»Ronaldo wróć!

W tekście wyżej autor pisał, że Ronaldo wiele osób transferem do Realu zawiódł. Nie jestem do końca przekonany co do słuszności tej tezy. Ludzie z czerwonej części Manchesteru uważają inaczej. Na Stretford End wciąż słyszymy chant Viva Ronaldo, a kibice ciepło wypowiadają się o Portugalczyku, ale dlaczego miałoby być inaczej? Ronaldo wciąż dobrze wspomina czasy spędzone na Old Trafford, z klubem rozstał się pokojowo, a sir Alexa Fergusona nadal uważa za piłkarskiego ojca. Na dodatek przy każdym pytaniu o powrót do Anglii odpowiada, że tęskni za United i może kiedyś tam powróci.

On [sir Alex]był moimm ojcem w sporcie, jednym z najważniejszych czynników oraz najbardziej wpływową osobą w mojej karierze.

Cristiano Ronaldo

Dlaczego Cristiano Ronaldo miałby odchodzić z Realu Madryt?

Każdy kto śledzi poczynania Portugalczyka wie, że łatwo w Madrycie nie ma. Klub, który już od 3 lat nie wygrał nic poza jednym Pucharem Króla, nie spełnia celów zakładanych co sezon. Sfrustrowani i – przyznajmy szczerze – trochę żałośni kibice* Realu Madryt, którzy potrafią wygwizdać i wybuczeć Ronaldo za to, że nie celebrował zdobycia bramki. Cristiano Ronaldo zawodzi także – jak twierdzą kibice Królewskich – w El Clásico, za co również został hojnie wygwizdany i zwyzywany. To chyba największy powód, dla którego Cris miałby Real opuścić. Przecież gra się dla pieniędzy kibiców, a jeżeli nie potrafią oni docenić tego, że dzięki Ronaldo ta drużyna jeszcze jakoś egzystuje, to jest to powód do frustracji. Znam polskich kibiców Realu Madryt, którzy podczas prezentacji Ronaldo na Estadio Santiago Bernabéu mówili, że z pomocą CR7 (wówczas CR9) zdobędą wszystko. Teraz słyszę, że możemy sobie zabierać go na Old Trafford, bo na Real jest za słaby. Co do kibiców – Ronaldo powiedział bardzo dawno temu, kto lepiej dopinguje swój zespół i od kogo kibice Realu powinni się uczyć.

Zawsze dajemy z siebie wszystko, ale gdy drużynie nie wychodzi, to kibice powinni wspierać nas tak, jak robią to sympatycy Manchesteru United. Kibice Czerwonych Diabłów mogą zawstydzić sektory z fanami Liverpoolu czy Manchesteru City. Jeśli ludzie, którzy mają w sercu ‘Królewskich’, zachowywaliby się tak samo, byłoby lepiej dla każdego.

Cristiano Ronaldo

Również rywalizacja z Leo Messim o tytuł najlepszego piłkarza FIFA jak na razie nie idzie Portugalczykowi. Piłkarz Barcelony zgarnął tę nagrodę już 3 razy z rzędu. Do tego wszystkiego dochodzi sprawa Jose Mourinho, który w czerwcu ma opuścić Real Madryt. Zarząd klubu również nie jest zadowolony z tego, co w Realu się dzieje, więc na pewno będzie chciał podjąć jakieś kroki.

Ponadto, piłkarze z którymi Ronaldo podczas pobytu w Manchesterze przyjaźnił się najbardziej, są jednogłośni. Każdy powtarza, że Cris szczerze kocha United i nie ma wątpliwości, że kiedyś tam powróci.

Podoba mu się styl Manchesteru i nigdy nic nie wiadomo, ale być może pewnego dnia znów zagra w koszulce United. Tak mi się wydaje. On kocha Czerwone Diabły i to z wzajemnością. Wszystko się może zdarzyć, bo nigdy nic nie wiadomo.

Anderson

Oczywiście jest to sprawa czysto teoretyczna – nie wiemy, czy zobaczymy Ronaldo w trykocie Manchesteru United, lecz jeżeli mielibyśmy to szczęście, uważam, że zostałby przyjęty z otwartymi ramionami. To, co zrobił dla United przez te wszystkie lata jest nieocenione i kibice na pewno to pamiętają. Komentarze na polskich fanpage’ach typu „Ronaldo to zdrajca” są po prostu śmieszne, a najlepszy argument na tego typu wypowiedzi to kibice ze Stretford End śpiewający chanty o Ronaldo tyle czasu po jego odejściu. Sam sir Alex przyjąłby go bez zastanowienia, nawet za bajońską – jak na swoją politykę transferową – sumę.

Kupowanie graczy za 60 milionów funtów to nie mój styl. Takie pieniądze przeznaczyłbym tylko na powrót do nas Cristiano Ronaldo. To wszystko.

Sir Alex Ferguson

Prosta sprawa. Na dzień dzisiejszy forma naszej drużny jest mocno uzależniona od dyspozycji Wayne’a Rooneya, lidera, który jest głównym motorem napędowym drużyny z Old Trafford. Za czasów Ronaldo mieliśmy dwóch takich liderów. W razie braku formy jednego, ciężar gry mógł brać na siebie drugi. To dawało Manchesterowi United duży komfort w razie kontuzji, absencji, słabszej dyspozycji itd. Oczywiście mamy Naniego, Younga, świetnego ostatnio Antonio Valencię, ale to nie to samo. Borykamy się ostatnio z wieloma problemami, które rozwiązałby… właśnie Cristiano Ronaldo. Rzuty karne, wolne, rożne wszystkie należą do Portugalczyka. Dryblingi i odważne wejścia pod bramkę, strzały z dystansu i ciągnięcie drużyny do przodu. To wszystko rozwiązałby jeden człowiek.

Atmosfera w Madrycie nie jest za ciekawa, skoro sam Ronaldo rozważa przenosiny z klubu, w którym chciał grać od dziecka. Przyznał również, że w Anglii kibice bardziej kochają futbol, a to jeden z ważniejszych dla piłkarza czynników. Powiedział również, że tęskni za Anglią i za Manchesterem United, który przez wiele lat był jego domem. Tutaj, w drużynie Czerwonych Diabłów zdobył popularność, a sir Alex zrobił z niego piłkarską gwiazdę. Kto z nas nie tęskniłby za taką atmosferą, za miejscem, gdzie na dobrą sprawę kariera CR7 nabrała tak niesamowitego tempa? Patrząc na całą tą sytuację z boku, jestem pełen optymizmu, bo jako fan talentu Ronaldo mam ogromną nadzieję, że kiedyś zobaczę go w koszulce z diabełkiem na piersi. Nie wierzę również, że Ronaldo mógłby odejść do któregoś z rywali Manchesteru United. Czekam na dalszy rozwój wydarzeń ze stolicy Hiszpanii. Na dzień dzisiejszy wszystko wskazuje na to, że Cristiano z Realu odejdzie, pytanie tylko kiedy to nastąpi i czy na pewno wybrałby właśnie United. Na koniec zostaje mi tylko powiedzieć: Cristiano, zrób sobie prezent i wróć tam, gdzie Cię szanują i gdzie masz szansę grać o najwyższe trofea.

*Nie chodzi mi tutaj o prawdziwych kibiców, a o tych, którzy w ten sposób podchodzą do rzeczy. W żadnym wypadku nie wkładam wszystkich do jednego wora.

Cristiano Ronaldo,

---

Copyright © 2012 Redlog.pl Manchester United - blog fanów. Ten kanał RSS jest przeznaczony tylko do użytku niekomercjalnego. Jeśli nie czytasz go w agregatorze wiadomości RSS, strona na którą patrzysz łamie prawa autorskie. Prosimy o kontakt legal@redlog.pl aby podjąć odpowiednie działania.
]]>

Premier League

Obecnie na czele najskuteczniejszych zawodników na Wyspach znajduje się Dimitar Berbatov z 20 golami na koncie, wyprzedzając o dwa trafienia lokalnego rywala zza miedzy, a byłego kolegę z zespołu, Carlosa Teveza. Pomimo tego, że Bułgar jest liderem strzelców angielskiej Premiership, to w ostatnich kolejkach dość rzadko pojawia się w pierwszym składzie Manchesteru United, ustępując miejsca młodszemu Javierowi Hernandezowi. W poprzednim sezonie o tytuł króla strzelców rywalizowali między sobą Didier Drogba oraz Wayne Rooney. Niestety Anglik odpadł z walki, doznając ciężkiej kontuzji, która wyeliminowała go z ostatnich kolejek Premier League. Obecnie obaj zawodnicy rażą nieskutecznością. Do tej pory Rooney ustrzelił jedynie 7 bramek, natomiast napastnik Chelsea o trzy trafienia więcej. Wracając jednak do teraźniejszości, należy przyznać, że Dimitar Berbatov – faworyt do tytułu o miano najskuteczniejszego – przeżywa w tym sezonie renesans na angielskich boiskach. Po słabych występach w poprzednich latach w koszulce Manchesteru United Bułgar obecnie przypomina zawodnika, który czarował grą i postawą na White Hart Lane. Jego rywal – Carlos Tevez – na pewno nie odpuści, próbując ogryźć się swoim byłym kolegom. W Manchesterze City jako kapitan może co tydzień walczyć o kolejne bramki, co nie dane było mu, gdy zakładał diabelską koszulkę podczas pobytu na Old Trafford. Tak więc walka o miano najskuteczniejszego zawodnika Premier League zapowiada się ciekawie.

Ligue 1

We Francji zadają sobie pytanie, czy ktoś zdoła dogonić senegalskiego napastnika Lille OSC – Moussa Sowa, który z 19 golami przewodzi w rywalizacji o koronę króla strzelców Ligue 1. Piłkarz ten przed sezonem 2010/2011 na zasadzie wolnego transferu przeniósł się z Stade Rennais do Les Dogues. Podobnie jak Lille OSC, tak również Moussa Sow jest odkryciem obecnych rozgrywek we Francji. Drugie miejsce w klasyfikacji najskuteczniejszych zawodników Ligue 1 zajmuje Kevin Gameiro. Młody napastnik FC Lorient ma na koncie 16 trafień. Wątpliwe jednak jest to, że uda mu się dogonić rozpędzonego Sowa wraz z jego Lille OSC, które na Mistrzostwo Francji czeka od 1954 roku. Mimo że Moussa Sow oraz Kevin Gameiro są zawodnikami dość anonimowymi dla potencjalnego kibica, to być może już niedługo w kolejce po młodych przedstawicieli Ligue 1 zapewne ustawią się kluby z najwyższej piłkarskiej półki.

Bundesliga

Faworytem w wyścigu jest napastnik Bayernu Monachium Mario Gomez. Obecnie niemiecki napastnik ma 19 goli na koncie. Tuż za plecami zawodnika z Bawarii czai się gracz SC Freiburg – Papiss Cisse, który jest objawieniem tego sezonu na niemieckich boiskach. Biorąc pod uwagę siłę ognia Bayernu oraz Freiburga, śmiało można sądzić, że w najbliższych kolejkach to Niemiec będzie miał o wiele więcej okazji ku temu, aby zaliczyć kolejne trafienia przybliżające go do tytułu króla strzelców Bundesligi. Co ciekawe, najskuteczniejszy zawodnik lidera ligi niemieckiej – Borussi Dortmund – Lucas Barrios zajmuje dopiero siódme miejsce w klasyfikacji strzelców z 11 trafieniami. Próżno szukać nam Polaków wśród najbardziej bramkostrzelnych piłkarzy najlepszych lig Europy, lecz w Niemczech reprezentuje nas Robert Lewandowski, który jak do tej pory ustrzelił sześć bramek, co daje mu niestety miejsce dopiero w czwartej dziesiątce najskuteczniejszych zawodników Bundesligi.

Primera Division

…czyli pojedynek gigantów: Lionel Messi vs Cristino Ronaldo. Oczywiście dyskusje na temat tego, który z nich jest lepszym piłkarzem nie mają końca. Najpewniej odpowiedzi na to pytanie nie poznamy w najbliższym czasie, lecz już w maju dowiemy się, który z panów zostanie najskuteczniejszym piłkarzem ligi hiszpańskiej sezonu 2010/2011. Jak do tej pory w walce o ligowy prym wśród najbardziej bramkostrzelnych graczy Ronaldo i Messi idą łeb w łeb, mając po 27 goli na koncie po 29 kolejkach Primera Division. Obaj piłkarze swoimi strzeleckimi poczynaniami obrazują układ tabeli ligi hiszpańskiej, na której czele znajduje się FC Barcelona oraz Real Madryt, a za nimi widoczna jest wielka strata punktowa kolejnych zespołów. W rankingu najskuteczniejszych piłkarzy sezonu 2010/2011 w Hiszpanii trzecie miejsce zajmuje David Villa (17 goli), lecz raczej niemożliwym jest, aby Hiszpan zbliżył się do argentyńsko-portugalskiego duetu. Walka o Trofeo Pichichi zapowiada się pasjonująco do ostatniej kolejki. Miejmy nadzieję, że do końca sezonu zawodnikom nie przeszkodzą dodatkowe kontuzje, a my kibice będziemy mogli obserwować pasjonujący wyścig o koronę króla strzelców na hiszpańskich boiskach.

Serie A

Antonio Di Natale to piłkarz Udinese Calcio, czyli rewelacji obecnego sezonu ligi włoskiej, ale również zawodnik, o którego pytają najwięksi piłkarscy potentaci Półwyspu Apenińskiego. Napastnik urodziny w Napoli zgromadził do tej pory 25 goli, które dają mu fotel lidera wśród najskuteczniejszych zawodników we Włoszech. Bezpośrednimi rywalami Di Natale są Edison Cavanni (22 gole) oraz Samuel Eto’o (19). Mimo to, jeśli Udinese nadal będzie w tak dobrej formie jak dotychczas, a napastnika z numerem 10 omijać będą kontuzje, to zwycięstwo w walce o króla strzelców Serie A może zostać rozstrzygnięte na korzyść piłkarza, który w 2004 roku przyszedł z Empoli do Bianconeri za zaledwie 100 000 euro, a teraz jego wartość rynkowa wynosi ponad 100 razy więcej (!).

…Ekstraklasa

Andrzej Niedzielan vs Tomasz Frankowski – dwaj giganci futbolu walczący o tytuł króla strzelców potężnej Ekstraklasy. Co łączy obu zawodników? Obaj grali w reprezentacji Polski, jak również w Wiśle Kraków. Obaj przeżyli nieszczęśliwą przygodę z zachodnimi ligami i niczym synowie marnotrawni wrócili po nieudanych wojażach do polskiej ligi. Co więcej, panowie nie należną do młodzieniaszków – odpowiednio 32 i 36 lat. Zawodnik Jagiellonii Białystok tytuł najlepszego snajpera zdobył już trzykrotnie w latach 1999, 2001 i 2005, grając dla Białej Gwiazdy. Jego główny kontrkandydat do tej pory nie sięgnął po trofeum najskuteczniejszego i korona króla strzelców naszej Ekstraklasy nadal tkwi w jego najskrytszych marzeniach. Za plecami Niedzielana i Frankowskiego czają się kolejni kandydaci, którzy gotowi są podjąć walkę o tytuł najbardziej bramkostrzelnego zawodnika w Polsce – Traore, Rudnevs i Kaźmierczak nadchodzą z wiosenną ofensywą. Warto zwrócić również uwagę na liczbę bramek najskuteczniejszych obecnie piłkarzy Ekstraklasy – 10 i 9 goli. Oczywiście nie świadczy to o braku skuteczności naszych napastników, lecz o bardzo dobrej grze defensywnej polskich zespołów i postawie bramkarzy. Dość jednak ironii, gdyż jaka jest nasza Ekstraklasa każdy widzi, lecz mimo to wielu ją uwielbia i nią się pasjonuję (a w tym ja!).

Do zakończenia rozgrywek pozostały dwa miesiące, kilka kolejek, które wyjaśnią nam, kto zapisze się do historii piłkarskich annałów, a kto poniesie sromotną klęskę i będzie musiał zadowolić się pozycją numer dwa. Walka o tytuł króla strzelców w każdej z powyższych lig nadal jest otwarta, choć liderzy w poszczególnych krajach na podstawie meczów i trafień od początku sezonu zostali mocno nakreśleni. Szczególnie ciekawie zapowiada się walka w Hiszpanii, gdzie naprzeciw siebie stają najprawdopodobniej dwaj najlepsi piłkarze świata – Cristino Ronaldo i Lionel Messi. Spośród wszystkich najskuteczniejszych zawodników występujących na Starym Kontynencie na podstawie liczby goli, które zdobyli w obecnym sezonie oraz współczynnika ligowego, wybrany zostanie najlepszy strzelec Europy, który z tej okazji otrzyma nagrodę Złotego Buta, ale to już opowieść na inną okazję…

Andrzej Niedzielan, Antonio Di Natale, Bundesliga, Carlos Tevez, Cristiano Ronaldo, Dimitar Berbatov, Ekstraklasa, Ligue 1, Lionel Messi, Mario Gomez, Moussa Sow, Premier League, Primera Division, Serie A, Tomasz Frankowski,

Didier Drogba

Już od kilku lat odpowiada za zdobywanie goli dla Chelsea FC. Karierę zaczynał we Francji, w Le Mans. Potem grał przez dwa sezony w Guingampie i rok w Marsylii. W tych klubach grał na tyle dobrze, że w 2004 roku trafił do wspomnianej Chelsea. We wszystkich swoich dotychczasowych klubach, na przestrzeni całego sezonu prezentował dobrą i skuteczną grę. Bramkarze nie mieli, i nadal nie mają, z nim łatwego życia na boisku. W swoim CV może zapisać wiele nagród, między innymi trzy mistrzostwa z Chelsea, wybranie piłkarzem roku we Francji w 2004 roku i dwukrotne wygranie wyścigu o koronę króla strzelców w Premier League (2007, 2010).

Wayne Rooney

Pierwszy z zawodników Manchesteru w tym zestawieniu. Jego zalety (jak i wady) i to, czym straszy bramkarzy w Anglii, jak i poza nią, znamy chyba wszyscy. Nie można zaprzeczyć, że jest to obecnie jeden z najlepszych przedstawicieli swojego piłkarskiego fachu na świecie. Jego uniwersalizm, wola walki, wytrzymałość, zawziętość, spryt – to wszystko stawia go na najwyższej półce.

Lionel Messi

Maradona określił go swoim „następcą”. Zastanawialiśmy się kilka sezonów temu, czy aby słusznie. Teraz już z czystym sumieniem, możemy wszyscy tak określać genialnego Argentyńczyka. To czego dokonał w ostatnich sezonach, zasługuje na uznanie nawet największego zrzędy i tetryka. Nie chciałbym Was, drodzy czytelnicy, zanudzać długą listą sukcesów indywidualnych oraz drużynowych Lionela, a więc tylko zaproszę do zapoznania się, pokrótce z listą jego osiągnięć.

Ronaldo

Sądzę, że gdyby nie kontuzję, grałby nadal na najwyższym poziomie. Wielu się z tym pewnie nie zgodzi, lecz doszedłbym z nimi do porozumienia, stwierdzając, że osiągnąłby o wiele więcej, niż osiągnął. Sam przeglądając jego stronę na Wikipedii, jestem pod wrażeniem. Nie wiedziałem, że zdobył on aż tyle nagród, po prostu niesamowite. W swojej najwyższej formie fizycznej, był najlepszym piłkarzem świata. Robił z piłką co chciał i kiedy chciał. Potrafił rozmontować każdą obronę i ośmieszyć każdego obrońcę. El Fenómeno!

Cristiano Ronaldo

Wiem, że ten piłkarz już brał udział w tych „wyborach”, lecz mam nadzieję, że moja próba wytłumaczenia jego kandydatury, będzie słuszna. To już drugi z przedstawicieli Czerwonych Diabłów w „rankingu” napastników. Niestety już nie gra dla United, być może to mu pomogło w rozwoju, lecz nie o tym pora teraz pisać. Uzasadnienie jego tutejszej obecności jest proste. Ronaldo nie jest tylko skrzydłowym, od czasu do czasu grającym na szpicy. To piłkarz genialny, potrafiący zdobyć gola w każdych okolicznościach i z każdej pozycji na boisku. Jego akcje przesądzają dość często o losach meczu. Nie da się ukryć, że Cristiano Ronaldo w Realu Madryt stał się „maszynką” do strzelania goli. W swoich pierwszych 60 meczach dla Królewskich strzelił 58 goli. Myślę, że to Was przekona. To jest po prostu supersnajper.

David Villa

Przez ostatnie pięć lat to właśnie ten piłkarz odpowiadał za zdobywanie bramek dla Valencii. W 212 spotkaniach, strzelił 129 goli i asystował przy 53 bramkach. To pokazuje, że musiał być to wielki przywódca tego zespołu. Tak też było w rzeczywistości. Nie mogło się to też obejść bez echa. Latem 2010 roku, trafił do Barcelony, gdzie po udanych Mistrzostwach Świata (Złoty medal oraz 5 zdobytych bramek) kontynuuje dzieło niszczenia pasmo zwycięstw, a przede wszystkim nadal zdobywa wiele bramek.

Ruud van Nistelrooy

Piłkarz, który obojętnie w jakiej grałby lidze, strzelałby gole. Tak było w Holandii, Anglii, Hiszpanii i Niemczech. Świetna aklimatyzacja to nie jego główny atut. Wyróżniał się po prostu wrodzonym talentem do zdobywania bramek. Lis pola karnego. Przez wiele lat zdobywał gole dla United. Król strzelców ligi holenderskiej, angielskiej i hiszpańskiej. Czekamy zatem na tytuł króla strzelców Bundesligi.

Thierry Henry

Żywa legenda Arsenalu. W barwach tego klubu został między innymi czterokrotnie królem strzelców Premier League i zdobył dwa razy Złotego Buta. Po przejściu do Barcelony nie był już tak skutecznym piłkarzem, lecz tam już zdobywanie bramek było rozłożone na kilku piłkarzy. Nadal prezentował futbol piękny dla oka, a przy tym bardzo skuteczny.

Zlatan Ibrahimović

Gdzie by nie grał, zawsze świetnie się odnajdzie. Coś na wzór van Nistelrooya. Tak samo jak Holender ma niesamowity instynkt snajpera, lecz potrafi uderzyć bardzo mocno z za pola karnego. Takiego napastnika chciałby każdy zespół. We wszystkich klubach w jakich dotąd grał, strzelał sporo bramek, jak i również przy nich asystował. Jeden z lepiej wyszkolonych technicznie napastników na świecie.

Andrij Szewczenko

Najwyższe laury wywalczył z Milanem. Grał w tym klubie przez siedem sezonów. Przed przeprowadzką do Mediolanu był gwiazdą Dynama Kijów. Lista sukcesów indywidualnych z tymi klubami jest imponująca, między innymi zdobycie Ligi Mistrzów w 2003 roku, trzykrotny król strzelców Ligi Mistrzów, dwukrotny ligi włoskiej, jednokrotnie wywalczył tą nagrodę na Ukrainie. Niestety po przejściu do Chelsea FC nie potrafił strzelać bramek na zawołanie, tak jak robił to w Milanie. Jedynie to pozostawia na jego karierze małą czarną plamkę.

Filippo Inzaghi

Lis pola karnego. Od kilkunastu lat jeden z najlepszych snajperów w Europie. Strzelał dla Milanu niezwykle ważne i kluczowe bramki. Zdobył bramkę w finałowym meczu Ligi Mistrzów przeciwko Liverpoolowi. Uważa ją za bramkę swojego życia.

Samuel Eto’o

Niesamowicie utytułowany piłkarz. Zdobywał potrójną koronę w dwóch kolejnych latach, w 2009 roku z Barceloną, a w 2010 roku z Interem Mediolan. Obecnie w Interze, jak i wcześniej w Barcelonie odgrywał znaczącą rolę. Ne tylko strzela bramki, ale przy nich asystuje. Potrafi uderzyć z dalszej odległości, jak i doskonale minąć bramkarza. Dwukrotny król strzelców Pucharu Narodów Afryki i ligi hiszpańskiej.

Alessandro Del Piero

Zawodnik który ma na swoim koncie najwięcej rozegranych meczów w historii Juventusu. Jest również najskuteczniejszym zawodnikiem w historii Starej Damy. Uznany za najlepszego napastnika Ligi Mistrzów ostatniego 10-lecia i wiele wiele więcej. O jeszcze lepszą rekomendację raczej trudno. Genialny piłkarz, kapitan, przywódca i serce Juventusu Turyn.

Raul

Przez szesnaście sezonów reprezentował barwy Realu Madryt. Zdobył dla tego klubu 323 bramki. Obecnie gra w Schalke 04 Gelsenkirchen, gdzie zbliża się nieuchronnie do końca swojej bogatej kariery. Zdobywał z Realem sześć razy mistrzostwo Hiszpanii i trzy razy Ligę Mistrzów. Raul to rekordzista pod względem liczby bramek, jak i występów w Lidze Mistrzów. Dwukrotny król strzelców Ligi Mistrzów i Primera Division. W 2009 roku został wybrany do najlepszej drużyny dekady, przez brytyjski dziennik The Daily Mirror.

Miroslav Klose

Nie mogło w tym zestawieniu zabraknąć zdobywcy, łącznie 14 goli na Mistrzostwach Świata. Świetny zawodnik, który seryjnie zdobywa gole w reprezentacji Niemiec. W 105 spotkaniach jak dotąd trafił 58 razy do siatki rywali. Z Bayernem wywalczył dwukrotnie mistrzostwo Niemiec, raz w barwach Werderu został królem strzelców tejże ligi. Z reprezentacją dwa razy zdobył brązowy medal Mistrzostw Świata, raz wywalczył srebro. Ma również na koncie srebro przywiezione z Euro 2008 z boisk Austrii i Szwajcarii.

Wybieramy Dream Team – środkowi pomocnicy – Zinedine Zidane & Paul Scholes
Wybieramy Dream Team – lewy pomocnik – Ryan Giggs
Wybieramy Dream Team – prawy pomocnik – David Beckham
Wybieramy Dream Team – środkowi obrońcy – Jaap Stam & Rio Ferninand
Wybieramy Dream Team – lewy obrońca – Roberto Carlos
Wybieramy Dream Team – prawy obrońca – Cafú
Wybieramy Dream Team – bramkarz – Peter Schmeichel

Jeśli wśród nominowanych nie ma piłkarza, który na to zasługuje prosimy o napisanie o tym w komentarzach. Jeśli więcej osób poprze taką kandydaturę, to dodamy ją do sondy ;-).

Alessandro Del Piero, Andrij Szewczenko, Cristiano Ronaldo, David Villa, Didier Drogba, Filippo Inzaghi, Lionel Messi, Miroslav Klose, Raul, Ronaldo, Ruud van Nistelrooy, Samuel Eto'o, Thierry Henry, Wayne Rooney, Zlatan Ibrahimović,

George Best

Absolutna legenda „Czerwonych Diabłów”. Geniusz futbolu, robił z piłką, co chciał, a ta słuchała się go niczym sługa swojego pana. Reputacja Besta jako amatora zarówno kobiet, jak i alkoholu, była równie ważnym elementem jego kariery, jak jego fenomenalne występy dla Manchesteru United. Jego osobowość i nawyki doprowadziły w końcu do jego śmierci (jego słynne słowa na łóżku szpitalnym – „Nie umierajcie tak, jak ja”). Wzór dla każdego szanującego się „piłkarskiego playboya”: spotkania z niezliczoną ilością kobiet, randki z czterema uczestniczkami Miss World, nieustanne romanse; na koniec klasyczne zdanie – „Gdybym urodził się brzydki, nigdy nie usłyszelibyście o Pele”.

Garrincha

Przed Georgem  Bestem był Garrincha, niesamowity brazylijski piłkarz, który miał tak samo duży udział w wygranej swojego kraju Mistrzostw Świata w 1958 i 1962 jak Pele. Urodzony w biednej rodzinie, żyjący w nędzy, ze zdeformowanym kręgosłupem i jedną nogą krótszą o dwa cale od drugiej. Z Garrinchą wiążą się niesamowite historie: był alkoholikiem w wieku 14 lat, swoje dziewictwo stracił… z kozą i został ojcem czternaściorga dzieci z kilkoma kobietami. Nigdy nie przezwyciężył swoich pozaboiskowych problemów, ale jego występy na boisku sprawiły, że zawsze będzie pamiętany przez swoich rodaków.

Cristiano Ronaldo

I oto następny „Diabełek”. Cristiano Ronaldo to jeden z najbardziej obecnie znanych piłkarzy. Jest bogaty, sławny, niesamowicie utalentowany i wygląda trochę lepiej niż Lionel Messi. Jego lista byłych kobiet jest naprawdę długa. W końcu jego matka wyjawiła, że jej syn nie jest żadnym kobieciarzem. Mama wie najlepiej.

Ronaldo

Oryginalny, grubszy Ronaldo™ może i strzelił 15 goli na Mistrzostwach Świata dla Brazylii. Kogo to obchodzi? Bardziej znany jest z tego, że umówił się z paniami lekkich obyczajów, które okazały się być… transwestytkami. Dodajmy, że Brazylijczyk bardzo szybko uciekł, gdy zorientował się, jaki błąd popełnił. Niestety, pech chciał, że jedna „pani” imieniem Andrea Albertino postanowiła co nieco wypaplać. Ronaldo nazwał to najgorszą decyzją jego życia. Cóż, nie dziwimy się.

Dwight Yorke

Kolejny na liście zawodnik United. Jego słynna alkoholowa libacja z kolegą z drużyny - Markiem Bosnichem sprawiła, że nadano mu miano prawdziwego playboya. Yorke zawsze cieszył się pełnią życia, ale decyzja o nagraniu samego siebie i Bosnicha zażywającego narkotyków, w dodatku ubranego w damskie ciuszki, w towarzystwie czterech uroczych pań – to chyba za wiele.

Antonio Cassano

Przed wydaniem swojej autobiografii “La Dico Tutto” (“Powiem ci wszystko”), Antonio Cassano był znany jako świetny włoski napastnik z niewiarygodnie trudnym charakterem. Po wydaniu książki, był znany jako świetny włoski napastnik  z niewiarygodnie trudnym charakterem, który przespał się z wieloma kobietami. Jeśli wierzyć książce, to w ciągu jedenastu lat, do czasu jej wydania, Cassano przespał się z niesamowitą liczbą od 600 do 700 (kto by tam dokładnie liczył) kobiet. Stwierdził, że seks przed meczem znacznie poprawia jego grę na boisku. Łał.

Ashley Cole

Cheryl Cole jest litościwa. I potrafi wybaczać. Jej mąż Ashley Cole był stałym bywalcem tabloidów wypełnionych opowieściami o jego zabawach poza domem. I jakoś za każdym razem żona mu wybaczała. Miarka się w końcu przebrała. Jego nagie zdjęcia wysłane na telefon pewnej modelki w lutym 2010, to było za wiele. No i się rozwiedli. Cytując Cheryl: powodem było „nierozważne zachowanie”.

Ronaldinho

Od paru lat kariera Ronaldinho stacza się dramatycznie w dół, od najlepszego gracza na świecie w 2005 roku do niezachwycającego gracza Milanu. Jednym z powodów był styl życia Brazylijczyka (określę go jako „Disco Robaczki”). Jedna ze striptizerek, z którą spotkał się pan Ronaldinho w 2002, opisała go jako „nie najprzystojniejszego mężczyznę, z jakim byłam” (hiehie), ale też jako „młot pneumatyczny” i „chodzącą Viagrę”.

Frank Worthington

Życie osobiste gwiazd futbolu nie zajmowało gazet w latach siedemdziesiątych tak jak teraz, więc trzeba się było naprawdę postarać, żeby zyskać reputację playboya. Frankowi Worthingtonowi się to udało. Grał on dla Huddersfield, Leicester, Boltonu, Birmingham, Leeds, Sunderlandu, Southampton i „paru” innych zespołów (łącznie 24 drużyny plus cztery gościnne występy dla Manchesteru). Prawie podpisał kontrakt z Liverpoolem w 1972 roku. Prawie robi wielką różnicę. Nie przeszedł testów medycznych w związku z wysokim ciśnieniem krwi, które zostało spowodowane przez jego nadmierną aktywność seksualną. Jeśli i to was nie przekonuje, że zasługuje na miano playboya, no to proszę: Frank Worthington nazwał swoję autobiografię „Jedno czy dwa ruchanka” („One Hump or Two”).

Gabriel Agbonlahor

W roku pańskim 2008, napastnik Aston Villi postanowił dorównać swojej boiskowej formie także w życiu osobistym. Rozpoczął sezon od hattricka w siedem minut. Kilka tygodni później wydało się, że to nie jedyny jego hattrick. Agbonlahor nie tylko umawiał się z trzema dziewczynami na raz, ale także udało mu się wszystkie trzy zapłodnić. Zdolny chłopak.

Antonio Cassano, Ashley Cole, Cristiano Ronaldo, Dwight Yorke, Frank Worthington, Gabriel Agbonlahor, Garrincha, George Best, Ronaldinho, Ronaldo,

Powyższy filmik, zamieszczony w portalu manusite.pl, zainspirował mnie do napisania tego artykułu. Filmik, który przypomniał mi, jak wielkiego piłkarza w swoich szeregach posiadał do niedawna Manchester United. Dryblingi, niekonwencjonalne zagrania, mistrzowska technika, fantastyczne uderzenia i gole powodowały, że co tydzień patrzyliśmy na występ Portugalczyka oczekując, że po raz kolejny będzie on cieszył nasze oko swoją grą. Dziś Cristiano Ronaldo zakłada królewską koszulkę w stolicy Hiszpanii, a na Old Trafford pozostały po nim wspomnienia, żal po jego stracie i, jak wielu twierdzi, spalona ziemia.

Obecnie Manchester United w swoim składzie posiada wielu wspaniałych zawodników – Ryan Giggs, Dymitar Berbatov, Nani, Rio Ferdinand, Paul Scholes, Nemanja Vidic, ulubieniec kibiców Wayne Rooney i wielu innych graczy, którzy dla zespołu są po prostu bezcenni. Mimo wszystko warto zauważyć, że poza tymi wieloma indywidualnościami, piłkarskimi mistrzami, United nie posiada obecnie piłkarza pokroju genialnego Portugalczyka, zawodnika, który swoją grą robiłby tak wyraźną różnicę na boisku, który wybijałby się przed szereg i ponad piłkarski piedestał. Nie ma piłkarza, do którego można podać piłkę i powiedzieć „Chłopie zrób coś, bo gra nam dziś nie idzie!”.

Oczywiście piłka nożna to gra zespołowa, a Manchester United to drużyna, team w którym indywidualne nagrody i wyróżnienia dla zawodnika schodzą na dalszy plan, ponieważ liczy się dobro całego zespołu. Siłą Czerwonych Diabłów jest właśnie gra zespołowa, czego dowodem są wyniki United w obecnym sezonie – obecnie pierwsze miejsce w tabeli angielskiej Premier League, kolejna faza Ligi Mistrzów, czy dalsza rywalizacja o Puchar Anglii. Wydaje się więc, że wszystko jest w porządku, że skład, jakim dysponuje obecnie Sir Alex Ferguson jest na tyle optymalny, że być może w końcowym rozrachunku pozwoli ponownie zdobyć potrójną koronę.

Doceniam talent każdego piłkarza Manchesteru United, gdyż nikt nie pojawia się na Old Trafford przypadkowo (no może poza Bebe). Kibicem diabelskiego klubu jestem już ponad dekadę. Widziałem w składzie Red Devils wielu genialnych piłkarzy, niezwykle utalentowanych, walecznych, świetnych technicznie, ulubieńców publiczności, ale żaden z nich nie dorównywał Portugalczykowi Ronaldo, który grając na Old Trafford, posiadał, w moim mniemaniu, wszystkie cechy pozwalające określać go piłkarskim geniuszem. Lionel Messi czy Cristiano Ronaldo? – pytanie pojawiające się na każdym kroku. Pytanie, na które odpowiedź według mnie jest prosta.

Cristiano Ronaldo obrał swoją drogę życiową, która obecnie wiedzie przez Madryt i Santiago Bernabeu. Być może nikt, poza nim samym, nie wie, czym kierował się Portugalczyk, decydując się na transfer do Realu. Spełnienie marzeń? Pogoń za sławą i wielkimi pieniędzmi? Pewnym jest jednak to, że klub z Old Trafford stracił najlepszego zawodnika, który w ostatnich latach grał na boiskach Premiership. Znienawidzony przez przeciwników i kochany na własnym stadionie mógł stać się legendą United, gdyby tylko chciał…

Momentami irytował, gdy zbyt długo holował piłkę przy nodze, gdy starał się wymusić rzut wolny lub gdy nurkował w polu karnym, szukając jedenastki dla swojego zespołu. Mimo wszystko jako kibic Manchesteru United, wiele bym dał, aby zobaczyć Cristiano Ronaldo ponownie w diabelskiej koszulce z numerem „7”, usłyszeć w telewizji głos komentatora: „Cristiano Ronaldo, strzał! Co za fenomenalny gol!!! Manchester United prowadzi 1:0 dzięki trafieniu genialnego Portugalczyka!” i zobaczyć nażelowanego „lalusia” z Madery, który biegnie z rozłożonymi na boki rękoma i krzyczy z radości w niebogłosy po strzelonym golu.

Łudzę się, że z momentem zakończenia ery Fergusona na stanowisku menagera Czerwonych Diabłów zasiądzie „The Special One” Jose Mourinho i wraz ze swoim przyjściem na Old Trafford wróci CR7. Z pewnością jest to niepoprawne „marzenie”, ale przecież piłka nożna jest sportem nieprzewidywalnym…

Cristiano Ronaldo, Manchester United, Premier League, Real Madryt, Wayne Rooney,

Wiosną poprzedniego sezonu Portugalczyk rozgrywał swoją najlepszą rundę od przybycia do Anglii. Czarował techniką, asystował przy golach, jak również sam zdobył kilka cennych trafień. Razem z Antonio Velencią stworzył najlepsze skrzydła w Premiership. Po kontuzji Ekwadorczyka trener szachuje zawodnikami, wystawiając leciwego Giggsa lub Parka na jednym boku pomocy, natomiast na przeciwległej stronie boiska pewne miejsce w zestawieniu Fergusona ma właśnie Nani.

Portugalczyk to jedyny zawodnik United, który przyprawia mnie o skrajne emocje. Z jednej strony uwielbiam go, bo jest częścią mojego ukochanego klubu, bo jest fantastycznym piłkarzem, bo uwielbiam patrzeć, jak ciągnie skrzydłami grę Red Devils. Podziwiam jego fantastyczne uderzenia, podania, które często zamieniają się w asysty. Obserwuję jego grę, jak kiwa obrońców, jak czaruje na boisku i zapominam, że niedawno na tej pozycji biegał sam Cristiano Ronaldo.
Z drugiej strony Nani to zawodnik, który przyprawia mnie o wielkie nerwy, kiedy widzę jego egoistyczną grę i postawę na boisku, kiedy nie potrafi podać do lepiej ustawionego kolegi na boisku. Denerwuję się za każdym razem, gdy widzę leżącego na boisku Portugalczyka, który udaje na twarzy ogromny ból z powodu domniemanego faulu na jego osobie, po czym wstaje jakby nigdy nic i podchodzi do każdego rzutu wolnego dla United. Co więcej, wkurzam się, gdy widzę jego łatwe straty na boisku. Kiedy nieudolnie stara się kiwać z obrońcami, kiedy gra mu nie idzie i traci piłkę na rzecz przeciwnika. Co gorsze, gdy nie wyjdzie mu zagranie, Portugalczyk stara się je zrealizować aż do skutku, co nie zawsze jest na korzyść drużyny i kolegów z zespołu.

Nani przeplata genialne występy z beznadziejnymi. Niestety nie jest to jednak chwilowe zjawisko, gdyż poza wiosennym okresem poprzedniego sezonu, gra Portugalczyka od początku przybycia na Old Trafford była prawdziwą sinusoidą dobrych i złych spotkań w diabelskiej koszulce. Naniemu brakuje obecnie rywalizacji na swojej pozycji. To on, ze wszystkich skrzydłowych Manchesteru United, ma obecnie największą liczbą występów w tym sezonie i to na niego stawia menedżer Czerwonych Diabłów. Wszystko jednak może ulec zmianie, gdy do gry powróci Antonio Valencia…

Luis Nani jest na tyle utalentowanym piłkarzem, co słabym aktorem. Pewnym jest, że Portugalczyk nagrody w postaci Oskara na pewno nie dostanie, dlatego lepiej dla zespołu, kibiców i dla niego samego byłoby, aby swoje aktorskie umiejętności przełożył na grę na boisku dla Manchesteru United. Z przykrością jednak muszę przyznać, że nie wierzę, aby w najbliższej przyszłości coś zmieniło się w grze Naniego. Wiem też, że dalej będę cieszył się ze świetnych występów diabelskiego skrzydłowego, jak również denerwował i przeklinał go, gdy po raz kolejny będzie symulował faul. Portugalczyk nadal zostanie tym, który przyprawia mnie o emocje przechodzące ze skrajności w skrajność…

PS Ze swojej strony życzę wszystkim Czytelnikom i całej redakcji Redloga wesołych świąt Bożego Narodzenia!

Cristiano Ronaldo, Manchester United, Nani, Zawodnicy,

Ruud van Nistelrooy – to kolejne nazwisko pojawiające się jako obiekt transferu na linii MU-Real. Sytuacja była podobna do tej z Becksem. Dla Holendra sezon 2005/2006 był ostatnim w czerwonym trykocie. Nie był to wówczas udany okres dla byłego napastnika PSV Eindhoven. Przegrywał rywalizację o miejsce w pierwszym składzie z Louisem Sahą, coraz częściej też mówiło się o jego konflikcie z sir Alexem. Chęć pozyskania snajpera MU wyraził oczywiście Real Madryt, który sfinalizował transfer za kwotę 15 milionów euro.

Niewątpliwie najwięcej emocji i kontrowersji wywoływała kwestia Cristiano Ronaldo. Saga ta ciągnęła się właściwie przez rok. Już w 2008 roku, po zakończeniu finałów mistrzostw Europy rozgrywanych w Austrii i Szwajcarii, CR7 oznajmił, że nie ma zamiaru wracać do Manchesteru, lecz zamierza przejść do Realu Madryt, swojego ulubionego klubu jeszcze z czasów dzieciństwa. W pamięci kibiców na pewno została upokarzająca podróż Alexa Fergusona na zgrupowanie reprezentacji Portugalii, który postanowił osobiście przekonać swojego asa do pozostania na OT. Jak wiadomo początkowo Ronaldo w ogóle odmawiał spotkania ze swoim dotychczasowym trenerem. Ugiął się dopiero pod naciskiem prasy i apeli ze strony kolegów z MU. Misja Fergiego zakończyła się sukcesem. Ronaldo oświadczył, że zostaje w „Teatrze Marzeń”, co wywołało euforię radości wśród kibiców „Czerwonych Diabłów”. Tym razem „Galaktyczni” musieli obejść się smakiem.

Nie trzeba było wówczas być Nostradamusem, żeby wiedzieć, iż temat ten mimo wszystko wróci na wokandę po zakończeniu kolejnych rozgrywek. Końcówka sezonu 2008/2009 napawała jednakże optymizmem fanów „Red Devils”. CR7 opowiadał chętnie o tym, jak świetnie czuje się w Manchesterze, nazywał sir Alexa swoim drugim ojcem, podpisał nawet nowy kontrakt. Wydawało się, że sytuacja jest opanowana i nie ma się co obawiać o przyszłość Portugalczyka na OT. Niestety, było to tylko mydlenie oczu. 11 czerwca 2009 roku władze MU oświadczyły, że oferta Realu za Ronaldo, opiewająca na kwotę 80 mln funtów, została zaakceptowana i piłkarz przechodzi do klubu z Madrytu. Po raz kolejny „Galaktyczni” wydarli United znakomitego zawodnika.

Grudzień 2009 – Real Madryt oświadcza, że jest zainteresowany sprowadzeniem do swoich szeregów kolejnego zawodnika MU – Nemanji Vidicia. Kwota transferu miałaby opiewać na sumę 20-30 mln euro. Wraz z pojawieniem się informacji o ewentualnej zmianie klubu przez Serba rozpoczęły się spekulacje na temat powodów tej decyzji. Głównym „czynnikiem” zmian miała być podobno żona Vidicia, Ana, niezadowolona z angielskiego klimatu i pogody, która optowała za przenosinami do bardziej słonecznego i cieplejszego Madrytu. Na szczęście dla MU Nemanja nie uległ naciskom swojej WAG i 20 sierpnia 2010 roku podpisał nowy kontrakt, na mocy którego pozostanie na Old Trafford do 2014 roku. Należy mieć tylko nadzieję, że popularny „Vida” nie pójdzie w ślady C. Ronaldo, który także przecież przedłużył umowę z MU, ale jak wiadomo nic to nie zmieniło w kwestii jego przesądzonych już wówczas przenosin na Santiago Bernabeu.

Na zakończenie słów kilka o wspomnianym już we wstępie felietonu lewym obrońcy Man Utd. Patrice Evra to kolejny „Diabeł” będący na celowniku hiszpańskiego potentata. Można powiedzieć, że standardowo już przy tego typu spekulacjach, „Pat” także jest rzekomo niezadowolony ze swojego pobytu w „Teatrze Marzeń” i nosi się z zamiarem opuszczenia MU (na rzecz Realu Madryt oczywiście). Kolejny niezadowolony piłkarz czy następny wyssany z palca news, pojawiający się przy każdej plotce dotyczącej transferów? Póki co, wydaje się, że sytuacja jest opanowana i nie trzeba siać paniki. Podpisanie nowej umowy z Wayne’m Rooneyem wprowadziło długo oczekiwany spokój. Drużyna dostała zapewnienie od właścicieli, że znajdą się fundusze na nowe, solidne wzmocnienia. To powinno ostatecznie przekonać Evrę (niezadowolonego z dotychczasowej polityki transferowej klubu) do pozostania w ekipie sir Alexa.

Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że to nie koniec sagi pt. „Real zainteresowany kolejnym piłkarzem MU”. Kwestią czasu jest pojawienie się newsu typu ”Nani/Valencia/Hernandez/Rooney (po raz kolejny)/’inny zawodnik’ na celowniku madryckiego potentata”. Od tego typu spekulacji nie da się uciec. Zastanawiające jest tylko to, dlaczego właśnie w Manchesterze Hiszpanie najczęściej szukają potencjalnych wzmocnień? Odpowiedź nasuwa mi się tylko jedna – dlatego, że MU ma najlepszych piłkarzy na świecie. Nic dziwnego więc, że futboliści w czerwonych trykotach są tak łakomymi kąskami podczas każdego okienka transferowego.

Konkludując już i kusząc się o odpowiedź na pytanie postawione w temacie – „Czerwone Diabły” idą w dobrym kierunku. Rozsądnie realizowana polityka transferowa, umiejętne wprowadzanie do gry młodych zawodników – wszystko to sprawia, że MU od lat jest na topie. Oczywiście zawsze znajdą się niezadowoleni z poczynań sir Alexa, ale pamiętajmy o tym, że sterowanie tak wybitnym klubem jak Manchester United, gdzie wymagania są ogromne, jest (dosłownie) piekielnie trudnym zadaniem, z którego Ferguson wywiązuje się znakomicie już od 24 lat…

Cristiano Ronaldo, Manchester United, Patrice Evra, Real Madryt, transfery,

Styl życia Cristiano Ronaldo w czasie gry w Anglii to styl bardzo specyficzny. O 25-letnim dziś piłkarzu mówiono wiele złego – że zachowuje się jak zapatrzona w siebie gwiazda rodem z Hollywood. Że zamiast dbać o dobro drużyny, na pierwszym miejscu stawia ilość strzelonych przez siebie bramek. Z drugim z tych stwierdzeń zgodzić się nie mogę. Być może jego styl gry to momentami rzeczywiście samolubne rajdy i strzały, ale dzięki swoim umiejętnościom robił to niesamowicie dobrze. Jego szybkość, drybling, zdolność wygrania meczu w pojedynkę czyniła ofensywę Czerwonych Diabłów najgroźniejszą w lidze. Wspomniany sezon 2007/08 i 42 bramki Ronaldo, to, jak można się domyślić, przełomowy moment. Wtedy zaczęły pojawiać się pierwsze informacje traktujące o poważnym zainteresowaniu piłkarzem urodzonym na Maderze ze strony Realu Madryt. W czasie okienka transferowego, a później w trakcie sezonu 2008/09 (w którym Ronaldo nie był już tak skuteczny, ale i tak zrobił dla United niesamowitą pracę) Cristiano udzielał wielu wywiadów na temat swojej przeprowadzki:

Nie opuszczę Manchesteru United, dopóki managerem będzie tu Sir Alex Ferguson

Chciałbym grać w Realu. To moje marzenie. Jednak mam kontrakt z Manchesterem, a z klubem z Madrytu nie podpisywałem żadnych umów

Zostaję w Manchesterze United

Wraz z letnim oknem transferowym roku 2009 zaczęły się wielkie zakupy Królewskich. Najpierw do Realu za 65 milionów euro trafił Kaka’, kilka dni później podano oficjalną informację – kontrakt z Realem Madryt podpisuje Cristiano Ronaldo. Cena transferu to 96 milionów euro.

Przeglądając komentarze pod newsami o transferze Portugalczyka, natknąłem się na następującą wypowiedź:

To świetny biznes ze strony Fergusona. Wycisnął za Ronaldo niesamowitą kasę, została przekroczona granica, bo 96 milionów euro to niebotyczna suma. Gdyby Ferguson teraz nie sprzedał Crisa, to gdyby chciał to zrobić np. za rok, to wg mnie nie dostałby za niego więcej niż 50 milionów euro, bo Ronaldo, czy to w United, czy w Realu, takiego sezonu jak 07/08 już nie powtórzy, i myślę, że teraz będzie tylko coraz gorzej, a na pewno nie lepiej.

I te zdania można w jakimś stopniu uznać za prorocze. Pierwszy sezon Ronaldo w Hiszpanii był, pomijając kontuzje, bardzo dobrym, bo w 31. meczach strzelił 26 goli. Nadszedł jednak sezon 2010/11, nadszedł Mundial w RPA, gdzie Cristiano nie pokazał zupełnie nic, i nadeszła La Liga. A w niej dosyć przeciętna gra Realu, z egoizmem Ronaldo na czele. Prasa pisze o Cristiano, który:

nikomu nie podaje, potrzebuje piłki dla siebie samego, mimo że inni o nią proszą. Jego recital, który prezentuje w każdym meczu, jest irytujący, a jego wirus zaczyna trawić również kompanów. (…) Cristiano, który strzela 100 razy, a marnuje strzałów 150, narzeka za każdym razem, gdy pokazują go kamery, protestuje zawsze, gdy przypatruje mu się arbiter i zapomina, że na boisku gra, oprócz jednej supergwiazdy (którą kiedyś był), dziesięciu piłkarzy, którzy być może nie mają takiego ciała jak on, ale umiejętności do wygrania meczu wystarczające.

I chociaż powyższa wypowiedź jest pewnie mocno przesadzona, coś na rzeczy na pewno jest.

Wiele osób po transferze Portugalczyka do Hiszpanii narzekało. Mówiono, że siła napędowa United bez Ronaldo będzie o 50% mniejsza. I brak Crisa na grę Manchesteru jakiś wpływ miał na pewno, ale, jak widać, Czerwone Diabły radzą sobie całkiem dobrze bez 25-letniego pomocnika.

Jeśli chodzi zaś o Fergusona, to wg mnie zrobił interes życia. Wynegocjował niesamowite pieniądze. Pieniądze, jakich nie dostałby już później od żadnego klubu. Dlatego uważam, że na sprzedaż Ronaldo wybrał moment idealny. 96 milionów zaś, które wpłynęły do klubowej kasy, pozwoliły na spłatę części ogromnego zadłużenia United.

Cristiano Ronaldo, Sir Alex Ferguson, transfery,

Obydwaj piłkarze zdobyli wiele nagród zespołowych, jak i indywidualnych. Portugalczyk trafił na Old Trafford w świetnym okresie dla tego klubu. Miał możliwość gry z zawodnikami z najwyższej półki. Za przeciwników miał jednak bardzo dobrych obrońców. To już nie tacy sami sportowcy jak w latach sześćdziesiątych. Defensorzy współcześnie muszą być (i są) bardziej zwrotni, agresywniejsi, i w znacznym stopniu angażują się również w akcje ofensywne. Best co prawda nie miał wcale łatwiej. Za jego czasów, piłkarze musieli grać na boiskach pełnych błota. Obecnie w Premier League nie ma żadnych stadionów w zaniedbanym stanie. Wszystkie stoją mniej więcej na wysokim poziomie, bo nie wszystkie są idealne i takie jakich każdy sobie marzy. Best nawet w trudnych warunkach i niezależnie, czy drużyna grała dobrze, czy też źle dryblował wszystkich do których tylko się zbliżył. Przepisy nie były jednak wtedy zbyt srogie, jeśli chodzi o bezpardonowe ataki w nogi piłkarzy. Trudniej było po prostu wylecieć z boiska, przez co rywale mieli więcej okazji do faulowania George’a.

Obecnie jest inaczej. Sędziowie bez wahania, czasami nawet zbyt pochopnie sięgają po kolorowe kartonik. Sama praca wykonywana przez arbitrów jest o wiele lepsza niż kiedyś, lecz sposoby faulowania na pewno się nie zmieniły. Obydwaj posiadali podobny zadziorny typ charakteru na boisku. To jeszcze bardziej podburzało przeciwników i ciągnęło ich do nieczystych zagrań i łamania reguł gry.

Złotą Piłką Cristiano Ronaldo został uhonorowany jako trzeci Portugalczyk w historii. Było to w roku 2008. Pierwszy z Portugalczyków był Eusebio w 1965 roku, a drugi Luis Figo przed dziesięcioma laty. Ronaldo również został tym samym czwartym zawodnikiem Manchesteru, który sięgnął po ten laur. Poprzednio po te wyróżnienie zawodnicy czerwonych diabłów sięgali w latach sześćdziesiątych XX wieku: Denis Law (1964), Bobby Charlton (1966), oraz George Best (1968). Miał wtedy 22 lata. W tym właśnie aspekcie kariery obaj gracze ” toczą wyrównaną walkę”. Ronaldo ma natomiast w zanadrzu przewagę w postaci wielu lat kariery przed nim i na pewno w którymś sezonie po Złotą Piłkę sięgnie ponownie.

Ważnym kryterium, które trzeba uwzględnić przy porównaniu, są też występy na arenie międzynarodowej. Mało kto jeszcze pamięta, że gdy Manchester sięgał w 1968 roku po Puchar Europy, to główną rolę wraz z Bobbym Charltonem odegrali właśnie Ci dwaj piłkarze. Przyćmili wtedy największą gwiazdę Benfiki Lizbona – Eusebio. Ronaldo w 2007 roku doszedł z United do półfinału tych elitarnych rozgrywek. Rok później udało mu się wraz z drużyną zwyciężyć, lecz jako obrońcy tytułu, Pucharu nie zdołali zatrzymać w klubowej gablocie na kolejny rok.
W reprezentacji narodowej Best nie osiągnął nic – kompletnie nic. Nie miał też do tego nawet perspektyw. Irlandia Północna nigdy nie była i zapewne nigdy też nie będzie hegemonem w piłce nożnej. Portugalia to już zupełnie inna półka, lecz niestety nigdy nie triumfowała w żadnym międzynarodowym turnieju. Największe sukcesy osiągała natomiast mając w składzie CR9. Portugalczyk ze swoją reprezentacją zdobył wicemistrzostwo Europy w 2004 roku, zajął IV miejsce na Mistrzostwach Świata w Niemczech i doszedł do ćwierćfinału na Mistrzostwach Europy w 2008 roku. Ma się więc czym chwalić. Jego zdobycze bramkowe, również prezentują się o wiele lepiej. W tym obrębie kariery Cristiano ma wielką przewagę.

Cristiano Ronaldo, na chwilę obecną, ma największy potencjał marketingowy spośród wszystkich zawodników świata. Obecnie, poza futbolem, Portugalczyk angażuje się w rozbudowę własnej sieci sklepów “CR7″ (od momentu transferu do Madrytu, marka zmienia nazwę na “CR9″).

Tak opisywano Portugalczyka przed sezonem, na najlepszym i największym blogu o Manchesterze United, czyli Redlogu. Co się zmieniło w zachowaniu i marketingowym potencjale Ronaldo? – nic. Nadal jest wiodącą postacią w reklamowym półświatku piłkarzy. Gra w wielu reklamach i uczestniczy w różnych akcjach promujących futbol. Wykorzystanie wizerunku Ronaldo w akcjach reklamowych ma podkreślać pasję, motywację i determinację związane z różnymi firmami.
Best również zaistniał na takim rynku w dość młodym wieku. Był popularny na całym świecie. Dla niego chyba, cały ten szum medialny, jaki za nim się ciągnął od początku kariery, przyszedł za wcześnie i niósł niestety również bardzo destrukcyjne skutki dla tego piłkarza. Żył pełnią życia, nigdy nie odkładał pieniędzy, cholernie lubił je wydawać w trybie natychmiastowym. Zawsze na rozrywki. Nie robił sobie problemu z tego, że alkohol go wciągnął i jest już od niego uzależniony. To go zgubiło.
Francisco Gento, jeden z najlepszych piłkarzy w historii światowej piłki i Realu Madryt powiedział o „Piątym Beatlesie” tak:

Niezależnie od tego jaki Best był, jego gra zostanie zapamiętana na zawsze.

Ja się z tym zgadzam w stu procentach. Dla mnie Best to piłkarz legenda, którego historia robi na każdym, każdym człowieku wielkie wrażenie. Cristiano Ronaldo zbliża się do tego mitu. Choć jego bohaterem dzieciństwa Best nie był, to można powiedzieć z racji podobieństwa tych dwóch „czerwonych siódemek”, że uczeń przerósł mistrza. Przerósł to na pewno jeszcze za dużo powiedziane, lecz do tego nasz 25-letni bohater na pewno się zbliża. Na razie się z Bestem zrównał. Co do tego nie mam wątpliwości.

Zapraszam również na mój blog Farciarz.

Cristiano Ronaldo, George Best,

A kryzys? Nie dla bogatych! Wielu obserwatorów uważało, że właściciele klubów będą szukali oszczędności zmniejszając płace swoich zawodników, a wielkie transfery odkładając na później, jednak jak to zwykle w takich sytuacjach bywa, było zupełnie inaczej. Najlepsze zespoły, takie jak Barcelona, Real czy Manchester United, mające wielu kibiców na całym świecie oraz ogromne pieniądze ze sprzedaży klubowych koszulek i pamiątek, zdołały obronną ręką wyjść z niekorzystnej sytuacji na świecie i na wzmocnienia wydały ogromne pieniądze (choć Czerwone Diabły niekoniecznie ogromne). Nie dla wszystkich jednak kryzys był łaskawy, wiele drużyn stanęło na skraju bankructwa. Najmocniej jego skutki odczuły kluby pozbawione stałych, wysokich dochodów, a były to m. in. Liverpool, Valencia, Feynoord Rotterdam czy Portsmouth. Ceny piłkarzy dramatycznie wzrosły, przez co jeszcze wyraźniej zarysowały się różnice pomiędzy najlepszymi klubami a „resztą świata”.

Real znów galaktyczny

Jednym z ważniejszych wydarzeń mijającego roku było ponowne wybranie Florentino Pereza na prezydenta Królewskich. Nowy-stary prezes natychmiast rozpoczął wcielanie w życie swojego projektu pod nazwą „Galacticos II”. Pierwszym spektakularnym transferem Realu był zakup Kaki z Milanu za, bagatela, 65 mln euro, dzięki czemu były już zawodnik ‘Rossonerich’ stał się najdroższym zawodnikiem wszech czasów. Brazylijczyk nie cieszył się tym tytułem zbyt długo, gdyż kilka dni później do Królewskich dołączył Cristiano Ronaldo, zakupiony za 96 mln euro.

Transfer Portugalczyka odbił się szerokim echem po całym świecie, wzbudzając spore kontrowersje. Nie brakowało krytyków, którzy uważali, że wielką nieodpowiedzialnością jest wydawanie wielkich sum pieniędzy na jednego zawodnika w tak niepewnych czasach. Perez nie przejął się zbytnio niepochlebnymi opiniami i na Santiago Bernabeu sprowadził jeszcze: Karima Benzemę (35 mln €), Xabiego Alonso (32 mln €), Raula Albiola (15 mln €), Álvaro Arbeloę (4 mln €) i Estebana Granero (4 mln €). Real w letnim okienku transferowym wydał na wzmocnienia prawie 250 mln euro, co jest absolutnym rekordem wszech czasów. Większość transferów Perez sfinansował z zaciągniętych kredytów.

Szejkowie budują potęgę

Nowy właściciel Manchesteru City, szejk Sulaiman Al-Fahim, nie żałował pieniędzy na wzmocnienia, a przeprowadzony na szybko transfer Robinho był tylko wstępem do wielkich zakupów. Mark Hughes, były już boss City, miał do dyspozycji prawie nieograniczone fundusze, co wykorzystał wydając miliony na nowych piłkarzy. Istotnym wzmocnieniem było pozyskanie w zimie bramkarza Shay’a Givena z Newcastle United . Następne transfery były przeprowadzone latem, a na City of Manchester Stadium przybyli: Carlos Tevez (32 mln €), Gareth Barry (14 mln €), Roque Santa Cruz (16 mln €) oraz dwaj piłkarze Arsenalu- Emmanuel Adebayor (29 mln €) i Kolo Toure (12 mln €).

Tak wzmocnione City przystąpiło do nowego sezonu, w którym jak na razie nie osiąga satysfakcjonujących właścicieli wyników, dlatego niedawno na miejsce zwolnionego Hughesa zatrudniony został Roberto Mancini. Szejkowie nie przejęli się też tym, że mają teraz w kadrze przynajmniej sześciu klasowych napastników, co moim zdaniem jest liczbą stanowczo zbyt dużą, gdyż rotacja źle wpływa na formę strzelecką snajperów.

Przyjacielska wymiana

Latem doszło do ciekawej wymiany zawodników pomiędzy Barceloną i Interem. Na Camp Nou przybył Zlatan Ibrahimovic, w druga stronę powędrował Samuel Eto’o + 40 mln euro. Szwed szybko doszedł do porozumienia z Hiszpanami, długie negocjacje z Interem w sprawie kontraktu toczył tylko Kameruńczyk, który niechętnie przenosił się na Półwysep Apeniński. Ostatecznie oba kluby zyskały na tej wymianie. Barcelona pozbyła się krnąbrnego Eto’o, a Inter zyskał świetnego snajpera oraz pieniądze, które zostały przeznaczone na zakup Diego Milito, Wesley’a Sneijdera i Lúcio.

Bolesna kara dla Chelsea

Wielkim ciosem dla Romana Abramowicza był zakaz dokonywania transferów przez Chelsea, nałożony przez Trybunał Arbitrażowy w Lozannie za złamanie przepisów przy pozyskiwaniu Gaela Kakuty z Lens w 2007 roku, który był poniżej progu wiekowego zezwalającego na transfer. Dlatego Carlo Ancelotti zamiast wzmacniać skład, musiał zadbać o to, żeby w klubie zostali wszyscy kluczowi zawodnicy, co mu się udało. W listopadzie kara została zawieszona, a londyńska drużyna może kupować piłkarzy co najmniej do czasu wydania ostatecznego wyroku w sprawie.

Juve i Bayern wydają miliony…

Także drużyna Juventusu Turyn dokonała znacznych wzmocnień w mijającym roku. Stara Dama, mająca mistrzowskie aspiracje, zakupiła Brazylijczyków: Diego (24,5 mln €) i Felipe Melo (20,5 mln € + Marco Marchionni) oraz Fabio Grosso (2 mln €). Ponadto do klubu powrócił Fabio Cannavaro, a wypożyczony z Barcelony został Martín Cáceres.

W Monachium po kiepskim poprzednim sezonie postanowiono wydać sporo pieniędzy na nowe wzmocnienia, które pozwolą odzyskać mistrzostwo Niemiec. Najpierw zatrudniono trenera Louisa van Gaala, potem zakupiono napastników: Mario Gómeza (30 mln €) i Ivicę Olića (prawo Bosmana), defensywnego pomocnika Anatolija Tymoszczuka (11 mln €) oraz skrzydłowych: Arjena Robbena (25 mln €) i Danijela Pranjica (7 mln €). Włodarzom Bawarczyków udało się też zatrzymać na Allianz Arena Francka Ribéry’ego, po którego latem zgłaszał się Real Madryt.

…a inni kupują „z głową”

Pozostałe drużyny europejskie na wzmocnienia wydały mniej pieniędzy, choć nie brakowało ciekawych transferów. Po sprzedaży Cristiano Ronaldo wszyscy spodziewali się wielkich zakupów na Old Trafford, jednak Ferguson stwierdził, że Czerwone Diabły pomimo straty Portugalczyka nie potrzebują dużych wzmocnień i nadal mogą z powodzeniem walczyć o najwyższe trofea. Szkot sprowadził tylko Antonio Valencię (ok. 19 mln €), Gabriela Obertana (3,5 mln €) i Michaela Owena (wolny transfer), którzy jak na razie spisują się bardzo dobrze.

O wielkim pechu może mówić Rafa Benitez, który na miejsce Xabiego Alonso za 20 mln euro zakupił Alberto Aquilaniego, jednak jak na razie były zawodnik Romy więcej czasu niż na boisku, spędza w gabinetach lekarskich. Nieudanym transferem może się też „pochwalić” szkoleniowiec Milanu, Leonardo. Zakupiony przez niego Klaas-Jan Huntelaar nie może odnaleźć się na San Siro, większość meczów przesiadując na ławce rezerwowych.

Arsene Wenger w mijającym roku nadal kontynuował swoją politykę transferową, polegająca na kupowaniu młodych i utalentowanych zawodników oraz sprzedawaniu (z wielkim zyskiem) już ukształtowanych piłkarzy.

Rok 2009 możemy nazwać rokiem szalonych transferów. Pobito też kilka rekordów, m. in:

• największa ilość pieniędzy wydana na wzmocnienia w letnim oknie transferowym (Real Madryt)
• najdroższy transfer (Cristiano Ronaldo)
• najdroższy kontrakt w historii (Cristiano Ronaldo)

W mijających dwunastu miesiącach mogliśmy także zaobserwować rosnącą rolę pieniędzy w futbolu. Za przeciętnych zawodników kluby żądają niebotycznych sum pieniędzy a i sami piłkarze mają coraz większe wymagania finansowe. Czy 2010 rok będzie podobny do tego kończącego się i już w styczniu będziemy emocjonować się wielkimi transferami, czy może jak w 2008 roku spektakularnych zakupów będzie jak na lekarstwo? O tym przekonamy się już niebawem.

Cristiano Ronaldo, Real Madryt, transfery,

---

Copyright © 2012 Redlog.pl Manchester United - blog fanów. Ten kanał RSS jest przeznaczony tylko do użytku niekomercjalnego. Jeśli nie czytasz go w agregatorze wiadomości RSS, strona na którą patrzysz łamie prawa autorskie. Prosimy o kontakt legal@redlog.pl aby podjąć odpowiednie działania.
]]> http://redlog.pl/2010/01/06/transferowe-wspomnienia-2009-roku/feed/