Po pierwszej połowie

Nie można chyba rozpocząć meczu lepiej, niż strzelając bramkę w 36. sekundzie. Chelsea została w blokach, lecz nie wydaje mi się, aby to właśnie bramka Hernandeza zgasiła w nich płomyk nadziei, to siedziało w ich głowach już przed meczem. Wiedzieli, o co grają, gdzie grają i z kim. Druga bramka była tylko kwestią czasu. Ciesze się, że do bramki trafił Nemanja – nabił mi kilka punktów więcej w FPL ta bramka należała mu się za całokształt sezonu. Pierwsze czterdzieści pięć minut meczu było niemal bezbłędne, w wykonaniu piłkarzy Manchesteru, jak i sędziego, ale o tym później.

Manu bleib!

Za każdym razem kiedy oglądam poczynania naszego bramkarza, zastanawiam się, czy jego następca zagwarantuje taki sam poziom sportowy i będzie bronił stuprocentowe akcje rywali. Każdy wie, że na Old Trafford ma trafić ktoś z trójki Neuer, de Gea i Lloris. Bardzo bym chciał zobaczyć między słupkami tego pierwszego, lecz na niego czyha już z ofertą kontraktu Bayern Monachium. Sam zawodnik ponoć jest bardziej skłonny zostać w Niemczech niż wyjeżdżać do Anglii. De Gea jest dla wielu „jeszcze za młody”, a Lloris przy pierwszej dwójce wydaje się za słaby. Boję się jednak o to, że Manchester może wpaść w kłopoty i borykać się z problemami tak, jak było po odejściu Bartheza w 2004 roku.

Webb

Na szczęście nie był dziś gwiazdą pierwszego planu. Nie przerywał co chwilę gry, ani nie dawał odczuć piłkarzom, że on tutaj jest numerem jeden nie oni. Nie ustrzegł się niestety błędów. W pierwszej połowie mógł, lecz wcale nie musiał, wyrzucić Branislava Ivanovica po trzecim z kolei faulu na śródstopie Rooneya. W drugiej połowie nie zauważył zagrania ręką u jednego z defensorów Chelsea FC. Było to już w polu karnym, a ręka pomogła w znaczący sposób przerwać atak piłkarzy United.

Złoty środek Chelsea prowadzący do nie wiem czego

Dziwnie patrzy się na to, gdy rywal bez konceptu na grę, jak i motywacji, postanawia „wyrzucić” z boiska jednego z bardziej widocznych piłkarzy dzisiejszego spotkania. Mowa oczywiście o Ivanovicu i atakach na nogi Rooneya. Właściwie to co mecz widzimy podobny obrazek. W pierwszym kwadransie gry Anglik przynajmniej raz leży na murawie, chwytając się za prawą bądź też lewą kostkę lub piętę. Jest to bardzo irytujące, bo takie zachowanie nie jest fair. Zrozumiałbym jeden faul, ale nie cztery tak samo wyglądające próby kopnięcia w najbardziej czuły (może są bardziej czułe, ale jeszcze nikt tego nie odkrył) punkt naszego piłkarza.

P.S. Oczywiście Park dzisiaj wykonał tytaniczną pracę w obronie i w ataku, ale uważam to już za coś normalnego, więc o tym stety albo niestety nie wspomniałem.

Chelsea Londyn, Howard Webb, Premier League,

W sezonie 1992/1993 Chelsea po czterech sezonach spędzonych na zapleczu angielskiej ekstraklasy wróciła do pierwszej ligi, wtedy znanej już jako Premier League. Jeśli przejrzymy tabelę tych rozgrywek od momentu ich powstania, to zobaczymy, że Chelsea konsekwentnie torowała sobie drogę do czołówki. W swoim debiutanckim sezonie ulokowała się na bardzo dobrej, jedenastej pozycji. Klub sukcesywnie i dosyć dynamicznie wspinał się na szczyt i sporo wskazywało na to, że niedługo może po raz kolejny sięgnąć po mistrzowski tytuł. Jednak, w myśl Tocqueville’owskiej teorii, rewolucja następuje nie wtedy, kiedy sytuacja jest najgorsza, lecz kiedy zaczyna się poprawiać. Kiedy Chelsea po raz drugi od czasu powstania Premier League zakwalifikowała się do Champions League, do klubu wszedł Roman Abramowicz.

I zaczęła się hossa. W pierwszym sezonie Chelsea jako jedyny brytyjski klub dotarła do półfinału Ligi Mistrzów, gdzie poległa dopiero z czarnym koniem rozgrywek – AS Monaco. W lidze zajęła drugie miejsce, ustępując jedynie Arsenalowi, który rozegrał swój najlepszy sezon w historii, ani razu nie przegrywając w lidze. Kibice z nadzieją czekali na więcej. I otrzymali, czego chcieli.

W setną rocznicę powstania klubu i w pięćdziesiątą rocznicę jedynego do tej pory ligowego triumfu, Chelsea po raz drugi sięgnęła po najważniejsze angielskie trofeum. Do kompletu piłkarze Jose Mourinho zgarnęli jeszcze Puchar Ligi Angielskiej. Poza zasięgiem zostało jednak największe marzenie rosyjskiego właściciela klubu – Liga Mistrzów. Londyńczycy ulegli w półfinale Liverpoolowi, późniejszemu triumfatorowi. W kolejnych latach The Blues dołożyli jeszcze kilka trofeów, w tym dwa Mistrzostwa Anglii, trzy Puchary Anglii, dwie Tarcze Wspólnoty i jeden Puchar Ligi Angielskiej. Łącznie za czasów Romana Abramowicza Chelsea zgromadziła dziesięć trofeów.

Pytanie nasuwa się jedno – gdzie bylibyśmy teraz my (kibice Manchesteru United lub innych klubów angielskich) i gdzie byłaby angielska piłka, gdyby te trofea nie przypadły w udziale Chelsea?

Prawdopodobnie Manchester United pokonałby już barierę dwudziestu zdobytych mistrzowskich tytułów (Czerwone Diabły znalazły się tuż za Chelsea w 2006 i 2010 roku), być może zdobył też Puchar Anglii w 2007 roku (w finale United przegrali z The Blues 1:0), Puchar Ligi w 2005 roku (przegrana 2:1 w dwumeczu w półfinale z Chelsea) i Tarczę Wspólnoty w 2009 roku (2:2 w regulaminowym czasie gry i porażka 1:4 w karnych). Zapewne więcej trofeów przypadłoby także w udziale Arsenalowi i Liverpoolowi, którzy kilkakrotnie przegrywali bój z Niebieskimi o prymat w różnych rozgrywkach.

Można powiedzieć, że gdyby nie Chelsea, United miałoby łatwiejsze życie. Konkurencja nie byłaby tak wielka, Chelsea wcześniej nie stanowiła wielkiego zagrożenia w wyścigu po trofea (choć wciąż była uznawana za zespół silny). United wciąż najpoważniejsze boje prowadziłoby z Arsenalem, a są to pojedynki z o wiele ciekawszą otoczką i tradycją, niż potyczki z The Blues. Wszystko byłoby bardziej swojskie i bardziej nasze, przede wszystkim trofea.

Jednak po tych ośmiu niemalże latach od przejęcia klubu przez biznesmana z Kamczatki (to już osiem lat!), muszę powiedzieć, że pod względem sportowym wyszło nam to wszystko na dobre. Chelsea niesamowicie podniosła poziom ligowych rozgrywek, wymuszając na wszystkich klubach, a na pretendentach do tytułu zwłaszcza, o wiele lepszą, skuteczniejszą grę, niż dotychczas. W czasach przed Abramowiczem kluby, które zdobywały mistrzostwo, rzadko przekraczały próg osiemdziesięciu punktów w sezonie. Jeszcze rzadziej zdarzało się, żeby tę barierę pokonały dwa zespoły. Obecnie bez przebicia bariery ośmiu dziesiątek w ogóle nie ma co myśleć o mistrzostwie. Wyjątek może dopiero stanowić trwający sezon, kiedy wszyscy pretendenci do tytułu grają poniżej swoich możliwości.

Jakościowego skoku dokonał przede wszystkim Manchester United. Po kilku latach gorszej gry, wyzwanie rzucone przez Chelsea zmotywowało cały klub, od nowego dyrektora wykonawczego Davida Gilla, poprzez sir Alexa Fergusona, aż do graczy rezerw i młodzieżówki, do bardziej wytężonej pracy. W ciągu zaledwie trzech lat United przeszło drogę, której być może nie pokonaliby do dzisiaj, gdyby nie motywacja ze strony londyńskich rywali. Klub zaczął strzelać więcej bramek, a przede wszystkim (tu ukłony kieruję w stronę niesamowitego Jose Mourinho) o wiele mniej ich tracić. Najbardziej jaskrawy przykład – w 2000 roku United świętowało mistrzostwo Anglii okraszone rekordową zdobyczą punktową (91 oczek w 38 meczach). W tamtym sezonie straciło 45 bramek. Pięć lat później, kiedy wspomniany już The Special One wznosił nad głowę ligowe trofeum, w tabeli czarno na białym widniało, że jego klub stracił zaledwie 15 (sic!) bramek. Od tego czasu minęło kolejne pół dekady, zanim mistrzowski zespół (ponownie CFC) stracił trzydzieści bramek lub więcej (bilans bramkowy The Blues z zeszłego sezonu to 103:32).

To, co zrobiła Chelsea, sprawiło także, że przez kilka ładnych lat kibice brytyjskiej odmiany futbolu z jeszcze większym zainteresowaniem oglądali rozgrywki Ligi Mistrzów. Od sezonu 2006/2007 do 2008/2009 trzy angielskie drużyny dochodziły do półfinału, z czego przynajmniej jedna docierała do finału. Kwintesencją angielskiej dominacji był finał z 2008 roku, którego chyba nikomu nie muszę przypominać. Myślę, że triumf, który wtedy odniósł Manchester United jest w co najmniej kilkunastu procentach zasługą presji, jaką od 2003 roku wywierała nań londyńska Chelsea.

Niestety, nie wszystkim angielskim klubom dane było skorzystać na tym, nie bójmy się tego słowa, dziejowym wydarzeniu. Kluby z czołówki jeszcze bardziej odskoczyły reszcie stawki i aż do obecnego sezonu w zasadzie od początku rozgrywek było wiadomo, że Anglia może być tylko czerwona albo niebieska. Pozostałym zespołom musiała wystarczyć mała szansa na zdobycie FA Cup lub Carling Cup, ewentualnie próba przebicia się w rozgrywkach międzynarodowych. Silnie ukształtowała się i odseparowała od reszty tak zwana Wielka Czwórka (United, Chelsea, Arsenal i Liverpool), która praktycznie niepodzielnie rządziła w tej części tabeli, która gwarantowała grę w LM. Prawdopodobnie zmianę przyniesie ponownie obecny sezon, ponieważ aż dwie drużyny z tej stawki (Liverpool i Chelsea) mogą w przyszłym sezonie nie zakwalifikować się do Champions League.

Z wyścigu na kilka ładnych lat wypadł niestety Arsenal. Ten słabszy okres Kanonierów, którzy od 2005 roku nie zdobyli żadnego trofeum, pozwala gładko przejść do zmiany, jaką Chelsea wywołała w finansowej części futbolu. Jest to bowiem jedna z bezpośrednich przyczyn tego, że ekipa Arsene’a Wengera w dużej mierze zapomniała już, ile ważą wznoszone nad głowę puchary.

Chelsea zmieniła rynek. To oczywiste, chyba nikt nie będzie ze mną polemizował w tej kwestii. Od roku 2003 do chwili obecnej Roman Abramowicz kupił dla swojego klubu piłkarzy za ponad pół miliarda funtów (dokładnie 524 miliony; od tej pory wszystkie liczby podawane będą w funtach). Od początku powstania Premier League do czasów rosyjskiego miliardera, Chelsea kupiła piłkarzy za jedyne 137mln. Więcej chyba mówić nie trzeba. Dodam tylko, że saldo wpływów i wydatków z transferów w ciągu ostatnich ośmiu lat wyniosło prawie 390mln.

Kroku klubowi ze Stamford Bridge dotrzymuje jedynie Manchester City, który na piłkarzy od 2003 roku wydał 475mln, a jego bilans wyniósł 368mln. Trzeci w kolejności wydatków Liverpool wydał w tym okresie „zaledwie” 336mln. Manchester United plasuje się na piątym miejscu z wydatkami rzędu 264mln. W tym czasie nasze saldo ukształtowało się na poziomie niespełna 50mln, co jest niebywale niską kwotą. Choć trzeba przyznać, że spora w tym zasługa Cristiano Ronaldo, który przeszedł do Realu Madryt w zamian za 80mln.

I teraz najlepsze – Arsenal w tym czasie wydał na transfery 147mln, trzy i pół razy mniej niż Chelsea. Wciąż wam mało? Ze sprzedaży piłkarzy Kanonierzy uzyskali 149mln i są jedynym klubem z czołówki Premier League, który ma dodatni bilans transferowy w ostatnim ośmioleciu. Inną sprawą są też płace zawodników w poszczególnych klubach. Tu ponownie prym wiedzie Arsenal, który trzyma swój budżet żelazną ręką, ograniczając wynagrodzenia dla piłkarzy na tyle, na ile jest to możliwe.

Od 2003 roku kilkakrotnie łamany był już rekord wysokości transferów, zarówno na Wyspach, jak i na świecie. W zimowym okienku transferowym Chelsea po raz kolejny rozbiła bank, wydając na Fernando Torresa niebagatelną kwotę 50mln funtów, przebijając o 12mln poprzedni rekord, ustanowiony kilka godzin wcześniej przez Liverpool przy okazji zakupu Andy’ego Carrolla z Newcastle. Kluby zaczęły obracać kwotami, o których jeszcze kilkanaście lat temu nikt nie marzył, a stwierdzenie, że piłkarze pławią się w luksusie weszło w zupełnie nowy wymiar.

I znowu kłócić się można, co do oceny zjawiska. Czy Roman zepsuł rynek? Ano chyba nieco zepsuł. Oczywiście, kwoty wydawane na piłkarzy rosły i bez Abramowicza, jednak przyspieszenie, jakiego dostał ten proces w czasach Rosjanina, przyprawia o zawrót głowy. Biedniejsze kluby zgrzytają zębami, bo nie mogą sobie pozwolić na transfery dobrych piłkarzy, ani na utrzymanie swoich gwiazd, którym rywale proponują dwa razy większe zarobki. Kluby z czołówki wzdychają, bo zamiast przeznaczać pieniądze na rozwój wychowanków lub innych gałęzi klubu, muszą wykładać coraz większe sumy na zakup klasowych piłkarzy. Jeśli w którymś momencie wypadną z transferowego obiegu, bardzo szybko obniżą loty i stracą szansę na trofea. Znowu odmianę przynosi obecny sezon – od dawna nie zdarzyło się, żeby w kolejnym okienku transferowym kluby Premier League nie wydały łącznie więcej, niż w poprzednim. A tym razem byliśmy świadkami właśnie takiej sytuacji. Korzysta na tym Arsenal, który w końcu na poważnie włączył się w rywalizację o mistrzostwo Anglii.

Świat w epoce Romana Abramowicza jest czymś zupełnie innym, niż był. Wcześniej był bardziej stabilny, być może bardziej przewidywalny. Wydarzenia dnia następnego zdawały się być w miarę pewne, a gwałtowne zmiany następowały relatywnie rzadziej. Było spokojniej. Rosjanin wrzucił kamień do tego spokojnego stawu lub, bardziej obrazowo, spuścił bombę o wielkiej mocy w sam środek sporego, choć spokojnego miasta. Gdyby nie on, mielibyśmy prawdopodobnie więcej trofeów dla United, niższe transfery, niższe płace, a pieniądz nie miałyby w futbolu aż tak wielkiej siły (choć wciąż byłaby ona spora). Z drugiej strony, dzięki petrodolarom piłka nożna weszła na zupełnie nowy poziom. Stała się grą bardziej wymagającą, zaciętą, wieloaspektową, w której liczy się dosłownie każdy krok i każde podanie, a najmniejszy błąd może decydować o wszystkim.

Lubię tę nową piłkę nożną. Lubię związane z nią emocje. Lubię złożoność gry, która stanowi relatywnie sporą część mojego życia prywatnego i zawodowego. Ta nowa wersja piłki nożnej, ten futbol 2.0, sprawia mi dużo radości jako kibicowi i jako analitykowi. Przede wszystkim jednak nie pozwala mi się nudzić, gdyż cały piłkarski świat niesamowicie przyspieszył, odkąd pojawił się w nim Roman Abramowicz. To, co dziś jest niesamowite, jutro już może być powszechne. Ogłoszony przed chwilą rekord transferowy, za kilka godzin może zostać przebity o 12mln funtów. Świat bez Romana? Nie, dziękuję.

Autor: John Smith

Chelsea Londyn, Manchester City, Roman Abramovich,

W ciągu ostatnich ośmiu spotkań pomiędzy tymi drużynami na Stamford Bridge podopieczni Sir Alexa Fergusona nie zdołali wygrać ani razu. Bilans Chelsea to pięć zwycięstw oraz trzy remisy.

Kontuzje i zawieszenia – Chelsea Londyn

Carlo Ancelotti ma zdecydowanie lepszą sytuację kadrową przed tym arcyważnym pojedynkiem. Nie musi martwić się wieloma absencjami w przeciwieństwie do Alexa Fergusona. W ekipie z Londynu nie będą mogli zagrać tylko Alex oraz Yossi Benayoun. Obaj leczą urazy. Po kontuzji do gry wraca Yuri Zhirkov. Dzisiejsze spotkanie może być jego pierwszym ligowym od listopada.

Kontuzje i zawieszenia – Manchester United

W drużynie gości lista kontuzjowanych jest zdecydowanie dłuższa. Od długiego czasu kontuzje wykluczają z gry Owena Haregreavesa, Antonio Valencię (zaczął już trenować z drużyną) oraz Jonny’ego Evansa. Alex Ferguson nie będzie mógł również skorzystać z Rio Ferdinanda, Andersona oraz Park Ji-Sunga. Występ Ryana Giggsa oraz Michaela Owena stoi pod znakiem zapytania

Najlepsi strzelcy

Chelsea: Nicolas Anelka (16 goli/6 w lidze), Didier Drogba i Florent Malouda (10/9), Salomon Kalou (10/7).
Manchester United: Dymitar Berbatow (20/19), Javier Hernandez (13/9).

Sędziowie spotkania

Arbiter główny: Martin Atkinson
Asystenci: Peter Kirkup, Mike Mullarkey
Techniczny: Chris Foy

Ostatnie wyjściowe jedenastki

Chelsea (remis 0:0 z Fulham u siebie):
Cech – Ivanovic, Luiz, Terry, Cole – Ramires, Essien, Lampard – Anelka (Kalou 65′), Torres (Drogba 71′), Malouda.

Man Utd (wygrana 4:0 z Wigan na wyjeździe):
Van der Sar – O’Shea, Vidić, Smalling, Evra – Fletcher, Scholes (Gibson 77′), Carrick, Nani (Fabio 85′) – Hernandez (Berbatow 77′), Rooney.

Prognozy

Według bukmacherów faworytem dzisiejszego meczu jest drużyna gospodarzy, na których kurs oscyluje w granicach 2.10. Kurs na remis wynosi 3.20. W przypadku wygranej drużyny sir Alexa Fergusona możemy otrzymać niewiele więcej, bowiem kurs w przypadku obstawienia takiego rezultatu wynosi 3.40. Zapowiada się więc wyrównany pojedynek.

Kompilacja przedmeczowa

Wypowiedzi przedmeczowe

To dla nich i dla nas bardzo ważny mecz. Istotny także dla przyszłości Manchesteru United oraz Chelsea, więc cieszymy się perspektywą tego spotkania. Myślę, że dla nas to dobry czas na rozegranie tego pojedynku. Mamy odpowiednie nastawienie i przekonanie, by wygrać. Nie będzie to oczywiście łatwe zadanie, ponieważ Manchester United jest obecnie najlepszym zespołem w Premier League. Chcemy zaprezentować nasz futbol i wygrać. Zwycięstwo nie będzie dla nas ważne tylko ze względu na sam wynik.
Carlo Ancelotti

Nie patrzę na te sukcesy, które już zdobyłem. Dla mnie liczy się zawsze tylko przyszłość. Na przykład w ubiegłym sezonie, gdy patrzyłem jak Chelsea zdobywa Podwójną Koronę, oszalałem. Nie chcę przeżyć ponownie takiego rozczarowania jak przed rokiem. Z mojej strony to nie jest strach przed porażką, ale niesamowity głód zwycięstwa i końcowego sukcesu. W tamtym sezonie zabrakło nam jednego cholernego punktu. Potem pojechałem z dziećmi na wakacje i zamiast się z nimi bawić, to wracałem myślami do tego co się stało. Byłem wkurzony.
Ryan Giggs

Kiedy gra się przeciwko najlepszym drużynom to oczywiste, że mają wyśmienitych zawodników. W Manchesterze jest tak samo, co najważniejsze mają parę genialnych środkowych obrońców. Motywacja gry przeciwko nim jest zawsze bardzo duża. Przeciwko takim zawodnikom zawsze chcę wypaść dobrze, bo jeśli ogrywam ich to wiem, że mogę ograć każdego. Vidić i Ferdinand byli dla mnie zawsze dużym wyzwaniem, więc liczyłem do końca, że obaj zagrają. Niektórzy nie lubią grać przeciwko najlepszym, ale ja do nich nie należę. To jest pewna jakość, którą dysponuje drużyna, tak samo jest w przypadku Chelsea. Będąc zawodnikiem Liverpoolu występowałem przeciwko nim, gdy byli nie raz w gorszej formie. Ani jedno z tych spotkań nie było łatwe do wygrania.
Fernando Torres

Bramki

0:1 Wayne Rooney

1:1 Luiz

2:1 Lampard

Chelsea Londyn, Manchester United, Premier League, wideo,

14 października 2010 r.

Rooney: „Nie byłem kontuzjowany.”
Napastnik Manchesteru United, Wayne Rooney powiedział w jednym z wywiadów, że nie był w tym sezonie kontuzjowany, a na pewno nie odnowiła mu się kontuzja kostki, której nabawił się w meczu Ligi Mistrzów z Bayernem Monachium w ubiegłym sezonie.

„Nie miałem żadnej kontuzji kostki ostatnio.” – Wayne Rooney

Zawodnik Red Devils zaprzeczył tym samym oświadczeniu samego Sir Alexa Fergusona, który przed meczem z Sunderlandem poinformował kibiców i media, że Roo jest lekko kontuzjowany i nie wystąpi w najbliższym spotkaniu z Czarnymi Kotami:

„Uraz Wayne’a jest małostkowy i od jakiegoś czasu nie przeszkadzało mu to w grze […] Myślę, że w tym tygodniu będzie zdrów.”

Pierwszy zgrzyt na linii piłkarz – trener? Zapewne w zamyśle coach United chciał dać odpocząć swojemu najlepszemu zawodnikowi, który jak dobrze wiemy w ostatnim czasie miał problemy osobiste, jak również piłkarskie, gdyż z jego formą nie było najlepiej na przestrzeni ostatnich tygodni.

Kontrakt w martwym punkcie.
Co więcej, do mediów przeciekła informacja, jakoby rozmowy o nowym kontrakcie Wayne’a Rooney’a z Manchesterem United stanęły w miejscu. Napastnik Czerwonych Diabłów oczekiwał nowej umowy, która miałaby poprawić jego sytuację finansową, tym samym podnieść zarobki z 90 000 funtów tygodniowo do nawet 150 000. Informacja ta zapewne ucieszyła takie kluby jak FC Barcelona czy Real Madryt, które chętnie widziałyby Anglika w trykocie swojego klubu.

„Chciałbym pracować z Rooneyem.” – Florentino Perez

15 października 2010 r.

Ferguson: „Odejście Wayne’a? Bzdura!
Trener Manchesteru United zdementował na łamach MUTV plotki na temat opuszczenia szeregów Czerwonych Diabłów przez Wayne’a Rooney’a:

„Ten chłopak jest świetnym zawodnikiem i najbardziej rozpoznawalnym, przez co prasa zawsze będzie mu dokuczać, oraz dręczyć trudnymi pytaniami podczas wywiadów. Ale to ma dla nas takie znaczenie jak woda dla kaczki. Nie możesz wierzyć w takie bzdury, chcąc wiedzieć, co naprawdę dzieje się w klubie. Takie bajki nie mają żadnego wpływu.”

Mourinho: Nie chcę Rooneya!
Według Daily Mail chętnym, który chce zatrudnić Rooney’a w przypadku problemów z nowym kontraktem napastnika United, jest Jose Mourinho. W obliczu tych pogłosek głos zabrał sam Portugalczyk, który zdementował plotki brytyjskiego tabloidu:

„Nie jestem zdziwiony ciągłymi spekulacjami, jednak jako trener muszę nie tylko wyrażać swoją opinię, lecz również zdanie klubu. Obecnie zarówno ja, jak i klub sądzimy, że obecny skład nie powinien się zmieniać do końca sezonu. Nasz obecny zespół składa się z zawodników, którym bezgranicznie ufamy.”

17 października 2010 r.

The Mirror: Rooney chce odejść z United!
Zdaniem angielskiego brukowca napastnik Manchesteru United, Wayne Rooney chce opuścić klub z Old Trafford. Przyczyną rzekomego odejścia ma być ciągły brak rozmów na temat nowego kontraktu dla zawodnika oraz rozmowa pomiędzy Rooneyem a Sir Alexem Fergusonem, którą przeprowadzili sobie obaj panowie po powrocie napastnika ze zgrupowania reprezentacji Anglii.

Rzecznik MU: Odejście Rooneya? Nonsens!
W imieniu klubu z Old Trafford rzecznik Czerwonych Diabłów przekazał mediom oświadczenie, z którego wynika, że odejście młodego Anglika z Manchesteru United jest wielką bzdurą i nonsensem.

18 października 2010 r.

The Sun: Benzema za Rooneya?
Spekulacji prasowych nie ma końca! Angielski The Sun donosi, że w obliczu sytuacji Rooneya na Old Trafford młody napastnik może przenieść się do Madrytu. 25 milionów funtów i Karim Benzema to oferta, która miałaby przekonać, zdaniem brukowca, zarząd United do transferu swojego piłkarza do ekipy Jose Mourinho.

19 października 2010 r.

Rooney może odejść za 5 milionów funtów!
Napastnik Red Devils może zerwać swój kontrakt z obecnym klubem w przyszłym roku! Dzięki przepisom FIFA, tzw. „prawo Webstera”, piłkarz, który skończył 28 lat, może wykupić ostatni rok swego kontraktu z klubem płacąc tyle, ile zarobiłby przez ten czas. Gdyby napastnik Czerwonych Diabłów poczynił takie kroki, Manchester United straciłby ogromne pieniądze, jakie mógłby zarobić na transferze swojego najlepszego napastnika.

Rooney odejdzie do City?
Sensacyjne wieści dostarcza po raz kolejny Dail Mail. Według tabloidu Wayne Rooney poinformował swoich kolegów, że opuszcza United na rzecz lokalnego rywala Manchesteru City. Mówi się, że napastnik reprezentacji Anglii mógłby zarabiać po „niebieskiej stronie” miasta nawet 230 000 funtów tygodniowo! Bulwarówka wyklucza transfer Rooneya do klubu spoza Anglii, tj. podobno zainteresowanych Realu Madryt czy FC Barcelony, powołując się na żonę piłkarza Coleen, która nie chce opuszczać wysp, w szczególności, gdy jej 12-letnia siostra jest bardzo chora. Według anonimowego informatora gazety Manchester City jest gotowy wyłożyć 50 milionów na transfer Anglika.

Wenger: Rooney zostanie w United.
Trener Arsenalu Londyn zabrał głos w sprawie Wayne’a Rooney’a. Zdaniem Francuza Wazza mimo wielkiego szumu, jaki pojawił się wokoło jego osoby, zostanie w Manchesterze United i podpisze niebawem nowy kontrakt ze swoim dotychczasowym klubem:

„Jestem głęboko przekonany, że Rooney pozostanie w United, ponieważ to jego klub. Dlatego nie wierzę w te wszystkie opowieści o rzekomym odejściu, to tylko spekulacje prasowe. Gdy dajesz swojemu zawodnikowi choć trochę wolnego, brukowce już szukają taniej sensacji. Rooney to Rooney, on nie zmieni klubu, w którym aktualnie jest.”

Ferguson potwierdza: Rooney chce odejść!
Wydaje się, że dni Wazzy na Old Trafford są już policzone. Trener Manchesteru United Sir Alex Ferguson potwierdził, że Anglik chce opuścić szeregi Czerwonych Diabłów zaznaczając, że liczy na zmianę decyzji przez Rooney’a:

„Jestem oszołomiony. Wayne jeszcze niedawno mówił, że to najlepszy klub na świecie i chce w nim zostać do końca swojej kariery – teraz oznajmił, że chce odejść. Wszyscy chcieliśmy mu pomóc. Jestem naprawdę w szoku i ciężko jest mi o tym mówić, jeśli jednak Wayne będzie chciał odejść, nie będziemy mu w tym przeszkadzać. Chcemy, aby został, jednak jeśli definitywnie chce odejść – drzwi są otwarte.”

20 października 2010 r.

Mancini: Nie kontaktowałem się z Rooneyem.
Menedżer lokalnych rywali, Roberto Mancini zaprzeczył plotkom, jakoby Wayne Rooney miał dołączyć do jego drużyny w najbliższym okienku transferowym.

„Rooney to świetny piłkarz, ale myślę, że on zostanie w Man United. Nie mam z nim kontaktu. To piłkarz Czerwonych Diabłów, więc trochę niezręcznie się czuję, gdy komentuję tę całą sytuację. Szanuję go, United i Fergusona. […]Nie wiem, czy możliwe będzie sprowadzenie Rooneya do City. Nie kontaktowaliśmy się z nim. Nigdy go nie widziałem.”

Mourinho: Rooney należy do United!
Głos w rzekomym odejściu transferze Wazzy zabrał trener Realu Madryt Jose Mourinho:

„Uważam, że Rooney zostanie. Prawdopodobnie chce odejść z klubu z jakiegoś powodu, ale wierzę, że należy do Manchesteru United, należy do kibiców Manchesteru United, należy do Old Trafford. Wierzę, że tam zostanie. Jeśli jednak Manchester United zdecyduje się go sprzedać, to dajcie mi znać.”

Daily Star: Torres za Rooneya?
Według poczytnego brukowca Sir Alex Ferguson, w obliczu odejścia Rooney’a z Old Trafford, zainteresowany jest pozyskaniem napastnika odwiecznych rywali Fernando Torresa. Według informacji uzyskanych z otoczenia hiszpańskiego mistrza świata United gotowe jest zapłacić na Torresa 50 milionów funtów.

Rooney potwierdza, że chce opuścić United i wyjaśnia powody!
Potwierdziły się doniesienia mediów. Wayne Rooney wydał dziś oświadczenie, w którym wyjaśnia powody chęci odejścia z klubu z Old Trafford. Anglik dał wyraźnie do zrozumienia, że motywem jego działania nie są względy finansowe, lecz piłkarska ambicja:

„Spotkałem się z Davidem Gillem w zeszłym tygodniu i nie dostałem żadnych gwarancji, że ten zespół będzie w przyszłości odpowiednio wzmacniany. Wtedy oznajmiłem mu, że nie mam zamiaru podpisywać z klubem nowej umowy. Wczorajsze słowa Sir Aleksa były ciekawe, ale niektóre kwestie lekko mnie zaskoczyły. Jest prawdą, to co powiedział. Miałem razem z moim agentem kilka spotkań z klubem w sprawie nowego kontraktu. Podczas nich prosiłem o gwarancję, że do zespołu trafią najlepsi gracze na świecie. Szanuję United, jakbym nie miał tego czynić ze względu na historię tego klubu i fakt, że mogłem ją tworzyć przez ostatnie sześć lat? Zdobywanie trofeów jest dla mnie priorytetem, takie cele stawiał też sobie zawsze Fergie, więc myślę, że moje prośby nie były zbyt wygórowane. Pomimo całej tej sytuacji jestem ogromnie wdzięczny Fergusonowi. To wspaniały manager i mój wielki mentor, który pomógł mi i wspierał od dnia, kiedy trafiłem z Evertonu na Old Trafford. Życzę mu, aby prowadził United całą wieczność, bo to prawdziwy trenerski geniusz.”

21 października 2010 r.

Piłkarze o transferze Anglika.
Po oficjalnym oświadczeniu Rooney’a o chęci opuszczenia Manchesteru United głos w tej sprawie zabrali piłkarze, z którymi Wazza grał w barwach United, jak również ci, którzy chcieliby, aby Anglik dołączył do ich zespołu.

„Jeśli jeden z piłkarzy nie ufa innym, to wyjście jest jedno – nie powinien grać w tej drużynie. Jeśli chodzi o mnie, to ufam wszystkim! Wiem, że razem możemy wygrać.” – Patrice Evra.

„Wayne to najlepszy piłkarz na świecie. Moja opinia nie różni się od zdań innych zawodników. Oczywiście musisz szanować zarówno Manchester United jak i Wayne’a, ale kto wie, co się wydarzy? Mamy wspaniały zespół, który dzięki niemu mógłby być jeszcze silniejszy.” – John Terry.

„Będę miał więcej szans, jeśli Rooney odejdzie, ale lepiej jest mieć go w drużynie. To dobry napastnik. Skład z nim w szeregach jest silniejszy.” – Federico Macheda

Sir Alex Ferguson: Zakończmy tę sagę!
Trener Manchesteru United ma spotkać się z Davidem Gillem, aby wymyślić rozwiązanie wyjścia z trudnej sytuacji Wayne’a Rooney’a. Szkot potwierdził, że chce, aby temat rzekomego transferu Wazzy zakończył się jak najszybciej:

„Nie chcemy, aby to się przedłużało. Nie chcemy tej sagi. Musimy przede wszystkim myśleć o niedzielnym ligowym ważnym spotkaniu, dlatego we czwartek rozwiążemy tę sytuację. Jeśli będziemy rozmawiać tylko o jednym, wszystkie nagłówki będą o nim, to nie będzie nic dobrego. Kluczowe jest, aby zniszczyć ten problem w zarodku i to właśnie zrobimy.”

22 października 2010 r.

Oficjalnie: Rooney podpisuje nowy kontakt z Manchesterem United!
Wayne Rooney podpisał pięcioletni kontrakt z Manchesterem United i zostaje na Old Trafford. Nowa umowa Anglika wygasa w czerwcu 2015. Cała saga reprezentanta Anglii dobiegła końca, a głos w tej sprawie tuż po podpisaniu nowego kontraktu zabrali Sir Alex Ferguson i „winowajca” całego zamieszania, Wayne Rooney:

„To był ciężki tydzień, ale zakończył się efektem oczekiwanym od Manchesteru United. Powiedziałem chłopakowi, że drzwi są wciąż otwarte i cieszę się, że Wayne zdecydował się zostać. Jestem zadowolony szczególnie z tego, że jako jeden z najlepszych piłkarzy zamierza podjąć wyzwanie wraz z młodszymi kolegami z drużyny, aby budować potęgę United. Tutaj ukazuje się jego charakter i wiara w siebie. Jestem pewien, że wszyscy w klubie wstawią się teraz za Wayne’m i będą go wspierać. On potrzebuje przełamania, dobrego występu i tworzenia świetnego widowiska, do czego przyzwyczajał nas w przeszłości.” – Sir Alex Ferguson.

„Cieszę się z podpisania nowej umowy z United. W ciągu ostatnich kilku dni rozmawiałem z managerem i właścicielami o mojej sytuacji i oni przekonali mnie do pozostania. W środę powiedziałem, że manager to geniusz i ta jego wiara miała wielkie znaczenie w mojej decyzji. Podpisując tą umowę, mam gwarancję, że począwszy od sztabu szkoleniowego, przez zarząd, po właścicieli zrobimy wszystko, aby dumnie tworzyć historię Manchesteru United pełną sukcesów. W pierwszej kolejności kierowałem się właśnie tym, przychodząc na Old Trafford. Wiem, że kibice są zawiedzeni tym, co widzieli i czytali na przestrzeni ostatniego tygodnia. Zachowałem się tak, bo troszczyłem się o przyszłość. Fani byli wobec mnie wspaniali, odkąd przybyłem do klubu i mam nadzieję, że odzyskam ich zaufanie.” – Wayne Rooney

14 października 2010 roku to data umowna rozpoczęcia sagi Wayne’a Rooney’a. W tym o to dniu po raz pierwszy zaiskrzyło w mediach między piłkarzem a trenerem. Wiadomym jest, że rozmowy na temat nowego kontraktu dla Wazzy trwały od Mistrzostw Świata w RPA. Cieszyć może fakt, że Czerwone Diabły zatrzymały tak wartościowego zawodnika jakim na pewno jest Roo, trzeba jednak wziąć pod uwagę postawę Anglika w całej tej sytuacji, który zapewne wiele stracił w oczach kibiców z Old Trafford.

Chelsea Londyn, David Gill, FC Barcelona, Federico Macheda, John Terry, Jose Mourinho, Manchester City, Patrice Evra, Real Madryt, Roberto Mancini, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney,

W niedzielę na łamach Redloga zostanie opublikowany tekst naszego nowego redaktora! Już teraz zapraszamy do lektury i przypominamy o trwającym naborze do redakcji!

Kibice The Blues przystępowali do nowego sezonu z dość tęgimi minami po porażkach swoich pupili w meczach sparingowych (przyp. red. porażka 1:3 z Ajaxem Amsterdam, 1:2 z Eintrachtarem Frankfurt, oraz 1:2 z HSV Hamburg), w których wyników, ani dobrej i składnej gry obecnych Mistrzów Anglii nie sposób było znaleźć. Do przedsezonowych porażek należy doliczyć również przegraną batalię Chelsea Londyn z piłkarzami Sir Alexa Fergusona o Tarczę Wspólnoty, w której polegli wynikiem 1:3. Nikt nie spodziewał się, że piłkarze The Blues od pierwszej kolejki nowego sezonu Premier League w tak efektywny i efektowny sposób rozpoczną walkę o obronę mistrzostwa w sezonie 2010/2011.

Po spotkaniu Chelsea z Wigan Athletic Carlo Ancelotti przyznał w jednym z wywiadów, że porażki jakie poniósł jego zespół w trakcie przygotowań do nowego sezonu przysłużyły się zespołowi, jak również, moment przegranych potyczek był odpowiedni dla jego drużyny. Gdzie szukać błędów w grze swojego zespołu, nowych ustawień i założeń taktycznych, jak nie w meczach przedsezonowych?

Po grze piłkarzy z Londynu widać, że trener Carlo Ancelotti wraz ze sztabem szkoleniowym doskonale przygotował drużynę pod względem fizycznym do rozgrywek Premier League. Oglądając zawodników Chelsea w spotkaniach z West Bromwich Albion i Wigan Athletic można było zauważyć pewną lekkość w grze, podaniach, poruszaniu się piłkarzy po murawie boiska. Przyglądając się wnikliwie drużynie Ancelottiego i przypominając sobie występy Chelsea z poprzedniego sezonu, można odnieść wrażenie, że zawodnicy włoskiego szkoleniowca w pierwszych dwóch kolejkach Premiership grają na pewnego rodzaju „rezerwie”. Pomimo fantastycznych zwycięstw z West Bromwich Albion i Wigan Athletic (przyp. red. dwukrotnie 6:0) gra The Blues jest w pewnym sensie ‘niepełna’, może się wydawać, że poruszający się leniwie po boisku zawodnicy Chelsea, z Nikolasem Anelką na czele, mają w zanadrzu znacznie więcej ciekawych i niekonwencjonalnych zagrań w obwodzie swoich umiejętności. Pewnego rodzaju „luz” w grze ekipy z Londynu znacznie rzuca się w oczy. Po drużynie Carlo Ancielottiego widać, że team ze Stamford Bridge dopiero rozpoczyna sezon. Dziwić, jak również zachwycać może jednak sposób, w jaki rozpoczęli rozgrywki piłkarze Chelsea.

Oczywiście wytknąć można Niebieskim, że przeciwnicy, z którymi przyszło im grać – Wigan i West Bromwich nie należą do zbyt wymagających rywali w angielskiej Premiership. Pomimo „słabości” dotychczasowych przeciwników Chelsea wynik i sposób, w jaki osiągnęli zwycięstwo, robi wrażenie.

Drużyna Carlo Ancelottiego wyniosła z poprzedniego, mistrzowskiego dla siebie, sezonu wielkie doświadczenie. Londyńczycy zdają sobie sprawę, jak ważny jest udany początek rozgrywek, początek, który może zaważyć na końcowym tryumfie lub porażce (oczywiście porażką należy nazwać w przypadku Chelsea nieobronienie tytułu Mistrza Anglii) w ogólnym, końcowym rozrachunku Premier League.

Można rzec, że przygotowując się do sezonu 2010/2011 The Blues kadrowo bardziej stracili, aniżeli zyskali. Z klubem pożegnali się tacy zawodnicy jak Michael Ballack, Joe Cole, Deco, Juliano Beletti, czy Ricardo Carvalho. Carlo Ancelotti nie dokonał jednak działań, które miałyby na celu zapełnienie dziury kadrowej po stracie wyżej wymienionych piłkarzy, którzy tak wiele znaczyli dla drużyny w poprzednich sezonach. Transfery Yossiego Benayouna z Liverpool FC czy młodego Ramiresa z Benfici Lizbony nie robią wielkiego wrażenia, biorąc pod uwagę zakupoholizm Romana Abramowicza z poprzednich lat. Pomimo ubytków kadrowych wydawać się może, że kadra Chelsea jest pełna, lecz pełniejszej weryfikacji dokona najbliższy sezon, w którym, jak w każdym, piłkarzom zdarzają się kontuzje, a długa ławka rezerwowa może okazać się lekiem i złotym środkiem na końcową chwałę w Premiership.

Przez lata panowała opinia o Carlo Ancelottim, jakoby włoski trener był szkoleniowcem preferującym styl defensywny. W ostatnich dniach na temat swojego aktualnego coacha wypowiedział się w brytyjskim dzienniku „The Guardian” Michael Essien, którego dziwią „defensywne zarzuty” wobec Ancelottiego, gdyż sternik Chelsea każe grać swoim piłkarzom cały czas ofensywnie do przodu… Włoch jest trenerem, który taktykę przygotowuje pod zespół, którym dysponuje, oraz rywala, z którym przychodzi mu się zmierzyć. Dlatego zdarzyć się może, że w potyczkach z największymi znów zobaczymy Niebieskich murujących dostęp do własnej bramki, atakujących tylko po akcjach z kontry i zwyciężających niewielkimi wynikami.

Londyńczycy prowadzą po dwóch kolejkach Premier League. Sezon rozpoczęli tak, jak na mistrzów najlepszej ligi świata przystało. Na tę chwilę pytanie brzmi, czy i jak długo piłkarze Carlo Ancelottiego utrzymają dotychczasową formę? Pamiętajmy jednak, że nieważne, jak się zaczyna, tylko jak się kończy, a przed Chelsea i innymi zespołami do końca sezonu jeszcze dłuuuuuga droga…

Carlo Ancelotti, Chelsea Londyn, Premier League,

Wtedy to trafił do szkolnych programów nauczania. To właśnie placówki edukacyjne miały znaczący wpływ na dalsze losy piłki nożnej w Europie, bowiem to przy nich powstawały pierwsze footballowe zespoły. Rok 1863 to już oficjalne spisanie zasad tego sportu, osiem lat później oddzielono go od rugby i zorganizowano pierwszy piłkarski turniej w historii – o Puchar Anglii. Aston Villa, Blackburn Rovers, Bolton Wanderers, Burnley, Derby County, Everton, Preston North End, Stoke City, West Bromwich Albion i Wolverhampton Wanderers – między innymi te zespoły rywalizowały ze sobą o pierwszy w historii tytuł mistrza Anglii – krajowa liga powstała w 1888 roku. Wówczas też wprowadzono zawód profesjonalnego piłkarza. Kolejne rozgrywki ustanawiano już w XX wieku, najmłodsza jest tu Tarcza Wspólnoty z 1908 roku. Jak na tej mapie historycznej kształtuje się obecność czołowych dziś drużyn Anglii?

Chelsea

Oczywiście najmłodszym spośród aktualnych gigantów angielskiego footballu jest Chelsea Londyn. Jako jedyna została założona w XX wieku (rok 1905), może się też poszczycić najmniejszą liczbą zdobytych do tej pory trofeów – m.in. 4 krajowe mistrzostwa, 6 pucharów. Rosyjski miliarder żydowskiego pochodzenia, Roman Abramowicz jest tym, który w ustach wielu niejako ‘’stworzył’’ londyńską ekipę. Powszechnie odmawia się Chelsea wcześniejszej wagi na krajowej i międzynarodowej arenie piłkarskiej. I to jest błąd. 8 sezonów pracy Abramowicza w Londynie to wprawdzie transferowy wydatek rzędu 650 milionów, jednak nie bez przyczyny Rosjanin przybył właśnie tam. Ostatnia dekada ubiegłego stulecia to milowy skok, jaki zespół poczynił. Jeszcze na początku lat 90′ ekipa ‘’The Blues’’ tkwiła w drugiej angielskiej lidze, a w ogólnokrajowych gazetach pojawiła się ledwie raz – za sprawą rekordowego, jak na swoje możliwości, transferu Dennisa Wise’a. Piłkarz sprowadzony został za 1 milion funtów. Rok 93′ to już awans do Premiership.

6 lat później zespół uplasował się na trzecim miejscu w kraju, wcześniej (1997) sięgając po Puchar Anglii, Puchar Zdobywców Pucharów (1998), Superpuchar Europy i Puchar Ligi. Kolejne sukcesy przyszły w pierwszym sezonie nowego tysiąclecia – Chelsea sięgnęła wówczas po kolejny Puchar Anglii i Tarczę Dobroczynności. Zespół pięknej historii, wielkich nadziei, aspiracji i przede wszystkim – tysięcy wiernych fanów. Do takiej Chelsea Londyn przybył Roman Abramowicz – nie po to, by zniszczyć panujące dotąd wartości w angielskim footballu, a po to, by podać rękę zespołowi, który nie bał się rozpychać niewielkimi łokciami wśród nie tylko sportowych, ale przede wszystkim finansowych potentatów kraju, w jakim football to niemal religia.

Liverpool

Rok 1892 Hiszpania zapamięta przez narodziny Francisco Franco, późniejszego generała, który na zawsze zmieni jej historię. Kilkaset kilometrów dalej, na świat przychodzi inny późniejszy generał – Władysław Anders. 4 miesiące po Bolesławie Bierucie. Anglii los nie obdarował tego roku tak ważnymi z historycznego punktu widzenia narodzinami, choć zapomnieć nie można o urodzonym 3 stycznia 1892 roku Johnie Ronaldzie Reuelu Tolkienie. Światło dzienne ujrzało tego roku inne istnienie, owoc rozwijającej się na razie tylko w Anglii wszechobecnej pasji footballowej. Ogarnęła ona m.in. Johna Houldinga, ten, 3 miesiące po narodzinach Tolkiena, dał początek klubowi, który jawi się pod nazwą FC Liverpool. Zespół, który dziś znamy m.in. z największej liczby zdobytych w Europie Pucharów (5) spośród wszystkich brytyjskich ekip, nie miał jednak łatwych początków.

To jak został założony nie napawa jego fanów dumą. W 1891 roku John Houlding, kierując się żądzą zarobku wykupił całość praw do stadionu, na którym grywał założony 13 lat wcześniej Everton. Gdy to uczynił, podniósł zespołowi czynsz za wynajem stadionu o 250%. Klub zdecydował się opuścić obiekt i przenieść na inny, położony dalej – Goodison Park. Taki stan rzeczy nie odpowiadał jednak kilku zawodnikom Evertonu, którzy decydowali się na bunt i pozostali na dotychczasowym Anfield Road. Mając stadion, kilku zawodników i skromny budżet, Houlding wpadł na kolejny zarobkowy pomysł – założył klub, który dziś znamy jako FC Liverpool. Swój zespół nazwał jednak wówczas Everton Athletic, co wymuszone zostało przez byłych zawodników dawniej stacjonującej tu ekipy. Klub miał być spadkobiercą Evertonu. Na nazwę tę jednak nie godziły się władze ligi – zmieniono ją zatem na FC Liverpool.

Kolejny cios dla fanów to dalsze losy klubu. Pierwszym trenerem zespołu był John McKenna, na Anfield niemal natychmiast sprowadził nowych zawodników. Nie byli to jednak, jak się spodziewano Anglicy, a Szkoci – 13 szkockich zawodowych piłkarzy. Wielu fanów nie mogło tego wówczas Liverpoolowi wybaczyć. A była to dopiero zapowiedź późniejszej polityki transferowej klubu, który dzięki szkockim nogom wywalczył pierwsze (1901) i drugie (1906) swoje krajowe mistrzostwo. Zaraz po wojnie ‘’The Reds’’ zdobyli kolejne 3 tytuły mistrzowskie. Historia Liverpoolu to jednak przede wszystkim dwa wydarzenia końca XX wieku. Rok 1985 – Finał Ligi Mistrzów rozgrywany na stadionie Stadionie Heysel w Brukseli. Zaraz przed pierwszym gwizdkiem fani L’poolu zwalają jedną ze ścian na kibiców Juventusu Turyn. Ginie 39 ludzi. Mecz został jednak rozegrany – zwyciężył Juventus.

Czarny dzień dla światowego footballu, ale ze sportowymi konsekwencjami głównie dla Anglików. Na sześć lat tamtejsze zespoły wyrzucono z europejskich rozgrywek. Wielu największych wówczas piłkarzy globu odchodziło z tej bezapelacyjnie wtedy najmocniejszej ligi świata, po to by walczyć o międzynarodowe puchary. Liverpool znajdował się w absolutnej światowej czołówce. W ciągu jednego dnia odebrano mu szanse na trwalsze zapisanie się w historii sportu. Działanie z pewnością słuszne, ale prawdą pozostaje, że angielski football wiele lat podnosił się po latach posuchy, jakie spotkały go po roku 1985.

O czym niewielu wie – L’pool spotkała w historii jeszcze większa tragedia… 4 lata później, podczas półfinału Pucharu Anglii na stadionie Hillsborough w Sheffield (stamtąd pochodzi najstarszy piłkarski klub świata – Sheffield FC z 1857 roku) stratowano co najmniej 96 osób. Przyczyna: przeludnienie stadionu. Liverpool FC grał wówczas z Nottingham Forest. Rok później ‘’The Reds’’ zdobyli swój ostatni do tej pory tytuł mistrza kraju.

Arsenal

Dial Square założono w 1886 roku. A była to dopiero pierwsza z kilku nazw późniejszego Arsenalu. Royal Arsenal to brytyjskie zakłady zbrojeniowe – pracownicy właśnie tej firmy założyli jeden z najbardziej obecnie utytułowanych brytyjskich klubów. Royal Arsenal, później Woolwich Arsenal. Dlaczego dziś nazwa brzmi inaczej? Klub miał spore problemy finansowe spowodowane jego kiepską lokalizacją. Skoro fani nie chcieli przychodzić na mecze – zespół przeniósł się w 1913 roku bliżej fanów. Wraz z przenosinami na Highbury przemianowano nazwę na Arsenal Londyn. Zespół, patrząc przez pryzmat historii, grający niezwykle regularnie. 13 tytułów mistrzowskich, 8 – wicemistrzowskich. 10 Pucharów Angii, w finale którego gościli w sumie 17 razy.

Jedna z głównych ofiar banicji angielskich zespołów po tragedii z 1985 roku. Domeną Arsenalu są jego kibice – ‘’ The Gooners’’ zagwarantowali londyńskiej ekipie między innymi fenomenalną stadionową frekwencję sprzed 2 lat – 99%. Co ciekawe, aż 8% spośród tychże najbardziej zagorzałych fanów klubu to przedstawiciele rasy innej niż biała. Czyni to Arsenal Londyn numerem 1 w tej kwestii w całym kraju. A z kim najczęściej spierają się owi fani? Fulham? West Ham? Chelsea? Tottenham? Okazuje się, że nie. Choć każdy z tych zespołów z racji położenia geograficznego jest odwiecznym rywalem Arsenalu, przeprowadzona kilka lat temu ankieta wśród fanów ‘’The Gunners’’, jako największego przeciwnika klubu wymieniła Manchester United. Przyczyna jest prosta: United są od paru ładnych lat głównym rywalem londyńskiej ekipy w walce o tytuł mistrza Premier League.

Manchester United

Czas na klub najstarszy spośród obecnej elity ligi angielskiej. 7 lat po ustanowieniu rozgrywek o Puchar Anglii i 10 lat przed pierwszym turniejem o mistrzostwo kraju, grupa kolejarzy z Manchesteru zakłada zespół piłkarski o nazwie Newton Heath Lancashire & Yorkshire Railway. Nazwę skrócono jednak do Newton Heath (”The Heathens”). Mecze do 1893 rozgrywali na North Road – pierwszym stadionie piłkarskim powstałym w Manchesterze. Stamtąd przenieśli się na mieszczący 50 tysięcy fanów obiekt Bank Street. Wydaje się, że jak na ówczesne warunki to dużo. W 1923 roku mecz o krajowe mistrzostwo pomiędzy West Hamem a Boltonem obejrzało przeszło 127 tysięcy widzów.

Dlaczego w czasach mniejszego przecież zaludnienia i niższej promocji footballu liczby te sięgały takich wielkości? Przyczyn jest kilka, ale najważniejszą ówczesny brak kontroli nad ilością przybyłych na mecze kibiców. Na stadion wchodziło tyle osób, ile tylko mogło się zmieścić, co często prowadziło do tragedii. Dodajmy, że finał Mistrzostw Świata w 1950 roku oglądało na żywo 200 tysięcy widzów. Według nieoficjalnych informacji, kibiców mogło tam być nawet ponad 100 tysięcy więcej. Wracając jednak do Manchesteru – rok 1902 jest jednym z czarniejszych w jego historii. Wtedy to klub stoi na skraju bankructwa. Pojawia się jednak J. Davies – człowiek, który uratował jeden z trzech najlepszych ówcześnie angielskich zespołów. Spłacił jego długi, doprowadził do pierwszego filmowego nagrania meczu zespołu i przede wszystkim zmienił jego nazwę na znany dziś wszystkim Manchester United.

Klubowe barwy z kolei przemianował na znane dziś wszystkim czerwień i biel. Aspiracje miał jednak takie, by z United stworzyć zespół epokowy, dlatego też 8 lat później przeniósł jego siedzibę na Old Trafford, na zachód od centrum miasta. Analizy techniczne wykazały bowiem, że obiektu z Bank Street nie będzie można znacząco powiększyć, a to w planach miał Davies. Warto tu zwrócić uwagę na fakt, iż obecne klubowe barwy zostały zatem wprowadzone przez osobę, która tchnęła nowego ducha w klub, wyrwała go z zapaści finansowej, stawiając pierwszą cegiełkę obecnego sukcesu. Tymczasem protest przeciwko aktualnym władzom Manchesteru wyrażany jest m.in. przez powrót do barw z okresu wcześniejszego – wielu fachowców zwraca zatem uwagę, że chcąc zamanifestować ogromne przywiązanie do klubu winniśmy nosić te barwy, które zaproponował bohater Manchesteru – Davies, nie zaś zielono-złote. Niemniej jednak – w rok po przeprowadzce zespół zdobył swój drugi tytuł mistrza kraju.

Rozpoczęły się jednak wówczas długie lata posuchy przerwane dopiero ”Erą Busby’ego”. Były piłkarz dwóch największych rywali United – Liverpoolu i Manchesteru City zrewolucjonizował wszystko to, co o ówczesnym footballu wiedzieli specjaliści. Nowe metody treningowe zaowocowały pasmem sukcesów, w tym mistrzostwem w 1956 roku, gdy średnia wieku piłkarzy w zespole wynosiła ledwie 22 lata. Busby był też pierwszym trenerem, który wprowadził angielską drużynę do europejskich pucharów, skąd odpadała dopiero w półfinale (1957). Kolejny rok był bez wątpienia najtragiczniejszym w historii ”Czerwonych Diabłów”.

6 lutego 1958, drużyna wsiada do samolotu po zakończonym meczu w Monachium. Maszyna startuje, nim jednak zdążyła na dobre wznieść się w powietrze – rozbija się. Ginie 8 piłkarzy, 4 pracowników sztabu szkoleniowego i ponadto 15 pasażerów. Klub miał zostać rozwiązany – nie wyobrażano sobie jego istnienia po tym wydarzeniu. Matt Busby wylądował w szpitalu. Zastąpił go Jimmy Murphy – kolejny bohater United. To on nie dopuścił do rozwiązania klubu. Później do klubu wrócił Busby, który zdołał w pełni odbudować zespół – 2 krajowe mistrzostwa i 1 puchar były zapowiedzią pierwszego wielkiego sukcesu United. W 1968 roku, jako pierwsza angielska drużyna, Manchester United sięgnął po Puchar Europy. Znamy piłkarzy, jak Denis Law, Bobby Charlton i George Best? To właśnie oni rozsławili wówczas ekipę z Old Trafford, kolejno zdobywając Złotą Piłkę przyznawaną corocznie od 1956 roku przez magazyn France Football najlepszemu piłkarzowi kontynentu. Najpełniejszą mitycznością otoczono tego drugiego – Charlton w United wystąpił 754 razy, strzelając przy tym 247 bramek. Zdobył też najwięcej goli w historii reprezentacji Anglii na Mistrzostwach Świata – w sumie 14.

Tym, co jednak przede wszystkim stanowiło o wartościowości piłkarza, była jego niczym niezmącona gra fair play – Bobby Charlton w całej karierze ani razu nie ujrzał żółtej kartki, a grał w niemal 1000 profesjonalnych spotkań. Wracając jednak do wątku głównego – Matt Busby, trzeci bohater historii Manchesteru United, zrezygnował z posady trenera w rok po zdobyciu Pucharu Europy. Następne lata to drugi już okres posuchy. Trwał do kolejnej ery wielkiego szkoleniowca – tym był Alex Ferguson. Pierwszy sezon Szkota na Old Trafford – 11 miejsce. Kolejny – 2. W kolejnym było już katastrofalnie – United bliscy stali się spadku z ligi, a o Fergusonie zaczęto mówić jako o byłym już trenerze. Udało się jednak wygrać krajowy puchar i na jakiś czas uspokoić fanów. W 1991 klub stał się spółką akcyjną i od tamtej pory wgląd w jego finanse jest dostępny dla każdego. Fergusona na stanowisku trenera Manchesteru uratował jeden ledwie sprawny ruch – sprowadzenie w 1992 roku Erica Cantony. Już w następnym sezonie ”Czerwone Diabły” zdobyły swój pierwszy od blisko 30 lat tytuł mistrza kraju. A był to dopiero początek.

Gary Pallister, Denis Irwin i Paul Ince, czy Ryan Giggs, a później David Beckham, Gary Neville, Phil Neville i Paul Scholes dali United sukcesy, o jakich wcześniej ledwie marzyli. Najważniejszym była oczywiście pierwsza (po reformie Pucharu Europy) w historii europejskiego footballu, potrójna korona w 1999 roku (później powtórzyła ten wyczyn tylko FC Barcelona i Inter Mediolan). 2 zatem tytuły mistrza Europy, 11 razy wygrana krajowa liga, 5 pucharów i wiele, wiele innych – Alex Ferguson według historyków sportowych zasługuje na miano czwartego po Daviesie, Murphym i Busbym bohatera ekipy z Old Trafford. ”Bohatera”, ale nie postaci, która przyniosła klubowi rozgłos, a człowieka, który w najtrudniejszej chwili podał mu rękę, czy wręcz reanimował. Człowieka, bez którego nie byłoby dziś Manchesteru United, bo pamiętamy przecież, że przed Fergusonem klub z kiepskim perspektywami przez lata zajmował ligowe nisze.

4 gigantów. Dlaczego w lidze angielskiej hegemoni pojawili się dopiero w ostatnich latach? Ostatnich (sic!) – warto tu przytoczyć statystykę porównawczą – otóż w historii np. hiszpańskiej piłki tytuł trafiał w ledwie 9 różnych par rąk. W Anglii było takich zespołów aż 23. Dodajmy, że kolejnych 15 zespołów choć raz sięgnęło po srebrny, bądź brązowy medal.

Czy powodem braku hegemonii, jaką spotykamy przecież na kartach historii w niemal wszystkich innych ligach, jest wiek angielskiego footballu? Zdaniem specjalistów z uniwersytetu Staffordshire – tak. To tam narodziła się footballowa pasja, efektem jest sposób, w jaki na Wyspach podchodzi się do piłki nożnej – szczególny. Walka, nieustająca walka, która cechuje tamtejszych piłkarzy eliminuje możliwość przyjęcia strachu przed przeciwnikiem, uznania jego wyższości. Skutek jest taki, że dominatorów ligi (prócz L’poolu, który swoje górowanie według wielu specjalistów może właśnie kończyć) zdołały wyłonić dopiero ostatnie, skomercjalizowane lata, w których o sportowej jakości decydować zaczęły w sporej części pieniądze. Historycy z uniwersytetu Staffordshire twierdzą, że waleczność Anglików pokonać mogą tylko różnice w nakładach finansowych.

Póki co jednak, ich zdaniem, historia angielskiego footballu przez ładnych jeszcze kilka lat dalej sprawiać ma, że patrząc na mecze teoretycznych faworytów ze skazanymi na porażkę, nie będziemy tylko zastanawiać się, jak wysokie ci pierwsi osiągną zwycięstwo. Giganci są, ale jeszcze nie tak potężni względem innych, jak np. w Hiszpanii. I miejmy nadzieje, że szybko nie będą, bo właśnie ta ligowa równowaga sprzyja widowisku.

Arsenal FC, Chelsea FC, Chelsea Londyn, FC Liverpool, Manchester United, Premier League,

Pozycja w zeszłym sezonie: 1.
Szanse na wygranie ligi: 13 – 8

Głównym celem Chelsea w nadchodzącym sezonie będzie oczywiście obrona tytułu mistrzowskiego. Nie będzie to jednak wcale łatwe zadanie. Przypomnijmy – w zeszłym sezonie drużyna z Londynu zajęła pierwsze miejsce w lidze, wyprzedzając Manchester United o zaledwie jeden punkt. Zaliczyła też fantastyczną serię zwycięstw przeciwko „Big Four”. Teraz jednak przed Carlo Ancelottim i jego drużyną znacznie trudniejsze zadanie – nie tylko obrona tytułu, ale także zdobycie upragnionego pucharu Ligi Mistrzów.

Skład Chelsea został tego lata w znacznym stopniu odświeżony. Odeszli tacy zawodnicy, jak Michael Ballack, Joe Cole, Juliano Belletti, czy Ricardo Carvalho. W ich miejsce włoski menedżer sprowadził świetnego w zeszłym sezonie Yossi’ego Benayouna i uznawanego za wielki talent Ramiresa. Skład „The Blues” nie wydaje się jednak dostatecznie szeroki. Wiele zależy od kontuzji kluczowych graczy – Essiena, Alexa i Drogby. Nieciekawie wygląda sytuacja w obronie. Przy ewentualnej kontuji kogoś z dwójki Terry – Alex, na środek obrony zostaje tylko Ivanović, który ze zmiennym szczęściem występował na pozycji środkowego obrońcy oraz niedoświadczeni Mancienne i Bruma. Można się więc spodziewać jeszcze jakichś ruchów ze strony Ancelottiego. Również w ataku wygląda to co najmniej nieciekawie. Bo gdy kontuzje dopadną Drogbę i Anelkę – czy Sturridge i Borini będą w stanie wnieść coś do drużyny?

Menedżer Chelsea ma także inne zmartwienie – jego najważniejsi zawodnicy są już po trzydziestce (Terry, Lampard, Drogba, Anelka). Oczywiście z drugiej strony to plus – bo z wiekiem idzie doświadczenie. Nie dziwią więc zapowiedzi Ancelottiego, że będzie dawał więcej czasu na grę młodszym zawodnikom, zwłaszcza, że Chelsea nie zrobiła wielkich zakupów tego lata.

Obecność ledwie sześciu tzw. „home-grown players” (Sturridge, Terry, Lampard, Cole, Mancienne i Turnbull) oznacza, że drużyna z Londynu zacznie sezon tylko z 23 graczami seniorskimi, natomiast dwa pozostałe miejsca będą mogły być zajmowane przez graczy U-21, takich jak Gaël Kakuta czy Jeffrey Bruma.

Jeśli kluczowych graczy „Niebieskich” ominą w tym sezonie kontuzje i będą grać stale na wysokim poziomie, Chelsea ma spore szanse na obronienie tytułu i zawojowanie Ligi Mistrzów, choć oczywiście nie będzie to łatwe, zwłaszcza, że we wszystkich rozgrywkach potrzeba dużo szczęścia , a ponadto będą najpierw musieli zatrzymać „Czerwone Diabły” w drodze po ich dziewiętnasty tytuł mistrzowski.

Carlo Ancelotti, Chelsea Londyn, Premier League,

» Rusza wielki wakacyjny nabór do Redloga!
» Wideo z meczu: Chelsea FC – Manchester United
» Przed sezonem: Birmingham City

Narzucenie swojego tempa gry

Od początku meczu obie drużyny rzuciły się do ataku. Poszły na tak zwaną wymianę ciosów. Szybkie rajdy lewą i prawą stroną boiska, czy też ataki z głębi pola i długie krosowe piłki ze środka na obie szerokości boiska oba zespoły mają opracowane niemal do perfekcji. Mnie wydaje się natomiast, że taki styl gry, sprzyja bardziej zespołowi Czerwonych Diabłów. Do tego dochodzi jeszcze umiejętność przytrzymania piłki i granie tyłem do bramki niektórych naszych piłkarzy. Jest to też ważny aspekt. Manchester pokazał, że potrafi narzucić tempo gry w ważnym meczu o stawkę, bo przecież piłkarze walczyli o Tarczę Wspólnoty. Podopieczni Sir Alexa Fergusona doskonale potrafili zwolnić, a później jednym, lub dwoma podaniami przyśpieszyć akcję.

Upragnione 4-4-2

Od pierwszych minut mieliśmy przyjemność oglądać Manchester grający dwoma napastnikami. Co ciekawe nie był to duet Rooney-Hernandez, tylko Rooney-Owen. Ferguson takim rozwiązaniem personalnym mnie trochę zdziwił. Wydawało mi się, że najodpowiedniejszym asystentem dla Wazzy będzie szybki i nieobliczalny Meksykanin. Szkot jednak wiedział co robi i nie było tak źle. Niestety nie zobaczyłem duetu Rooney-Hernadez, lecz zniesmaczony nie jestem i narzekać nie powinienem. Berbatov wywiązał się ze swoich zadań taktycznych wyśmienicie. Jednak nie taki Bułgar straszny jak go kiedyś malowali. Oczywiście, żeby rozwiać jakiekolwiek niejasności, ja jestem zwolennikiem Berbatova na Old Trafford.

W miarę dobre zmiany, lecz te rozluźnienie w końcówce …

Czerwone Diabły po zmianie stron i po wejściu Naniego, Berbatova i Hernandeza lekko zaczęły zmieniać swój styl gry. Widać było większy spokój w akcjach ofensywnych i obronnych. Oczywiście na to wpływ miał w dużej mierze wynik, lecz Manchester zaczął grać mądrzej. Żeby nie było tak kolorowo trzeba ekipę Fergusona zrugać, za zbyt duże rozlużnienie w końcówce. Zaczęło się od strzelenia bramki na 2:0. Potem w szykach obronnych Manchesteru było zbyt dużo wolnej przestrzeni i piłkarze Chelsea mogli uderzyć na bramkę, bądź łatwo dośrodkować w nasze pole karne. Straciliśmy własnie przez to gola. Trzeba nad takim czymś popracować.

Oj Tomasz, Tomasz

Przy takiej postawie Edwina van der Sara, nasz reprezentacyjny bramkarz – Tomasz Kuszczak ma bardzo małe szanse na grę w pierwszym składzie. Holender bronił dzisiaj fenomenalnie. Chelsea oddała na jego bramkę dużo celnych strzałów, a on nic z tego sobie nie robił. Bronił jak natchnony. Mimo, że nie zachował czystego konta do końcameczu, zastraconą bramkę do niego pretensji mieć nie można.

To chyba wszystkie sprawki. Tarcza Wspólnoty – dobry prognostyk dla Manchesteru w sezonie 2010/2011.

Chelsea Londyn, Community Shield, Manchester United,

» Galeria z meczu

Niestety sir Alex Ferguson nie będzie mieć do dyspozycji Michaela Carricka oraz Rio Ferdinanda. Do gry wraca jednak Michael Owen, który wraca po kontuzji której doznał doznał podczas finałowego meczu Carling Cup. Bliźniacy da Silva mogą nie wystąpić z powodu zatrucia pokarmowego (czy oni muszę jeść to samo?). Jasne jest, że nie zagra Owen Hargreaves, którego powrót na boisko stanął ostatnio pod dużym znakiem zapytania. W USA kontuzji doznał też młody skrzydłowy Gabriel Obertan. Oprócz osłabień, należy wspomnieć także coś o wzmocnieniach. Na debiut w United czekają nowo pozyskani Hernández i Chris Smalling oraz wychowanek Cleverley.

Składy

Chelsea: Hilário, Turnbull, Ferreira, Bruma, Ivanović, Carvalho, Terry, Cole, Żirkow, Lampard, Essien, Obi Mikel, Malouda, Benayoun, Kakuta, Kalou, Drogba, Anelka, Sturridge

Manchester United: van der Sar, Kuszczak, Amos, Brown, De Laet, Smalling, Vidić, Evans, O’Shea, Valencia, Park, Fletcher, Scholes, Gibson, Cleverley, Giggs, Nani, Rooney, Berbatow, Owen, Hernández, Welbeck, Macheda

Zapraszamy na czat oraz na nasze Forum

Bramki ze spotkania

1:0 Antonio Valencia

2:0 Javier Hernandez

2:1 Salomon Kalou

3:1 Dymitar Berbatow

Ceremonia wręczenia pucharu

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Chelsea Londyn, Manchester United,

Akt I, Odsłona I, II, III

Siódmy listopada 2009 roku zapamiętam na długo. Dlaczego? Bo to najlepszy przykład obrazujący to, że lepsza drużyna niekoniecznie wygrywa mecz. Co za tym idzie, lepsza drużyna niekoniecznie wygrywa mistrzostwo. To było preludium do tego, że najlepsza drużyna w tym sezonie (jakkolwiek by nie grała), mistrzostwa nie zdobyła. Martin Atkinson prawdopodobnie dostał mieszkanie gdzieś w zachodnim Londynie, bo zachodnie Yorkshire jest zbyt blisko Manchesteru. Manchester United w żadnym wypadku nie powinien przegrać tamtego meczu. Nie mógł go przegrać. Chelsea nie mogła, nie była w stanie go wygrać. United za to nie miał go wygrać. Valencia powalony na murawę przez ojca wszystkich małych Anglątek – legendę JT, nie został dostrzeżony przez arbitra. Rooney strzela perfekcyjnego gola, który jest unieważniony z powodu rzekomego spalonego, którego nigdy nie było. To daje nam karnego i gol – czyli 0:2 dla United. Trzeba jednak pamiętać, że to sędziowie są decydentami na boisku. Atkinson zadecydował więc, że Chelsea wygra – podyktował faul, którego również nigdy nie było, nie gwizdnął spalonego, ani faulu po tym, jak Drogba w przypływie czułości przytulił się do Browna tak, że ten w żaden sposób nie był w stanie wybić piłki. Takich decyzji, może a może niemniej ważnych, było jeszcze z tuzin, Nie ma sensu ich wymieniać. Atkinson zadecydował i Chelsea wygrała, a Anglii doszedł jeden nowy rent boy do kolekcji. Brawo Pani Atkinson. Żart godny imiennika. Nie dziwię się, że ma Pan nowych kolegów.

Akt II, Odsłon w cholerę!

Trzeci dzień kwietnia 2010 roku będę wspominał chyba najdłużej, jeśli chodzi o piłkarski rok. Jak ustawionym trzeba być, żeby dostrzec metrowego spalonego?!? Wypadałoby zapytać zarówno Mike’a Deana, jak i liniowego w tamtym meczu. Można by też dodać, ILU zawodników musi być na tym spalonym, skoro dwóch, to za mało… Zacznijmy jednak od początku – w momencie, kiedy dowiedziałem się, że Dean będzie sędzią tamtego spotkania, niemal zapłakałem. Wiedziałem, że go nie wygramy. Jak można dać sędziemu, którego decyzje są krytykowane po każdym prowadzonym przez niego spotkaniu, TAKI mecz do prowadzenia?!? Nie wiem i zapewne się nie dowiem. Błędy, które popełnił, trzeba by wymieniać czwórkami, żeby się zbytnio nie zmęczyć. Jednak bramka na 0:2 strzelona przez Drogbę z metrowego spalonego, przejdzie do historii. Oczywiście, sędzia liniowy mógł być zasłonięty, mógł nie nadążyć za akcją, ale czy tak było tym razem?

NIE!
Tym razem tak nie było.
Oczywiście, że Macheda strzelił ręką, ale nigdy nie dowiemy się, jak potoczyłby się i jakim wynikiem zakończyłby się tamten mecz, gdyby sędzia był kompetentny, bezstronny i uważny. Chelsea śmieje nam się w twarz, a my nic na to nie możemy poradzić. Jedynym pocieszeniem miał być fakt, że Dean został relegowany do Championship… na miesiąc. To jest pocieszenie? To jest sprawiedliwość? Nie. Nie w moim rozumieniu tych słów.

Epilog

Tym razem wszyscy byliśmy świadkami spóźnionego Prima Aprilis, kiedy to Chelsea walczyło z Boltonem o powrót na szczyt tabeli. Teraz w rolę błazna z dwiema kartkami w kieszeni, wcielił się Lee Probert. Oczywiście nie można nie docenić jego asystenta liniowego. Panowie znów postanowili wyciąć żart United i zrobić wszystko, żeby trzy punkty zostały w Londynie, a tym samym CFC miało już cztery punkty przewagi nad United. Po wyjściu na prowadzenie w 43 minucie, drużyna z Londynu zupełnie nie istniała (oprócz jednego strzału Lamparda w słupek), a ich akcje, najczęściej z kontrataków, wyglądały tak nieporadnie, że chwilami zastanawiałem się, czy to nie Granat Radoszyce. Wyrównanie przez naszych sąsiadów było w zasadzie kwestią czasu… Wisienkę na torcie położył jednak (wraz z sędzią) po raz kolejny the legendary JT. Jak gdyby nigdy nic, podał ręką piłkę w polu karnym do Cecha po świetnym dośrodkowaniu Lee. Sędzia, jak łatwo się domyślić, postanowił, że Chelsea znów wygra, przez co sytuacja skończyła się jedynie na protestach zawodników z północy Anglii, a sam mecz wygraną i kolejnymi 3 niezasłużonymi punktami, które zostały w Londynie.

Hollow! Hollow! Hollow!

Takich meczów w tym sezonie było więcej. Nie chce mi się wszystkich wymieniać, bo za każdym razem, gdy muszę napisać Chelsea, a po tym “wygrała”, klawiatura parzy mnie w palce. Wystarczą trzy przykłady na to, że drużyna z Londynu NIE była lepsza w tym sezonie; że to nie kontuzje w szeregach United zadecydowały o przegraniu mistrzostwa; że zabobon o tym, że United nie wygrywa tytułu w roku Mistrzostw Świata nie wystarczy; że to nie odejście Ronaldo i Teveza kosztowało nas tytuł. Dołóżmy, dla formalności Cockneya_na_jeden_dzień – Stevena „ME” Gerrarda i jego niesamowite podanie do Drogby, w zasadzie zapewniające Chelsea 3 punkty na Anfield dwie kolejki przed końcem sezonu (tak, zarówno Ancelotti, Lampard jak i Drogba przyznali, że ta asysta i ten gol zaważył o losach spotkania i końcowym wyniku). Przypadek? Bądźmy poważni – Stevie nie jest jakimś tam obszczymurkiem i takich błędów w takich meczach o taką stawkę w takim momencie sezonu nie popełnia z roztargnienia. Co więcej, pieprzeni Scousers wcale nie mieli mu tego za złe, a wręcz świętowali przegraną i kolejne niezasłużone 3 punkty na koncie Chelsea. Można przypomnieć pierwszy mecz z Aston Villą i ewidentny karny na Agbonlahorze, oczywiście nie gwizdnięty przez Webba. „The Greatest Chelsea Side Ever” po prostu ukradli nam puchar, śmiejąc się prosto w twarz. „Zawsze obiektywnych” sędziów nikt nie pociągnął do poważniejszych konsekwencji (a Mike Dean znów wrócił na boiska EPL). Żadne wnioski na przyszłość nie zostały wyciągnięte. Nic się nie stało, zupełnie nic się nie stało. To boli.

Chelsea Londyn, Manchester United, Premier League, Premiership, sędziowie,