50. Wejście na londyńską giełdę, 1991 r.

Co prawda United nie było pierwszym klubem, który zdecydował się na taki krok, ale decyzja o wejściu na giełdę ugruntowała pozycję Manchesteru United jako najbogatszego klubu na Wyspach. Co ciekawe, podczas wprowadzenia na giełdę United zostało wycenione na 47 mln £

49. Barcelona pokonuje Manchester United 4:0, 1994r.

Czerwone Diabły miały wielkie aspiracje, zwłaszcza po pierwszym meczu, który odbył się 19 października 1994 roku i zakończył się remisem 2:2 (1:0 Hughes 18′, 1:1 Romano 34′, 1:2 Bakero 49′, 2:2 Sharpe 80′). Jednak w drugim meczu Manchester United nie istniał i został odesłany do domu (02.11 1994r. – 1:0 Stoiczkow 9′, 2:0 Romario 45′, 3:0 Stoiczkow 52′, 4:0 Ferrer 88′)

48. Skandal u bukmacherów, 1915r.

Manchester United był zagrożony karnym przeniesieniem do niższej klasy rozgrywkowej. Trzech Czerwonych Diabłów dogadało się z czterema graczami Liverpoolu, aby ustalić wynik meczu. Wszyscy zostali ukarani bardzo surowo – do końca życia nie mogli występować w zawodowej piłce.

47. Kara za chuligaństwo, 1977r.

Chuligaństwo towarzyszyło United w połowie lat 70. ubiegłego wieku. Wtedy „Czerwone Diabły” zostały ukarane za wybryki pseudokibiców podczas pierwszego wyjazdowego meczu z St. Etienne – mecz rewanżowy musiał zostać rozegrany co najmniej 200 km od Manchesteru.

46. Skandal z Louisem Edwardsem w roli głównej, 1980r.

Louis Edwards został uznany za podejrzanego przekupywania rodziców obiecujących młodych piłkarzy. Policja i inne organy ścigania nie zdążyły wyjaśnić tej sprawy, ponieważ niedługo później Edwards zmarł z powodu ataku serca.

45. Gol Normana Whiteside’a podczas finału FA Cup, 1985

Pomimo cofnięcia do linii pomocy, zdobył zwycięską bramkę w finale Pucharu Anglii 1985. Podkręconym strzałem w 20. minucie dogrywki dał zwycięstwo osłabionemu ManU nad zespołem Evertonu. Whiteside po raz drugi zdobył Puchar Anglii.

44. Powstanie MUTV, 1998r.

Manchester United jako pierwszy na Wyspach stworzył własną telewizję. 3 lata później powstała Chelsea TV.

43. Rooney podpisuje kontrakt, 2004r.

Chyba każdy pamięta występy Wayne’a na Euro 2004, zapewne wszyscy kibice United ucieszyli się, że ten młody Anglik dołączył do drużyny Fergusona. Kwota transferu opiewała na 29 mln £.

Manchester United i Everton oficjalnie potwierdziły, że transfer Wayne’a Rooneya z klubu z Liverpoolu na Old Trafford został ostatecznie sfinalizowany. Rooney podpisał 6-letni kontrakt, ważny do 30 czerwca 2010 roku. Czerwone Diabły kupiły 18-letniego gwiazdora z EURO 2004 na raty.

Teraz zapłacą 10 mln funtów. Taka sama suma wpłynie na konto Evertonu 1 sierpnia 2005 roku. W zależności od sukcesów klubu, Manchester maksymalnie zapłaci kolejne 7 mln funtów. I ostatnia suma, 3 mln funtów, zostanie przekazana Liverpoolczykom wówczas, gdy ten będzie grał nadal na Old Trafford nie krócej niż do 30 czerwca 2007 roku.

Agenci piłkarza dostaną kwotę w wysokości około 1.5 mln funtów. Gwarantowany z tej kwoty jest milion, a 500 tys. zostanie wypłacone w zależności od gry Rooneya. Wayne Rooney powiedział: „To była ciężka decyzja, by opuścić Everton, klub, w którym grałem całe moje życie, ale jestem podekscytowany faktem dołączenia do tak wielkiego zespołu jakim jest Manchester United. Czuję, że to wielki krok w mojej karierze: będę grał z graczami najwyższej klasy w wielkich turniejach, takich jak Liga Mistrzów. Nie mogę się doczekać, aż zapoznam się z drużyną.
Sir Alex Ferguson powiedział: „Jestem bardzo podekscytowany. Myślę, że zdobyliśmy najlepszego młodego gracza kraju. Wszyscy są zadowoleni z tego transferu”.
David Gill, szef wykonawczy Manchesteru, powiedział: „Jesteśmy bardzo zadowoleni, że kupiliśmy Wayne’a. Będzie jednym z największych asów Manchesteru United”.

Wayne Rooney pierwszego gola w Premiership strzelił w spotkaniu z Arsenalem mając 16 lat. Wayne stał się również najmłodszym reprezentantem Anglii w lutym 2003, kiedy to został wpuszczony w meczu z Australią na Upton Park. Rooney też jest najmłodszym graczem, który strzelił gola dla Anglików (wrzesień 2003 przeciwko Macedonii). Miał wtedy 17 lat. 17 narodowych występów, 9 goli.

42. Manipulacje Michaela Knightona, 1989r.

W 1989roku Knighton przejął Manchester United za 20 mln £. Na tamte czasy była to kwota rekordowa. Biznesmen obiecał także, że zainwestuje dodatkowe 10 milionów. 2 lata później Manchester United wszedł na londyńską giełdę. Gdyby Knighton umiejętniej rozegrał tę inwestycję mógłby zarobić ponad 3500% w przeciągu kilkunastu lat (oferta Murdocha była warta 680 mln £, a ostatecznie Glazer kupił United za 790 mln £).

41. Kontuzja Raya Wooda, 1957r.

Manchester United był bliski zdobycia pierwszego w XX wieku „dubla”. Niestety, bramkarz United został brutalnie sfaulowany przez Petera McFarlanda. Czerwone diabły zostały zmuszone do gry w „10″ przeciwko „11″ (zamiast „11″ przeciw „10″). Tak Peter McFarland nie dostał „czerwieni”, a Manchester przegrał 1-2.

40. Kontrowersje związane z FA Cup, 2000r.

Manchester United nie przystąpił do walki o FA Cup w roku 2000, ponieważ w tym samym czasie były rozgrywane rozgrywki ‘FIFA Club World Championship’ w Brazylii. Czerwone Diabły zostały bardzo skrytykowane za brak respektu dla rodzimego pucharu.

39. Pokonanie Barcelony, 1984r.

Po przegraniu pierwszego meczu 1/4 Pucharu Zdobywców Pucharów 0:2, United na własnym stadionie pokonało Barcelonę prowadzoną przez Diego Maradonę 3:0. Bohaterami spotkania zostali Bryan Robson (2 gole) oraz Frank Stapleton.

38. ‘Sprawa’ Docherty’ego, 1977r.

Kolejny przypadek z serii skandalów. Tym razem ówczesny menadżer, Tommy Docherty, został „oskarżony” przez prasę o romans z Mary Brown – żoną fizykoterapeuty Lauriego. Przez ten skandal trener stracił pracę na Old Trafford.

37. Rajd Giggsa, 1999r.

Pamiętny sezon, kiedy United zdobyło ‘The Treble’. Podczas półfinału FA Cup Ryan Giggs zdobył arcyważnego gola. Nie ma co tu opisywać, to trzeba zobaczyć.

„What a sensational goal” – po prostu.

36. Comeback na Anfield, 1988r.

Co tu dużo mówić, Manchester United przegrywał z już 1:3 z Liverpoolem, ale Czerwone Diabły pokazały iście diabelski charakter i grając w ‘dziesiątkę’ doprowadziły do remisu 3:3. Do historii przeszło zachowanie Gordona Strachana, który po strzeleniu gola udawał w wyzywający sposób, że pali cygaro.

35. Kung-fu, 1995r.

Zapewne każdy wie o kogo chodzi ;-). Mowa o Cantonie, który zawsze potrafił rozwiązać każdy problem, choć często w… niekonwencjonalny sposób. Za atak na kibicu Crystal Palace Eric został zawieszony na 8 miesięcy.

34. Bolesny upadek, 1992r.

W 1992 roku Manchester United miał okazję zdobyć pierwsze od 25 lat Mistrzostwo Anglii. Niestety, Czerwone Diabły przegrały 2 i zremisowały 1 spotkanie, przez co Leeds United wygrało Premiership. „Świętego Graala” United zdobyło rok później.

33. Nieudane przejęcie United przez Ruperta Murdocha, 1998r.

Już o tym mówiliśmy: warta 680 mln £ oferta magnata zza oceanu została (nie)stety zablokowana przez komisję antymonopolową. Jednak kilka później Manchester United „wpadł” w ręce Glazera. Nawiasem mówiąc ciekaw jestem, który z nich byłby „mniejszym złem”.

32. Robson dołącza do United, 1981r.

Ron Atkinson opisał Robsona jako „czyste złoto”. Nowy nabytek United potwierdził, że nie bez powodu został tak nazwany, pomagając United w coraz to lepszej grze.

31. Fergie, Beckham i… but, 2003r.

Ferguson znany jest z twardego charakteru. Sir Alex zdenerwowany przez zachowanie Davida Beckhama oraz coraz większy „cyrk medialny” wokół Anglika, kopnął but, który trafił w Davida, rozcinając mu łuk brwiowy. Beckham, jak wiemy, został sprzedany pod koniec sezonu do Realu Madryt.

30. Finał FA Cup i wygrana na Wembley, 1948r.

Przez specjalistów ów finał jest uważany za jeden z najwspanialszych. United pokonało Blackpool 4-2, dzięki czemu Czerwone Diabły zaczęły wyrabiać sobie reputację wspaniałej gry, która trwa do dzisiaj.

29. Umowa z Nike, 2002r.

Amerykańska firma sportowa uzgodniła z United umowę sponsorską, opiewającą na 300mln £, taką kwotę zarobi Manchester United w przeciągu 13 lat. Scementowało to pozycję ManU jako najbogatszego klubu na Wyspach.

28. Ryan Giggs zmienia strony, 1988r.

Ryan Giggs jako młody chłopiec grał w Manchesterze City, ale został ‘upolowany’ przez United. Chyba nie trzeba tego komentować, zwłaszcza patrząc na to, co Giggs zrobił dla United przez te wszystkie lata spędzone na Old Trafford.

27. ‘Saints Day’, 1976r.

United pierwszy raz po 13 latach przerwy w 1976 roku zagrało w finale FA Cup. Czerwone Diabły niespodziewanie przegrały. Co ciekawe, ManU przez następne 9 lat aż pięciokrotnie zaliczyło takie „wpadki”. Np. w sezonie 1983/1984 Manchester United przegrał z A.F.C. Bournemouth 0-2…

25. Emerytura Fergiego, 2002r.

Sir Alex Ferguson ogłasza, że wraz z końcem sezonu 2001/2002 odchodzi na emeryturę. Jednak ponieważ drużyna za dobrze sobie nie radziła postanowił zostać… mamy rok 2007 i nic nie wskazuje, aby Sir Alex Ferguson odszedł na emeryturę w najbliższej przyszłości. Odsyłam tutaj do tekstu MattMana – Ferguson: Wiem, że niektórzy wysyłają mnie na emeryturę…

24. Najazd United, 1906r.

Manchester City został zmuszony do sprzedania niektórych swoich zawodników po tym, jak wyszły na jaw nielegalne procedery w tej drużynie. Właśnie wtedy United wykupiło m. in. Meredith (polecam tutaj tekst Vtg87: Legendy: Sześciu wspaniałych (1893-1919) ). Jako ciekawostkę można napisać, że wszystkie zespoły z Premiership mogłyby uczestniczyć w aukcji zawodników City, ale United potajemnie podpisało kontrakty w czterema zawodnikami. Pomogli oni w zdobyciu pierwszych trofeów – Mistrzostwa Anglii w 1908 oraz 1911r. i Pucharu FA Cup w 1909r.

23. Denis Law…, 1962r.

Szkocki napastnik przechodzi z Torino do Manchesteru United. W 1964 roku zostaje piłkarzem roku, a także wręcz kultowym bohaterem Old Trafford.

22. Busby przechodzi na emeryturę, 1969r.

Sir Matt Busby – jeden z największych (jeśli nie największy) trener w historii United… wymieniać można by długo. Co tu dużo mówić – był to po prostu koniec pewnej ery, „The Busby Era”.

21. Bolesny upadek vol.2, 1986r.

Ponownie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy United po wspaniałym początku sezonu nagle traci pozycję lidera i ostatecznie przegrywa rywalizację o tytuł Mistrza Anglii. Tym razem w lutym 1986 przegrana z West Ham United na Upton Park zadecydowała o wszystkim.

20. Bombardowania Old Trafford, 1939-1945r.

Bombardowanie praktycznie zniszczyło Old Trafford, przez co Manchester United musiał rozgrywać spotkania na Main Road do roku 1949. Spotęgowało to tylko głód trofeów. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Odnośnie Old Trafford zachęcam do przeczytania tekstu Michelle: Old Trafford – Miejsce gdzie spełniają się najskrytsze marzenia .

19. Era Cantony, 1992r.

Sir Alex Ferguson kupił od Leeds United Erica Cantonę za „jedyny” 1mln £, Inwestycja była bardzo opłacalna. Francuski napastnik przyczynił się, i to bardzo, do zdobycia czterech ligowych tytułów, a także zainspirował swoich następców.

18. Spadek, 1974r.

6 lat po wygraniu Ligi Mistrzów Manchester United spadł do niższej klasy rozgrywkowej. Tommy Docherty uratował zespół przez spadkiem w 1972r., ale dwa lata później po odejściu złotego trio (Best, Law oraz Charlton) Manchester United musiał na krótki czas pożegnać się z Premiership. Mimo tego frekwencja na Old Trafford należała do najwyższych w kraju.

17. Rozbudowa Old Trafford, 2006r.

Zwiększenie ilości miejsc do 76 000 oznacza, że Manchester United ma co najmniej o 16 tysięcy więcej miejsc dla kibiców od każdego innego angielskiego klubu.

16. Robins ratuje Fergiego, 1990r.

Gdyby nie gol Robinsa Sir Alex Ferguson prawdopodobnie zostałby zwolniony ze stanowiska trenera Manchesteru United. Mark Robins strzelił jedynego gola w meczu z Nottingham Forest, dzięki czemu Fergie zdobył tak bardzo mu potrzebny czas, który spożytkował w sposób wręcz wzorowy. Z całą pewnością ta jedna bramka odbiła na historii Czerwonych Diabłów spore piętno, ale niestety nie każdy fan United o tym wie.

15. Fergie atakuje media, 1994r.

Po tym, jak telewizja zaczęła nazbyt często pokazywać faul Erica Cantony podczas zwycięskiego meczu w ramach FA Cup z Norwich City, Sir Alex Ferguson zarzucił dziennikarzom sportowym ‘skłonności do popierania Liverpoolu’, czy jak to woli – o bycie nieobiektywnym i faworyzowanie Liverpoolu. Powiedział także jedno zdanie, które następnego dnia można było przeczytać praktycznie w każdej gazecie na Wyspach, rzecz jasna na pierwszej stronie. Mowa tu o „Jimmy Hill is a prat” [ Jimmy Hill to palant - przyp. red.].

14. Narodziny ‘The Busby Babes’, 1952r.

Właśnie wtedy Manchester United zdobył swój pierwszy tytuł pod wodzą Sir Matta Busby’ego, oraz zaczęto używać określenia ‘The Busby Babes’.

13. Roy Keane dołącza do United, 1993r.

Roy Keane był bliski przejścia z Nottingham Forest do Blackburn Rovers, ale Manchester United szybko ‘zainterweniował’ i przekonał Irlandczyka do zmiany zdania. Przez następne 12 lat był wiodącą siłą napędową Czerwonych Diabłów.

12. American dream? Raczej American nightmare, 2005r.

Manchester United – najbogatszy klub na Wyspach, jeżeli nie na świecie, zostaje przejęty przez Amerykanina – Malcolma Glazera. Przejęcie przez tego biznesmena wiązało się z obciążeniem klubu sporym debetem (Glazer wziął kredyt na kupno United). Wielu kibiców było bardzo negatywnie nastawionych do tego wydarzenia, przez co stworzyli własny klub – FC United.

11. Idealna 10, 1956

United pokazało, że jest potęgą nie tylko na własnym podwórku. W rozgrywkach europejskich pokonało Anderlecht 10-0.

10. Rozrywka panie, rozrywka!, 1981r.

Odejście Jose Mourinho z Chelsea z powodu niesatysfakcjonującej gry nie było pierwszym tego typu wydarzeniem. Dave Sexton został zwolniony z pozycji trenera United z powodu – uwaga – tylko 7 zwycięstw w sezonie. Jego następca – Ron Atkinson – wniósł do gry Czerwonych Diabłów wiele jaskrawości.

9. George Best Czerwonym Diabłem, 1963r.

Jest uważany (i słusznie) za jedno z największych talentów angielskiej piłki w historii. Nie powinno dziwić, że miał niebagatelny wpływ na grę zespołu podczas lat ’60 XX wieku. Ponownie odsyłam do tekstu Vtg87: Maradona – good, Pele – better… George Best

8. Keane vs zjadacze kanapek z krewetkami, 2000r.

Roy Keane był tak rozgniewany zachowaniem fanów podczas meczu Ligi Mistrzów z Dynamem Kijów, że określił ich jako… zwykłych zjadaczy kanapek z krewetkami, którzy nie mają zielonego pojęcia o futbolu.

7. Główka Bruce’a, 1993r.

United remisowało z Sheffield bardzo długo. Dosłownie w ostatniej chwili Steve Bruce skierował futbolówkę do bramki przeciwników Czerwonych Diabłów, dzięki czemu Manchester United awansował na pierwsze miejsce w lidze, którego już nie oddał. 3 tygodnie później United po 26 latach przerwy tytuł Mistrza Anglii zawitał na Old Trafford.

6. Debiut Bobby’ego Charltona, 1956r.

Prawdopodobnie jeden z najsławniejszych angielskich piłkarzy. Występował w barwach United przez 17 lat, przez co istotnie przyczynił się do rozsławienia Czerwonych Diabłów na całym świecie.

5. Nou Camp, 1999r.

Właśnie wtedy United po raz pierwszy od 31 lat wygrało Ligę Mistrzów. Poniżej krótka „relacja” z tego wydarzenia. Lepszego comebacka w historii chyba nie ma.

Mecz na Nou Camp miał być niezwykłym wydarzeniem. Manchester United po raz trzeci w sezonie stanął naprzeciwko mistrzów Niemiec, Bayernu Monachium. Wcześniejsze dwa spotkania zakończyły się wynikami remisowymi i ciężko było wskazać faworyta. Spotkanie miało być wyrównane i trzymające w napięciu do ostatnich minut. I tak właśnie było.

Już w piątej minucie Niemcy prowadzili z MU 1:0 po fenomenalnym strzale z rzutu wolnego Mario Baslera. Co prawda w bramce United stał sam Peter Schmeichel, jednak nawet on nie był w stanie obronić tego uderzenia. Właśnie wtedy Niemcy poczuli, że to spotkanie mogą wygrać i rzucili się do zmasowanego ataku. Piłkarze Fergusona mieli dużo szczęścia, ponieważ najpierw w słupek trafił Mehmet Scholl, a potem strzał Carstena Janckera odbił się od poprzeczki Manchesteru.

Po przerwie szkocki menedżer podjął zdecydowanie najtrafniejszą decyzję z karierze. Wpuścił na boisko dwójkę nieobliczalnych rezerwowych – Ole Gunnara Solskjaera i Teddy’ego Sheringhama. Jednak nawet oni do 90. minuty nie potrafili znaleźć sposobu na stojącego w bramce Bayernu Olivera Kahna.

Po upłynięciu regulaminowego czasu gry wielu angielskich kibiców przecierało oczy od łez i zaczęło opuszczać stadion. Jednak po kilku chwilach łzy smutku i żalu ustąpiły miejsca łzom euforii. Do wyrównania doprowadził Sheringham, dobijając strzał zza pola karnego Ryana Giggsa. Cała akcja zaczęła się rzutem rożnym wykonywanym przed Davida Beckhama, kiedy już wszyscy gracze MU, łącznie z Peterem Schmeichelem znajdowali się w obrębie pola karnego Niemców.

Po upłynięciu około minuty w narożniku boiska znów stał Becks. Mało kto spodziewał się, że wszystko zakończy się drugą bramką dla United. Tym razem sposób na Kahna znalazł Ole Solskjaer, dobijając strzał z najbliższej odległości.

4. Najlepsi w Europie – nareszcie!, 1968r.

10 lat po tragedii w Monachium Sir Matt Busby zbudował zespół od nowa, zespół, który zdobył wymarzone trofeum. Poniżej film z tego wspaniałego meczu (Unitd 4-1 Benfica).

3. Początek „Ery Fergusona”, 1986r.

Co tu dużo mówić, 21 lat trenowania jednej drużyny i wielkie, spektakuralne sukcesy. Niewielu trenerów może się pochwalić takim „CV”.

W tej chwili pragnąłbym przejść jednak do samego początku pracy Fergusona na Old Trafford, gdyż na pewno jest o czym opowiadać. Tak, jak napisałem wcześniej, Fergie w 1986 roku zastąpił Atkinsona na stanowisku trenera Manchesteru United, a potwierdził to słowami: “żona tym razem nie protestowała. Wolała już leżący niedaleko szkockiej granicy Manchester niż Londyn”. Co niewątpliwie warto wspomnieć, Ferguson miał też propozycję z Arsenalu, jak i Barcelony.

Wybrał Manchester, któremu dał wszystko, co tylko mógł. Mimo tego, że początki pracy na Old Trafford dla Szkota nie były wcale łatwe (już w pierwszym meczu pod jego wodzą Manchester United przegrał z Oxford United 0:2), wiem o tym, że Ferguson stworzył legendę, stworzył “coś” niesamowitego; stworzył nowe życie w United! W związku z niepowodzeniami zespołu media krytykowały Fergusona. Mówiono nawet o jego odejściu, jednak potrafił się odnaleźć. A co możemy powiedzieć o osiągnięciach tego szkoleniowca?

2. Katastrofa w Monachium, 1958r.

6 lutego 1958 roku samolot, którym lecieli piłkarze Manchesteru United, pracownicy klubu, dziennikarze i kibice, rozbił się w burzy śnieżnej podczas trzeciej próby startu z lotniska w Monachium. Zespół wracał z Belgradu, gdzie właśnie pokonał jugosłowiańską drużynę Crvena Zvezda w Pucharze Europy. Międzylądowanie w Niemczech miało na celu uzupełnienie paliwa. W katastrofie zginęło 23 z 43 pasażerów.
Polecam tutaj tekst Vtg87: Legendy: Monachium 1958.

1. Busby zostaje trenerem United, 1945r.

Manchester United przed przyjściem Matta Busby’ego był typowym, średniej wielkości klubem Premiership. Nowy trener United nie miał łatwo, ponieważ objął drużynę zaraz po II Wojnie Światowej, ale i tak nie stanowiło to dla niego problemu. Zbudował trzy wspaniałe zespoły, z którymi przeistoczył Czerwone Diabły w gigantów piłkarskiego świata. Zawsze stawiał na filozofię futbolu ofensywnego, dzięki czemu Manchester United był i jest łączony z pięknym futbolem.

Osobom, które dotarły do tego miejsca gratuluję i serdecznie dziękuję. Długo zastanawiałem, czy publikować od razu całą „50″, ale doszedłem do wniosku, że warto te informacje przeczytać za jednym zamachem, dzięki czemu można zauważyć jak niektóre wydarzenia wiążą się z innymi i jaki miały wpływ na przyszłość Manchesteru United. W każdym razie zapraszam do komentowania powyższych typów, a także pisania własnych.

Billy Meredith, David Beckham, Denis Law, Eric Cantona, George Best, historia, Monachium 1958, Ryan Giggs, Sir Alex Ferguson, Sir Bobby Charlton, Sir Matt Busby, The Treble,

Idol z XIX wieku.

Pierwszym takim wielkim piłkarzem w, jeszcze wtedy, Newton Heath L&YR był nie kto inny, jak Joe Cassidy. Urodzony w 1872r. zawodnik zabłysnął w drużynie jako wyśmienity napastnik. Co prawda jego kariera rozpoczęła się dość dziwnie, ale jednak można go uznać za pierwszego wielkiego zawodnika późniejszego Manchesteru United. Cassidy rozpoczynał swoją karierę w Motherwell i Blythe. W rodzimej Szkocji grał do roku 1893, kiedy to przeszedł do Czerwonych Diabłów na… dwa miesiące, w trakcie których zagrał zaledwie jeden debiutancki mecz. Dlatego też datę jego debiutu liczymy od roku 1893. Następnie Joe występował w Celticu Glasgow, skąd po pięciu latach powrócił do Manchesteru. Wtedy jego kariera w Anglii rozpoczęła się na dobre. Szkot grał dla Newton Heath L&YR przez siedem sezonów (licząc od czasu jego debiutu rok 1893, a nie 1895), w trakcie których na murawę wybiegał 167 razy. Joe Cassidy miał jednak pecha, bo nie wstąpił do klubu „100″, strzelając w trakcie swojej długiej kariery w Manchesterze 99 bramek, co przecież i tak można uznać za bardzo dobry wynik. Co prawda jest bardzo mało informacji o piłkarzach z tamtych lat, ale mówi się, że transfer Cassidy’ego do Newton Heath był porównywalny z transferem Erica Cantony. Co ciekawe, transfer Cantony nastąpił równo 100 lat po transferze Szkota.

Pierwsi wielcy piłkarze XX wieku.

Z czasów Cassidy’ego pamiętamy niewielu piłkarzy. Dlaczego? Dlatego, że akurat Joe zasłużył się 99 bramkami dla Newton Heath i był to z pewnością wyczyn niebywały, warty odnotowania. Podejrzewam jednak, że było także wielu fenomenalnych w tamtych czasach obrońców, o których nie będzie ani Wam, ani mnie zapewne dane kiedykolwiek się dowiedzieć. Dość powiedzieć, że po Szkocie przeskoczymy niemal 14 lat do przodu, by opisać następny debiut kolejnego fantastycznego piłkarza, przez wielu uważanego (jak widać powyżej niesłusznie) za najstarszą znaną legendę (już) Manchesteru United. Tym mianem określony został przeze mnie Billy Meredith – być może jeden z najsławniejszych piłkarzy w historii angielskiej piłki nożnej. „Walijski czarownik” grał zwykle na prawym skrzydle, a przynajmniej tam lubił grać najbardziej, jako że był zawodnikiem uniwersalnym. Co rozumiem przez uniwersalizm? Meredith jest opisywany jako piłkarz, który łączył w sobie cechy Erica Cantony, George’a Besta oraz Ryana Giggsa, czyli, co tu dużo mówić, osoby trzech najwybitniejszych w historii Manchesteru United graczy ofensywnych. Chwilami wydaje się być niemożliwe, by taki ktoś się kiedykolwiek narodził. Osoba Billy’ego jest bardzo ciekawa dla każdego kibica Czerwonych Diabłów. Walijczyk po występach w rodzimym Chirk, a później Northwich Victoria, stał się graczem Manchesteru City w 1895 roku i od samego początku zapisał się w historii Manchesteru… United, strzelając im dwie bramki w pierwszych derbach Manchesteru. Niedługo po tym Mereditha oskarżono o sprzedanie za dużą wtedy kwotę 10 funtów meczu z Aston Villą i został on odsunięty od futbolu na 18 miesięcy. W maju 1906 roku został piłkarzem Manchesteru United, ale zadebiutował dopiero w styczniu 1907r. (przez 18-miesięczne zawieszenie), paradoksalnie w meczu przeciwko The Villains (wygranym 1:0). Tu pozostał kolejne 14 pięknych lat, po których powrócił do The Citizens, gdzie w sumie zaliczył 390 występów i zdobył 150 bramek. W Manchesterze United bilans miał nieco słabszy – 390 występów i 36 goli plus dwukrotne Mistrzostwo Anglii, jeden FA Cup i dwie FA Charity Shields (teraźniejsza Tarcza Wspólnoty). jako ciekawostkę można podać fakt, że Meredith zawsze miał w zębach wykałaczkę, albo ewentualnie żuł tytoń. Skończyło się jednak ostatecznie na samej wykałaczce, bo ludzie z klubu buntowali się przeciwko praniu oplutych tytoniem koszulek Walijczyka. Mimo że najlepsze lata spędził w Manchesterze City – zgodnym chórem jest nazywany pierwszą wielką gwiazdą Manchesteru United.

We wspomnianym wyżej debiucie z Aston Villą, bramka Mereditha nie miałaby miejsca, gdyby nie świetne podanie od Sandy Turnbulla. Szkot, podobnie jak Walijczyk, debiutował w Manchesterze United w 1907 roku, dokładnie 1 stycznia. Razem z Meredithem stworzyli fantastyczny ofensywny duet (zresztą obaj przez zamieszanie w City trafili do United). Rok później Turnbull strzelił w 25 meczach 27 bramek, co uczyniło go prawdziwą gwiazdką w klubie. Nikt nie zabierze mu także zaszczytnego miejsca w historii United. Sandy strzelił w finale FA Cup z Bristol City bramkę, która zadecydowała o zwycięstwie Czerwonych Diabłów w walce o to trofeum. Na pozór nic w tym aż tak wielkiego, gdyby nie to, że był to pierwszy w historii FA Cup, jaki trafił do klubu. Sandy wystąpił w Manchesterze United 245 razy (w latach 1906-1915) i strzelił ogółem 101 goli, co daje mu 17. miejsce w tabeli strzelców wszech czasów Czerwonych Diabłów. Ten fenomenalny piłkarz zbyt wcześnie zakończył jednak swoje życie – w wieku 33 lat poległ na I Wojnie Światowej.

W roku 1906 przybył do Manchesteru jeszcze jeden fantastyczny zawodnik. George Wall. „Zwierzak”, bo taki miał przydomek, był bardzo dobrym graczem ofensywnym, pochodzącym z Anglii. Kiedy miał 20 lat, czyli w 1905 roku, zasilił szeregi Manchesteru United i stał się jednym z najwybitniejszych strzelców w historii tego klubu, a w każdym razie jest w gronie elitarnego klubu „100″. George rządził na lewym skrzydle i był odpowiednikiem Ryana Giggsa we wczesnych latach Manchesteru United (1906-1915). Jednakże bardzo często przypisuje się mu rolę napastnika, ponieważ był mocno wysuniętym pomocnikiem. Grał tu przez dziesięć lat do momentu rozpoczęcia I Wojny Światowej, po czym zasilił Oldham Athletic w 1919r. W ciągu tej dekady Wall zapisał wielką kartę w historii naszego klubu. Bilans 316 występów i 100 bramek naprawdę robi wrażenie, bo niejeden napastnik chciałby kiedyś przekroczyć magiczną granicę tylu trafień, a przecież on był pomocnikiem. Zresztą już w pierwszym swoim sezonie na Bank Street (tam grał Manchester United po przenosinach z North Road, a przed przeprowadzką na Old Trafford) został najlepszym strzelcem drużyny z sumą 11 trafień. Później dwukrotnie wygrał ligę z Czerwonymi Diabłami. Do tego jest sklasyfikowany na 18. miejscu, zaraz po Turnbullu, w rankingu najlepszych strzelców wszech czasów w Manchesterze United.

Powojenny duet.

Przechodzimy do dwóch ostatnich zawodników, którzy zostaną objęci tym felietonem. Pierwszy z nich, Jack Silcock, zasilił Manchester United w 1916 roku, ale przez wojnę swój pierwszy mecz rozegrał dopiero 30 sierpnia 1919r.. Pewnie niewielu ludzi o nim słyszało, ale tylko i wyłącznie dlatego, że na swoim koncie zgromadził zaledwie… 2 bramki. Taka już dość niewdzięczna rola obrońców w klubie. Nie dość, że częstokroć są obwiniani za porażki, to dodatkowo nie zapisują się w historii spektakularnymi akcjami, genialnymi strzałami, rajdami i tak dalej. Dodatkowo – zasłużony obrońca, czyli taki, który ma znane nazwisko w historii klubu, jest najczęściej dość wielkim facetem, który jest nie do przejścia i do tego łamie komuś nogi. I chyba właśnie dlatego Silcock nie jest zbyt popularny, pomimo że zajmuje 17. miejsce w historii Manchesteru United pod względem rozegranych spotkań, a miał ich na koncie aż 449. Jack grał dla Manchesteru przez 15 długich lat, które były okraszone wieloma technicznie świetnymi interwencjami. Ogólnie był zawodnikiem o bardzo dobrym balansie ciała, postawnym i silnym, technicznie nienagannym. Teraz już rzadko kiedy spotyka się takich piłkarzy. Karierę w Manchesterze zakończył 1 sierpnia 1934r., a później grał już tylko, podobnie jak George Wall, w Oldham Athletic.

W trzy lata po nim w klubie debiutował świetny, bardzo utalentowany napastnik – Joe Spence. Piłkarze mieli więc okazję, by grać ze sobą. Joe debiutował 30 sierpnia 1919r. Był piłkarzem wręcz fenomenalnym. Dużo w tym tekście superlatyw, ale trudno jest określić innym słowem piłkarza, który do dziś zajmuje 9. miejsce pod względem występów w United, a 6. pod względem strzelonych bramek! Spence ustępuje miejsca jedynie Charltonowi, Lawowi, Rowley’owi, Bestowi i Violletowi. Prawdziwa śmietanka napastników, których chyba długo, długo nikt nie przegoni. Ma on na swoim koncie 168 bramek i 510 występów w koszulce Czerwonych Diabłów. „Mr Soccer” nie wywalczył jednak żadnego trofeum w barwach Manchesteru United i tylko to stanowi taki mały, czarny punkt w jego karierze, gdzie najwyższym osiągnięciem jest do dziś Mistrzostwo Thrid Division, wywalczone z Chesterfield w 1936r. Może dlatego pozostaje w cieniu wyżej wymienionych pięciu zawodników, którzy są tak niesamowicie popularni i powszechnie znani każdemu z kibiców Manchesteru United.

Mam nadzieję, że choć trochę poznaliście te pierwsze filary naszej drużyny. Napisałabym o nich o wiele, wiele więcej, ale źródeł brakuje, a nie lubię zmyślać historyjek w felietonach, bo to bez sensu. Wierzę, że dobrze Wam się to czytało i zapraszam za tydzień.

Billy Meredith, George Wall, Jack Silcock, Joe Cassidy, Joe Spence, Legendy, Sandy Turnbull,