Ziarnko prawdy

Ben Foster urodził się 3. kwietnia 1983 roku w Leamington Spa, w Anglii. Jest wychowankiem Racing Club Warwick, z którego trafił do Stoke City. Nigdy jednak nie wywalczył sobie miejsca w składzie The Potters, a podczas jednego z wypożyczeń przykuł uwagę Sir Alexa Fergusona, który sprowadził go do United za kwotę miliona funtów. Podczas wypożyczenia z Czerwonych diabłów do Watford, Benowi udało się awansować do Premier League (kosztem Leeds United). Rok później nasz były bramkarz, nie zdołał jednak uratować drużyny Szerszeni przed spadkiem z ligi. W związku z klauzulą w umowie wypożyczenia, młody Anglik nie mógł bowiem wystąpić przeciwko United ani w obu przegranych przez Watford meczach ligowych, ani w półfinale Pucharu Anglii (również wygranym przez ekipę z Manchesteru). W międzyczasie zdołał za to zadebiutować w seniorskiej kadrze Trzech lwów.

Następne trzy lata Ben spędził, próbując wywalczyć bluzę z numerem „1” w składzie mistrzów Anglii. Jego kariera w United rozpoczęła się dzięki rzadko spotykanemu splotowi wydarzeń. Otóż w półfinale Pucharu Anglii przeciwko Portsmouth kontuzji pachwiny nabawił się Edwin van der Sar, a Tomasz Kuszczak, który zastąpił niezdolnego do gry Holendra, obejrzał natomiast czerwoną kartę za faul w polu karnym na Milanie Barošu. To pozwoliło Fosterowi zaliczyć udany debiut w ligowym spotkaniu z mizernie spisującym się w tamtym sezonie Derby County. Chociaż jego wykopy pozostawiały wiele do życzenia, to właśnie jego interwencjom podopieczni Fergusona zawdzięczają korzystny rezultat 0:1 i cenne 3 punkty z tamtego spotkania. Wychowanka The Racers czekała jeszcze długa droga do zyskania zaufania Bossa i następne ligowe spotkanie musiał oglądać jedynie z ławki rezerwowych.

Podczas sezonu 2008/09 Ben zaliczył niewiele występów, ale też jest to okres, na który przypada jego największe piłkarskie osiągnięcie. Jest nim niewątpliwie gra i zwycięstwo w finale Pucharu Carlinga. Czerwonym diabłom przyszło się w nim zmierzyć z drużyną Tottenhamu, a Sir Alex postawił na skład będący mieszanką młodych, zdolnych i tych doświadczonych graczy. Podczas regulaminowych dziewięćdziesięciu, a następnie trzydziestu dodatkowych minut dogrywki, nie padły żadne bramki i o tym, kto będzie górą w tej rywalizacji musiał zadecydować konkurs rzutów karnych. Manchester wygrał m.in. dzięki Fosterowi, który wybronił jedenastkę Jamiego O’Hara.

O być albo nie być Bena w United miał jednak przesądzić kolejny sezon. Wszystko układało się po myśli Anglika, ponieważ dobra postawa w finale Pucharu Ligi umocniła jego pozycję w oczach Fergusona. Szkot, w związku z problemami van der Sara ze zdrowiem, na początku poprzedniej kampanii stawiał właśnie na Fostera, który jednak nie zaprezentował się z najlepszej strony ani w inauguracyjnym sezon meczu przeciwko Chelsea, ani podczas kilku następnych tygodni, w których nie raz dane mu było wyjść w pierwszym składzie. Pomimo nie najlepszych występów przeciwko Arsenalowi, City czy Sunderlandowi, w minionym sezonie Foster wystąpił w nieco ponad tuzinie spotkań.

Było to jednak za mało, aby zaspokoić ambicję Bena, dlatego zdecydował się na transfer do Birmingham City, gdzie jest teraz pierwszym bramkarzem. Drużynie z drugiej co do wielkości metropolii Anglii nie wiedzie się tak dobrze jak rok temu, gdy dostępu do ich bramki bronił Joe Hart, ale były diabeł zaliczył kilka udanych występów. Ben może być zadowolony ze swojej gry chociażby w meczu czternastej kolejki, przeciwko Chelsea, gdy zachował czyste konto, a jego klub zapewnił sobie zwycięstwo.

Szczypta legendy

Jeżeli jednak myślicie, że jedyne czemu poświęca się Ben Foster to gra w piłkę, to jesteście w błędzie. Ma on bowiem drugą twarz, o której istnieniu nie wszyscy macie pojęcie. Jest aktorem – gra w Hollywoodzie.

Mając zaledwie 16 lat zadebiutował rolą w serialu „Tucker, Becka i inni”, a rok później wystąpił w swoim pierwszym filmie: „Trefny szmal”. W 1999 roku Ben zagrał natomiast u boku Adriana Brody w „Smak wolności”, co stanowiło kolejny krok milowy w jego karierze. Dzięki temu 3 lata później odegrał rolę Big Q w filmie „Telefon”, goszcząc na ekranie przez… 32 sekundy.

Ben przez długi czas uznawany był za młody talent, dlatego jego obecność w takich filmach jak „The Punisher”, „Osaczony”, „Alpha Dog” czy w końcu „X-men – Ostatni bastion” nie powinna nikogo dziwić. Jakkolwiek jego występy na srebrnym ekranie nie raziły, to jednak nie otrzymywał w swoich filmach kluczowych ról (jego obecność w X-menach jest marginalna), a efekty jego pracy nie powalały też na kolana. Największym jego sukcesem zakończył się udział w filmie „3:10 do Yumy”, za który Foster został nominowany do kilku mniej prestiżowych nagród.

Bohater tego artykułu jednak nie zamierza spoczywać na laurach i obecnie czekamy na premiery kilku obrazów, w których ponownie ujrzymy Bena na ekranach kin.

Same kłamstwa

To jednak wciąż nie wszystko co powinniście wiedzieć o naszym byłym bramkarzu. Foster jest osobą niezwykle przedsiębiorczą i prowadzi obecnie kilka dochodowych przedsiębiorstw. Zwany przez niektórych nie „Wielkim”, a „Grubym”, Benek w 1997 roku otworzył sieć pizzerii. Interes dobrze się kręci, a firma wciąż się rozwija. Obecnie działa ponad 60 lokali na terenie całej Polski i Foster sam już nie wie, w co włożyć ręce. Cierpi z tego powodu strona internetowa pizzerii, która niestety nie jest aktualizowana na bieżąco, ale rekompensuje to w zupełności jakość oferowanych przez niego usług.

Nie możemy jednak zapomnieć, iż Ben realizuje jednocześnie marzenie swoich przodków i dba o to, aby nikomu spragnionemu nie zabrakło pod ręką orzeźwiającego piwa. Lager Fostera dostępny jest w ponad 150 krajach i od lat pozostaje najlepiej sprzedającą się australijską marką piwną świata. Zaskakujące natomiast jest to, że rodowici Australijczycy bardzo często pierwszy raz słyszą o produkowanym przez Bena alkoholu dopiero wtedy, gdy zdecydują się opuścić najmniejszy kontynent i przybędą do Europy zachodniej bądź Ameryki. Najwyraźniej na antypodach nikt nie pije najpopularniejszego Australijskiego piwa i jest ono tam zupełnie nie znane.

Oprócz tego wszystkiego – rodzina Fostera znana jest z wielkiego serca i jego krewni prowadzą prawdziwy dom opieki dla wyimaginowanych przyjaciół. Wszystkie przebywające tam stworzonka zostały wymyślone w głowach małych dzieci, a z czasem – gdy ich twórcy dorastali – stały się niepotrzebne i niemalże zapomniane. Madame Foster zapewnia schronienie dla ponad dwóch tysięcy takich istnień. Ben systematycznie dofinansowuje ośrodek i podobno na starość planuje tam zamieszkać i samemu opiekować się wyimaginowanymi przyjaciółmi.

Tymczasem jednak Ben wciąż walczy o kolejne powołania do kadry Capello (chociaż wczoraj nie dane mu było wybiec na boisko, gdyż mecz z Evertonem został odwołany), a natłok obowiązków na jego głowie z pewnością nie ułatwia mu osiągania satysfakcjonujących rezultatów. Taki już jednak parszywy los młodych i utalentowanych, że oczekiwania i brak zrozumienia ze strony społeczeństwa często stopują wspaniale zapowiadające się kariery. Kluczem pozostaje umiejętność odcięcia się od nieprzychylnych komentarzy i samozaparcie potrzebne, by każdego dnia udowadniać posiadanie ponadprzeciętnych predyspozycji.

Jeżeli tylko Foster naprawdę w to uwierzy, może za dnia powstrzymywać najskuteczniejszych napastników, aby nocą wcielać się w rolę jednego z ratujących nas wszystkich mutantów. Tylko bowiem on jest w stanie dwoić się i troić, aby świat był lepszym miejscem do życia. A kto wie, być może pewnego dnia doczeka się nawet własnego komiksu.

Ben Foster,

1. Pycha – Tomek Kuszczak

Reprezentant Polski – ostoi katolicyzmu w Europie – miałby otwierać listę najbardziej grzeszących przedstawicieli Manchesteru United? Dlaczegoż nie? Tomek nie raz, nie dwa pysznił się na potęgę. Bycie częścią drużyny w Teatrze Marzeń nawet w roli grzejnika miejsc siedzących upoważnia, w jego mniemaniu, do wysuwania się przed szereg czy to w mediach, czy w reprezentacji. Taka postawa miała być powodem konfliktu z (dzięki Bogu) ówczesnym selekcjonerem kadry narodowej – Leo Beenhakkerem. Skazujemy więc Kuszczaka na wieczne potępienie? Spokojnie, jeszcze maleńką chwilkę; spójrzmy na osobę Tomasza z innej strony. Od ponad 3 lat cierpliwie znosi miano bramkarza nr 2/3 (nie tworząc z tego powodu fermentu niczym choćby niejaki Gabriel Heinze) oraz zniewagę, co Fosterem się zwie. Jako że cnotą przeciwstawną do pychy jest opisana powyżej skromność, dajmy mu jeszcze jedną szansę.

2. Chciwość – Sir Alex Ferguson

Dziś nie pomijamy nikogo, zatem wystawmy na szwank świętość Sir Alexa Fergusona. Boss, dając dowód swojego niekwestionowanego szkockiego rodowodu, daleki jest od wypuszczania ze swych rąk funtów szterlingów. O ile wyciągnięcie sporych korzyści materialnych z tytułu odstąpienia Krystyny R. Marketingos Galacticos należy uznać za chwalebnie kapitalistyczne podejście, o tyle konserwowanie gotówki w kontach bankowych wydaje się być lekko niezrozumiałą praktyką. Od kilku lat działania takie uzasadniały sukcesy i kompletny skład zespołu. Żółte światło zapaliło się zeszłego lata po odejściu wspomnianej Krysi oraz krnąbrnego „nie lubią mnie” Karola. Wówczas Fergie ściągnął Antosia Valencię (zgoda, 16 mln Ł – kawał pieniądza) oraz taniutkiego Gabrysia Obertana i darmowego Michasia Owena. Oszczędności spore, lecz nieużywany majątek nie straszy, a rozmnożyć samoistnie się nie zamierza. Inwestować! – krzyczą eksperci. Tym bardziej, gdy wychodzą na jaw nasze słabości, a kondycja weteranów daleka od tej z czasów dinozaurów świetności. Co na to wszystko brytyjski szlachcic?

Nadal jest to samo – na rynku nie widzę żadnego diamentu. Nie ma co ukrywać, że w klubie są pieniądze. Po prostu nie dostrzegam piłkarza, który za rozsądną cenę mógł wnieść coś do naszego zespołu.
Sir Alex Ferguson

Co począć wobec takiego dictum uwielbianego menedżera? Wypada nam zaufać i modlić się o wyniki oraz… powrót chęci na zakupy, choćby tak nieprzystające do wizerunku klubu burżujskiego jak transfery Evry i Vidicia.

3. Nieczystość – Anderson

Jeszcze w poprzednim sezonie zdecydowanym numerem jeden wśród grzeszących nieczystością był oczywiście Cristiano Ronaldo. Nikt tak, jak on nie potrafił przez prawie dwa lata kręcić na boku z innym klubem, pozostając jednocześnie w łąskach fanów i sztabu trenerskiego United. Obecnie miejsce Portugalczyka zajmuje Anderson, swego czasu ogłosił iż jego marzeniem jest gra w mediolańskim Internazionale pod wodzą Jose Mourinho.

Tak jak Cristiano Ronaldo marzy o założeniu koszulki Realu Madryt, tak ja marzę o grze we Włoszech. Nie chcę wypowiadać się źle o klubie, z którym mam obecnie kontrakt, ale każdy profesjonalista wie, że jeśli zawodnikowi kończy się kontrakt, ma prawo poszukać innego klubu. Ja myślę o grze we Włoszech. Football w tym kraju jest najlepszy i najbardziej inteligentny. Wszyscy zawodnicy marzą o grze w Serie A, ponieważ Włosi to mistrzowie piłki nożnej. Zawsze lubiłem Inter, odkąd grał tam Ronaldo [ten gruby - Red.]. Nie ukrywam, że w przyszłości bardzo chciałbym grać w Interze prowadzonym przez Mourinho. Moim marzeniem jest, aby być przez niego trenowanym.

Anderson

Pomimo niemal natychmiastowych zapewnień, że w Manchesterze czuje się bardzo dobrze, wypowiedzianym słowom nie zaprzeczył, co pozwala domniemywać, iż jakieś uczucie do włoskiego teamu wciąż istnieje. Jednak na tym historii kończyć nie zamierzam.

Anderson -son –son
He’s better than Kleberson
Anderson –son –son
Our midfielder magician
To the left, to the right,
To the samba beat tonight
He is class with a brass
And he shits on Fabregas!

Z bardzo popularnej wśród kibiców Manchesteru przyśpiewki dowiadujemy się ciekawych rzeczy. Pomińmy kwestię niezbyt eleganckiej czynności o podłożu czysto fizjologicznym skierowanej ku osobie pomocnika Arsenalu o imieniu Franciszek. Brazylijczyk zachowuje się z klasą w stosunku do kogoś nazwanego z angielska brass. Sięgamy po słownik i dowiadujemy się, iż brass = prostitute. Kwestia się wyjaśnia, gdy przypomnimy sobie plotkę rodem z kolorowych pisemek o tym, jak nasz predator korzystał z usług pani negocjowalnej cnoty, jednak miał zachowywać się, jak na dżentelmena przystało. Pomimo tego – nieczystość jak się maluje. Na tym koniec?

To prawda, zdobyłem dwie bramki – dwie bramki z rzutów karnych!
Planuje świętować zdobycie gola w finale w szczególny sposób. Jeśli trafię z gry, wtedy rozbiorę się do naga i przebiegnę rundę wokół stadionu.

Anderson

Ta zapowiedź cieszynki po zdobyciu ewentualnej pierwszej bramki w Manchesterze United w finale Ligi Mistrzów wyjaśnia wszelkie niejasności. Niestety, nie było nam dane przekonać się o prawdziwości słów Brazylijczyka, jednak wierzymy na słowo. Nieczysty!

4. Zazdrość – Nani

Gdy Nani wraz z opisywanym już Andersonem zasilał szeregi Manchesteru United, mówiło się o nim Ronaldo-bis. Młody, szybki, technicznie wyszkolony, dysponujący w nodze tym, co według jednego z naszych czytelników posiada Gibson, portugalski skrzydłowy miał być sobowtórem Krystyny z fazą rozwoju przesuniętą o 2 lata wstecz. Piłkarz pochodzący z Cabo Verde od początku dąży do stawianego przed nim wyzwania, w skromnej opinii demokratycznej większości – nieskutecznie. Stara się naśladować swojego starszego kolegę – to wykona rajd boczną stroną boiska, uderzy z dystansu, to spróbuje dryblingu. Z tego wszystkiego najlepiej wychodzą mu strzały z większej odległości (vide: pierwszy gol z Tottenhamem, ostatni wolny z Wigan), chociaż i na tym polu Cristiano bije go na głowę. Nie wydaje mi się, aby Luís Carlos Almeida da Cucha szukał własnego niepowtarzalnego stylu. Ciekawi mnie natomiast, jak długo jeszcze zamierza podtrzymywać proces (o sprawności η=20%) powielania sposobu gry madryckiego nr. 9. Jedno jest pewne – dziesiąte przykazanie („[Nie pożądaj] …żadnej rzeczy która jego [bliźniego swego] jest”) to coś, do czego Portugalczyk stosować się nie przywykł.

5. Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu – Ben Foster

Nazwisko Anglika zdążyło się już dziś przewinąć, jednak padło na nie lekko niekorzystne światło. W tym akapicie zmienić sytuacji Bena nie zamierzam, ewentualnie in minus. Foster nieraz w tym sezonie zachowywał się jak typowy obżartuch. „Interwencje”, których wymieniać nie będę, sugerują nadwagę Anglika, z powodu której miałby się ruszać tak opieszale i nieskładnie. Wyjątkiem od reguły można nazwać drybling z Tevezem podczas wrześniowych derbów. W tamtej sytuacji Foster stosunkowo szybko znalazł się przy piłce, jednak sama walka o futbolówkę wskazuje na nadużycie płynów o wysokiej zawartości etanolu. Na szczęście dla Bena, od jakiegoś czasu może bezkarnie objadać się na trybunach Old Trafford spoglądając na grę swoich kolegów z drużyny.

6. Gniew – Wayne Rooney

Znów na myśl nasuwa się Sir Alex. Jego słynna suszarka o najlepszy przykład wybuchowości i nerwowości szkockiego trenera. O tym, co działo się w szatni po potyczce z Leeds wolę nie myśleć. Mimo to, zlitowawszy się nad Fergiem, pod lupę weźmy Wayne’a Rooneya. Na moje oko pod kątem nieokiełznanego gniewu 24-latek niewiele ustępuje swemu przełożonemu. Więcej, jego kariera od samego początku naznaczona jest wybuchami, które nieraz napytały biedy Anglikowi.

Wazza do dziś często dyskutuje z sędziami. Jednak ten wybryk przebija wszystkie inne. 14. września 2005 r. w meczu Ligi Mistrzów pomiędzy Manchesterem a Villarealem Wayne dopuścił się taktycznego faulu, za co otrzymał żółtą kartkę. Niemal każdy nie zobaczył w tej decyzji nic dziwnego, jednak słaba gra drużyny oraz upomnienie Kima Miltona Nielsena przelały czarę goryczy. Roo podszedł do sędziego i zaczął bić brawo tuż przed twarzą arbitra. Duńczyk wiedział, co robić i odesłał krnąbrnego młodzieńca do szatni. Czy to utemperowało snajpera z Old Trafford?

9 miesięcy po powyższym incydencie nadeszły mistrzostwa świata w Niemczech. Anglicy jak zwykle odpadli w ćwierćfinale, tym razem z Portugalią. Wkład w niepowodzenie wyspiarskiej reprezentacji miał również nasz bohater. Rooney tak zaciekle walczył o piłkę z przeciwnikiem, iż w ferworze walki nadepnął na krocze piłkarza Chelsea – Ricardo Carvalho. Arbiter i tym razem podjął decyzję o wyrzuceniu Wazzy z boiska. Należy zaznaczyć, iż dużą rolę w przekonaniu sędziego, co do słuszności usunięcia Anglika miał nie kto inny, a Cristiano Ronaldo. Przebiegł on kilkadziesiąt metrów, by wygłosić własne przekonania dotyczące boiskowego prawa karnego. Zdarzenie to okazało się
idealną pożywką dla brukowców na długie miesiące, podczas których byliśmy informowani o rzekomym konflikcie pomiędzy zawodnikami United.
Wystarczy? Nie!

Przeskakujemy do poprzedniego sezonu i wiosennego dołka United. Po blamażu z Liverpool nadszedł czas na porażkę z Fulham. Przegrywamy, mecz zbliża się ku końcowi. Nic dziwnego, że i w tej sytuacji nerwy puściły, jednak ta czerwona kartka do słusznych nie należy. Rooney bowiem ewidentnie miał na celu przyspieszenie gry swoim rzutem, a nie trafienie któregoś z zawodników lub sędziego. Mimo to, potężny zamach świadczy o niepohamowanych emocjach Wazzy.

Gniew (mniej lub bardziej słuszny) towarzyszył Rooneyowi od samego początku naznaczając jego karierę. Nie raz, nie dwa przysparzał mu kłopotów. Jednak, gdyby nie on, Wayne nie byłby tym samym piłkarzem, nie posiadałby tej charyzmy i tego czegoś, czego brakuje np. Berbatowowi. Wazza już taki jest – to czyni go wyjątkowym – i takim pozostanie, co daj Panie Boże, Amen.

7. Lenistwo – Dymitar Berbatow

Na tapczanie siedzi leń
nic nie robi cały dzień…

Jan Brzechwa

Aż tak źle nie jest; nie siedzi, lecz biega, zamiast tapczanu wybiera boisko. Bułgar zdaje się jednakowoż wyróżniać in minus pod względem zaangażowania w grę. Niejednokrotnie krytykowaliśmy go za przechodzenie obok meczu oraz flegmatyczne zachowanie na boisku. Zdawać by się mogło, że mniejszy dystans pokonany na murawie podczas meczu miewają tylko bramkarze (wyjątkiem jest Foster – jego rajd do linii bocznej pola karnego z City podniósł mu statystykę). Widać to tym bardziej, iż gra on u boku najbardziej walecznego zawodnika United – Rooneya – a wcześniej rywalizował o miejsce w składzie z niemniej aktywnym Karolem Tevezem. W ogóle Wazzę można porównywać z Berbą dopiero po przepuszczeniu jednego z nich przez bramkę NOT. Niejakim usprawiedliwieniem mógł być fakt skuteczności Bułgara w statystyce zarówno asyst, jak i strzelonych bramek. W obecnym sezonie goli w wykonaniu Bułgara widujemy mniej – tym razem usprawiedliwieniem są kłopoty zdrowotne. Mimo wszystko, kibice United już teraz przebąkują, iż woleliby Carlosa Teveza, który, co prawda, piłkę pakował do siatki rzadziej, ale na boisku zostawiał metry sześcienne potu i ilości zdrowia. Mocne postanowienie poprawy to jeden z elementów pokuty – czy Dymitar się o to postara? Zapowiadał niedawno zwiększenie efektywności swych występów, chociaż z sądzę, iż stylu gry dziewiątki zmienić się nie da. Może to i lepiej?

Tak dotarliśmy do końca. Zdołaliśmy wytknąć zejście na złą drogę wielu naszym ulubieńcom, dowieść, że są tylko ludźmi i popełniają te same błędy, co my. Należy jednak pamiętać, iż zwykle nie jest za późno, by zejść na dobrą drogę. Nie powinniśmy więc skreślać wyżej wymienionych diabełków. Spójrzmy również na siebie i, szukając w sobie cząstki Rooney, Berbatow czy Kuszczaka, znajdźmy zarazem te cechy związane z powyższymi bohaterami, które dumą napawać nie powinny. Niech ten fakt wraz z zapoznaniem się z zamieszczonymi w tekście fragmentami Pisma zwrócą uwagę na nasze niedoskonałości, a odsuną od nas chęci mieszania z błotem innych. Jeśli i to nie pomoże, starajmy się chociaż nie zachowywać, jak ci poniżej…

*Polecam oglądać w oryginale, umieściłem jednakże wersję z lektorem, aby ci, którym nie było dane pojąć angielszczyzny, również skorzystali.

Anderson, Ben Foster, Dimitar Berbatov, grzechy, Sir Alex Ferguson, Tomasz Kuszczak, Wayne Rooney,

Gazety takie, jak The Times czy też The Guardian, spekulują jakoby miał on zakończyć swą piłkarską działalność jeszcze przed zakończeniem obecnych rozgrywek. Z drugiej strony: wszyscy wiedzieliśmy, że to nieuniknione. Wiedzieliśmy, że w końcu nadejdzie ten moment, kiedy Edwin będzie musiał zawiesić buty na kołku, tak jak zdajemy sobie sprawę z tego, że Giggs, Scholes i Neville też nie będą grać w drużynie z Old Trafford do końca swoich dni. Pomimo tego, wciąż jest to dla nas niby szokiem.

Tak czy inaczej, trzeba spojrzeć prawdzie prosto w oczy i zastanowić się, kto zasługuje na to, aby zostać następcą tak znakomitego i utytułowanego gracza, a zarazem wielkiego człowieka jakim jest i zawsze będzie Van Der Sar dla fanów United i każdego kibica piłki nożnej na tym świecie.

Tomasz Kuszczak

Kiedy spojrzymy na kartę z przebiegiem kariery naszego 27-letniego rodaka, szybko zdamy sobie sprawę, że na pierwszy rzut oka nie wygląda ona zbyt imponująco. Przez 10 sezonów swojej seniorskiej kariery Polak rozegrał zaledwie 83 spotkania w bramkach swoich zespołów. Niedoceniany w swoim pierwszym klubie – Hercie Berlin, w której przez 3 lata nie doczekał się oficjalnego debiutu w pierwszym zespole, w 2004 roku przeniósł się do angielskiego średniaka – West Bromwich Albion. Tutaj miał odgrywać drugoplanową rolę zastępcy Chrisa Kirklanda.

W swym pierwszym sezonie w Premier League (2004-2005) już w swoim drugim meczu w lidze (po debiucie z Fulham) musiał bronić dostępu do swojej bramki przed gigantem europejskiego futbolu – Manchesterem United. Jego świetny występ uchronił West Bromwich przed porażką i po zakończeniu meczu wynikiem 1-1 Kuszczak został uhonorowany tytułem Man of the Match. Wydaje się, że już wtedy przykuł uwagę szkockiego menadżera Diabłów – Sir Alexa Fergusona. W sezonie 2005-2006 przed Tomkiem pojawiła się wielka szansa na pokazanie się z jak najlepszej strony, bo kontuzji doznał nie kto inny jak właśnie pierwszy bramkarz zespołu – Chris Kirkland.

To pozwoliło naszemu rodakowi na nabranie doświadczenia, bo do końca sezonu rozegrał aż 30 spotkań. Namaszczony przez byłego trenera reprezentacji Anglii – Svena-Görana Erikssona największym bramkarskim talentem na Wyspach w roku 2006 trafił na wypożyczenie do Manchesteru United. Po zakończeniu rozgrywek Premiership Ferguson skorzystał z prawa pierwokupu i sprawił, że Polak został pełnoprawnym członkiem zespołu.

Do czasu obecnego sezonu 2009-2010 był raczej drugim, czy też trzecim bramkarzem Mistrzów Anglii co sprawiało, że wciąż nie grał wystarczająco dużo i zbierał raczej przeciętne noty, ale wszystko miało się zmienić właśnie w roku 2009…

Obecne rozgrywki i fenomen Tomka Kuszczaka

Na początku sezonu, gdy do gry nie był zdolny Van Der Sar jego miejsce zajmował Ben Foster. Anglik nie grał na miarę oczekiwań, dlatego w listopadzie szansę dostał nasz rodak. Grając nieprzerwanie przez 11 meczów (najdłuższa seria rozegranych spotkań Kuszczaka w United) pokazał cały swój kunszt bramkarski nie popełniając przy tym żadnego poważnego błędu (kilkakrotnie wybierany najlepszym zawodnikiem meczu w swoim zespole). W każdym spotkaniu prezentuje swój niesamowity refleks i widać, że poprawia również inne elementy gry golkipera takie jak gra na przedpolu.

Jedyny minus jaki potrafię na dzień dzisiejszy dostrzec to sposób w jaki Tomek wykopuje piłkę sprzed swej bramki, bo nie ma co ukrywać, że te dogrania często są niecelne i czasem lądują nawet na bocznych sektorach trybun. Niemniej jednak jest to rzecz drugorzędna.

Ważne jest, że Polak wreszcie dostał szansę w zespole, który wszyscy tak bardzo kochamy i ważne, że szansę należycie wykorzystuje. Na pewno w tym sezonie zyskał przynajmniej częściowe zaufanie Fergusona i miejmy nadzieję, że nadal będzie udowadniał, że chce i może być numerem jeden w bramce United swoimi kapitalnymi interwencjami.

Ben Foster

Anglik, tak jak Kuszczak, nie ma szczęścia do pracodawców. W trakcie swej 10-letniej kariery wielokrotnie był wypożyczany do innych klubów i bez powodzenia szukał miejsca, w którym mógłby zostać na dłużej. W 2005 roku został ściągnięty do United za ok. 1 mln funtów ze Stoke City. Będąc w cieniu doświadczonego Van Der Sara pełnił rolę drugiego bramkarza zespołu, sporadycznie dostając szanse od Sir Alexa Fergusona, jednak nigdy nie było mowy o żadnych rewelacjach związanych z jego osobą.

Od roku 2006 musiał rywalizować z Kuszczakiem o miejsce na ławce i trzeba przyznać, że rywalizację tę przez długi czas raczej wygrywał. Jednak liczne błędy, które często kończyły się straconymi bramkami, a nawet przegranymi meczami w końcu zirytowały Fergusona do tego stopnia, że w aktualnym sezonie Foster pełni rolę zaledwie trzeciego bramkarza.

Wygląda na to, że wysoka forma Tomasza Kuszczaka , którą na chwilę obecną prezentuje, przekreśla wszelkie szanse Fostera na zrobienie kariery w United. Presja ze strony angielskich mediów, które od lat czekają aż koszulkę reprezentacji Anglii założy jakiś golkiper światowej klasy, tylko pogorsza sprawę. Uważam, że Ben nie jest, przynajmniej na razie, gotowy do gry w wielkim klubie. Najrozsądniejszym ruchem z jego strony byłby transfer do jakiegoś średniego klubu, w którym mógłby liczyć na regularne występy, a co potem, to się okaże.

A może transfer?

Od dłuższego czasu media zalewają nas plotkami na temat następcy Van Der Sara. Mógłbym przysiąc, że w trakcie bieżącego sezonu, słyszałem przynajmniej 10 różnych nazwisk. Mówiło się o chociażby o Hugo Llorisie z Lyonu (wybrany najlepszym golkiperem Ligue 1), Igorze Akinfeevie z CSKA Moskwa, czy też o Niemcu – Manuelu Neuerze z Schalke. Osobiście jestem do tych pogłosek nastawiony bardzo sceptycznie (jak do wszystkich nowinek transferowych). Będąc jednocześnie fanem talentu Kuszczaka, szczerze liczę na to, że Ferguson mu zaufa i postawi na niego i Tomek zostanie przynajmniej na jakiś czas pierwszym golkiperem Manchesteru United. W tym sezonie chłopak naprawdę zyskał sobie moje uznanie i liczę na to, że w najbliższych latach to on będzie reprezentował Diabły w Anglii i na arenie międzynarodowej.

Z drugiej strony wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, jak kontrowersyjnym i nieprzewidywalnym człowiekiem jest Sir Alex Ferguson i ciężko jest przewidzieć jakie Szkot podejmie kroki. Miejmy tylko nadzieję, że jego decyzje okażą się dobre w skutkach dla naszego ukochanego klubu.

Autor: Igor Strogulski

Ben Foster, Edwin van der Sar, Tomasz Kuszczak,

Nie chcę oceniać, jak naprawdę wygląda sytuacja. Pozostawiam to innym. W tym miejscu wspominam o tym ze względu na całokształt sytuacji, która wytworzyła się wokół problemu obsady pozycji między słupkami na Old Trafford. Ferguson ma bowiem w drużynie dwóch rezerwowych bramkarzy ze sporymi aspiracjami, którzy bardzo liczą na objęcie schedy po doświadczonym Holendrze. Kuszczak po znakomitych występach w West Bromwich miał powody oczekiwać, że sir Alex sprowadza go nie tylko po to, by przez kolejne 10 lat ogrzewać nim ławkę. Gdy Fostera zaczęto wymieniać go jako potencjalnego bramkarza angielskiej kadry, także mógł łatwo dopowiedzieć sobie, że bluza w barwach United z nr 1 też na niego czeka.

Tymczasem od przybycia obu panów do Manchesteru upłynął już kawałek czasu, a obaj nie są specjalnie bliżej miejsca w wyjściowej 11-tce, niż byli 2 czy 3 lata temu. Może w przypadku Bena widać większy postęp w ilości występów, ale problemem są częste kontuzje, które wchodzą Anglikowi – nomen omen – w paradę. W rezultacie dopiero w tym sezonie ma on okazję zaliczyć nieco więcej minut na boisku na przestrzeni okresu dłuższego, niż 2-3 tygodnie. Tomek też ma powody by być wkurzonym, bo jakiś czas temu dość regularnie (niekoniecznie często, ale jednak regularnie) dostawał od Fergusona szanse gry. Dziś natomiast ma problem, by w ogóle pojawić się na boisku. W obecnym sezonie zagrał raptem dwa razy. Okazuje się więc, że dla obu z nich wizja regularnych występów w barwach „Czerwonych Diabłów”, zamiast być kwestią czasu, stanęła pod dużym znakiem zapytania.

Poza tym, problemem jest także fakt, że Tomasz i Ben muszą dzielić między siebie okazje do gry powstające w okresach absencji van der Sara. Gdyby jeden z nich mógł dostać wszystkie te minuty na boisku do dyspozycji, mógłby nie tylko łatwiej przekonać menedżera do swoich umiejętności, ale też poczuć się nieco pewniej w tej roli. W obecnej sytuacji żaden z nich nie tylko nie ma tego komfortu, ale nawet nie może być pewien, że ciężką pracą w końcu zdobędzie upragnione miejsce w bramce. Jedynym pocieszeniem może być fakt, że chłopaki z pewnością wiedzą więcej niż my na temat tego, co myśli o sprawie Ferguson i czy ma powody, by dokonywać kolejnego zakupu na ich pozycję. Tak czy inaczej, ani dla Kuszczaka ani dla Fostera nie są to warunki, w których mogliby rozkwitać…

Sprawa ciągnie się już tyle czasu, że mam spore wątpliwości, czy jest sens deklarować kiedy i w jaki sposób może się ona rozstrzygnąć. Co prawda Tomasz dostał ostatnio mały prezent w postaci powołania do reprezentacji Polski, ale wątpię, by zmieniło to coś w kwestii jego miejsca w ekipie z Manchesteru. Nie wiem, czy jeśli do końca obecnego sezonu nie zapadną decyzje, które jasno określą, w którą stronę zmierza przyszłość obu rezerwowych bramkarzy, nie powinni oni po prostu poszukać sobie innego klubu. Mówię tu szczególnie o Kuszczaku, bo w dalszym ciągu uważam, że talent i umiejętności predysponują go do regularnej gry w najlepszych ligach świata. Siedzenie na ławce Manchesteru ma sens, ale tylko jeśli w perspektywie jest wiele, wiele minut spędzonych na boisku. Dla Tomka jest stanowczo zbyt wcześnie, by wzorem Jerzego Dudka godzić się z rolą wiecznego zmiennika.

Pozostaje jeszcze jeden element: ambicja obu panów. Polak deklaruje, że jest cierpliwy (choć, jak ostatnio stwierdził, do pewnych granic…) i nie zamierza łatwo rezygnować z pięknego marzenia, jakim jest rola pierwszego bramkarza w jednym z najlepszych klubów świata. Nic dziwnego. Zresztą to właśnie ten upór jest jednym z czynników, dzięki którym Tomek nadal tam jest i nadal jest przez Fergusona oceniany jako pożyteczny element drużyny. Twardy charakter z pewnością zjednuje mu uznanie Szkota. Od Fostera okoliczności także wymagają cierpliwości i zawziętości, którą Anglik zdaje się w sporym stopniu wykazywać. Czy ambicja pozwoli któremuś z nich dotrwać do szczęśliwego dla siebie rozstrzygnięcia? Nie wiem, ale bardzo komplikuje sytuację.

Moja ocena perspektyw obu graczy nie jest szczególnie optymistyczna. Tomek, by grać dobrze, najwyraźniej potrzebuje grać dużo. A takiej możliwości nie ma i nie zanosi się na to, by ją otrzymał. Foster z kolei gra nieco więcej, co jednak nie przekłada się (przynajmniej na razie) na coraz większą solidność i regularność w jego postawie. Fakt, że z utęsknieniem wypatrujemy powrotu Edwina, gdy ten jest kontuzjowany, świadczy o tym najlepiej. To główny problem obu rezerwowych. Główny pozytyw? Jak wyżej – ambicja i wola pracy nad sobą. Na razie problem zdaje się przeważać nad elementem pozytywnym. Wynik równania może jeszcze ulec zmianie, ale by tak się stało, potrzebny jest jakiś nowy czynnik. Coś, co zmieni obecne status quo, bo jego utrzymanie gwarantuje, że ani Ben, ani Tomek kariery na Old Trafford nie zrobią.

Ben Foster, bramkarze, Edwin van der Sar, Tomasz Kuszczak,

»Podyskutuj na forum: Taktyka

„Czerwone Diabły” zakończyły ostatni sezon z pewnym niedosytem. Trzecie z rzędu zwycięstwo w lidze, a co za tym idzie zdetronizowanie Liverpoolu było co prawda niesamowitym osiągnięciem, jednak bardzo słaby występ w finale Champions League w Rzymie nieco przesłonił ten sukces. Jedynym piłkarzem, który właściwie przez cały sezon był siłą napędową Manchesteru, Cristiano Ronaldo zaledwie kilka tygodni po tym spotkaniu opuścił Old Trafford. Wiele wskazywało na to, że podobny los czeka Naniego, jednak Portugalczyk został na Old Trafford i nieoczekiwanie stał się jedną z najjaśniejszych gwiazd zespołu podczas Asia Tour oraz pierwszych spotkań Premier League.

Chyba nawet najwięksi zwolennicy zawodnika grającego z siedemnastką na plecach nie spodziewali się takiej eksplozji formy tego zawodnika. Portugalczyk strzelił pięknego gola przeciwko Chelsea, jednak to Londyńczycy sięgnęli po Tarcze Dobroczynności. Nani był jednym z najważniejszych elementów układanki Fergusona, w stu procentach spełniał zapowiedzi o odblokowaniu się po odejściu Ronaldo, jednak po kilku meczach zawodnik urodzony w Republice Zieloneg Przylądka spuścił z tonu, a jego gra na skrzydle nie była już tak efektywna.

Nagle siłą napędową zespołu stał się Ryan Giggs. Walijczyk spędził w tym sezonie na boisku już 540 minut zaliczając aż osiem asyst. Wynik ten robi niesamowite wrażenie i pokazuje, że Giggs mimo upływu lat wciąż ma gigantyczny wpływ na grę zespołu. Dzięki temu wszyscy zaczęli sobie chyba zdawać sprawę, że mimo odejścia Ronaldo skład Manchesteru United wciąż jest kompletny, a gdy jeden zawodnik zaczyna tracić formę, drugi natychmiast udowadnia, że jest w stanie go zastąpić.

Niestety istnieją pewne wyjątki. Mowa tu oczywiście o Benie Fosterze, który przez angielskie media został obwołany następcą Davida Seamana z racji swoich przyzwoitych występów w Watford. Foster wrócił z wypożyczenia, nieoczekiwanie już na początku sezonu pojawiła się szansa na pokazanie się światu. Edwin van der Sar złamał palec, a w jego miejsce do bramki wskoczył właśnie Ben. Anglik, który nieustannie był trapiony kontuzjami nie spełniał jednak pokładanych w nim nadziei. Popełniał on liczne błędy, które tylko dzięki kapitalnej formie naszych napastników nie kosztowały nas punktów, niestety w ostatnim spotkaniu z Sunderlandem zawodnikom United zabrakło najprawdopodobniej kilku minut i w dużej mierze przez błąd Fostera przy drugiej bramce dla Sunderlandu skończyło się na remisie 2-2.

Na szczęście jest to chyba jedyny tak niepewny punkt w drużynie sir Alexa Fergusona. Optymizmem nastraja również fakt, że swoją gotowość na mecz z Boltonem zapowiada także Edwin van der Sar. Przyjrzyjmy się jednak obronie. Na lewej stronie od początku sezonu bez zarzutu spisuje się Patrice Evra. Francuz bardzo dobrze włącza się w akcje ofensywne, co mecz udowadniając swój niesamowity potencjał. Od lat jednym z najpewniejszych punktów drużyny jest środek obrony Ferdinand – Vidic.

Ten duet środkowych obrońców od lat spisuje się rewelacyjnie. Niestety zdarzają się wpadki, zwłaszcza Serbowi, który nie raz udowodnił, że nie jest najodporniejszym psychicznie zawodnikiem w drużynie. Wtedy jednak fantastycznie spisuje się Rio Ferdinand i poza incydentalnymi spotkaniami, defensywa United jest niemal nie do przejścia. Oczywiście Anglik często jest trapiony kontuzjami, jednak coraz odważniej do pierwszej drużyny puka młody reprezentant Irlandii Północnej, Johny Evans. Ten 21-letni zawodnik pod nieobecność któregoś z dwójki wyżej wymienionych zawodników niemal zawsze pokazuje się z bardzo dobrej strony i jest jednym z najbardziej utalentowanych zawodników na Old Trafford.

Kolejny problem pojawia się jednak na prawej obronie. Sir Alex Ferguson próbował już różnych rozwiązań, jednak żaden z bocznych obrońców nie jest w stanie dorównać Patrice’owi Evrze. Gary Neville nieuchronnie zbliża się do końca swojej kariery, Wes Brown oraz John O’Shea chyba zbyt często miewają słabsze mecze, a Rafael oraz Fabio da Silva są oskarżani o zbytnie zapędzanie się do przodu. Wszystko to powoduje, że Ferguson ma na tej pozycji niemały problem. Coraz głośniej jest jednak o zainteresowaniu obrońcą Interu Mediolan, Maiconem. Kto wie, być może już w przyszłym sezonie Brazylijczyk rozwiąże problem na prawej obronie?

Najciekawiej wygląda rywalizacja o miejsce w pierwszym składzie w środku pomocy. W pierwszych meczach sezonu głównych kandydatów było czterech: Michael Carrick, Anderson, Darren Fletcher oraz Paul Scholes. Od samego początku najbardziej zawodził Carrick, reprezentant Anglii kompletnie zgubił dobrą formę z poprzedniego sezonu i absolutnie nic nie wnosił do gry „Czerwonych Diabłów”. Niestety nie lepiej wyglądała sytuacja z Andersonem, Brazylijczyk mimo pierwszej bramki w koszulce Manchesteru nie potrafił odnaleźć dobrej formy.

Z drugiej strony zadziwiał jednak Darren Fletcher. Szkot był obok Rooney’a zawodnikiem, który mecz w mecz grał właściwie bezbłędnie, a jego występ z Arsenalem przeszedł najśmielsze oczekiwania wszystkich jego zwolenników. Dobre występy Paula Scholesa w pierwszych spotkaniach sezonu rozbudziły nadzieje, że do spółki z Giggsem może on decydować o grze „Czerwonych Diabłów”, niestety u byłego reprezentanta Anglii coraz bardziej dostrzegamy brak szybkości, z czego wynika duża ilość kartek i groźnych sytuacji dla przeciwników.

Na szczęście po niezbyt dobrym początku obudził się Anderson. Brazylijczyk strzelił bramkę Tottenhamowi, było to jego pierwsze ligowe trafienie. Jego gra wnosiła coraz więcej w poczynania Manchesteru United, a plotki o rzekomym konflikcie z Fergusonem natychmiast ucichły. Dobrą wiadomością jest także powolne odbudowywanie się formy Carricka. Anglik strzelił bardzo ważną bramkę przeciwko Wolfsburgowi i nareszcie rozdawał podania jak za swoich najlepszych czasów na Old Trafford.

W ataku sytuacja także wygląda bardzo dobrze. W fantastycznej formie znajduje się Dimitar Berbatov. Bułgar ma bezsprzecznie najlepszą formę od przybycia na Old Trafford. Pierwszy sezon po sprowadzeniu Berbatova przez sir Alexa Fergusona większość kibiców nie była usatysfakcjonowana tym, ile wnosił on do gry „Red Devils”. W tym sezonie Bułgar pokazuje jednak coraz częściej swoją wielką wartość i zachwyca niemal w każdym spotkaniu. Po kapitalnym początku sezonu z dobrego rytmu został nieco wytrącony Wayne Rooney, który właściwie od meczu z City nie zachwyca jak w pierwszych spotkaniach Premier League. Pozostaje mieć nadzieje, że wynika to jedynie ze stresu przed narodzinami jego pierwszego dziecka, które już wkrótce pojawi się na świecie.

Nie możemy oczywiście zapominać o zawodnikach młodych oraz kontuzjowanych, którzy także już wkrótce powinni decydować o losach spotkań Manchesteru United. W ataku wielkie nadzieje pokładane są w Welbecku oraz Machedzie, a na ławce mamy przecież doświadczonego Michaela Owena. Wciąż czekamy także na powrót Owena Hargreavesa. Wszyscy Ci zawodnicy już wkrótce mogą być bardzo ważni dla zespołu, jednak póki co „Czerwone Diabły” i tak są drużyną kompletną. Sytuacja na każdej niemal pozycji wygląda bardzo dobrze i wszystko wskazuje to, że braku Ronaldo nie odczujemy w takim stopniu w jakim nam to wróżono.

Tuż po przerwie reprezentacyjnej (módlmy się o brak kontuzji!) nasi zawodnicy zagrają z Boltonem, pięć dni później powrócimy na Łużniki, aby w ramach Champions League zmierzyć się z CSKA Moskwa, a już 25 października, dokładnie za dwa tygodnie czeka nas starcie z Liverpoolem. Jak według was „Czerwone Diabły” będą spisywać się w tych spotkaniach? Kto się wyróżni? Kto będzie główną bronią przeciwko ekipie Rafy Beniteza? Zapraszam do dyskusji!

Anderson, Ben Foster, Darren Fletcher, Dimitar Berbatov, Manchester United, Michael Carrick, Nani, Nemanja Vidic, Paul Scholes, Rio Ferdinand, Ryan Giggs, Wayne Rooney,

» Podyskutuj na forum: Ben Foster

W meczu towarzyskim z Bayernem Monachium w rozgrywkach Audi Cup Edwin złamał palec. Przez to opuści wszystkie wrześniowe spotkania w Premiership. Uraz może również przeszkodzić Holendrowi na grę w październiku. Do tego czasu w bramce Manchesteru United musi stanąć ktoś z pary Kuszczak-Foster. Edwin van der Sar jest jak najlepszej myśli i jest spokojny o poczynania któregoś z nich. W meczu o Tarczę Dobroczynności przeciwko Chelsea Londyn, Sir Alex Ferguson postawił na młodego Anglika. Spora część sympatyków klubu z Old Trafford potępiała decyzje Szkota i widziała w bramce Tomka Kuszczaka.

Ben Foster w bramce Manchesteru United zadebiutował w sezonie 2007/2008 po 2 sezonach terminowania w klubie. Na początku przygody z Czerwonymi Diabłami był wypożyczany do Watford, gdzie pokazał się z dobrej strony. Po 2 latach wypożyczenia Foster w końcu dostał szansę na występy na Old Trafford. W tym sezonie zagrał we wszystkich sześciu spotkaniach w Premiership.

Manchester United – Birmingham City 1:0

Chyba najlepszy mecz w tym sezonie Fostera. Rozegrał przyzwoity mecz i chyba nie popełni żadnego poważnego błędu. Raz po zamieszaniu w polu karnym piłkę z linii bramkowej wybił Evra, czym uchronił zespół od straty gola. Czasami wychodził wysoko w pole i szybko jakby nie wiedział co robić – wracał się do bramki. W drugiej połowie spotkania popisał się świetną interwencją przy strzale Christiana Beniteza. Na pewno występ ogólnie można uznać za dobry, tym bardziej, że nad postawą Anglika ciążyła duża presja.

Niestety nie udało mi się znaleźć filmiku z wyłącznie interwencjami Fostera, lecz ten filmik zawiera wszystkie najlepsze akcje z meczu, no i interwencje bramkarzy.

Burnley FC – Manchester United 1:0

Czerwone Diabły zagrały bardzo słaby mecz. Za bramkę na pewno nie można winić Fostera. Zrobił co mógł. Poczynił ruchy w kierunku piłki, lecz strzał był zbyt mocny i precyzyjny, aby go obronić. Przy straconej bramce po prostu – nie miał nic do powiedzenia. Poza tym kilka dobrych wyjść na przedpole i dobre wznowienia gry wyrzutem piłki. Foster miał trochę roboty i z obowiązków się wywiązywał. Myślę, że ten mecz również można zaliczyć mu do udanych. Tutaj, możecie obejrzeć bramkę z tego meczu i sami ocenić postawę Fostera:

Wigan Athletic – Manchester United 0:5

Ponownie dobry występ młodego Anglika. Można po wyniku powiedzieć, że mecz na pewno był jednostronny, lecz tak na prawdę dużej różnicy między zespołami nie było. Tym bardziej przez pierwszą połowę.Pierwszą okazję do pokazania swoich umiejętności Foster miał w 27 minucie meczu, gdy Koumas okiwał jednego z obrońców i dobrze uderzył na bramkę Manchesteru. Foster wybił piłkę na rzut rożny, interweniując w bardzo ładny sposób. W drugiej połowie Wigan ponownie wyprowadziło kilka ciekawych akcji, a jedną z bardziej klarownych zepsuł Paul Scharner, który mocno uderzył obok bramki. Foster przez całe spotkanie zachwiał czyste konto, ponieważ było widać, że jest mocno skupiony na grze. W 57 minucie meczu, nie dał się przelobować i popisał się przy tym świetną interwencją. Tym razem Fostera sprawdzał Rodallega. Chwilę potem United strzeliło bramkę na 2:0 i akcje toczyły się głównie na połowie Wigan. Mecz Fosterowi znów można zaliczyć do udanych.

Foster miał dwie bardzo dobre interwencje w tym meczu. W pierwszej połowie strzał Jasona Koumasa fantastycznie wybronił lewą ręką. W drugiej połowie był na miejscu przy główce Hugo Rodallegi.

Sir Alex Ferguson

Manchester United – Arsenal Londyn 2:1

Czwarty mecz z rzędu, w którym Foster gra solidnie. Popełnił kilka błędów, a ten największy zadecydował o bramce dla Arsenalu. Angielski bramkarz na pewno mógł się spisać lepiej przy uderzeniu Andrieja Arszawina. Strzał był na tyle mocny, że źle ustawiony i spóźniony Foster nie zdążył go obronić i Arsenal wyszedł na prowadzenie w pierwszej połowie. Na pewno przy golu Rosjanina zawinił Ben, lecz w drugiej połowie stanął na wysokości zadania i nie puścił żadnej bramki. Gdyby nie jego obrona strzału van Persiego, można powiedzieć, że byłoby już po meczu. Kolejne spotkanie w którym Ben pokazał się z dobrej strony, szczególnie w drugiej połowie. Niżej możecie obejrzeć skrót z meczu Manchesteru z Arsenalem.

Tottenham Londyn – Manchester United 1:3

Gra Fostera w tym spotkaniu to wysokiej jakości interwencje i bardzo dobra gra na przedpolu. Dobrze rozumiał się z partnerami z pola, lecz przy pierwszej szybko zdobytej bramce dla Tottenhamu nie miał nic do powiedzenia. Nie miał w pojedynku z Jermainem Defoe nie miał żadnych szans. Przez całe spotkanie grał równo i nie miał żadnych przestojów w grze. Dobrze wyprowadzał piłki w pole, dobrze również „kasował” akcje Kogutów. Na pewno można go było uznać, za jednego z lepszych zawodników na boisku w tym meczu. Wykonał porządną pracę i walnie przyczynił się do zdobycia przez Czerwone Diabły trzech punktów w tym meczu.

Manchester United – Manchester City 4:3

Prowadzenie w meczu szybko uzyskał Manchester United. To chyba rozkojarzyło naszych zawodników i zapewne również Fostera, który kwadrans po zdobytej bramce poczuł się zbyt pewnie, próbował okiwać Teveza, który zabrał mu piłkę a następnie podał do Barrego, który nie miał problemów z umieszczeniem jej w siatce. Całą sytuację możecie obejrzeć na filmiku niżej. W dalszej części meczu Foster nie grał lepiej, był bardzo niepewnym punktem zespołu. Na pewno nie spisał się najlepiej i miał szczęście, że Owen i Fletcher byli w dobrej formie i Manchester United dzięki ich bramkom wygrał mecz. To przyćmiło po części błędy Fostera.

Na pewno Foster dodstał przed tym sezonem duży kredyt zaufania od Sir Alexa Fergusona. Do 5 kolejki spisywał się bez zarzutu. Po meczu z „The Citizens” w stronę Bena Fostera kibice i eksperci skierowali kilka słów krytyki. Na pewno nie można przekreślać Foster po jednym meczu. Wcześniej Foster spisywał się bez zarzutów w bramce Czerwonych Diabłów. Można powiedzieć, że Manchester sezon rozpoczął dobrze i to w pewnym sensie dzięki dobrej postawie młodego Anglika. Poczekamy i zobaczymy w jakiej dyspozycji będzie Foster i co pokaże w przyszłych meczach.

Ben Foster, bramkarze, Premier League,

» Podyskutuj na forum: Przyszłość bramki w United

Na początek jednak chciałbym wspomnieć jednego golkipera, za którego pominięcie większość z Was odsądzała by mnie pewnie od czci i wiary. Mam tutaj na myśli Davida Seamana, wieloletniego zawodnika londyńskiego Arsenalu. A ponad to chyba jedynego wartego zapamiętania na dłuższą metę bramkarza wśród poddanych królowej Elżbiety. Jednak nawet on potrafił przyspieszyć puls swoim rodakom niespodziewanymi kiksami, zwłaszcza w późniejszych latach kariery. Jednak w uznaniu dla jego wyczynów warto przypomnieć sobie niesamowitą interwencję, którą kiedyś się popisał – po prostu absolutnego klasyka bramkarskiego fachu.

Wracając jednak do Bena Fostera, bohatera mojego dzisiejszego wywodu – nie jest on dobrym bramkarzem. Mówię o sytuacji tu i teraz, nie wdając się w dysputy „Co by było gdyby” i „Co może być za X lat”. Zagrał dobry sezon w Watford – ok. Jednak Tomek Kuszczak zagrał równie dobry w West Bromwich Albion, choć o tym już niewielu kibiców Red Devils pamięta. Że Kuszczak jest Wpuszczak, bo w meczu z Kolumbią dostał piłkę za kołnierz od bramkarza? To co powiecie na to?

Foster – Klopster (pozdrowienia dla Czytelnika o pseudonimie Seba, który wygrał mój prywatny konkurs na przezwisko dla Anglika)? Dla przypomnienia największy blamaż naszego rodzimego golkipera w jego karierze.

W tym momencie argument o tym, że „przecież Kuszczak wpuszcza takie szmaty” został pokonany. Teraz trzeba się zastanowić nad tym, który z nich potrafi się popisać lepszymi interwencjami, bo przecież głównie o te dobre chwile, a nie złe tak naprawdę się rozchodzi. Palmę pierwszeństwa, jeśli chodzi o kolejność, przyznamy Anglikowi. Chciałbym tu zwrócić przy okazji Waszą uwagę na sytuację, którą widzimy w momencie gdy zegar filmu wskazuje półtorej minuty. Ok, Foster popisał się super interwencją, ale tę groźną sytuację Tottenhamu sam sprokurował. Nie wspominając o tym, że to właśnie w tym meczu Robinson strzelił mu tą fantastyczną bramkę z własnego pola bramkowego. Od razu uprzedzam ludzi posądzających mnie o stronniczość. To najdłuższy film z udziałem Bena, jaki znalazłem. Macie coś dłuższego? Podajcie link w komentarzach, bardzo chętnie dodam do tekstu – nie chciałbym być posądzony o jednostronne sędziowanie.

W odpowiedzi na powyższy materiał mam dość długą kompilację wyczynów Tomka (głównie w ManUtd, choć spora część filmu pochodzi z czasów jego kariery w WBA). Sporządzona przez wiernego fana albo człowieka, który ma zbyt dużo wolnego czasu. Jakkolwiek by nie było – materiał z pewnością warty uwagi i poświęcenia mu tych 9 minut.

Nie wiem, czy jest to kwestia typowo polskiego fanatyzmu (wynoszenie na piedestał każdego, kto zdradza choćby odrobinę talentu do czegokolwiek), czy faktycznie lepszej gry naszego rodaka, ale kompilacja Tomka jest, jakby nie spojrzał, dłuższa, a każda interwencja wygląda naprawdę dobrze – obyło się bez dodawania zagrań typu złapanie piłki z dośrodkowania.

Obaj wielokrotnie pokazali, że potrafią zachwycić niesamowitymi interwencjami. Jednak obaj mają też swoje mankamenty. Raczej słabo wyprowadzają piłkę do gry. Różnie im idzie z grą na przedpolu. Przyjęcie piłki w wykonaniu Fostera to kompletne nieporozumienie, w tym aspekcie Tomek nie zdążył jeszcze zaliczyć jakiejś porządnej wpadki. Niestety, żaden z nich nie potrafi dać linii defensywnej tej pewności, którą mają, kiedy za ich plecami znajduje się Edwin van der Sar. Może to kwestia doświadczenia i ciągłości gry, jednak w aspekcie psychologicznym obaj rezerwowi bramkarze United są zdecydowanie w tyle.

Tomek jednak wydaje się być pewniejszym punktem zespołu gdy trzeba wejść na jeden mecz. Nie „spala się”, kiedy przyjdzie mu wystąpić nagle w wielkim meczu, na przykład przeciw Arsenalowi (to był jego debiut w pierwszej jedenastce – obronił wtedy rzut karny wykonywany przez Gilberto Silvę, jest w kompilacji). Myślę, że jeśli da mu się zagrać kilka spotkań z rzędu może w bardzo krótkim czasie złapać bardzo wysoką i równą formę. Drugą ogromną zaletą naszego rodaka jest świetne zdrowie. Ben Foster to chłopak ze szkła, w każdym sezonie zalicza kilka tygodni albo miesięcy przerwy z powodu kontuzji (głównie kolan). Tomek nie miał poważnej kontuzji (w ogóle jakąś miał?) od bardzo, bardzo dawna, nie przypominam sobie na pewno takiej w trakcie jego przygody w Anglii. Warto też wspomnieć o większych sukcesach reprezentacyjnych (choć to już mocno naciągany argument). Niewiele osób o tym wie (przyznawać się, czy ktoś z Was o tym wiedział?), ale były gracz WBA jest Mistrzem Europy do lat 18 z 2001 roku. Puścił wtedy najmniej bramek w turnieju (5 w czterech spotkaniach) i po finałowym meczu przeciwko reprezentacji Czech świętował swój pierwszy (i zapewne ostatni) reprezentacyjny triumf. Foster podobnymi wyczynami pochwalić się nie może. Poza tym, to, co może stanowić silny atut Kuszczaka to dwie nagrody „Save of the year” w angielskiej Premiership – w sezonie 05/06 oraz 07/08. Foster nigdy takiego wyróżnienia nie zdobył.

To, co również wyróżnia golkipera znad Wisły (no, bardziej znad Odry, w okolicach której się wychował), to olbrzymia determinacja. Chociaż prasa dawno wyświęciła Bena Fostera, a nie dalej jak w poprzednim sezonie zrobił to sir Alex Ferguson, mianując go oficjalnym numerem 2 w bramce United, Kuszczak ani myśli o odejściu. Wciąż powtarza, że będzie walczył i robi to z niesamowitym uporem, pomimo konsekwentnego pomijania go w kadrze meczowej za każdym razem, gdy Foster akurat nie leży połamany w szpitalu. Daje też jasno do zrozumienia, że jest wystarczająco dobry, by być oficjalnym zastępcą van der Sara. Choć jego buńczuczność już raz przeszkodziła jego karierze – przez nią wyleciał w 2006 roku z kadry Leo Beenhakkera, do której nie powrócił po dziś dzień.

Jakby jednak nie było, Kuszczak i Foster nie mają zbyt wielu okazji do gry w pierwszym składzie United. Jednak Edwin van der Sar też ma niemłody organizm, który raz na jakiś czas wymaga drobnej naprawy. Nadzieja dla obu naszych rezerwowych bramkarzy pojawiła się kilka dni temu wraz z informacją, że Holender doznał urazu palca w finałowym meczu AUDI Cup przeciwko ekipie Bayernu Monachium. Oficjalna diagnoza – osiem tygodni przerwy od gry. Do powrotu Edwina zostało ich siedem, liczmy że wróci do gry na początku października. Do tego czasu United rozegrają 7 ligowych spotkań, 2 w Lidze Mistrzów i (bodajże) jeden w Carling Cup. W sumie okrągła dziesiątka. Nasi bramkarze mają o co walczyć, w ciągu 900 minut można zaprezentować się ze świetnej strony i przekonać do siebie managera albo skautów silnych europejskich drużyn.

Kiedy w spotkaniu o Tarczę Wspólnoty w pierwszej jedenastce wystąpił Ben Foster, wielu polskich fanów było nieco zawiedzionych, choć takiego obrotu spraw można się było spodziewać. Jednak po tym, co Anglik zaprezentował wiele osób zaczęło wierzyć, że nawet angielska prasa i Ferguson zauważą tragiczny występ Fostera i na mecz z Birmingham zdecydują się postawić na polskiego bramkarza. Kibice ci mieli połowiczną rację. Brytyjscy dziennikarze nie pozostawili na Benie suchej nitki, jednak menedżer Czerwonych Diabłów wziął swojego podopiecznego w obronę i wszystko wskazywało na to, że ani myśli odebrać Benowi miejsce w podstawowej jedenastce. Nadzieje legły w gruzach.

Jednak znowu jest szansa. Ben Foster po raz kolejny doznał kontuzji i przy odpowiednim obrocie spraw może być niedostępny podczas niedzielnej inauguracji sezonu. To dawałoby szansę Kuszczakowi – jedynemu zdrowemu bramkarzowi pierwszej drużyny. Tomek będzie miał 90 minut by przekonać do siebie trenera, gdyż kontuzja jego rywala nie powinna potrwać dłużej niż do końca tego tygodnia (dzisiaj o 15:00 odbędzie się konferencja prasowa, na której Ferguson wypowie się na temat stanu zdrowia Bena Fostera). Po tym czasie prawdopodobnie Szkot dokona ostatecznego wyboru, kto stanie na bramce w trakcie pozostałych spotkań. System rotacyjny raczej nie będzie miał miejsca, wciąż pamiętamy raczej marne skutki, jakie dało to, kiedy o miejsce w bramce rywalizowali Howard i Carrol.

Osobiście chciałbym zobaczyć w bramce Czerwonych Diabłów Tomka Kuszczaka. Już nie tylko ze względu na łączące mnie z tym chłopakiem narodowe więzy. Jak wiemy United > All, więc najważniejsze musi być dobro drużyny. Jednak uważam, że wychowanek Śląska Wrocław i Herthy Berlin jest, na chwilę obecną, lepszym rozwiązaniem niż Ben Foster – mimo wszystko pewniejszy, równiejszy, zdrowszy. Śmiem nawet zaryzykować tezę, że przy dobrym wietrze i odpowiednim poprowadzeniu jego dalszej kariery może na kilka lat (bo raczej nie na długo, aż takim optymistą nie jestem) załatać dziurę, która powstanie po odejściu Edwina van der Sara (a to nastąpi już bardzo niedługo). Jednak żeby te bardzo odważne słowa (za które wielu z Was zapewne za chwilę zmiesza mnie z błotem) stały się ciałem musi mieć miejsce wiele szczęśliwych zbiegów okoliczności, a sam Kuszczak musi wciąż wykazywać się olbrzymią cierpliwością, determinacją i wolą walki. Czego jemu, sobie i Wam wszystkim życzę.

Ben Foster, bramkarze, Edwin van der Sar, Tomasz Kuszczak,

» Podyskutuj na forum: Manchester United vs Chelsea Londyn

Spotkanie od mocnego uderzenia rozpoczęli podopieczni sir Alexa Fergusona. Już w 10 minucie doskonałe podanie od Fletchera przyjął Nani, zbiegł do środka i pokonał Petra Cecha strzałem z dystansu. Mimo strzelenia bramki Manchester wciąż próbował atakować, jednak defensywa „The Blues” była nie do przebicia. Widać tu rękę Ancelottiego ;). Do przerwy wynik się nie zmienił, Manchester grał bardzo pewnie i starał się nie dopuszczać Chelsea do sytuacji podbramkowych.

Niestety po przewie obraz gry zdecydowanie się zmienił. Już 6 minut po wznowieniu gry lewą stroną ruszył Malouda, dośrodkował w okolice piątego metra, jednak Foster nie poradził sobie z tym zagraniem, piłka wylądowała na głowie Carvalho i Chelsea wyrównała. Druga bramka dla Chelsea to już popis Chrisa Foya. Arbiter nie zauważył, że faulowany był Patrice Evra i pozwolił na szybką kontrę Chelsea, która zakończyła się bramką Franka Lamparda. Niestety przy tym trafieniu ponownie nie popisał się Ben Foster.

W końcówce do pracy w końcu wzięli się podopieczni sir Alexa. Manchester próbował atakować na wszelkie sposoby, jednak bramka strzeżona przez Petra Cecha była nieosiągalna. Ferguson chciał wprowadzić nieco doświadczenia i na boisku zobaczyliśmy Scholesa oraz Giggsa. Oprócz nich, na boisko weszli Fabio i Owen, w końcu w doliczonym czasie gry Ryan Giggs podał do Wayne’a Rooney’a, a ten w sytuacji sam na sam pokonał Cecha. Anglik był w tej sytuacji na spalonym.

Rooney uratował w końcówce wynik (a także Fostera, choć ten i tak już jest pogrążony, no może jeszcze sędziego, który wynik wypaczył jednie w takim stopniu, że mamy 2-2, a nie 1-1) i po raz trzeci z rzędu oglądaliśmy rzuty karne. W tych o wiele lepsi okazali się piłkarze Chelsea. Po stronie Manchesteru zawiódł dotychczasowy pewniak, Giggs, a także Evra, którego strzał (?) był jednym z najgorszych jakie widziałem. Chelsea ostatecznie wygrała w karnych 4-1 i zdobyła Tarczę Wspólnoty.

Po tym spotkaniu wiemy jedno, Ben Foster nie jest godnym zastępcą Edwina van der Sara. Rio Ferdinand zapowiadał w wywiadzie, że nie chciałby rotacji w bramce, jednak sir Alex chyba będzie musiał przyznać się do błędu i w następnym spotkaniu dać szanse Tomkowi Kuszczakowi. Wydaje się, że po tym spotkaniu Foster załatwił się na dobre jeśli chodzi o klub, a już na pewno o reprezentacje.

W pierwszym wywiadzie pomeczowym sir Alex Ferguson przede wszystkim skrytykował sędziego, a o Fosterze nawet nie wspomniał, jednak wydaje się, że w Niedziele na bramce zobaczymy Kuszczaka. Jeżeli do tego dojdzie, dla Tomka będzie to jeden z najważniejszych meczów w Manchesterze. Dobry występ powinien zapewnić mu grę w spotkaniach m.in. z Arsenalem czy City, kto wie, być może Tomek będzie główną przeszkodą do małej „zemsty” Teveza na Fergusonie, ale to raczej plany długoterminowe.

Kto wie, może gdyby Foster nie popełnił błędu przy pierwszej bramce gra dalej układała by się po myśli United. Dobra i pewna gra runęła wraz z utratą gola, a na ratunek czekaliśmy aż do doliczonego czasu gry. Kolejnym punktem zwrotnym było zejście Naniego. Młody Portugalczyk wyraźnie odblokował się pod nieobecność Ronaldo i od początku Asia Tour 2009 jest jednym z motorów napędowych zespołu, miejmy nadzieje, że utrzyma tą formę jak najdłużej.

Manchester do bramki dla Chelsea grał nieźle. Na pewno nie był to poziom z zeszłego sezonu, ale biorąc pod uwagę etap przygotowań oraz to, że zespół jest w lekkiej przebudowie można było być zadowolonym. Wszyscy grali na swoim optymalnym poziomie, jednak nikt nie wybijał się ponad przeciętną. Można powiedzieć, że brakowało Ronaldo, ale skoro teraz gra ma opierać się na całym zespole, to musimy do tego przywyknąć. Oczywiście nie ma co ukrywać, że Rooney czy Berbatov mogli być bardziej aktywni, jednak sądzę, że Ferguson niedługo stworzy optymalne ustawienie, w którym Manchester będzie w stanie sięgnąć po kolejne trofea.

Ben Foster, Chelsea Londyn,

» Podyskutuj na forum: Kadra Manchester United

Edwin van der Sar – to był kolejny fenomenalny sezon w wykonaniu Holendra. Owszem, można by doszukać się paru pojedynczych błędów, lecz ponownie Tomasz Kuszczak i Ben Foster nawet przez chwilę nie mogli robić sobie nadziei na „wygryzienie” 38-latka z podstawowego składu. Najlepszym dowodem na świetną postawę van der Sara w sezonie 2008/2009 jest ustanowienie fantastycznego rekordu 1311 minut bez straconej bramki! Jest to najlepszy wynik na Wyspach Brytyjskich!
Ocena: 9/10

Tomasz Kuszczak – dla Polaka był to na pewno trudny sezon. Tomek nie dostawał zbyt wielu szans, a w drugiej części sezonu był już tylko bramkarzem nr 3. Rozegrał zaledwie 8 spotkań, w których raczej nie zachwycał. Mimo to zapowiedział, że zostaje w United na kolejny sezon.
Ocena: 6/10

Ben Foster – w tym sezonie dostał nieco więcej szans i przeważnie je wykorzystywał. Nie popełniał głupich błędów, za to był w stanie rozegrać świetne zawody – tak jak finałowe spotkanie w Carling Cup z Tottenhamem – po których w mediach można było doszukać się wypowiedzi uznających Bena za przyszłego golkipera reprezentacji Anglii i Manchesteru United.
Ocena: 7/10

Gary Neville – no cóż… jemu ten sezon po prostu nie wyszedł. Zapewne niebagatelne znaczenie miały ciągłe urazy, które nie pozwalały naszemu kapitanowi wejść w rytm meczowy. Jednak ja za każdym razem gdy Gary był na boisku bałem się, czy za chwilę nie popełni jakiegoś głupiego błędu, który będzie kosztował utratę bramki.
Ocena: 6,5/10

Rafael da Silva – Brazylijczyk przebojem przebił się do pierwszego składu! Już w swoim pierwszym spotkaniu, w którym United towarzysko mierzyło się z Peterborough, zachwycił tysiące kibiców oraz, jak się później okazało, samego Sir Alexa Fergusona. Rafael posiada ogromny potencjał do gry ofensywnej, jednak zanim stanie się naszym podstawowym obrońcą musi poprawić grę w obronie. W minionym sezonie 19-latek dostał sporo szans i zdołał nawet strzelić debiutancką bramkę – która zapewne utknęła w pamięci wielu kibiców – w meczu z Arsenalem.

Ocena: 7,5/10

John O’Shea – jeśli ktoś na początku minionego sezonu powiedziałby mi, że John będzie naszym podstawowym prawym obrońcą, to po prostu bym go wyśmiał. Jednak, jak się okazuje, życie jest pełne zaskoczeń i z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że John ma za sobą naprawdę dobry sezon. Nie był demonem szybkości, który raz po raz podłączał się pod nasze akcje ofensywne, lecz świetnie radził sobie w grze destrukcyjnej i, co najważniejsze, nie popełniał głupich błędów. Ocena: 8/10

Nemanja Vidić – serbska skała, której nie potrafili rozbić najlepsi napastnicy globu. Wraz z Rio Ferdinandem tworzyli duet (niemal) nie do przejścia. Moim zdaniem fantastyczny rekord van der Sara to przede wszystkim zasługa Serba. Można by powiedzieć, że Vidić w tym sezonie był nieomylny, niestety chyba każdemu siedzi w głowie spotkanie z Liverpoolem…
Ocena: 9/10

Rio Ferdinand – był minimalnie słabszy od swojego partnera ze środka obrony, jednak Rio to ciągle klasa światowa. W tym sezonie Anglika często nękały różnego rodzaju kontuzje (najczęściej pleców), przez co nie mógł zagrać tyle spotkań, ile by chciał. Urazy te nie pozwalały mu również na dobre wejść w rytm meczowy, właśnie dlatego Ferdinandowi zdarzały się słabsze mecze, jak choćby z Evertonem.
Ocena: 8,5/10

Jonny Evans – kolejne pozytywne zaskoczenie tego sezonu! Chyba nikt nie spodziewałby się, że Irlandczyk rozegra 34 spotkania i, mimo młodego wieku, wykaże się w nich niebywałą dojrzałością. To właśnie Jonny pod nieobecność Rio wskakiwał do pierwszego składu i zazwyczaj nie rozczarowywał. Będziemy jeszcze mieli z niego pożytek.
Ocena: 7,5/10

Patrice Evra – Francuz ma za sobą kolejny morderczy sezon. Na Old Trafford ciągle nie ma dla niego godnego zmiennika, który pozwalałby mu na chwilę wytchnienia. Jednak to nie przeszkadza Patrice’owi regularnie podłączać się pod akcje ofensywne i przy tym być skutecznym w obronie. Może w przyszłości nieco odciążać będzie go Fabio…
Ocena: 8,5/10

» Podyskutuj na forum: Kadra Manchester United

Zapraszam do komentowania i dzielenia się swoimi ocenami i spostrzeżeniami.

Ben Foster, Edwin van der Sar, John O'Shea, Nemanja Vidic, Patrice Evra, Rafael Silva, Rio Ferdinand, Tomasz Kuszczak,

Ten sezon był pełen zwrotów akcji, zaskakujących zakończeń i niezłej dawki emocji. Niczym niezły film sensacyjny, a gol Machedy był jednym z lepszym momentów w tej produkcji. Pomimo smutnego zakończenia, uważam, że film ten był sukcesem. Aktorzy, ci pierwszo-, jak i drugoplanowi, statyści i cała reszta uda się na zasłużony odpoczynek. Zaraz po meczach reprezentacyjnych, pojadą na wakacje, aby nabrać sił przed kolejną super-produkcją. Nas, widzów, czeka blisko 2 miesiące oczekiwania na mecze Czerwonych Diabłów.

Pozostało 47 dni do najbliższego meczu United.

W tym czasie codziennie z zapartym tchem będziemy śledzili rynek transferowy oraz wzmocnienia nasze i naszych rywali. W między czasie poznamy nowego sponsora i wygląd nowych koszulek. Czy jednak wszystko to przyćmi kolejna saga transferowa z Ronaldo w roli głównej?

Przyjrzyjmy się więc sytuacji kadrowej Manchesteru i spekulacjom transferowym.

Bramkarze

Murowanym numerem 1. na przyszły sezon jest bez wątpienia Edwin Van der Sar. Świetny refleks i siła doświadczenia sprawiają, że nikt nie jest chyba w stanie pokonać świetnie broniącego Holendra w wyścigu o miejsce w pierwszej jedenastce. 14 kolejnych meczów bez puszczonej bramki w lidze dowodzą, że Van der Sar był jednym z najważniejszych elementów drużyny, która zdobyła trzecie mistrzostwo z rzędu. Trzeba przyznać, że holenderski golkiper od przyjścia na Old Trafford w 2005 roku był w świetnej formie, a ostatni sezon tylko potwierdza, że 38-letni bramkarz jest jak wino – czym starszy, tym lepszy. Mimo wszystko nadchodzący sezon będzie chyba jego ostatnim w United. Jego kontrakt kończy się latem 2010 roku i nic nie wskazuje na to, że Van der Sar przedłuży umowę. Ferguson będzie dawał szansę innym bramkarzom w tym sezonie, tak jak robił to w poprzednim. Ostatnio angielskie gazety donosiły jednak, że z Old Trafford może się pożegnać nasz rodak, Tomasz Kuszczak. Ferguson podobno chce wypożyczyć Polaka na rok, aby w innym zespole, regularnie grając, pokazał na co go stać. Jednak patrząc na kontuzjogenność Bena Fostera, wątpię w to, że Ferguson zaryzykuje. Ostatnio Anglik został numerem dwa w bramce United i to głównie dzięki niemu Manchester wygrał w tym sezonie Puchar Ligi Angielskiej. Przez angielskie media kreowany jest on na bramkarza numer 1. w bramce Diabłów jak i reprezentacji Anglii. Będzie walczył w przyszłym sezonie o wyjazd na Mistrzostwa Świata w RPA jako rezerwowy golkiper. Ferguson stawiał na angielskiego bramkarza zarówno w półfinale Pucharu Anglii, jak i we wcześniej wspomnianym finale Carling Cup. Może oznaczać to koniec przygody Kuszczaka z Manchesterem, choć – kto wie? Polak na pewno nie chce być trzecim bramkarzem United i będzie szukał jak najlepszego rozwiązania dla siebie. Kontuzja Fostera spowodowała, że to Kuszczak siedział na ławce rezerwowych w finale LM. Trzeba zaznaczyć, że nie jest to pierwszy uraz tego bramkarza – Anglik co chwilę ma problemy ze sprawnością fizyczną. Ferguson opisywał go jako przyszłego golkipera reprezentacji, jednak wszystko zależy od przyszłego sezonu, w którym obejrzymy Fostera częściej. Miejmy nadzieję, że na boisku, a nie na trybunach leczącego kontuzję. Przed szkockim trenerem poważny problem – który z nich jest gotowy, aby zostać pierwszym bramkarzem Mistrzów Anglii, gdzie stawka meczów jest nadzwyczaj wysoka. Zarówno Kuszczak, jak i Foster będą chcieli udowodnić Fergusonowi, że są w stanie zastąpić Van der Sara. Ben Amos nie jest bramkarzem na poziom United.

» Bramkarze w United

Obrońcy

Trzeba przyznać, że obrona United była w tym sezonie niczym skała. Świetnie zgrana dwójka stoperów i równo grający boczni defensorzy. Rio Ferdinand oraz Nemanja Vidic to zawodnicy pierwszoplanowi. Co prawda nie wywiązali się w finale LM dobrze ze swoich obowiązków – najpierw Eto’o za łatwo przeszedł Vidica, a następnie Messi, mający 1,70 m w kapeluszu, strzelił gola z główki przy dwójce naszych stoperów. Anglik był po kontuzji i opuścił ostatnie cztery spotkania, ale to go nie usprawiedliwia. Muszę powiedzieć jednak, że na przestrzeni sezonu wykonywali fantastyczną robotę. Miejmy nadzieję, że Ferdinand raz na zawsze wyleczy uraz pleców i w następnym sezonie nie będzie mu to już dokuczać. Nemanja w tym sezonie był klasą samą dla siebie. Nie bez przyczyny został wybrany zawodnikiem Premiership tego sezonu i najlepszym piłkarzem Manchesteru United. To głównie on przyczynił się do rekordu Van der Sara 14 meczów bez straty gola. Rozegrał w tym sezonie 55 meczów. O jedno więcej niż nasz prawy obrońca, John O’Shea. Trzeba przyznać, że Irlandczyk zamknął usta wszystkim krytykom w tym sezonie. Świetnie wywiązywał się ze swoich obowiązków i solidnie zastąpił Wesa Browna, którego dręczyły kontuzje. Oby w następnym sezonie urazy go nie prześladowały. Musi teraz sporo pracować, aby odzyskać miejsce w wyjściowej jedenastce. Mimo wszystko O’Solid był jednym z lepszych defensorów w tym sezonie i nie możemy się martwić o prawą stronę pierwszej linii. Do zespołu wszedł także Rafael. W przyszłości będzie może być pierwszym prawym obrońcą w klubie, bo pokazał w tym sezonie spory potencjał. Pod okiem Ferguson wyrośnie z niego porządny defensor, tak jak jego brat bliźniak.

» Bliźniacy Da Silva = przyszłość United?

Fabio nie grał jednak w tym sezonie zbyt wiele. Ogrywał się szczególnie w rezerwach. Nie wiem czemu Ferguson dawał więcej szans Rafaelowi. Mimo tego, nie było problemów z lewą stroną defensywy, na której występuje Patrice Evra. Po spadku formy na przełomie lutego i marca, Francuz powrócił do najlepszej dyspozycji. O lewą stronę Ferguson nie ma co się martwić. Nie możemy również zapominać o Jonnym Evansie, który w tym sezonie przyzwoicie zastępował Ferdinanda bądź Vidica. Pomimo młodego wieku widać w jego grze niezwykłe doświadczenie i opanowanie. Udowodnił swoją wartość grając w niektórych bardzo ważnych spotkaniach – w obu meczach z Chelsea i z Arsenalem u siebie w lidze czy z Interem na wyjeździe. Chyba żaden kibic United nie martwi się, gdy na boisko wychodzi Evans. Zazwyczaj wywiązywał się ze swoich obowiązków i nie popełniał błędów. W tym sezonie kilkanaście spotkań rozegrał również nasz kapitan, Gary Neville. Niestety, Anglik nie błyszczy formą. Grając w meczach popełniał proste błędy, często się mylił. Szanuję go za całą karierę i wspaniałe występy na prawej stronie, ale jego kariera nieuchronnie zbliża się do końca. To będzie zapewne ostatni sezon Anglika w koszulce United, a w tym sezonie będziemy go widzieć coraz mniej. Przegrywa on z Brownem, O’Shea czy Rafaelem w walce o miejsce w wyjściowym składzie. Ferguson pominął go przy ustalaniu składu na finał Ligi Mistrzów, kosztem Rafaela. Nie wyobrażam sobie Neville’a grającego regularnie w następnym sezonie. Został mu rok kontraktu, jednak zapewne będzie bardziej pomagał w szatni niż na boisku. Być może za rok zobaczymy go w sztabie szkoleniowym United. Ciekawi mnie przyszłość Danny’ego Simpsona, który spędził rok na wypożyczeniu w Blackburn. Przebywał przez 888 minut na boisku, 8-krotnie rozegrał całe spotkanie. Często też występował w drużynie rezerw. Rok temu prezentował się nieźle w United, wchodząc z ławki. Jednak gracz, który nie potrafi się przebić do pierwszego zespołu Blackburn nie będzie regularnie grał na Old Trafford. Przyjście Rafaela zdecydowanie pokrzyżowało jego plany odnośnie przyszłości w United. Liczę jednak na jego umiejętności i życzę mu, aby został w zespole i otrzymywał szanse na grę. Poza nim w drużynie Mistrzów Anglii są jeszcze Richard Eckersley i Ritchie De Laet, którzy, co prawda występują w rezerwach podobnie jak James Chester, ale w meczu z Hull pokazali się z dobrej strony. Szczególnie, sprowadzony ze Stoke, De Laet rozegrał świetne zawody i był, moim zdaniem, zawodnikiem meczu.

Pomocnicy

Liczne razy kolan oraz problemy z widzeniem mogą spowodować, że Paul Scholes zakończy karierę po następnym sezonie. Ostatnio gazety zaczęły pisać o rzekomym zainteresowaniu Stoke rudowłosym pomocnikiem w roli grającego trenera. Szczerze w to wątpię i mam nadzieję, że Scholesy zakończy karierę na Old Trafford. Tak samo jak Ryan Giggs, który został uznany piłkarzem roku w Anglii i przechodzi drugą młodość. Ferguson przestawił go na środek pola, gdzie zaliczał świetne występy. Zagrywał niesamowite piłki i rozgrywał akcje. Walijczyk pokazał w tym sezonie sporo dobrej gry ze swojej strony i jest w stanie w następnym sezonie nadal grać na najwyższym poziomie. A co potem? Czy nasz weteran będzie w stanie grać jeszcze dwa sezony? Jeśli nie, nie musimy się martwić. W środku pola podstawowym pomocnikiem wydaje się być Michael Carrick. Angielski pomocnik ma za sobą udany sezon, choć bez fajerwerków. Zmęczenie? Być może. Rozegrał 43 spotkania. W następnym sezonie zapewne zapewne będzie pomocnikiem pierwszego wyboru. Chyba wszystkich nas zaskoczył w tym sezonie Darren Fletcher. Był to najlepszy rok w wykonaniu Szkota w ciągu jego kariery na Old Trafford. Widocznie brakowało go w finale z Barceloną. To on był odpowiedzialny za „czarną robotę”. Ma świetny odbiór, dużo myśli i wspomaga defensywę. Jego wkład w Lidze Mistrzów jest nieoceniony. Co ciekawe, z Fletcherem w składzie pokonaliśmy dwukrotnie Arsenal w LM i zniszczyliśmy Chelsea 3:0 na Old Trafford. Bez niego przegraliśmy dwukrotnie z Liverpoolem, a Arsenal pokonał nas w lidze na Emirates. Na arenie międzynarodowej przegraliśmy w tym sezonie dwa razy. I co? Dwa razy zabrakło szkockiego pomocnika – z Barceloną i Zenitem. Mecz na San Siro z Interem to popis Fletchera, podobnie jak współpraca z Giggsem w meczu z Chelsea na Old Trafford. Mam nadzieję, że w przyszłym sezonie będzie w co najmniej tak dobrej formie. Był naszym najlepszym środkowym pomocnikiem. W Lidze Mistrzów Ferguson desygnował na środek Carricka, Fletchera i Andersona. Młody Brazylijczyk, który był już porównywany do Keane’a i Scholesa, zaliczył kolejny sezon bez zdobytej bramki.

» Anderson – mieszanka Paula i Roya?

Wiele razy mogliśmy przekonać się, że te porównania nie były bezpodstawne. Anderson ma wielki potencjał, ale finał pokazał, że wiele brakuje mu do zawodników pokroju Xaviego czy Iniesty. Brak goli nie jest wadą, bo pomimo tego gra świetnie. Brazylijczyk ma 21 lat i ma dużo czasu, aby się rozwinąć. Zarówno jak inni kibice United, oczekuję jeszcze lepszego sezonu w wykonaniu Andersona. Na środku pola mamy jeszcze Darrona Gibsona oraz Rodrigo Possebona, którzy grają co prawda w rezerwach, ale zaliczyli kilka występów w pierwszej jedenastce. Irlandczyk nieraz pokazywał się z dobrej strony w pucharach (m. in. w finale Carling Cup i półfinale Pucgaru Anglii). Strzelił piękną bramkę w ostatniej kolejce ligi w meczu z Hull, jednak nie wywarł na mnie specjalnego wrażenia na przestrzeni całego sezonu – tak samo jak Brazylijczyk z włoskim paszportem. Mają małe szanse na grę w wyjściowym składzie, jednak na pewno dostaną szansę na grę w pucharach. Jeśli chcą zostać na Old Trafford będą musieli pokazać się z jak najlepszej strony.

Teraz pora na skrzydła. Na pierwszy ogień idzie Cristiano Ronaldo, najlepszy piłkarz 2008 roku. Na początku muszę zaprzeczyć wielu opiniom – Ronaldo jest w formie. Może nie tak wspaniałej jak w sezonie 07/08, ale Portugalczyk nadal jest w niezłej dyspozycji. Był w końcu naszym najlepszym strzelcem, a to, że nie strzelił 42 bramek, o niczym nie świadczy. Na chwilę obecną nie słychać nic o zainteresowaniu Realu. Ale czy to cisza przed burzą? Przyszły prezydent Realu, Florentino Perez, nie jest chyba zwolennikiem transferu Ronaldo i wolałby w szeregach Królewskich widzieć Ribery’ego bądź Kakę. Miejmy nadzieję, że saga transferowa z poprzedniego sezonu się nie powtórzy, a ten film niech będzie potwierdzeniem tego, że Ronaldo chce zostać na Old Trafford.

Ronaldo pokazał swój geniusz w końcowej fazie Ligi Mistrzów – m. in. w rewanżowych spotkaniach z Porto i Arsenalem. To głównie dzięki niemu awansowaliśmy do finału. Ronaldo w następnym sezonie nadal będzie postacią pierwszoplanową. A jeśli odejdzie to dopiero za rok. Zupełnie inaczej jak jego rodak, Nani, który z zespołem Mistrza Anglii może pożegnać się już tego lata. Portugalczyka dopadł „syndrom drugiego sezonu”. Zawodnik, który w tamtym sezonie nieźle radził sobie na angielskich boiskach, w tym sezonie jest cieniem samego siebie. Zaliczył jedynie 13 występów w Premier League i ma za sobą fatalny sezon. Musi się bardzo starać, aby uratować swoją karierę na Old Trafford. Co prawda Ferguson potwierdził, że Nani pozostanie w United pomimo swojej słabej dyspozycji w drugim sezonie i pokaże na co go stać. Wątpię w to, choć mam nadzieję, że Szkot ma rację. Sytuacja Naniego jeszcze bardziej skomplikowała się po transferze Zorana Tosica. Serbski skrzydłowy nie odegrał znacznej roli w drugiej części sezonu United, zaliczając jedynie 3 występy z ławki rezerwowych. Ferguson stwierdził w wywiadzie jednak, że Tosic pasuje do tutejszego stylu gry. Po przepracowanym okresie przygotowawczym do nowego sezonu zobaczymy, kto jest lepszym skrzydłowym. Nie możemy w żadnym wypadku zapominać o Park Ji-Sungu. Koreańczyk może nie jest wirtuozem futbolu, ale jest solidnym skrzydłowym, który ciężko pracuje na boisku. Ubiegły sezon był jednym z lepszych w jego karierze i udowodnił swoją wartość. Znalazł miejsce w składzie na finał Ligi Mistrzów, gdzie nie zaprezentował się zbyt dobrze. Ma za sobą bardzo dobry sezon i odegra w przyszłym sezonie ważną rolę. Jego wkład w grę jest często niedoceniany. Angielskie serwisy rozpisywały się ostatnio o jego odejściu, ponieważ Ferguson jest podobny niezadowolony z jego słabej gry. Plotki. W obwodzie jest jeszcze Lee Martin, jednak uważam, że nie jest w stanie przebić się nawet na ławkę rezerwowych i odejdzie po tym sezonie. Jest po prostu za słaby.

I na koniec został nam Owen Hargreaves. Ferguson zapewnia, że będzie on jak nowy transfer. Urodzony w Kanadzie Anglik ma za sobą dwie operacje i ma być gotowy do gry w nowym sezonie. Mam nadzieję, że nie będzie już nękany przez kontuzje, bo może dużo zaoferować.

W pełni oczekuję tego, by Hargreaves ponownie stał się ważnym członkiem naszego składu. W dalszym ciągu figuruje on w naszych planach. Jego powrót zbiegnie się akurat z rozpoczęciem przygotowań do nowego sezonu. Chcę, by był ponownie do mojej dyspozycji, ponieważ to piłkarz, który może grać na każdej pozycji na boisku, łącznie z obsadą bramki.
sir Alex Ferguson

Pomoc Hargreaves-Fletcher to duet, którego brakowało w meczu z Barceloną. Ta dwójka może być świetnym rozwiązaniem, która będzie uzupełniała Carricka w meczach Ligi Mistrzów.

Napastnicy

Dimitar Berbatov, Wayne Rooney, Carlos Tevez, Danny Welbeck, Manucho, Federico Macheda i Fraizer Campbell… Ferguson ma spory ból głowy z napastnikami. Napisałem już tekst odnośnie sytuacji napadziorów na Old Trafford, więc nie będę się powtarzał.

» Kiko namieszał, czyli o napastnikach w United

Jeśli Ferguson zechce sprzedać Manucho, może mieć problemy ze znalezieniem chętnych na zakup angolańskiego gracza. Po Mistrzostwach Europy do lat 21 mogą się natomiast znaleźć kupcy na Campbella. Zobaczymy, co młody Anglik zaprezentuje na boiskach w Szwecji.

Odejście Carlosa Teveza zdaje się nieuniknione. Niestety, najprawdopodobniej Argentina odejdzie z United. Bardzo tego żałuję, bo w dalszym ciągu uwielbiam jego waleczność i grę do upadłego. Czerwone Diabły przed dwoma laty, decydując się na wypożyczenie Teveza, ustaliły na ponad 25 miliona funtów wysokość kwoty, za którą teraz mogłyby dokonać jego transferu definitywnego.

Spekulacje transferowe – kto przyjdzie?

Ferguson przyznał ostatnio, że w letnim okienku transferowym nie należy się spodziewać szczególnej aktywności ze strony Manchesteru United. Kadra jest na tyle silna i szeroka, że w przyszłym sezonie Diabły mogą nadal walczyć w Anglii, jak i w Europie.

Podczas tego lata nie sprowadzimy wielu graczy i takie są fakty taki jest stan rzeczy (od faktów jest Benio). W tym momencie mamy dużą kadrę i szczerze mogę powiedzieć, że nie zidentyfikowaliśmy nikogo, kto mógłby obecnie zostać sprowadzony do klubu. Jak zwykle przyjrzymy się kilku zawodnikom, ale nie spodziewamy się wielu wzmocnień.
sir Alex Ferguson

Trzeba pamiętać o tym, że do gry powróci Brown i Hargreaves. Podczas ustalania składu częściej będzie brany pod uwagę Tosic, a zimą Manchester zasili jego rodak, Adem Ljajic. Tacy piłkarze jak Rafael, Fabio, Gibson, Possebon, Welbeck czy Macheda pukają do pierwszego składu. Ferguson będzie dawał im pograć. Manchester ma najzdolniejszą młodzież od lat 90. – słynnej generacji Dzieciaków Fergiego (Beckhama, Scholesa, Giggsa, braci Neville, Butta). Warto dać im szansę. Angielskie media szukają jednak potencjalnych wzmocnień Mistrza Anglii.

Ostatnio najwięcej mówi się o skrzydłowym Wigan, Antonio Valencii. Ekwadorski piłkarz był w tym sezonie najlepszym piłkarzem The Latics i nie dziwne, że takie kluby jak Real czy Manchester interesują się sprowadzeniem tego gracza.

Gdybym cokolwiek wiedział, na pewno podzieliłbym się z wami tą wiadomością. Czuję się dobrze i komfortowo w Wigan.
Antonio Valencia

Wierzę, że Wigan sprzeda Antonio ze względu na właściwą ofertę, którą zdecydują się zaakceptować. Real Madryt złożył ofertę tydzień temu, ale nikt z Wigan nie powiedział mi o propozycji ze strony Manchesteru United. Jest kilka zainteresowanych klubów i w tym tygodniu będę na ten temat rozmawiał z klubem. Po zakończeniu sezonu oczekuję kolejnych propozycji, więc siądę z Antonio i zadecydujemy, która jest najlepsza.
Diego Herdera, agent Antonio Valencii

Nie widziałem za dużo meczów w wykonaniu tego piłkarza. Uważam jednak, że nie jest wcale lepszy od Parka. Nani w formie może pokazać na co go stać i mam nadzieję, że to zrobi w przyszłym sezonie. Kolejny cel transferowy United to podobno Franck Ribery. Ferguson rzekomo interesuje się Francuzem od kilku lat. Ribery jest gwiazdą Bayernu i Bundesligi i bez wątpienia jednym z najlepszych skrzydłowych w Euopie. Niezwykle szybki, utalentowany technicznie i młody. Ribery nadawałby się do United. Na początku maja hiszpańskie gazety informowały, że francuski skrzydłowy przejdzie do Blaugrany. Nie było jednak oficjalnego potwierdzenia, a jedynie domysły prasy.

Pojawiło się nieformalne zapytanie ze strony Manchesteru United. Wszystko jest jednak uzależnione od tego, co postanowi Cristiano Ronaldo. Skoro Kaka został wyceniony na 125 milionów euro [109 milionów funtów], wartość Ribery’ego to minimum 100 milionów euro [87 milionów funtów]. Nie chcę jednak mówić o propozycji, jaką byśmy rozważyli, ponieważ chcemy zatrzymać Francka w klubie.
Uli Hoeness

Najważniejszym czynnikiem są pieniądze. Nie chcę Ribery’ego za takie pieniądze. Zamiast tego, sir Alex mógłby kupić kilku utalentowanych skrzydłowych z mniej znanym nazwiskiem. Ostatnio na temat przejścia Ribery’ego do United wypowiedział się jego kolega z reprezentacji, Patrice Evra.

Wielu mówi, że Cristiano odejdzie, ale tylko on zna odpowiedź. To oczywiste, że Franck byłby dla United idealnym rozwiązaniem, jeżeli tak się stanie. Oczywiście rozmawiałem z Franckiem na ten temat i powiedziałem mu „lepiej przyjdź tutaj”.
Patrice Evra

Kiedy Ferguson uprze się na zakup jakiegoś zawodnika, to go sprowadzi, czego najlepszym przykładem jest Berbatov. Jednak czy to wszystko prawda? O zainteresowaniu szkockiego trenera Karimem Benzemą słyszymy już od kilku lat. Według dziennikarzy „The Daily Mirror”, odżyła sprawa sprowadzenia Francuza na Old Trafford. Jest to tym bardziej uzasadnione w obliczu spekulacji o odejściu Carlosa. Podobno rok temu Ferguson był bardzo blisko sprowadzenia Benzemy, jednak zdecydował się na kupno Berbatova. Jak będzie w tym okienku transferowym?

Wiem, że władze Lyonu spotkały się z przedstawicielami Barcelony, Real Madrytu oraz Manchesteru United i wszystkie te kluby są bardzo zainteresowane pozyskaniem Benzemy latem przyszłego roku.
Karim Djaziri, agent Karima Benzemy

Nie oglądam dużo ligi francuskiej, ale w Lidze Mistrzów Benzema prezentował się znakomicie. Po raz kolejny na przeszkodzie stoją pieniądze. Ferguson nie da po raz kolejny 30 milinów funtów za napastnika. Mam jednak wrażenie, że Ferguson kupi jakiegoś napadziora tego lata. Jeśli to nie będzie Benzema czy inny napastnik, Szkot zdecyduje się na… Carlosa Teveza. Nadal Argentyńczyk może podpisać kontrakt z United, jeśli tylko Diabły zapłacą za niego 25 miliony funtów.

To wyjątkowa sprawa, ale nie sądzę, że przez to także bardziej skomplikowana. Mamy jednoznaczne porozumienie z graczem i przedsiębiorstwem [MSI - przyp. red.], że jeżeli chcemy dokonać transferu, wówczas musimy zapłacić pewną sumę. To 25,5 mln funtów. Jest to decyzja, którą musimy teraz oszacować. Uważamy, że w obecnej atmosferze finansowej kwota jest trochę wygórowana, ale nie oznacza to, że jej nie zapłacimy. Inne kluby mogą być przygotowane do wyłożenia takiej gotówki lub sumy nawet większej, więc musimy zrozumieć, że działamy na pewnym rynku. 30 czerwca kończy się kontrakt Carlosa i będzie on chciał wiedzieć, gdzie zagra w następnym sezonie. W interesie wszystkich jest znalezienie rozwiązania i myślę, że wkrótce tak się stanie.
David Gill

Tevez mówił, że chce zostać, jednak nie podobają mu się decyzje Fergusona. Po raz kolejny powtórzę, że chcę, aby Tevez pozostał w ekipie Mistrza Anglii, jednak nie za taką kwotę. Być może po raz pierwszy, jako kibice, odczujemy skutki kryzysu finansowego na świecie. Może być tak, że z drużyną United pożegna się Tevez, a nie przyjdzie nikt. Nie obawiam się tego. Mamy na tyle silną kadrę, aby znów walczyć o wygraną w Lidze Mistrzów i Premiership.

Na chwilę obecną możemy jedynie czekać na rozpoczęcie następnego, emocjonującego sezonu. Miejmy nadzieję, że będzie co najmniej tak ekscytujący jak poprzedni.

Anderson, Antonio Valencia, Ben Amos, Ben Foster, Carlos Tevez, Cristiano Ronaldo, Danny Simpson, Danny Welbeck, Darren Fletcher, Darron Gibson, Dimitar Berbatov, Edwin van der Sar, Fabio Silva, Federico Macheda, Fraizer Campbell, Franck Ribery, Gary Neville, James Chester, Ji Sung Park, John O'Shea, Jonny Evans, Karim Benzema, Lee Martin, Liga Mistrzów, Manucho, Michael Carrick, Nani, Nemanja Vidic, Owen Hargreaves, Patrice Evra, Paul Scholes, Rafael Silva, Richard Eckersley, Rio Ferdinand, Ritchie De Laet, Rodrigo Possebon, Ryan Giggs, sezon, Sir Alex Ferguson, Tomasz Kuszczak, Wayne Rooney, Wes Brown, Zoran Tosić,