Normalnie odpowiedź brzmiałaby – „nie”, ale ta sytuacja do normalnych nie należy. W końcu chodzi o Davida Beckhama.
David, why? – czyli dlaczego Beckham, który od zawsze deklarował miłość do United, który, mimo że urodził się w Londynie, drużynie Czerwonych Diabłów kibicował od dziecka, który już po opuszczeniu Old Trafford wielokrotnie pojawiał się na stadionie jako widz i kibic naszej drużyny, a gdy wrócił na niego po raz pierwszy jako piłkarz, reprezentując barwy włoskiego Milanu, został przywitany owacją na stojąco, a sam uronił kilka łez wzruszenia, zdecydował się w 2003 roku na ten nieszczęsny transfer? Odpowiedź jest złożona, ale nie ma w niej miejsca na takie frazesy jak pieniądze czy znudzenie grą w klubie. Opuszczenie United nie było inicjatywą Beckhama, było przykrą koniecznością. Sir Alex był, jest i będzie capo di tutti Manchesteru United, ze wszystkimi tego konsekwencjami, a padre capi żadnych form sprzeciwu tolerować nie może i eliminuje wszystkie punkty zapalne, które mogą wywołać niesnaski w klubie. Ku nieszczęściu Davida, Anglik stał się takim właśnie punktem. O co dokładnie poszło dwóm panom, tego nie wiemy. Możemy jedynie domniemywać, bowiem Beckham przez związek z Victorią Adams, wokalistką najsłynniejszego na świecie girlsbandu Spice Girls, stał się pierwszej rangi celebrytą, musiał zacząć żyć na innym poziomie, być może dla jego miłującej bankiety, pokazy mody i imprezy kulturalne małżonki robotniczy Manchester był zbyt prowincjonalny, być może podsycała w mężu chęć opuszczenia zimnej i deszczowej północy i przeniesienia się do bardziej „topowego” regionu świata. Tego nie wiemy, ale taka teza wydaje się być wysoce prawdopodobna. W każdym razie, kiedy po meczu z Arsenalem podczas jednej z kłótni Sir Alex w przypływie złości kopnął butem, który ranił Davida, trafiając go tuż nad okiem, sprawa stała się jasna – słynna „Siódemka” tego lata opuści Old Trafford. Anglik odszedł jednak z honorem, w żadnym z wywiadów nie skrytykował Fergusona, a o klubie, z którego odchodził, nie powiedział ani jednego złego słowa. Nowy klub – Real Madryt był tylko pracodawcą, Manchester United był miłością jego życia.

Why David? – czyli dlaczego to właśnie Beckham, a nie wielu innych znamienitych piłkarzy, którzy tak jak on opuścili nasz klub, zasługuje na miano legendy Old Trafford? Część argumentów już przedstawiłem, ale warto zaznaczyć, że Becks zrobił coś, co udało się naprawdę niewielu – przyczynił się do niesamowitej popularyzacji Manchesteru United na świecie. Śmiało mogę postawić tezę, że Beckham to najbardziej medialny piłkarz w historii futbolu i myślę, że niewielu będzie takich, którzy się z nią nie zgodzą. Dla wielu młodych chłopców był on obiektem kultu, chcieli go naśladować, chcieli być takimi jak on. Mnóstwo kibiców to właśnie dzięki osobie Beckhama pokochało Manchester United i nawet, jeśli część fanów „odeszła” wraz z nim do Realu, to gro z nich pozostało przy Czerwonych Diabłach po dziś dzień. David był tak popularnym i wartościowym piłkarzem, że Joan Laporta, prezes, który odbudował potęgę Barcelony, wygrał swoją kampanię dzięki obietnicy sprowadzenia Anglika na Camp Nou. Obietnica co prawda okazała się być bez pokrycia, bo piłkarza sprzątnął Katalończykom sprzed nosa Real Madryt, a do Barcy w ramach zadośćuczynienia prezes Laporta ściągnął, wówczas obiecującego ofensywnego pomocnika PSG, Ronaldinho Gaúcho, ale sam fakt jej zaistnienia pokazuje ogrom popularności i talentu Becksa. David zrobił więc dla klubu więcej niż niejeden piłkarz, który rozegrał w nim całą swoją karierę, jego wkład w grę był równie duży jak wkład w marketing i popularyzację klubowej marki.

I wish I had never left Manchester United – to dosłowny cytat z wypowiedzi Davida Beckhama udzielonej dla telewizji BBC. Część pewnie nazwie to wazeliniarstwem, ale ja nie umiem. David musiałby być chyba jeszcze lepszym aktorem niż piłkarzem, by przez te wszystkie lata tak realistycznie i przekonująco udawać miłość do Czerwonych Diabłów. Zresztą, czy miałoby to jakikolwiek sens? Przecież jest on człowiekiem, który ma wszystko, sławę, pieniądze i udane życie rodzinne, a jednak czegoś żałuje – żałuje tego, że opuścił klub, który tyle mu dał, a któremu on sam nie pozostał dłużny, oddając mu całe swoje piłkarskie serce. Kto wie, gdyby losy potoczyłyby się nieco inaczej, być może teraz oglądalibyśmy go walczącego ramię w ramię z Giggsem o dwudziesty tytuł mistrzowski. I byłby to zaiste, piękny widok.

Autor: Paweł „Rarian” Olewiński

David Beckham, Legendy,

Spotkania kibiców na finał Ligi Mistrzów 2010/2011!

» Nabór do redakcji
» Chcesz opublikować swój tekst na Redlogu? Wyślij go nam!
» RedCafe.pl: Podyskutuj o meczu na naszym forum

Składy

Manchester United

Juventus

Buffon, Motta, Chiellini, Melo, Salihamidzic, Marchisio, Del Piero, Manninger, Aquilani, Barzagli, Traore, Bonucci, Toni, Pepe, Martinez, Krasic, De Ceglie, Storari, Matri, Giandonato, Boniperti, Sorensen

Wypowiedzi Przedmeczowe

Gary zasługuje na pełne trybuny na Old Trafford. To co robił, to kim jest. On poświęcił całe swoje dotychczasowe życie Manchesterowi United. Dorastał będąc fanem Diabłów i oglądając ich w akcji. Jest tu od 11 lub 12 roku życia i był najlepszym obrońcą swojej epoki. Miejmy nadzieję, że fani oddadzą mu honor. Mogę powiedzieć wiedząc z własnego doświadczenia, że będą mu towarzyszyć nerwy. Ale na koniec wspaniale będzie się tym podzielić z fanami i świętować wielką karierę. To będzie dobry wieczór dla niego. Jego ostatni mecz na Old Trafford. Był dla mnie wielkim przyjacielem i wspaniałym kolegą na boisku. Nie tylko dla mnie.

Ryan Giggs

Skrtót

David Beckham, Gary Neville, Juventus Turyn, Manchester United,

Bramkarz – Peter Schmeichel

Duńczyk, którego fanom Manchesteru United przedstawiać nie trzeba. Wieloletniego zawodnika Czerwonych Diabłów, uważanego przez niektórych za legendę tego klubu, w plebiscycie zabraknąć nie mogło. Dwukrotnie był wybierany Najlepszym Bramkarzem Świata, trzykrotnie Duńskim Piłkarzem Roku, pięć razy cieszył się ze zdobycia tytułu Premiership… Jego sukcesy można by długo wymieniać. Niejednokrotnie mogliśmy podziwiać wspaniałe parady Petera i nieraz ratował on United z opresji.
Wyniki

Prawy obrońca – Cafu

Brazylijczyk podczas swojej kariery wygrał praktycznie wszystko, co można wygrać – dwa razy Mistrzostwo Świata (1994 oraz 2004), Copa Libertadores (1992, 1993), Copa América (1997, 1999), Ligę Mistrzów (2007) oraz wiele innych. Jego pseudonim Cafú pochodzi od legendarnego brazylijskiego pomocnika Moacira Fernandesa znanego jako Cafuringa. Nie powinno to dziwić gdyż obaj panowie słynęli z bardzo szybkich rajdów po prawej flance. W 2004 roku Pelé umieścił Cafú wśród 125 największych żyjących piłkarzy.
Wyniki

Środkowy obrońca – Jaap Stam

W 1998 roku Manchester United zapłacił za Stama 10,6 milionów funtów, a Jaap został najdroższym holenderskim piłkarzem w historii oraz najdroższym obrońcą na świecie (jak na tamte czasy). Na Old Trafford spędził 3 lata, podczas których zawodnicy United wygrali: trzykrotnie Premier League, jeden raz FA Cup, Puchar Interkontynentalny oraz Ligę Mistrzów. Czy wydanie takich pieniędzy się opłaciło? Myślę, że tak, gdyż Holender został dwukrotnie wybrany najlepszym obrońcą Ligi Mistrzów w 1999 oraz 2000 roku.

Środkowy obrońca – Rio Ferdinand

Do Manchesteru przeszedł w 2001 roku za 31 milionów funtów. Kwota transferu robiła wrażenie. Do dzisiaj z United zdobył cztery razy Mistrzostwo Anglii, raz Puchar Anglii, dwukrotnie Carling Cup oraz w 2008 roku Puchar Europy. W reprezentacji Anglii rozegrał osiemdziesiąt spotkań.
Wyniki

Lewy obrońca – Roberto Carlos

Roberto Carlos da Silva – wątpię, aby znalazły się osoby, które nie pamiętają jego charakterystycznej fryzury. Jednak do historii przeszły bardziej jego atomowe strzały. Oprócz tego Brazylijczyk ma na koncie wiele strzałów na bramkę, które fizycznie były prawie niemożliwe, a jednak padały po nich gole. Co ciekawe, w 1995 roku Roberto Carlos był o krok od przejścia do Middlesbrough (trenerem Boro był wtedy Bryan Robson).
Wyniki

Prawy pomocnik – David Beckham

David Beckham – nie muszę chyba nikomu przedstawiać tego pana. Były piłkarz Manchesteru United jest prawdziwym fenomenem i to nie tylko piłkarskim, ale i marketingowym. David opanował do perfekcji dośrodkowania oraz rzuty wolne. Co prawda kibice Czerwonych Diabłów zarzucają mu brak wierności, jednak trzeba obiektywnie przyznać, że kiedy myślimy o prawej pomocy, to jednym z kandydatów jest właśnie David Beckham. Niektórzy twierdzą, że Becks już się skończył, jednak nadal potrafi zachwycić oko kibiców chociażby takimi golami jak ten przeciwko Kansas City Wizards. Lista jego sukcesów drużynowych, jak i indywidualnych jest bardzo długa. Prawdziwy magnes na sukcesy.
Wynki

Środkowy pomocnik – Zinedine Zidane

Rewelacyjny zawodnik, tak po prostu. Jego gra wzbudzała u wielu ludzi zachwyt, z piłką przy nodze potrafił wiele. Strzelał genialne bramki w ważnych i kluczowych momentach meczów o dużą stawkę. Piłkarskie CV powiększał systematycznie z sezonu na sezon. Znany ze skromności i działań charytatywnych. Spokojnie można go uznać za jednego z najlepszych pomocników w historii futbolu.

Środkowy pomocnik – Paul Scholes

O zasługach tego zawodnika chyba nie trzeba pisać zbyt wiele. Wieloletni reprezentant Anglii, z Manchesterem wygrał wszystko, co mógł. Piłkarz genialny, powoli zbliżający się do końca kariery, lecz nadal grający na wysokim poziomie. Od początku kariery związany z Manchesterem United.
Wyniki

Lewy pomocnik – Ryan Giggs

Ryan Giggs ciągle na szczycie, Ryan Giggs – walijski czarodziej, Ryan Giggs: nieskończona legenda?… Wiele zostało napisane i zapewne jeszcze dużo więcej przed nami. Chyba nie przesadzę, jeśli napiszę, że moim zdaniem Ryan Giggs to piłkarz kompletny. Nikomu nie przeszkadza to, że nie jest już tak szybki jak kiedyś… ale któż by się tym przejmował, jeśli nadrabia to niesamowitym doświadczeniem (gra przez 21 sezonów w Premier League w Manchesterze United pod okiem Fergusona… niewielu może się pochwalić podobnym wyczynem…), przeglądem pola, spokojem, coraz rzadziej spotykaną wiernością klubowi etc. Był wyjątkowy już od samego początku swojej kariery. Co tu dużo mówić – prawdziwa, żyjąca legenda. Niestety nigdy nie był doceniony na tyle… na ile zasługuje.

Nieudolnie parafrazując Kochanowskiego: Szlachetny Giggsie, nikt się nie dowie, jako na boisku się produkujesz, aż się zepsujesz (odpukać).
Wyniki

Napastnik – Ruud van Nistelrooy

Piłkarz, który obojętnie w jakiej grałby lidze, strzelałby gole. Tak było w Holandii, Anglii, Hiszpanii i Niemczech. Świetna aklimatyzacja to nie jego główny atut. Wyróżniał się po prostu wrodzonym talentem do zdobywania bramek. Lis pola karnego. Przez wiele lat zdobywał gole dla United. Król strzelców ligi holenderskiej, angielskiej i hiszpańskiej. Czekamy zatem na tytuł króla strzelców Bundesligi.

Napastnik – Wayne Rooney

Jego zalety (jak i wady) i to, czym straszy bramkarzy w Anglii, jak i poza nią, znamy chyba wszyscy. Nie można zaprzeczyć, że jest to obecnie jeden z najlepszych przedstawicieli swojego piłkarskiego fachu na świecie. Jego uniwersalizm, wola walki, wytrzymałość, zawziętość, spryt – to wszystko stawia go na najwyższej półce.
Wyniki

Trener – Sir Alex Ferguson

Tylko w 2002 i 2005 roku gablota klubu z Old Trafford nie wzbogaciła się o żadne trofeum. To świadczy o tym, z jaką skutecznością prowadzi klub. Pracuje w United od 6 listopada 1986 roku. Wszystkich jego nagród czy to z klubem, czy indywidualnych nie trzeba wymieniać – nie ma to najmniejszego sensu, lista jest zbyt długa. W ostatniej dekadzie zdobył aż dwanaście znaczących trofeów, w tym pięciokrotnie mistrzostwa Anglii i trofeum Ligi Mistrzów w 2008 roku. Wybrany przez Was na to, aby świecić przykładem dla zawodników naszego Dream Teamu.
Wyniki

Cafu, David Beckham, Jaap Stam, Paul Scholes, Peter Schmeichel, Rio Ferdinand, Roberto Carlos, Ruud van Nistelrooy, Ryan Giggs, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney, Zinedine Zidane,

Kilka dni temu, trener Evertonu, David Moyes, wyraził zainteresowanie sprowadzeniem Davida Beckhama. Popularny Becks miałby zasilić zespół z Liverpoolu na takiej samej zasadzie jak Landon Donovan sezon temu (wypożyczenie na czas przerwy zimowej w MLS). Beckham chce rzekomo podtrzymać swoją kondycję – dlatego też kluby z całej Europy zaczęły się nim interesować.

Jak zwykle – Beckham odrzucił możliwość przenosin do Anglii z powodu… przywiązania do Manchesteru United.

To miłe, gdy jakiś trener chce cię widzieć w swoim zespole. Nawet jeśli to tylko pogłoski o wypożyczeniu – zawsze miło coś takiego usłyszeć. Ciągle szanuję Davida Moyesa – znamy się od czasów, gdy grałem w Preston. Uważam, że wykonuje świetną robotę w Evertonie. Jestem jednak fanem Manchesteru United i mam ten klub w sercu. Goodison Park jest zbyt blisko mojego domu.
David Beckham

Większość z Was powie: „No tak, legendą jest Giggs, Scholes czy Neville. Ale Beckham? Gdyby był legendą, biegałby z diabełkiem na piersi po murawie Old Trafford”. No tak, racja. Jestem jednak pewien, że nadal by reprezentował United, gdyby nie sir Alex. Nie oszukujmy się, to Szkot jest numerem jeden na Old Trafford i nikt, ale to absolutnie nikt nie może podważać jego autorytetu. Jeśli ktoś zaczyna się kłócić z Fergusonem, to automatycznie jest na przegranej pozycji. Zawodników, którzy wylecieli z hukiem po kłótni z Fergusonem było na pęczki. Za każdym razem Ferguson pokazywał, kto rządzi na sir Matt Busby Way. Tak też było tym razem – sir Alex usunął z klubu Beckhama, a ten musiał poszukać sobie nowego klubu.

Przypomnijmy całą sytuację. Panowie zaczęli się kłócić, a ich stosunki były coraz bardziej napięte. Czara goryczy przelała się po przegranym meczu z Arsenalem. Rozwścieczony Szkot obwiniał Beckhama o drugą bramkę dla rywali. W ataku furii kopnął w leżący na podłodze but. Ten niefortunnie uderzył Anglika w łuk brwiowy i polała się krew. Zdenerwowany zawodnik rzucił się na trenera, ale natychmiast zareagowali pozostali zawodnicy. „Po prostu złóżcie go, kurwa, do kupy!”, krzyknął w stronę sanitariuszy sir Alex. Beckham przyznał, że był to jego pierwszy konflikt z Fergusonem. Dla szkockiego menedżera był to wystarczający powód, by usunąć Beckhama z klubu. Rzekomo nakazał mu szukać innego klubu. I tak Anglik w 2003 roku wylądował w Realu.

Tak mijały dni, miesiące, lata. Wiosną 2007 na Old Trafford odbył się pokazowy mecz między Manchesterem United, a jedenastką najlepszych piłkarzy Europy prowadzonych przez Marcello Lippiego. Beckham na boisku się pojawił, ale nie grał z powodu kontuzji. Wyszedł on jednak w połowie spotkania na murawę i przemówił do kibiców Manchesteru United. Był to pierwszy jego powrót na Old Trafford. Kibice przyjęli go bardzo gorąco.

Czekałem na to cztery lata, więc to wspaniałe uczucie tu być. Czas, który spędziłem w klubie to najlepszy okres w mojej piłkarskiej karierze. Wsparcie, na jakie mogłem liczyć z waszej strony, było fantastyczne. Chcę życzyć Manchesterowi United dużo szczęścia. Jestem pewien, że ten zespół wygra wiele rozgrywek w najbliższych sezonach, ponieważ ma najlepszego trenera na świecie.
David Beckham

Blisko równo 3 lata później, Beckham pojawił się na murawie Old Trafford. Tym razem jako zawodnik AC Milanu.

Reakcja kibiców i przyjęcie Davida Beckhama przyćmiło radość fanów po strzelanych bramkach United. Można rzec, że to właśnie angielski skrzydłowy był postacią nr 1 tego wieczoru. Nic dziwnego, że ogarnęło go takie wzruszenie, a z jego oczu poleciały łzy.

Pod koniec spotkania Beckham, schodząc do szatni, podniósł z murawy szalik Green and Gold i zarzucił go na siebie. To był najlepszy możliwy sposób, by podziękować kibicom za ich wsparcie. Poprzeć ich inicjatywę walki z Glazerami. Tym samym stał się jednym z nich – kibiców. Pokazał, że kocha United i podobnie jak fani zespołu z Old Trafford kocha ten klub ponad pieniądze. Pod koniec powyższego filmu, Anglik wyjaśnił, jak ważna jest taka inicjatywa i nawiązał do historii klubu.

There’s only one David Beckham śpiewane przez kibiców robi niesamowite wrażenie. Przyjęcie, jakie mu zgotowali, było fantastyczne. Pokazali jak ważny dla nich fragment historii United stanowi Becks.

W międzyczasie pojawił się wątek arsenalowy. Beckham w 2008 roku trenował bowiem z rezerwami Arsenalu przez kilka tygodni. Sam poprosił o to Arsene Wegnera, ponieważ bardzo chciał utrzymać swoją kondycję i wystąpić na Mistrzostwach Europy. Co niektórzy kibice United mieszali go wtedy z błotem. Mało kto wie jednak, że dziadek Beckhama był zagorzałym fanem Arsenalu i chciał, by jego wnuk zagrał kiedyś w barwach Kanonierów. Anglik pomimo propozycji ze strony Wegnera nie zgodził się na to, tłumacząc to przywiązaniem do Manchesteru United.

A za dowód tego, czy Beckham wybrałby Arsenal, niech posłużą nam obrazki radości Davida Beckhama po bramce Manchesteru w meczu Ligi Mistrzów z Arsenalem. Cieszył się jak dziecko. Czy ktokolwiek ma jeszcze jakieś wątpliwości?

Wielokrotnie powtarzał, że kocha Manchester United. Podkreślał, że nie chciał opuszczać swojego domu, Old Trafford. Mówił o swoim przywiązaniu do Manchesteru, sir Alexa Fergusona i kibiców tego klubu. Odrzucił wiele ofert (Chelsea, Arsenalu, Tottenhamu, Evertonu), bo powiedział, że w Anglii jest tylko jeden klub, dla którego mógłby występować. Jego serce bije bowiem dla Manchesteru United. I tak, Beckham jest legendą tego klubu.

David Beckham, Legendy, Manchester United,

NAJlepszy strzelec – Wayne Rooney

Po odejściu Cristiano Ronaldo miał być zawodnikiem, którzy przejmie ciężar strzelania bramek na swoje barki. Tak się też stało. Wayne Rooney zakończył miniony sezon z imponującymi 34 trafieniami na koncie. Bez wątpienia jest to najlepszy w karierze sezon młodego Anglika. Już dziś Rooney typowany jest przez fachowców do zdobycia tytułu najlepszego piłkarza globu. Jak ważnym zawodnikiem jest Roo dla United pokazały spotkania, kiedy Anglik był kontuzjowany.

NAJlepszy transfer – Antonio Valencia

Sir Alex Ferguson nie szalał z zakupami w letnim okienku transferowym przed sezonem 09/10. Szkot uzupełnił drużynę Mistrza Anglii młodym Gabrielem Obertanem, Michaelem Owenem i właśnie Antonio Valencią. Wielu mówiło, że Ekwadorczyk ma stać się nowym Ronaldo. Czas pokazał, że styl nowego skrzydłowego Fergusona jest zupełnie inny, aniżeli bramkostrzelnego Portugalczyka. Akcje prawą stroną, dokładne wrzutki w pole karne, ciekawe zagrania oraz świetna kondycja – to cechy, dzięki którym Antonio Valencia stał się najlepszym transferowym zakupem Szkota.

NAJgorszy transfer – Michael Owen

Kiedy otrzymał koszulkę z magicznym w United numerem „7” wielu zarzucało bossowi Czerwonych Diabłów, że doświadczony Anglik nie zasłużył na tak ważny i symboliczny w klubie numer. Owen przychodząc na Old Trafford liczył się z tym, że będzie tylko rezerwowym, pozycja Rooneya i Berbatova była niepodważalna. Dlaczego Owen jest najgorszym transferem Fergusona w minionym letnim okienku transferowym? Otóż w odróżnieniu od Valencji niczym szczególnym się nie wyróżnił, a w porównaniu z Obertanem jest doświadczonym i oszlifowanym już „diamentem”. Owen rozegrał 31 meczów w tym tylko 11 w podstawowym składzie, gdzie strzelił 9 goli.

NAJwiększy kartkowicz – Paul Scholes

Dwanaście żółtych i jedna czerwona kartka – o to dorobek największego kartowicza United sezonu 2009/2010. Pomimo swojej niewielkiej budowy ciała nasz doświadczony pomocnik wyróżniał się dużą walecznością i nieustępliwością, do czego jesteśmy już przyzwyczajeni, poza tym zapewne nikt nie ma za złe kartek Scholsowi.

NAJwięcej występujący – Patrice Evra

Francuz wystąpił 51 razy w koszulce Manchesteru United w minionym sezonie. Evra był zawodnikiem, na którego trener oraz kibice zawsze mogli liczyć. Pomimo dużej liczby meczów w nogach Patrice trzymał wysoką formę przez cały okres rozgrywek, czym zyskał sobie dużą liczbę pochwał od trenera i szacunek kibiców.

NAJwyższe zwycięstwo – 5:0

United w minionym sezonie wygrywali trzykrotnie wynikiem 5:0. Co ciekawe dwukrotnie ofiarą Czerwonych Diabłów była ekipa Wigan. Pierwszy raz piłkarze sir Alexa Fergusona odnieśli tak wysokie zwycięstwo na stadionie DW Stadium 22 sierpnia wygrywając po dwóch golach Rooneya oraz trafieniach Berbatova, Owena i Naniego. Rewanż ekipy Wigan na Old Trafford nie był udany, gdzie również przegrali stosunkiem 0:5. Dla gospodarzy strzelali – Rooney, Carrick, Rafael, Berbatov i Valencia. Drużyną, która również straciła pięć bramek grając z Manchesterem United była ekipa Portsmouth, która po dwój samobójach, oraz trafieniach Rooneya, Carricka i Berbatova poniosła sromotną porażkę.

NAJwyższa porażka – United 0:3 Fulham

Murphy, Zamora i Duff – ci piłkarze pogrążyli na Craven Cottage team sir Alexa Fergusona. Słaba, można powiedzieć beznadziejna gra oraz błędy Czerwonych Diabłów doprowadziły do tak wysokiej porażki. Rzadko drużyna z Old Trafford przegrywa tak wysoką liczbą bramek. Wizyta 19 grudnia na stadionie Fulham nie była udana w wykonaniu Manchesteru United.

NAJładniejsza bramka – Wayne Rooney z Arsenalem

Bramka strzelona w 37 minucie drużynie Arsena Wengera na stadionie Arsenalu Londyn przez Wayna Rooneya została uznana przez fanów United za najładniejszy gol minionego sezonu. Zatem obejrzyjmy ją:

NAJważniejszy gol – Michael Owen

Owen pojawił się w rubryce najgorszego transferu United poprzedniego sezonu, lecz chyba każdy kibic Red Devils zapamięta na długo trafienie Anglika w ostatnich sekundach derbowego meczu z City, które dało trzy punkty na koncie piłkarzy sir Alexa Fergusona.

NAJlepszy mecz – United 4:3 City

Pełen dramaturgii, wielu goli, pięknych akcji – mecz, który zostanie na długo w pamięci kibiców z obu części Manchesteru. Niewątpliwie był to jeden z najciekawszych i najlepszych spotkań United w minionym sezonie.

NAJgorszy mecz – United 0:1 Burnley

Spotkanie, o którym najchętniej każdy fan Manchesteru United wolałby zapomnieć. Słaba gra, jeszcze gorszy wynik. Porażka z beniaminkiem była niewątpliwie powodem do wstydu, jak również podsumowaniem beznadziejnej gry Czerwonych Diabłów w tamtym spotkaniu. 0:1 to niewielka, tylko jedno bramkowa porażka, lecz pamiętajmy, że do mistrzostwa również zabrakło nam jeden, może dwa punkty…

NAJlepszy zawodnik rezerw – Ritchie De Laet

Piłkarz, który pod skrzydłami Ole Gunnara Solskjaera wyrasta na świetnego obrońcę. Dzięki wzorowej grze w rezerwach De Laet wystąpił pięć razy w jedenastce pierwszego zespołu w minionym sezonie. Może już niebawem Ritchie De Laet z powodzeniem będzie zastępował Patrica Evrę na lewej stronie defensywy?!

NAJwiększe przebudzenie – Luis Nani

W pierwszej części sezonu Nani pozostawał w cieniu ekipy United. Przez słabą grę Portugalczyka wielu mówiło o możliwym transferze w czasie zimowego okienka. Do tego jednak nie doszło, a jak się okazało na szczęście dla Manchesteru United. W drugiej części sezonu Nani odzyskał formę i błyszczał na boisku. Jak sam powiedział – dojrzał do gry w United. Jego gra cieszyła kibiców, był niewątpliwie efektywny i efektowny w swoich poczynaniach na murawie. Poza Rooneyem był piłkarzem, który ciągnął do przodu akcje drużyny z Old Trafford.

NAJsłabszy zawodnik – Gary Neville

Wybór był trudny – Dimitar Berbatov? Ben Foster? A może właśnie Gary Neville? Ci trzej piłkarzem lekko ujmując nie zachwycali swoją grą lub być może byli za słabi do gry w takim klubie jakim jest Manchester United. Wybór padł jednak na najbardziej doświadczonego. Neville, gdy dostawał szansę od sir Alexa Fergusona grał bardzo słabo, często popełniał proste błędy. Może się wydawać, że Anglik występował na prawej flance defensywy z powodu kontuzji Wesa Browna. Trudno wyobrazić sobie, że kapitan United rozegrałby tyle spotkań gdyby w pełni sił był jego rodak.

NAJwiększe rozczarowanie – Dimitar Berbatov

Jedni go kochają, drudzy nie lubią. Na przestrzeni minionego sezonu grupa negatywnie nastawionych kibiców w stosunku do Dimitara znacznie się powiększała. O transferze Bułgara na Old Trafford wiele się pisało i mówiło. Trzeba jednak przyznać, że Berbatov nie spełnia pokładanych w nim nadziei i może dobrze by się stało, dla niego jak również drużyny, aby w najbliższym okienku transferowym opuścił ekipę Fergusona.

NAJwiększy powrót – David Beckham

Kto zasłużył na miano największego powrotu? Nie Owen Hergreaves, który pojawił się nareszcie na boisku po paśmie przewlekłych kontuzji, lecz ulubieniec kibiców – David Beckham. Dwumecz z AC Milan budził wiele emocji z powodu powrotu Anglika na murawę Old Trafford. Od transferu do Realu Madryt Becks nie miał możliwości występu przed kibicami United. Wejście miał szczególne – brawa, transparenty „Witaj w domu”. Całego smaczku dodaje fakt, że tuż po końcowym gwizdku sędziego Beckham założył żółto-zielony szalik, który jest symbolem sprzeciwu wobec rodziny Glazerów, czym jeszcze bardziej zyskał w oczach kibiców Czerwonych Diabłów.

NAJwiększy przegrany – Rio Ferdinand

Niewątpliwie był brakującą częścią defensywnej układanki Fergusona w ubiegłym sezonie. Obrońca Czerwonych Diabłów zaliczył zaledwie 20 spotkań. Spowodowane było to kontuzją, z którą Anglik zmagał się przez większą część sezonu. Dokładając do tego wykluczenie z Mundialu RPA związane z ponownym urazem można określić Rio Ferdinanda jako największego przegranego tego sezonu.

NAJwiększy dramat – kontuzja Rooneya

Cała Anglia zamarła. Człowiek, który miał poprowadzić do mistrzostwa w RPA reprezentację Albionu doznał poważnej jakby się wydawało kontuzji. W pierwszym spotkaniu z Bayernem Monachium w ćwierćfinale Ligi Mistrzów Roo utykając schodził z boiska. Dla klubu z Old Trafford strata najlepszego napastnika w obliczu ostatnich meczów o Mistrzostwo Anglii była ogromna, a brak w późniejszych meczach młodego Anglika był bardzo widoczny. Gdyby nie kontuzja, być może to Rooney sięgnąłby po koronę króla strzelców Premiership, a United zakończyłoby sezon w glorii chwały.

NAJwiększe zaskoczenie – powrót Rooneya

Pozostańmy przy kontuzji Wayna Rooneya, otóż jego powrót w rewanżowym spotkaniu z Bawarczykami w ćwierćfinale Champions League wprawił w ogromne zaskoczenie cały świat futbolu. Ferguson podjął ogromne ryzyko wprowadzając nie do końca sprawnego jeszcze Anglika na plac gry od pierwszych minut, lecz efekty w grze Czerwonych Diabłów w składzie z Roo widoczne były od razu.

NAJwiększy błąd sędziego przeciwko United – gol Drogby

Didier Drogba strzelił gola na 2:1 dla The Blues w meczu z Manchesterem United ze spalonego. Nikt nie wie, co byłoby gdyby tamten gol nie został uznany. Czy na pewno to Chelsea cieszyłaby się z tytułu mistrzowskiego?

NAJwiększy błąd Fergusona – odejście Carlosa Teveza

Niektórzy powiedzą, że przecież Rooney grał za dwóch napastników, jak również liczbą strzelonych goli mógłby obdzielić kilku zawodników. Należy jednak zauważyć, że gdy Anglik był kontuzjowany nie było godnego zastępcy, który poprowadziłby United do skuteczniejszej gry. Co więcej Carlos Tevez eksplodował formą w zespole City zdobywając wiele goli i stając się najważniejszym zawodnikiem Niebieskich. Sam transfer do lokalnych rywali Czerwonych Diabłów był policzkiem dla fanów United. Ponad to Tevez odgryzł się Fergusonowi kilkakrotnie w spotkaniach derbowych Manchesteru.

NAJszczęśliwsza chwila – wygrana Pucharu Ligi

Poza Pucharem Ligi Czerwone Diabły nie zdobyły żadnego trofeum. Wicemistrzostwo kraju w obliczu niewielkiej straty do Chelsea nie jest powodem do świętowania, jak również odpadnięcie z Ligi Mistrzów w fazie pucharowej. Pozostaje więc cieszyć się z tego co mamy…

NAJgorsza w skutkach kartka – czerwień Rafaela

Faul, trochę bezmyślny, na Riberym okazał się główną przyczyną odpadnięcia, dość przedwczesnego, piłkarzy Manchesteru z Champions League. Druga żółta kartka przyniosła młodemu Brazylijczykowi ‘czerwień’, przez co od 51 minuty United musieli radzić sobie bez jednego zawodnika.

NAJsmutniejszy moment – odpadnięcie z Ligi Mistrzów

United odpadli w ćwierćfinale Ligi Mistrzów, nie dlatego, że byli drużyną słabszą, lecz dlatego że zabrakło szczęścia, jak również karta Rafaela musiała przynieść za sobą konsekwencje. Niestety dla Red Devils były one okropne w skutkach. Dziesięciu na jedenastu, bramka stracona tuż przed zakończeniem pierwszej połowy, która dawała nadzieję Bawarczykom… gwoździem do trumny okazał się gol Robbena, który zniszczył marzenia zawodników sir Alexa Fergusona o trzecim finale Ligi Mistrzów z rzędu.

NAJistotniejsze wydarzenie – żółto-zielony doping

W sezonie 2009/2010 mało było chwil, w których moglibyśmy świętować tryumfy Czerwonych Diabłów i uznać to wydarzenie za najistotniejsze, dlatego typ padł na żółto-zielony strajk fanów na trybunach Old Trafford. Od ostatniego sezonu kibice postanowili w sposób bardziej dobitny emanować swoją niechęć do właścicieli Manchesteru United – rodziny Glazerów.

NAJlepszy piłkarz – Wayne Rooney

Wszystko na temat tego piłkarza, jego geniuszu i doskonałej gry zostało już powiedziane i napisane. Wayne Rooney był najlepszym piłkarzem Manchesteru United w sezonie 2009/2010 to fakt. Pozostaje mu tylko udowodnić swoją wielkość na Mistrzostwach Świata w RPA.

Antonio Valencia, Carlos Tevez, David Beckham, Dimitar Berbatov, Gary Neville, Liga Mistrzów, Luis Nani, Michael Owen, Patrice Evra, Paul Scholes, Premiership, Puchar Ligi Angielskiej, Rio Ferdinand, Wayne Rooney,

Trybuny wypełnione po brzegi kibicami obu drużyn i morze zielono- złotych szalików sprawiły, iż łzy same cisnęły się do oczu. Akcja propagująca właścicieli klubu z Old Trafford była widoczna na każdym kroku. Wielkie flagi z hasłem „LOVE UNITED, HATE GLAZER” i wyżej wspomniane szaliki ukazywały szerokie rozpowszechnienie manifestu.

Można powiedzieć, że było to pierwszorzędne widowisko aż do 64 minuty, w której zaszczycił nas swoją obecnością sam David Beckham, którego stopa nie postała na owym obiekcie od siedmiu lat. To była przełomowa chwila, która z pewnością została wpisana złotym piórem w karty historii futbolu.

Wszyscy kibice, czy to Manchesteru United, czy Milanu jak jeden mąż zaczęli skandować nazwisko Becksa. Chóralne okrzyki i śpiewy dały się słyszeć nie tylko na stadionie, lecz również w większości pubów sportowych i domach wszystkich zainteresowanych owym spektaklem.

David Robert Joseph Beckham, który od najmłodszych lat występował w trykocie United, dziś ma już 35 lat i gra na wypożyczeniu w zespole Milanu. Mimo podeszłego wieku David nadal lubi popisywać się swoimi „hollywoodzkimi podaniami”, które zawsze trapiły Erica Harisona- trenera Beckhama z młodzieńczych lat. To właśnie te zagrania sprawiły, iż Anglik stał się tak rozpoznawalny na całym globie ziemskim. Te 50-metrowe zagrania stały się jego wizytówką, z którą utożsamił się przez lata gry w Manchesterze United. Jak przyznaje Becks: „Prawda jest taka, że nadal lubię grać długie piłki, są one częścią mojego stylu”.

To właśnie te zagrania niejednokrotnie otwierały Czerwonym Diabłom drogę do sukcesu. Jednak tamtego wieczoru zawodnik z numerem 32 na koszulce stał po przeciwnej stronie muru. Gdy wchodził na murawę zmieniając Abate, ciarki przeszły mi po plecach, a uśmiech zagościł na mojej twarzy.

Widząc wynik na ekranie mogłem być spokojny o końcowy rezultat i skupić się na poczynaniach Davida. Jego wejście jeszcze bardziej ożywiło widowisko, a piłki, które słał w pole karne przysporzyły nie lada kłopotu obronie mistrza Anglii.

Szczerze powiedziawszy liczyłem na to, iż Becks ustrzeli honorowego gola, lecz Edwin van der Sar był tego dnia nie do pokonania i nawet potężny strzał z woleja nie znalazł drogi do bramki doświadczonego Holendra.

Mogąc znów ujrzeć tego piłkarza w Teatrze Marzeń moje serce napełniło się radością, a umysł jak stary odbiornik zaczął odtwarzać klisze, na których zapisały się obrazy przedstawiające czerwoną koszulkę z numerem siódmym.

Miło było patrzeć jak anglik wita się z kolegami po latach rozłąki i dziękuje kibicom ze wspaniałe przyjęcie jakie mu zgotowali.

David Beckham niejednokrotnie oznajmiał, iż jest kibicem United i nawet sprzeczka z Bossem nie mogła tego zmienić. Przypominając sobie jego reakcję podczas zwycięskiego spotkania z Kanonierami, w półfinale Ligi Mistrzów zeszłego roku, uważam, iż jest to człowiek godny miana legendy tegoż wspaniałego klubu.

Obraz, który trwale zapisał się w mej pamięci po tym spotkaniu to chwila, w której Becks został obdarowany przez kibiców zielono- złotym szalikiem, niosącym przesłanie „Hate Glazer”. Widząc to można było wywnioskować, iż utożsamia się on z kibicami i w pełni popiera ową akcję.

Beckham niejednokrotnie udowadniał, że jest wiernym kibicem, a jego wypowiedzi zawsze radowały kibiców. Ja osobiście zapamiętałem jego słowa, w których zbagatelizował pogląd jakoby City miało dorównać wielkością i klasą swemu rywalowi z za miedzy.

City nigdy nie będzie tak wielkim klubem, jak Manchester United, który poprzez swoje sukcesy jest najbardziej rozpoznawalnym klubem na świecie. Nie można kupić historii ani punktów.

Prze meczem:

Wypowiedź po meczu:

Powitanie było niesamowite. Chciałbym podziękować wszystkim kibicom United za to, jak dobrze potraktowali mnie podczas tego spotkania. Miło było tu wrócić. Moim zdaniem nie ma cienia wątpliwości, Wazza jest jednym z najlepszych, jeśli nie najlepszym graczem świata. Można porównywać go z takimi zawodnikami jak Messi czy Ronaldo. Jest niemal idealny

David Beckham

Uważam, że Becks będzie trzymał kciuki za były zespół, aby puchar Ligi Mistrzów trafił właśnie w ich ręce. Myślę, że niejednokrotnie będziemy mogli ujrzeć go gdzieś na trybunach, gdzie będzie dopingował Czerwone Diabły. Mimo, że David może nigdy jednoznacznie nie odpowiedzieć na pytanie- czy popiera akcję kibiców?- to każdy fan zespołu, jest o tym święcie przekonany, mając płonną nadzieję, że gwiazdor sam się z tym ujawni.

David Beckham,

» Legendy: David Beckham – Fenomen(?) do rozważenia.

Patrząc na niemalże boski status, jaki ma dziś David Beckham – ikona sportu, guru mody, wzorowy ojciec – można łatwo zapomnieć, jak bardzo był nielubiany na początku dekady. Angielscy kibice wciąż nie wybaczyli mu humorów, przez które otrzymał czerwoną kartkę w meczu z Argentyną na Mistrzostwach Świata w 1998 roku (doszło nawet do spalenia kukły ucharakteryzowanej na piłkarza na zewnątrz jednego z londyńskich pubów). Podczas Mistrzostw Europy w 2000 roku, kiedy schodził z boiska, został wygwizdany przez wzburzonych angielskich fanów. W wymowny sposób pokazał, co o nich myśli i wystawił w ich kierunku środkowy palec. Wiele lepiej nie było podczas meczów wyjazdowych Manchesteru United, kiedy za każdym razem, gdy wykonywał rzut rożny słyszał obraźliwe słowa przyśpiewek dochodzące z trybun.

Co więcej, wystąpił konflikt między Beckhamem a Sir Alexem Fergusonem, który pomimo niezaprzeczalnego przyczynienia się Beckhama do wygranej w finale Ligi Mistrzów w 1999 roku, sądził że Posh (Victoria, żona Davida) ma na niego zły wpływ („Nigdy nie było z nim problemu, dopóki się nie ożenił”). Wiosną 2000 roku opuścił trening, by opiekować się chorym synkiem, Brooklynem. Jego przyszłość w klubie i w reprezentacji stała pod znakiem zapytania.

Jednak w listopadzie tego samego roku Beckham otrzymał opaskę kapitana drużyny narodowej. W kwietniu następnego roku przyczynił się do zdobycia trzeciego z rzędu Mistrzostwa Anglii przez Manchester United. Październik 2001 przyniósł ze sobą jeden z najjaśniejszych okresów w jego karierze. Anglia przegrywała 2 – 1 z Grecją w meczu o awans do Mistrzostw Świata, czas gry dobiegał końca, na horyzoncie malował się obraz klęski. Sędzia przyznał rzut wolny zza pola karnego; wszyscy wiedzieli, kto go wykona. I wszyscy wiedzieli jak to zrobi (chociaż film „Podkręć piłkę jak David Beckham” nie ukaże się na ekranach jeszcze przez rok, to tytułowa umiejętność już była jego znakiem firmowym). Teoretycznie Grecy także powinni o tym wiedzieć, mimo to ustawili tylko czteroosobowy mur, który okazał się żadną przeszkodą dla piłki kopniętej przez Anglika, która znalazła swoje miejsce w siatce. Remis wystarczył, aby Anglia awansowała do finałów w Japonii, podczas których Beckham zdobył jedynego gola w meczu z Argentyną.

Być może jest tak, że wolimy naszych idoli ze skazą, nie w pełni idealnych. Niedoskonałe ikony nadal są ikonami, czasem jeszcze bardziej ubóstwianymi, bo bliższymi nam samym. Beckham nie jest jak Tiger Woods – nieważne czy ma romans czy nie, nadal ma dobre stosunki z prasą i dziennikarzami, sponsorzy nie odmawiają mu współpracy. Faktem jest jednak, że nie posiada typowych cech, które powinien reprezentować ambasador. Inteligencja? Nie powala nią na kolana (pośród kibiców krążył nawet dowcip na ten temat: Victoria wraca do domu i widzi Davida skaczącego z radości wokół ułożonych puzzli. Pyta, z czego się tak cieszy, na co ten odpowiada: „53 dni! Zabrało mi to tylko 53 dni, a na pudełku napisali od 3 do 6 lat!”). Dobry gust? Nie zawsze, przykładem mogą być złote trony, na których zasiedli małżonkowie podczas ślubu (szacowanego na pół miliona funtów), udokumentowanego przez magazyn OK.!. Artykulacja, elokwencja? Głos jest piskliwy, akcent z Leytonstone, a podczas jednego z wywiadów, kiedy zadano mu tylko 5 pytań, użył zwrotu „you know” 19 razy! Cierpliwość, gra fair play? Po raz kolejny należy przypomnieć scysję z Diego Simeone w meczu z Argentyną, po której został wyrzucony z boiska. W czasie pobytu na Santiago Bernabeu w latach 2003 – 2007 zarobił 41 żółtych i 4 czerwone kartki.

Jednakże Beckham ma coś, czym może pochwalić się niewielu piłkarzy: wygląd. Pomijając szalone fryzury (skinhead, irokez, kucyk, loczki, włosy sterczące we wszystkie strony, gładko z tyłu, tlenione) i tatuaże; pomijając sarong (rodzaj spódnicy upiętej z jednego płata tkaniny) i eksperymenty z różowym lakierem do paznokci; jakiekolwiek niecodzienne przebranie miał na sobie, nie przyćmiło ono jego urody. Brązowe oczy, ujmujący uśmiech oraz (co można zauważyć w reklamach bielizny, a także podczas wymiany koszulek po meczach) wspaniałe ciało. Sam Taylor – Wood, angielska artystka, doceniła nieprzeciętne piękno Beckhama i nagrała godzinny film, na którym David… śpi. Peter Blake, Alison Jackson i Antony Gormley stworzyli dzieła sztuki inspirowane piłkarzem. Tracey Emin pokazała jako eksponat list, który mu wysłała, razem ze swoim półnagim zdjęciem, na którym leży na łóżku – był to rodzaj wsparcia, pisała w nim, by nie przejmował się tym, jak ludzie oceniają jego i Victorię.

Niektórzy twierdzili, że obsesja na punkcie mody i bycia celebrytą będzie początkiem końca Beckhama, tak jak alkohol zniszczył George’a Besta. David był jednak zainteresowany modą już od dziecka. W wieku 6 lat był zachwycony, gdy mógł wybrać dla siebie strój z okazji ślubu kogoś z rodziny (był wtedy chłopcem niosącym welon panny młodej) – kasztanowe pumpy, białe pończochy, koszula z falbankami, baletki („Gdyby mi pozwolili, chodziłbym w nich do szkoły”). Becks jest także niesłychanie wybredny i drobiazgowy. Kiedyś odmówił koledze z drużyny podwiezienia do domu po treningu, ponieważ bał się, że ten zabrudzi mu skórzane siedzenia w nowym samochodzie. Dla piłkarza bycie ikoną dla homoseksualistów jest naruszeniem jego męskości, jednak Beckham doskonale sobie z tym poradził i nie ma nic przeciwko.

Kolejnym atutem bohatera tego artykułu jest umiejętność ‘odrodzenia się’. Kiedy przeprowadził się do Los Angeles, wyglądało na to, że zbliża się do emerytury, a robi pierwszy krok do kariery w Hollywood. Jednak później odnalazł nowy dom, klub AC Milan, i znów zaczęto traktować go poważnie jako piłkarza. Przez 15 lat był lojalny wobec jednego miasta i jednego klubu. Dziś, jest przykładem mobilności – emisariuszem międzykontynentalnego zrozumienia, spędzającym czas w towarzystwie takich osób jak Nelson Mandela, Sepp Blatter czy Tom Cruise. Jest przy tym człowiekiem łagodnym i delikatnym, metroseksualnym, ojcem do szaleństwa kochającym swoje pociechy.

Wielu fanów chciałoby, aby Beckham był bardziej twardy; wypomina mu się grę na Mundialu w 2002 po kontuzji śródstopia, a zwłaszcza mecz z Brazylią, która pokonała Anglię 2:1. Może Synowie Albionu poszliby dalej i wygrali rozgrywki? Wszystkie trzy Mistrzostwa Świata, w których grał Beckham kończyły się rozczarowaniem i nawracającym pytaniem „Co by było gdyby…?”. Co niesłychane, David dotrwał do czwartych Mistrzostw, które są przed nim.

W rzeczywistości Beckham nigdy nie był najlepszym piłkarzem; był bardzo dobry, owszem, ale nigdy nie najlepszy. W wieku 34 lat czasy świetności ma już za sobą. Chociaż wielu chciałoby zobaczyć go na boisku podczas najbliższych Mistrzostw Świata w RPA, jego występ nie jest pewny. Jego totemiczna wartość dla składu nie powinna jednak zostać niedoceniona. Tymczasem Beckham zajmuje się działaniem na rzecz UNICEF – u, zakłada szkółki dla młodych piłkarzy w biednych rejonach. Jest zdeterminowany do działania pomimo różnych przeciwności; niedawno ukazało się zdjęcie, na którym widać Beckhama używającego inhalatora; rzecznik prasowy piłkarza przyznał, że ten od dzieciństwa choruje na astmę.

W roku 2000 wydawało się, że Beckham symbolizował to, co najgorsze w ówczesnej kulturze (narcyzm, niemalże chore ubóstwienie, ostentacyjny dobrobyt). Dziś, w roku 2010, jest odwrotnie – ciężka praca, działalność charytatywna, oddanie wobec rodziny, działania na rzecz ogólnoświatowej harmonii – za to go cenimy. To niemalże nie do pomyślenia, że zabrakło go na konferencji klimatycznej w Kopenhadze. Ale bez wątpienia będzie na następnej.

David Beckham,

» Podyskutuj na forum: Kadra

Po odejściu Cristiano Ronaldo i Carlosa Teveza wielu kibiców Manchesteru United zastanawia się czy klub coś osiągnie w tym sezonie. Sir Alex Ferguson zawsze mówił, że ma silny skład i długą ławkę rezerwowych, ale czy to wystarczy? Wszyscy wiemy jak wielką robotę wykonywał Ronaldo i jak waleczny był Tevez. Niestety tych dwóch znakomitych piłkarzy opuściło Old Trafford pozostawiając po sobie wspomnienia lepsze lub gorsze. Boss stwierdził, że tak wielką stratę załata: Michaelem Owenem, Antonio Valencią i Gabrielem Obertanem. Cały czas jednak nasuwają się pytania: czy to już wszystko?, czy nie będzie więcej transferów?, jak będzie wyglądała sytuacja klubu w nowym sezonie?

„Czerwone Diabły” zawsze miały w swoim składzie kogoś wyjątkowego, kogoś, kto się wyróżniał. Jednym z takich ludzi był Roy Keane. Keano był znakomitym piłkarzem, ale jego najważniejszą cechą była umiejętność zmotywowania kolegów do lepszej gry, co zawsze skutkowało. Jak pisał Beckham w swojej biografii:

Niemal na początku zaryzykowałem długie podanie, które nie wyszło – a Roy Keane zwymyślał mnie za to; prawdę mówiąc sponiewierał mnie całkowicie… Dla Roya nie ma znaczenia, czy grasz w United już dziesięć lat, czy dopiero dziesiąty mecz; jeśli uzna za stosowne, zwymyśla cię. Wszystko z powodu chęci zwycięstwa. Tego wieczoru na Edwoord Park po raz pierwszy mi się od niego oberwało. Podziałało. Zawsze działa…

Roy był bardzo impulsywnym zawodnikiem z wielką wolą zwycięstwa. Jego reprymendy zawsze działały i mobilizowały kolegów do lepszej gry. Kolejnym wyjątkowym zawodnikiem był David Beckham, który jednym zagraniem mógł rozstrzygnąć losy meczu. Becks zagrywał piłki z zegarmistrzowską precyzją a wykonany rzut wolny przeważnie kończył się bramką.

Po rozpoczęciu kariery zawodowego piłkarza David w ciągu swojej dziesięcioletniej gry w trykocie „Czerwonych Diabłów” zdobył osiemdziesiąt osiem bramek, w tym trzydzieści z rzutów wolnych. Jego hollywoodzkie podania już dziś przeszły do historii futbolu. Trzeciego piłkarza, którego chcę wymienić każdy bardzo dobrze zna, gdyż jest to sam Cristiano Ronaldo. Indywidualista o bajecznej technice. Jego gra fascynuje kibiców na całym świecie, a on sam jednym rajdem przez całe boisko może rozstrzygnąć wynik meczu.

Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro pozyskany ze Sportingu Lizbona w 2003 roku rozegrał w barwach Manchesteru United 238 spotkań strzelając 92 bramki nie wliczając ostatniego sezonu. W 2007/2008 roku był najskuteczniejszym pomocnikiem na świecie gdyż w 48 spotkaniach strzelił 42 bramki. Niestety ten fenomenalny zawodnik opuścił szeregi „Czerwonych Diabłów” i przeszedł do Realu Madryt.

Czy w Manchesterze United nie brakuje piłkarza, który by przejął ciężar gry na siebie? Kto może spełnić to zadanie przejmując „pałeczkę”? Wayne Rooney, Ryan Giggs, Nani, Antonio Valencia, Michael Owen, a może ktoś jeszcze inny? Sir Alex Ferguson oświadczył jednak, że teraz nie będzie już dokonywał żadnych transferów. Czy kibice mogą liczyć, że obecny skład United zdobędzie wymarzony tytuł Mistrza Anglii, czwarty raz z rzędu? Boss twierdzi, że jest to bardzo prawdopodobne, a zespół jest na tyle silny, że nie potrzebuje już wzmocnień. Nadal jednak pozostaje pytanie, komu zostanie przekazana „pałeczka”?

Potencjalni następcy

Ryan Giggs – sądzę, że mimo swojej znakomitej gry Walijczyk nie powinien być obarczany tak wielkim ciężarem; ma już przecież swoje lata.

Antonio Valencia – nowy zawodnik chcący się pokazać i zaistnieć. Niestety kompletnie nie umie grać lewą nogą; jednak kto wie – może nas jeszcze zaskoczy.

Michael Owen – piłkarz umiejący znaleźć się w dogodnej sytuacji do strzelenia gola, ale chyba nie potrafiłby przejąć takiego ciężaru na siebie szczególnie, że może mieć kłopoty z grą przez pełne 90 minut meczu.

Wayne Rooney – zawodnik, którego wszyscy uwielbiamy i podziwiamy. Wazza w przekonaniu Fergusona może przejąć ten ciężar, gdyż jest bardzo walecznym i skutecznym napastnikiem. Miejmy nadzieję, że w tym sezonie będzie grał jeszcze lepiej niż w poprzednich.

Nani – piłkarz, o którym zawsze mówiono, że może kiedyś zastąpić Ronaldo, a na początku tego sezonu udowodnił, że jest kluczowym zawodnikiem „Czerwonych Diabłów”. Jego obecność na boisku wpływała pozytywnie na obraz gry całego zespołu.

W moim przekonaniu zawodnikiem, który ma odpowiednie umiejętności by przejąć „pałeczkę” po Cristiano Ronaldo, jest właśnie Nani. Młody Portugalczyk mający 23 lata ma niebywałe umiejętności, a także wielką chęć do gry. Jego postawa na boisku powoduje, że gra staje się szybsza i piękniejsza. Nani umie grać zespołowo, ale lubi od czasu do czasu przejąć kontrolę i ruszyć w samotny rajd przez boisko. Portugalczyk jest znakomicie wyszkolony technicznie, a jego gra w ostatnich dniach pokazała, że Sir Alex Ferguson ma w składzie prawdziwy diament, który wystarczy wyszlifować.

Jednak czy ten zawodnik byłby w stanie zastąpić Ronaldo? Piłkarz, który był zawsze przyćmiewany blaskiem diamentu większego od niego, teraz mając możliwość pokazania się, może „przerosnąć mistrza”. Sądzę, że Portugalczyk w końcu zabłyśnie, a swoją grą udowodni, że jest odpowiednim człowiekiem w odpowiednim miejscu. Na kogo jednak postawi w tym sezonie Sir Alex Ferguson, tego nie wiemy. Miejmy nadzieję, że czeka nas miłe zaskoczenie.

Autor: Damian Leciewicz

Antonio Valencia, David Beckham, Michael Owen, Nani, Ryan Giggs, Wayne Rooney,

»Podyskutuj na forum: Legendy klubu z Old Trafford

Wielu z nas bardzo dobrze pamięta grę Davida Beckhama w trykocie United, lecz tylko nieliczni uznają go za legendę tego wspaniałego klubu. Wielu mówi, że się sprzedał, inni natomiast, że zdradził klub i odszedł do Realu za kasą, ale czy to prawda? David Beckham jest bardzo kontrowersyjną postacią w futbolu. Jest to piłkarz bardzo medialny robiący równie wielką karierę poza boiskami piłkarskimi, co na murawie. Jednak jest to także człowiek, który swoją grą zadziwiał cały piłkarski świat, a z piłką potrafił zrobić wszystko.

Można powiedzieć, że na Dalekim Wschodzie David był czczony, bo gdzie się nie spojrzało widać było jego podobiznę. Jednak na boisku musiał zapomnieć o kamerach i sesjach zdjęciowych, a skupić się na tym, co robił najlepiej w życiu, czyli na grze w piłkę i pomaganiu klubowi w zdobywaniu kolejnych trofeów. Uważam jednak, że o tym, jakim człowiekiem był Beckham podczas swojej obecności na Old Trafford wszyscy dobrze wiemy, ale niewielu zdaje sobie sprawę z tego, co ten człowiek zrobił dla naszego kochanego klubu.

W wieku 3 lat Beckham powoli zaczynał swoją przygodę z United, bo – jak sam pisze w swojej biografii – oto ja, David Robert Joseph Beckham, lat trzy, w nowym stroju Manchesteru United, który tata kupił mi na gwiazdkę, gram w piłkę nożną w salonie nowego domu w Chingford. To tylko świadczy, że ten cudowny maluch już od najmłodszych lat kopał piłkę jak wielu z nas, lecz on poświęcał piłce cały swój czas i energię.

Wydaje mi się, że sukces, jaki odniósł David Beckham, zależy też w dużej mierze od jego ojca – Teda, który to z całych sił wspierał syna, by ten mógł ziścić swoje piłkarskie marzenia. Jak pewnie niewielu wie, ojciec Davida grał w lokalnej drużynie zwanej Kingfisher w lidze amatorskiej. W wieku siedmiu lat David był zabierany przez tatę w dni powszednie na treningi z tym właśnie zespołem. Jak pisze Becks tata był trenerem drużyny letniej ligi, ale też w niej grał, więc przychodziłem z nim na mecze. Trenowaliśmy razem przed i po meczu. Właśnie dlatego uważam, że wielki wpływ na karierę Beckhama miał jego ojciec i David na pewno wiele mu zawdzięcza. Prawdopodobnie miłość do United też odziedziczył po Tedzie, gdyż to on przez całe życie był kibicem United i chodził z synem na mecze ilekroć Diabły grały w Londynie.

Nie można też zapomnieć o matce Davida, Sandrze, która nieraz musiała tolerować „skutki uboczne” gry małego geniusza, w tym niszczenie, a w zasadzie wręcz mordowanie rabatek z kwiatkami w ogrodzie. Jak przyznaje sam piłkarz, rodzice wiedzieli, jak bardzo kocham piłkę. Jeśli był jakiś sposób, żebym mógł zagrać, gotowi byli na wszystko, by mi to umożliwić. Czy chodziło o grę, czy o trening, wykorzystywałem każdą okazję. Chodziłem do wszystkich istniejących szkółek piłkarskich. Pierwszą była Szkoła Piłki Nożnej Rogera Morgana, prowadzona przez dawnego skrzydłowego Tottenhamu.

Sandra bardzo cieszyła się z sukcesów, które David odnosił na boisku. Gdy jej synek miał 11 lat, grał w okręgowej drużynie Waltham Forest i został zauważony przez łowców talentów z Man United. Gdy mama oznajmiła synowi dobrą nowinę, ten odczuł tak wielką falę radości, że wybuchł płaczem i nie mógł się uspokoić. Jak napisał sam Beckham, od tak dawna zastanawiałem się, czy kiedykolwiek usłyszę te słowa. To łowca talentów z Man United. Tak marzenia się spełniły, a młody Becks zaczął swą przygodę w Manchesterze United. Malcolm Fidgeon był londyńskim łowcą talentów Manchesteru, a zarazem opiekunem młodego zawodnika w ekipie Czerwonych Diabłów.

Kariera Davida Beckhama w Manchesterze United była bardzo owocna i uważam, że każdy kibic powinien mieć dla niego szacunek za to, co zrobił dla klubu. Jego odejście do Realu było spowodowane częściowo także innymi czynnikami niż pogoń za pieniądzem. Według sir Alexa, David pod koniec swojej kariery na Old Trafford zmienił się i oboje już nie dogadywali się tak jak kiedyś. Beckham miał problemy osobiste, które chciał rozwiązać sam, ale Boss uważał, że on go po prostu lekceważy i nie chce mu spojrzeć w oczy.

Ten obopólny spór spowodował w istocie, że Beckham nie cieszył się z gry jak dawniej i mimo że miał w sercu United, oboje z szefem doszli do wniosku, że jego czas w klubie już się skończył. W tej sytuacji Beckham zdecydował o odejściu do Realu, ale jak wiadomo został wychowany w Man United i kibicuje swojej dawnej drużynie do tej pory. Po tym nieciekawym incydencie Becks często był widziany na meczach United, ale tym razem na trybunach. Widać było po jego wyrazie twarzy, że każde zwycięstwo jego byłego klubu bardzo go satysfakcjonuje. Taki właśnie jest David Robert Joseph Beckham, który zawsze twierdził, że United to jego druga rodzina. Anglik do tej pory gra znakomity futbol mimo swojego wieku, ale zawdzięcza to ciężkiej pracy, którą włożył w dzieciństwie i latom gry w drużynie Czerwonych Diabłów. David Beckham, mimo że nosi koszulkę innego zespołu, w swoim sercu zawsze będzie miał Manchester United.

Na koniec to, z czego David Beckham słynie do dziś…

Autor: Damian Leciewicz

David Beckham,

50. Cristiano Ronaldo

Cristiano Ronaldo – 2003-2009, 291 występów, 118 goli

Cristiano Ronaldo jest prawdopodobnie drugim najbardziej utalentowanym piłkarzem w historii Manchesteru. W przyszłości będzie zapewne wymieniany w jednym rzędzie z Pele czy Maradoną. Oczywiście jest duże prawdopodobieństwo, że nie posiedzi już długo na Old Trafford. Nie chciałbym wzbudzać kontrowersji poprzez umieszczenie go na 50 pozycji, jednak prawdziwe legendy United nie wymuszają karnych ani nie chcą grac w Realu Madryt. Przede wszystkim uważam za idiotyczne umieszczanie go przed Robsonem, Byrne’em czy Lawem. Szczerze mówiąc, gdyby Ronaldo nie afiszował się tak ze swoją chęcią przejścia do Realu oraz nie przewracał się przy każdej lepszej okazji, byłby na 3 lokacie. Niestety zajmuje 50 miejsce.

49. Mark Robins

Mark Robins – 1986-1992, 27 występów, 17 goli

Końcówka lat osiemdziesiątych to ciężki okres dla fanów „Red Devils”. Sir Alex pozbywał się takich zawodników jak Paul McGrath czy Norman Whiteshide. Kibice musieli z kolei oglądać porażki z Crystal Palace. W Styczniu 1990 Manchester grał na wyjeździe z Nottingham Forrest. Porażka miała pozbawić szkockiego trenera posady. Diabły wygrały jednak 1-0 a bramkę strzelił właśnie Robins. Kto wie czy gdyby nie tamta bramka Robinsa dziś faktycznie nie oglądalibyśmy sir Alexa jako trenera Manchester.

48. Brian McClair

Brian McClair – 1987-1998, 399 występów, 127 goli

» Legendy: Brian “Choccy” McClair.

Aktualnie Manchester jest zespołem, który nie narzeka na brak napastników. W końcówce lat osiemdziesiątych sprawy miały się jednak zupełnie inaczej. Na szczęście sir Alex mógł liczyć na Briana McClaira. Był on niesamowicie pracowity, wszechstronny i bramkostrzelny Szkot. Kupionu za 850 000 funtów z Celticu zdobył w swoim pierwszym sezonie 24 bramki a w następnym po powrocie Hughesa tworzył z nim fantastyczny duet. McClair słynął też z występowania na wielu różnych pozycjach. Aktualnie prowadzi szkółkę młodzieżową.

47. Tony Dunne

Tony Dunne – 1960-1973, 535 występów, 2 gole

» Legendy: Dunne i Herd – wielcy zapomnieni.

W starych czasach, kiedy boczni obrońcy nie włączali się do akcji ofensywnych i nie wspomagali pomocników, ich podstawowym zadaniem była defensywa a Dunne był w tym jednym z najlepszych. Matt Busby kupił go z Shelbourne za 5000 funtów, a Dunne przez właściwie całe lata sześćdziesiąte przywdziewał koszulkę z trójką na plecach. W 1973 roku pozwolono mu odejść do Boltonu, jednak nadal był uważane za najlepszego lewego obrońcę w drużynie.

46. Dwight Yorke

Dwight Yorke – 1998-2002, 120 występów, 66 goli

Być może styl życia, czy zachowanie nie odbijały się na karierze Yorke’a, jednak wpływ tego napastnika na grę United po jego przejściu z Aston Villi był ogromny. Pierwsze 3 lata spędzone na Old Trafford to pasmo sukcesów, 3 tytuły mistrzowskie, a nawet potrójna korona. Jego współpraca z Andy’m Cole’em należała do najlepszych w historii United. Niestety Dwight bardzo lubił pojawiać się w mediach przez co popadł w niełaskę u Sir Alexa i został sprzedany do Blackburn z 2 miliony funtów w lipcu 2002.

45. Denis Irwin

Denis Irwin – 1990-2002, 511 występów, 33 gole

» Legendy: Denis “Mr. Dependable” Irwin

Irwin w 511 występach nigdy nie zawiódł czy to na lewej czy prawej obronie. Kiedy 5 lat temu zakończył karierę, „Pan niezadowolony” miał na swoim koncie triumf w Champions League, 7 tytułów ligowych, 2 Puchary Anglii, Puchar Ligi i Puchar zdobywców Pucharu, wystąpił też w 56 spotkaniach reprezentacji Irlandii. 650 000 funtów które Manchester zapłacił Oldham za tego obrońcę było fantastyczną inwestycją. Irwin spłacił to z nawiązką i był jednym z najlepszych bocznych defensorów na świecie.

44. Joe Spence

Joe Spence – 1919-1933, 510 występów, 168 goli

Spence jako trzynastolatek pracował już w kopalni, cztery lata później walczył w I Wojnie Światowej, dlatego kiedy United kończyli sezon 1921/1922 na ostatnim miejscu w Pierwszej Dywizji ten nie załamywał rak. Drużyna w której grał w latach 1919-33 była jedną z najgorszych w historii klubu jednak on bardzo się wyróżniał i strzelał bramkę w niemal co trzecim meczu. „Podaj do Joe” często właśnie to hasło było skandowane na Old Trafford w latach dwudziestych. Możemy tylko żałować, że Spence na pierwsze trofeum musiał czekać… aż do odejścia z United, w 1936 zwyciężył w Trzeciej Dywizji Północnej z ekipą Chesterfield

43. David Herd

David Herd – 1961-1968, 264 występy, 145 goli

Po transferze z Arsenalu w 1961 roku Herd potrzebował sporo czasu aby odnaleźć się w Manchesterze. Mimo to nikt nie może kwestionować tego, że wynik strzelonych przez niego bramek jest jednym z najbardziej imponujących w historii MU. Herd grał u boku Denisa Law co umożliwiło mu zdobycie wszystkiego co najlepsze, a w latach 62-66 strzelał odpowiednio 19, 20, 20 i 24 bramki w jednym sezonie. Jego bramki sprawiły, że Manchester sięgnąl po Mistrzostwo Anglii w 1965 oraz 1967, a także po Puchar Anglii w 1963. Do historii przeszedł mecz z Sunderlandem w listopadzie 1966. Manchester wygrał 5-0 a Herd strzelił 4 bramki… trzem różnym bramkarzom: Montgomery’emu, Hyrleyowi i Prake’owi

42. Jaap Stam

Jaap Stam – 1998-2001, 125 występów, 1 gol

Ten ogromny Holender uwielbiał grać w defensywie. Już w pierwszym sezonie Jaapa na Old Trafford Manchester sięgnął po Potrójną Koronę, a Holender właściwie nie popełniał błędów. Niestety Stam tuż po tym wspaniałym sezonie napisał biografię, która nie spodobała się sir Alexowi gdyż odsłaniała kulisy szatni Manchesteru. W 2001 roku został sprzedany do Lazio za 16 milionów funtów. Manager „Red Devils” przyznał później, że pozbycie się Stama było ogromnym błędem.

41. Noel Cantwell

Noel Cantwell – 1960-1967, 146 występów, 8 goli

Gdyby Cantwell wciąż grał z pewnością wyróżniałby się tym, że jego ulubionymi pozycjami były boczna obrona i… środkowy napastnik. Manchester kupił go z West Ham za 30 000 funtów zyskując w ten sposób fantastycznego dowódcę, który w 1963 jako kapitan poprowadził swój nowy klub do zwycięstwa w FA Cup. Wielu ludzi upatrywało w nim następce Matta Bysby’ego, jednak w 1967 roku Noel zdecydował się poprowadzić Coventry City. Zmarł we Wrześniu 2005 gdy pracował jako poszukiwacz talentów dla reprezentacji Anglii prowadzonej wówczas przez Sven-Gorana Erikssona

40. Gary Pallister

Gary Pallister – 1989-98, 437 meczów, 15 goli

» Legendy: Gary “Big Pally” Pallister.

Gary zawsze był bardzo wyluzowanym obrońcą. Razem ze Steve’em Bruce’em stworzyli jedną z najlepszych par stoperów w historii United. Sir Alex sprowadził go w 1989 z Middlesbrough za 2,300 000 milinów funtów. Cztery lata późnie pomógł on „Czerwonym Diabłom” zdobyć pierwsze od 26 lat mistrzostwo kraju. Do Boro powrócił 9 lat później, po przybyciu Jaapa Stama na Old Trafford. Później sam przyznał, że w 1990 pokłócił się z Fergusonem co bardzo utrudniało mu karierę w United.

„Bardzo często kłóciłem się z sir Alexem, najgorsza kłótnia miała miejsce w przerwie któregoś meczu, kiedy powiedział mi coś, co moim zdaniem było kompletnie niesłuszne. Od tamtego czasu nasze stosunki nie należały do najlepszych. Dwa dni później trafiłem „na dywanik”, to był decydujący moment podczas mojego pobytu na Old Trafford. Myślałem, że odejdę, jednak udało się jakoś załagodzić spór.

39. Stan Pearson

Stan Pearson – 1936-54, 346 występów, 149 goli

Pearson urodził się w Salford w 1919 roku i od dziecka chciał występować z diabełkiem na piersi. Jego marzenia spełniły się w 1937 roku, kiedy to w swoim debiucie przeciwko Chesterfield zdobył cztery bramki. Niestety, ze względu na wybuch drugiej wojny światowej, na pierwsze sukcesy w barwach ukochanej drużyny przyszło mu trochę poczekać. Kiedy liga angielska wznowiła swoje rozgrywki, Stan potwierdzał swoje umiejętności, a także dał się poznać jako zawodnik o ponadprzeciętnym zdrowiu – pomiędzy 1946 a 1953 rokiem opuścił tylko 13 spotkań swojej drużyny. Ponadto, Pearson stworzył świetny duet wraz z Jackiem Rowleyem, z którym to na boisku rozumiał się bez słów.

38. Martin Buchan

Martin Buchan – 1971-1983, 455 występy, 4 gole

» Legendy: Martin Buchan

Buchan zawitał do Manchesteru w marcu 1972 roku po opiewającym na kwotę 125 tysięcy funtów transferze z Aberdeen. W 1977 roku Martin był już kapitanem Czerwonych Diabłów i poprowadził drużynę do zwycięstwa nad Liverpoolem w finale FA Cup. Tym samym, Buchan został pierwszym zawodnikiem, który jako kapitan swojego zespołu zdobył Puchar Anglii oraz puchar Szkocji. W trakcie kariery na Old Trafford, Martin wystąpił w 455 meczach, w których zdobył 4 bramki.

37. Andrew Cole

Andrew Cole – 1994-02, 231 występy, 121 goli

Andy Cole przeszedł do ekipy Czerwonych Diabłów zimą 1995 roku z zespołu Newcastle United. Ówczesny menedżer Srok, Kevin Keegan, zdecydował się na sprzedaż czarnoskórego napastnika po wpłynięciu oferty wysokości 7 milionów funtów. Jak się później okazało, sir Alex Ferguson ubił świetny interes. Cole odwdzięczył się menedżerowi i kibicom fantastyczna grą, a ponadto wraz z Dwightem Yorkiem stworzył jeden z najbardziej bramkostrzelnych duetów wszechczasów. W diabelskich barwach zawodnik rozegrał 231 spotkań, w których ustrzelił aż 121 goli.

36. Alex Stepney

Alex Stepney – 1966-1978, 539 występów, 2 gole

» Legendy: Alex Stepney – “Big Al”.

Każdy wielki zespół potrzebuje wielkiego golkipera. Stepney stał między słupkami bramki United, gdy Czerwone Diabły sięgały po Puchar Europy w 1968 roku jako pierwsza angielska drużyna w historii. Alex zawitał na Old Trafford w 1966 roku (został kupiony z Chelsea za 55 tysięcy funtów) i w ciągu 12 lat kariery w Manchesterze wystąpił w 539 spotkaniach. Po owocnym czasie spędzonym na Wyspach, Stepney jeszcze przez rok grał w amerykańskiej drużynie Dallas Tornado.

35. Teddy Sheringham

Teddy Sheringham – 1997-2001, 102 występy, 46 goli

Teddy już na zawsze zostanie zapamiętany jako strzelec wyrównującej bramki w dramatycznym finale LM z 1999 roku. Sheringham przybył na Old Trafford w 1997 roku z drużyny Tottenhamu. Po czterech latach spędzonych w Manchesterze, angielski snajper wrócił na White Hart Lane i już nigdy nie powtórzył sukcesów, jakie odnosił pod okiem Fergusona. Podczas swojej kariery w ekipie Czerwonych Diabłów, Teddy trzykrotnie wygrywał rozgrywki ligowe, raz zdobył FA Cup, a także zatriumfował w Lidze Mistrzów.

34. Eddie Colman

Eddie Colman – 1955-58, 107 występów, 2 gole

Colman był najmłodszą ofiarą tragedii w Monachium w 1958 roku – w momencie śmierci miał zaledwie 21 lat. Przed młodym skrzydłowym rysowała się kariera pełna sukcesów. Będąc jeszcze nastolatkiem, Eddie na dobre zadomowił się w pierwszej jedenastce drużyny. Dzięki swoim fantastycznym rajdom i mierzonym podaniom walnie przyczynił się do zwycięstwa w rozgrywkach ligowych w 1956 i 1957 roku. Swojego drugiego i – jak się okazało – ostatniego gola w barwach United zdobył zaledwie 2 tygodnie przed śmiercią w ćwierćfinale Pucharu Europy w starciu z drużyną Red Star Belgrad.

33. Steve Bruce

Steve Bruce – 1987-96, 411 występów, 51 goli

» Legendy: Stephen “Steve” Bruce.

Bruce został zakupiony przez sir Alexa Fergusona z Norwich City za niecały milion funtów w 1987 roku. Wraz z Garym Pallisterem stworzył jeden z najlepszych defensywnych duetów nie tylko w historii klubu, ale i całej piłki nożnej. Ponadto, Steve dał się poznać jako niezwykle bramkostrzelny zawodnik – choć występował w obronie, zdobył aż 51 bramek w 411 występach! Co ciekawe, mimo iż jest zaliczany do grona najlepszych angielskich piłkarzy lat 80. i 90., Bruce nigdy nie wystąpił w reprezentacji (zaliczył tylko epizody w kadrze młodzieżowej i kadrze B).

32. Rio Ferdinand

Rio Ferdinand – 2002-?, 309 występów, 7 goli

Ferdinand przeszedł do zespołu Czerwonych Diabłów z ekipy największego rywala – Leeds United. Transfer angielskiego obrońcy oscylował w granicach 30 milionów funtów, jednak bez wątpienia można zaliczyć go do najbardziej trafnych decyzji Fergusona. Rio szybko stał się podporą defensywy Manchesteru United, a także reprezentacji. Wraz z Nemanją Vidicem tworzą obecnie prawdopodobnie najlepszą parę stoperów na świecie. A warto dodać, że przed Ferdinandem jeszcze ładnych kilka lat gry.

31. Paul McGrath

Paul McGrath – 1982-89, 192 występów, 16 goli

W latach 80. McGrath uchodził za jednego z najlepszych defensorów na świecie. Podobnie jak legendarny George Best, również i Paul nie stronił od alkoholu i zabawy. Kiedy sir Alex Ferguson przychodził na Old Trafford, postanowił utemperować zawodnika. Wówczas to zaczęły się sprzeczki McGratha z menedżerem, a ponadto zawodnik zmagał się z kolejnymi kontuzjami. W rezultacie, irlandzki obrońca w 1989 roku zmienił klubowe barwy i przeszedł do Aston Villi, gdzie występował kolejne siedem lat.

30. Jack Rowley

Jack Rowley – 1937-55, 424 występów, 211 goli

Rowley został sprowadzony na Old Trafford za kwotę 3 tysięcy funtów z Bournemouth w 1937 roku. Jack przychodził jako nominalny skrzydłowy, jednak menedżer Czerwonych Diabłów dostrzegł jego strzeleckie umiejętności i przesunął go do ataku. Już w swoim drugim występie z diabełkiem na piersi, Jack zdobył 4 gole w spotkaniu przeciwko Swansea Town. W trakcie swojej 18-letniej kariery w Manchesterze United, Rowley zdobył 211 bramek w 424 meczach.

29. Brian Kidd

Brian Kidd – 1963-74, 257 występów, 70 goli

Kidd dał się poznać jako napastnik kompletny – potrafił dobrze grać zarówno głową, jak i prawą oraz lewą nogą. Mając zaledwie 19 lat, zdobył bramkę w finale Pucharu Europy w 1968 roku. Po zakończeniu swojej piłkarskiej kariery, Kidd został asystentem Fergusona i po serii triumfów, w 1998 roku zdecydował się objąć posadę szkoleniowca Blackburn Rovers. Tym samym, Brian przegapił okazje do zdobycia Ligi Mistrzów, a wraz z Rovers spadł do niższej klasy rozgrywkowej.

28. Ole Gunnar Solskjaer

Ole Gunnar Solskjaer – 1996-07, 216 występów, 126 goli

» Legendy: Ole Gunnar Solskjaer

20LEGEND. Niepowtarzalny gracz, a przede wszystkim wspaniały człowiek. W ciągu 11 lat kariery na Old Trafford wystąpił w 216 meczach, zdobywając w nich 126 bramek. Dzięki swojemu instynktowi strzeleckiemu zapracował sobie na przydomek „Morderca o twarzy dziecka” (Baby-face Killer). Norweg zapisał się w pamięci kibiców jako król końcówek, co potwierdził zdobywając zwycięską bramkę w finale LM z 1999 roku. Chyba każdy z nas pamięta słowa komentatora „…and Solskjaer has won it!”.

27. Ruud van Nistelrooy

Ruud van Nistelrooy – 2001-06, 200 występów, 150 goli

Bezsprzecznie jeden z najlepszych napastników, jacy kiedykolwiek występowali na Old Trafford. Już sam dorobek (150 goli w 200 meczach) robi piorunujące wrażenie. Jednakże Holender jest również przykładem, że piłkarskie umiejętności nie zawsze idą w parze z charakterem. Nistelrooy nie godził się na sadzanie go na ławce rezerwowych, wskutek czego, aby oczyścić atmosferę w szatni, sir Alex Ferguson zdecydował się sprzedać Ruuda do Realu Madryt. Nie zmienia to jednak faktu, że legenda Manchesteru United, Denis Law, powiedział o nim kiedyś „Powiedziałbym, że jest lepszy ode mnie”.

26. Dennis Viollet

Dennis Viollet – 1950-62, 293 występów, 179 goli

» Legendy: Viollet i Foulkes – postaci, o których nikt nie zapomni.

W historii Manchesteru United było wielu wybitnych napastników, ale niewielu udało się zdobyć 32 bramki w 36 spotkaniach ligowych. Tej sztuki dokonał właśnie Viollet, a było to w sezonie 1959/60. Co więcej, Anglik dokonał tej sztuki zaledwie kilka miesięcy po katastrofie lotniczej w Monachium, z której udało mu się ujść z życiem.

25. Tommy Taylor

Tommy Taylor – 1953-58, 191 meczów, 131 goli

Kiedy Busby ściągnął Taylora z Barnsley w Marcu 1953 roku zapłacił za niego 29 999 funtów, ponieważ nie chciał by Agnlik musiał mierzyć się z ciężarem gracza kosztującego 30 tysięcy funtów. Jakiekolwiek wątpliwości jakie mógł mieć Busby wobec występującego do tej pory w drugiej lidze gracza zostały szybko rozwiane. Strzelił on dwa gole w swoim debiucie, meczu który zakończył się wynikiem 5-2 i zwycięstwem nad Preston North End. Jego średnia strzelanych goli wynosiła dwa gole na trzy mecze i bardzo pomogła United w wywalczeniu mistrzostwa Anglii w roku 1956 oraz 1957. W reprezentacji Anglii strzelił 16 goli w 19 meczach.
Swoje 26 urodziny świętował na tydzień przed tym jak zginął w Monachium.

24. Billy Meredith

Billy Meredith – 1906-1921, 335 meczów, 36 goli

» Legendy: Sześciu wspaniałych (1893-1919)

Meredith grał w barwach Manchesteru City podczas półfinałów Pucharu Anglii kiedy miał czterdzieści dziewięć lat i jeśli kręciłby się gdzieś w pobliżu, ciągle odwaliłby lepszą robotę niż podopieczni Marka Hughesa. Urodzony w 1874 roku, Meredith był jedną z pierwszych gwiazd piłki nożnej a jego karierze towarzyszyło wiele skandali. W 1904 roku został oskarżony o przekupienie piłkarza Aston Villi by przegrali mecz i został zawieszony na 18 miesięcy. Cztery lata później był jednym z głównych uczestników starcia zawodników z FA, próbującym rozprawić się ze stowarzyszeniem piłkarzy.

- Kiedyś graliśmy w rogach boiska a teraz jest tam tak spokojniem że możesz posadzić grzyby – powiedział niedługo przed śmiercią w 1958 roku.

23. David Beckham

David Beckham – 1991-2003, 356 meczów, 85 goli

» Legendy: David Beckham – Fenomen(?) do rozważenia.

Zanim Beckham stał się marką, był znakomitym pomocnikiem, z niespożytą energią i prawą stopą, która posyłała piłkę gdziekolwiek chciał. Pomógł United zdominować Premier League, ale potem zaczął bujać się z gwiazdkami pop oraz grać dla reprezentacji Anglii. Była to droga, która sprawiła że odszedł z Old Trafford.

22. Norman Whiteside

Norman Whiteside – 1981-89, 256 meczów, 67 goli

» Legendy: Norman Whiteside – The Scourge of the Scousers.

Whiteside zasługuje na status legendy ponieważ kochał strzelać przeciwko Liverpoolowi oraz jest autorem jednego z najbardziej pamiętnych goli na Wembley. W Maju 1985 United grało przeciwko Evertonowi w finale Pucharu Anglii. Drużyna Rona Atkinsona grała w dziesiątkę, w doliczonym czasie gry, niepowstrzymanym strzałem z prawej strony pokonał Neville`a Southalla. Dwa lata wcześniej został najmłodszym graczem, który strzelił gola w finale FA i został najmłodszym graczem, który wystąpił na Mistrzostwach Świata. Zagrał we wszystkich pięciu meczach jakie rozegrała Północna Irlandia, miał wtedy 17 lat.

21. Billy Whelan

Billy Whelan – 1954-58, 96 meczy, 52 gole

Whelan miał zaledwie 22 lata kiedy zginął w Monachium, ale zdążył strzelić 52 gole w 96 meczach oraz zdobyć dwa medale Championship. Nie zagrał w meczu z Crveną Zvezdą, ale był jednym z zawodników włączonych do składu i jednym z ośmiu, którzy zginęli w Niemczech podczas lotu do domu. Podobno, kiedy samolot Manchesteru wzbijał się w powietrze po raz trzeci i ostatni, miał powiedzieć: „Jeśli to jest koniec, jestem na niego gotowy”.

20. Wayne Rooney

Wayne Rooney – 2004-do dziś, 236 występów, 97 goli

Ferguson nie zawsze trafia szczęśliwie kiedy płaci dużo za piłkarza, ale 25 milionów funtów, które wydał na Rooney`a w Sierpniu 2004 roku obecnie wygląda na prawdziwą okazję. Rooney zawsze wkłada w walkę na boisku całe serce, nigdy się nie męczy, strzela decydujące gole. To wszystko czyni go jednym z największych zawodników, którzy założyli sławną czerwoną koszulkę. A ciągle jest tylko 23-latkiem.

19. Harry Gregg

Harry Gregg – 1957-67, 247 meczów

Gregg nigdy nie zdobył trofeum w czasie dekady jaką spędził na Old Trafford, ale zrobił na tyle dużo, na boisku i poza nim, by zostać jednym z największych bramkarzy w historii klubu. Sprowadzony za 23 tysiące funtów z Doncaster Rovers w 1957 roku. W finale Pucharu Anglii został uderzony i stracił przytomność przy golu Nata Lofthouse`a, który dał Bolton Wanderers prowadzenie 2:0, którego nie oddali do końca spotkania. Trzy miesiące wcześniej został bohaterem, ratując ocalałych z płonącego wraku samolotu, rozbitego w Monachium. „Monachium jest ważną częścią historii United a prawda o tym co się tam wydarzyło, jest istotna”- powiedział. „Dlatego smuci i złości mnie to że ta katastrofa stała się biznesem, na którym pewni
ludzie zarabiają dzięki półprawdom, kłamstwom, mitom, niekształceniom i wyolbrzymieniom.”

18. Shay Brennan

Shay Brennan – 1957-70, 358 meczów, 6 goli

Było 59 848 ludzi na Old Trafford kiedy Brennan zadebiutował 19 Lutego 1958 roku w pierwszym meczu United po katastrofie w Monachium. Brennan, który w rezerwach grał jako stoper, wystąpił na lewej stronie i strzelił dwa gole w emocjonującym zwycięstwie Manchesteru, kończącym się wynikiem 3:0. „Miałem takie pojęcie o grze na skrzydle, co człowiek o chodzeniu po Księżycu”- powiedział po meczu. Swój ligowy debiut zaliczył trzy dni później, w meczu przeciwko Nottingham Forest. Był pierwszym graczem urodzonym w Anglii, który reprezentował barwy Irlandii. Zwyciężył z United w Championship dwukrotnie- w 1965 oraz 1967- był również w podstawowej jedenastce, która zdobyła w 1968 roku Puchar Europy. Umarł w czerwcu 2000 roku, nigdy nie zagrał dla innego klubu niż Manchester.

17. Gary Neville

Gary Neville – 1991-do dziś, 569 meczy, 7 goli

Neville jest legendą United, jest kochany, uwielbiany i szanowany za jego przywiązanie do klubu. Jeśli nie gra i tak jest z drużyną, nieważne czy grają u siebie czy na wyjeździe. Był kapitanem zespołu młodzików, który poprowadził do zwycięstwa w FA Youth Cup w jego pierwszym sezonie w klubie. Wygrał wszystko co było do wygrania- osiem mistrzostw kraju, dwa Europejskie Puchary i trzy Puchary Anglii w ciągu ostatnich 18 lat. „Manchester United jest jedynym klubem dla którego chcę grać”. I poprowadzić?

16. Mark Hughes

Mark Hughes – 1983-86 and 1988-95, 453 meczów, 163 gole

» Legendy: Mark Hughes – historia Sparky’ego

Nikt nie potrafił utrzymać piłki tak jak robiła to legenda Walii. Jego specjalnością było strzelanie decydujących, spektakularnych goli i jedną z najlepszych decyzji Fergusona było ściągnięcie go z Barcelony w 1988. „Sparky” strzelił dwa decydujące gole przeciwko hiszpańskiemu klubowi w finale Pucharu Zdobywców Pucharów trzy lata później. Wygrał również dwa mistrzostwa kraju zanim przeniósł się do Chelsea a potem Blackburn Rovers. Podobno prowadzi teraz zespół, który niczego nie wygrał od 33 lat.

15. Paddy Crerand

Paddy Crerand – 1962-71, 397 meczów, 15 goli

Crerarnd był szkockim pomocnikiem, który odwalał czarną robotę, by Best, Law i Charlton mogli błyszczeć i zdobywać gole. Sprowadzony za 53 tysiące funtów z Celticu w 1963, odgrywał kluczową rolę w dobyciu przez Manchester Europejskiego Pucharu po raz pierwszy. Jego autobiografia ma tytuł „Nigdy nie nadstawiaj drugiego policzka”. Tak bardzo uwielbiał wyzwania że starał się złamać zawieszenie broni z IRA. „Spotkałem dziesięciu z nich w nocy w Derry”- wspomina- „były to panienki z klasy pracującej i powiedziałem im że muszą odrzucić przemoc. Powiedziałem że jedynym sposobem na rozwiązanie problemów jest dialog a nie strzelanie do siebie nawzajem, ale wszystko o czym chcieli rozmawiać to United i Celtic”.

14. Nobby Stiles

Nobby Stiles – 1960-71, 395 meczów, 19 goli

» Legendy: Ślepy Kosiarz – Nobby Stiles

Norbert Peter Stiles urodził się 18 Maja 1942 roku i wyrósł na jednego z zaledwie trzech Anglików, którzy zdobyli Mistrzostwo Świata i Puchar Europy. Niewysoki i drobnej budowy przez całe życie musiał ciężko pracować by dostać się na szczyt. Udało mu się to i został jednym z najlepszych defensywnych pomocników na świecie. Wygrał dwa tytuły mistrza kraju na Old Trafford, w 1965 i 1967, Puchar Europy oraz Mistrzostwo Świata z Anglią w 1966 roku.

13. Paul Scholes

Paul Scholes – 1994-do dziś, 604 występy, 142 gole

» 600 mgnień Paula Scholesa

Czy kiedykolwiek będzie jeszcze gracz taki jak Scholes? Były pomocnik reprezentacji Anglii zaczął trenować z United kiedy miał 14 lat a jego styl bycia uczynił go jedną z najbardziej popularnych osób na Old Trafford. Zapomnijcie o świecących samochodach, diamentowych kolczykach i balowaniu do późna. Scholes był modelowym profesjonalistą od swojego debiutu. W czasach swojej najlepszej formy został określony przez Zindedine Zidane`a jako najlepszy technicznie piłkarz na świecie.

12. Johnny Carey

Johnny Carey – 1937-53, 344 mecze, 18 goli

Dziś już takich ludzi nie robią. Jako Irlandczyk, Carey nie musiał walczyć w II Wojnie Światowej, ale wstąpił do Królewskich Huzarów. „Kraj, który pozwala mi żyć jest warty tego by za niego walczyć”- powiedział zanim powrócił na Old Trafford by podnieść w 1948 roku Puchar Anglii oraz zdobyć mistrzostwo w 1952 jako pierwszy powojenny kapitan United. „Gentleman John” grał na każdej pozycji z wyjątkiem lewego skrzydła. „W czasie swojej kariery okrył się chwałą i stanowi przykład dla każdego kto będzie za nim podążał”.

11. Bill Foulkes

Bill Foulkes – 1952-70, 685 meczów, 9 goli

» Legendy: Viollet i Foulkes – postaci, o których nikt nie zapomni.

Wyobraźcie sobie że Cristiano Ronaldo pracuje na dole w kopalni w tygodni i gra dla United w soboty. To właśnie robił Foulkes na początku kariery na Old Trafford. Grał na początku jako stoper, po tym jak przetrwał katastrofę w Monachium przesunął się centrum. Dziesięć lat później, był ważnym członkiem zespołu który zdobył Puchar Europy na Wembley oraz strzelił gola w półfinale rozgrywanym z Realem Madryt, który skończył się wynikiem 3:3. „Jestem dumny że mogę być częścią tego”- powiedział. „Dla tych z nas, którzy stracili przyjaciół w drodze z meczu na kontynencie, nasze zwycięstwo jest właściwym hołdem dla ich pamięci”.

10. Peter Schmeichel

Peter Schmeichel – 1991-99, 398 meczów, 1 gol

» Legendy: Wielki Duńczyk Peter Schmeichel

Schmeichel jest prawdopodobnie największym bramkarzem, który założył sławny zielony, żółty, niebieski albo biały trykot. Duński numer 1 został sprowadzony za 530 tysięcy funtów w 1991 roku a sir Alex określił to jako okazję stulecia. Następne osiem lat spędził on strasząc przeciwników – oraz swoich własnych obrońców – totalną kontrolą nad polem karnym,imponującą posturą oraz zabójczymi długimi wyrzutami. Opuścił Old Trafford u szczytu swoich możliwości w 1999 roku, utrzymując Manchester na drodze po Potrójną Koronę, broniąc karnego Dennisa Bergkampa w półfinale Pucharu Anglii z Arsenalem na Villa Park.

9. Roger Byrne

Roger Byrne – 1951-58, 277 meczów, 19 goli

Niektórzy piłkarze nadają nowe znaczenie pozycji, na której grają, ale Byrne był niezwykłym człowiekiem, niezwykłym kapitanem i niezwykłym obrońcą. Kiedy inni stoperzy z zadowoleniem spędzali na swojej połowie 90 minut, Byrne wolał dzięki swojej niesamowitej szybkości stwarzać sytuacje bramkowe i samemu strzelać gole. Kiedy zginął w 1958 w Monachium, Manchester stracił kapitana oraz najlepszego stopera na świecie. Był to piłkarz, który wyprzedził swoje czasy.

8. Denis Law

Denis Law – 1962-73, 398 meczów, 237 goli

» Legendy: Denis Law – chłopak z korkami od sąsiadów.

Law był prawdziwym królem Old Trafford, a razem z Georgem Bestem i Bobbym Charlotnem tworzył Świętą Trójcę United. Law, który zdobył w 1964 tytuł Europejskiego Gracza Roku, nie mógł przestać strzelać goli a dogodne sytuacje stwarzali mu Charlton i Best. Kiedy United zdobywał Puchar Europy, Law miał operację kolana, jednak 237 goli w 398 meczach na zawsze zapewniło mu miejsce wśród legend Old Trafford.

7. Ryan Giggs

Ryan Giggs – 1990-do dziś, 805 występów, 148 goli

» Legendy: Współczesny Walijski Czarodziej – Ryan Giggs.

Rzeczy, które musisz wiedzieć o Ryanie Giggsie:
1. Nie nurkuje
2. Nigdy nie domagał się transferu
3. Nikt nie grał więcej meczy dla United
4. Zdobył jedenaście tytułów mistrzowskich, dwa Puchary Europy i cztery Puchary Anglii.
5. Przeczytać o Legendzie jaką jest Giggs

6. Roy Keane

Roy Keane – 1993-2006, 458 meczów, 51 goli

» Legendy: Roy Keane – buntownik z wyboru

W 1990 Brian Clough wydał tylko 10 tysięcy funtów na irlandzkiego nastolatka, który stał się jednym z najlepszych graczy na świecie. Roy Keane wyrobił swoje nazwisko w Nottingham Forest zanim znalazł idealną scenę dla jego talentu w Teatrze Marzeń. Kto mógłby zapomnieć podnoszenie się po każdym ciosie i płonącą żądzę bycia zwycięzcą? Szczęściarze, którzy byli w kwietniu 1999 na Stadio Del Alpi w Turnie, mogli widzieć jak United odwróciło 2:0 porażkę w zwycięstwo 2:3 oraz być świadkami jednego z najlepszych piłkarskich występów w historii. „Walczył o każde źdźbło trawy, wolałby raczej umrzeć z wyczerpania niż przegrać, zainspirował wszystkich w drużynie”- powiedział Ferguson. „To był zaszczyt współpracować z takim piłkarzem”.

5. Bryan Robson

Bryan Robson – 1981-94, 437 meczów, 99 goli

» Legendy: Bryan Robson – Captain Marvel.

Fani United przyzwyczajeni są do oglądania zespołu pełnego legend, ale w latach osiemdziesiątych był tylko jeden prawdziwie wielki piłkarz na Old Trafford. Robson przebijał się dla United przez ściany a na jego ciele pełno jest blizn po walkach jakie toczył dla klubu i kraju. Musiał zaczekać do 37 urodzin zanim zdobył mistrzostwo, ale jego determinacja by wygrać wszystko utrzymywała United w polowaniu na trofea, aż na Old Trafford w 1986 przybył Ferguson.

4. Eric Cantona

Eric Cantona – 1992-97, 184 mecze, 82 gole

» Legendy: Eric Cantona

Przybył. Postawił swój kołnierzyk. Podbił. „Jeśli kiedykolwiek był piłkarz, gdziekolwiek na świecie, który był stworzony dla Manchesteru United, był to Cantona”- powiedział Ferguson. „Całe życie szukał miejsca które mógłby nazwać swoim domem. Kiedy przybył tutaj, wiedział: to mój dom”.

3. Duncan Edwards

Duncan Edwards – 1952-58, 177 meczów, 21 goli

» Monachium 1958 – historia kompletna

Ci, którzy widzieli jego grę wierzyli że Edwards stałby się największym angielskim piłkarzem wszechczasów, gdyby nie był w samolocie Manchesteru, który rozbił się w Monachium, w lutym 1958 roku. Edwards dołączył do Manchesteru w czerwcu 1952 roku. „Największy? Był tylko jeden, Duncan Edwards,” Jimmy Murphy, ówczesny asystent menadżera: „Jeśli zamknę oczy, mogę go zobaczyć. Podciągnięte spodenki, młodzieńczy entuzjazm i dzikie skoki kiedy wybiegał na boisko przez tunel. Mógł grać na skrzydle, w środku i za każdym razem robił to z łatwością właściwą wielkim piłkarzom. Był kolosem piłki nożnej.

2. George Best

George Best – 1963-74, 470 meczów, 179 goli

» Legendy: Maradona – good, Pele – better… George Best

Maradona good. Pele better. George Best.

1. Sir Bobby Charlton

Sir Bobby Charlton – 1956-73, 756 meczów, 249 goli

» Legendy: Sir Bobby Charlton – 17-latek, który stał się legendą.

Bobby Charlton swój debiut w United zaliczył w październiku 1956 roku i przeżył katastrofę w Monachium w 1958 zanim zdobył Mistrzostwo Świata z reprezentacją Anglii i Puchar Europy z United dwa lata później. Jego nieskalany zapis służby dla klubu i kraju jest tak legendarny że gdy zaczął pisać autobiografię musiał napisać dwie książki- jedną o United a drugą o Anglii.

Jeden obrazek dobrze podsumowuje to jakim człowiekiem jest sir Bobby Charlton. Po tym jak Manchester pokonał Chelsea w finale Champions League na Łużnikach w 2008, Charlton został poproszony o poprowadzenie zespołu do odebrania medali i Pucharu Europy. Kiedy znalazł się na szczycie schodów, Charlton nie przyjął od Michela Platiniego medalu zwycięzców,nawet mimo tego że była to pięćdziesiąta rocznica Monachium. Powiedział że był tylko obserwatorem chwały graczy United.

Kiedy zakończył karierę piłkarską w 1974 roku, próbował prowadzić drużynę jako menadżer zanim powrócił na Old Trafford by pracowac jako dyrektor. W 1986 roku uczynił wszystko by przekonać komisję do zatrudnienia Fergusona, kiedy pojawiały się głosy by Terry Venables zastąpił Rona Atkinsona. Charlton postawił na swoim i z tego powodu – oraz tego że żaden inny gracz nie strzelił więcej bramek dla United albo Anglii – to on musi być numerem jeden.

Autor: Kaveh Solhekol (Times Online)
Dzielnie tłumaczyli: Piotrek Stokłosiński, Łukasz Szoszkiewicz, Adam Wiśniewski

A jakie jest Wasze zdanie – kto powinien znaleźć w tym zestawieniu? A może jakiś zawodnik powinien być zdecydowanie wyżej? Zapraszamy do dyskusji!

David Beckham, Eric Cantona, Legendy, Paul Scholes, Ryan Giggs, Sir Bobby Charlton,