Dotychczas często Irlandczykowi wytykano braki w piłkarskim rzemiośle. Dało się słyszeć nawet opinie sugerujące, że pomocnik wciąż jest zawodnikiem Manchesteru United tylko dlatego, że zdobył kilka bramek potężnymi uderzeniami z dystansu (co jest jego znakiem firmowym). Sezon 2010/2011 przyniósł jednak postęp i chyba tylko ci najbardziej zatwardziali eksperci mogli nie zauważyć większej kreatywności i bardziej udanych rajdów w wykonaniu 16-krotnego reprezentanta Irlandii. Przyjrzyjmy się więc jego dokonaniom w tych rozgrywkach dokładniej.

Sezon dla Darrona rozpoczął się miesiąc po jego faktycznej inauguracji meczem z Glasgow Rangers w Lidze Mistrzów. W tamtym spotkaniu na tle niemrawych kolegów i rywali wyróżniał się i choć zagrał bez fajerwerków, jego postawa pozwalała mu pretendować do tytułu dla gracza meczu. W nagrodę za to, na ostatnie kilka minut na boisku wychowanek United zameldował się w prestiżowym spotkaniu z Liverpoolem. W kolejnym swoim meczu, w Pucharze Ligi ze Scunthorpe, ponownie należał do najlepszych na boisku, okraszając swój występ golem.

Kilkanaście dni później znów pojawił się na murawie przy prowadzeniu swojego zespołu dwiema bramkami z West Bromwich. Po jego wejściu zawodnicy „Drozdów” zdołali wyrównać, a bezbarwny występ 23-latka w ofensywie w pewnej mierze się do tego przyczynił. Później zagrał jeszcze w meczu z Wolves, spisując się poprawnie. Po tym spotkaniu miał on pojawić się na boisku dopiero dwa miesiące później, dając udaną zmianę w świątecznym starciu z Sunderlandem.

Dwa dni później bez zarzutu spisał się także w zremisowanym meczu z Birmingham, a także w kolejnym, wygranym z West Brom. Trzy spotkania z rzędu musiały się dać we znaki Irlandczykowi, gdyż ten po dobrych 30 minutach w czwartym boju, ze Stoke, opadł z sił i zanotował słabsze spotkanie. Po krótkim odpoczynku, Gibson znów spisał się przyzwoicie jako rezerwowy w spotkaniu z Birmingham.

Gorszą postawę przyniosły dwa kolejne spotkania – z Blackpool, grając przez większą część spotkania na lewym skrzydle urodzony w północnoirlandzkim Derry zawodnik nie zaimponował. Zupełnie bezbarwny był natomiast w meczu pucharowym z Southampton. Znacznie lepiej wyglądał Darron na tle zawodników piątoligowego Crawley, pokazując, podobnie jak we wcześniejszych spotkaniach, celniejsze podanie i większą kreatywność.

Tak dobrze nie było w spotkaniu z Marsylią, choć z tercetu Fletcher – Carrick – Gibson i tak Irlandczyk zaprezentował się najlepiej. Nieco bardziej udane było dla niego starcie z Wigan, utwierdzające w przekonaniu, że wcześniej pokazywane atuty nie były jednorazowym przebłyskiem. Ten sam poziom prezentował w kolejnych spotkaniach: marcowym z Arsenalem i kwietniowym z West Hamem.

Regres przyniosło starcie z Fulham, kiedy to środkowy pomocnik spuścił z tonu. Jeszcze słabiej wyglądał on w meczu z Evertonem – sprawiał wrażenie, jakby przeszedł zupełnie obok meczu i ciężko było znaleźć pozytyw w ówczesnej postawie wychowanka Manchesteru United.

Sezon został zakończony jednak przez Darrona Gibsona pozytywnie – zanotował on bowiem świetne spotkanie w rewanżowym meczu półfinałowym Ligi Mistrzów z Schalke, zdobywając drugą w sezonie bramkę. Mecz ten był jednym z najlepszych, jeśli nie najlepszym jego spotkaniem w koszulce z diabłem na piersi.

Łącznie, Gibson na boisku pojawił się w tym sezonie 20 razy, z czego 14 w wyjściowej jedenastce. Spędził na murawie 1321 minut, 2-krotnie trafiał do bramki, a 4-krotnie asystował przy golach swoich kolegów. Najczęściej grał w formacji 4-4-2, choć lepiej spisywał się, mając dwóch kolegów u boku w formacji 4-3-3 (w niej notował udane spotkania z Crawley i Schalke).

Mimo udanego sezonu, zanosi się na to, że przebywający aktualnie w rezerwach Irlandczyk nie będzie stanowił ważnej postaci w swojej aktualnej drużynie. Ratunkiem dla kariery utalentowanego pomocnika może być odejście z klubu, na co też zgodę zdaje się dawać sir Alex Ferguson. Mówiło się o transferze strzelca 3 goli w Premier League do Sunderlandu, jednak wobec ucichnięcia takich plotek jego przyszłość jest nieznana. Jak więc dalej potoczą się losy 23-latka z Derry?

Darron Gibson,

Obrona

Najbardziej newralgiczny i jednocześnie najważniejszy punkt bloku obronnego, czyli środek, przypadł młokosom – Smallingowi i Evansowi. Trzeba jednak przyznać, że obaj spisali się całkiem nieźle. Oprócz błędu Anglika (nie mającego na szczęście większych konsekwencji), który spowodował stratę bramki, nie mam im nic do zarzucenia. Dodatkowo Smalling odkupił to doskonałą grą w powietrzu, dzięki czemu wysokie piłki nie stanowiły zagrożenia. Linię obronną uzupełnili jak zwykle waleczny Rafael oraz mało widoczny wczoraj John O’Shea.

Pomoc

Naszym pomocnikom za wczorajszy mecz należą się wielkie brawa. Oprócz tego, że wykonali kawał dobrej roboty, to jeszcze cały czas stanowili zagrożenie dla Manuela Neuera. Tę formację postanowiłem rozłożyć na „czynniki pierwsze”:

• Darron Gibson – przed kilkoma dniami mogliśmy przeczytać o przykrych doświadczeniach Irlandczyka z serwisem Twitter. Nie zagłębiając się bardzo w temat – dwie godziny po założeniu konta na zawodnika spadła ogromna fala krytyki ze strony kibiców United, przez co zawodnik szybko je usunął. Po co to piszę? Ponieważ uważam, że po wczorajszym meczu wszystkie te negatywne wpisy szybko zmieniłyby się w pochwały. Gibson pokazał wczoraj próbkę swoich umiejętności, nie tylko strzelając bramkę, ale także asystując przy golu Valencii. Bardzo dobry występ.
• Anderson – nie tak dawno miałem okazję go skrytykować w tym tekście. Muszę jednak przyznać, że dla mnie właśnie on był bohaterem wieczoru. Po raz pierwszy od dawna zobaczyłem w nim prawdziwego Brazylijczyka, czarującego grą, biegającego z ogromnym „bananem” na twarzy. Widać, że wczorajszy mecz nie był dla niego przykrym obowiązkiem, a wielką przyjemnością. Jego znakomita gra poskutkowała aż dwoma trafieniami, co dla Andersona nie jest codziennością.
• Paul Scholes – rudowłosego pomocnika „wyróżniam” głównie za głupio złapaną żółtą kartkę. Kolejną już. Oprócz tego Scholes popisał się kilkoma ładnymi długimi przerzutami, nie najgorzej spisywał się też w środku pola. Ale bez rewelacji.
• Darren Fletcher – odnotować trzeba też powrót na boisko szkockiego pomocnika. Po przebytej infekcji wirusowej nie ma już śladu, jednak trudno ocenić jego wczorajszy występ, gdyż na boisku przebywał niespełna dwadzieścia minut.
• Nani i Antonio Valencia – obaj skrzydłowi spisali się bardzo dobrze, nieustannie stwarzając spore zagrożenie. Asysta Portugalczyka i bramka Valencii mówią same za siebie.

Atak

Tutaj przez większą część meczu grał osamotniony Dymitar Berbatov. Jak twierdzą eksperci, mógł być to jeden z ostatnich jego występów w koszulce United. Niemniej jednak o wczorajszej postawie Bułgara nie można mówić w samych superlatywach. Na plus z pewnością zaliczyć trzeba mu asystę, gdzie zachował się najlepiej, jak mógł. Niestety większość czasu Berbatov bezproduktywnie przeczłapał w okolicach czterdziestego metra, nawet nie próbując biegać za piłką.

Jeśli chodzi o Owena – ten nie miał zbyt dużo czasu na pokazanie swoich umiejętności. Zdołał jednak wypracować sobie pozycję strzelecką i oddać jedno groźne uderzenie na bramkę strzeżoną przez Neuera.

Podsumowując, półfinał Ligi Mistrzów okazał się dla Czerwonych Diabłów lekkim spacerkiem. Tak w Niemczech, jak i w rewanżu na Old Trafford, United nie pozostawili złudzeń rywalom, dzięki czemu w dwumeczu wygrali aż 6:1. Teraz czas na Barcelonę – 28. maja trzeba pokazać światu, że nie taka Barca dobra, jak ją wszyscy malują.

Anderson, Darron Gibson, Dymitar Berbatov, Manchester United, Schalke 04 Gelsenkirchen,

Jak wiadomo Ferguson kilka lat temu uznał, że system 4-5-1 to w tych najcięższych pojedynkach system zdecydowanie najskuteczniejszy i grając w ten sposób, osiągnął dwa finały Ligi Mistrzów z rzędu (a jestem skłonny stwierdzić, że gdyby nie kartka Rafaela, to i w Madrycie oglądalibyśmy naszych ulubieńców). W systemie tym wręcz konieczni są rasowi skrzydłowi, do Marsylii na mecz 1/8 finału Ligi Mistrzów pojechał taki tylko jeden – Nani. No, chyba że Obertan i Bebe spełniają czyjeś oczekiwania, jeśli chodzi o gracza na poziomie Manchesteru United…

Co gorsza ani Park, ani Valencia prędko do gry nie wrócą, o wysokiej formie już nawet nie wspominając. Co się stało z Giggsem? – nie wiemy, ale biorąc pod uwagę jego wiek nie można oczekiwać, że w systemie, gdzie mecze gramy co trzy dni, Walijczyk będzie grał na pełnych obrotach po 90 minut w meczu. Rozwiązanie? Gość kupiony za kilka milionów z trzeciej ligi portugalskiej i wysoki Francuz, który zatrzymał się w rozwoju piłkarskim z chwilą przyjścia na Old Trafford.

Nawet zwykłe mecze ligowe będą teraz problemem: Ferguson dostrzegł bowiem w Nanim zawodnika dużo bardziej ofensywnego niż kiedyś i uznał, że granie 4-3-3 z Nanim jako nieco cofniętym napastnikiem, który z reguły okupuje skrzydło, jest przyzwoitym rozwiązaniem, a więc w tym ustawieniu kłania nam się brak trzech środkowych pomocników. Kontuzja Andersona skazuje nas na granie trójką Scholes – Carrick – Fletcher. Wygląda strasznie? Może i tak, ale na krótką metę, przemęczenie, czy – nie daj Boże! – uraz któregoś z nich zostawia nas z… niczym? No dobra, jest Gibson.

Nie od dziś wiadomo jednak, że Irlandczyk dysponuje niezwykle zróżnicowanym wachlarzem umiejętności (strzał), jednak zeszłoroczne trafienia m.in. przeciwko Bayerowi nie utwierdzają mnie w przekonaniu, że tym razem także sobie poradzi w kluczowych meczach. Kto wierzy w powrót Hargo, ten chyba przespał ostatnie dwa lata. Nawet gdybyśmy zaczęli bawić się jak przed rokiem i robić z obrońców pomocników (przed rokiem było na odwrót), to chyba nie ma kim specjalnie takich rzeczy robić.

Kto wie, może Ferguson w końcu zdecyduje się zawrócić z wypożyczenia Toma Cleverleya, który pokazał przed sezonem dużo dobrego, a w dodatku może grać zarówno w środku jak i na skrzydle. Powtórka z Machedy 2009 mile widziana, tym razem w pomocy. Szkoda, że taki problem nie powstał miesiąc temu, wtedy może Ferguson wypożyczyłby drugiego Larssona, bo w tej chwili jesteśmy chyba skazani na danie szans młodym zawodnikom.

Nie chcę dramatyzować i podnosić tezy, że nie jesteśmy w stanie wygrać już w tym sezonie żadnego pucharu. Jednak nie da się ukryć, że Ferguson chyba włożył zbyt dużo wiary w powrót Owena Hargreavesa (który był przecież ponoć naszym najlepszym, już zaklepanym transferem tego lata) i powstał nam z tego nieciekawy problem. To właśnie ten problem może w najbliższych tygodniach zaważyć na walce o mistrzowski tytuł.

Autor: Piotr „Zdzichu” Stokłosiński

Anderson, Darron Gibson, kontuzje, Michael Carrick, Paul Scholes,

Newcastle

Sroki powróciły do gniazda, z którego nigdy nie powinny pozwolić się wypchnąć. Premier League to miejsce, które traci naprawdę wiele bez drużyny Newcastle. The Magpies pomimo odpływu wielu kluczowych zawodników ratujących się z tonącego okrętu ponad rok temu zdołali zwyciężyć z niecałym tuzinem punktów przewagi nad drugim WBA.

Osobiście darzę sporą sympatią ekipę z północy Anglii. Byłbym niezmiernie szczęśliwy gdyby ostatecznie zajęli w lidze drugie miejsce zaraz za Czerwonymi Diabłami. Niestety, nawet jeśli niekiedy wierzę w cuda, to zarówno na tak wysoką lokatę Srok, jak i na ziszczenie się cudów imć Słońca Peru nie liczę. Bez większych transferów podopieczni Chrisa Hughtona mogą niestety bronić się przed spadkiem. Szczytem ambicji wydaje się być miejsce w czołowej dziesiątce, czego szczerze życzę sroczym fanom zasiadającym na jednym z ciekawszych angielskich stadionów w słynnych biało-czarnych koszulkach.

Destrukcja Craven Cottage

Znalezienie sezonu, w którym United nie zanotowali jakiejś kompromitującej porażki jest zapewne niemożliwe. Często wydarzenia te idą w niepamięć, gdyż albo koniec końców nie mają znaczenia (0:1 z Besiktasem w Lidze Mistrzów), albo miały miejsce w rozgrywkach mało ważnych (2:0 z Coventry w Pucharze Ligi). Z drugiej strony, gdy Czerwone Diabły zawodzą na całej linii w spotkaniach prestiżowych jak choćby przeciwko Liverpoolowi (1:4) czy trzecioligowemu Leeds (0:1), strata trzech punktów lub odpadnięcie z rozgrywek boli szczególnie – widok triumfujących Scouserów na Old Trafford dla wielu to dla wielu trauma. Mimo wszystko są to przypadki pojedyncze, niepowtarzające się raz za razem. Prawie zawsze.

Kto od dwóch sezonów skutecznie upokarza Manchester United? Tegoroczny finalista Ligi Europejskiej* – Fulham FC. Na własnym terenie Wieśniaki w sezonie pewnie wygrali z United 2:0, a ów mecz czerwonymi kartkami okupili Paul Scholes i Wayne Rooney. The Cottagers okazali się drużyną zdecydowanie lepszą sprawiając, że walka o prymat w kraju pomiędzy Manchesterem a Liverpoolem nabrała sporych rumieńców. Dziewięć miesięcy później Londyńczycy gościli nas również w czasie dołka. Świetnie wykorzystali naszą niedyspozycję i dosłownie zjechali nas równo z ziemią aplikując tercet trafień. To była deklasacja.

Miarka się była przebrała i już na wiosnę bieżącego roku pokonaliśmy Fulham 3:0. Zwycięstwo u siebie to tylko część zemsty. Nadszedł czas zapłaty niepokornym włościanom w ich domu, trzeba upokorzyć Wieśniaków na skromnym Craven Cottage, które przyniosło nam tyle hańby. Musimy ich zniszczyć!

Liverpool poza czwórką – Lubię to!

Jakżebym mógł nie wspomnieć o naszym ulubionym Liverpoolu? Bardzo mi się podoba idea stałego pobytu tego klubu poza ścisłą czołówką występującą w Champions League. Gwarantem tego może okazać się choćby wzmacniająca się ekipa Manchesteru City, która na dzień dzisiejszy wydaje się mieć większe szanse na walkę o klubowe mistrzostwo Europy 2012. Nie mam nic przeciwko temu, aby The Citizens weszli do pierwszej czwórki kosztem Scouserów.

W wylot The Reds poza miejsca promujące do Ligi Europejskiej nie wierzę. Musiałby nastąpić jakiś kataklizm w zespole prowadzonym przez Roya Hodgsona. Za to nawet katastrofy naturalne nie powinny być potrzebne, aby już tradycyjnie Stevie i spółka stracili szanse na mistrzostwo Anglii już na półmetku rozgrywek, chociaż i tak matematyczne możliwości niewątpliwej rewolucji w Premier League będą nas dręczyć aż do marca.

Tottenham mocno

Czytając o tym, że Manchester City wyprzedzą Liverpool można było odnieść wrażenie, iż zapomniałem o Tottenhamie. Nic podobnego. Oczywiście nie lubię The Citizens, a przy okazji pewną dozą sympatii darzę Kogutów, co implikuje moją zachciankę, by Londyńczyków sklasyfikowano wyżej.

W sezonie 2009/2010 pokazali już, iż stać ich na bardzo dobre występy, a w decydującym spotkaniu pokonali właśnie ekipę Roberto Manciniego. Teraz będzie trudniej. Arabscy szejkowie nie skąpią grosza na nowych zawodników, szatnia na Eastlands pęka w szwach, a zespół ma być budowany z myślą. Przy takich przygotowaniach, transfery Spurs wyglądają blado. Ale, jeśli wierzyć wypowiedziom, Kogutom nie brakuje ambicji, by obronić doskonałą dla nich lokatę. Na dokładkę fakt, że w pewnym momencie zbyt duża ilość piłkarzy ofensywnych przyniesie spory ferment w City, sprawia, iż Tottenham nie pozostaje bez szans.

Czas Arsenalu

Gdzie się podziały te dobre czasy, gdy Red Devils o majstra konkurowały bezpośrednio z Arsenalem? Po co w ogóle wepchała się Chelsea i oddaliła wizje tych epickich pojedynków? Pytania retoryczne, acz stawiane przez wielu fanów Manchesteru United.

Bezsprzecznie chcę widzieć United na szczycie tabeli po 38 kolejkach. I to jest cel główny. Miło będzie natomiast, jeśli od wielu lat nazywany drużyną przyszłości Arsenal na serio włączy się do walki o mistrzostwo Anglii. Zawsze to jakaś odmiana od The Blues, a Kanonierzy wydają się idealnym kandydatem do sprawiania nam kłopotów. Liverpoolu i Man City nie lubię, Tottenham i Aston Villa są z kolei nierealni. Wystarczy natomiast rzucić okiem na Youtube, gdzie wiele filmików dokumentujących starcia MU z AFC dowodzi, iż jest to dobry pomysł. Swoją drogą, szkoda, że w naszych szeregach nie ma już Roya…

FA Cup

Niby są ważniejsze rozgrywki, niby krajowe puchary to tylko deser do pełnego dwudaniowego obiadu złożonego z mistrzostwa kraju i Europu. Kluczowe jest tutaj słowo niby. Przecież nieprawdą jest, iż zdobycie najstarszego piłkarskiego na świecie w świątyni angielskiego futbolu – Wembley – to niespecjalne uwieńczenie sezonu. Ostatni raz, gdy podopieczni Fergiego wznieśli w górę puchar miał miejsce w nieudanym roku 2004. W ciągu sześciu lat od owego wydarzenia doszliśmy już do finału, gdzie uznaliśmy wyższość Chelsea, odpadaliśmy też w nieciekawych okolicznościach z Leeds, Portsmouth i Evertonem.

Sukces w rzeczonych rozgrywkach możliwy jest w dwóch przypadkach. Pierwszy, z góry odrzucony, to postawienie na Puchar Anglii kosztem ligi i pucharu Europy. Drugi to brak kontuzji i szeroka, wysokowartościowa ławka umożliwiająca rotację przy tak dużej ilości spotkań w sezonie. Jasne, że, jak w każdych play-offach, potrzebujemy czegoś jeszcze. Tym czymś jest szczęście, najzwyczajniejszy fart niezwykle potrzebny w tego typu sytuacjach.

Te szczególne Diabełki

Uprzedzam, rzucę sloganem. Dobra drużyna to nie indywidualności, ale zgrany, kompletny kolektyw. Mimo to, skupię się na poszczególnych zawodnikach, których powodzenie leży mi najbardziej na sercu.

• Wayne Rooney – musi zapomnieć o mistrzostwach świata, a kontuzje muszą unikać go. Należy mu się korona króla strzelców i ponad 40 bramek w sezonie. Jest w stanie to osiągnąć pod warunkiem gry na dogodnej dla siebie pozycji i odciążeniu od odpowiedzialności za ilość strzelanych goli przez kogoś innego.
• Javier Hernandez – to właśnie młodego Meksykanina typuję na partnera do ataku dla Wayne’a. Chicarito w wysokiej formie może sprawić, iż Wazza poczuje się pewniej i bardziej na luzie, a wówczas – bójcie się! Przy okazji gwiazda Javiera niech rośnie powoli, ale sukcesywnie.
• Jonny Evans – nie życzę źle ani Vidiciowi, ani Ferdinandowi, ale nareszcie mamy kogoś, kto może śmialo z nimi konkurować. Przy coraz częstszych kontuzjach Rio i w sumie niepewnej przyszłości Nemanji na Old Trafford zaistniała potrzeba tego trzeciego. Nie będzie nim Smalling (ten czwarty obok Browna), ale właśnie Evans – błyskotliwy Irlandczyk, a przede wszystkim wychowanek. Życzę jak największej ilości występów i śmiałej rywalizacji o miejsce w wyjściowej jedenastce.
• Darron Gibson – mało kto docenia w nim coś innego niż sławetne nietypowe umiejscowienie pewnej części ciała w jego nodze. Ale od tego chłopaka wkrótce będzie się razem z innym Darkiem (którego wielkość cenię, ale jestem spokojny co do niego) ustalać wyjściowy skład. Póki co – nabierać doświadczenia i udowadniać niedowiarkom swoją wartość. Aha, bym zapomniał – nareszcie rozerwie tę piekielną siatkę!
• Nani – krótko i treściwie. Mam nadzieję, że będzie kontynuował ten styl i poziom gry, który zapoczątkował na wiosnę bez uderzeń sodówki a’la jego nażelowany poprzednik.
• Tomek Kuszczak – należy mu dać szansę we wszystkich spotkaniach pucharowych oraz niektórych Ligi Mistrzów. Nie wątpię, że Polak jest przygotowany na zastąpienie Edwina Van Der Sara między słupkami bramki United. Musi to jednak udowodnić solidnymi występami na przestrzeni całego roku. Inna sprawa czy Sir Alex rzeczywiście widzi w nim następcę Holendra.

Przygotowanie gruntu pod zmiany

Fergie zda sobie sprawę z tego, że młodość nie trwa wiecznie. Ważne, aby nie stało się to zbyt późno. Nie mówię tu o abdykacji z trenerskiego tronu, ale o bezbolesną zmianę warty na kilku pozycjach. O posadę bramkarza się nie boję, ale Scholesa i Giggsa nie sposób wysłać na emeryturę ot tak. Ile znaczy rudowłosy Paweł, przekonaliśmy się w meczu o Tarczę Wspólnoty. O wartości i entej już młodości Ryana nie wspomnę. A lata lecą. Sir Alex w tym sezonie przygotuje zespół na ewentualność odejścia jednego z członków starej gwardii. Przede wszystkim postawi na Naniego i Gibsona, którzy stopniowo będą przejmować obowiązki starszych kolegów aż do momentu, gdy doświadczeni pomocnicy wraz z Garym Nevillem zawieszą buty na kołku.

Logiczne myślenie każe mi zaprzestać marudzenia i bawienia się w proroka, bo wiadomym jest jak nikłe jest prawdopodobieństwo trafnego przewidzenia wszystkich powyższych wydarzeń. Zapewne gdzieś w okolicach 1:1000000. Chociaż, nie od dziś wiadomo, że szansa jedna na milion sprawdza się w dziewięciu przypadkach na dziesięć.

*Tak, w tym roku Liverpool też tam gra.

Arsenal FC, Darron Gibson, FA Cup, Fulham FC, Javier Hernandez, Liverpool FC, Nani, Newcastle United, Tomasz Kuszczak, Tottenham Hotspur, Wayne Rooney,

Każdy z wyżej wymienionych graczy przedłużył kontrakt z United o rok, co powinno wskazać nam kierunek. Musimy szukać następców. Tylko jakich? Jacy piłkarze w dzisiejszych czasach piłki ogarniętej pieniądzem są w stanie dochować wierności jednemu klubowi, trudno jest to określić, gdy wspominany takich piłkarzy jak Carlos Tevez, który deklarował miłość do United, a po paru tygodniach przeszedł do rywali zza miedzy niemiłosiernie obrzucając błotem swój „ukochany klub”. Cała ta sytuacja nasuwa jeden wniosek – trzeba zacząć intensywne poszukiwania nowych, przyszłych legend United, a przynajmniej piłkarzy takich, którzy z miłością i dumą prezentują klubowe barwy piłkarzy pokroju Wayne’a Rooneya, piłkarzy, którzy wsadzą głowę tam gdzie inni nie wsadziliby nogi. Czy jest to możliwe, czas pokaże na razie. Proszę Was o przeczytanie mych propozycji następców tych już legendarnych zawodników, piłkarzy, którzy nie raz wybawiali zespół z opresji i tylekroć sprawiali nam ogromną radość, a ich kontuzje wywoływały w nas ogromny smutek.

Paul Scholes (35l.) -> Darron Gibson (22l.)

Popularny „Rudy”. Ile razy uratował United swymi wspaniałymi strzałami z dystansu i nie tylko. Każdemu z nas ciąży w głowie jego bramka strzelona w ostatnich derbach Manchesteru, które odbyły się na City of Manchester Stadium. Mi osobiście z ostatnich lat zapadł w pamięci wspaniały gol z FC Barceloną w 2008 r. dająca awans do finału, w którym zwyciężyli z obecnymi mistrzami Anglii Chelsea. Dotychczas prezentował dumnie barwy United aż 643 razy i po jego strzałach golkiperzy drużyn przeciwnych musieli 149 razy wyciągać piłkę z siatki. Dla takiego wspaniałego piłkarza na pewno znajdzie się miejsce wśród legend naszego ukochanego klubu. Tak więc, czas przejść do jego następcy:

Darron Gibson to zawodnik United, który reprezentował barwy naszego ukochanego klubu zaledwie 38 razy i zdobył 8 bramek. Wielu z Was zapyta, dlaczego on otóż widzę w nim pewien błysk, czyli strzały z dystansu, co dotychczas w United było domeną Paula. Gibson zdobył zaledwie 8 bramek ale nikt nie powie, że bramki które zdobył nie padały w ważnych meczach. Najmocniejszym argumentem za tym, by on został namaszczony następcom Rudego jest jego styl gry a także to, iż gra już w United. Jest on najpoważniejszym pretendentem do zostania następcą Rudowłosego pomocnika Manchesteru.

Gary Neville (35l.) -> Rafael Da Silva (19l.)

Gary także na pewno znajdzie się w gronie legend United. Jest to nasz stały prawy obrońca. Wiele przeszedł z United. Ma za sobą sporo wspaniałych, jak i beznadziejnych występów. Ostatnio pomijany przez Sir Alexa, choć udowodnił swą przydatność wspaniałą asystą w tegorocznej edycji Ligi Mistrzów. Piłkarz, który prezentował barwy United 598 razy i zdobył 7 bramek. Na pewno każdy z nas pamięta chwilę, w której wrócił po kontuzji w Superpucharze Europy w 2008 roku. Ostatnio zasłynął w mediach po pokazaniu środkowego palca w stronę Carlosa Teveza, czego można było uniknąć, gdyby wystąpił w tym meczu i pokazał swą klasę jako wspaniały piłkarz. Zobaczymy, co przyniesie dla niego kolejny i chyba ostatni sezon. Kto mógłby zostać jego następcą?

Brazylijczyk Rafael jest świetną partią jako następca Garego. Dlaczego? Sami wiecie. Zawodnik ten reprezentował nas w tym sezonie bardzo często i wykazał się swymi wielkimi umiejętnościami, jak i swym brakiem doświadczenia – otrzymał czerwoną kartkę w meczu z Bayernem Monachium, która przyczyniła się w największym stopniu do wyeliminowania United przez właśnie Bawarczyków. Chłopak ma czas, ale czy rok wystarczy by nabrać doświadczenie, czas pokaże, natomiast pewne jest, że Sir Alex da mu więcej szans w przyszłym sezonie (dotychczas zagrał w 44 meczach zdobywając 2 bramki). Czy to przyniesie efekt? Też nie wiadomo. Wierzę, iż ten młody zawodnik w przyszłości stanie się czołowym prawym obrońcą. Warto dodać że podobnie jak brat Gary’ego Fabio Da Silva też reprezentuje barwy United, jednak czy skończy tak, jak Phil Neville? Miejmy nadzieję, że nie.

Ryan Giggs (36l.) -> David Silva

Ryan jest chyba najbardziej znany z całej czwórki. Dużo można byłoby wymieniać mówiąc o nim. Największym jego osiągnięciem można uznać to, iż jest zawodnikiem, który najwięcej razy reprezentował barwy naszego ukochanego klubu. Wystąpił w nich aż 838 razy zdobywając 155 bramek. Ryan jest niewątpliwie zawodnikiem niezastąpionym, mimo swego wieku nadal czaruje nas fenomenalną grą, nie gorszą od młodych, pełnych wigoru zawodników. Strzela raz za razem, a gdy nie strzela, to przyczynia się do zwycięstw United swymi wspaniałymi asystami. Można byłoby o jego grze pisać bez końca. Jest po prostu geniuszem, jakich mało. Drugiego tak wspaniałego, nie tylko zawodnika, ale i człowieka należałoby ze świecą szukać. Dlatego trudno jednoznacznie wskazać kandydata jako jego zastępcę. Kto mógłby nim zostać?

David Silva – Hiszpan obecnie reprezentujący barwy hiszpańskiej Valencii. Zawodnik ten wykazuje się niebywałą techniką i gdyby doszło do jego transferu oraz udało by mu się zaaklimatyzować się jak Antonio Valencii, mógłby stać się prawdziwym następcą Ryna. Sam zawodnik stwierdził, że chętnie by wystąpił w barwach United, gdyż takim drużynom jak Czerwone Diabły się nie odmawia. Jego transfer mógłby kosztować 25 mln, ale czy nie dalibyście nawet dwa razy więcej za zawodnika, który mógłby grać jak Ryan za swych najlepszych czasów?

Edwin Van der Sar (39l.) -> David De Gea (19l.)

W odróżnieniu od pozostałej trójki Edwin nie jest wieloletnim zawodnikiem United, lecz swą grą zaskarbił serca wielu kibiców Czerwonych Diabłów. Podobnie jak Ryan nadal jest w świetnej formie mimo swojego wieku. Za najlepszą paradę roku osobiście uważam jego obronę strzału z wolnego Calosa Teveza w Ostatnich derbach na stadionie Eastlands. Niestety to nie ja jestem osobą, która decyduje o przyznaniu tej nagrody. Wystąpił w barwach United 220 razy. Niemniej jednak wielu z nas zastanawia się, jaki bramkarz godnie mógłby zająć jego miejsce?

Hiszpan bramkarz Atletico Madryt, młodziutki, wielki talent. Nie można o nim wiele powiedzieć, jednak jest zawodnikiem o ogromnym talencie i niezrozumiałe jest to, dlaczego nie został powołany do składu Hiszpanii na mistrzostwa świata w RPA. Posiada wspaniały talent podobnie jak Rafael, lecz czy rok wystarczyłby mu by nabrać odpowiednie doświadczenie jest to pytanie, na które sam Sir Alex nie jest w stanie odpowiedzieć. Spróbować nie zaszkodzi, a może to zaprocentować w przyszłości

Autor: Przemek Gwarda

Darron Gibson, David De Gea, Gary Neville, Paul Scholes, Rafael da Silva, Ryan Giggs,

10. John O’Shea

Irlandczyk jest najbardziej wszechstronnym zawodnikiem United, który zaliczył już każdą pozycję (pozostańmy jednak w temacie futbolu…). Doskonale pamiętamy jego występ jako bramkarza w meczu z Tottenhamem, kiedy to zastąpił kontuzjowanego Edwina van der Sara. Zaufany gracz Fergusona jest z nami od 2002 roku (zadebiutował w 1999, potem został wypożyczony do Bournemouth i Antwerpii) i od tego czasu nieraz nas zaskoczył i przywrócił nadzieję w chwilach zwątpienia.

„When Johnny goes marching down the wing…”

9. Wes Brown

Okrzyknięty przez Fergiego „najlepszym urodzonym obrońcą w kraju”, Wes Brown pomimo częstych zmagań z kontuzjami jest ciągle ważnym ogniwem drużyny i od 10 lat możemy oglądać go w barwach Czerwonych Diabłów.

„He’s big, he’s bad, he’s Wesley Brown, he’s the hardest man in all the town…”

8. Jonny Evans

Nauka pod okiem Rio Ferdinanda i Nemanji Vidica dała rezultaty. Evans rozwinął się w klasowego środkowego obrońcę, który w obecnym sezonie radzi sobie bardzo dobrze i niektórzy już widzą w nim idealnego następcę Ferdinanda.

“Jonny Evans was sent from the heavens, for united he does play…”

7. Phil Neville

Do szkółki Manchesteru United trafił razem z bratem, Garym, w 1991 roku. Przygodę z klubem zakończył w 2005 roku. Wraz z drużyną z Old Traffrod wygrał sześć tytułów Mistrza Anglii, trzykrotnie FA Cup oraz Ligę Mistrzów. Pamiętny moment w jego karierze to udział w Mistrzostwach Europy w 2000 roku, kiedy to z jego winy Rumunia pokonała Anglię wykorzystując rzut karny. Obecny zawodnik Evertonu.

„Phil Neville, Superstar, he’s got more medals than Steve Gerrard…”

6. Nicky Butt

Razem z Beckhamem, Scholesem i braćmi Neville przeszedł przez drużynę młodzików. Swoją grą zapewnił sobie stałe miejsce w składzie Manchesteru oraz reprezentacji Anglii. W 2002 okrzyknięty przez Pelégo najlepszym zawodnikiem Mistrzostw Świata. Opuścił szeregi klubu z Old Traffrod w 2004 roku i do tej pory nie powtórzył sukcesów, jakie odniósł z drużyną Sir Alexa.

„Nicky Butt, Nicky, Nicky Butt…”

5. Darren Fletcher

Obdarzony niegdyś zaufaniem Sir Alexa Fergusona, dziś Darren odwdzięcza się trenerowi swoją grą na boisku. Stał się kluczowym zawodnikiem Manchesteru United i reprezentacji Szkocji poprzez swoją waleczność w środku pola oraz smykałkę do zdobywania ważnych goli w meczach o wielką stawkę.
Oprócz zdolności piłkarskich, trzeba przyznać, ze numer 24 idealnie prezentuje się na plecach kibiców, co może potwierdzić autorka artykułu.

“We’ll only sit down when Fletcher scores…”

4. Gary Neville

Kapitan drużyny od odejścia Roy’a Keane’a. W szkółce Manchesteru od 1991 roku, lecz jego prawdziwa kariera rozpoczęła się w sezonie 1994/1995. Uwielbiany przez fanów United za swoją nienawiść – i częste docinki – w stosunku do Liverpoolu.

„Gary Neville is a Red…”

3. David Beckham

Najbardziej rozpoznawalny piłkarz na świecie nigdy nie był tym najlepszym na boisku, ale zawsze ciężko pracował, aby zwiększyć swoje możliwości. Nieustannie wzbudzał kontrowersje, co przekładało się na wzrastającą popularność. Uczucia tych, którzy go uwielbiali sięgały nieodpartej chęci zastąpienia Victorii, podczas gdy niejeden z jego przeciwników marzył o ciśnięciu butem w jego stronę. Po 10 latach na Old Traffrod zakończył przygodę z United i trafił do Realu Madryt, później do Los Angeles Galaxy, a obecnie przebywa na wypożyczeniu w Mediolanie.

„There’s only one David Beckham…”

2. Paul Scholes

Jeden z największych i najbardziej utalentowanych piłkarzy Sir Alexa Fergusona, Paul Scholes, już wygrał wystarczająco dużo trofeów by móc zatrudnić na pełny etat czyściciela swoich sreber. On jednak ciągle pozostaje skromny i nawet nie ma własnego agenta. Ferguson ujawnił niedawno, że żaden klub nigdy nie złożył poważnej oferty za Scholes’a, ponieważ każdy wie, że on nigdy nie opuści Old Traffrod z lojalności do klubu i managera.

“Paul Scholes, he scores goales…”

1. Ryan Giggs

Niezaprzeczalny numer 1. Wdarł się do pierwszego składu United z sezonie 1991/92 i do tej pory nie zmienił miejsca pobytu. Pobił prawie każdy możliwy rekord i jest najbardziej utytułowanym piłkarzem w angielskim futbolu, mając na koncie 11 tytułów mistrza Anglii. Skrzydłowy Czerwonych Diabłów jest jedynym graczem, który zdobywał gole w każdym sezonie od początku istnienia Premier League (1992). Co tydzień udowadnia swoje wspaniałe wciąż możliwości. Dostrzegli to również koledzy po fachu, którzy zgodnie uhonorowali go tytułem Piłkarza Roku w Anglii w minionym sezonie.

“Ryan Giggs, Ryan Giggs running down the wing…”

Darron Gibson,

»Podyskutuj na forum: Anderson
»Podyskutuj na forum: Kto powinien wykonywać rzuty wolne i karne

Anderson przeszedł sam siebie, a do tego całą swoją drużynę i nawet Davida Beckhama, bo ten nie strzelał z lewej nogi. Podszedł do rzutu wolnego (którą to czynność w ciągu ostatnich lat zmonopolizował wspomniany wcześniej nażelowany Portugalczyk) i wprowadził wszystkich w osłupienie wykonując go perfekcyjnie. A nawet lepiej niż to, bo do idealnego wykonania dodał kroplę szczęścia, dzięki której piłka efektownie odbiła się jeszcze od słupka bramki Boca Juniors. A potem dał wyraz swoim muzycznym inspiracjom i uczcił pamięć Króla Popu – Michaela Jacksona nieco parodiując dwa z jego najbardziej znanych ruchów. Zresztą, zobaczcie sami.

Żeby nie być gołosłownym – Anderson naprawdę zrobił to lepiej, niż Beckham za swoich najlepszych czasów. Obejrzałem całą poniższą kompilację i nie znalazłem wykonania rzutu wolnego, które byłoby lepsze od tego, co zaprezentował Anderson. A przynajmniej nie ma tam takiego, które wszyscy jednogłośnie okrzyknęliby bardziej efektownym niż bramka Andersona.

Wszystkich kibiców Czerwonych Diabłów ucieszył debiutancki gol Andersona. Czekali na niego długie dwa lata, od początku oczekując od młodego Brazylijczyka wielkich rzeczy. Jednak środkowy pomocnik z Kraju Kawy nigdy do szczególnie bramkostrzelnych nie należał – w 33 oficjalnych spotkaniach rozegranych w barwach Gremio Porto Alegre strzelił co prawda aż 9 goli, jednak już w Porto jego gra wyglądała inaczej i w 22 spotkaniach do siatki rywali trafiał zaledwie 3 razy. Jednak trzeba przyznać, że nawet przy tej średniej statystyce brak jakiejkolwiek bramki w 76 oficjalnych spotkaniach w barwach United wygląda nieco niepokojąco.

Powodów takiego stanu rzeczy należy zapewne dopatrywać się w składach drużyn, w których nasz „Midfield Magician” miał okazję występować. Za czasów jego gry w Gremio drużyna z Porto Alegre grała w drugiej lidze i dokładnie w momencie, w którym w końcu udało im się dostać do Brasileiro Serie A (także dzięki wysiłkom 17-letniego wówczas Andersona) nasz pomocnik zmienił klub na grające w pierwszej lidze portugalskiej FC Porto. Poziom rozgrywek już nieco inny, europejska pierwsza liga to nie przelewki. Smoki należą jednak do europejskiej czołówki, co udowodniły dwa lata wcześniej zdobywając puchar Ligi Mistrzów. Tutaj dokonania strzeleckie Andersona już były nieco mniejsze.

Potem, jako zaledwie 19-letni chłopak, Anderson trafił na Old Trafford razem z kolegą z ligi (z rywalizującego o mistrzostwo Sportingu Lizbona) Nanim. Obaj mieli być wielkimi objawieniami, na miarę Cristiano Ronaldo albo jeszcze większymi. Spory na temat tego na ile ich kariera na OT jest udana, a na ile nie zostawmy na potem. Ważne, że bohater dzisiejszego tekstu trafił do najlepszej drużyny jednej z najsilniejszych lig świata (tutaj ukłon w stronę jednego kolegi z redakcji Soccerloga, który uparcie twierdzi, że to hiszpańska była i jest najlepsza), gdzie punkty wyszarpuje się przeciwnikom z gardła, a wysokie wygrane nie trafiają się w co drugim spotkaniu. Do tego wokół niego same gwiazdy światowego formatu – Giggs, Rooney, Ronaldo i na tym poprzestańmy, żeby połowy składu nie wymieniać. Trudno błyszczeć w takim towarzystwie. Łatwo też nie jest o bramkę, gdy wszystkie stałe fragmenty gry zostały już dawno zmonopolizowane (pamiętacie ten tekst na szkolnych boiskach „Pierwszy wszystko”?), a bramkostrzelnych zawodników z pewnością nie brakuje.

I tutaj powoli dochodzimy do drugiej, zasadniczej części mojego tekstu. Kilka razy wspominałem już w tekście o Cristiano Ronaldo w kontekście człowieka, który swym samolubnym zwyczajem postanowił zająć się wszystkim – od asystowania, poprzez stałe fragmenty gry, na zostawaniu królem strzelców kończąc. Osoby nieprzychylne Manchesterowi United, a także bezstronni obserwatorzy twierdzą, że United po stracie Portugalczyka nie podniesie się jeszcze przez minimum dwa lata, a czwarte mistrzostwo z rzędu mogą sobie wybić z głowy już w tej chwili. Mówią, że w zespole sir Alexa Fergusona nie ma już człowieka, który mógłby sam pociągnąć grę i byłby motorem napędowym drużyny.

To samo mówili, gdy odchodził Eric Cantona. Dwa lata później Manchester United zdobył The Treble. Podobnie wiele osób wieściło katastrofę, gdy z zespołu sir Alexa Fergusona odszedł jeden z najbardziej bramkostrzelnych zawodników ostatnich lat Ruud van Nistelrooy. Po jego odejściu United zdobyli trzy mistrzostwa kraju z rzędu, Ligę Mistrzów i dokonali kilku innych, mniej lub bardziej spektakularnych, czynów.

Teraz odszedł Ronaldo – człowiek, na którym skupiali się trenerzy, zawodnicy, kibice i dziennikarze, a przede wszystkim on sam. United nie miało innego motoru napędowego, bo zwyczajnie go nie potrzebowało. Dwa silniki w jednej maszynie to o jeden za dużo (choć i to zaczyna się zmieniać, vide napędy hybrydowe), a biorąc pod uwagę zarówno pewnego rodzaju uniwersalność, jak i niespożyte siły Portugalczyka był on postacią wiodącą praktycznie przez cały czas, oddając inicjatywę na pojedyncze mecze.

Odejście Ronaldo, jak odejście każdego zawodnika jego klasy i gwiazdy jego pokroju przyniesie za sobą wiele bardzo pozytywnych skutków. Po pierwsze, dojdzie do pewnego oczyszczenia. Szczególnie wśród kibiców, których opinie na temat Ronaldo były i są podzielone. Teraz nie będzie już problemu z tym, czy Krystynę trzeba kochać czy nienawidzić (pamiętacie taką fajną kampanię reklamową United – „Love/hate”? Chyba jeszcze ani razu w historii sportowego marketingu nie zastosowano reklamy, która korzystałaby z takiego dualizmu). Myślę, że jednego problemu pozbędą się także zawodnicy z szatni – pomimo deklaracji pełnych sympatii względem Portugalczyka z pewnością ciągłe afery z przenosinami, jego zmienność oraz koncentracja całego futbolowego świata na nim była uciążliwa.

Poza tym, Ronaldo zrobił miejsce dla innych. Możemy spodziewać się pojawienia nowego wielkiego objawienia w United, bo jest to klub który zawsze wychowywał wielkich zawodników i wielkie gwiazdy. A kandydatów nie brakuje – Nani, Anderson, Macheda, Welbeck, Gibson, Tosić (choć Serb wciąż walczy chyba z aklimatyzacją) albo nowe nabytki w postaci Obertana czy Valencii, nie wspominając o doświadczonych Anglikach takich jak Rooney czy Owen. Któryś z tych zawodników zapewne zostanie maszyną, która będzie napędzać zespół. Najpewniej rola ta przypadnie Rooneyowi, który już wielokrotnie pokazał, że również stać go na bycie najlepszym zawodnikiem drużyny i jej sercem (a zwłaszcza płucami!).

Wielu zawodników, co pokazał już Gibson podczas Asia Tour i Anderson strzelając bramkę, będzie mogło głębiej odetchnąć i znacznie podnieść swoje umiejętności. Liczę na odrodzenie Naniego, co do którego wciąż nie jestem przekonany, choć życzę mu jak najlepiej w barwach United. Gibson, którego przed poprzednim sezonem zdecydowanie skreślałem coraz częściej pozytywnie mnie zaskakuje. Jego gra na prawym skrzydle podczas azjatyckiego tourne również napawała optymizmem. Pozostali młodzi zawodnicy na pewno także zwietrzyli szansę i będą robić wszystko, by przebojem wedrzeć się do pierwszego składu. Życzę im wszystkim wielu występów i wielu bramek, a także sukcesów odnoszonych z Manchesterem United, który na pewno nie stanie się z dnia na dzień po odejściu Krystyny klubem podwórkowym.

Ronaldo odszedł i należałoby przestać to rozpamiętywać. Jednak wydaje mi się, że dostrzeżenie tych pozytywnych stron odejścia Portugalczyka przyda się wszystkim – zarówno kibicom United, jak i innych drużyn, a także obserwatorom Premiership jako ogółu. Manchester United to nie Cristiano Ronaldo, a o wiele, wiele więcej. I teraz prawdopodobnie przyjdzie nam to „więcej” zobaczyć w zupełnie nowym świetle. Jaśniejszym i bardziej skupionym, a nie w refleksach powstałych po odbiciu od żelu na włosach CRona.

Anderson, Audi Cup, Cristiano Ronaldo, Darron Gibson, Nani, Wayne Rooney,

Jonny Evans

Największą furorę w kończącym się sezonie zrobił chyba mimo wszystko Jonny Evans. Irlandczyk, który szlify w Premier League zbierał na wypożyczeniu w Sunderlandzie, grał nadspodziewanie często i w znakomitej większości meczów notował co najmniej solidne występy.  Tym samym udowodnił Sir Alexowi Fergusonowi, że ten słusznie postąpił sprzedając zeszłego lata niezbyt radzącego sobie na Wyspach Pique i robiąc miejsce właśnie dla Evansa. Postawa młodziutkiego stopera wywarła również spore wrażenie na kolegach z boiska – starszy z braci Evansów znalazł się bowiem wśród nominowanych na Młodego Piłkarza Roku w Premier League.

Statystyki: 27 meczów (24 od pierwszych minut), 0 bramek

Moja ocena: 7.5/10

Przyszły sezon: całkiem możliwe, że Jonny w przyszłym sezonie odegra jeszcze ważniejszą rolę niż we właśnie zakończonym. Problemy zdrowotne nie omijają Ferdinanda, a Vidić zdaje się ciągle nie może zapomnieć o katastrofalnym występie z Liverpoolem.

Rafael da Silva

Podobny zaszczyt, co Evansa, spotkał ledwie 18-letniego Rafaela Da Silvę. Brazylijczyk, jakby na przekór opinii jakoby był jedynie „przystawką” do swojego bardziej utalentowanego brata, przebojem wdarł się do pierwszego zespołu drużyny z Old Trafford. Fakt, że duża w tym zasługa kontuzji z jakimi zmagali się konkurenci Rafaela do gry na prawej stronie defensywy. Reprezentant młodzieżowej reprezentacji „Canarinhos” wykorzystał jednak w 100% szansę i obecnie już nikt nie wyobraża sobie, aby tego zawodnika zabrakło w przyszłym sezonie w Teatrze Marzeń. Wprawdzie dużo nauki przed nim, szczególnie jeśli chodzi o grę w destrukcji, ale wszystko wskazuje na to, że Gary Neville doczekał się godnego następcy.

Statystyki : 27  meczów (21 od pierwszych minut), 1 bramka

Moja ocena: 7/10

Przyszły sezon: jeśli do zdrowia wróci Brown, to można się spodziewać, że Brazylijczyk sezon zacznie jako co najwyżej rezerwowy prawy obrońca. Nie powinien jednak narzekać – okazji do podwyższenia swoich umiejętności na pewno będzie mieć sporo.

Darron Gibson

Trudno przypuszczać, aby następcą Paula Scholesa został Darron Gibson, ale 21-letni Irlandczyk udowodnił w tym sezonie, że w najbliższych latach manager United może mieć z niego pożytek. Po bezbarwnym okresie na wypożyczeniu w Wolverhampton Wolves, Gibson nieoczekiwanie wygrał rywalizację z Rodrigo Possebonem i dostał kilka szans w pierwszym zespole. Niejednokrotnie musiał występować na skrzydle, gdzie mimo wszystko nie radził sobie najgorzej. Pełnie swych umiejętności pokazywał jednak w sercu drugiej linii, a udany sezon zakończył piękną bramką w ostatniej kolejce Premier League z Hull City. Pomimo ostatnich doniesień wydaje się, że Gibson zostanie jeszcze przynajmniej jeden sezon na Old Trafford i powalczy o miejsce w pierwszej drużynie. Przykład Darrena Fletcher pokazał, że cierpliwość popłaca.

Statystyki : 14  meczów (9 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: Darron śmiało będzie mógł biegać w koszulce z napisem „make it or break it”. Rola Scholesa oraz Giggsa powinna być jeszcze mniejsza niż w sezonie 08/09, ale z drugiej strony do kadry winien wrócić mimo wszystko stały bywalec gabinetów lekarskich Owen Hargreaves. Gibson będzie musiał pokazać, że warto na niego stawiać, bo w kolejce na swoją szansę czeka już kilku innych.

Danny Welbeck

Wcale niewykluczone, że krótszą drogę do częstych występów w drużynie z Diabłem na piersi miał będzie niespełna 19-letni Danny Welbeck.  Sir Alex Ferguson stwierdził nawet kilka miesięcy temu, że ten młodziutki snajper rodem z Manchesteru ma niemałe szanse na wyjazd na przyszłoroczny Mundial. Słowa być może trochę na wyrost, ale każdy kto widział w tym sezonie Welbecka wie, że stać go na wiele. Danny zanotował fantastyczny debiut w Premier League strzelając cudowną bramkę przeciwko Stoke City. Talent potwierdził w spotkaniu w ramach Pucharu Anglii z Derby County, gdzie idealnym strzałem w  róg bramki pokonał bramkarza gospodarzy.

Statystyki: 13 meczów (8 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon : wiele zależeć będzie od tego, czy po ewentualnym odejściu Carlosa Teveza sternicy United zdecydują się pozyskać innego napastnika. Jeśli nie, to Welbeck z pewnością dostanie całkiem sporo okazji do pokazania się Fabio Capello.  Nie można również zapominać, że 18-letni Anglik co najmniej przyzwoicie radzi sobie na skrzydle i niewykluczone, że to właśnie na tej pozycji w przyszłym sezonie będzie grał częściej. Szczególnie jeśli nadal w katastrofalnej dyspozycji będzie Nani.

Federico Macheda

Fenomenalne i niezwykle ważne trafienie w tym sezonie było za to dziełem Federico Machedy. Popularny „Kiko” zaliczył świetny debiut dając United 3 punkty w spotkaniu z Aston Villą. Był również autorem decydującego trafienia w spotkaniu z Sunderlandem. I pomyśleć, że ten sezon zaczynał jeszcze w drużynie U-18.

Statystyki:  5  meczów (2 od pierwszych minut), 2 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: sytuacja niemal analogiczna jak w przypadku Danny’ego Welbecka. Rożnica polega jednak na tym, że Włoch występować może tylko na środku ataku.

Rodrigo Possebon

Tak udanego sezonu jak poprzednicy nie miał za to Rodrigo Possebon. Początek nie zwiastował niczego złego, bo naturalizowany Włoch dostał szansę już w pierwszym ligowym meczu z Newcastle United. Wszystko szło zgodnie z planem aż do spotkania w ramach Carling Cup z Middlesbrough. Wtedy to Rodrigo został ofiarą słynącego z bezkompromisowej gry stopera Boro – Pogatetza. Faul wyglądał paskudnie i aż dziw bierze, że kości młodzieżowego reprezentanta Azzurich ostały się całe. Rodrigo na boisko wrócił kilka tygodni później i…nie mógł się odnaleźć. Słabo radził sobie również w rezerwach i tego sezonu w żaden sposób nie może zaliczyć do udanych.

Statystyki:  8 meczów (3 od pierwszych minut), 0 bramek
Moja ocena: 5.5/10

Przyszły sezon: jeśli Rodrigo szybko się nie otrząśnie, to równie prędko jak stracił swoje miejsce w drużynie na rzecz Gibsona, może zostać prześcignięty w klubowej hierarchii przez Jamesa. Szczerze powiedziawszy ten scenariusz wydaje się póki co najbardziej prawdopodobny.

Norweg przez cały sezon mógł za to liczyć na młodszego z braci Evans – Corry’ego. Kapitan zespołu rezerw (pod nieobecność Chestera) poczynił na tyle duże postępy w ostatnich dwunastu miesiącach, że wyspiarskie media zaczęły nawet spekulować, że niebawem 18-letni zawodnik może dostać powołanie do seniorskiej kadry Irlandii Północnej. Co ciekawe, Corry przez większość sezonu grywał na środku defensywy, a we wcześniejszych sezonach zdecydowanie częściej widywaliśmy go w centrum drugiej linii.

W drugiej linii jak ryba w wodzie czuje się za to Tom Cleverley. Anglik po dobrym początku w rezerwach został wypożyczony do Leicester City, gdzie spisywał się na tyle dobrze, że po kilkunastu meczach dostał swoje pierwsze powołanie do kadry U-20. Niestety, ale ostatecznie w niej nie zadebiutował z powodu kontuzji ramienia, która wykluczyła 19-sto latka z gry do końca sezonu.

Kontuzje nie opuszczały również Jamesa Chestera. Anglik zdążył jednak zadebiutować w pierwszej drużynie United, a jego postawa w rezerwach w pierwszej części sezonu została doceniona na tyle, że Chester został wybrany Piłkarzem Roku Rezerw. Bardzo możliwe, że angielski stoper nie zagrzeje jednak miejsca w Teatrze Marzeń. Doskonale wiemy, jaka konkurencja jest na środku obrony, a na domiar złego dla Chestera, z wypożyczenia wraca zbierający świetne recenzje za grę w Plymouth Craig Cathcart.

Jeśli jesteśmy przy formacji defensywnej to warto wspomnieć o Richardzie Eckersley’u, który zaliczył kolejny solidny sezon. Trudno jednak przewidywać jak potoczy się przyszłość tego niezwykle ambitnego zawodnika, gdyż Ferguson na brak opcji na boku obrony narzekać nie może. Ot chociażby do dyspozycji Szkota będzie Fabio da Silva. Brazylijczyk pierwszy sezon w Anglii miał pechowy, raz po raz dawały znać o sobie kontuzje, ale kiedy był zdrowy radził sobie co najmniej dobrze.

Tylko niewiele lepiej swój pierwszy sezon na Wyspach wspominać będzie Davide Petrucci. Młodziutki Włoch pokazał w kilkunastu meczach akademii nieprzeciętny talent i podobnie jak James, został na stałe włączony do drużyny rezerw. Tam jednak wiele nie pograł, gdyż na kilka miesięcy wyeliminowała go kontuzja.

Jak widać talentów w Teatrze Marzeń nie brakuje. Kwestia tylko tego, czy manager w ogóle zechce dać im szanse i czy sami zawodnicy wykażą się wystarczającą cierpliwością.

Corry Evans, Craig Cathcart, Danny Welbeck, Darron Gibson, Davide Petrucci, Fabio da Silva, Federico Macheda, James Chester, Jonny Evans, Matty James, Ole Gunnar Solskjaer, Rafel da Silva, rezerwy, Richard Eckersley, Rodrigo Possebon, Tom Cleverley,

Ten sezon był pełen zwrotów akcji, zaskakujących zakończeń i niezłej dawki emocji. Niczym niezły film sensacyjny, a gol Machedy był jednym z lepszym momentów w tej produkcji. Pomimo smutnego zakończenia, uważam, że film ten był sukcesem. Aktorzy, ci pierwszo-, jak i drugoplanowi, statyści i cała reszta uda się na zasłużony odpoczynek. Zaraz po meczach reprezentacyjnych, pojadą na wakacje, aby nabrać sił przed kolejną super-produkcją. Nas, widzów, czeka blisko 2 miesiące oczekiwania na mecze Czerwonych Diabłów.

Pozostało 47 dni do najbliższego meczu United.

W tym czasie codziennie z zapartym tchem będziemy śledzili rynek transferowy oraz wzmocnienia nasze i naszych rywali. W między czasie poznamy nowego sponsora i wygląd nowych koszulek. Czy jednak wszystko to przyćmi kolejna saga transferowa z Ronaldo w roli głównej?

Przyjrzyjmy się więc sytuacji kadrowej Manchesteru i spekulacjom transferowym.

Bramkarze

Murowanym numerem 1. na przyszły sezon jest bez wątpienia Edwin Van der Sar. Świetny refleks i siła doświadczenia sprawiają, że nikt nie jest chyba w stanie pokonać świetnie broniącego Holendra w wyścigu o miejsce w pierwszej jedenastce. 14 kolejnych meczów bez puszczonej bramki w lidze dowodzą, że Van der Sar był jednym z najważniejszych elementów drużyny, która zdobyła trzecie mistrzostwo z rzędu. Trzeba przyznać, że holenderski golkiper od przyjścia na Old Trafford w 2005 roku był w świetnej formie, a ostatni sezon tylko potwierdza, że 38-letni bramkarz jest jak wino – czym starszy, tym lepszy. Mimo wszystko nadchodzący sezon będzie chyba jego ostatnim w United. Jego kontrakt kończy się latem 2010 roku i nic nie wskazuje na to, że Van der Sar przedłuży umowę. Ferguson będzie dawał szansę innym bramkarzom w tym sezonie, tak jak robił to w poprzednim. Ostatnio angielskie gazety donosiły jednak, że z Old Trafford może się pożegnać nasz rodak, Tomasz Kuszczak. Ferguson podobno chce wypożyczyć Polaka na rok, aby w innym zespole, regularnie grając, pokazał na co go stać. Jednak patrząc na kontuzjogenność Bena Fostera, wątpię w to, że Ferguson zaryzykuje. Ostatnio Anglik został numerem dwa w bramce United i to głównie dzięki niemu Manchester wygrał w tym sezonie Puchar Ligi Angielskiej. Przez angielskie media kreowany jest on na bramkarza numer 1. w bramce Diabłów jak i reprezentacji Anglii. Będzie walczył w przyszłym sezonie o wyjazd na Mistrzostwa Świata w RPA jako rezerwowy golkiper. Ferguson stawiał na angielskiego bramkarza zarówno w półfinale Pucharu Anglii, jak i we wcześniej wspomnianym finale Carling Cup. Może oznaczać to koniec przygody Kuszczaka z Manchesterem, choć – kto wie? Polak na pewno nie chce być trzecim bramkarzem United i będzie szukał jak najlepszego rozwiązania dla siebie. Kontuzja Fostera spowodowała, że to Kuszczak siedział na ławce rezerwowych w finale LM. Trzeba zaznaczyć, że nie jest to pierwszy uraz tego bramkarza – Anglik co chwilę ma problemy ze sprawnością fizyczną. Ferguson opisywał go jako przyszłego golkipera reprezentacji, jednak wszystko zależy od przyszłego sezonu, w którym obejrzymy Fostera częściej. Miejmy nadzieję, że na boisku, a nie na trybunach leczącego kontuzję. Przed szkockim trenerem poważny problem – który z nich jest gotowy, aby zostać pierwszym bramkarzem Mistrzów Anglii, gdzie stawka meczów jest nadzwyczaj wysoka. Zarówno Kuszczak, jak i Foster będą chcieli udowodnić Fergusonowi, że są w stanie zastąpić Van der Sara. Ben Amos nie jest bramkarzem na poziom United.

» Bramkarze w United

Obrońcy

Trzeba przyznać, że obrona United była w tym sezonie niczym skała. Świetnie zgrana dwójka stoperów i równo grający boczni defensorzy. Rio Ferdinand oraz Nemanja Vidic to zawodnicy pierwszoplanowi. Co prawda nie wywiązali się w finale LM dobrze ze swoich obowiązków – najpierw Eto’o za łatwo przeszedł Vidica, a następnie Messi, mający 1,70 m w kapeluszu, strzelił gola z główki przy dwójce naszych stoperów. Anglik był po kontuzji i opuścił ostatnie cztery spotkania, ale to go nie usprawiedliwia. Muszę powiedzieć jednak, że na przestrzeni sezonu wykonywali fantastyczną robotę. Miejmy nadzieję, że Ferdinand raz na zawsze wyleczy uraz pleców i w następnym sezonie nie będzie mu to już dokuczać. Nemanja w tym sezonie był klasą samą dla siebie. Nie bez przyczyny został wybrany zawodnikiem Premiership tego sezonu i najlepszym piłkarzem Manchesteru United. To głównie on przyczynił się do rekordu Van der Sara 14 meczów bez straty gola. Rozegrał w tym sezonie 55 meczów. O jedno więcej niż nasz prawy obrońca, John O’Shea. Trzeba przyznać, że Irlandczyk zamknął usta wszystkim krytykom w tym sezonie. Świetnie wywiązywał się ze swoich obowiązków i solidnie zastąpił Wesa Browna, którego dręczyły kontuzje. Oby w następnym sezonie urazy go nie prześladowały. Musi teraz sporo pracować, aby odzyskać miejsce w wyjściowej jedenastce. Mimo wszystko O’Solid był jednym z lepszych defensorów w tym sezonie i nie możemy się martwić o prawą stronę pierwszej linii. Do zespołu wszedł także Rafael. W przyszłości będzie może być pierwszym prawym obrońcą w klubie, bo pokazał w tym sezonie spory potencjał. Pod okiem Ferguson wyrośnie z niego porządny defensor, tak jak jego brat bliźniak.

» Bliźniacy Da Silva = przyszłość United?

Fabio nie grał jednak w tym sezonie zbyt wiele. Ogrywał się szczególnie w rezerwach. Nie wiem czemu Ferguson dawał więcej szans Rafaelowi. Mimo tego, nie było problemów z lewą stroną defensywy, na której występuje Patrice Evra. Po spadku formy na przełomie lutego i marca, Francuz powrócił do najlepszej dyspozycji. O lewą stronę Ferguson nie ma co się martwić. Nie możemy również zapominać o Jonnym Evansie, który w tym sezonie przyzwoicie zastępował Ferdinanda bądź Vidica. Pomimo młodego wieku widać w jego grze niezwykłe doświadczenie i opanowanie. Udowodnił swoją wartość grając w niektórych bardzo ważnych spotkaniach – w obu meczach z Chelsea i z Arsenalem u siebie w lidze czy z Interem na wyjeździe. Chyba żaden kibic United nie martwi się, gdy na boisko wychodzi Evans. Zazwyczaj wywiązywał się ze swoich obowiązków i nie popełniał błędów. W tym sezonie kilkanaście spotkań rozegrał również nasz kapitan, Gary Neville. Niestety, Anglik nie błyszczy formą. Grając w meczach popełniał proste błędy, często się mylił. Szanuję go za całą karierę i wspaniałe występy na prawej stronie, ale jego kariera nieuchronnie zbliża się do końca. To będzie zapewne ostatni sezon Anglika w koszulce United, a w tym sezonie będziemy go widzieć coraz mniej. Przegrywa on z Brownem, O’Shea czy Rafaelem w walce o miejsce w wyjściowym składzie. Ferguson pominął go przy ustalaniu składu na finał Ligi Mistrzów, kosztem Rafaela. Nie wyobrażam sobie Neville’a grającego regularnie w następnym sezonie. Został mu rok kontraktu, jednak zapewne będzie bardziej pomagał w szatni niż na boisku. Być może za rok zobaczymy go w sztabie szkoleniowym United. Ciekawi mnie przyszłość Danny’ego Simpsona, który spędził rok na wypożyczeniu w Blackburn. Przebywał przez 888 minut na boisku, 8-krotnie rozegrał całe spotkanie. Często też występował w drużynie rezerw. Rok temu prezentował się nieźle w United, wchodząc z ławki. Jednak gracz, który nie potrafi się przebić do pierwszego zespołu Blackburn nie będzie regularnie grał na Old Trafford. Przyjście Rafaela zdecydowanie pokrzyżowało jego plany odnośnie przyszłości w United. Liczę jednak na jego umiejętności i życzę mu, aby został w zespole i otrzymywał szanse na grę. Poza nim w drużynie Mistrzów Anglii są jeszcze Richard Eckersley i Ritchie De Laet, którzy, co prawda występują w rezerwach podobnie jak James Chester, ale w meczu z Hull pokazali się z dobrej strony. Szczególnie, sprowadzony ze Stoke, De Laet rozegrał świetne zawody i był, moim zdaniem, zawodnikiem meczu.

Pomocnicy

Liczne razy kolan oraz problemy z widzeniem mogą spowodować, że Paul Scholes zakończy karierę po następnym sezonie. Ostatnio gazety zaczęły pisać o rzekomym zainteresowaniu Stoke rudowłosym pomocnikiem w roli grającego trenera. Szczerze w to wątpię i mam nadzieję, że Scholesy zakończy karierę na Old Trafford. Tak samo jak Ryan Giggs, który został uznany piłkarzem roku w Anglii i przechodzi drugą młodość. Ferguson przestawił go na środek pola, gdzie zaliczał świetne występy. Zagrywał niesamowite piłki i rozgrywał akcje. Walijczyk pokazał w tym sezonie sporo dobrej gry ze swojej strony i jest w stanie w następnym sezonie nadal grać na najwyższym poziomie. A co potem? Czy nasz weteran będzie w stanie grać jeszcze dwa sezony? Jeśli nie, nie musimy się martwić. W środku pola podstawowym pomocnikiem wydaje się być Michael Carrick. Angielski pomocnik ma za sobą udany sezon, choć bez fajerwerków. Zmęczenie? Być może. Rozegrał 43 spotkania. W następnym sezonie zapewne zapewne będzie pomocnikiem pierwszego wyboru. Chyba wszystkich nas zaskoczył w tym sezonie Darren Fletcher. Był to najlepszy rok w wykonaniu Szkota w ciągu jego kariery na Old Trafford. Widocznie brakowało go w finale z Barceloną. To on był odpowiedzialny za „czarną robotę”. Ma świetny odbiór, dużo myśli i wspomaga defensywę. Jego wkład w Lidze Mistrzów jest nieoceniony. Co ciekawe, z Fletcherem w składzie pokonaliśmy dwukrotnie Arsenal w LM i zniszczyliśmy Chelsea 3:0 na Old Trafford. Bez niego przegraliśmy dwukrotnie z Liverpoolem, a Arsenal pokonał nas w lidze na Emirates. Na arenie międzynarodowej przegraliśmy w tym sezonie dwa razy. I co? Dwa razy zabrakło szkockiego pomocnika – z Barceloną i Zenitem. Mecz na San Siro z Interem to popis Fletchera, podobnie jak współpraca z Giggsem w meczu z Chelsea na Old Trafford. Mam nadzieję, że w przyszłym sezonie będzie w co najmniej tak dobrej formie. Był naszym najlepszym środkowym pomocnikiem. W Lidze Mistrzów Ferguson desygnował na środek Carricka, Fletchera i Andersona. Młody Brazylijczyk, który był już porównywany do Keane’a i Scholesa, zaliczył kolejny sezon bez zdobytej bramki.

» Anderson – mieszanka Paula i Roya?

Wiele razy mogliśmy przekonać się, że te porównania nie były bezpodstawne. Anderson ma wielki potencjał, ale finał pokazał, że wiele brakuje mu do zawodników pokroju Xaviego czy Iniesty. Brak goli nie jest wadą, bo pomimo tego gra świetnie. Brazylijczyk ma 21 lat i ma dużo czasu, aby się rozwinąć. Zarówno jak inni kibice United, oczekuję jeszcze lepszego sezonu w wykonaniu Andersona. Na środku pola mamy jeszcze Darrona Gibsona oraz Rodrigo Possebona, którzy grają co prawda w rezerwach, ale zaliczyli kilka występów w pierwszej jedenastce. Irlandczyk nieraz pokazywał się z dobrej strony w pucharach (m. in. w finale Carling Cup i półfinale Pucgaru Anglii). Strzelił piękną bramkę w ostatniej kolejce ligi w meczu z Hull, jednak nie wywarł na mnie specjalnego wrażenia na przestrzeni całego sezonu – tak samo jak Brazylijczyk z włoskim paszportem. Mają małe szanse na grę w wyjściowym składzie, jednak na pewno dostaną szansę na grę w pucharach. Jeśli chcą zostać na Old Trafford będą musieli pokazać się z jak najlepszej strony.

Teraz pora na skrzydła. Na pierwszy ogień idzie Cristiano Ronaldo, najlepszy piłkarz 2008 roku. Na początku muszę zaprzeczyć wielu opiniom – Ronaldo jest w formie. Może nie tak wspaniałej jak w sezonie 07/08, ale Portugalczyk nadal jest w niezłej dyspozycji. Był w końcu naszym najlepszym strzelcem, a to, że nie strzelił 42 bramek, o niczym nie świadczy. Na chwilę obecną nie słychać nic o zainteresowaniu Realu. Ale czy to cisza przed burzą? Przyszły prezydent Realu, Florentino Perez, nie jest chyba zwolennikiem transferu Ronaldo i wolałby w szeregach Królewskich widzieć Ribery’ego bądź Kakę. Miejmy nadzieję, że saga transferowa z poprzedniego sezonu się nie powtórzy, a ten film niech będzie potwierdzeniem tego, że Ronaldo chce zostać na Old Trafford.

Ronaldo pokazał swój geniusz w końcowej fazie Ligi Mistrzów – m. in. w rewanżowych spotkaniach z Porto i Arsenalem. To głównie dzięki niemu awansowaliśmy do finału. Ronaldo w następnym sezonie nadal będzie postacią pierwszoplanową. A jeśli odejdzie to dopiero za rok. Zupełnie inaczej jak jego rodak, Nani, który z zespołem Mistrza Anglii może pożegnać się już tego lata. Portugalczyka dopadł „syndrom drugiego sezonu”. Zawodnik, który w tamtym sezonie nieźle radził sobie na angielskich boiskach, w tym sezonie jest cieniem samego siebie. Zaliczył jedynie 13 występów w Premier League i ma za sobą fatalny sezon. Musi się bardzo starać, aby uratować swoją karierę na Old Trafford. Co prawda Ferguson potwierdził, że Nani pozostanie w United pomimo swojej słabej dyspozycji w drugim sezonie i pokaże na co go stać. Wątpię w to, choć mam nadzieję, że Szkot ma rację. Sytuacja Naniego jeszcze bardziej skomplikowała się po transferze Zorana Tosica. Serbski skrzydłowy nie odegrał znacznej roli w drugiej części sezonu United, zaliczając jedynie 3 występy z ławki rezerwowych. Ferguson stwierdził w wywiadzie jednak, że Tosic pasuje do tutejszego stylu gry. Po przepracowanym okresie przygotowawczym do nowego sezonu zobaczymy, kto jest lepszym skrzydłowym. Nie możemy w żadnym wypadku zapominać o Park Ji-Sungu. Koreańczyk może nie jest wirtuozem futbolu, ale jest solidnym skrzydłowym, który ciężko pracuje na boisku. Ubiegły sezon był jednym z lepszych w jego karierze i udowodnił swoją wartość. Znalazł miejsce w składzie na finał Ligi Mistrzów, gdzie nie zaprezentował się zbyt dobrze. Ma za sobą bardzo dobry sezon i odegra w przyszłym sezonie ważną rolę. Jego wkład w grę jest często niedoceniany. Angielskie serwisy rozpisywały się ostatnio o jego odejściu, ponieważ Ferguson jest podobny niezadowolony z jego słabej gry. Plotki. W obwodzie jest jeszcze Lee Martin, jednak uważam, że nie jest w stanie przebić się nawet na ławkę rezerwowych i odejdzie po tym sezonie. Jest po prostu za słaby.

I na koniec został nam Owen Hargreaves. Ferguson zapewnia, że będzie on jak nowy transfer. Urodzony w Kanadzie Anglik ma za sobą dwie operacje i ma być gotowy do gry w nowym sezonie. Mam nadzieję, że nie będzie już nękany przez kontuzje, bo może dużo zaoferować.

W pełni oczekuję tego, by Hargreaves ponownie stał się ważnym członkiem naszego składu. W dalszym ciągu figuruje on w naszych planach. Jego powrót zbiegnie się akurat z rozpoczęciem przygotowań do nowego sezonu. Chcę, by był ponownie do mojej dyspozycji, ponieważ to piłkarz, który może grać na każdej pozycji na boisku, łącznie z obsadą bramki.
sir Alex Ferguson

Pomoc Hargreaves-Fletcher to duet, którego brakowało w meczu z Barceloną. Ta dwójka może być świetnym rozwiązaniem, która będzie uzupełniała Carricka w meczach Ligi Mistrzów.

Napastnicy

Dimitar Berbatov, Wayne Rooney, Carlos Tevez, Danny Welbeck, Manucho, Federico Macheda i Fraizer Campbell… Ferguson ma spory ból głowy z napastnikami. Napisałem już tekst odnośnie sytuacji napadziorów na Old Trafford, więc nie będę się powtarzał.

» Kiko namieszał, czyli o napastnikach w United

Jeśli Ferguson zechce sprzedać Manucho, może mieć problemy ze znalezieniem chętnych na zakup angolańskiego gracza. Po Mistrzostwach Europy do lat 21 mogą się natomiast znaleźć kupcy na Campbella. Zobaczymy, co młody Anglik zaprezentuje na boiskach w Szwecji.

Odejście Carlosa Teveza zdaje się nieuniknione. Niestety, najprawdopodobniej Argentina odejdzie z United. Bardzo tego żałuję, bo w dalszym ciągu uwielbiam jego waleczność i grę do upadłego. Czerwone Diabły przed dwoma laty, decydując się na wypożyczenie Teveza, ustaliły na ponad 25 miliona funtów wysokość kwoty, za którą teraz mogłyby dokonać jego transferu definitywnego.

Spekulacje transferowe – kto przyjdzie?

Ferguson przyznał ostatnio, że w letnim okienku transferowym nie należy się spodziewać szczególnej aktywności ze strony Manchesteru United. Kadra jest na tyle silna i szeroka, że w przyszłym sezonie Diabły mogą nadal walczyć w Anglii, jak i w Europie.

Podczas tego lata nie sprowadzimy wielu graczy i takie są fakty taki jest stan rzeczy (od faktów jest Benio). W tym momencie mamy dużą kadrę i szczerze mogę powiedzieć, że nie zidentyfikowaliśmy nikogo, kto mógłby obecnie zostać sprowadzony do klubu. Jak zwykle przyjrzymy się kilku zawodnikom, ale nie spodziewamy się wielu wzmocnień.
sir Alex Ferguson

Trzeba pamiętać o tym, że do gry powróci Brown i Hargreaves. Podczas ustalania składu częściej będzie brany pod uwagę Tosic, a zimą Manchester zasili jego rodak, Adem Ljajic. Tacy piłkarze jak Rafael, Fabio, Gibson, Possebon, Welbeck czy Macheda pukają do pierwszego składu. Ferguson będzie dawał im pograć. Manchester ma najzdolniejszą młodzież od lat 90. – słynnej generacji Dzieciaków Fergiego (Beckhama, Scholesa, Giggsa, braci Neville, Butta). Warto dać im szansę. Angielskie media szukają jednak potencjalnych wzmocnień Mistrza Anglii.

Ostatnio najwięcej mówi się o skrzydłowym Wigan, Antonio Valencii. Ekwadorski piłkarz był w tym sezonie najlepszym piłkarzem The Latics i nie dziwne, że takie kluby jak Real czy Manchester interesują się sprowadzeniem tego gracza.

Gdybym cokolwiek wiedział, na pewno podzieliłbym się z wami tą wiadomością. Czuję się dobrze i komfortowo w Wigan.
Antonio Valencia

Wierzę, że Wigan sprzeda Antonio ze względu na właściwą ofertę, którą zdecydują się zaakceptować. Real Madryt złożył ofertę tydzień temu, ale nikt z Wigan nie powiedział mi o propozycji ze strony Manchesteru United. Jest kilka zainteresowanych klubów i w tym tygodniu będę na ten temat rozmawiał z klubem. Po zakończeniu sezonu oczekuję kolejnych propozycji, więc siądę z Antonio i zadecydujemy, która jest najlepsza.
Diego Herdera, agent Antonio Valencii

Nie widziałem za dużo meczów w wykonaniu tego piłkarza. Uważam jednak, że nie jest wcale lepszy od Parka. Nani w formie może pokazać na co go stać i mam nadzieję, że to zrobi w przyszłym sezonie. Kolejny cel transferowy United to podobno Franck Ribery. Ferguson rzekomo interesuje się Francuzem od kilku lat. Ribery jest gwiazdą Bayernu i Bundesligi i bez wątpienia jednym z najlepszych skrzydłowych w Euopie. Niezwykle szybki, utalentowany technicznie i młody. Ribery nadawałby się do United. Na początku maja hiszpańskie gazety informowały, że francuski skrzydłowy przejdzie do Blaugrany. Nie było jednak oficjalnego potwierdzenia, a jedynie domysły prasy.

Pojawiło się nieformalne zapytanie ze strony Manchesteru United. Wszystko jest jednak uzależnione od tego, co postanowi Cristiano Ronaldo. Skoro Kaka został wyceniony na 125 milionów euro [109 milionów funtów], wartość Ribery’ego to minimum 100 milionów euro [87 milionów funtów]. Nie chcę jednak mówić o propozycji, jaką byśmy rozważyli, ponieważ chcemy zatrzymać Francka w klubie.
Uli Hoeness

Najważniejszym czynnikiem są pieniądze. Nie chcę Ribery’ego za takie pieniądze. Zamiast tego, sir Alex mógłby kupić kilku utalentowanych skrzydłowych z mniej znanym nazwiskiem. Ostatnio na temat przejścia Ribery’ego do United wypowiedział się jego kolega z reprezentacji, Patrice Evra.

Wielu mówi, że Cristiano odejdzie, ale tylko on zna odpowiedź. To oczywiste, że Franck byłby dla United idealnym rozwiązaniem, jeżeli tak się stanie. Oczywiście rozmawiałem z Franckiem na ten temat i powiedziałem mu „lepiej przyjdź tutaj”.
Patrice Evra

Kiedy Ferguson uprze się na zakup jakiegoś zawodnika, to go sprowadzi, czego najlepszym przykładem jest Berbatov. Jednak czy to wszystko prawda? O zainteresowaniu szkockiego trenera Karimem Benzemą słyszymy już od kilku lat. Według dziennikarzy „The Daily Mirror”, odżyła sprawa sprowadzenia Francuza na Old Trafford. Jest to tym bardziej uzasadnione w obliczu spekulacji o odejściu Carlosa. Podobno rok temu Ferguson był bardzo blisko sprowadzenia Benzemy, jednak zdecydował się na kupno Berbatova. Jak będzie w tym okienku transferowym?

Wiem, że władze Lyonu spotkały się z przedstawicielami Barcelony, Real Madrytu oraz Manchesteru United i wszystkie te kluby są bardzo zainteresowane pozyskaniem Benzemy latem przyszłego roku.
Karim Djaziri, agent Karima Benzemy

Nie oglądam dużo ligi francuskiej, ale w Lidze Mistrzów Benzema prezentował się znakomicie. Po raz kolejny na przeszkodzie stoją pieniądze. Ferguson nie da po raz kolejny 30 milinów funtów za napastnika. Mam jednak wrażenie, że Ferguson kupi jakiegoś napadziora tego lata. Jeśli to nie będzie Benzema czy inny napastnik, Szkot zdecyduje się na… Carlosa Teveza. Nadal Argentyńczyk może podpisać kontrakt z United, jeśli tylko Diabły zapłacą za niego 25 miliony funtów.

To wyjątkowa sprawa, ale nie sądzę, że przez to także bardziej skomplikowana. Mamy jednoznaczne porozumienie z graczem i przedsiębiorstwem [MSI - przyp. red.], że jeżeli chcemy dokonać transferu, wówczas musimy zapłacić pewną sumę. To 25,5 mln funtów. Jest to decyzja, którą musimy teraz oszacować. Uważamy, że w obecnej atmosferze finansowej kwota jest trochę wygórowana, ale nie oznacza to, że jej nie zapłacimy. Inne kluby mogą być przygotowane do wyłożenia takiej gotówki lub sumy nawet większej, więc musimy zrozumieć, że działamy na pewnym rynku. 30 czerwca kończy się kontrakt Carlosa i będzie on chciał wiedzieć, gdzie zagra w następnym sezonie. W interesie wszystkich jest znalezienie rozwiązania i myślę, że wkrótce tak się stanie.
David Gill

Tevez mówił, że chce zostać, jednak nie podobają mu się decyzje Fergusona. Po raz kolejny powtórzę, że chcę, aby Tevez pozostał w ekipie Mistrza Anglii, jednak nie za taką kwotę. Być może po raz pierwszy, jako kibice, odczujemy skutki kryzysu finansowego na świecie. Może być tak, że z drużyną United pożegna się Tevez, a nie przyjdzie nikt. Nie obawiam się tego. Mamy na tyle silną kadrę, aby znów walczyć o wygraną w Lidze Mistrzów i Premiership.

Na chwilę obecną możemy jedynie czekać na rozpoczęcie następnego, emocjonującego sezonu. Miejmy nadzieję, że będzie co najmniej tak ekscytujący jak poprzedni.

Anderson, Antonio Valencia, Ben Amos, Ben Foster, Carlos Tevez, Cristiano Ronaldo, Danny Simpson, Danny Welbeck, Darren Fletcher, Darron Gibson, Dimitar Berbatov, Edwin van der Sar, Fabio Silva, Federico Macheda, Fraizer Campbell, Franck Ribery, Gary Neville, James Chester, Ji Sung Park, John O'Shea, Jonny Evans, Karim Benzema, Lee Martin, Liga Mistrzów, Manucho, Michael Carrick, Nani, Nemanja Vidic, Owen Hargreaves, Patrice Evra, Paul Scholes, Rafael Silva, Richard Eckersley, Rio Ferdinand, Ritchie De Laet, Rodrigo Possebon, Ryan Giggs, sezon, Sir Alex Ferguson, Tomasz Kuszczak, Wayne Rooney, Wes Brown, Zoran Tosić,