezonu Manchesterowi nie szło już tak dobrze. Law po raz kolejny nie mógł grać przez swoje kolano, a przed przerwą w grze zdążył strzelić swoją 13 bramkę. Być może to właśnie dzięki niemu po raz kolejny Manchester pożegnał się z Mistrzostwem Anglii, zajmując ostatecznie 5. miejsce w lidze. Denis zarekomendował kolejnego managera – Tommy’ego Dochety’ego, który wcześniej prowadził reprezentację Szkocji, a ostatecznie objął funkcję trenera Manchesteru United. To właśnie on, na prośbę Szkota, umożliwił mu wolny transfer w lecie 1973r. do miejscowego rywala – Manchesteru City.

Na zwieńczenie kariery w Manchesterze City zdążył wywalczyć Puchar Ligi, pokonując w finale 2:1 Wolverhampton. W ostatniej ligowej kolejce sezonu 1973/74 doszło do wielkiego meczu derbowego. Law na pewno był nieco rozdarty, ale chciał zagrać. Co więcej, to on strzelił w 85. minucie meczu zwycięską bramkę dla City w tym spotkaniu. Była to jednak bramka niezwykła. Pod wodzą Docherty’ego United nie radziło sobie za dobrze i ta właśnie bramka, ta porażka była gwoździem do trumny – gwarantowała spadek Czerwonych Diabłów z First Division. Zarazem była to jedyna bramka w tym meczu. Gdy sędzia odgwizdał koniec meczu, na twarzy Denisa malowały się różne negatywne emocje – był w tym jednym momencie psychicznie zniszczony bardziej, niż kiedykolwiek w ciągu całej swojej kariery. Kiedy strzelał tego gola nie wiedział, że przeważy on o spadku z ekstraklasy miejscowych rywali, a zarazem klubu, który tak kochał. Kiedy zdał sobie z tego sprawę – nie cieszył się z bramki, zwycięstwa. Schodził z boiska z opuszczoną głową. To był jego ostatni mecz w karierze klubowej. Nigdy więcej nie kopnął profesjonalnie piłki.

W roku 1974 dostawał jednak jeszcze powołania do kadry. Szkoci zakwalifikowali się do pierwszej fazy Mistrzostw Świata po raz pierwszy od 16 lat. Jednak Law nie grał dużo i nie strzelił żadnej z bramek. Wystąpił jedynie przeciwko Zairowi, ale tu także bez jego pomocy Szkoci poradzili sobie, zwyciężając 2:0. Nie wystąpił ani przeciwko Canarinhos, ani przeciwko Jugosławii. Szkocja nie zakwalifikowała się do drugiej fazy w tej imprezie.

Choć Denis już po derbach Manchesteru postanowił nie grać więcej w piłkę, oficjalnie był nadal piłkarzem City. Zdawał sobie sprawę, że tam miałby miejsce co najwyżej w rezerwie, a nie chciał w ten sposób kończyć kariery. Ostatecznie latem 1974r. oficjalnie ogłosił, że zawiesza już buty na kołku.

Gdy przestał wychodzić na murawę, zajął się komentarzem w radiu i telewizji. Wcześniej zdążył sobie ułożyć życie prywatne, które stało się mocnym fundamentem jego psychiki i być może tak, a nie inaczej pokierowało jego karierą, że nie mógł zmarnować swojego życia i talentu. Pod koniec 1962r. ożenił się, a później doczekał pięciorga dzieci. Nie opuścił jednak Manchesteru. Nie chciał się stamtąd wyprowadzać.

W 2002r. został włączony do angielskiej galerii sław i także w tym samym roku na najsławniejszej trybunie Old Trafford – Stretford End – stanął jego pomniczek. W 2003r. pomyślnie przeszedł operację nowotworu, a 2 lata później odebrał honorowy tytuł University of Aberdeen. W tym też roku towarzyszył George’owi Bestowi w ostatnich chwilach jego życia w szpitalu w Londynie.

Denis Law przeszedł w swoim życiu drogę, niczym z bajki o Kopciuszku. Z zezowatego chłopca w powyciąganym swetrze, urósł do rangi bohatera jednego z najlepszych klubów świata. Gdy mówi się The Kingu, utożsamia się go tylko i wyłącznie z Manchesterem United. Dlaczego nie z City, skoro tam zakończył karierę? Dlatego, że w zaliczonych ogółem 587 występach, aż 409 rozegrał w koszulce Czerwonych Diabłów, a spośród 300 bramek, które strzelił w swojej karierze, aż 236 przyczyniało się do zwycięstw klubu z Old Trafford. Oznacza to, że w historii Manchesteru United jest drugim najlepszym strzelcem po Sir Bobby’m Charltonie. Starczy powiedzieć, że po tylu latach bliski dogonienia The Lawmana był jedynie Ruud van Nistelrooy. W każdej z tych ponad dwustu bramek włożył coś ze swojego geniuszu, bo te bramki nie były zwyczajne. Najczęściej były to po prostu majstersztyki. I za to kochali go fani: za tę nieprawdopodobną technikę, wolę walki, tę mile widzianą arogancję w grze i za to, że zawsze dawał z siebie 100% na boisku. Może łamali się trochę, gdy przechodził do miejscowych rywali, ale wybaczyli mu, gdy nie potrafił grać przeciwko United. To tylko pokazuje, jak bardzo ukochał ten klub, jak mocno się do niego przywiązał. Dlatego może gdyby nie zlekceważył swojej kontuzji, pomimo średniego wzrostu i szczupłej budowy, dzięki walecznemu sercu, mądrości na boisku, szybkiemu refleksowi, mógłby pomóc Manchesterowi w wywalczeniu jeszcze kilku tytułów Mistrza Anglii, ale tak się nie stało. Wywalczył tytuł najlepszego klubu Anglii (chciałoby się powiedzieć, zaledwie) dwa razy, tworząc niezapomniane trio z George’em Bestem i Sir Bobby’m Charltonem, które chyba nigdy nie znajdzie swojego odpowiednika w naszych czasach. Kibice kochali Lawa – otwarcie pokazywali, jak wielkim szacunkiem go darzą i jak wiele znaczył dla nich, gdy grał w klubie. Tak właśnie reagowała publiczność zgromadzona na stadionie 3 października 1973r., kiedy Denis Law po raz ostatni truchtał po murawie Old Trafford, rozgrywając Testimonial Match przeciwko ekipie Ajaxu Amsterdam. Już wtedy każdy kibic wiedział, że drugiego genialnego Denisa w klubie jeszcze długo, długo nie będzie. I nawet dla nas, po tylu latach, trudno jest wskazać kogoś, kto byłby choć trochę taki, jak on.

Denis Law, Legendy,

50. Wejście na londyńską giełdę, 1991 r.

Co prawda United nie było pierwszym klubem, który zdecydował się na taki krok, ale decyzja o wejściu na giełdę ugruntowała pozycję Manchesteru United jako najbogatszego klubu na Wyspach. Co ciekawe, podczas wprowadzenia na giełdę United zostało wycenione na 47 mln £

49. Barcelona pokonuje Manchester United 4:0, 1994r.

Czerwone Diabły miały wielkie aspiracje, zwłaszcza po pierwszym meczu, który odbył się 19 października 1994 roku i zakończył się remisem 2:2 (1:0 Hughes 18′, 1:1 Romano 34′, 1:2 Bakero 49′, 2:2 Sharpe 80′). Jednak w drugim meczu Manchester United nie istniał i został odesłany do domu (02.11 1994r. – 1:0 Stoiczkow 9′, 2:0 Romario 45′, 3:0 Stoiczkow 52′, 4:0 Ferrer 88′)

48. Skandal u bukmacherów, 1915r.

Manchester United był zagrożony karnym przeniesieniem do niższej klasy rozgrywkowej. Trzech Czerwonych Diabłów dogadało się z czterema graczami Liverpoolu, aby ustalić wynik meczu. Wszyscy zostali ukarani bardzo surowo – do końca życia nie mogli występować w zawodowej piłce.

47. Kara za chuligaństwo, 1977r.

Chuligaństwo towarzyszyło United w połowie lat 70. ubiegłego wieku. Wtedy „Czerwone Diabły” zostały ukarane za wybryki pseudokibiców podczas pierwszego wyjazdowego meczu z St. Etienne – mecz rewanżowy musiał zostać rozegrany co najmniej 200 km od Manchesteru.

46. Skandal z Louisem Edwardsem w roli głównej, 1980r.

Louis Edwards został uznany za podejrzanego przekupywania rodziców obiecujących młodych piłkarzy. Policja i inne organy ścigania nie zdążyły wyjaśnić tej sprawy, ponieważ niedługo później Edwards zmarł z powodu ataku serca.

45. Gol Normana Whiteside’a podczas finału FA Cup, 1985

Pomimo cofnięcia do linii pomocy, zdobył zwycięską bramkę w finale Pucharu Anglii 1985. Podkręconym strzałem w 20. minucie dogrywki dał zwycięstwo osłabionemu ManU nad zespołem Evertonu. Whiteside po raz drugi zdobył Puchar Anglii.

44. Powstanie MUTV, 1998r.

Manchester United jako pierwszy na Wyspach stworzył własną telewizję. 3 lata później powstała Chelsea TV.

43. Rooney podpisuje kontrakt, 2004r.

Chyba każdy pamięta występy Wayne’a na Euro 2004, zapewne wszyscy kibice United ucieszyli się, że ten młody Anglik dołączył do drużyny Fergusona. Kwota transferu opiewała na 29 mln £.

Manchester United i Everton oficjalnie potwierdziły, że transfer Wayne’a Rooneya z klubu z Liverpoolu na Old Trafford został ostatecznie sfinalizowany. Rooney podpisał 6-letni kontrakt, ważny do 30 czerwca 2010 roku. Czerwone Diabły kupiły 18-letniego gwiazdora z EURO 2004 na raty.

Teraz zapłacą 10 mln funtów. Taka sama suma wpłynie na konto Evertonu 1 sierpnia 2005 roku. W zależności od sukcesów klubu, Manchester maksymalnie zapłaci kolejne 7 mln funtów. I ostatnia suma, 3 mln funtów, zostanie przekazana Liverpoolczykom wówczas, gdy ten będzie grał nadal na Old Trafford nie krócej niż do 30 czerwca 2007 roku.

Agenci piłkarza dostaną kwotę w wysokości około 1.5 mln funtów. Gwarantowany z tej kwoty jest milion, a 500 tys. zostanie wypłacone w zależności od gry Rooneya. Wayne Rooney powiedział: „To była ciężka decyzja, by opuścić Everton, klub, w którym grałem całe moje życie, ale jestem podekscytowany faktem dołączenia do tak wielkiego zespołu jakim jest Manchester United. Czuję, że to wielki krok w mojej karierze: będę grał z graczami najwyższej klasy w wielkich turniejach, takich jak Liga Mistrzów. Nie mogę się doczekać, aż zapoznam się z drużyną.
Sir Alex Ferguson powiedział: „Jestem bardzo podekscytowany. Myślę, że zdobyliśmy najlepszego młodego gracza kraju. Wszyscy są zadowoleni z tego transferu”.
David Gill, szef wykonawczy Manchesteru, powiedział: „Jesteśmy bardzo zadowoleni, że kupiliśmy Wayne’a. Będzie jednym z największych asów Manchesteru United”.

Wayne Rooney pierwszego gola w Premiership strzelił w spotkaniu z Arsenalem mając 16 lat. Wayne stał się również najmłodszym reprezentantem Anglii w lutym 2003, kiedy to został wpuszczony w meczu z Australią na Upton Park. Rooney też jest najmłodszym graczem, który strzelił gola dla Anglików (wrzesień 2003 przeciwko Macedonii). Miał wtedy 17 lat. 17 narodowych występów, 9 goli.

42. Manipulacje Michaela Knightona, 1989r.

W 1989roku Knighton przejął Manchester United za 20 mln £. Na tamte czasy była to kwota rekordowa. Biznesmen obiecał także, że zainwestuje dodatkowe 10 milionów. 2 lata później Manchester United wszedł na londyńską giełdę. Gdyby Knighton umiejętniej rozegrał tę inwestycję mógłby zarobić ponad 3500% w przeciągu kilkunastu lat (oferta Murdocha była warta 680 mln £, a ostatecznie Glazer kupił United za 790 mln £).

41. Kontuzja Raya Wooda, 1957r.

Manchester United był bliski zdobycia pierwszego w XX wieku „dubla”. Niestety, bramkarz United został brutalnie sfaulowany przez Petera McFarlanda. Czerwone diabły zostały zmuszone do gry w „10″ przeciwko „11″ (zamiast „11″ przeciw „10″). Tak Peter McFarland nie dostał „czerwieni”, a Manchester przegrał 1-2.

40. Kontrowersje związane z FA Cup, 2000r.

Manchester United nie przystąpił do walki o FA Cup w roku 2000, ponieważ w tym samym czasie były rozgrywane rozgrywki ‘FIFA Club World Championship’ w Brazylii. Czerwone Diabły zostały bardzo skrytykowane za brak respektu dla rodzimego pucharu.

39. Pokonanie Barcelony, 1984r.

Po przegraniu pierwszego meczu 1/4 Pucharu Zdobywców Pucharów 0:2, United na własnym stadionie pokonało Barcelonę prowadzoną przez Diego Maradonę 3:0. Bohaterami spotkania zostali Bryan Robson (2 gole) oraz Frank Stapleton.

38. ‘Sprawa’ Docherty’ego, 1977r.

Kolejny przypadek z serii skandalów. Tym razem ówczesny menadżer, Tommy Docherty, został „oskarżony” przez prasę o romans z Mary Brown – żoną fizykoterapeuty Lauriego. Przez ten skandal trener stracił pracę na Old Trafford.

37. Rajd Giggsa, 1999r.

Pamiętny sezon, kiedy United zdobyło ‘The Treble’. Podczas półfinału FA Cup Ryan Giggs zdobył arcyważnego gola. Nie ma co tu opisywać, to trzeba zobaczyć.

„What a sensational goal” – po prostu.

36. Comeback na Anfield, 1988r.

Co tu dużo mówić, Manchester United przegrywał z już 1:3 z Liverpoolem, ale Czerwone Diabły pokazały iście diabelski charakter i grając w ‘dziesiątkę’ doprowadziły do remisu 3:3. Do historii przeszło zachowanie Gordona Strachana, który po strzeleniu gola udawał w wyzywający sposób, że pali cygaro.

35. Kung-fu, 1995r.

Zapewne każdy wie o kogo chodzi ;-). Mowa o Cantonie, który zawsze potrafił rozwiązać każdy problem, choć często w… niekonwencjonalny sposób. Za atak na kibicu Crystal Palace Eric został zawieszony na 8 miesięcy.

34. Bolesny upadek, 1992r.

W 1992 roku Manchester United miał okazję zdobyć pierwsze od 25 lat Mistrzostwo Anglii. Niestety, Czerwone Diabły przegrały 2 i zremisowały 1 spotkanie, przez co Leeds United wygrało Premiership. „Świętego Graala” United zdobyło rok później.

33. Nieudane przejęcie United przez Ruperta Murdocha, 1998r.

Już o tym mówiliśmy: warta 680 mln £ oferta magnata zza oceanu została (nie)stety zablokowana przez komisję antymonopolową. Jednak kilka później Manchester United „wpadł” w ręce Glazera. Nawiasem mówiąc ciekaw jestem, który z nich byłby „mniejszym złem”.

32. Robson dołącza do United, 1981r.

Ron Atkinson opisał Robsona jako „czyste złoto”. Nowy nabytek United potwierdził, że nie bez powodu został tak nazwany, pomagając United w coraz to lepszej grze.

31. Fergie, Beckham i… but, 2003r.

Ferguson znany jest z twardego charakteru. Sir Alex zdenerwowany przez zachowanie Davida Beckhama oraz coraz większy „cyrk medialny” wokół Anglika, kopnął but, który trafił w Davida, rozcinając mu łuk brwiowy. Beckham, jak wiemy, został sprzedany pod koniec sezonu do Realu Madryt.

30. Finał FA Cup i wygrana na Wembley, 1948r.

Przez specjalistów ów finał jest uważany za jeden z najwspanialszych. United pokonało Blackpool 4-2, dzięki czemu Czerwone Diabły zaczęły wyrabiać sobie reputację wspaniałej gry, która trwa do dzisiaj.

29. Umowa z Nike, 2002r.

Amerykańska firma sportowa uzgodniła z United umowę sponsorską, opiewającą na 300mln £, taką kwotę zarobi Manchester United w przeciągu 13 lat. Scementowało to pozycję ManU jako najbogatszego klubu na Wyspach.

28. Ryan Giggs zmienia strony, 1988r.

Ryan Giggs jako młody chłopiec grał w Manchesterze City, ale został ‘upolowany’ przez United. Chyba nie trzeba tego komentować, zwłaszcza patrząc na to, co Giggs zrobił dla United przez te wszystkie lata spędzone na Old Trafford.

27. ‘Saints Day’, 1976r.

United pierwszy raz po 13 latach przerwy w 1976 roku zagrało w finale FA Cup. Czerwone Diabły niespodziewanie przegrały. Co ciekawe, ManU przez następne 9 lat aż pięciokrotnie zaliczyło takie „wpadki”. Np. w sezonie 1983/1984 Manchester United przegrał z A.F.C. Bournemouth 0-2…

25. Emerytura Fergiego, 2002r.

Sir Alex Ferguson ogłasza, że wraz z końcem sezonu 2001/2002 odchodzi na emeryturę. Jednak ponieważ drużyna za dobrze sobie nie radziła postanowił zostać… mamy rok 2007 i nic nie wskazuje, aby Sir Alex Ferguson odszedł na emeryturę w najbliższej przyszłości. Odsyłam tutaj do tekstu MattMana – Ferguson: Wiem, że niektórzy wysyłają mnie na emeryturę…

24. Najazd United, 1906r.

Manchester City został zmuszony do sprzedania niektórych swoich zawodników po tym, jak wyszły na jaw nielegalne procedery w tej drużynie. Właśnie wtedy United wykupiło m. in. Meredith (polecam tutaj tekst Vtg87: Legendy: Sześciu wspaniałych (1893-1919) ). Jako ciekawostkę można napisać, że wszystkie zespoły z Premiership mogłyby uczestniczyć w aukcji zawodników City, ale United potajemnie podpisało kontrakty w czterema zawodnikami. Pomogli oni w zdobyciu pierwszych trofeów – Mistrzostwa Anglii w 1908 oraz 1911r. i Pucharu FA Cup w 1909r.

23. Denis Law…, 1962r.

Szkocki napastnik przechodzi z Torino do Manchesteru United. W 1964 roku zostaje piłkarzem roku, a także wręcz kultowym bohaterem Old Trafford.

22. Busby przechodzi na emeryturę, 1969r.

Sir Matt Busby – jeden z największych (jeśli nie największy) trener w historii United… wymieniać można by długo. Co tu dużo mówić – był to po prostu koniec pewnej ery, „The Busby Era”.

21. Bolesny upadek vol.2, 1986r.

Ponownie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy United po wspaniałym początku sezonu nagle traci pozycję lidera i ostatecznie przegrywa rywalizację o tytuł Mistrza Anglii. Tym razem w lutym 1986 przegrana z West Ham United na Upton Park zadecydowała o wszystkim.

20. Bombardowania Old Trafford, 1939-1945r.

Bombardowanie praktycznie zniszczyło Old Trafford, przez co Manchester United musiał rozgrywać spotkania na Main Road do roku 1949. Spotęgowało to tylko głód trofeów. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Odnośnie Old Trafford zachęcam do przeczytania tekstu Michelle: Old Trafford – Miejsce gdzie spełniają się najskrytsze marzenia .

19. Era Cantony, 1992r.

Sir Alex Ferguson kupił od Leeds United Erica Cantonę za „jedyny” 1mln £, Inwestycja była bardzo opłacalna. Francuski napastnik przyczynił się, i to bardzo, do zdobycia czterech ligowych tytułów, a także zainspirował swoich następców.

18. Spadek, 1974r.

6 lat po wygraniu Ligi Mistrzów Manchester United spadł do niższej klasy rozgrywkowej. Tommy Docherty uratował zespół przez spadkiem w 1972r., ale dwa lata później po odejściu złotego trio (Best, Law oraz Charlton) Manchester United musiał na krótki czas pożegnać się z Premiership. Mimo tego frekwencja na Old Trafford należała do najwyższych w kraju.

17. Rozbudowa Old Trafford, 2006r.

Zwiększenie ilości miejsc do 76 000 oznacza, że Manchester United ma co najmniej o 16 tysięcy więcej miejsc dla kibiców od każdego innego angielskiego klubu.

16. Robins ratuje Fergiego, 1990r.

Gdyby nie gol Robinsa Sir Alex Ferguson prawdopodobnie zostałby zwolniony ze stanowiska trenera Manchesteru United. Mark Robins strzelił jedynego gola w meczu z Nottingham Forest, dzięki czemu Fergie zdobył tak bardzo mu potrzebny czas, który spożytkował w sposób wręcz wzorowy. Z całą pewnością ta jedna bramka odbiła na historii Czerwonych Diabłów spore piętno, ale niestety nie każdy fan United o tym wie.

15. Fergie atakuje media, 1994r.

Po tym, jak telewizja zaczęła nazbyt często pokazywać faul Erica Cantony podczas zwycięskiego meczu w ramach FA Cup z Norwich City, Sir Alex Ferguson zarzucił dziennikarzom sportowym ‘skłonności do popierania Liverpoolu’, czy jak to woli – o bycie nieobiektywnym i faworyzowanie Liverpoolu. Powiedział także jedno zdanie, które następnego dnia można było przeczytać praktycznie w każdej gazecie na Wyspach, rzecz jasna na pierwszej stronie. Mowa tu o „Jimmy Hill is a prat” [ Jimmy Hill to palant - przyp. red.].

14. Narodziny ‘The Busby Babes’, 1952r.

Właśnie wtedy Manchester United zdobył swój pierwszy tytuł pod wodzą Sir Matta Busby’ego, oraz zaczęto używać określenia ‘The Busby Babes’.

13. Roy Keane dołącza do United, 1993r.

Roy Keane był bliski przejścia z Nottingham Forest do Blackburn Rovers, ale Manchester United szybko ‘zainterweniował’ i przekonał Irlandczyka do zmiany zdania. Przez następne 12 lat był wiodącą siłą napędową Czerwonych Diabłów.

12. American dream? Raczej American nightmare, 2005r.

Manchester United – najbogatszy klub na Wyspach, jeżeli nie na świecie, zostaje przejęty przez Amerykanina – Malcolma Glazera. Przejęcie przez tego biznesmena wiązało się z obciążeniem klubu sporym debetem (Glazer wziął kredyt na kupno United). Wielu kibiców było bardzo negatywnie nastawionych do tego wydarzenia, przez co stworzyli własny klub – FC United.

11. Idealna 10, 1956

United pokazało, że jest potęgą nie tylko na własnym podwórku. W rozgrywkach europejskich pokonało Anderlecht 10-0.

10. Rozrywka panie, rozrywka!, 1981r.

Odejście Jose Mourinho z Chelsea z powodu niesatysfakcjonującej gry nie było pierwszym tego typu wydarzeniem. Dave Sexton został zwolniony z pozycji trenera United z powodu – uwaga – tylko 7 zwycięstw w sezonie. Jego następca – Ron Atkinson – wniósł do gry Czerwonych Diabłów wiele jaskrawości.

9. George Best Czerwonym Diabłem, 1963r.

Jest uważany (i słusznie) za jedno z największych talentów angielskiej piłki w historii. Nie powinno dziwić, że miał niebagatelny wpływ na grę zespołu podczas lat ’60 XX wieku. Ponownie odsyłam do tekstu Vtg87: Maradona – good, Pele – better… George Best

8. Keane vs zjadacze kanapek z krewetkami, 2000r.

Roy Keane był tak rozgniewany zachowaniem fanów podczas meczu Ligi Mistrzów z Dynamem Kijów, że określił ich jako… zwykłych zjadaczy kanapek z krewetkami, którzy nie mają zielonego pojęcia o futbolu.

7. Główka Bruce’a, 1993r.

United remisowało z Sheffield bardzo długo. Dosłownie w ostatniej chwili Steve Bruce skierował futbolówkę do bramki przeciwników Czerwonych Diabłów, dzięki czemu Manchester United awansował na pierwsze miejsce w lidze, którego już nie oddał. 3 tygodnie później United po 26 latach przerwy tytuł Mistrza Anglii zawitał na Old Trafford.

6. Debiut Bobby’ego Charltona, 1956r.

Prawdopodobnie jeden z najsławniejszych angielskich piłkarzy. Występował w barwach United przez 17 lat, przez co istotnie przyczynił się do rozsławienia Czerwonych Diabłów na całym świecie.

5. Nou Camp, 1999r.

Właśnie wtedy United po raz pierwszy od 31 lat wygrało Ligę Mistrzów. Poniżej krótka „relacja” z tego wydarzenia. Lepszego comebacka w historii chyba nie ma.

Mecz na Nou Camp miał być niezwykłym wydarzeniem. Manchester United po raz trzeci w sezonie stanął naprzeciwko mistrzów Niemiec, Bayernu Monachium. Wcześniejsze dwa spotkania zakończyły się wynikami remisowymi i ciężko było wskazać faworyta. Spotkanie miało być wyrównane i trzymające w napięciu do ostatnich minut. I tak właśnie było.

Już w piątej minucie Niemcy prowadzili z MU 1:0 po fenomenalnym strzale z rzutu wolnego Mario Baslera. Co prawda w bramce United stał sam Peter Schmeichel, jednak nawet on nie był w stanie obronić tego uderzenia. Właśnie wtedy Niemcy poczuli, że to spotkanie mogą wygrać i rzucili się do zmasowanego ataku. Piłkarze Fergusona mieli dużo szczęścia, ponieważ najpierw w słupek trafił Mehmet Scholl, a potem strzał Carstena Janckera odbił się od poprzeczki Manchesteru.

Po przerwie szkocki menedżer podjął zdecydowanie najtrafniejszą decyzję z karierze. Wpuścił na boisko dwójkę nieobliczalnych rezerwowych – Ole Gunnara Solskjaera i Teddy’ego Sheringhama. Jednak nawet oni do 90. minuty nie potrafili znaleźć sposobu na stojącego w bramce Bayernu Olivera Kahna.

Po upłynięciu regulaminowego czasu gry wielu angielskich kibiców przecierało oczy od łez i zaczęło opuszczać stadion. Jednak po kilku chwilach łzy smutku i żalu ustąpiły miejsca łzom euforii. Do wyrównania doprowadził Sheringham, dobijając strzał zza pola karnego Ryana Giggsa. Cała akcja zaczęła się rzutem rożnym wykonywanym przed Davida Beckhama, kiedy już wszyscy gracze MU, łącznie z Peterem Schmeichelem znajdowali się w obrębie pola karnego Niemców.

Po upłynięciu około minuty w narożniku boiska znów stał Becks. Mało kto spodziewał się, że wszystko zakończy się drugą bramką dla United. Tym razem sposób na Kahna znalazł Ole Solskjaer, dobijając strzał z najbliższej odległości.

4. Najlepsi w Europie – nareszcie!, 1968r.

10 lat po tragedii w Monachium Sir Matt Busby zbudował zespół od nowa, zespół, który zdobył wymarzone trofeum. Poniżej film z tego wspaniałego meczu (Unitd 4-1 Benfica).

3. Początek „Ery Fergusona”, 1986r.

Co tu dużo mówić, 21 lat trenowania jednej drużyny i wielkie, spektakuralne sukcesy. Niewielu trenerów może się pochwalić takim „CV”.

W tej chwili pragnąłbym przejść jednak do samego początku pracy Fergusona na Old Trafford, gdyż na pewno jest o czym opowiadać. Tak, jak napisałem wcześniej, Fergie w 1986 roku zastąpił Atkinsona na stanowisku trenera Manchesteru United, a potwierdził to słowami: “żona tym razem nie protestowała. Wolała już leżący niedaleko szkockiej granicy Manchester niż Londyn”. Co niewątpliwie warto wspomnieć, Ferguson miał też propozycję z Arsenalu, jak i Barcelony.

Wybrał Manchester, któremu dał wszystko, co tylko mógł. Mimo tego, że początki pracy na Old Trafford dla Szkota nie były wcale łatwe (już w pierwszym meczu pod jego wodzą Manchester United przegrał z Oxford United 0:2), wiem o tym, że Ferguson stworzył legendę, stworzył “coś” niesamowitego; stworzył nowe życie w United! W związku z niepowodzeniami zespołu media krytykowały Fergusona. Mówiono nawet o jego odejściu, jednak potrafił się odnaleźć. A co możemy powiedzieć o osiągnięciach tego szkoleniowca?

2. Katastrofa w Monachium, 1958r.

6 lutego 1958 roku samolot, którym lecieli piłkarze Manchesteru United, pracownicy klubu, dziennikarze i kibice, rozbił się w burzy śnieżnej podczas trzeciej próby startu z lotniska w Monachium. Zespół wracał z Belgradu, gdzie właśnie pokonał jugosłowiańską drużynę Crvena Zvezda w Pucharze Europy. Międzylądowanie w Niemczech miało na celu uzupełnienie paliwa. W katastrofie zginęło 23 z 43 pasażerów.
Polecam tutaj tekst Vtg87: Legendy: Monachium 1958.

1. Busby zostaje trenerem United, 1945r.

Manchester United przed przyjściem Matta Busby’ego był typowym, średniej wielkości klubem Premiership. Nowy trener United nie miał łatwo, ponieważ objął drużynę zaraz po II Wojnie Światowej, ale i tak nie stanowiło to dla niego problemu. Zbudował trzy wspaniałe zespoły, z którymi przeistoczył Czerwone Diabły w gigantów piłkarskiego świata. Zawsze stawiał na filozofię futbolu ofensywnego, dzięki czemu Manchester United był i jest łączony z pięknym futbolem.

Osobom, które dotarły do tego miejsca gratuluję i serdecznie dziękuję. Długo zastanawiałem, czy publikować od razu całą „50″, ale doszedłem do wniosku, że warto te informacje przeczytać za jednym zamachem, dzięki czemu można zauważyć jak niektóre wydarzenia wiążą się z innymi i jaki miały wpływ na przyszłość Manchesteru United. W każdym razie zapraszam do komentowania powyższych typów, a także pisania własnych.

Billy Meredith, David Beckham, Denis Law, Eric Cantona, George Best, historia, Monachium 1958, Ryan Giggs, Sir Alex Ferguson, Sir Bobby Charlton, Sir Matt Busby, The Treble,

Pozycja 48. Brad Friedel (z Liverpoolu do Blackburn Rovers, wolny transfer, rok 2000)

Gérard Houllier nie był zbyt przekonany co do Amerykanina i postanowił go oddać za darmo do Blackburn. Tymczasem w Rovers Friedel stał się czołowym bramkarzem angielskiej Premiership. Mogliśmy ze złością patrzeć na jego umiejętności, kiedy powstrzymywał ataki United w marcowym spotkaniu na Old Trafford. Koniec końców wygraliśmy tamten mecz, ale golkiper gości bardzo utrudnił nam zadanie. Poprzednił razem Friedel „zalazł nam za skórę”, gdy obronił rzut karny wykonywany przez Ruuda van Nistelrooya. Całe szczęście Friedel uprzykrzył także życie wielu innym ekipom. Tutaj możecie zobaczyć, jak Amerykanin zatrzymał Arsenal w Pucharze Anglii.

45. Francis Lee (z Bolton Wanderers do Manchester City, 60 000£, rok 1967)

Nasz odwieczny, miejscowy rywal rzadko miewa chwile chwały, dlatego postanowiłem umieścić ten transfer na liście. Zespół City ostatni raz był mistrzem Anglii w 1968, a to głównie zasługa Lee, który w swoim pierwszym sezonie w Citizens strzelił 16 bramek w 31 spotkaniach. Losy tytułu rozstrzygnęły się wówczas w ostatnim meczu rozgrywek, kiedy City pokonało Newcastle United 4:3, a Francis zdobył jedną z bramek. W następnym roku doprowadził swoją drużynę do zwycięstwa w Pucharze Anglii. Kibice City do tej pory czekają na jakiś znaczący sukces i moim skromnym zdaniem ich cierpliwość będzie wystawiona na próbę jeszcze przez długi czas. Co ciekawe, w sezonie 1971-72 Lee ustanowił brytyjski rekord, strzelając 15 bramek z rzutów karnych. Niektórzy dziennikarze nadali mu przydomek Lee Won Pen ze względu na uzyskiwanie korzyści w polu karnym przeciwnika poprzez zwykłe nurkowanie. Były sędzia Keith Hackett określił go jako gracza, który „cieszy się opinią bardzo łatwo upadającego.”

41. David James (z Manchesteru City do Portsmouth, 1.2 mln £, rok 2006)

Co tu dużo mówić, pozbywając się Jamesa, działacze City po raz kolejny się nie popisali. Wiekowy już dosyć golkiper przybył do Portsmouth i zainspirował cały zespół, który o mały włos nie zakwalifikował się do europejskich pucharów. James grał w każdym meczu sezonu, zaliczył kilka bohaterskich występów i pobił rekord spotkań bez straty gola, poprzednio ustanowionego przez Davida Seamana. Ma również najwięcej wśród bramkarzy, bo 594 rozegrane spotkania w Anglii. Trener Harry Redknapp określił go jako najlepszego golkipera z którym kiedykolwiek pracował.

38. Ruud Van Nistelrooy (z PSV Eindhoven do Manchesteru United, 19 mln £, rok 2001)

Arsenal miał Henry’ego, my mieliśmy van Nistelrooya. Latający Holender zdobył 151 bramek w 225 spotkaniach w barwach United. W 2002 roku został uznany Graczem Roku angielskiej Premiership. W ankiecie przeprowadzonej 3 lata temu na oficjalnej stronie klubu ponad 10 000 kibiców wybrało go najlepszym zakupem sir Alexa Fergusona, pokonując między innymi Roya Keane’a i Petera Schmeichela. W swoim najlepszym sezonie na Old Trafford (2002/03) w 50 występach zdobył łącznie 44 gole, dzięki czemu został Królem Strzelców Premier League oraz Ligi Mistrzów. Na długo zapamiętamy jego rajd przez pół boiska przeciwko Fulham. Ten i wiele innych goli Van The Mana możecie obejrzeć w tym filmiku.

37. Denis Law (z Torino do Manchesteru United, 115 000£, rok 1962)

Kwota 115 000 funtów nie robi już na nikim wrażenia, ale w owych czasach była rekordową sumą, wyłożoną na piłkarza przez angielski klub. 18 sierpnia 1962 roku zaliczył wymarzony debiut w United – w spotkaniu z West Bromwich Albion zdobył 2 bramki. Dzięki występom w sezonie 1963/64 został wybrany do drużyny Reszty Świata, która zagrała z Anglią na Wembley i strzelił w tamtym meczu gola. Później opisał to wydarzenie jako największy zaszczyt, jakiego dostąpił w karierze. W roku 1964 wybrano go Najlepszym Piłkarzem Europy. W rozgrywkach 1964/65 United zdobyło pierwszy tytuł mistrza Anglii od czasu katastrofy w Monachium, a Law z 28 bramkami na koncie stał się najlepszym strzelcem w Anglii. Jest jedynym piłkarzem obok Erica Cantony, który zyskał miano Króla Stretford End, a w korytarzu prowadzącym na tą legendarna trybunę wybudowano mu pomnik. A oto Denis Law w akcji.

34. Alan Shearer (z Southampton do Blackburn Rovers, 3,6 mln £, rok 1992)

Alan został powołany na Mistrzostwa Europy 92 rozgrywane w Szwecji. Zagrał tylko w jednym meczu przeciwko Francji, jednak jego postawa nie umknęła uwadze bossa Blackburn, Kenny’ego Dalglisha, który szybko sfinalizował transfer napastnika. Warto odnotować, iż Shearer odrzucił wtedy propozycję gry dla United. W sezonie 94/95 zdobył upragniony tytuł mistrzowski z zespołem Rovers wyprzedzając Diabły o (!) 1 (słownie: jeden) punkt w końcowej tabeli. Łącznie grając na Ewood Park, Anglik zdobył 112 goli w 130 występach. Należy dodać, iż Blackburn zarobiło również sporo pieniędzy, sprzedając Shearera do Newcastle United w 1996 roku. Kwota 15 milionów funtów ustanowiła go wtedy najdroższym piłkarzem na świecie. Alan mógł zostać wtedy naszym piłkarzem, ponieważ United po raz kolejny wykazywało ogromne zainteresowanie jego usługami. Niestety dla nas, ale bardziej chyba dla niego samego, Anglik wolał grać na St. James’ Park. W Newcastle Alan nie zdobył żadnego trofeum. No cóż, niektórzy nie wiedzą, co najlepsze ;-).

33. Bryan Robson (z West Bromwich Albion do Manchesteru United, 1.5 mln £, rok 1981).

Ron Atkinson nigdy nie wywalczył tytułu mistrzowskiego z United, jednak udało mu się sprowadzić na Old Trafford Bryana Robsona. Kwota 1,5 miliona funtów, która wrażenie może jeszcze robić na biednych polskich klubach, w latach 80. uczyniła angielskiego pomocnika najdroższym graczem na Wyspach, a sam rekord utrzymywał się przez 6 następnych lat! Manchester United odegrał znaczącą rolę w FA Cup i duża w tym zasługa właśnie Robsona. Pomocnik, który zyskał przydomek kapitana Marvela, zdobył z United 3 Puchary Anglii, wygrywając te prestiżowe rozgrywki w 1983, 1985 i 1990 roku. Nasz zawodnik błyszczał nie tylko na krajowym podwórku. W meczu otwarcia Mistrzostw Świata w 1982 roku w Hiszpanii strzelił bramkę już w 27. sekundzie meczu. Do Mundialu w Korei i Japonii była to najszybciej strzelona bramka w finałach Mistrzostwach Świata. Dzisiaj dzięki temu, czego się nauczył u boku sir Alexa Fergusona, pracuje jako menadżer, obecnie w klubie Sheffield United i jego zadaniem jest doprowadzenie swojej drużyny ponownie do Premiership. Bryan: życzymy powodzenia!

29. Neville Southall (z Bury do Evertonu, 150 000£, rok 1981)

Były kapitan i kolega reprezentacyjny Ryana Giggs, zanim stał się profesjonalnym piłkarzem i na stałe związał się z futbolem, pracował jako śmieciarz, kelner i budowlaniec. Zasłynął głównie ze swojej gry w Evertonie. Jest rekordzistą pod względem występów w bramce na Goodison Park – ponad 750 we wszystkich rozgrywkach. Jego kolejnym rekordem jest liczba spotkań w barwach drużyny narodowej Walii, która wynosi 92. Wraz z zespołem Srok zdobył 2 tytuły mistrza Anglii, Puchar Zdobywców Pucharów i niestety 2 Puchary Anglii. Niestety, ponieważ Southall jest kolejnym bramkarzem po Friedelu, który pokrzyżował szyki Czerwonym Diabłom. W finale Pucharu w 1995 roku został wybrany piłkarzem meczu i zgarnął nam to prestiżowe trofeum sprzed nosa.

26. Michael Essien (z Lyonu do Chelsea, 24 mln £, rok 2005)

Essien był jednym z tych piłkarzy, który został sprowadzony na Stamford Bridge w ramach „szaleństwa zakupowego” Romana Abramovicha. Trzeba jednak przyznać, że Rosjanin wiedział, na co wydaje tak wielkie pieniądze i nie był to bezmyślny zakup. Pomocnik Ghany nie jest tak bramkostrzelny jak Frank Lampard, ale jego gra wiele znaczy dla drużyny Chelsea. W przypadku kłopotów kadrowych, Jose Mourinho używa go również jako swego rodzaju ‘zapchajdziury’ w defensywie, co mogliśmy zaobserwować w minionych rozgrywkach. Gdy w grudniu poprzedniego roku Chelsea goniła Diabły w tabeli powiedział:

Jesteśmy zdecydowanie lepsi o Manchesteru United. Różnica punktowa w tabeli Premiership to po prostu zbieg okoliczności. Kwestią kilku dni jest to, kiedy będziemy liderami. Wykonałem obliczenia i według nich zakończymy sezon na czele rozgrywek z przewagą pięciu punktów nad United.

Co ciekawe, gdyby Chelsea wygrała 5 ostatnich spotkań, które zremisowała ten scenariusz okazałby się rzeczywistością. Jednak tytuł mistrza Anglii trafił w końcu we właściwe ręce, a przewidywania Essiena się nie sprawdziły. Doprowadziło to do stworzenia tej koszulki przez kibiców United.

Szczerze mówiąc trochę zadziwiająca jest dla mnie pozycja na liście Bryana Robsona, który według mnie powinien znajdować się co najmniej kilka miejsc wyżej, ze względu na wygrane 3 Puchary Anglii. Być może wpływ na dziennikarzy The Timesa miał fakt, iż pomocnik nie odegrał już tak znaczącej roli w wywalczeniu dwóch tytułów mistrza Anglii w latach 1992-94. Moim zdaniem, Król Stretford End i Najlepszy Piłkarz Starego Kontynentu zasługuje na wyższą pozycję w tym rankingu. Nie mam natomiast zastrzeżeń do 38. pozycji Ruuda van Nistelrooya. Owszem, Holender był niezwykle bramkostrzelnym napastnikiem w United, jednak w czasie 5-letniego pobytu na Old Trafford, Diabły zdobyły tylko dwa znaczące trofea (Mistrzostwo PL, Puchar Anglii), co jak na nasz klub jest bardzo słabym wynikiem.
Ciąg dalszy nastąpi…

Bryan Robson, Denis Law, Neville Southall, Premier League, Ruud van Nistelrooy, transfery,