Odpowiedź na to pytanie nie należy do najłatwiejszych. Obaj bowiem są dla zespołu bardzo ważni, mimo że są napastnikami o zupełnie różnej charakterystyce. Każdy z nich daje zespołowi coś innego, coś co jest niezwykle cenne i co sprawia, że zarówno sir Alex Ferguson jak i kibice wypowiadają się o nich w samych superlatywach.

Javier Hernandez to idealny przykład typowego lisa pola karnego. To napastnik, którego piłka szuka w polu bramkowym. Popularny Chicharito obdarzony jest jakimś szóstym zmysłem, który kieruje go zawsze tam, gdzie poleci piłka i dzięki temu jest niezwykle groźnym snajperem, którego nie można spuścić z oka choćby na ułamek sekundy. Danny Welbeck z kolei jest zawodnikiem bardzo dobrym technicznie, szybkim i niezwykle przebojowym. Anglik dzięki swemu wyszkoleniu technicznemu bardzo dobrze odnajduje się w grze kombinacyjnej. Szybkie, czasem wręcz niekonwencjonalne zagrania pozwalają w łatwy sposób ograć defensywę rywala.

Jak to w życiu zwykle bywa, nie wszystko jest idealne i tak samo jest w przypadku dwóch Czerwonych Diabłów. Choć są zawodnikami bardzo dobrymi, nie są pozbawieni wad, nad którymi wciąż muszą pracować. Javier Hernandez, szczególnie w tym sezonie, krytykowany za słabą technikę – większość dzisiejszych kibiców zwykła określać to mianem bycia drewnianym. Często się zdarza, że Chicharito ma problemy z przyjęciem piłki bądź też dokładnym dograniem do partnera, co przeszkadza w konstruowaniu szybkiej akcji, która ma zaskoczyć bramkarza. Oczywiście Javier wszystko to nadrabia strzelonymi bramkami, jednak nie jest to coś, obok czego można przejść obojętnie, bowiem często jego nieudolne zagranie psuje bardzo ciekawie zapowiadające się akcje, co nie ułatwia drużynie wygrywać spotkania. Z kolei Danny Welbeck musi zachowywać więcej zimnej krwi, gdyż czasem zdarza mu się nie wykorzystać naprawdę dobrej sytuacji. Drugą sprawą, nad którą młody Anglik musi popracować, to gra zespołowa, bowiem gdy ustawiany jest na lewym skrzydle, często próbuje zbyt indywidualnie rozwiązać akcje, co często kończy się niepotrzebną stratą.

Który lepszy? Obaj tak samo dobrzy, jednak to Anglik częściej powinien wychodzić w pierwszym składzie, bowiem jego energia i nieprzewidywalność daje zespołowi coś, czego tak często brakuje – element zaskoczenia. A Javier jako dżoker to zabójcza broń. Jego zmysł w połączeniu z szybkością jaką dysponuje jest dla podmęczonych rywali czymś, z czym nie są w stanie sobie poradzić, dlatego tak częściej powinien być wykorzystywany Meksykanin.

Danny Welbeck, Javier Hernandez,

Welbeck jest obiecującym napastnikiem, ale ze względu na jego wszechstronność, dosyć często wystawiany jest na skrzydle. W zespole „Czarnych Kotów” wystąpił 26 razy, strzelając 6 goli i zbierając dobre recenzje. Steve Bruce, menadżer Sunderlandu, chciał go zresztą zatrzymać na kolejny sezon, jednak na to nie zgodził się Sir Alex Ferguson. W zeszłym sezonie zaimponował m.in. w wygranym przez Sunderland meczu z Chelsea na Stamford Bridge, ustanawiając wynik na 3:0. Zbierał pochwały za swoje występy na wypożyczeniu.

Tom Cleverley spędził sezon 2010/2011 na wypożyczeniu w Wigan Athletic. Młody Anglik jest wszechstronnym pomocnikiem, występuje zarówno na skrzydle jak i w środku pomocy. Chłopak z wielkim potencjałem. Warto wspomnieć, że podczas poprzednich wypożyczeń zbierał bardzo pozytywne recenzje. Pomógł Leicester City wygrać League One (mimo kontuzji, która przedwcześnie wyeliminowała go z rozgrywek), zaś kibice Watford wybrali go Graczem Sezonu. W Wigan zagrał 25 meczów, strzelając 4 gole.

Ci młodzi zawodnicy z pewnością nie wskoczą od razu do pierwszej drużyny, ale na pewno będą do niej pomału wprowadzani. Ferguson potwierdził, że obaj Anglicy pozostają w Manchesterze na nadchodzący sezon. Oczekiwania są duże. Miejmy nadzieję, że już niedługo będą stanowić o sile Czerwonych Diabłów.

Danny Welbeck, Tom Cleverley,

Ruch działaczy Sunderlandu dziwi niepomiernie. Wobec poważnej kontuzji ex-diabła Fraizera Campbella i świeżego urazu wypożyczonego z United Danny’ego Welbecka Steve Bruce miał do dyspozycji tylko dwóch napastników. Bent i Gyan zdobyli dotychczas odpowiednio 8 i 7 bramek w lidze – to głównie dzięki nim i Welbeckowi Czarne Koty zdołały uciułać 26 trafień. Średnia nieco ponad gol na mecz w przypadku drużyny okupującej szóstą pozycję w tabeli nie jest czymś zwyczajnym. Wrażenie to potęguje fakt, iż tylko siedem drużyn umieszczało piłkę w siatce rywali rzadziej niż ekipa ze Stadionu Światła. Statystyki bezlitośnie wytykają minimalizm strzelecki Sunderlandu uzależnionego od rzeczonego tercetu.

A tu ni stąd, ni zowąd, Darren Bent prosi o zgodę na transfer. Nie przyszło by mi do głowy, aby ktokolwiek na miejscu menedżera Czarnych Kotów choć przez chwilę myślał nad pozytywną odpowiedzią, tym bardziej, że do wypełnienia kontraktu czarnoskóremu Anglikowi zostało jeszcze 2,5 roku, zatem spokojnie można było poczekać do lata i wtedy realizować transfer, jednocześnie mając czas na poszukiwania następcy.

Właśnie, że nie tak spokojnie. Aston Villa, która jest nowym pracodawcą imiennika naszego Fletchera, szukała na gwałt napastnika. A gdy popyt przewyższa podaż, ceny muszą rosnąć gwałtownie. Klub z Birmingham był tego świadom oferując 18 mln ₤, dokładając nawet 6 kolejnych baniek w specjalnych klauzulach. Wydaje się więc, że to właśnie kwestie materialistyczne miały w tym wypadku decydujący głos. Sprzedaż Benta okazuje się największym transferem w historii Sunderlandu, a Steve Bruce już od ładnych paru dni zastanawia się, jak spożytkować zarobione funciaki, których po sezonie tak łatwo od The Villans by nie wyciągnął.

Dlaczego? Jak widzimy, klub, który niedawno ocierał się o top 4, po pożegnaniu m. in. z Jamesem Milnerem i trenerem Martinem O’Neillem spisuje się gorzej niż słabo. Kilka spotkań po półmetku Aston Villa znajduje się tuż nad strefą spadkową – Extrema necessitas extremis nititur rationibus* – jakieś zmiany były konieczne. Padło na wzmocnienie Bentem.

W mojej opinii to właśnie klub z Villa Park jest jedynym podmiotem, który wyraźnie zyskuje na tym transferze. Sunderland pozostaje z jednym zdrowym napastnikiem i trzema kombatantami. Bez szybkiego ruchu jeszcze w bieżącym miesiącu, następne tygodnie dla piłkarzy z Birmingham mogą być zabójcze. Mówiło się o zainteresowaniu naszym Owenem, jednak Sir Alex nie pozwoli sobie na grę trojgiem snajperów do końca sezonu. Z kolei mam trudność ze znalezieniem kryterium, jakim kierował się sam piłkarz zmieniając klub. Jednym podpisem spadł w tabeli Premier League o 11 miejsc. Sportowo, na razie nie zyskuje nic, trudno spodziewać się, aby Aston Villa walczyli jeszcze o coś szczególnego w tym sezonie, co było możliwe z Czarnymi Kotami. Większe pieniądze? Nie lubię wyrokować, iż w swoich poczynaniach piłkarze kierują się tylko i wyłącznie chęcią zwiększenia zarobków, oczywiście z wyjątkiem transferów Manchesteru City. Zła atmosfera w drużynie? Może, nie wiem.

Niezależnie od zamysłów Steve’a Bruce’a i tego, co kierowało Darrenem Bentem, przenosiny 26-latka są na razie największym, obok sprawy Pienaara, wydarzeniem transferowym w Anglii roku pańskiego 2011. Jego efekty łatwo przewidywać, trudniej sprawić, by rzeczywiście miały miejsce.

*Co się wykłada, że ostateczna konieczność posługuje się ostatecznymi racjami.

Danny Welbeck, Darren Bent, Sunderland,

Fantastyczny strzał młodziutkiego Welbecka po podaniu naszego ulubieńca (!) – Manucho. Świetny plasowany strzał w okienko – Danny zdjął pajęczynę z bramki i śmiało mógł się cieszyć ze zdobycia bramki na przeciw Stretford End.

Wspaniała asysta w meczu z Tottenhamem (9 listopada):

Anglik świetnie przedarł się wgłąb boiska i to dzięki niemu Sunderland doprowadził do wyrównania w trudnym meczu z Tottenhamem. Dobra dynamika + niezły drybling + łut szczęścia = asysta.

Bramka Welbecka w wygranym 3:0 spotkaniu z Chelsea na Stamford Bridge:

Fatalny błąd Ashleya Cole’a. Welbeck wiedział, gdzie stać i świetnie to wykorzystał. Chelsea na kolanach, a radość Danny’ego po golu wprost niesamowita :-)

I dwie bramki z wczorajszego wieczoru:

Trzeba przyznać, że w Sunderlandzie rośnie nam młoda gwiazda. Świetne występy zaliczał z nie byle jakimi zespołami (Tottenham, Chelsea czy Everton to nie ogórki). Ciągle ogrywa się w pierwszym zespole Steve’a Bruce’a i świetnie radzi sobie w meczach o stawkę.

Po meczu z Chelsea możemy poruszyć każdy temat. Ludzie mogą mówić o Welbecku – jak dobrze zagrał dzisiaj? Jest świetny! Dla 19-latka gra w takim meczu i pokonanie przeciwnika będącego na tym poziomie jest bezsprzecznie świetnym doświadczeniem.
Steve Bruce

Ferguson nieraz mówił, że Welbeck wyrośnie na wspaniałego piłkarza…

A ja polecam lekturę traktującą o naszym młodym wychowanku – „Danny Welbeck. Kim on do diabła jest?”. Co sądzicie o ostatnich występach młodego napastnika United?

Danny Welbeck, Sunderland,

Ryan Shawcross

Wielce utalentowany walijski obrońca. Swoje początki w profesjonalnej karierze rozpoczynał na Old Trafford. Z powodzeniem grał w drużynach U-17, potem U-18 i w końcu w drużynach rezerw, gdzie miał niemały wkład w potrójną koronę, wywalczoną przez drugi skład. Następnie został wypożyczony do belgijskiego Anwerp, gdzie pomógł im zająć miejsce premiowane barażami o 1 ligę. Kolejnym wypożyczeniem, na jakie udał się Ryan, było Stoke City w lecie 2007 roku. Walijczyk tak się spodobał włodarzom angielskiego klubu, że w 2008 roku zdecydowali się na transfer definitywny i do dziś w tym klubie występuje. Obecnie grywa tam dalej i stanowi o sile Stoke, zaliczając bardzo dobre występy. Dobrą grą przykuł sobie uwagę, chociażby Liverpoolu. Gdyby został w rodzimym klubie, to nie mielibyśmy takich problemów w defensywie, jak w okresie grudzień-styczeń…

Danny Simpson

Kolejny zawodnik z formacji defensywnej. Angli wielokrotnie był typowany na zastępcę Gary’ego Nevilla. Tak się jednak nie stało, bo jak ostatnio się dowiedzieliśmy, Newcastle zakontraktowało 23-letniego zawodnika i wydaje się, że więcej nie ujrzymy Danny’ego w koszulce z diabłem na piersi. Jak przebiegła jego kariera? Najpierw zaliczał występy w rezerwach, lecz potem tułał się na wypożyczeniach w innych klubach kolejno: Anwerp, Sunderland, Ipswich, Blackburn i ostatecznie Newcastle United. Sądzę, że w przyszłości będziemy żałowali straty Simpsona, jednak nie ma się co dziwić młodemu piłkarzowi, bo przy takich zawodnikach jak Gary Neville, Brown, O’Shea czy Rafael da Silva, miał marne szanse na regularne występy.

Fraizer Campbell

Z olbrzymim potencjałem angielski napastnik także nie przebił się do podstawowej jedenastki. Jak poprzednicy, na początku swojej przygody z United został wypożyczony do Anwerp , gdzie zaliczył udany okres. Potem powędrował do Hull City, a tam pokazał pełnię swoich umiejętności. W
34 występach zaliczył 15 bramek i miał wielki wkład w awans swojego zespołu do Premier League. Następnie przyszedł czas na nieudany pobyt w Tottenhamie, w którym nie przekonał do siebie trenera, stąd mała ilość rozegranych meczów w ekipie „Kogutów”. Po powrocie do Manchesteru nie zagrzał tam długo miejsca i przeniósł się do Sunderlandu, tym razem na zasadzie transferu definitywnego. Na tą chwilę 23-letni Anglik dość średnio radzi sobie w ekipie „Czarnych Kotów”. Moim zdaniem lepszym wyborem przenosin byliby „Tygrysy”, którzy za wszelką cenę widzieliby Campbell’a w swoich szeregach lub pozostanie pod wodzą Sir Alexa Fergusona i czekać na swoją szansę.

Gerard Pique i Giuseppe Rossi

Tym razem piłkarze z innej beczki, bo początek futbolu zaczynali w innych klubach, ale do teamu „Czerwonych Diabłów” trafili w bardzo młodym wieku. Pierwszy z nich – Pique – wychował się w szkółce FC Barcelony, ale działacze „Barcy” nie przekonali się do jego umiejętności i sprzedali hiszpańskiego obrońcę do Manchesteru United. Tam jednak także nie miał łatwego życia i został wypożyczony do Realu Saragossy. W tym właśnie klubie czarował kibiców solidną grą, jednak potem zgodnie z umową powrócił do prawowitego klubu. Ostatecznie 23-latek nie znalazł uznania w oczach Fergusona i został sprzedany do swojego rodzimego zespołu – FC Barcelony. Tu w pełni rozwinął swój talent i po wspaniałym sezonie jest obecnie jednym z najlepszych stoperów na świecie. Chyba przez długi czas będzie nas dręczyć pytanie „Czy wystarczyło dać więcej okazji do wykazania się i cierpliwości, czy po prostu Gerard nie poradziłby sobie w lidze angielskiej?”

Drugi z nich – Rossi także ma niemały talent. Gracz urodzony w USA swoją przygodę z piłką nożną zaczynał w Parmie. W 2004 przeszedł do ówczesnego mistrza Anglii, a tam średnio wspomina swój pobyt młody Włoch. W 2006 został wypożyczony do Newcastle, jednak w ekipie „Srok” niczego wielkiego nie pokazał. Następnie wrócił do Parmy, gdzie spisywał się znakomicie: w 19 spotkaniach strzelił 9 bramek. Po powrocie na Old Trafford jego hierarchia w klubie się nie zmieniła, z czego Giuseppe nie był zadowolony. W 2007 roku po Rossiego zgłosił się Villareal i kupił reprezentanta Włoch. Szkocki manager był bezsilny, nie mógł nie zgodzić się na transfer, bo gracz potrzebował regularnej gry, czego nie gwarantował mu ówczesny team. W „Żółtej Łodzi Podwodnej” 23-letni napastnik występuje do dnia dzisiejszego, a gra tam wyśmienicie i chyba możemy żałować jego sprzedaży.

Takich piłkarzy, którzy nie zaimponowali działaczom „Reds Devils”, jest dużo więcej. Przykładami są: Lee Martin, Kieran Richardson, Chris Eagles czy Sean Evans. Wydaje mi się, że kolejnym będzie Tom Cleverley, któremu spodobało się w angielskim Watford, a także Darron Gibson, bo poza dobrym uderzeniem z dystansu niczego więcej pożytecznego Irlandczyk nie robi. Dlaczego zawodnicy nie przebijają się do pierwszego składu?

Brak cierpliwości, chęć częstej gry, klątwa wypożyczeń.

W większości przypadkach zbyt długi okres pobytu na ławce, bądź występowanie w rezerwach nie wystarcza do spełnienia żądzy i pragnienia gry „młodym wilkom”. Ci zawodnicy najczęściej są notorycznie wypożyczani, a tam czują się potrzebni, ważni, zaczynają wierzyć w swoje możliwości i bardzo często decydują się na pełny transfer – takich przypadków jest wiele. Wiadome, iż potrzebują ogrania, doświadczenia, ale jak mogliśmy przez parę lat ostatnich widzieć, jeżeli dany młodzik od początku udaje się na kilka wypożyczeń, to „traciliśmy” go. Moim zdaniem, naszym wychowankom trzeba dawać więcej szans na pokazanie się, aby potem nie opłakiwać straty uzdolnionych graczy.

Rodzynki

Są także tacy zawodnicy, którym ta sztuka się udała. Jednym z nich jest Darren Fletcher, od dłuższego czasu grywający z powodzeniem w pierwszej drużynie, a także Johnny Evans – jeszcze nie podstawowa „opoka” defensywy, ale powoli zbliżający się do tego celu i zaliczając coraz więcej meczy. Z niego w niedalekiej przyszłości będziemy mieli dużo korzyści, ale czy takiego zespołu, jakim jest Manchester United, nie stać na więcej wychowanków?

Nowy, lepszy(?) nabór

W obecnej chwili w akademii znajduje się wiele, obiecujących talentów. Takimi są, np. Joshua King, Magnus Eikrem, Corry Evans, Ritchie De Leat, a także tacy, którzy już na stałe próbują gościć w kręgi starszych kolegów: Bracia da Silva, Frederico Macheda czy Danny Welbeck. Mam wielką nadzieję, że niedługo coraz większej ilości „swoich” będziemy mogli oglądać w szeregach „Czerwonych Diabłów” zamiast wydawać miliony na piłkarzy z innych drużyn.

Autor: Paweł Sędłak (Pawlo)

Akademia, Danny Simpson, Danny Welbeck, Darren Fletcher, Federico Macheda, Fraizer Campbell, Gerard Pique, Giuseppe Rossi, Jonny Evans, Ryan Shawcross,

Carling Cup to chyba turniej dość szczególny dla Ciebie. Chcesz czy nie, na pewno musisz go lubić.
Tak, to puchar, w którym menedżer lubi dawać szanse młodym, by ci pokazali co potrafią i na jakim obecnie są poziomie. To zupełnie inne rozgrywki niż pozostałe. Każdy chce się pokazać z dobrej strony i w pełni wykorzystać każdą minutę spędzoną na boisku.

Jakie uczucia towarzyszyły Ci po wygranym finale Carling Cup kiedy to pokonaliście Tottenham?
Graliśmy na Wembley, a to coś naprawdę niezwykłego. Zagrałem wtedy od pierwszej minuty. W linii ze mną ustawiony był Carlos Tevez. Pamiętam, że już na początku meczu miałem swoją okazję, kiedy to ze środka pola otrzymałem piłkę od Paula Scholesa. Nie popisałem się wtedy w tej akcji. Nie wszedłem w spotkanie tak jak bym chciał, ale mimo to wywiozłem cenne doświadczenia z tego meczu.

Zdobyłeś także trofeum…
To był mój pierwszy puchar, po który udało mi się sięgnąć z pierwszym zespołem United. Wygrać cokolwiek z największym klubem na świecie podbudowałoby każdego. Chciałbym znów czuć taką radość, rok po roku. Chciałbym też jak najczęściej pojawiać się na boisku, bo wówczas sukces smakuje jeszcze lepiej. Byłem z zespołem w Moskwie i do końca życia będę pamiętał to, co tam zobaczyłem. To jak zwycięstwo w finale Ligi Mistrzów może cieszyć. Mam już obraz tego wszystkiego. Chciałbym teraz przeżyć to co moi koledzy.

W tym sezonie zdobyłeś już dwa gole.
W meczu z Wilkami ograłem obrońcę, zagrałem szybką piłkę z Michaelem Owenem i udało mi się wykończyć akcję. Przeciwko Barnsley było już zupełnie inaczej. Anderson zagrał z narożnika boiska na pierwszy słupek, wyskoczyłem do futbolówki i zdobyłem bramkę. Cieszę się bardzo z obu trafień. Chciałbym uczynić to jeszcze przynajmniej raz.

Co nam powiesz nam o celebracji a’la Usain Bolt?
Jeden z adeptów naszej szkółki w klubie miał latem zajęcia z pierwszym zespołem. Zauważył, że dość często z byle jakiego powodu wykonuje gest Usaina Bolta. Powiedział wówczas „Powinieneś robić to po zdobyciu bramki”. Zacząłem się wtedy śmiać. Mimo wszystko zrobiłem tak jak on mi powiedział. Wykonałem ten gest podczas meczu ze Stoke. Do końca nie pamiętam co zrobiłem i jak to zrobiłem. Towarzyszyły mi wtedy wielkie emocje i trochę tam potańczyłem.

Dość często zdarzało Ci się grać w linii z Owenem. Jak ze sobą współpracujecie?
Świetnie. To wielkiej klasy snajper. Jeżeli straci piłkę to zawsze o nią do końca walczy i nigdy nie odpuszcza. Jest wszędzie, zawsze w odpowiednim miejscu o odpowiednim czasie. Jestem zdziwiony jego kontrolą piłki. Aż miło się na niego patrzy. Dużo się od niego będę mógł nauczyć.

Jesteś osobą pewną swego. Wierzysz, że uda Ci się wkrótce przebić do pierwszej jedenastki zespołu?
Oczywiście, że tak. Ciężko pracuję nad sobą, by w miarę regularnie pojawiać się na boisku. Myślę tylko o tym. Staram się wiele udowodnić swoimi występami. Wszystko jest tak naprawdę w moich rękach. Mam dopiero dziewiętnaście lat. Krok po kroku, a pewnego dnia będę tam, o czym wspomniałeś w swoim pytaniu.

Źródło: www.manutd.com

Danny Welbeck, wywiad,

» Podyskutuj na forum: Danny Welbeck

W minionym sezonie zadebiutowałeś podczas pucharu ligi. Po kilkunastu dniach strzeliłeś pierwszą bramkę dla United w meczu ze Stoke City. Co zapamiętałeś z tamtego dnia?

Przez krótki okres czasu podróżowałem z pierwszą drużyną Manchesteru, a sama gra w Carling Cup była dla mnie niezwykłym doświadczeniem i zarazem wyzwaniem. Byłem już w pewnym sensie częścią zespołu, ale w lidze ani razu nie znalazłem się na ławce dla rezerwowych. Dlatego też kiedy dowiedziałem się, że jestem w gronie rezerwowych na mecz ze Stoke City byłem bardzo szczęśliwy i nie mogłem się doczekać, bo liczyłem na to, że otrzymam szanse wejścia na boisko.

O czym myślałeś wtedy, znajdując się na ławce rezerwowych?

Prowadziliśmy 3:0 ze Stoke, wtedy usłyszałem, że mam się zacząć rozgrzewać, wchodzę na ostatnie pół godziny. Stałem wtedy koło Darrona Gibsona, który miał znaleźć się na placu gry mniej więcej na ten sam okres czasu. Nie wiedziałem co się ze mną dzieje. Zacząłem wtedy myśleć, że zagram przed tysiącami kibiców na stadionie oraz jeszcze większą rzeszą przed telewizorami. Oczywiście, było to stresujące doświadczenie, lecz udało mi się szybko skoncentrować. Wiedziałem, że muszę wyjść i zagrać najlepiej jak tylko potrafię. To było dla mnie najważniejsze.

Opowiedz nam zatem o samej bramce i o tym jak ją świętowałeś.

Opowiem o bramce, ale nic nie powiem na temat świętowania! Pamiętam, że Berbatow przejął piłkę w środku pola i wtedy ruszyłem w przód by zgubić obrońcę po czym podał do mnie. Wiedziałem, że obrońca jest tuż za mną, był to Ryan Shawcross z którym czasami grywałem w United. Rozegrałem wtedy na jeden kontakt z Manucho, podbiegłem kawałek i po prostu uderzyłem. Nie potrafię opisać tego inaczej. Dlaczego miałem nie podjąć takiego wyzwania? Ligowy debiut, prowadzenie 3:0, nie miałem przecież nic do stracenia. Strzał był dobry, no i się udało. Piłka poszybowała w prawy, górny róg bramki i wpadła do siatki.

Co zrobiła reszta zawodników Manchesteru po tym trafieniu?

Zakręciło mi się wtedy w głowie. Szum był niesamowity, ale reszta chłopaków zadbała o to, żebym nie stracił równowagi. Zawsze tak robią, bo wiedzą, że tak naprawdę nic jeszcze wielkiego nie zdobyłem i są to dla mnie wielkie przeżycia. Wszyscy starsi zawodnicy są dla mnie wielkim wsparciem i zawsze są skłonni do udzielenia jakichkolwiek rad. Pomagają mi nie tylko na boisku, ale również poza nim, pozaboiskowe życie jest również bardzo ważne dla profesjonalnej kariery.

Na których ze starszych kolegów wzorujesz się i kto był dla Ciebie wzorem do naśladowania?

Zawsze podpatruje grę Ryana Giggsa. On zawsze był moim idolem.W United jest jednak tak wielu wspaniałych zawodników, że wybór jest naprawdę trudny. Ryan Giggs, Paul Scholes czy Gary Neville spędzili tutaj całą swoją karierę. Wiedzą co powiedzieć i kiedy powiedzieć na każdy temat. Poza nimi jest jeszcze przecież Darren Fletcher, który często mi doradza. Równie dużo pomógł mi na początku Wes Brown. Jest to bardzo miłe gdyż pochodzimy z tej samej części Manchesteru. Chciałbym im wszystkim bardzo podziękować, wiem, że zawsze będę mógł się od nich nauczyć czegoś nowego i przydatnego.

Jakie są wasze ambicje i cele? Co osobiście chciałbyś osiągnąć w sezonie 2009/2010?

Chciałbym tylko otrzymać więcej okazji do gry i pokazania się w jakimś meczu ligowym. Chciałbym pokazać wszystkim co mogę zrobić grając w czerwonej koszulce.

Żródło – manutd.com

Danny Welbeck,

» Podyskutuj na forum: Manchester United vs Wolverhampton

Manchester rozpoczął dość mocnym składzie. W bramce zgodnie z planem zobaczyliśmy Tomka Kuszczaka. W obronie zagrali Fabio, Brown, Neville oraz Evans, pomoc tworzyli Welbeck, Gibson, Carrick oraz Nani, a za strzelanie bramek mieli być odpowiedzialni Macheda oraz Owen. Oba zespoły rozpoczęły spotkanie ze sporym animuszem, jednak kilka nieudanych akcji spowodowało, że tempo meczu szybko osłabło.

W 30 minucie niespodziewanie czerwoną kartkę zobaczył Fabio da Silva. Brazylijczyk nie zdołał poradzić sobie z napastnikiem Wolves i podciął go ręką, przez co niestety wyleciał z boiska. Chwilę później groźnym uderzeniem z wolnego popisał się Jones, jednak Kuszczak spisał się w tym wypadku bez zarzutu.

W związku z czerwoną kartką dla Fabio, Ferguson był zmuszony dokonać szybkiej zmiany. W miejsce Frederico Machedy zobaczyliśmy młodego Belga, Ritchiego De Laeta. Gra natychmiastowo przyśpieszyła, zawodnicy Wolves zwęszyli swoją szansę, a „Czerwone Diabły” szukały swojej szansy w kontrach, jednak na tablicy wyników wciąż widniało 0-0.

W końcówce pierwszej części gry silnym uderzeniem z dystansu popisał się Carrick, jednak piłka poszybowała wysoko nad poprzeczką. Chwilę później po fatalnym kiksie Gary’ego Neville’a w sytuacji sam na sam z Kuszczakiem znalazł się Jones, jednak były zawodnik Manchesteru nie zachował zimnej krwi i piłka powędrowała daleko w trybuny. Mimo wszystko do przerwy nie zobaczyliśmy bramek na Old Trafford.

Początek drugiej połowy pokazał, że piłkarze Manchesteru nie przejmują się faktem, że grają w osłabieniu. Dobre akcje Naniego i Gibsona powodowały sporo zamieszania pod bramką Hahnemanna, jednak wynik nie ulegał zmianie. Kilkakrotnie kontrować próbowali piłkarze Wolves, jednak bardzo pewnie spisywał się Tomek Kuszczak.

W końcu w 66 minucie kapitalną akcją popisała się dwójka Welbeck – Owen. Ten pierwszy znalazł sporo miejsce w okolicy 25 metra, odegrał do byłego gracze Liverpoolu, który natychmiast wypuścił piłkę na wolne pole, gdzie dopadł do niej wychowanek Manchesteru, który kapitalnie urwał się obrońcy i w sytuacji sam na sam bez problemu skierował piłkę do siatki.

Po tej akcji Ferguson niemal od razu zmienił Michaela Owena, wprowadzając na boisko Antonio Valencie. Anglik nie był specjalnie zadowolony z tej decyzji, jednak kibice mieli okazje do podziękowanie mu za piękną asystę przy bramce Welbecka.

Kolejne minuty to spokojne kontrolowanie gry przez podopiecznych sir Alexa Fergusona. W ostatnich minutach na boisku zobaczyliśmy Joshue Kinga, który wszedł w miejsce Danny’ego Welbecka. Tym samym na boisku nie mieliśmy już ani jednego napastnika i wszystko wskazywało na nerwową końcówkę.

Jak się jednak okazało młodzi piłkarze Manchesteru United doskonale kontrolowali grę, w ostatnich minutach z dobrej strony pokazał się debiutujący King, a piłkarze Wolves nie mieli żadnego pomysłu na uratowanie wyniku w ostatnich minutach. W końcu sędzia odgwizdał koniec spotkania, a kibice Manchesteru mogli cieszyć się z planowego zwycięstwa nad beniaminkiem Premier League. Na następne spotkanie „Czerwonych Diabłów” zapraszamy już w sobotę o 16:00. Także w sobotę odbędzie się losowanie kolejnej rundy Carling Cup. Tymczasem zapraszam do dyskusji na temat meczu.

Manchester United - Wolverhampton Wanderers 1:0 (0:0)
Bramka: Welbeck 67′
Czerwona kartka: F. da Silva 29′.

Manchester United: Kuszczak – Neville, Evans, Brown, F. da Silva – Welbeck (King 81′), Carrick, Gibson, Nani – Macheda (De Laet 31′), Owen (Valencia 69′)

Wolverhampton: Hahnemann – Foley, Craddock, Berra, Elokobi – Knightly (Koegh 77′), Henry, Castillo (Milijas 46′), David Jones – Maierhofer, Ebanks-Blake (Doyle 66′)

Carling Cup, Danny Welbeck, Wolverhampton Wanderers,

»Podyskutuj na forum: Manchester United – kadra

Wayne Rooney – w moim odczuciu był to pierwszy sezon, w którym przez całe rozgrywki Anglik był w dobrej, równej formie. To już nie był Wazza, który miesiące, w których był bezlitosny dla rywali przeplatał takimi, w których nie można było go poznać. W dodatku w drugiej części sezonu częściej ustawiany był jako lewy pomocnik. Było to głównie spowodowane faktem, że Nani był bez formy, warto jednak dodać, że również na tej pozycji Anglik nie zawodził. Ocena: 8,5/10

Dimitar Berbatow – chyba najtrudniejszy piłkarz do oceny. Z jednej strony zdarza mu się „przejść” koło meczu i wówczas odzywają się krytycy, który zarzucają mu boiskowe lenistwo, jednak z drugiej strony potrafi rozegrać spotkanie, po którym krytycy giną, a fani zachwycają się jego niesamowitym przeglądem pola oraz bajeczną techniką. Właśnie taki był pierwszy sezon Bułgara na Old Trafford, który był niczym sinusoida, potrafił zachwycać, a jednocześnie załamywać. Ocena: 8/10

Carlos Tevez – gdyby oceniać miał sam zainteresowany, to zapewne przeczytalibyśmy, że grał zbyt mało, że swoją grą zasłużył na więcej minut na boisku. Jednak prawda jest okrutna, Argentyńczyk nie zachwycał, nie potrafił dostosować się do systemu rotacyjnego. Podejrzewam, że to właśnie presja, którą swoim transferem wytworzył Berbatow nie pozwalała Tevezowi na lepszą grę. Jednak to go nie usprawiedliwia, tak to wygląda w najlepszych klubach Europy. Ocena: 7,5/10

Federico Macheda – może i nie zagrał zbyt wielu meczów, lecz nie sposób o nim nie wspomnieć, bądź co bądź zapewnił nam 6 jakże cennych punktów. W meczu z Aston Villą zachowanie Włocha, to był majstersztyk, zaś bramka z Sunderlandem, hmmm… nazwijmy to snajperskim instynktem. Ocena zapewne będzie nieco zawyżona, lecz talentu Machedzie odmówić nie można. Ocena: 7/10

Danny Welbeck – podobnie jak Macheda nie rozegrał zbyt wielu spotkań, jednak również tak samo jak Włoch jest naszym jednym z najzdolniejszych zawodników młodego pokolenia. Przekonywał nas o tym, już niejednokrotnie. Mi osobiście jego gra niezwykle przypomina postawę Thierry’ego Henry, są podobnej postury oraz podobnie poruszaj się po boisku. W nadchodzącym sezonie Anglik pewnie dostanie trochę więcej szans. Ocena: 7/10

Tak już w kilku zdaniach podsumowując miniony sezon, to na pewno my, kibice United możemy być zadowoleni. Owszem, United nie przeszło do historii, jako jedyny zespół, który dwa razy z rzędu wygrał Champions League, lecz zdaniem wielu ekipa Fergusona dokonała czegoś ważniejszego, po raz osiemnasty zdobyła tytuł mistrza Anglii.

Tak jak każdy poprzedni sezon, także i ten dostarczył nam wiele radości oraz smutków. Na pewno jeszcze długo nie będziemy mogli wymazać z pamięci porażki z Liverpoolem na Old Trafford czy też przegranego finału Champions League, z Barceloną. Jednak z drugiej strony jeszcze przez wiele lat będziemy pamiętać niesamowity comeback z Tottenhamem, czy też pokazową partię Diabłów na Emirates Stadium, przeciwko Arsenalowi.

Warto również wspomnieć, że ekipie Fergusona udało się wygrać Carling Cup oraz być o krok od finału Pucharu Anglii. Moim skromnym zdaniem najsilniejszym naszym ogniwem ponownie był Cristiano Ronaldo, najbardziej rozczarował Nani, a niezwykle pozytywnie zaskoczył Jonny Evans.

Carlos Tevez, Danny Welbeck, Federico Macheda, Wayne Rooney,

Jonny Evans

Największą furorę w kończącym się sezonie zrobił chyba mimo wszystko Jonny Evans. Irlandczyk, który szlify w Premier League zbierał na wypożyczeniu w Sunderlandzie, grał nadspodziewanie często i w znakomitej większości meczów notował co najmniej solidne występy.  Tym samym udowodnił Sir Alexowi Fergusonowi, że ten słusznie postąpił sprzedając zeszłego lata niezbyt radzącego sobie na Wyspach Pique i robiąc miejsce właśnie dla Evansa. Postawa młodziutkiego stopera wywarła również spore wrażenie na kolegach z boiska – starszy z braci Evansów znalazł się bowiem wśród nominowanych na Młodego Piłkarza Roku w Premier League.

Statystyki: 27 meczów (24 od pierwszych minut), 0 bramek

Moja ocena: 7.5/10

Przyszły sezon: całkiem możliwe, że Jonny w przyszłym sezonie odegra jeszcze ważniejszą rolę niż we właśnie zakończonym. Problemy zdrowotne nie omijają Ferdinanda, a Vidić zdaje się ciągle nie może zapomnieć o katastrofalnym występie z Liverpoolem.

Rafael da Silva

Podobny zaszczyt, co Evansa, spotkał ledwie 18-letniego Rafaela Da Silvę. Brazylijczyk, jakby na przekór opinii jakoby był jedynie „przystawką” do swojego bardziej utalentowanego brata, przebojem wdarł się do pierwszego zespołu drużyny z Old Trafford. Fakt, że duża w tym zasługa kontuzji z jakimi zmagali się konkurenci Rafaela do gry na prawej stronie defensywy. Reprezentant młodzieżowej reprezentacji „Canarinhos” wykorzystał jednak w 100% szansę i obecnie już nikt nie wyobraża sobie, aby tego zawodnika zabrakło w przyszłym sezonie w Teatrze Marzeń. Wprawdzie dużo nauki przed nim, szczególnie jeśli chodzi o grę w destrukcji, ale wszystko wskazuje na to, że Gary Neville doczekał się godnego następcy.

Statystyki : 27  meczów (21 od pierwszych minut), 1 bramka

Moja ocena: 7/10

Przyszły sezon: jeśli do zdrowia wróci Brown, to można się spodziewać, że Brazylijczyk sezon zacznie jako co najwyżej rezerwowy prawy obrońca. Nie powinien jednak narzekać – okazji do podwyższenia swoich umiejętności na pewno będzie mieć sporo.

Darron Gibson

Trudno przypuszczać, aby następcą Paula Scholesa został Darron Gibson, ale 21-letni Irlandczyk udowodnił w tym sezonie, że w najbliższych latach manager United może mieć z niego pożytek. Po bezbarwnym okresie na wypożyczeniu w Wolverhampton Wolves, Gibson nieoczekiwanie wygrał rywalizację z Rodrigo Possebonem i dostał kilka szans w pierwszym zespole. Niejednokrotnie musiał występować na skrzydle, gdzie mimo wszystko nie radził sobie najgorzej. Pełnie swych umiejętności pokazywał jednak w sercu drugiej linii, a udany sezon zakończył piękną bramką w ostatniej kolejce Premier League z Hull City. Pomimo ostatnich doniesień wydaje się, że Gibson zostanie jeszcze przynajmniej jeden sezon na Old Trafford i powalczy o miejsce w pierwszej drużynie. Przykład Darrena Fletcher pokazał, że cierpliwość popłaca.

Statystyki : 14  meczów (9 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: Darron śmiało będzie mógł biegać w koszulce z napisem „make it or break it”. Rola Scholesa oraz Giggsa powinna być jeszcze mniejsza niż w sezonie 08/09, ale z drugiej strony do kadry winien wrócić mimo wszystko stały bywalec gabinetów lekarskich Owen Hargreaves. Gibson będzie musiał pokazać, że warto na niego stawiać, bo w kolejce na swoją szansę czeka już kilku innych.

Danny Welbeck

Wcale niewykluczone, że krótszą drogę do częstych występów w drużynie z Diabłem na piersi miał będzie niespełna 19-letni Danny Welbeck.  Sir Alex Ferguson stwierdził nawet kilka miesięcy temu, że ten młodziutki snajper rodem z Manchesteru ma niemałe szanse na wyjazd na przyszłoroczny Mundial. Słowa być może trochę na wyrost, ale każdy kto widział w tym sezonie Welbecka wie, że stać go na wiele. Danny zanotował fantastyczny debiut w Premier League strzelając cudowną bramkę przeciwko Stoke City. Talent potwierdził w spotkaniu w ramach Pucharu Anglii z Derby County, gdzie idealnym strzałem w  róg bramki pokonał bramkarza gospodarzy.

Statystyki: 13 meczów (8 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon : wiele zależeć będzie od tego, czy po ewentualnym odejściu Carlosa Teveza sternicy United zdecydują się pozyskać innego napastnika. Jeśli nie, to Welbeck z pewnością dostanie całkiem sporo okazji do pokazania się Fabio Capello.  Nie można również zapominać, że 18-letni Anglik co najmniej przyzwoicie radzi sobie na skrzydle i niewykluczone, że to właśnie na tej pozycji w przyszłym sezonie będzie grał częściej. Szczególnie jeśli nadal w katastrofalnej dyspozycji będzie Nani.

Federico Macheda

Fenomenalne i niezwykle ważne trafienie w tym sezonie było za to dziełem Federico Machedy. Popularny „Kiko” zaliczył świetny debiut dając United 3 punkty w spotkaniu z Aston Villą. Był również autorem decydującego trafienia w spotkaniu z Sunderlandem. I pomyśleć, że ten sezon zaczynał jeszcze w drużynie U-18.

Statystyki:  5  meczów (2 od pierwszych minut), 2 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: sytuacja niemal analogiczna jak w przypadku Danny’ego Welbecka. Rożnica polega jednak na tym, że Włoch występować może tylko na środku ataku.

Rodrigo Possebon

Tak udanego sezonu jak poprzednicy nie miał za to Rodrigo Possebon. Początek nie zwiastował niczego złego, bo naturalizowany Włoch dostał szansę już w pierwszym ligowym meczu z Newcastle United. Wszystko szło zgodnie z planem aż do spotkania w ramach Carling Cup z Middlesbrough. Wtedy to Rodrigo został ofiarą słynącego z bezkompromisowej gry stopera Boro – Pogatetza. Faul wyglądał paskudnie i aż dziw bierze, że kości młodzieżowego reprezentanta Azzurich ostały się całe. Rodrigo na boisko wrócił kilka tygodni później i…nie mógł się odnaleźć. Słabo radził sobie również w rezerwach i tego sezonu w żaden sposób nie może zaliczyć do udanych.

Statystyki:  8 meczów (3 od pierwszych minut), 0 bramek
Moja ocena: 5.5/10

Przyszły sezon: jeśli Rodrigo szybko się nie otrząśnie, to równie prędko jak stracił swoje miejsce w drużynie na rzecz Gibsona, może zostać prześcignięty w klubowej hierarchii przez Jamesa. Szczerze powiedziawszy ten scenariusz wydaje się póki co najbardziej prawdopodobny.

Norweg przez cały sezon mógł za to liczyć na młodszego z braci Evans – Corry’ego. Kapitan zespołu rezerw (pod nieobecność Chestera) poczynił na tyle duże postępy w ostatnich dwunastu miesiącach, że wyspiarskie media zaczęły nawet spekulować, że niebawem 18-letni zawodnik może dostać powołanie do seniorskiej kadry Irlandii Północnej. Co ciekawe, Corry przez większość sezonu grywał na środku defensywy, a we wcześniejszych sezonach zdecydowanie częściej widywaliśmy go w centrum drugiej linii.

W drugiej linii jak ryba w wodzie czuje się za to Tom Cleverley. Anglik po dobrym początku w rezerwach został wypożyczony do Leicester City, gdzie spisywał się na tyle dobrze, że po kilkunastu meczach dostał swoje pierwsze powołanie do kadry U-20. Niestety, ale ostatecznie w niej nie zadebiutował z powodu kontuzji ramienia, która wykluczyła 19-sto latka z gry do końca sezonu.

Kontuzje nie opuszczały również Jamesa Chestera. Anglik zdążył jednak zadebiutować w pierwszej drużynie United, a jego postawa w rezerwach w pierwszej części sezonu została doceniona na tyle, że Chester został wybrany Piłkarzem Roku Rezerw. Bardzo możliwe, że angielski stoper nie zagrzeje jednak miejsca w Teatrze Marzeń. Doskonale wiemy, jaka konkurencja jest na środku obrony, a na domiar złego dla Chestera, z wypożyczenia wraca zbierający świetne recenzje za grę w Plymouth Craig Cathcart.

Jeśli jesteśmy przy formacji defensywnej to warto wspomnieć o Richardzie Eckersley’u, który zaliczył kolejny solidny sezon. Trudno jednak przewidywać jak potoczy się przyszłość tego niezwykle ambitnego zawodnika, gdyż Ferguson na brak opcji na boku obrony narzekać nie może. Ot chociażby do dyspozycji Szkota będzie Fabio da Silva. Brazylijczyk pierwszy sezon w Anglii miał pechowy, raz po raz dawały znać o sobie kontuzje, ale kiedy był zdrowy radził sobie co najmniej dobrze.

Tylko niewiele lepiej swój pierwszy sezon na Wyspach wspominać będzie Davide Petrucci. Młodziutki Włoch pokazał w kilkunastu meczach akademii nieprzeciętny talent i podobnie jak James, został na stałe włączony do drużyny rezerw. Tam jednak wiele nie pograł, gdyż na kilka miesięcy wyeliminowała go kontuzja.

Jak widać talentów w Teatrze Marzeń nie brakuje. Kwestia tylko tego, czy manager w ogóle zechce dać im szanse i czy sami zawodnicy wykażą się wystarczającą cierpliwością.

Corry Evans, Craig Cathcart, Danny Welbeck, Darron Gibson, Davide Petrucci, Fabio da Silva, Federico Macheda, James Chester, Jonny Evans, Matty James, Ole Gunnar Solskjaer, Rafel da Silva, rezerwy, Richard Eckersley, Rodrigo Possebon, Tom Cleverley,