Przyczyn takiej, a nie innej, postawy Arsenalu można upatrywać w wielu czynnikach. Właściwa geneza problemów, jakie trawią obecnie ekipę z Londynu, tkwi moim zdaniem w uporze jej własnego managera. Arsene Wenger zdecydował się obrać najtrudniejszą i najbardziej ryzykowną drogę budowy zespołu. Stawiał na młodych, często nieznanych szerszej publiczności piłkarzy i to z nich starał się budować ekipę zdolną do rywalizacji z największymi potęgami w Europie. Początki były naprawdę obiecujące i wydawało się, że jest tylko kwestią czasu, kiedy nadejdzie era dzieciaków Wengera.

Mijały jednak lata, a kolejne trofea wciąż uciekały sprzed nosa. Część zawodników, w których pokładano nadzieje, okazywała się po prostu za słaba, a część niepewna własnej wartości i pozbawiona oparcia starszych, doświadczonych kolegów, ustępowała rywalom nie piłkarsko, ale mentalnie i traciła impet w decydujących momentach batalii. Tak było i wiosną tego roku, gdy walczący długo o mistrzostwo kraju Arsenal finiszował ostatecznie dopiero na czwartej pozycji. Był to chyba przełomowy moment, ukazujący ostateczną klęskę koncepcji Wengera. Transfer Fabregasa do Barcelony (który już w zeszłym roku miał wylądować w Katalonii) i Nasriego do Man City stanowiły tylko następstwo tego niepowodzenia. Za nimi poszły może mniej spektakularne, ale równie dotkliwe rejterady Clichy’ego i Eboue. Tymczasem Wenger głuchy na rady innych wciąż nie dostrzegał, że jego recepta na sukces się nie sprawdza. Nie dość, że od kilku lat nie przynosiła ona wymiernych rezultatów w postaci zdobytych pucharów, to jeszcze większa klęska dokonała się w głowach jego podopiecznych, którzy stracili wiarę w sukces i, co za tym idzie, wiarę we własnego managera.

W czasie obecnego okienka transferowego Francuz, mimo iż posiadał pieniądze na niezbędne wzmocnienia, kontynuował swoją politykę wyszukiwania wschodzących talentów. W klubie brakowało silnej osobowości, która mogłaby przeciwstawić poglądom szkoleniowca opozycyjną opinię. Jakość decyzji podjętych podczas letniej przerwy zweryfikowały dopiero boiska Premier League. Młodzi gracze pozbawieni lidera, zdolnego kierować grą i dbającego o odpowiednie morale, stracili resztki pewności siebie i łatwo oddawali pole rywalom. Nie pomogły też dotychczasowe wzmocnienia. Gervinho już w pierwszym meczu otrzymał czerwoną kartkę, a Jenkinson i Chamberlain nie byli graczami zdolnymi wnieść nową jakość do gry. Rekordowa porażka z United wydawała się w tych okolicznościach w pewnym względzie sprzyjającą okolicznością dla Arsenalu. Wydawało się, że jeśli Wenger zachowa stanowisko, to nie będzie miał wątpliwości, że aby uznać obecną przebudowę składu za udaną, nie można pożałować gotówki. Ludzie w tym wieku nie zmieniają łatwo poglądów i tak było też w przypadku Francuza. Zakupów dokonywano na ostatnią chwilę, polując na okazję i wybierając często graczy tańszych zamiast tych sprawdzonych, ale droższych.

Gdybym miał w tej chwili prognozować przyszłość Kanonierów, byłbym umiarkowanym optymistą. Myślę, że gorzej już być nie może, porażki 8:2 nie zdarzają się codziennie, a ruchy poczynione przez Arsenal niosą pewną nadzieję. Co prawda o miejsce w pierwszej czwórce będzie niezmiernie ciężko, ale na tę chwilę wszystko jest jeszcze możliwe. Spośród dokonanych tego lata transferów można wyróżnić zarówno ciekawych zawodników, jak i zupełnie anonimowe nazwiska, które być może okażą się kolejnymi niewypałami. Najbardziej klasowym graczem, który zawitał tego lata na Emirates Stadium, jest niewątpliwie Per Mertesacker. Ten doświadczony i utytułowany na arenie międzynarodowej gracz wzmocni najbardziej newralgiczną pozycję w ekipie Arsenalu. Na przeszkodzie w podbiciu angielskich boisk nie powinien stanąć nawet brak szybkości i zwinności. Piłkarzem, który wzmocni z kolei siłę ognia The Gunners, powinien być Gervinho. Utalentowany skrzydłowy zdążył wyrobić sobie mocną markę we francuskim Lille i transfer do mocniejszego klubu był tylko kwestią czasu. Pozytywnie oceniam też zakup Mikela Artety, choć mówiło się wiele o innych pomocnikach, to zakup Hiszpana może okazać się na prawdę dobrym interesem. Mi po ogłoszeniu tego transferu przyszło do głowy porównanie z Youngiem – wysoko oceniany gracz z ligowego średniaka, który ma szansę udowodnić swoje umiejętności w lepszym zespole. Nowego Kanoniera czeka jednak arcytrudne zadanie zastąpienia swego rodaka, a w klubie nie ma czasu na stosowanie taryfy ulgowej.

Chamberlain i Jenkinson to na tę chwilę spore talenty, w których kibice Arsenalu pokładają ogromną nadzieję, ale nie liczyłbym, że już w tym sezonie będą odgrywać w klubie dużą rolę. Podobnie mogę powiedzieć o pozostałej trójce sprowadzonych graczy. Nie ukrywam, że są to dla mnie piłkarze mocno anonimowi, jednak nie można wykluczyć, że Joel Campbell okaże się drugim Chicharito, a Park i Santos to wciąż nieodkryte talenty, w co jednak trudno mi uwierzyć, chociażby ze względu na ich wiek. Do tego należy dodać jeszcze Yossiego Benayouna, który pozostaje wielką niewiadomą ze względu na ilość czasu, jaką spędził ostatnio na leczeniu kontuzji.

Jak widać zaledwie trzy transfery wypadają (przynajmniej według moich prognoz) zdecydowanie na plus. Obok poczynionych zakupów, kluczową kwestią będzie jednak to, czy Arsene Wenger będzie potrafił przekonać swoich graczy, że zwycięstwo jest w ich zasięgu, a on wciąż panuje nad sytuacją. Kadrowo, bez Fabregasa i Nasriego, Arsenal wygląda gorzej niż jeszcze rok temu. Sytuacja nie jest jednak beznadziejna, bowiem francuski manager nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i w tej chwili inicjatywa leży po jego stronie.

Przed kibicami Arsenalu stoi teraz mnóstwo pytań. Czy nowi gracze sprawdzą się na boiskach Premier League? Czy zdołają podnieść poziom drużyny? Czy Jack Wilshere gotowy jest do roli lidera? Czy (a może lepiej – kiedy) zespół zacznie spisywać się na miarę oczekiwań? Czy, gdy w końcu do tego dojdzie, Kanonierzy nadal występować będą pod batutą Wengera? Czy Francuz ma jeszcze w sobie na tyle pewności siebie, by przekonać piłkarzy, że są w stanie zwyciężać? Czy, paradoksalnie, wyjście z kryzysu nie będzie drogą do jeszcze większej klęski, bo Wenger po przezwyciężeniu kłopotów utwierdzi się w przekonaniu, że jego droga jest słuszna? Nie ma na tę chwilę człowieka zdolnego odpowiedzieć na te pytania, jednak kolejne mecze bez wątpienia rozwieją wszystkie wątpliwości. Warto jednak zastanowić się także, co kryzys Arsenalu oznacza dla nas, kibiców wrogiej drużyny?

Ja osobiście kibicuję Kanonierom, aby szybko wrócili do gry o najwyższe trofea. Tradycja rywalizacji między United a The Gunners, która kształtowała się przez lata, dodawała kolorytu rozgrywkom i w moim odczuciu tylko niewiele ustępowała współzawodnictwu z Manchesterem City i Liverpoolem. Do tego warto pomyśleć o prestiżu ligi angielskiej. Rozgrywki, w których o mistrzostwo bije się pięć ekip, dostarczają o wiele więcej emocji niż wyścig dwóch potentatów.

Arsenal FC, Arsene Wenger, Premiership,

»5 wniosków po meczu z Arsenalem

25 lutego 2001 – też dużo, acz mniej

Podobnie ma się sytuacja z kibicami sprzed dekady. Wówczas United było liderem, Arsenal okupował drugie miejsce w tabeli. Takiej demolki na tym szczeblu nikt się nie spodziewał. Do dziś dnia spotkanie to było prawdopodobnie najlepszym wspomnieniem ze spotkań z Arsenalem…

Co Pat zapodał przed meczem?

Jeśli wierzyć wywiadom, to właśnie Patrice Evra odpowiedzialny jest za muzykę w szatni United. Po przebiegu meczu wnioskuję, że Francuzowi w ręce wpadła debiutancka płyta zespołu Guns N’ Roses – Appetite for Destruction. Nasi ulubieńcy wczuli się do tego stopnia, iż powitali zespół Arsenalu w manchesterowej dżungli…

Tylko Wengera żal…

Z jednej strony widok zdruzgotanego bossa odwiecznego rywala może cieszyć. Z drugiej wzbudza mieszane uczucia, gdyż nie jest to żaden Rafał Benitez czy Ludwik Filip Scolari. Ciężkie dni czekają francuskiego menedżera – niby wieloma decyzjami (lub jej brakiem) sam sobie zaszkodził, a kto sieje wiatr, ten burzę zbiera, lecz fala krytyki, jaka przetoczy się nie tylko w brytyjskiej prasie, będzie na pewno niewspółmierna do klasy trenera.

Panu Arsenowi, dedykuję ów fragment disneyowskiej animacji Gdzie jest Nemo?

No dobra, Wojtusia też

Polski bramkarz nie zasłużył na taki los. Tak naprawdę, tylko przy drugim wolnym Rooneya miał coś do powiedzenia, reszta to tragiczna defensywa Kanonierów połączona z genialnie dysponowanymi Czerwonymi Diabłami. Na szczęście dla Wojtka, nie jest on Arturem Borucem, który zadeklarował definitywny koniec kariery po puszczeniu ośmiu bramek w jednym spotkaniu. Natomiast charakterystycznego dla golkipera Arsenalu wyświerkania wyszczekania na Twitterze jakoś nie widać…

Po ostatnie – karny dla Giggsa

Przy karnym krzyczałem do monitora, by Rooney odpuścił i oddał piłkę Ryanowi. Temu pozostałaby tylko formalność, by zaliczyć dwudziesty sezon z rzędu z bramką na koncie w rozgrywkach Premiership. Wiadomo, że role na boisku, szczególnie przy stałych fragmentach, są ściśle przyporządkowane, ale wobec zmiażdżenia Kanonierów Sir Alex nie miałby o to pretensji.

Jest po prostu pięknie. Dawno nie notowaliśmy tak wspaniałego początku sezonu, okazuje się, że wylosowanie Tottków, Kanonierów i The Blues na początek nie było złym zrządzeniem niebios.

Aż smutno, że przed nami przerwa reprezentacyjna – w obecnej formie każdy jest do ogrania z uśmiechem na twarzy.

Arsenal FC, Arsene Wenger, Manchester United, Patrice Evra, Wojciech Szczęsny,

Nie licząc fanów FC Barcelony, transfer Cesca Fabregasa do Katalonii ma wielu zwolenników, co równie dużo przeciwników. Podstawowe pytanie, jakie pojawia się przy powrocie dwudziestoczteroletniego Hiszpana na Camp Nou, brzmi – po co Barcelonie kolejny pomocnik? Wydaje się, że Xavi, Iniesta czy też Busquets na zmianę z Keitą są postaciami nie do ruszenia w układance mistrzowskiej drużyny Pepa Guardioli. Gdzie więc miejsce dla Fabregasa? Podczas spekulacji na temat transferu byłego już kapitana Arsenalu do Katalonii w mediach pojawiły się głosy mówiące o tym, że szkoleniowiec Mistrzów Hiszpanii będzie chciał zmienić taktykę swojego zespołu po to, aby na boisku mógł znaleźć się właśnie Cesc Fabregas. Nowy nabytek FC Barcelony miałby w środku boiska stworzyć hiszpański romb wraz z Iniestą, Busquetsem i Xavim oraz dopełniać trójkę napastników tj. Messiego, Sancheza i Villę, za którymi właśnie miałby być ustawiony. W bramce Dumy Katalonii oczywiście swoje miejsce nadal zajmowałby Victor Valdes, lecz zmiany miałby nastąpić w linii defensywnej zespołu Pepa Guardioli. Ustawienie trójką w obronie nawiązuje do czasów genialnej ekipy Johana Cruyffa. Miejsce jedynego stopera, którego miałby wspierać defensywny pomocnik, w tym wypadku Sergio Busquets, należałoby do Carlesa Puyola lub Gerarda Pique. Występujący w defensywie Daniel Alves oraz Eric Abidal, poza grą obronną, mieliby zadania ultraofensywne, zastępując w tym systemie nieobecnych skrzydłowych.

Wydaje się jednak, że powyższa formacja, w której swoje miejsce ma Cesc Fabregas jest jedynie wymysłem dziennikarzy. Trudno uwierzyć, aby Pep Guardiola zdecydował się na powyższą taktykę z trójką obrońców w starciu z największymi drużyna Europy w Lidze Mistrzów czy też najsilniejszymi rywalami w Primera Division. Cesc Fabregas swój powrót w FC Barcelonie rozpocznie zapewne na ławce rezerwowej i nie powinno to jednak nikogo dziwić. Były już piłkarz Arsenalu ustępuje przecież miejsca kolegom z Blaugrany w reprezentacji Hiszpanii, zastępując ich i wchodząc jedynie na ostatnie minuty za któregoś z nich, jak miało to miejsce na przykład podczas ostatnich Mistrzostw Świata w RPA. Być może Cesc Fabregas wracając do Katalonii, stał się jednym z najdroższych rezerwowych świata. Wydaje się, że Hiszpan woli grać drugie skrzypce w FC Barcelonie, aniżeli być liderem londyńskich Kanonierów. Mimo że oba kluby nie mogły dogadać się co do wysokości kwoty transferu, to wydaje się, że pieniądze w tej transakcji nie były najważniejsze dla głównego aktora tej telenoweli. Wiceprezes Katalończyków, Josep Maria Bartomeu na konferencji prasowej poświęconej w całości Fabregasowi oświadczył, że kwota za jaką Hiszpan powrócił na Camp Nou wyniosła 33,5 mln euro. Poza tym przez najbliższe pięć lat konto Arsenalu będzie bogaciło się o kolejny milion potrącany z pensji samego piłkarza, który zgodził się redukcję własnej gaży z pięciu na cztery miliony euro rocznie po to, aby dołożyć się do spłaty własnego transferu. Co więcej, Kanonierzy na sprzedaży swojego kapitana mogą wzbogacić się o kolejne pięć milionów, jeśli Duma Katalonii zdobędzie dwa Mistrzostwa Hiszpanii (4 mln euro, po dwa miliony za każde mistrzostwo) oraz zatryumfuje w Lidze Mistrzów (1 milion euro).

Przy okazji transferu Cesca Fabregasa do FC Barcelony warto zwrócić uwagę na osobę młodego Thiago Alcantary, który podczas ostatnich Mistrzostw Świata U-21 poprowadził swoją reprezentację do końcowego tryumfu, będąc przy tym najlepszym zawodnikiem młodej reprezentacji z Półwyspu Iberyjskiego. Jeszcze niedawno mówiło się o możliwości wypożyczenia lub nawet sprzedaży Thiago do innego klubu. Wydaje się jednak, że w Katalonii nie chcą popełnić błędu, jakiego dopuścili się, pozwalając opuścić Camp Nou właśnie Fabregasowi i dlatego Thiago niedawno podpisał nowy kontrakt z Dumą Katalonii wiążący go z klubem do czerwca 2015 roku. Z jednej strony Pep Guardiola powinien cieszyć się z tego, iż posiada w drużynie tak wielu światowej klasy pomocników, z drugiej zaś problem pojawi się wtedy, gdy trzeba będzie wskazać jedynie trzech lub czterech zawodników, a pozostałych posadzić na ławce rezerwowych, a jak każdy wie, coach Barcelony nie należy do trenerów, którzy charakteryzują się ciągłą rotacją personalną w zespole.

Transfer Cesca Fabregasa doskonale wpisuje się w formułę i motto FC Barcelony „Més que un club” (Więcej niż klub). Jego ponowny pobyt w Katalonii to nie tylko powrót świetnego zawodnika, uzupełnienie składu kolejnym piłkarzem klasy światowej, ale głównie powrót zawodnika, który ma podobno w genach DNA FC Barcelony. Jego transfer jest symbolem jedności, jaka panuje w tym zespole, o czym świadczyły głosy samych zawodników Mistrzów Hiszpanii, którzy nawoływali i zachęcali do przenosin byłego kapitana Kanonierów na Camp Nou.

Co ten transfer oznacza dla Arsenalu? Wielkie fundusze na wzmocnienie i strata najlepszego zawodnika zespołu, o czym, po ogłoszeniu przejścia Cesca do Barcelony, mówił Arsene Wenger.

- Straciliśmy zawodnika z najwyższej światowej półki i żałujemy, że tak się stało. Jednak w przeszłości Arsenal opuszczało wielu znakomitych piłkarzy i mimo to, klub potrafił brnąć naprzód. Odejście Ceska jest spowodowane jego pragnieniem gry dla klubu, w którym się wychował. W takiej sytuacji bardzo ciężko jest zaoponować.

Do końca okienka transferowego zostało jeszcze kilka dni, dlatego poczynania Arsenalu na rynku będą niezwykle ciekawe. Mimo ogromnej sumy po sprzedaży Hiszpana oraz znając szkoleniowca Kanonierów, trudno jednak oczekiwać wielkiego transferu za grube miliony do klubu z północnego Londynu, lecz kto wie, może Wenger ponownie nas zaskoczy? Pewnym jest jednak to, że Kanonierzy stracili świetnego piłkarza, a co więcej kapitana zespołu. Biorąc pod uwagę możliwe przenosiny Samira Nasriego do Manchesteru City śmiem twierdzić, że Arsenal FC oraz Arsene Wenger tracą grunt pod nogami, a kolejny sezon bez żadnego tryumfu może okazać się kluczowy dla dalszej pracy Francuza na Emirates Stadium.

Po kilku latach starań wychowanek La Masii Cesc Fabregas osiągnął swój cel i wrócił do domu, do Barcelony. Serial z Hiszpanem w roli głównej na szczęście dobiegł końca. Jak teraz będzie wyglądała przyszłość byłego Kanoniera w trykocie Barcelony? Czy zgodzi się na role rezerwowego i z topowej gwiazdy Premier League stanie się zawodnikiem obserwującym poczynania i sukcesy kolegów z perspektywy ławki rezerwowych? A może Pep Guardiola opracuje taktykę, w której Fabregas znajdzie swoje miejsce? A może Hiszpan okaże się na tyle mocny, że wygryzie ze składu samego Xaviego lub Iniestę (nie, nie… ta opcja chyba odpada). Czas pokaże, lecz wydaje się, że w odróżnieniu od kibiców Arsenalu, Cesc nie zapłacze z tęsknoty rzewnymi łzami za Londynem i Premier League.

Andres Iniesta, Arsenal FC, Arsenal Londyn, Arsene Wenger, Cesc Fabregas, FC Barcelona, Pep Guardiola, Sergio Busquets, Xavi,

»Radość potrójna

Sir Alex Ferguson mówi o Kanonierach jako o jedynym rywalu w walce o mistrzostwo Premier League. W Pucharze Anglii zawodnicy Arsena Wengera w ogromnym trudzie pokonują kolejne szczeble pucharowej drabinki, męcząc się z ekipami spoza Premiership, ale czy sukces nie rodzi się właśnie w bólach? W Champions League zaś Londyńczycy są blisko wyeliminowania potężnej Barcelony. Przyjrzyjmy się zatem poczynaniom Arsenalu Londyn w rozgrywkach obecnego sezonu. Czy stać ich na tryumf w powyższych rozgrywkach? Czy może kolejny sezon zakończą z pustymi rękoma, wspominając jedynie swój piękny, ale bezproduktywny futbol?

Carling Cup

Finał na Wembley, pechowa porażka i błąd Wojciecha Szczęsnego do spółki z Laurentem Kościelnym, który spowodował, że to Birmingham City mogło po końcowym gwizdku sędziego unieść puchar Carling Cup. W drodze na Wembley Kanonierzy pokonali kolejno Tottenham Hotspur, Newcastle United, Wigan Athletic FC i Ipswich Town, pewnie zmierzając do finału rozgrywek nazywanych „pucharem Myszki Miki”. Wydawało się, że mecz z Birmingham będzie tylko formalnością i Arsenal sięgnie po kolejne trofeum po sześciu latach pucharowej posuchy. Nic z tych rzeczy. Pierwszy egzamin Kanonierów w tym sezonie należy uznać za oblany.

Główny rywal: Birmingham City – porażka w finale 1:2

Premier League

Tu sytuacja wygląda nadzwyczaj ciekawie. Manchester United przegrał ostatnie dwa spotkania w Premiership tracąc punkty w konfrontacjach z Chelsea Londyn i Liverpoolem FC. Arsenal ma rozegrany jeden mecz mniej (z Totthenhamem Hotspur), aniżeli Czerwone Diabły. W przypadku zwycięstwa z Kogutami ekipa Wengera może zrównać się punktami z Manchesterem United. Walka o tytuł trwa.

Arsenal FC ostatni raz tryumfował w rozgrywkach Premier League w sezonie 2004/2005 2003/2004. Obecnie menedżer Kanonierów, jak również ich kibice, wiele daliby aby powtórzyć sukces sprzed sześciu lat. Zadanie to nie będzie jednak proste, gdyż klasa głównego rywala Londyńczyków w walce o tytuł mówi sama za siebie.
Przyjrzyjmy się więc terminarzowi obu drużyn w ostatnich kolejkach Premier League. Biorąc pod uwagę potencjalnie najtrudniejszych rywali drużyny Arsenalu należy wspomnieć o Blackburn Rovers, Liverpoolu FC, Aston Villi i Fulham. United natomiast czekają potyczki z Newcastle United, Evertonem i Chelsea Londyn. Warto zaznaczyć, że 1 maja 2011 roku w bezpośrednim pojedynku na Emirates Stadium zmierzą się właśnie dwaj główni pretendenci do tytułu, czyli Manchester United i Arsenal FC.

Niebawem wyścig o chwałę i piękne trofeum w klubowej gablocie wejdzie w końcową fazę. Wydaje się, że bez względu na to, kto zostanie zwycięzcą Premiership, kibice angielskiej piłki zapewne do ostatnich kolejek będą mogli emocjonować i rozkoszować się walką o mistrzostwo kraju, obserwując zacięty pojedynek dwóch wielkich drużyn, dowodzonych przez genialnych menadżerów.

Główny rywal: Manchester United

Puchar Anglii

W walce o Puchar Anglii Arsenal FC pozostawił jak do tej pory w pokonanym polu Leeds United, Huddersfield Town i Leyton Orient. Mimo że kluby te nie zaliczały się do grona faworytów FA Cup, to bezpośrednia rywalizacja nie należała do najłatwiejszych dla drużyny z północnego Londynu. Ci, którzy pamiętają na przykład pierwszy mecz Arsenalu z Pawiami, zapewne przyznają mi rację. Mimo to Arsenal FC wciąż jest w grze i ma szansę znaleźć się w drugim już finale w tym sezonie. Co ciekawe, w ćwierćfinale Pucharu Anglii na Kanonierów czeka już… Manchester United. Walka tych klubów w sezonie 2010/2011 wydaje się więc nieunikniona.

Do potencjalnych faworytów w walce o puchar FA Cup należy zaliczyć również Manchester City. W rywalizacji o Puchar Anglii bierze udział także Birmingham City, z którym piłkarze Arsena Wengera mają do wyrównania rachunki. Warto zauważyć, że jak do tej pory menadżer Arsenalu wystawiał dość rezerwowy skład na mecze z Leeds, Huddersfield, czy ostatnio z Leyton. Trudno jednak sobie wyobrazić, aby Francuz był tak wielkim ryzykantem i w spotkaniu z Manchesterem United postawi na tych samych rezerwowych zawodników. Arsenal Londyn jest obecnie jednym z faworytów FA Cup, a szansę na tryumf w tych rozgrywkach są duże, trzeba jednak najpierw pokonać… Manchester United.

Główni rywale: Manchester City, Manchester United

Liga Mistrzów

Kanonierzy wychodzą z założenia „Pokonajmy Barcelonę, a później pójdzie z górki.” Po zwycięstwie na Emirates Stadium 2:1 (gole Van Persiego i Arshavina) Arsenal Londyn staje przed dużą szansą pokonania katalońskiej machiny do wygrywania. Mimo zwycięstwa w pierwszym spotkaniu, Kanonierzy nie są jednak faworytem tej rywalizacji. Wielu sięga pamięcią do zeszłego sezonu, gdzie piłkarze Arsena Wengera przegrali z kretesem z Messim i spółką. Historia lubi się powtarzać? O tym przekonamy się dziś wieczorem. Nawet jeśli Londyńczykom uda się pokonać FC Barcelonę, to w kolejnych fazach Ligi Mistrzów na Kanonierów będą czekały zespoły zbliżone do klasy Blaugrany. Chelsea Londyn, Bayern Monachium, Real Madryt i… Manchester United – to zespoły wymieniane w gronie faworytów tych rozgrywek. Biorąc pod uwagę kaliber rywali, sięgnąć po puchar Champions League będzie zawodnikom Arsena Wengera najtrudniej.

Główni rywale: Bayern Monachium, Chelsea Londyn, FC Barcelona, Manchester United, Real Madryt

Filozofia Arsena Wengera jest prosta – grać piękny futbol. Oczywiście to cieszy kibiców, daje im wiele satysfakcji, ale odpowiedzmy sobie na pytanie, co przynosi większą radość – piękna gra w pojedynczych meczach, czy kolejne tryumfy w ważnych rozgrywkach. Odpowiedź wydaje się dość prosta. Połączenie pięknej gry i zwycięstw to jest to, o czym marzą fani Kanonierów. Arsenal Londyn do wielki klub, który w ostatnich latach nie zdobył żadnego pucharu. Obecny sezon może być przełomowy dla drużyny z północnego Londynu i dzięki wielu czynnikom takim jak mniejsza liczba kontuzji, dobra forma, skuteczność, efektywność, Kanonierzy mogą w końcu sięgnąć po pierwszy od kilku lat puchar. Aha, ale jest warunek – trzeba pokonać Manchester United i to nie jeden raz!

Arsenal FC, Arsene Wenger, Manchester United,

Sir Alex Ferguson

Tylko w 2002 i 2005 roku gablota klubu z Old Trafford nie wzbogaciła się o żadne trofeum. To świadczy o tym, z jaką skutecznością prowadzi klub. Pracuje w United od 6 listopada 1986 roku. Wszystkich jego nagród czy to z klubem, czy indywidualnych nie trzeba wymieniać – nie ma to najmniejszego sensu, lista jest zbyt długa. W ostatniej dekadzie zdobył aż dwanaście znaczących trofeów, w tym pięciokrotnie mistrzostwa Anglii i trofeum Ligi Mistrzów w 2008 roku.

Jose Mourinho

FC Porto, Chelsea FC i Inter Mediolan – w tych klubach „The Special One” odnosił sukcesy. Dwukrotnie wygrywał rozgrywki Ligi Mistrzów, w 2004 roku z Porto, w 2010 z Interem. Wypracował swój własny styl. Potrafi każdego swojego przeciwnika rozłożyć na czynniki pierwsze, a w razie jakiegokolwiek niepowodzenia w meczu, wyciągnąć asa z rękawa i zmienić oblicze spotkania tylko i wyłącznie swoją niebywałą intuicją. Obecnie pracuje w hiszpańskim klubie. Mourinho to trener niezwykły, taki szkoleniowiec idealnie pasuje do „potencjału” Realu Madryt. Portugalczyk po prostu urodził się po to, aby wygrywać. Zarówno Zarząd, jak i Kibice klubu z Santiago Bernabeu uważają podobnie i dlatego upatrują w nim leku na całe zło. Złem w ostatnich latach jest dla nich Josep Guardiola.

Josep Guardiola

Ze swoją Barceloną zdobył aż osiem trofeów w przeciągu zaledwie dwóch sezonów. Szkoleniowiec wszechstronny, mający również sporo szczęścia w tym, co robi. Swoją wizję futbolu opiera na pracy poprzednika – Franka Rijkaarda i mentora Johana Cruijffa. Z ich dorobku potrafił ukształtować coś niezwykłego, co sezon to ulepszając. Stworzył drużynę, która osiągnęła bardzo dużo w krótkim czasie. Ma na dodatek szansę na osiągnięcie jeszcze lepszych wyników.

Carlo Ancelotti

Idealnie potrafił zmobilizować swoich podopiecznych na rozgrywki o Puchar Europy. Czasem robił to kosztem walki o mistrzostwo Włoch. Ligę Mistrzów z Milanem wygrał dwukrotnie, triumf w Serie A celebrował tylko raz. Obecnie kontynuuje pracę trenera w Chelsea, z którą zdobył w poprzednim sezonie mistrzostwo oraz Puchar Anglii.

Arsene Wenger

Przez cały okres pracy w Arsenalu, a to już prawie 15 lat, zdołał wypracować swoją rozpoznawalną na całym świecie wizję futbolu. Odkrył wiele „diamentów”, które następnie sam oszlifował. Największe sukcesy odnosił w pierwszej połowie dekady, dwukrotnie zdobywając mistrzostwo i Superpuchar Anglii, oraz trzy razy Puchar tego kraju.

Rafael Benítez

Do Liverpoolu przychodził z zamiarem zdobycia jeszcze większej ilości sukcesów, niż miało to miejsce w Walencji, czyli Puchar UEFA i dwukrotne mistrzostwo Hiszpanii. Już w pierwszym sezonie na ławce The Reds, wygrał Ligę Mistrzów po dramatycznym i pięknym finale w Stambule. Od tego czasu przez kibiców Liverpoolu Rafa był postrzegany jako mentor. Miał wygrać dla klubu kolejne trofea. Zdobytego mistrzostwa Anglii nikt jednak nigdy nie ujrzał. Hiszpan wygrał przez następne cztery lata pracy na krajowym podwórku tylko Puchar i Superpuchar. Odszedł przed tym sezonem do Interu Mediolan, z którym zdobył Superpuchar Włoch i Klubowe Mistrzostwo Świata, lecz był to tylko „spadek” po Mourinho. Odszedł z powodu słabych wyników klubu i do dziś pozostaje bez pracodawcy.

Vicente del Bosque

Z Realem Madryt zdobył wszystko. No, prawie wszystko, bo do kompletu brakowało mu tylko wygrania Copa del Rey. Odszedł z tego klubu w 2003 roku po drugim mistrzostwie Hiszpanii wywalczonym z „Królewskimi”. Do zawodu powrócił dopiero w 2008 roku po to, by przejąć schedę po Luisie Aragonesie, a więc mistrzowską drużynę Hiszpanii. Wkomponował się wyśmienicie w całą „maszynkę” i właśnie pod jego batutą Hiszpania triumfowała na ostatnich mistrzostwach świata.

Luiz Felipe Scolari

Za tym szkoleniowcem stoją przede wszystkim świetne występy z reprezentacjami, z którymi miał możliwość uczestnictwa w największych imprezach piłkarskich, czyli mistrzostw Europy i świata. Z reprezentacją Brazylii w Korei i Japonii zdobył Puchar Świata, pokonując w finale 2:0 reprezentację Niemiec. Z tą samą reprezentacją spotkał się cztery lata później, lecz tylko w „finale pocieszenia”, czyli meczu o 3. miejsce. Prowadził wówczas Portugalię, a Niemcy zrewanżowały się Scolariemu za wcześniejszą porażkę. Wraz z reprezentacją Portugalii zdobył wicemistrzostwo Europy w 2004 roku. Dziś jest trenerem Palmeiras.

Marcello Lippi

W 2006 roku wygrał Mistrzostwo Świata z reprezentacją Włoch. To był jego największy sukces w karierze trenerskiej, za który został uhonorowany Orderem Zasługi Republiki Włoskiej. Z Juventusem wygrał dwukrotnie Serie A oraz Superpuchar Włoch. W 2003 roku uległ Milanowi w finale Ligi Mistrzów.

Fabio Capello

Swoje największe sukcesy odnosił w Serie A. W pierwszej dekadzie te rozgrywki wygrywał z AS Romą i Juventusem Turyn. Dwukrotnie próbował sił w Realu Madryt, lecz tylko raz było to w XXI wieku. Sezon 2005-06 zakończył na pierwszym miejscu, lecz zarząd nie był zadowolony z jego pracy, w wyniku czego został zwolniony. W 2008 roku znalazł uznanie w Wielkiej Brytanii. Od tego momentu pracuje z angielskimi piłkarzami. Prowadził Anglię na Mistrzostwach Świata w RPA, lecz od razu po wyjściu z grupy odpadł z rozgrywek o Puchar Świata.

Frank Rijkaard

Pracę pierwszego szkoleniowca w reprezentacji Holandii zaczynał po Mistrzostwach Świata we Francji, kiedy to dotychczasowy trener, Guus Hiddink odszedł do Realu Madryt. Pierwszym szkoleniowcem został wówczas Rijkaard. Największe sukcesy osiągnął wtedy, kiedy pracował w FC Barcelonie, gdzie przez pięć lat udało mu się dwukrotnie sięgnąć po mistrzostwo, wicemistrzostwo i Superpuchar Hiszpanii oraz Ligę Mistrzów w 2006 roku.

Guus Hiddink

Świetny trener, który sukcesy święcił zarówno na polu reprezentacyjnym, jak i z różnymi klubami. Z PSV wygrał czterokrotnie Eredivisie. Doszedł również z nimi do półfinału Ligi Mistrzów w 2005 roku. Cztery lata później powtórzył ten sukces z Chelsea. Z londyńskim klubem wygrał jeszcze FA Cup. Na Mundialu 2002 z reprezentacją Korei Południowej zajął czwarte miejsce, co było sensacją. Do podobnego sukcesu poprowadził reprezentację Rosji. Na Euro 2008 zaszedł z tą drużyną do 1/2 finału.

Wybieramy Dream Team – napastnicy – Wayne Rooney & Ruud van Nistelrooy
Wybieramy Dream Team – środkowi pomocnicy – Zinedine Zidane & Paul Scholes
Wybieramy Dream Team – lewy pomocnik – Ryan Giggs
Wybieramy Dream Team – prawy pomocnik – David Beckham
Wybieramy Dream Team – środkowi obrońcy – Jaap Stam & Rio Ferninand
Wybieramy Dream Team – lewy obrońca – Roberto Carlos
Wybieramy Dream Team – prawy obrońca – Cafú
Wybieramy Dream Team – bramkarz – Peter Schmeichel

Arsene Wenger, Carlo Ancelotti, Fabio Capello, Jose Mourinho, Luiz Felipe Scolari, Marcello Lippi, Pep Guardiola, Rafael Benitez, Sir Alex Ferguson, trenerzy, Vicente Del Bosque,

Co znaczy każda z tych rzeczy, jeśli nie odnosi się sukcesów na boisku? Obrzydliwe nic. Tottenham Hotspur, Portsmouth, Liverpool, United i Chelsea zdołali wygrywać puchary odkąd Arsenal zdołał unieść jakieś trofeum, a od czasu ich ostatniego mistrzostwa Anglii w 2004 roku ich ligowe pozycje to: 2, 4, 4, 3, 4, 3.

Arsene Wenger miał dopiero 7 lat, gdy Sir Matt Busby po raz pierwszy wygrał ligę ze swoimi „Babes”, drużyną złożoną z młodych chłopaków, którzy przeżyli monachijską katastrofę, a wkrótce zdominowali futbol, zarówno na krajowym podwórku, jak i w Europie. Sir Matt Busby przedstawił plan traktujący o tym, jak United ma być prowadzone. „Jeśli są wystarczająco dobrzy, są wystarczająco dorośli” – powiedział nasz legendarny menadżer. „Jeśli nie wpuścisz ich na boisko, nie dowiesz się, co posiadasz.”

Te ideały zostały przypomniane i kultywowane przez Sir Alexa Fergusona, który zapewniał, że proporcje w naszym składzie zawsze uwzględniają młodych piłkarzy mających wkrótce wznieść United na wyżyny.

Mam zaszczyt podążania śladem Sir Matta, ponieważ wszystko, co czynię, to próby kontynuacji standardów, które wprowadził w życie wiele lat temu.

Sir Alex Ferguson

Kiedy United sprzedali Marka Hughesa, Paula Ince’a i Andrieja Kanczelskisa w lecie 1995 roku, zastąpienie ich grupą chłopaków święcących triumfy w rezerwach powodowało coś więcej niż wyraz zdziwienia na twarzy.

Gary Neville (20 lat), Lee Sharpe (24), Nicky Butt (20), Paul Scholes (20), Roy Keane (24) oraz Phil Neville (18) rozpoczęli mecz na Villa Park. Dołóżmy do tego Davida Beckhama (20), który wszedłszy na boisko w przerwie meczu, zdobył dla nas jedyną bramkę oraz Johna O’Kane’a (20) wprowadzonego ok. 60. minuty.

Ta drużyna na koniec sezonu świętowała zdobycie dubletu, co było niesamowitym osiągnięciem dla tak świeżo sformowanego zespołu, zwłaszcza, iż średnia wieku była tak niska.

Piszę to dlatego, iż jestem absolutnie zdumiony słowami Arsene’a Wengera twierdzącego, iż bez żadnych wątpliwości jest on najlepszym trenerem na świecie wprowadzającym w futbol młodych graczy. Nie tylko z powodu sukcesów naszych młodych piłkarzy w 1996 oraz latach późniejszych (tylko trzy lata później team ten zdobył potrójną koronę, czego nie osiągnął dotychczas żaden angielski klub), podczas gdy jego niedoświadczona drużyna nie zdołała nic wygrać, ale także dlatego, że Ferguson realizował plan Busbiego przez następne 14 lat po dublecie ’96.

Popatrzcie na listę graczy, którzy rozpoczęli tu kariery. Johan Djourou, gdzie zaczynał? Tu. Senderos, gdzie zaczynał? Tu. Clichy, gdzie zaczynał? Gibbs, gdzie zaczynał? Fabregas, gdzie zaczynał? Song, gdzie zaczynał? Diaby nigdy wcześniej nie grał na tym poziomie. Ashley Cole. Jeśli spojrzysz w przeszłość, zobaczysz nieprawdopodobną ilość graczy mających swoje początki w tym klubie.

Arsene Wenger

Cole i Cesc Fabregas (produkt szkółki Barcelony) są jedynymi topowymi piłkarzami, których wymienił. Wymienianie tych piłkarzy jako wartych nazwania wprowadzonymi przez Wengera wydaje mi się nieco obraźliwe.

Djourou kończy w tym roku 24 lata i nie znalazł się nawet w składzie Szwajcarii na mistrzostwa świata. Senderos słabiutki. Clichy ma 25 lat i jest trzecim w kolejce na swoją pozycje w reprezentacji Francji. Song i Diaby z pewnością nie załapaliby się do pierwszej jedenastki United czy Chelsea. Mimo tego, że Clichy jest lepszy od wielu innych, nie przerasta Ashleya Cole’a i Patrice’a Evry.

Wciąż pytany o to, czy jego osiągnięcia górują nad należącymi do innych trenerów, Wenger odpowiada: „Oczywiście. Nie ma nikogo innego na świecie. Spójrzcie na listę piłkarzy, którzy tu startowali.”

Zapytany o sukcesy Sir Alexa Fergusona, powiedział bardzo lekceważąco: „Kiedy tu przybyłem, niemal cała ich [United] drużyna była już gotowa. Ostatnio nie [odnosi na tym polu sukcesów].”

Czy środowa noc nie jest wystarczająco świeża?* Wes Brown, Rafael Da Silva, Bebe, Darron Gibson, Gabriel Obertan i Frederico Macheda – wszyscy „zaczynali” swoje kariery w United. Jeśli Song, Clichy i Diaby mogą znajdować się na liście Wengera, pomimo tego, iż wszyscy trzej przed dołączeniem do Arsenalu mieli już przynajmniej jeden sezon za sobą w pierwszym składzie francuskiego klubu, to wielu piłkarzy Fergusona może równie dobrze być nazwanych „jego”.

Jeśli środowa noc miała miejsce zbyt dawno, rzućmy okiem na weekendowe spotkanie z Liverpoolem. Wystąpili John O’Shea, Jonny Evans, Darren Fletcher, Ryan Giggs, Paul Scholes i Darron Gibson, a Wes Brown siedział na ławce.

Jednak nie daje to całkowitej jasności, więc należy sprawdzić szczegóły. Zatem, analizując najświeższy sezon, pokażę ilu piłkarzy, którzy rozpoczynali swoje kariery w Arsenalu i United, wystąpiło w Premiership w sezonie 2009/2010. Sprawdzę również, ile meczów rozegrali, by dowiedzieć się, jak ważni są dla drużyny. W końcu obliczę średni wiek zawodników, aby dowiedzieć się, czy piłkarze rozpoczynający kariery w United to głównie dzieci z 1996 roku.

Manchester United

30 piłkarzy reprezentowało United w ostatnim sezonie. 15 z nich zaczynało swoje karieru na Old Trafford. (Danny Welbeck, Rafael da Silva, Fabio da Silva, John O’Shea, Jonny Evans, Mame Biram Diouf, Darren Fletcher, Gary Neville, Gabriel Obertan, Wes Brown, Federico Macheda, Ryan Giggs, Darron Gibson, Paul Scholes i Ritchie de Laet)
Odsetek piłkarzy, którzy rozpoczynali kariery w Manchesterze United: 50%

Występy: Danny Welbeck 5, Rafael da Silva 8, Fabio da Silva 5, John O’Shea 15, Jonny Evans 18, Mame Biram Diouf 1, Darren Fletcher 30, Gary Neville 17, Gabriel Obertan 7, Wes Brown 19, Federico Macheda 5, Ryan Giggs 24, Darron Gibson 15, Paul Scholes 28 i Ritchie de Laet 2.
Suma występów: 199

Wiek: Danny Welbeck 19, Rafael da Silva 20, Fabio da Silva 20, John O’Shea 29, Jonny Evans 22, Mame Biram Diouf 22, Darren Fletcher 26, Gary Neville 35, Gabriel Obertan 21, Wes Brown 30, Federico Macheda 19, Ryan Giggs 36, Darron Gibson 22, Paul Scholes 35 i Ritchie de Laet 21.
Średnia wieku: 25

Arsenal

28 piłkarzy reprezentowało Arsenal w lidze w ubiegłym sezonie, 12 z nich zaczynało w Kanonierach (Gael Clichy, Alex Song, Cesc Fabregas, Abou Diaby, Nicklas Bendtner, Denilson, Carlos Vela, Armand Traoré, Vito Mannone, Kieran Gibbs, Craig Eastmond i Jack Wilshere).
Odsetek piłkarzy, którzy rozpoczynali kariery w Arsenalu: 43

Występy: Gael Clichy 24, Alex Song 26, Cesc Fabregas 27, Abou Diaby 29, Nicklas Bendtner 23, Denilson 20, Carlos Vela 11, Armand Traoré 9, Vito Mannone 5, Kieran Gibbs 3, Craig Eastmond 4 i Jack Wilshere 1.
Suma występów: 182

Wiek: Gael Clichy 25, Alex Song 23, Cesc Fabregas 23, Abou Diaby 24, Nicklas Bendtner 22, Denilson 22, Carlos Vela 21, Armand Traoré 20, Vito Mannone 22, Kieran Gibbs 20, Craig Eastmond 19 i Jack Wilshere 18.
Średnia wieku: 22

Piłkarze w Premiership

Rzućmy okiem na piłkarzy, którzy obecnie występują w Premier League, a debiutowali pod wodzą Sir Alexa: Phil Bardsley, Chris Eagles, Ryan Shawcross, Jonathan Spector, Phil Neville, Kieran Richardson, David Jones, David Healy, Jonathan Greening, Danny Higginbotham, Danny Pugh, Sylvan Ebanks-Blake, Frazier Campbell, Danny Wellbeck, Mame Biram Diouf i Tom Cleverley. Nie zapominajmy o Gerardzie Pique i Giuseppe Rossim w Hiszpanii.

Oczywiście lista ta nie zawiera Davida Beckhama, Nickiego Butta, Keitha Gillespiego i wielu innych.

Teraz policzmy piłkarzy, którzy zaliczali pierwsze występy, gdy trenerem był Arsene Wenger i występują obecnie w Premiership: Matthew Upson, Ashley Cole, David Bentley, Kolo Toure, Jermaine Pennant, Sebastian Larsson, … Liczę na pomoc fanów Arsenalu na uzupełnienie tej listy.

Warto dodać, że najwcześniej debiutujący wspomniani zawodnicy (poza Ryanem Giggsem) zaczęli równo z początkiem sezonu 1995/1996 – tylko rok przed objęciem posady trenerskiej w Arsenalu przez Wengera. Ferguson nie ma przewagi dłuższego trenowania United, gdyż wspominamy tu piłkarzy rozpoczynających kariery podczas kadencji Wengera.

Zatem, jakkolwiek Wenger nie uważałby siebie za najlepszego, jakkolwiek nie mówiłby o powinności spojrzenia na porównawczą listę piłkarzy, jestem pewien, że nie może stwierdzić, iż umożliwił debiut piłkarzom, którzy obecnie występują w Premiership powyżej trzydziestki.

Przyszłość?

Rezerwy Manchesteru United: mistrzostwo Premier Reserve League North w 2010, mistrzostwo Premier Reserve League National w 2010, Manchester Senior Cup w 2008 i 2009, Lancashire Senior Cup w 2008 i 2009.

Wnioski

• Sir Alex Ferguson ma więcej piłkarzy w obecnym składzie występujących w Premiership, którzy zaczynali kariery w United niż Arsene Wenger analogicznie w Arsenalu.
• W poprzednim sezonie, piłkarze, którzy zaczynali swoje kariery w United występowali w Premier League częściej niż ci rozpoczynający swoją piłkarską przygodę w Arsenalu.
• Średnia wieku piłkarzy z obecnego składu Czerwonych Diabłów zaczynających w United wynosi 25 lat. Analogiczna średnia w Arsenalu wynosi 22 lata.
• Arsene Wenger nie ma racji twierdząc, że ma lepsze osiągnięcia w wprowadzaniu młodych piłkarzy w światowy futbol niż jakikolwiek inny trener na naszej planecie.
• Arsene Wenger nie ma racji twierdząc, że Manchester United miał wielu piłkarzy zaczynających kariery w tym klubie, lecz obecnie tak nie jest. Z piętnastu piłkarzy, którzy debiutowali w dorosłym futbolu w United i reprezentowali nas w poprzednim sezonie Premiership, dziesięciu ma nie więcej niż 26 lat. Dla lepszego wyobrażenia – Fletcher, najstarszy z tej grupy (26 lat) miał tuzin wiosen za sobą, gdy Wenger dołączył do Arsenalu.

Nie zaprzeczam, że Wenger zrobił podczas swojej kariery świetną robotę we wprowadzaniu młodych piłkarzy w dorosły futbol, ale „oczywiste” twierdzenia o swojej dominacji na tym polu są niewiarygodnie aroganckie, nie mówiąc już o totalnym mijaniu się z faktami. Co więcej, zdanie Francuza, iż Sir Alex nie wkładał wysiłku w wychowywaniu młodych zawodników jest po prostu ignoranckie. Kiedy dodamy, iż młodzi gracze Wengera nie wygrali NIC, mamy w dodatku obrazę rujnującą do końca jego tezy.

Nie wiem, co się stało ostatnio z Wengerem, który przypuszcza cotygodniowe ataki na piłkarzy i kluby, a teraz mówi takie rzeczy, ale jestem zmuszony zgodzić się z Harrym Redknappem w tej materii, co zdarza mi się rzadko.

Kiedy Arsene zawitał do Anglii, był jak profesor oglądający grę. Wszyscy inni byli wrzeszczącymi i podskakującymi wariatami, którzy wyli, iż ten człowiek nie jest taki, jak ci idioci. Jednak teraz to wszystko zwraca się przeciwko niemu. Nie zaznaje wygody. Kłóci się ze wszystkimi. Kiedy przegrywa się kilka spotkań, wszystko się zmienia.

Harry Redknapp

Wszystkie inne dziwne zachowania Wengera mają niewiele wspólnego z nami, ale komentarzy o „produkcji” młodych zawodników nie można zignorować, szczególnie, gdy odnosi się do naszego klubu w jego kłamliwych tezach.

* Mecz Scunthorpe – Manchester United (2:5)

Arsene Wenger, młodość, Sir Alex Ferguson,

Strategię kreowania młodych zawodników zapoczątkował Matt Busby, który za swoje zasługi w angielskim futbolu uzyskał tytuł szlachecki.

Dzieci Busbiego zadziwiały cały piłkarski świat, a wygrana z Benficą Lizbona, dwudziestego ósmego maja 1968 roku, aż cztery do jednego sprawiły, iż United wspiąwszy się na wyżyny mogli unieść w górę po raz pierwszy w historii puchar Europy.

Gdy Busby odszedł w 1969 roku na zasłużoną emeryturę, nad klubem zwisły czarne chmury, a brak charyzmatycznego menadżera dał się we znaki. Po jego odejściu, przez klub przewinęły się takie osobistości jak: Wilf McGuinness, Frank O`Farell, Thomas Docherty i Dave Sexton, którzy nie odnieśli z klubem żadnych większych sukcesów.

Kibice mogli jednak odetchnąć z ulgą, gdy w 1986 roku władze klubu postanowiły zatrudnić młodego Szkota, Alexa Fergusona. To właśnie ten człowiek ustabilizował zespół, odnosząc z nim największe triumfy.

Po dwudziestu czterech pracowitych i opiewających w sukcesy latach, Szkot nadal prowadzi United drogą zwycięzców, inwestując w młodych, zdolnych zawodników. Jest to zespół, który znakomicie obrazuje jak doświadczenie weteranów i młodość staje się receptą na sukces.

Patrząc wstecz i nawiązując w kilku słowach do tej pięknej historii uświadamiałem sobie, iż w tym sezonie to niepozorna drużyna Kanonierów jest jednym z kluczowych kandydatów do tytułu Mistrza Anglii.

W poprzednim roku to brak doświadczenia londyńskiego zespołu, pozbawił ich wszystkich priorytetowych trofeów. Jak jednak zakończy się obecny sezon i czy napięty terminarz Manchesteru United nie przeszkodzi im w zdobyciu czwartego z rzędu mistrzostwa?

Muszę przyznać, że sytuacja jest poważna, gdyż na drodze do szczęścia stoją takie zespoły jak Manchester City i Chelsea Londyn. Czerwone Diabły muszą zbierać kolejne oczka w tabeli, nie licząc na potknięcie rywali. Obecny sezon to nie tylko walka o mistrzostwo, lecz również pojedynek tytanów, którego stawką jest prestiż.

Piłkarze United są waleczni i zdeterminowani by do tego by po raz czwarty z rzędu zdobyć pucharu tych rozgrywek. Jeżeli zespół Alexa Fergusona dopnie swego, wówczas pobiją rekord należący do Liverpoolu i wpiszą się w karty historii. Zanim jednak zaczniemy myśleć torcie i prezentach, postarajmy się zdmuchnąć zeń świeczki. Do końca rozgrywek zostało nam jeszcze siedem spotkań, a lada dzień mecz z The City Dance i The Bluse. Rozgrywki w Lidze Mistrzów też nie ułatwią nam zadania, gdyż zmęczenie na pewno odbije się na zawodnikach.

Co do naszych dwóch najgroźniejszych rywali, którymi są Chelsea i Arsenal to muszę przyznać, iż Kanonierzy mają najłatwiejszy z obecnej trójcy terminarz, a podopieczni Carlo Ancelottiego odpadając z Champions League mogą w pełni skupić się na rozgrywkach krajowych.

Pozwolę sobie mniemać, iż to drużyna z Emirates jest obecnie groźniejszym rywalem. Ci trzynastokrotni zdobywcy tytułu mistrzowskiego, zasileni młodymi zawodnikami prą na przód z myślą o kolejnym triumfie. Jednak jak napisałem wcześniej- młodzież jest kluczem do sukcesu, lecz doświadczenie zdobywa się latami. United jest zespołem kompletnym, który już niejednokrotnie udowodnił, iż nawet grając na wielu frontach potrafi równomiernie rozłożyć siły.

Wielu znawców futbolu wypowiadało się na początku owego sezonu na temat szans Manchesteru w Premiership i innych rozgrywkach. Orzekli oni jednoznacznie, iż brak Cristiano Ronaldo i Carlosa Teveza pozbawi Diabły wszelkich możliwych sukcesów. Mimo to klub zdobył już puchar Carling Cup i przymierzają się do następnych trofeów, które wzbogaciły by ich gablotę.

Czy młodzi podopieczni Arsena Wengera zdołają pokrzyżować plany charyzmatycznego Szkota? Czy wrodzony talent Sir Alexa i jego potężna suszarka dopomoże zawodnikom w osiągnięciu celu? Niestety nie znam odpowiedzi na te pytania, lecz jestem przekonany, że emocje będą nam towarzyszyły do samego końca rozgrywek.

Arsenal Londyn, Arsene Wenger, Manchester United,

To, co Wenger osiągnął w ostatnich latach, to tak jakby ktoś pobił najlepsze ekipy w Formule 1 za pomocą samochodu skleconego we własnej szopie.

Geoff Shreeves

Z drugiej strony, można zapytać, dlaczego Wegner tak skąpi pieniędzy na nowych, klasowych zawodników? Przecież po sprzedaży Adebayora i Toure za około 40 milionów funtów, szkoleniowiec dysponuje pokaźnym budżetem transferowym. Tymczasem, liga już za pasem, a na Emirates Stadium na próżno doszukiwać się wzmocnień, ba, Kanonierzy znowu się osłabili, szczególnie za sprawą sprzedaży filaru swojej defensywy. Miejsce reprezentanta Wybrzeża Kości Słoniowej zajmie zapewne Thomas Vermaelen, który został niedawno zakupiony z Ajaxu Amsterdam. Trudno nazwać taką „wymianę” wzmocnieniem zespołu, wszak Toure był jednym z najlepszych obrońców ligi. A jeszcze nie tak dawno, Wenger zapowiadał, że jego priorytetem będzie zatrzymanie obecnej kadry. Niestety, Arsenal stracił dwie gwiazdy, a w ich miejsce nie sprowadzono zawodników, którzy mogliby z marszu wskoczyć do pierwszej jedenastki. Co więcej, można oczekiwać, że menedżer Kanonierów nie ulegnie letniej gorączce transferowej i zdeponuje zaoszczędzone pieniądze w klubowej kasie.

Obserwując poczynania francuskiego szkoleniowiec Arsenalu na rynku transferowym, odnoszę czasami wrażenie, że próbuje on iść pod prąd współczesnej piłki. Wenger próbuje udowodnić światu, że do osiągnięcia sukcesu nie są wcale potrzebne wielkie pieniądze – wystarczy tylko trochę cierpliwości ze strony zarządu i konsekwencji w realizowaniu wizji u trenera.

W Anglii ludzie myślą, że receptą na wszystkie problemy jest kupowanie nowych piłkarzy. Wierzę, że najważniejszym celem dla nas będzie ciężka praca na treningach, poprawienie tego, co mamy do poprawienia oraz wiara w naszych piłkarzy.

Arsene Wenger

Czytając takie wypowiedzi, zdaje mi się, że Wenger jest niczym samotny rewolwerowiec, który jako jeden z nielicznych pozostał wierny starym zasadom. Francuz nie uległ presji sukcesu za wszelką cenę, wciąż realizuje własną wizją drużyny i przede wszystkim nie gna za lukratywnymi ofertami kontraktów. A warto dodać, że kusił go sam diabeł Florentino Perez, ba, hiszpański biznesmen umieścił podobno nazwisko menedżera Kanonierów na szczycie swojej listy życzeń. W pewnym momencie wydawało się nawet, że Wenger być może obejmie stery w Madrycie, a wszystko za sprawą wywiadu dla francuskiej telewizji TF1. Podczas rozmowy z dziennikarzami Arsene stwierdził, że o pracy na Santiago Bernabeu marzy każdy trener. A więc, czyżby i on zamierzał kiedyś zasiąść na najgorętszym stołku w Europie? We wspomnianym wywiadzie, z jego ust padło także tajemnicze stwierdzenie „Zwykle dotrzymuję umów [kontraktów – przyp.aut.]”. Wielu fanów Arsenalu zastanawiało się zapewne, co menedżer miał na myśli mówiąc „zwykle”… Wydarzenia ostatnich tygodni pokazały jednak, że na chwilę obecną nic nie wskazuje na to, aby 59-letni szkoleniowiec miał zamiar opuszczać Londyn. Trener stołecznej drużyny zapowiedział, że chce doprowadzić do końca projekt, który zapoczątkował.

Ten projekt [Arsenal – przyp.aut.] jest w konstrukcji i chcę go doprowadzić do końca. Odczuwam radość, gdy widzę, jak gra mój zespół.

Arsene Wenger

Wypowiadając te słowa, menedżer Kanonierów oczywiście miał na myśli przebudowę swojego zespołu. Co więc będzie potem, kiedy szkoleniowiec uzna, że transformacja jego drużyny dobiegła końca? Tego nikt nie może przewidzieć, jednak wątpię, aby Francuz marzył o angażu na Santiago Bernabeu, gdzie ostatnią osobą, która ma w klubie coś do gadania, jest menedżer.

Poza tym, wydaje mi się, że Wenger zwyczajnie nie pasuje do klubu pokroju Realu i Perezowej koncepcji tworzenia drugiej generacji Galacticos. Na Santiago Bernabeu liczą się przede wszystkim przepych i blichtr, ilość gwiazd w składzie, a także zyski ze sprzedaży koszulek. Nawet sam Francuz w rozmowie, w której tłumaczył, dlaczego odrzucił ofertę Królewskich, stwierdził, że Real Madryt to „futbolowe show”. Arsene zapewne zrozumiał, że jego wizja zespołu znacznie odbiega od wyobrażenia prezesa Los Blancos i ciężko będzie obu stronom uzyskać satysfakcjonujący kompromis.

Kim więc jest Wenger? Francuzowi chyba najbliżej do idealisty. Szkoleniowiec Kanonierów wciąż wierzy, że grupka młodych chłopaków może zawojować piłkarski świat i z powodzeniem przeciwstawiać się zespołom naszpikowanym gwiazdami. Ostatnie chude lata na Emirates Stadium wskazują na to, że wizja menedżera jest chyba utopijna, jednak mam nadzieję, że Wenger nie zaprzestanie swojej pracy i niebawem wrócą czasy, kiedy to całe Wyspy elektryzowały się rywalizacją Kanonierów z Manchesterem United. Kto wie, może już niebawem?

Arsenal Londyn, Arsene Wenger, pieniądze,

Jak bardzo stresujący był mecz?

To było najdłuższe 90 minut w historii! Ale udało się. Edwin van der Sar obronił tylko jeden groźny strzał – dopiero na pięć minut przed końcem. To daje Ci obraz tego, jak ostrożnie grały oba zespoły.

Czy fakt, że dzięki temu tytułowi zrównaliście się z Liverpoolem sprawia, że jest on bardziej wyjątkowy?

Byłby, gdybyśmy ich wyprzedzili. Chcemy rozwijać się z tą drużyną, a ona jest do tego zdolna. Za rok chcemy to powtórzyć.

Kiedy przybyłeś tutaj [na Old Trafford – dop. Red] byliście 11 tytułów z tyłu. Wierzysz, że teraz jesteście na tym samym poziomie?

Liverpool był najlepszą drużyną w kraju w tamtych czasach. Powoli budowaliśmy swój zespół, ale nigdy nie przypuszczałem, że zdobędę 11 tytułów. Nigdy w życiu! Moim celem było zdobycie jednego trofeum. Chciałem wygrać pierwszei zobaczyć, gdzie nas to zaprowadzi. A my po tym ruszyliśmy z kopyta.

Jak dobra jest twoja obecna drużyna?

To świetny zespół, naprawdę, naprawdę wspaniały. Mogłem dziś wybrać dwie drużyny. Musiałem posadzić na ławce dobrych graczy, jak Scholes, Berbatow i Anderson. To nie jest łatwe.

Kiedy Carlos Tevez schodził, wyglądało to na pożegnanie. Wydawało się, że prawie płakał w tunelu. Czy to dobry znak dla was?

To dobry znak, takich informacji potrzebujemy. Ten chłopak wie, że chcemy by został. Pod koniec pomyślałem, że jest zmęczony, ale przecież grał sam z przodu, a to nie jest łatwe. Potrzebowaliśmy trochę świeżości i to był jedyny powód jego zmiany.

Patrząc wstecz, który moment sezonu był decydujący?

Myślę, że mecz przeciwko Stoke na ich stadionie. Wygranie tego meczu w ostatnich minutach, zaraz po powrocie z Japonii było wielkim wyzwaniem. Świetnie zdaliśmy ten test. To był bardzo dobry rezultat.

Jak wielkie wyzwanie stanowił Liverpool?

Bardzo duże. Ich piłkarze dobrze się spisali. Wygrali u nas 4:1, co było groteskowym rezultatem, ponieważ nie wyglądało to na taki wynik. Pomijając to, to był dla nich wielki impuls. Wiem, że trudno bronić drużynę przy wyniku 4:1, ale myślę, że zagraliśmy nieźle. Ale straciliśmy 4 bramki z długich podań i nie odpowiedzieliśmy na to, przegraliśmy kolejne spotkanie. To dało Liverpoolowi motywację do dalszej walki.

Masz jutro wolny dzień. Pojedziesz na przeszpiegi do Hiszpanii?

Nie, jutro mamy rozdanie nagród dla Zawodnika Roku na Old Trafford, więc nie mogę pojechać. Bardzo bym chciał, ale za to będzie tam mój brat.

Kiedy wszystko się tak układa, jak możesz chociażby rozważać rozważanie emerytury?
Nie rozważam tego, zdecydowanie nie. Będę pracował dalej i chcę zostać w klubie jako menedżer. Moje zdrowie powie mi, kiedy odejść. Módlmy się, aby utrzymało się ono w dobrym stanie w ciągu pięciu lat.

Dziennikarze po meczu oblegli także Cristiano Ronaldo, jedną z największych gwiazd United poprzedniego i obecnego sezonu. Portugalczyk nie ukrywał swojego zachwytu nad trzecim z rzędu mistrzowskim tytułem. Skomentował też wyrównanie rekordu Liverpoolu i krótko odniósł się do finału w Rzymie.

To niesamowite, to wyjątkowy dzień. Po raz kolejny wygraliśmy ligę i teraz będziemy to świętować z naszymi rodzinami. Bardzo mnie to cieszy. To fantastyczne osiągnięcie. Niełatwo jest wygrać tytuł trzy razy z rzędu, koledzy ciężko na to pracowali i to jest naprawdę wyjątkowy moment. Musimy się nim jak najbardziej cieszyć.

Nie przejmujemy się innymi drużynami. Świetnie jest być na szczycie i to jest dla nas świetny moment. Wygraliśmy kilka tytułów, a klub wciąż będzie walczył o następne. Nieważne, jacy zawodnicy i jaki trener tu będzie, mentalność tego klubu zawsze jest mentalnością zwycięzcy. Wyczekuję kolejnych okazji i jestem dumny, że jestem częścią historii tej drużyny.

Jeśli do tego wygramy Ligę Mistrzów, to będzie niesamowity sezon.

Cristiano Ronaldo

Kolejnym bohaterem wczorajszego dnia był najbardziej utytułowany zawodnik Manchesteru United, jedna z największych legend – Ryan Giggs. Walijczyk powiedział o wygrywaniu mistrzostwa na Old Trafford oraz o zdobyciu czwartego mistrzostwa za rok.
To cudowne uczucie. Dużo rozmawialiśmy o dokonaniu tego przed własnymi fanami i dlatego dzisiejsza koronacja jest tak wyjątkowa. Nie musieliśmy polegać na innym zespole albo wygrywać poza Old Trafford. Świetnie jest dokonać tego dzisiaj.

Druga połowa była dla nas agonią, jeśli mam być szczery. I dla fanów pewnie też nią była. Drużyną, z którą na pewno nie chcesz grać jest Arsenal, ponieważ świetnie utrzymują się przy piłce i są świetnym zespołem, który przyjechał zepsuć przyjęcie. Świetnie się broniliśmy, tak jak przez cały sezon i udało nam się osiągnąć cel.

Odkąd menedżer przejął drużynę, zaczęły się złote czasy klubu, z mnóstwem zwycięstw. Mam nadzieję, że będziemy to kontynuować. Chyba nikt wcześniej tego nie osiągnął [wygrał mistrzostwo – dop. Red] 4 razy z rzędu, więc mamy kolejny rekord do pobicia.

Ryan Giggs

Choć w meczu kapitanem był Ryan Giggs, a Gary’ego Neville’a nie było nawet na ławce rezerwowych, to właśnie Anglik jako pierwszy podniósł mistrzowski puchar. Po meczu z szacunkiem wypowiedział się o rywalach z Merseyside i szerokim składzie United.

To fantastyczne osiągnięcie. Liverpool naprawdę mocno nas naciskał w tym sezonie, a rozgrywki kończą w wysokiej formie. Musimy ciężko pracować, aby w następnych rozgrywkach znów ich wyprzedzić.

Nigdy tak naprawdę nie mieliśmy stałego składu. Mieliśmy dwudziestu graczy prezentujących równy poziom. Kiko Macheda, który sam mógł wygrać dla nas ligę, nie dostał nawet dzisiaj medalu. Wszystko osiągnęliśmy dzięki szerokiej i wyrównanej kadrze. W tym roku wykonaliśmy kawał dobrej roboty. Dzisiaj zagraliśmy wspaniały mecz.

Gary Neville

Skoro wypowiedzieli się już Ryan Giggs i Gary Neville nie może zabraknąć też kilku słów od innego kapitana Czerwonych Diabłów – Rio Ferdinanda. Środkowy obrońca nie zagrał w meczu z Arsenalem, oszczędzał siły na mecz z Barceloną, jednak po gwizdku sędziego świętował wraz z kolegami i tak jak oni udzielał wywiadów. O wyjątkowości zdobytego trofeum i wsparciu kibiców:

Wywalczenie tego tytułu daje nam jeszcze większą satysfakcję, ponieważ dogoniliśmy Liverpool. Dokonaliśmy tego, więc czujemy się naprawdę fantastycznie. Naszym kolejnym celem z całą pewnością będzie pobicie ich rekordu.

W pełni doceniamy ich ogromne wsparcie. To najwłaściwszy sposób, w jaki możemy wyrazić naszą wdzięczność, ponieważ bez nich klub by nie przetrwał. To były jak najbardziej szczere podziękowania. Dzieki kibicom w tym sezonie przeżywaliśmy fantastyczne chwile i mamy nadzieję, że w kolejnych sezonach takich momentów bedzie jeszcze więcej.

Rio Ferdinand

Łyżkę dziegciu do beczki miodu dołożył Carlos Tevez, który w sposób równie lakoniczny, co niepokojący skomentował swoją gestykulację podczas zmiany oraz swoją przyszłość na Old Trafford.

Może to było pożegnanie. Nie wiem, to bardzo trudne.

To mnie wzruszyło. Uwielbiam fanów i cały klub, tyle.

Carlos Tevez

Po meczu swoich emocji nie kryło także wielu kibiców United, również na polskich serwisach poświęconych tej drużynie.

To był długi sezon, pełen niespodzianek i wielkich przeżyć czasem trudnych, czasem pięknych jednak United dopiął swojego i po raz trzeci z rzędu został Mistrzem Anglii. Wyrównaliśmy rekord Livrepoolu, teraz jest remis, mamy po 18 zwycięstw. Po raz kolejny pokazaliśmy, że jesteśmy niepokonani. A Ferguson to największy człowiek w całym Manchesterze, na 18 tryumfów, 11 wygrał on. Nie wyobrażam sobie tego zespołu z innym managerem. Nie było mnie na świecie gdy trenował Manchester.

W tym sezonie odkryliśmy nowe talenty, ba szczególną uwagę zasługuje Rafael, który świetnie zgrał się z drużyną i pokazał, że w przyszłości będzie z niego wielki pożytek. Marcheda, 17latek, strzelec dwóch bardzo ważnych bramek też sprawił, że z ust wszystkich kibiców Diabłów przed kilka dni nie schodziło jego imię. Jest jeszcze Welbeck, Fabio, Simpson, Campbell, Tosić, Ljalić, oni wszyscy sprawią, że Manchester nie będzie tylko jednorazową maszynką do wygrywania, a pozostanie nią jeszcze przez długie lata.

Co do weteranów, był to bardzo dobry sezon Giggsa, jest sercem drużyny, nawet zaczął grać jako środkowy pomocnik. Wielkim szacunkiem darze tego gracza, cały sezon w jednym klubie, po prostu Diabeł z krwi i kości. Scholes miał kontuzję przez parę meczy nie mógł grać jednak, też zasługuje na pochwałę. A Neville no cóż, nie był to jego sezon marzeń, słaby początek, potem znowu było lepiej jednak kontuzja przyczyniła się do ponownego spadku formy. Wielki gracz, i genialny kapitan, lecz konkurencja na jego pozycji jest wielka dlatego nie zdziwię się, gdy w następnym sezonie Giggs będzie kapitanem.

Trójka napastników Rooney-Tevez-Berbatow, tych dwóch ostatnich to przyczyny wielu kłótni i kontrowersji jednak ja mam nadzieję, że obai pozostaną na Old Trafford(czyli innymi słowy, że United wykupi Apacza). Pokazuje on, że jego miejsce jest tutaj, a fani po prostu go kochają, czego potwierdzenie było w dzisiejszym meczu. Pewnie jest to, że Wayne to najlepszy napastnik w Manchesterze i mam nadzieję, że pozostanie tam do końca kariery.

Dobry sezon Ronaldo, mimo wszystko. Nie strzelał wielu bramek, ale nie tylko on, całe United ograniczało się do skromnych zwycięstw 1:0. Pokazał, że dojrzał. Jego gra z sezonu na sezon jest inna. I myślę, że od sierpnia znowu ujrzymy go w koszulce z diabłem na piersi.

Dobry sezon Carrick’a i Fletchera, ten drugi rozegrał najlepszy w karierze, a Michael to po prostu mistrz podań. Obu należały sie miejsce w finale LG jednak tylko Carrick będzie mógł zagrać z wiadomych przyczyn.

O’Shea też grał dobrze, bardzo uniwersalny zawodnik, zagra tam gdzie mu Saf każe. A Evans to przyszłość United.

Jestem ciekawa czy Van der Sar przedłuży kontrakt czy przewiesi buty na kołku, bo jednak wiek robi swoje. Ten jego rekord `1200 bez straty gola w Lidze Angielskiej to wyczyn, który zostanie legendą, i wątpię, że ktoś z dwójki Kuszczak-Foster godnie go zastąpi.

Evra i Ferdinand niezastąpieni na swoich pozycjach i mam nadzieję, że ujrzymy Rio w Rzymie w pierwszym składzie.
Słaby sezon Nani’ego jednak chcę żeby pozostał w United bo to wielki talent. A Anderson tą końcówkę miał lepszą niż początek.

Teraz możemy się cieszyć, Diabły z medalami i pucharem, Liverpool śrubuje rekord, a z „You will never walk alone”, robi się powili „You will never won anything”. Arsenal i Wegner ze swoją młodzieżą, pokazali, że doświadczenie też jest potrzebne, a Chelsea i pieniądze mogą…

United Road Take Me Home !!!

xxxasiaczekxxx

Trzecie z rzędu mistrzostwo, nasza dominacja w tej lidze jest niepodważalna. Fenomenalna praca tego zespołu. Brawo Fergie, piłkarze, reszta sztabu szkoleniowego, mam też nadzieję, że przyjdzie mi pogratulować działaczom, kumaci wiedzą o co biega.

Ogólnie to jestem bardzo szczęśliwy, niestety całego meczu i ceremonii nie było dane mi zobaczyć, ale na pewno skorzystam z powtórki, bo to są piękne chwile, które każdego prawdziwego kibica United nie powinny ominąć. Ciężko złamać ten zespół, są niezwykle silni, potrafią szybko uporać się z nielicznymi kryzysami. United grali zdecydowanie najrówniej ze wszystkich i w pełni zasłużyli na tytuł. Trzeba też przyznać, że Liverpool nie był dużo gorszy i im też należą się gratulacje, ale jak się okazuje to jeszcze za mało na taki zespół jak My, konsekwentny aż do bółu.

Cóż, dobry dzień dzisiaj, powoli myślę, że możemy juz się skupiać na Barcelonie i obronie tytułu Klubowego Mistrza Europy. Jeżeli jeszcze dokonamy takiej rzeczy, będzie to coś niebywałego. To podkreśli naszą wielką dominację na świecie w ostatnich dwóch sezonach. Zresztą i tak już jesteśmy wielcy. Chyba nikt nie ma wątpliwości.

Masło

Mecz nerwówka, wiele spięć, taki trochę „pokopany” football, ale…
… kto się tym przejmuje??

Mistrzostwo jest nasze, 3 raz z rzędu. Aż trudno uwierzyć że jest coś takiego możliwe. Rozumiem ligę Portugalską w której Porto ma monopol, rozumiem tą samą sytuację we Francji w kontekście Lyonu. Ale Premiership?? Najsilniejsza, najbogatsza, najbardziej wyrównana, najpopularniejsza liga świata, w której, mimo takiej konkurencji nadal wygrywa United. Boję się że już niedługo zapomnimy jak się przegrywa i gdy kiedyś zakończymy sezon na miejscu 2, to będzie wielka załamka i przebudowa składu…

A propos składu, team mamy mistrzowski! To już nie coś na miarę ’99, to już chyba coś więcej. Tak mocnej i szerokiej kadry nie ma ani Real, ani Barca. Mamy najlepszego zawodnika świata, najlepszą defensywę… Wygraliśmy w tym sezonie już 3 trofea, a w zasadzie nawet 4 (Tarcza Wspólnoty). Cieszę się że doczekaliśmy się wielkiego United, takiego na miarę Dream Team-u Cruyffa w latach 90, czy Galacticos w Realu na początku tysiąclecia. Teraz my mamy takich zawodników, teraz my mamy taki Team.

Więc zapamiętajmy tą chwilę.
Przestańmy mówić że Manchester is Red. To England is Red! Miejmy nadzieje że za kilka tygodni będziemy mogli napisać to samo w kontekście Europy!

toporminator

Po meczu wypowiedzieli się także menedżerowie pozostałych zespołów Wielkiej Czwórki. Zarówno Arsene Wenger, jaki i Guus Hiddink oraz Rafael Benitez skomentowali wyczyn Fergusona i jego drużyny.

W tym roku (Manchester United) byli lepszą drużyną i należą się im gratulacje. Żeby za rok nasza drużyna mogła być utwierdzona w takim przekonaniu. W sporcie sprawy mogą się szybko zmienić i dzisiaj pokazaliśmy, że mamy jakość, która będzie przydatna, ażeby znaleźć się na szczycie. Musimy zachować wiarę i ciężko pracować. Moja drużyna wiele się nauczyła i nie jesteśmy daleko (od najlepszych). Byliśmy blisko tytułu w Lidze Mistrzów i w Pucharze Anglii, a ponadto byliśmy bardzo zgrani.

Było to nadzwyczajne osiągnięcie i mu [Fergusonowi – dop. Red] tego gratuluję. To cudowne, co jego drużyna zrobiła w tym roku. Wszystkie jego osiągnięcia są wybitne.

Arsene Wenger

Każdy zespół w lidze ma momenty gorszej formy. To normalne. W takiej sytuacji, United nie spanikowali i robili swoje. Poradzili sobie z ciśnieniem. Większa presja była jednak na Liverpoolu i Chelsea, gdyż te zespoły nie mogły tracić punktów, które my straciliśmy przegrywając i remisując.

Mają wielu doświadczonych piłkarzy i doświadczonego trenera. Nie spanikowali, mieli zaufanie do tego co robią i wiedzą jak wygrywać rozgrywki. Dobrze potrafią to wykorzystać. Inne zespoły, które pretendują do mistrzostwa zbyt bardzo się ‘podpalają’. Oni nie.

Guus Hiddink

Oczywiście najwięcej do powiedzenia miał Rafael Benitez, który nawet w obliczu zdobycia przez United trzeciego z rzędu mistrzostwa Anglii nie omieszkał skrytykować zespołu z Old Trafford i pochwalić swojej drużyny.

Jeżeli Manchester United wygra Premier League, to wcale nie będzie to oznaczało, że jest najlepszy. Po prostu zdobył więcej punktów, nic poza tym.Jest wiele bardzo dobrych zespołów na innych miejscach w tabeli. Nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek mówił o naszej drużynie jako o najlepszej. Może i tacy jesteśmy, ale tylko w pewnych momentach. Bez układania ich w kolejność, uważam że najlepszymi klubami w Premier League są: Chelsea, Manchester, Liverpool i Arsenal. Nasze 80 punktów to bardzo dobry wynik, 86 Manchesteru jeszcze lepszy. I to chyba wszystko.

Jak dla mnie, Manchester ma szerszy skład z piłkarzami najwyższej klasy, ale oni zawsze wydają więcej niż my. Jeżeli popełnią błąd, to zawsze mogą wymienić zawodników. Budżety – to one powodują o różnicy naszych drużyn.

Uważam, że prezentowaliśmy się naprawdę dobrze w tym sezonie, jednak niemożliwym jest, by utrzymać ten poziom, jeśli nie posiada się szerokiego składu. Kilku graczy Manchesteru United wypowiadali się o znaczeniu głębokiej kadry mówiąc, że widać różnicę na końcowym etapie sezonu. Na boisku musimy prezentować ten sam poziom, ale trzeba wprowadzać do zespołu nowych graczy i utrzymać dyspozycję, także zachować sportową rywalizację w zespole – każdy musi pracować ciężko i starać się myśleć pozytywnie, ponieważ pieniądze robią wielką różnicę każdego roku.

Musisz wygrać główne trofeum, to jest jasne, jednak przyznam, że zajmowanie tej pozycji, w której obecnie jesteśmy – grając dobrze i strzelając wiele bramek – to coś, co dobrze wróży na przyszłość. Każdy jeden rok jest inny – nie możesz powiedzieć, że następny będzie łatwiejszy, ponieważ oni znowu wydadzą trochę grosza, a my będziemy musieli sprowadzić odpowiednich piłkarzy i nie popełnić błędów. Jesteśmy bardzo blisko, jednak mogło być lepiej w tym roku. Musimy zachować optymizm. Mamy młody skład z wieloma młodymi piłkarzami i mam nadzieję, że w kolejnym sezonie znów osiągną progres.

Rafael Benitez

Po meczu informację o zdobyciu przez United mistrzostwa Anglii podały także polskie serwisy innych angielskich klubów. Oto kilka komentarzy, które można było przeczytać po spotkaniu z Arsenalem.

Gratulacje dla Fergusona, całego sztabu i samych zawodników. Mieli najrówniejszy skład (bardzo silna ławka rezerwowych) i utrzymywali praktycznie przez cały sezon równą wysoką formę. Szalona wręcz skuteczność, dobra obrona zapewniły Czerwonym Diabłom tytuł. Jest jeszcze jedna ważna sprawa. Sir Alex pokazał, że nawet bez Cristiano Ronaldo Manchester potrafi grać dobry futbol. Zobaczymy kiedy przyjdzie taki czas, że ktokolwiek będzie mógł się z nimi równać.

darthmates

MU gratulujemy Fergusona.
Interowi gratulujemy Mourinho.
Obu klubom gratulujemy mistrzostwa!

A ja sypię głowę popiołem, bo wierzyłem (i podawałem nawet argumenty w jednym z felietonów), że to Chelsea zdobędzie mistrzostwo.

Jeśli MU zdobędzie jeszcze LM, to będzie istna masakra. Żniwo tytułów.

Kazikx

Troche godnosci, czapki z głow przed Mulami byli najbardziej konsekwentni. Za rok Liverpool wygra lige.

jaszyn

zas rok Liverpool wygra, jestem tego pewny, te wszystkie wygrane z MU i Chelsea przeloza sie na doswiadczenie i za rok LFC z nowym (oby dobrym) napastnikiem w skladzie zdominuje lige!
YNWA

Firemaster

Koniec sezonu, zostały 2 mecze o pietruszkę (chyba że o 2 miejsce ). Gdyby mi na początku sezonu ktoś powiedział że tak zakończy się sezon to po naszych 4 miejscach nawet bym się cieszył ale jak wiadomo apetyt rośnie w miarę jedzenia a punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.

W przyszłym roku to nasi będą górą!

Burmanek

ale widze światełko w tunelu ,ferguson zjadł już swoją gume, dwadześcia pare lat się męczył, to ostatnie jego trofeum

Milutki

Jedyne, co teraz nam pozostaje to czekać na finał Ligi Mistrzów z Barceloną oraz na komentarze odnoszące się do tego spotkania. Mistrzostwo Anglii to już historia, teraz pora podbić Europę. Przychylne komentarze nam w tym pomogą, negatywne na pewno nie przeszkodzą!

Arsenal Londyn, Arsene Wenger, Carlos Tevez, Chelsea Londyn, Cristiano Ronaldo, Gary Neville, Guus Hiddink, Liverpool, Rafael Benitez, Rio Ferdinand, Ryan Giggs, Sir Alex Ferguson,

Tydzień temu na Old Trafford mieliśmy okazję oglądać mecz zupełnie dwóch różnych drużyn. Arsenal, cofnięty głęboko i nękany ciągłymi atakami Diabłów nie był w stanie ani na chwilę przejąć kontroli. Wodząc wzrokiem za piłką Kanonierzy przyglądali się jak rywal konstruuje kolejne akcje i coraz bardziej zagraża bramce Almunii.
W końcu stało się. W 17 minucie John O’Shea udokumentował przewagę Manchesteru, zaś kibice zacierali ręce, spodziewając się kolejnych bramek. Te jednak nie padły, głównie z powodu znakomicie dysponowanego wówczas Manuela Almunii.

Dzięki skromnej zaliczce kwestia awansu do finału wciąż była otwarta, a gdy dodamy do tego rewanż na The Emirates Stadium, można łatwo odgadnąć, że nawet Sir Alex Ferguson może się tego spotkania obawiać.

Obawy pokazała wyjściowa jedenastka Manchesteru. Bez klasycznego napastnika, z pomocnikami wyraźnie nastawionymi na destrukcję ataków. Pokazały to również pierwsze minuty. Piłkarze United przyjechali na Emirates by czekać. I czekali cierpliwie, wybijając kolejne dośrodkowania, przerywając podania i wstrzelenia piłki w pole karne. Choć defensywa Czerwonych Diabłów wyglądała z początku na bardzo solidną, to w końcu jedno z tych dośrodkowań mogło zakończyć się bramką.
I wtedy pada pierwszy cios. Ronaldo otrzymuje prostopadłą piłkę w pole karne, wbija ją na siódmy metr, a Park, wykorzystując katastrofalny w skutkach błąd młodego Gibbsa zdobywa pierwszego gola. Trybuny uciszone, widzimy jedynie cieszącego się Fergusona i wyraźnie niezadowolonego Wengera. Wbić trzy gole Manchesterowi, nawet grając u siebie, jest sztuką arcytrudną.

Kanonierzy nie zdołali jeszcze do końca dojść do siebie, gdy Cristiano Ronaldo huknął z rzutu wolnego na 2:0. Wiele osób zarzuca bramkę Almunii, analizy powtórek pokazują jednak, że wielką pracę przy tym golu zrobił John O’Shea, który ustawił się w murze Arsenalu, zasłaniając bramkarzowi gospodarzy piłkę. Nie bez znaczenia był też jego ruch w lewą stronę, gdy futbolówka uderzona przez Portugalczyka mknęła w stronę siatki.

Arsenal po drugim ciosie już się nie podniósł. Podopieczni Arsene Wengera stracili całą wiarę, z jaką tak zaciekle atakowali w pierwszych minutach meczu. A Manchester znów kontrolował sytuację, wymieniając setki podań i czekając na kolejne błędy rywali. Tak właśnie padł trzeci gol, gdy po podręcznikowo przeprowadzonej kontrze Rooney zagrał piłkę do Ronaldo, a ten zdobył swoją drugą bramkę w tym meczu. Kibice Arsenalu zaczęli opuszczać trybuny, a Sir Alex Ferguson mając już w głowie mecz w Rzymie zdejmował piłkarzy narażonych żółtą kartką, przez którą mogliby w finale nie zagrać.

Najwierniejsi fani ekipy z Londynu doczekali się w końcu chwili pocieszenia, gdy Darren Fletcher sfaulował Cesca Fabregasa, a rzut karny na gola zamienił Robin van Persie. Sam faul był oczywisty, lecz czerwona kartka, którą Szkot został od razu ukarany, dosyć problematyczna.

Ten mecz nie przejdzie do historii jako jeden z najbardziej zaciętych czy dramatycznych, a jednak niektórzy bardzo dobrze go zapamiętają. Bo w finalnym rozrachunku ideologia Wengera przegrała z filozofią Fergusona. Dzieci Arsenalu, wychowywane, szkolone, dojrzewające pod okiem Francuza, mogły wczoraj stać się mężczyznami, lecz w pojedynku z doświadczeniem i wyrachowaniem, pozostały tylko dziećmi. Teraz już można otwarcie powiedzieć, że eksperyment Arsene’a nie powiódł się, czemu on sam po części jest sobie winien. Bo ile to już młodych talentów opuściło Londyn, w poszukiwaniu lepszych zarobków? Ile razy Francuz zamiast dać kilka tysięcy funtów tygodniowo więcej, wolał się marudzącej gwiazdy pozbyć, wprowadzając w jej miejsce kolejnego gołowąsa?

Ferguson pokazał, jak ważne jest połączenie młodości i doświadczenia. Piłkarze młodego pokolenia zestawieni z gwiazdami powoli gasnącymi czerpią nawyki starych profesorów.

Półfinałowy dwumecz wygrał zespół lepszy. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Jedyną niewiadomą jest kondycja wyczerpanych ciężkim sezonem gwiazd Manchesteru. Czy wytrzymają? Czy będą w stanie wykrzesać z siebie jeszcze odrobinę świeżości, by w końcu świętować cztery trofea? Póki co, wszystkie drogi z Manchesteru prowadzą do Rzymu.

Arsenal Londyn, Arsene Wenger, Liga Mistrzów, Manchester United,