Bardzo długo Portugalczyk był niedoceniany. Jego taktyki były krytykowane. Ale możemy powiedzieć, że w dużej mierze właśnie dzięki niemu United sięgnęło po tytuł Mistrza Europy w poprzednim sezonie. Queiroz jest świetnym taktykiem i to on odpowiadał za naszą formację. Widoczne to było w meczach Ligi Mistrzów (szczególnie wyjazdowych), gdzie United grało systemem 4-5-1. Podczas niektórych spotkań na wyjeździe Manchester umiejętnie się bronił, a akcje były tworzone inteligentnie. Czerwone Diabły szanowały piłkę, a obrona spisywała się bez większych zarzutów. O ile w Premiership Ferguson sobie poradzi, tak na arenie międzynarodowej może być ciężko.

W letnim okienku transferowym zdecydowanie najwięcej mówiło się o rzekomym odejściu Cristiano Ronaldo do Realu. Jak wcześniej pisałem utrata Queiroza mogła okazać się gorsza w skutkach niż sprzedaż Ronaldo. Jednak czy naprawdę będzie teraz tak źle?

Manchester United rozegrał do tej pory wszystkie wyjazdowe mecze z zespołami z „Wielkiej Czwórki”. Bilans? 3 bramki strzelone, 5 straconych. I tylko jeden punkt. Jak to ma się do Queiroza? Manchester dawniej na wyjazdach (jak i w LM) grał piłkę wyważoną, obronną. Teraz Diabły straciły 8 punktów przez brak tej zachowawczości w grze. Widać brak Portugalczyka.

Kibice narzekali na 4-5-1, które podczas ataku przechodziło w 4-3-3. Queiroz eksperymentował i eksperymentował, aż w końcu osiągnął wraz z United Ligę Mistrzów i wygraną w Premiership. Czerwone Diabły nie prezentowały swojej diabelskości. Gra przeciwko AS Romie i Barcelonie odpowiednio w ćwierć- i półfinale Ligi Mistrzów w tamtym sezonie była czymś, czego nigdy nie widzieliśmy w United. Gra w tych spotkaniach nie była efektowna, ale na pewno efektywna. I choć nasi rywale byli może bliżej zdobycia bramki (patrząc na posiadanie piłki i oddane strzały) to Manchester awansował raz i drugi. Awansował do finału Ligi Mistrzów i ten finał wygrał. Gra w defensywie przy kontuzjach oraz zmęczeniu, solidna obrona, opanowanie i spokój w szeregach United, gra z jednym napastnikiem. Również Queiroz odniósł swój osobisty sukces. Nie ma wątpliwości, że sir Alex Ferguson dał mu wolną rękę jeśli chodzi o taktyki. Moim zdaniem, nigdy wcześniej żaden asystent nie miał takiego wpływu na zespół.

Jednak szansa prowadzenia reprezentacji narodowej mogła nigdy więcej się nie powtórzyć. Wcale się nie dziwię, że Queiroz przyjął tą ofertę.

Szansa objęcia Portugalii była nie do odrzucenia. Opuściłem mój kraj w 1993 roku z decyzją powrotu za 6 miesięcy. Minęło 15 lat i nadal byłem za granicą. Mogę być wreszcie z moją rodziną i przyjaciółmi. To dla mnie wielkie wyzwanie. Jednak było wiele powodów, dla których chciałem zostać w United. Spędziłem tam cudowne lata mojej kariery. To nie była łatwa decyzja. Nie powiedziałem „żegnajcie”, kiedy opuszczałem United. Manchester to wyjątkowe miejsce i zawsze będę miał dług wdzięczności wobec klubu.
Carlos Queiroz

„Nie powiedziałem <<żegnajcie>> [...] zawsze będę miał dług wdzięczności wobec klubu”. Queiroz opuszczał United wiedząc, że być może będzie mógł tu wrócić. Więc czy wróci? Czy po zakończeniu pracy trenera przez Fergusona Portugalczyk przejmie stery na Old Trafford? I spłaci dług wdzięczności wobec wobec fanów zdobywając kolejne trofea? Nie do końca jestem „za”. Queiroz nie radzi sobie dobrze jako pierwszy trener. Popatrzmy na jego dotychczasowe wyniki jako selekcjonera reprezentacji Portugalii… Wygrana z Maltą 4:0, przegrana z Danią 3:2, a także bezbramkowe remisy ze Szwecją i Albanią. Bilans? 4 mecze, 5 punktów i… 5 miejsce w grupie, przed Maltą. Bardzo słabo. W Realu tak samo nie szło mu dobrze. Media w Hiszpanii twierdziły, że dawał za mało swobody swoim zawodnikom i dobierał złe taktyki. Skończyło się tym, że Real przegrał 5 ostatnich spotkań, zajął 4. miejsce w lidze i zawiódł swoich sympatyków w Lidze Mistrzów i w pucharze krajowym.

Jeśli nie jako pierwszy trener… To czy Queiroz jako asystent jest złym pomysłem? Wyobraźmy sobie tylko parę Mourinho-Queiroz jako trenerzy na Old Trafford. Połączenie niesamowitej charyzmy, inteligencji i zdolności taktycznych – coś wspaniałego. Faktem jest, że to tylko czysto teoretyczne przypuszczenia. Ale to byłoby naprawdę niesamowite.

Osobiście, chciałbym go z powrotem. Nie traktuję odejścia Queiroza jako wyraz braku szacunku do United. Taka okazja mogła się nigdy więcej nie powtórzyć. Trzeba przyznać, że zastąpienie Fergusona na Old Trafford może być jednym z największych problemów w historii futbolu. Utrata człowieka, który przez 22 lata obejmuje stanowisko trenera jednego z najbardziej utytułowanego klubu, nie może się odbyć bez echa. Na Old Trafford może zmienić się dużo rzeczy. I na początku na pewno nie będzie tak kolorowo. Znaczy się – diabelsko.

Queiroz był w United, kiedy grał być może najlepszy zespół wszech czasów. Zdobył trzykrotnie Premiership i Ligę Mistrzów. Na pewno ma dobry kontakt z zawodnikami i mógłby okazać się z tej strony dobrym asystentem/następcą/asystentem następcy* Fergusona. To fakt, że jego strata może okazać się jedną z największych dla tego klubu. Miejmy nadzieję, że się taką nie okaże albo szybko o niej zapomnimy… Na przykład gdy znów powitamy Queiroza na Old Trafford!

* niepotrzebne skreślić

Carlos Queiroz, trener, trenerzy,

Większość obserwatorów Premiership i europejskiej piłki w ogóle jako przyczynę naszych obecnych niepowodzeń podaje wypalenie się piłkarzy grających na Old Trafford. Taka argumentacja ma swoje logiczne uzasadnienie. Zespół, który w końcu dowiódł swojej supremacji w Europie, może nie mieć już motywacji do morderczej walki na piłkarskim froncie. I tu jest pies pogrzebany: taka sytuacja na pewno nie ma miejsca w United! Kierowani przez Fergusona ciągle wyznaczamy sobie najwyższe cele i nie odpuszczamy żadnych rozgrywek, w jakich bierzemy udział. Jestem w 100% przekonany, iż Szkot nie pozwoliłby na jakiekolwiek rozluźnienie w szeregach swoich podopiecznych. Ci mniej ambitni lub niepokorni albo nie mają czego szukać w jego drużynie, albo mogą liczyć na porządną suszarkę. Inną sprawą jest to, że w ubiegłym sezonie głównym celem sir Alexa było ponowne zwycięstwo w Lidze Mistrzów. Jak wiadomo, nikt po 93 roku (kiedy wprowadzono LM) jeszcze nie obronił tytułu wywalczonego w Europie. Dlaczego zatem nie mielibyśmy tego uczynić jako pierwsi? Problem w tym, iż na Old Trafford nie ma już człowieka, którego zasługi w wywalczeniu Pucharu Europy są nie do przecenienia.

Tak długo niedoceniany, niemalże wyśmiewany przez co zuchwalszych kibiców, którzy teraz mogą co najwyżej zaszlochać za Portugalczykiem i błagać o jego powrót. Lamenty i tak na nic się nie zdadzą. Carlos Queiroz prowadzi teraz swoją narodową reprezentację. Posada, którą objął wydaje się być bardziej pewna, niż ta w Realu Madryt i nie powinniśmy liczyć na jego szybki comeback do Manchesteru. Co oznacza dla nas fakt, iż nie będzie już doradzał Fergusonowi? Ni mniej, ni więcej, a tyle, że o każde zwycięstwo w europejskich pucharach będzie jeszcze trudniej. O ile w lidze angielskiej sir Alex wycina konkurencje równo z trawą, o tyle na arenie międzynarodowej nie zawsze było tak różowo. Były asystent jest znakomitym taktykiem i to on odpowiadał za nasze ustawienie w Lidze Mistrzów. Pozostaje jedynie mieć nadzieję, że jego następca Mike Phelan okaże się nie gorszy od swojego poprzednika. Co do tego mam jednak mieszane uczucia. Anglicy mają to do siebie, że zbytnio skupiają się na rodzimej lidze, zapominając o reszcie Europy, której po prostu „nie czują”. Wystarczy sprawdzić reprezentanci jakich narodowości prowadzą zespoły Wielkiej Czwórki: Hiszpan, Francuz, Brazylijczyk (włączmy w to jeszcze Mourinho – Portugalczyk), a honoru Wysp Brytyjskich broni jedynie nasz boss.

Przy szerokiej kadrze, jaką dysponujemy, ten argument jest trochę na wyrost, ale nie sposób o nim zapomnieć. Kontuzje tym razem dopadły nasz zespół. Najważniejsza i najbardziej brzemienna w skutkach to oczywiście ta, którą cały czas leczy Cristiano Ronaldo. Patrząc na poczynania naszego zespołu, jakość, którą daje nam w grze Portugalczyk, jest nieoceniona. Po madryckiej telenoweli, jaką nam zafundował w przerwie między rozgrywkami, nie sądziłem, iż tak szybko zatęsknię za jego widokiem w koszulce United. Wystarczyło, by Nani pauzował 3 mecze za głupi wybryk z West Hamem, Giggs miał uraz i już byliśmy pozbawieni skrzydeł. Ronaldo jest siłą napędowa naszego teamu.

Tak naprawdę nie ma formacji w naszym zespole, do której nie można mieć pretensji. Van der Sar chyba cały czas żyje wygranym finałem z Chelsea i nie może skupić się na najprostszych interwencjach. Pierwszy gol dla Liverpoolu to była ewidentnie jego wina. W obronie na miarę oczekiwań gra tylko Ferdinand. Vidić do spółki z Giggsem zawalił bramkę na 2:1 dla Scoucersów, a pod koniec sfrustrowany złym wynikiem postarał się o czerwoną kartkę u Howarda Webba. Evra w defensywie raczej daje radę, ale całkowicie nie ma z kim grać akcji ofensywnych. Tutaj wychodzi brak Ronaldo, z którym zwykł grać z pierwszej piłki i rozprowadzać akcje na lewym skrzydle. Na środku pola Scholes nie może się porozumieć z Andersonem, a Carrick znowu złapał uraz. Optymizmem napawa jedynie powrót Hargreavesa. W ataku nie istnieje natomiast Rooney. Swoją droga, kto wystawił go na prawym skrzydle w meczu z Liverpoolem? Anglik był zupełnie niewidoczny na boisku. Od Berbatova nie można jeszcze zbyt wiele wymagać. Dopiero co dołączył do zespołu i mimo że brakuje mu zgrania z nowymi kolegami, zaliczył świetną asystę przy golu Teveza. Przechodząc do Argentyńczyka, trzeba powiedzieć, iż jest jedną z jaśniejszych postaci w zespole. U niego najbardziej widać głód gry i chęć walki na murawie. Reszta snuje się po boisku, leniwie wyczekując końcowego gwizdka. Bolesne, ale taka jest prawda!

Oczywiście, nikt nie mówił, że będzie łatwo. Ale nikt się nie spodziewał, że będzie tak źle. Moim zdaniem, my jako kibice Czerwonych Diabłów powinniśmy jasno sobie powiedzieć, że to nie cały świat sprzysiągł się przeciw nam. Należy zdać sobie sprawę z tego, że sami jesteśmy winni swoich porażek.

Słowem pocieszenia dodam, że po zdobyciu The Treble nadszedł ciężki sezon 1999/2000, w którym ponownie wygraliśmy Mistrzostwo Anglii. Nie pozostaje nic innego, jak wierzyć w pozytywny zwrot akcji w poczynaniach naszych ulubieńców. Nadzieja matką głupich? No cóż, ale każda matka dba o swoje dzieci, a wiara we własny zespół to obowiązek prawdziwego kibica.

Na zakończenie słowa sir Alexa wypowiedziane po drugiej w sezonie 2006/2007 przegranej z Arsenalem:

„Tylko prawdziwi mistrzowie wychodzą i pokazują swoją wartość po porażce – i ja oczekuję tego od nas.”

Carlos Queiroz, Cristiano Ronaldo, Manchester United, Sir Alex Ferguson,

Kilka słów o Carlosie…

Carlos Queiroz, urodzony 1 marca 1951 roku, został asystentem sir Alexa Fergusona w czerwcu 2002 roku. W jego pierwszym sezonie na Old Trafford, Czerwone Diabły wygrały mistrzostwo Anglii. Kilkanaście dni po zdobyciu 15. tytułu mistrza Premiership, portugalski trener został menedżerem Realu Madryt. Zastąpił na tym stanowisku Vicente Del Bosque’a. Okazja pracy z Raulem, Zidanem, Ronaldo, Luisem Figo czy kupionym tydzień wcześniej Davidem Beckhamem nie nadarza się często i Queiroz podpisał kontrakt z Galaktycznymi. Nie był to najlepszy okres w karierze tego szkoleniowca. Media w Hiszpanii twierdziły, że dawał za mało swobody swoim zawodnikom i dobierał złe taktyki. Skończyło się tym, że Real przegrał 5 ostatnich spotkań, zajął 4. miejsce w lidze i zawiódł swoich sympatyków w Lidze Mistrzów i w pucharze krajowym. W ten o to sposób w maju 2004 roku Portugalczyk zakończył swoją 10-miesięczną przygodę ze Santiago Bernabéu. Dwa miesiące później powrócił do Manchesteru United na stanowisko asystenta sir Alexa Fergusona. I to stanowisko obejmuje do dziś.

W listopadzie 2005 roku Old Trafford opuścił Roy Keane. Jednym z powodów odejścia kapitana United był właśnie Queiroz. Powołując się na słowa Irlandczyka, Carlos był bardzo mało odpowiedzialny, jako asystent trenera, i lekceważył dużo rzeczy. Poza tym Keane skrytykował taktyki, jakie wprowadza Queiroz do zespołu. To właśnie Portugalczyk był jedną z najbardziej atakowanych osób w „słynnym” wywiadzie dla MUTV. Rozmowa z kapitanem Czerwonych Diabłów nie została wyemitowana, ale jej treść przedostała się do mediów.

Carlos Queiroz pełni bardzo ważną funkcję i nawet nie zdajemy sobie sprawy ile ma obowiązków na głowie. Być może, zdaje się to Wam dziwne, że Keane skrytykował 55-letniego szkoleniowca – przecież to tylko asystent. ‘Tylko’ zastąpiłbym słowem ‘aż’. Tak – bo to aż asystent trenera Manchesteru United. To Queiroz zajmuje się wraz ze sztabem od przygotowania technicznego doborem ćwiczeń i pracą na każdym treningu. On też pełni funkcję skauta i głównego doradcy Fergusona odnośnie transferów i przyszłości klubu. On koordynuje pracę wszystkich członków w sztabie szkoleniowym. I to on ma największy wkład jeśli chodzi o taktykę na mecz. Jego odejście byłoby bardzo kosztowne. Owszem – są inni ludzie, którzy nadają się na tą funkcję, ale należy spojrzeć na to, co osiągnęliśmy w ciągu tych kilku lat, kiedy asystentem był Queiroz.

Carlos odpowiada za mnóstwo rzeczy w klubie. Udoskonala ciągle pewne aspekty w zespole. Aspekty, o których wcześniej nie pomyślałem. Jestem trochę jak jakiś dinozaur [śmiech]. Ciągle uczę się od Carlosa w dziedzinach, w których nigdy nie byłem ekspertem. Nauka w tym wieku nawet nieźle mi idzie. Ale szczegóły, nad którymi pracujemy są niewyobrażalne. Carlos daje z siebie mnóstwo wysiłku i ciągle pracuje nad tym, aby każdy aspekt w klubie był doskonały. Na tym polega jego geniusz – posiada tak olbrzymią wizję przyszłości, której nawet ja nigdy nie miałem – powiedział sir Alex Ferguson.

Queiroz i taktyki

Powracając do taktyk, ustawienia pozycji na boisku, jak i ustawień personalnych… – tym wszystkim w dużej mierze zajmuje się Queiroz. Kibice narzekali na ustawienia, jakimi Manchester United zaczął grać od kilku sezonów. Mowa tu o 4-5-1, które podczas ataku przechodzi w 4-3-3. Mocna krytyka spadła na bohatera tego wpisu, bowiem to on eksperymentował z tymi ustawieniami. Jednak patrząc na poprzednie dwa sezony – czy możemy mieć pretensję do Portugalczyka za jego taktyki? Gra w defensywie przy kontuzjach i zmęczeniu odniosła sukces. Gra przeciwko Romie i Barcelonie w ćwierć- i półfinale Ligi Mistrzów w tym sezonie była czymś, czego nigdy nie widzieliśmy w United. Solidna obrona, opanowanie i spokój w szeregach United, gra z jednym napastnikiem – Queiroz odniósł sukces. Być może gra w tym spotkaniach nie była efektowna, ale na pewno efektywna. Bo, choć to może Roma i Barcelona miały większe posiadanie piłki i więcej strzałów na bramkę, to Manchester United zagrał w finale Ligi Mistrzów. I ten finał wygrał. Więc czy te taktyki są dziełem Fergusona, czy raczej Queiroza, który lubi eksperymentować i to on ciągle powtarzał, że należy grać 4-5-1?

Bezgranicznie ufam sir Alexowi i jeśli powierza Queirozowi tak ważną rolę w zespole, to znaczy, że w niego wierzy. Wielokrotnie krytykujemy Fergusona za złe rozwiązania, ale podejmowane decyzje wychodzą częściej na dobre. Jak Manchester United mógł wygrać Premiership z samymi dzieciakami? Alan Hanslen mówił powtarzał: „You won’t win anything with kids”. Jak Ronaldo mógł zastąpić Beckhama? Przecież skład Czerwonych Diabłów miał się „rozsypać” po odejściu Anglika. Dlaczego Ferguson wydał 5,5 miliona funtów za małego Francuza grającego na lewej obronie? Miał sobie nie poradzić w Premiership. Dlaczego sprzedał Ince’a, Kanchelskisa i Hughesa w ciągu jednego lata? Przecież to oni grali „pierwsze skrzypce” w United. Czemu wprowadził Johna O’Shea za Wayne’a Rooneya w meczu z Liverpoolem na Anfield. Przecież Irlandczyk, w odczuciu wielu kibiców United (bynajmniej nie w moim) jest słaby. Po co kupował Erica Cantonę ze znienawidzonego Leeds? Można tak wymieniać i wymieniać… On wie co robi.

W takim razie dlaczego wielu kibiców United w dalszym ciągu krytykuje pracę Queiroza? Ten człowiek jest „numerem dwa” w United i to w dużej części dzięki niemu mamy Podwójną Koronę, więc na pewno robi coś dobrze.

Queiroz i transfery

Manchester United jest zespołem, który zawsze bazuje na młodych zawodnikach. Zaczynając od słynnych Busby Babes przez genialne pokolenie z lat 90., aż po dziś – zawsze młodzi piłkarze mieli olbrzymi wkład w grę zespołu. Ronaldo, Rooney, Anderson, Tevez oraz Nani – ci gracze są kluczowi w United. Z każdym kolejnym sezonem będą mieli większy udział w wynikach drużyny z Old Trafford. Tak jest w Manchesterze United od lat.

„Młodzi piłkarze ciągle się rozwijają. Jest grupa utalentowanych zawodników, która pojawiła się w minionym sezonie i dobrze sobie poradziła, ale brakowało im niekiedy doświadczenia. Mistrzostwo Anglii i zwycięstwo w Lidze Mistrzów pomoże nam. Zawodnicy tacy jak Anderson, Nani, Rooney, Tevez i Ronaldo w przyszłym sezonie będą naszymi klasowymi piłkarzami. Wszyscy będą robić postępy i to jest właśnie powód, dla którego ich kupiliśmy. Przykładowo Nani i Anderson w przyszłości zastąpią Giggsa i Scholesa” – powiedział sir Alex Ferguson.

Carlos Queiroz od wielu lat ma do czynienia z młodzieżą. „Złota generacja piłkarzy” (m. in. Luis Figo oraz Rui Costa) w Portugalii miała wielu ojców. Jednym z nich był właśnie Queiroz, który wypatrzył wielu młodych i genialnych nastolatków. Jego praca w drużynie Portugalii do lat 20 wydała owoce kilka lat później – półfinał Euro w 2000 roku i finał cztery lata później, jak również 4. miejsce na Mistrzostwach Świata w 2006 roku.

Ronaldo, Nani oraz Anderson to ostatnie sukcesy Queiroza. Carlos zorganizował towarzyski mecz z jego byłym klubem, Sportingiem Lisbona, latem 2003 roku, aby Ferguson mógł się przyjrzeć m. in. Ronaldo i Quaresmie. Cristiano zaimponował szkockiemu menedżerowi, a ten zdecydował się na kupno Portugalczyka kilkanaście dni później. Jego znajomość ligi portugalskiej miała duże znaczenie przy transferach Naniego i Andersona, którzy już w tym sezonie pokazali, że są niebanalnymi piłkarzami.

Queiroz pokazał, że jest bardzo ważny w klubie. Dla każdego z wcześniej wymienionych zawodników jest niczym ojciec i pomógł im w zaaklimatyzowaniu się na Old Trafford. Gdy Ronaldo chciał odejść w 2006 roku z klubu, Carlos specjalnie poleciał do Portugalii, aby porozmawiać z nim i namówić go na pozostanie. Gdyby w klubie nie było Queiroza nie wiadomo jak potoczyłaby się przyszłość Naniego i Andersona, a także samego Ronaldo. Gdyby teraz opuścił klub, wątpliwe jest czy ta trójka pozostałaby w Manchesterze na dłużej.

To byłoby dla mnie bardzo przykre i trudne, gdyby Carlos opuścił Manchester United i dołączył do innego klubu. Jest dla mnie jak ojciec – zawsze mi pomaga – powiedział Nani.

Trzeba nadmienić, że Queiroz mógł mieć duży wpływ na pozyskanie… Carlosa Teveza! Portugalczyk zna bardzo dobrze hiszpański i być może właśnie dzięki temu Argentyńczyk dołączył do United. 55-letni szkoleniowiec pomógł dorosnąć każdemu z tych piłkarzy i to zapewne dzięki niemu grają tak dobrze.

Manchester United jest wyjątkowy. Jako klub potrafimy zadbać o każdego zawodnika i poświęcamy wszystkim piłkarzom mnóstwo czasu. Tak samo jest z Ronaldo – spędzamy dużo czasu rozmawiając z nim i poświęcamy mu bardzo dużo uwagi. Mam nadzieję, że zostanie, bo żaden inny klub nie da mu tyle co United. To jedyny taki zespół na świecie – powiedział Carlos Queiroz.

Queiroz: Nie odpowiadam na pytania

Carlos Queiroz był łączony z możliwym przejęciem posady reprezentacji USA i Benfiki w 2006 roku, jednak odrzucił te propozycje po to, aby pozostać w United. Portugalczyk pozostał i pomógł Czerwonym Diabłom dwukrotnie wygrać Premier League i Ligę Mistrzów.

Ostatnio w prasie pojawiły się pogłoski o rzekomym przejściu Carlosa do zespołu reprezentacji Portugalii jako następcy Luiza Felipe Scolariego. Queiroz dość lakonicznie wypowiedział się na temat przejęcia posady drużyny narodowej Portugalii:

Cieszę się, że moje nazwisko jest łączone z taką posadą. To daje mi bardzo dużo. Czy ktoś się ze mną kontaktował? Nie odpowiem na to pytanie. Jestem teraz na wakacjach i nie będę udzielał wywiadów.

Queiroz – następca Fergusona?

Sir Alex Ferguson ma już 66 lata na karku i jego czas na Old Trafford nieubłaganie dobiega końca. Wiele osób uważa, że bohater tego wpisu byłby doskonałym następcą Szkota.

„Carlos jest świetny. W mediach szumi od plotek o jego odejściu. Zdaję sobie sprawę, że posada trenera reprezentacji Portugalii byłaby dla niego wielką atrakcją. Ale czuję, że zostanie, bo United to jego klub. To nie moja sprawa, co stanie się po moim odejściu. Ale bez żadnych wątpliwości oświadczam, że Carlos zostanie na Old Trafford na bardzo długo, na pewno tak długo, jak ja tu będę” – powiedział sir Alex Ferguson.

Powyższy cytat i pozytywne słowa w autobiografii Ryana Giggsa na temat Queiroza pokazują, że Portugalczyk jest szykowany na następce szkockiego trenera. Jednak jego krótki epizod w Realu pokazuje, że może on sobie nie poradzić jako samodzielny trener.

Z drugiej strony – Queiroz zna piłkarzy w Manchesterze United, zna cały sztab szkoleniowy, wie jak pracuje się na Old Trafford. Gdy Ferguson odejdzie, a Carlos nie obejmie posady pierwszego trenera w United, również pożegna się z United. Nie będzie pracował dłużej jako „numer dwa” na Old Trafford. Queiroz zna metody Fegusona i mógłby je wprowadzić, a zmiana prowadzenia drużyny po ponad dwóch dekadach pracy Fergusona, mogłaby być katastrofą.

Nie byłem nigdy wielkim fanem Queiroza i potrafię zrozumieć ludzi, którzy narzekają na niego i nie chcieliby zobaczyć go jako pierwszego trenera United. Jednakże patrząc na dobro klubu, czytając wypowiedzi Fergusona i widząc pracę Portugalczyka na Old Trafford – jedynym rozsądnym wyborem zdaje się Queiroz.

Wszystko chyba już zostało powiedziane. Moim zdaniem, Queiroz jest ważniejszy od Cristiano Ronaldo dla Manchesteru United. Jego strata byłaby jedną z największych dla tego klubu od kilku lat – i na pewno większa od straty Ronaldo. Przecież portugalski trener może odkryć kilka takich talentów jak Ronaldo, czyż nie? Co Wy o tym myślicie? Czy Queiroz powinien zostać w United? Jaką rolę pełni na Old Trafford – czy jest aż tak ważny?

Carlos Queiroz, Cristiano Ronaldo,

Roy Keane

Wspaniale byłoby mieć Roya z powrotem na Old Trafford. Jednak Keano piłkarz i Keano menedżer to dwie zupełnie różne osoby. Irlandczyk świetnie sobie poradził jako szkoleniowiec Sunderlandu, zapewniając im awans do Premiership. Jednakże ten sezon będzie dla niego prawdziwym sprawdzianem i nie jestem do końca przekonany, czy pójdzie mu tak fantastycznie. Nie można porównywać Sunderlandu do Manchesteru United, jednak wspaniały menedżer powinien sprawdzić się prawie wszędzie. Dlatego mam nadzieję, że Keano pokaże się z jak najlepszej strony w Sunderlandzie i udowodni, że jest godny bycia szkoleniowcem Manchesteru United.

Werdykt: Jak na razie za wcześnie, żeby cokolwiek osądzać.

Arsene Wenger

Chociaż Manchester United nadal byłby nazywany jednym z najlepszych klubów na świecie, tylko że z Wengerem na przedzie, to bylibyśmy w kiepskiej sytuacji. Arsene zacząłby podpisywać kontrakty z dwunastolatkami z Burkina Faso i mówiłby, że będą to wielkie talenty. United będzie zmieniać skład co trzy lata, kiedy to nowi, pełni perspektyw, zawodnicy będą kupowani na okrągło.

Werdykt: Nie ma szans.

Jose Mourinho

Z całą pewnością nie chciałbym go zobaczyć jako menedżera „Czerwonych Diabłów”. Oprócz tego, że Jose mógłby nam czasem „dostarczać” puchary, zapewne spowodowałby, że Manchester United przestałby grać ten sam futbol. Ferguson przyzwyczaił nas do wspaniałej ofensywnej gry, z pewnym dreszczykiem emocji, a pod skrzydłami Mourinho nie bylibyśmy niczym więcej, jak mocnym klubem, który gra nudny futbol i zdobywa od czasu do czasu jakieś trofea.

Werdykt: Nigdy w życiu!

Steve McClaren/Sven Goran Eriksson

To jakieś żarty? Poza tym wszystkim, co wymieniłem pisząc o Jose (poza częścią traktującą o trofeach i mocnym klubie), ci dwaj nie mają żadnego kierowniczego talentu.

Werdykt: Nigdy w życiu!

Steve Coppell

Stworzył naprawdę niezły klub z Reading. Pod jego rządami, zespół zaczął grać całkiem dobry futbol. Reading, poza Manchesterem United i Arsenalem, jest chyba jedynym klubem w Premiership, grającym tak ofensywnie. Wszystko to daje Coppellowi dobre CV.

Werdykt: Możliwe.

Carlos Queiroz

Sir Alex Ferguson już powiedział, że Queiroz byłby idealny na tę posadę. Carlos jest również po części odpowiedzialny za ustawienia taktyczne w Manchesterze United. Myślę, że chociaż Portugalczyk jest wspaniałym asystentem Fergusona, to nie byłby aż tak dobrym menedżerem. Chyba nie posiada wystarczająco dużo umiejętności, by prowadzić tak wielki klub jak Manchester United. Jego pobyt w Realu Madryt był katastrofą. To pozostawia wątpliwości, czy zdoła dorównać standardom Manchesteru United. Jednak ze wsparciem Fergusona wszystko jest możliwe.

Werdykt: Być może.

Mark Hughes

Sparky jest prawdziwą legendą na Old Trafford. Pokazał również, że jest wspaniałym menedżerem – najpierw prowadząc reprezentację Walii, a później Blackburn Rovers. Mało brakowało, a doprowadził by Walię do Mistrzostw Europy w 2004 r. Odniósł kilka sukcesów z Blackburn, np. szóste miejsce w sezonie 2005/06. Fani na Old Trafford nadal są przywiązani do Sparkyego, więc gdyby został menedżerem, byłby gorąco powitany. Jednakże jest podobny do innych szkoleniowców z Premiership. Myślę jednak, że w MU przydałby się ktoś, kto tak jak SAF preferowałby ofensywną piłkę, a nie „zaszywanie się” na własnej połowie.

Werdykt: Być może, ale na pewno nie najlepszy wybór.

Jest jeszcze kilku menedżerów, którzy mogliby walczyć o to stanowisko. Myślę, że najlepiej byłoby, gdyby nowym szkoleniowcem United został ktoś z Wielkiej Brytanii. Ci ludzie chyba najlepiej rozumieją angielską ligę. Jeżeli uważacie, że pominąłem kogoś naprawdę istotnego, o kim po prostu trzeba powiedzieć, napiszcie! Zapraszam do komentowania i podzielenia się własną opinią na ten temat.

Carlos Queiroz, Manchester United, Roy Keane, Sir Alex Ferguson, trener, trenerzy,

2) 4-5-1: Powiedziałbym taktyka typowo „Van Nistelrooyowska”. Tylko Holendra w United już nie ma, a i napastnika jak on też. Formacja stosowana w poprzednim sezonie przez United głównie w Lidze Mistrzów. Skutek – nienajlepszy. Jeden wysunięty Rooney, teraz ewentualnie Tevez. Osamotniony napastnik walczący z dwoma obrońcami, skazany na pożarcie przy graniu górnych piłek. Wszyscy widzą co z tego wynika. Kto to w ogóle wymyślił? Hej, Carlos jesteś tam?

3) 4-3-3: Podobne ustawienie do poprzedniego. Zagęszczony środek pola trójką środkowych pomocników. Trzech atakujących, z czego dwóch to skrzydłowi – Ronaldo i Giggs. W środku znowu jeden napastnik. Ewentualnie Rooney mógłby grać za Walijczyka na boku, a więc najbardziej wysuniętą postacią byłby Saha. Wtedy jednak atak grałby dużo wyżej i boczni obrońcy musieliby bardzo dużo biegać. A włączając się co chwilę do akcji ofensywnych, co byłoby wskazane, zostawialiby na długi czas luki na boki.

4) 4-2-3-1: United grało w takim zestawieniu przeciwko Romie. Skończyło się fantastycznie. A przerzućmy to na teraz. Carrick i Hargreaves grający przed linią obrony. Dalej Rooney, Ronaldo, Giggs/Scholes/Tevez/Nani. Jest w czym wybierać. No i na szpicy Saha. Aż czterech zawodników nastawionych wyłącznie na atakowanie bramki. Dwóch asekurujących wszystko. Nowatorska taktyka, niby dwóch napastników, ale jeden wyraźnie cofnięty.

5) 4-1-2-2-1: United grało taką formacją w spotkaniu z City. Hargreaves oczywiście cofnięty lekko do tyłu. Gra typowego defensywnego pomocnika. Przed nim Scholes i Carrick. Dwóch skrzydłowych Nani i Giggs, w ataku Tevez. Różnica między 4-5-1, gdzie wszyscy pomocnicy grają w jednej linii, jest taka, że Carrick bądź Scholes mogą podejść bliżej napastnika i nie oglądamy tak często gry długimi podaniami.

Nie ukrywając, jestem zwolennikiem tradycyjnego 4-4-2. Duet napastników jest tym, co bardzo sobie cenię. Jednak nie potrafię odpowiedzieć na pytanie, kto powinien grać w środku pola. Linia obronna jest najłatwiejsza do skompletowania. Skrzydłowi spokojnie mogą się wymieniać. Właściwie to rotacja będzie tylko między Giggsem i Nanim. W napadzie aż do kontuzji Rooneya też wiadomo. Tak, jak wspomniałem, pozostaje środek pola. Cokolwiek by jednak nie mówić, United w każdym ustawieniu powinno poradzić sobie z ligowymi średniakami. Schody zaczynają się przy przeciwnikach rangi Liverpoolu, Chelsea, czy Arsenalu.

A jakie Ty zaproponowałbyś ustawienie? Jak to wszystko widzisz?

Carlos Queiroz, Sir Alex Ferguson,

Hargreaves urodził się w Kanadzie w 1981 roku. Był najmłodszym z trójki synów Margaret i Colina, którzy wyemigrowali z Wielkiej Brytanii rok przed jego narodzinami. Już od najmłodszych lat Owen zapowiadał się na bardzo dobrego piłkarza, zdobywając Mistrzostwo Kanady U-15 ze swoją pierwszą drużyną – Calgary Foothills. W końcu – wypatrzony przez Bayern Monachium – został zaproszony na testy do Niemiec. Już wtedy było pewne, iż syn pójdzie w ślady swojego ojca. Colin Hargreaves grał bowiem niegdyś w takich zespołach jak Wigan Athletic czy Bolton Wanderers.

Minął rok od pierwszych testów w stolicy Bawarii, kiedy Owen trafił do juniorskiej drużyny Bayernu. Po 30 miesiącach gry w drużynie Under 19 największym jego osiągnięciem było zajście do finału Mistrzostw Niemiec. Hargreaves został w końcu nagrodzony za swoją wyśmienitą postawę na boisku, i w 2000 roku po raz pierwszy wyszedł na murawę w podstawowym składzie klubu z Monachium. Od tamtej pory pewne było, iż piłkarz ten będzie w przyszłości ważnym punktem swojej drużyny. Przez kolejne 2 lata Anglik stopniowo zyskiwał coraz to większy respekt i zaufanie, stając się w końcu filarem zespołu. Niestety, ale sezon 2002/2003 okazał się niezwykle pechowym w karierze naszego bohatera. Owena często nękały przeróżne kontuzje, przez co piłkarz był zmuszony zwolnić nieco tempa.

Po wielu wspaniałych występach w koszulce Bayernu Hargreaves może pochwalić się zdobyciem czterech tytułów Mistrza Niemiec, zdobyciem Ligi Mistrzów oraz pięcioma innymi, mniejszymi acz ważnymi trofeami. Teraz jest w wyśmienitej formie, a Ferguson postanowił go „porwać” zanim zda sobie z tego sprawę cała reszta piłkarskiej europy. Chyba nikt nie ma wątpliwości co do tego, jak wspaniale pasuje do angielskiego stylu gry. Tajemnicą nie jest również fakt, iż to właśnie takiego piłkarza nam teraz brakuje.

Po odejściu Roya Keane’a zaczęto pośpiesznie rozglądać się za jego następcą. Zatrudniono Michaela Carricka, który po bardzo udanym sezonie nie zawiódł ani trenera, ani kibiców. Nie był to jednak ten typ zawodnika, którego brakowało nam najbardziej – twardy, defensywny pomocnik potrafiący porwać czasem swój zespół do przodu. Po ostatnich Mistrzostwach Świata nie było już jednak najmniejszych wątpliwości, gdzie takowego piłkarza szukać.

Tak jest, to właśnie fenomenalna gra w destrukcji, oraz ożywienie gry zarówno podczas kontrataku jak i ataku pozycyjnego są głównymi atutami Hargreavesa. No dobrze – może powiedzieć któryś z was – skoro Owen jest tak jazzy jak mówisz, to dlaczego nie spełniał tak znaczącej roli w Bayernie? Bawarczycy obrali bowiem zupełnie inną politykę gry, która bardzo ograniczała jego rolę na boisku. Wystarczy porównać klubowe oraz reprezentacyjne występy naszego bohatera aby przekonać się, iż ten zawodnik jest stworzony do gry w Anglii. Fakt, że Hargreaves nie ma tak wielkich zdolności przywódczych jak Keane, oraz nie jest równie charyzmatycznym piłkarzem mogą zniwelować zupełnie inne, bardziej potrzebne nam teraz cechy: jest to piłkarz bardziej nowoczesny i kreatywny, co bardzo pasuje do obecnej ekipy budowanej przez sir Alexa. O dziwo wspaniale wychodzi mu także gra w ofensywie, o ile już się na nią zdecyduje.

Niestety Owen do bramkostrzelnych piłkarzy nie należy, w 144 występach dla byłego Mistrza Niemiec zdobył on bowiem tylko 5 bramek. Ale od strzelania goli mamy zupełnie innych piłkarzy, jego rola w Manchesterze będzie zapewne zgoła inna ;).

Owen nas opuści. To było życzenie piłkarza. Oferta za niego złożona jest bardzo dobra pod względem finansowym – Franz Beckenbauer (Bayern Monachium).

Taki piłkarz jak Owen Hargreaves wspaniale by pasował do naszej drużyny w następnym sezonie. Na pozycji defensywnego pomocnika jest jednym z najlepszych na całym świecie, zatem będzie to dla nas olbrzymia strata pod względem sportowym – Rummenigge (Bayern Monachium).

Manchester United jest drużyną, w której chcę grać. Działacze tego klubu stracili dużo czasu i energii by mogli mnie pozyskać, rzadko widzimy tak długo ciągnące się negocjacje. To była jedna z najdłuższych transferowych sag. Drużyna piłkarska jest jak układanka zbudowana z różnych elementów: potrzebujesz znaleźć właściwą część i wpasować ją we właściwe miejsce. United wierzy, że jestem końcowym elementem ich układanki – to jest dla mnie honor. To bardzo trudna sytuacja. Nie mogę porównać mojej pozycji w klubie z pozycją jakiegoś innego gracza. To nie jest tak, że wybieram pieniądze w Grecji czy Hiszpanii. Chcę dołączyć do United, ponieważ gram dla reprezentacji Anglii i moja rodzina jest z północno-zachodniej części tego kraju. Dorastałem w Niemczech, ale jestem jedynym Anglikiem, który nigdy nie grał w Premiership. Manchester United chce mnie zabrać do domu. Miałem szczęście grać w ważnych meczach i zdobyć fantastyczne tytuły. Wygrałem wszystko, co może wygrać piłkarz w Niemczech – tytuły, Champions League i nawet World Club Championship. Chcę doświadczyć tego gdzie indziej i już nie mogę się doczekać, aby zacząć od nowa. Perspektywa dodania do mojej kolekcji medalu zwycięzcy Premiership jest niezwykle ekscytująca. Ta liga jest bardzo konkurencyjna i jest w niej wiele wielkich klubów. Oglądałem kilka meczy w telewizji i jak dla mnie, całe centrum europy skupia się na Premiership. To najsilniejsza liga na świecie. -Owen Hargreaves

Osobiście to dla mnie wielka ulga! Nie jest to tajemnicą, że już poprzedniego lata chcieliśmy go zakupić. Tak samo było w styczniu, ale nie byliśmy w stanie tego dokonać. Na szczęście wszystko zostało ustalone i myślę, że to dobry interes dla nas samych, Bayernu Monachium i Owena. Jesteśmy zachwyceni i według mnie będzie on dla nas wspaniałym wzmocnieniem. – David Gill

On jest w dobrym wieku, jak na piłkarza, i wciąż się rozwija. Idealnie pasowałby do United i dostosowałby się do tego jak gramy. – sir Alex Ferguson.

Jesteśmy najlepszym klubem na świecie i chcemy posiadać najlepszych piłkarzy. Piłkarz światowego formatu Cię wzmocni, a Owen jest takim zawodnikiem. Potrzebujemy szerokiego składu, co można było zobaczyć w tym sezonie, kiedy się walczy na wszystkich frontach. – Michael Carrick

Bardzo ofensywny styl gry oraz prawdopodobne rotacje sprawiają, że Manchester United zmierza w coraz to bardziej nowoczesnym kierunku. Ekipę Fergusona w żadnym wypadku nie można już nazwać konserwatywną, co miało miejsce chociażby dwa lata temu. Kreatywni, widowiskowo grający atakujący są uzupełniani przez solidną obronę, mieszanka ta jest zatem idealna. Do naszego zespołu brakowało jedynie kogoś takiego jak Owen (uparci mogą też powiedzieć, że brakuje jeszcze wysuniętego napastnika, ale o tym kiedy indziej ;)) który nie tylko znacznie wpłynie na rywalizację w składzie, ale i z pewnością wiele wniesie do naszej gry. Przede wszystkim w defensywie, ale nie tylko – może być to wspaniały łącznik między obroną a atakiem. Moim zdaniem to właśnie takie zadanie zostanie Hargreavesowi przypisane.

Co do zmiany taktyki z 4-4-2 na jakąkolwiek inną nie ma raczej mowy. Po pierwsze, rotacja oznacza, że nie wszyscy nasi wspaniali zawodnicy będą grali w tym samym czasie. Po drugie 4-5-1 jest zdecydowanie zbyt zachowawczą taktyką, gdzie wszyscy pomocnicy tylko sobie przeszkadzają. System ten sprawdza się w zdecydowanie słabszych drużynach. Przy takiej grze nie ma mowy o jakimkolwiek ofensywnym futbolu. Tak, jak 4-3-3 może okazać się bardzo zgubne przeistaczając się najzwyczajniej w 4-5-1, tak podstawowe 4-4-2 jest zdecydowanie najlepszym wyjściem. Pozwala ono na bardzo wiele rozwiązań, stając się idealną formacją przy której można równie dobrze atakować, jak i bronić. Mocnym argumentem mogą być słowa Fergusona, który jasno stwierdził, iż to piłkarze dostosują się do naszej taktyki – nie odwrotnie.

Ostatnim dylematem jest to, z kim Owen – jeżeli już zostanie wystawiony do pierwszej jedenastki – będzie grał w środku pola. Wszystko zależeć będzie od zadań mu przypisanych oraz taktyki zespołu. Jeżeli bowiem Hargreaves ma być pomocnikiem absolutnie cofniętym, defensywnym, niewątpliwe jest to, iż będzie musiał mieć u swego boku zawodnika niezwykle ofensywnego. Takowymi graczami bez wątpienia są Scholes oraz Anderson. Gdyby przypisano mu luźniejszą rolę, podczas której grałby bliżej środka (nadal pełniąc role defensywne), bez problemu do grona grających u jego boku zawodników można by było przypisać Carricka. Są to tylko i wyłącznie moje domysły, a jaka będzie prawda – dowiemy się już za kilka miesięcy.

Teraz nie pozostało nam nic innego jak życzyć Hargreavesowi samych sukcesów z nową drużyną, oraz wiele, wiele lat gry na najwyższym poziomie. Welcome in hell, Owen!

Na koniec od naszego bohatera słów kilka

Anderson, Carlos Queiroz, Nani, Owen Hargreaves, Sir Alex Ferguson, transfery,

Pierwszy mój klubowy gadżet to koszulka sezonu 2005/2006. Już wtedy pałałam taką sympatią do tego klubu, że zrezygnowałam ze wszystkich przyjemności, prezentów gwiazdkowych na rzecz mojego skarbu. Nawet nie wiecie, jaka była moja reakcja. Zwykła koszulka, a dała mi tyle radości i łez w oczach. Każdy mecz, każde ważne wydarzenie – miałam ją na sobie. Wtedy było już z górki. Smycz, plakaty w pokoju, marzenia o Old Trafford…

Gdy nadchodził nowy sezon, przysięgłam sobie, że nową koszulkę zdobędę niedługo po premierze. I tak się stało. Miałam to szczęście, że mój kolejny skarb (jak nazywam wszystko, co związane z United) kupiłam na Old Trafford. Koszulka, szalik, czapka, plakat, mały miś, a nawet ołówki! To się nazywa szaleństwo.

Po odwiedzinach w Megastore, już w Polsce kupiłam wręcz za śmieszną cenę koszulkę z 1999 roku za 15 złotych. Cóż, ja nigdy nie sprzedałabym takiej koszulki. Choć za duża, wisi w mojej szafie i nieraz w niej śpię. Do tego doszła koszulka wyjazdowa z 2003 roku, portfel, bluza. Kolejne gadgety…Oczywiście, ku niezadowoleniu rodziców, że za dużo wkładam w to pasji, iż za daleko to już zaszło…

Zjawisko okazywania przynależności do ulubionego klubu bardzo wyraźnie widać w Anglii. Na ulicy, co chwila widać kibiców różnych drużyn – Chelsea, Arsenalu, Manchesteru. Sklepy sportowe pełne są klubowych pamiątek. Jednak, będąc w Londynie, postanowiłam wybrać się na Emirates Stadium. Po drodze, niedaleko bramy na Highbury, zauważyłam rzecz, która przyciągnęła moją uwagę. W oknie pewnego domu, na całą jego szerokość rozwieszona była flaga Arsenalu, wychwalająca ten klub. Parę domów dalej zobaczyłam podobną rzecz. Czy w Polsce widzimy takie coś? Nieraz jadąc autobusem widzę rozłożony szalik na tyle samochodu, ale to wszystko. W Anglii okazywanie sympatii danej drużynie jest na porządku dziennym, choć nie zapominajmy, że np. członkowie Inter City Jibbers (chuliganka United działająca w Manchesterze, mało znana) nie praktykują noszenia klubowych koszulek, jedynie szaliki.

Gdy Manchester gra ważne spotkania np. Liga Mistrzów – idę w koszulce do szkoły, gdy przegrywa – idę w koszulce do szkoły. Obnoszę się z tym z dumą, mam gdzieś, co pomyślą o tym ludzie. Codziennie mam na ręce gumki „United”. Nowo poznane osoby się dziwią, lecz Ci, którzy znają mnie dłużej, wiedzą, że to nie jest szpan. Cóż, może to dziwny widok – drobna blondynka w koszulce United i z Przeglądem Sportowym w ręce dziarsko idąca do szkoły. Jednak mnie to nie obchodzi. Ważne, że kocham ten klub z całego serca i będę to okazywać na każdym kroku. Jaki miły jest widok, jak idziesz centrum miasta i nagle, z daleka widzisz osobę w koszulce Manchesteru. Mijacie się i ten uśmiech, spojrzenie pełne szacunku. Nawet dla dziewczyny, a szczególnie dla mnie to bardzo pozytywne zjawisko, bo jak już wcześniejsze wpisy pokazały – nie każdy facet traktuje poważnie przedstawicielki płci przeciwnej interesujące się futbolem.

Chciałabym też poruszyć kwestie innego rodzaju kibiców. Kibiców obnoszących się przynależnością do danego klubu, nie znając jego historii i tak naprawdę, niebędących sympatykami danego zespołu. Zjawisko takie zauważyłam w moim gimnazjum. Co trzeci chłopak kibicuje Lechii, krzyczy przyśpiewki, wyzwiska na inne drużyny, a tak naprawdę nigdy nie był na meczu Lechii, nie jest prawdziwym kibicem. Na takich ludzi patrzę z pogardą. Kibicowanie dla szpanu, nic więcej.

Podsumowując, każdy człowiek ma prawo do reprezentowania danej społeczności, każdy ma prawo do niej należeć, ale nie każdy może być prawdziwym kibicem. Nie chodzi tu o wydawanie wielkich sum na klubowe gadgety, ale o to, co ma się w sercu. Nieraz się zastanawiam, dlaczego ja właściwie kupuje różne rzeczy związane z Manchesterem…Wszystko to po to? no właśnie, po co? Po to, żeby pokazać innym, jak bardzo kocham United? Nie. Po to żeby wspomóc budżet? Nie. Więc po co?

Carlos Queiroz, transfery,

Na początek przyjrzyjmy się możliwości ustawienia 4-4-2, czyli ulubionej taktyce Fergusona. O środek pola rywalizować będzie czterech ludzi – Michael Carrick, Owen Hargreaves, Paul Scholes i Darren Feltcher. Każdy z nich to inny typ gracza, razem dają Fergiemu szeroki wachlarz możliwości. Scholes i Carrick w środku pomocy to wariant już wypróbowany, zgrany, potrafiący wiele zaoferować w ofensywie, kreatywny, inteligentny i nieźle radzący sobie w defensywie. Hargreaves zdecydowanie wzmocni naszą grę w destrukcji w środku pola, to pracuś, który potrafi przebiec wiele kilometrów na boisku wykonując czarną robotę. A przy okazji ma coś do zaoferowania przy konstruowaniu akcji. Darren w tym sezonie będzie zapewne grywał rzadziej, ale na jego pracowitość oraz coraz lepszą grę na pewno będziemy mieli okazję popatrzeć nie jeden raz.

Z rywalizacji na skrzydłach na kilka miesięcy odpadł Park, zatem o te dwa miejsca walczyć będą Giggs, Ronaldo, Anderson i Nani. Szczególnie ten ostatni powinien już od początku wnieść wiele do naszej drużyny. Ma za sobą bardzo udany sezon, grał w Europie i w reprezentacji Portugalii. Nie jest to więc tylko młody, utalentowany chłopak, który potrafi czarować kibiców swoimi trickami. To piłkarz prawie pełną gębą, klasyczny skrzydłowy, obdarzony dużą szybkością i bardzo dobrym dryblingiem, do tego potrafiący złamać akcję i uderzyć na bramkę przeciwnika. Anderson nie jest chyba klasycznym skrzydłowym, ale wiele razy grywał na tej pozycji w Porto. Pod tym względem przypomina mi Ronaldinho, Zidana, Nedveda czy Riquelme. I niewykluczone, że z nim na skrzydle grać będziemy podobnie, jak Barcelona, Real, Juve czy reprezentacja Argentyny z wyżej wymienionymi panami w składzie. Anderson zaczynał więc będzie na lewej flance, następnie często schodził do środka by z tej strefy boiska kreować naszą grę. Jego pozycję na skrzydle dublować będzie Evra. W takim wariancie wydaje mi się, że na boisku będzie niezbędny Owen Hargreaves, który ubezpieczy takowy manewr. Oczywiście Anderson może również zagrać w ataku, gdzie wspierać będzie Rooneya.

Wolałbym jednak, aby to Rooney był wchodzącym z głębi napastnikiem. To jego ulubiony sposób gry. Wayne lubi mieć miejsce by nabrać prędkości, spojrzeć, minąć rywala lub podać. Nie przepada i nie potrafi zbytnio grać tyłem do bramki. Jako osamotniony napastnik najlepiej czuje się w kontrataku, wtedy może wykorzystać swoje umiejętności i dynamikę.

Liczę na to, że do zdrowia na dobre wróci Saha a formę odzyska Smith. Jak potrafi grać Louis pokazał w pierwszych 6 miesiącach tego sezonu. Zdrowy i będący w wybornej dyspozycji znakomicie współpracował z całym zespołem i Roo w szczególności. Alan zaraz po swoim transferze, w pierwszych miesiącach pobytu na OT pokazał, że potrafi grać z bardzo dużym pożytkiem dla zespołu, nieustannie wywierając presję na obrońców rywala, robiąc miejsce innym, wchodzących z głębi pola graczom. Strzelił kilka bramek, jak choćby ta przecudnej urody w meczu z Norwich. Ole będzie już raczej tylko głębokim rezerwowym, który pojawi się na boisku w mniej ważnych spotkaniach.

Wybierając wariant 4-3-3 też może być bardzo ciekawie. Swoją drogą jest to bardzo lubiana przez formacja Carlosa Queiroza formacja i zastanawia mnie, czy te dwa ostatnie transfery oraz ewentualna gra tym systemem nie znamionują, że to właśnie Portugalczyk w przyszłości poprowadzi United z trenerskiej ławki. Przy takim systemie o 3 miejsca w pomocy rywalizować będzie 6 piłkarzy – Scholes, Giggs, Carrick, Hargeaves, Fletcher i O’Shea. To bardzo silna środkowa formacja. Wyobraźmy sobie pomoc złożoną z Owena, Johna i Darrena. Trudno się spodziewać, aby ktoś przedarł się przez tą trójkę. Z drugiej strony Paul, Carrick i Ryan razem na boisku to niesamowita siła ofensywna i kreatywność. Kombinacji oczywiście jest wiele, podaję tylko dwie najbardziej skrajne.

O miejsce w przedniej formacji starać się będą Ronaldo, Nani, Anderson, Rooney, Saha i Smith. Dwaj ostatni zdecydowanie grać będą na środku ataku. Pozostała czwórka jest na tyle uniwersalna, dynamiczna i kreatywna, że może śmiało wymieniać się pozycjami i robić spory zamęt w szeregach przeciwnika takimi rotacjami.

Co do obsady linii obrony i bramki, to tu nic moim zdaniem się nie zmieni. No może Pique albo Evans dostaną swoje szansę, a Wes definitywnie będzie grał na prawej obronie, gdy Gary będzie zmęczony lub chory. Pozycja Saara w bramce jest absolutnie niepodważalna. Na tyłach zatem raczej nic nowego się nie wydarzy.

Jedno jest pewne, nasze nowe nabytki wniosą wiele do naszej gry. Owen jest piłkarzem tak wysokiej klasy, że w zasadzie z miejsca może grać w każdym meczu w podstawowej jedenastce. Nani i Anderson zaliczą zapewne 20-25 spotkań od pierwszej minuty, kilkanaście razy wejdą z ławki. Bardzo fajne jest to, że cała trójka nowych graczy będzie z nami już od 1 lipca. Będzie więc czas, aby zaaklimatyzowali się w zespole, przepracują z nami cały okres przygotowawczy, poznają metody pracy swojego nowego managera. Trzeba wziąć poprawkę, że to młodzi zawodnicy, którzy zmieniają nie tylko ligę, ale i miejsce zamieszkania, które kulturowo jest bardzo odległe od ich słonecznej i radosnej Portugalii. Na pewno wniosą nową jakość i potężny powiew świeżości do naszej drużyny, jednak o jej sile stanowić będą póki co inni.

Alan Smith, Carlos Queiroz, Louis Saha, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney,

Sir Alex Ferguson zapowiadał, że będzie przeprowadzał transfery jak najbardziej cicho, żeby media nie starały się robić sensacji, nie wymuszały na klubach zainteresowanych sprzedażą i kupnem wyłożenia na stół większych pieniędzy, tak jak miało to miejsce przy transferze Carricka, o Hargreavesie nie wspominając. Wielkie gratulacje dla naszego Szkota, za transfer – tym razem – Andersona, o którym żadnych plotek nie słyszałem. Wydawało mi się, że dołączy on do Realu czy Barcelony i stanie się ulubieńcem wszelkiego rodzaju „znawców piłkarskich”. W akcji go widziałem naprawdę rzadko, ale chyba normalne jest to, że zadowolenie ze sprowadzenia takiego młodego zawodnika i przekonanie Fergusona o tym, co robi, daje mi podstawy twierdzić, że będzie to dobry zakup. Na 93 dni przed końcem okienka transferowego, które na dobrą sprawę się jeszcze nie zaczęło.

W pomocy mamy dużo światowej klasy zawodników, ale zastanówmy się teraz nad formacją defensywną, a konkretniej bramką. Edwin van der Sar, Ben Foster i Tomasz Kuszczak – według mnie do dnia dzisiejszego w takiej kolejności widnieliby oni przed oczyma Fergusona, dopóki nie przeczytałem wiadomości o kontuzji Anglika. Sezonu 2007/2008 na pewno nie rozpocznie, będąc zdrowym, więc musimy się zastanowić, co z nim zrobić. Z nim albo z Kuszczakiem. Moje nastawienie do niego jest znane forumowiczom: po prostu nie nadaje się on na pierwszego bramkarza takiej drużyny jak Manchester United. Często czytam i słyszę, że on przecież jeszcze młody jest, ale w takim wieku to nie powinniśmy już patrzeć na jego talent, ale na to, co sobą prezentuje. A tutaj już z nim różowo nie jest. Czy my naprawdę chcemy wracać do czasów Bartheza i w każdym meczu przeżywać ogromną nerwówkę? Nie zmienia to faktu, że pierwszym golkiperem w nowym sezonie będzie na moje oko van der Sar, a o miejsce na ławce rezerwowych będzie walczył Polak z Anglikiem, o ile nie usłyszymy wcześniej informacji o wypożyczeniu jednego z nich.

Jak będzie teraz wyglądała czwórka naszych obrońców? Neville, Ferdinand, Vidić i Evra – chyba tak jak w zakończonym niedawno sezonie będzie wyglądała czwórka grających regularnie w podstawowym składzie. Zobaczmy teraz jednak na rezerwowych i młodzików, którzy niedługo mogą stać się najlepszymi w swoim fachu w Premiership. Silvestre, O’Shea, Heinze, Brown i nadzieje – Pique, Bardsley czy Evans. Myślę, że Ferguson skończy już z ich wypożyczaniem i powoli będzie wprowadzał ich do pierwszej drużyny, kosztem takich zawodników jak Neville czy Ferdinand. Skoro już odmładzamy nasz skład, to na całego – nie ma co! Ostatnio zrobiło się głośno o sprzedaży Heinze do Realu, ale naprawdę nie wiem czy byłoby to słuszne. Na lewej obronie w obwodzie będziemy mogli mieć „tylko” O’Shea, Silvestre’a i Richardsona (który prawdopodobnie z klubem się pożegna), ale o nim później. Napisałem też „tylko”, bo co prawda będziemy ich mieć trzech, ale ich poziom nie jest godny drużyny walczącej na trzech frontach – zaznaczam jednak, że nie miałem zamiaru napisać, iż są oni słabymi zawodnikami. Bale poszedł do Tottenhamu, więc musimy zapewnić Gaby’emu przyszłość. Nie mam nic przeciwko rotacji, raz ten, innym razem ten wybiegnie na murawę.

Pomoc to może być wielka bolączka Fergusona, ale jestem przekonany, że każdy trener na świecie chciałby mieć taką bolączkę, jak Ferguson będzie miał w nowym sezonie, jeszcze z takimi piłkarzami. Po zaklepaniu Hargreavesa zastanawialiśmy się, czy będziemy mieć do czynienia z taktyką 4-3-3, ale wczorajsze zakupy rozwiały takie wątpliwości, przynajmniej na jakiś czas. Anderson może być naszym Ronaldinho, czyli na dobrą sprawę skutecznie grać jako ofensywny pomocnik oraz jako napastnik. I chyba na pozycji znajdującej się bliżej bramki rywali będziemy go oglądać w przyszłym sezonie, choć nie będę zaskoczony, jak Ferguson znajdzie kolejne super wyjście z tej super trudnej sytuacji. Portugalskie skrzydła będą chyba najlepsze w Premiership, smucą się tym już nawet kibice Chelsea, Liverpoolu i o swoje losy w Lidze Mistrzów boją się sympatycy FC Barcelony. Nie ma im się co dziwić, ale pamiętajmy także, że oprócz Hargreavesa, Carricka, Naniego i Ronaldo mamy także Scholesa, Giggsa i Park Ji-sunga, których niesamowita forma pozwoliła nam w tym sezonie na triumf w lidze angielskiej. Wszystko wskazuje też na to, że z klubem pożegna się Kieran Richardson, który i tak rzadko wychodził na boisko, a po tych „szalonych dwunastu godzinach” (w które Manchester United wydał ponad 50 milionów funtów) wątpliwe jest to, że kibice będą go częściej widywać w koszulce z diabłem na piersi.

Atak na dzień dzisiejszy, na tle innych formacji wygląda najsłabiej, choć i tak jest jednym z lepszych w całej lidze angielskiej. Rooney, Saha, Smith, Solskjaer i Rossi. Pierwszy nie jest typem egzekutora, który strzela na zawołanie, nie nadaje się do formacji 4-3-3 czy też 4-5-1, by grać tego najbardziej wysuniętego. Saha – człowiek kontuzjogenny, choć pierwsza połowa zeszłego sezonu pozwoliła nam twierdzić, że jego urazy to odległa przeszłość. Nie możemy polegać na jego bramkach, tak jak polegaliśmy kiedyś na bramkach van Nistlerooya. Smith też nie jest tym, co szukamy, mało goli zdobywa, w ofensywie czasami nie wie, co robić, ale za to nie możemy mu odmówić waleczności, która cechuje Manchester United. Zawodnik na plus, ale to dalej nie jest to. Solskjaer jest już bliżej emerytury niż rok temu, trzeba się zastanowić nad tym, kto będzie mógł go zastąpić. I nie mam tu na myśli snajpera, tylko jokera, wchodzącego na ostatnie minuty i strzelającego niesamowicie ważne bramki. Rossi wciąż jest nadzieją, być może to go zgubi. Jeśli rozpocznie nowy sezon w Manchesterze, zaprezentuje się nie z tej strony, z jakiej byśmy chcieli, to warto byłoby sprzedać go do Serie A, gdzie bez wątpienia dobrze gra, co udowodnił w ostatnich miesiącach, spędzając pół roku w Parmie. Być może okaże się tak, że nici z nowego napastnika, gdy spojrzymy na to, co jeszcze nie dawno mówił Ferguson i Gill. 50 milionów funtów na transfery, które na trzy miesiące przed końcem okienka zostały stracone. I to w niespełna 12 godzin!

Nie mniej jednak, ruchy transferowe udane, możemy mieć z nich pożytek w przyszłości, gdy i Giggs, i Scholes zrezygnują z gry w piłkę. Nie zostaniemy z pustymi rękami, za co chwalą nas na innych stronach kibice innych drużyn.

Carlos Queiroz, David Gill, Sir Alex Ferguson, transfery,