Oczywiście jest wielu klasowych skrzydłowych wyprzedających lub będących na bardzo podobnym poziomie do naszych Diabłów w kwestii indywidualnych umiejętności jak chociażby Ronaldo czy, szukając na własnym podwórku, Gareth Bale, ale uważam, że w duetach skrzydłowi z United są w ścisłej światowej czołówce. Być może są nawet na samym szczycie.

Swoją analizę chciałbym zacząć od Naniego, który zawsze mnie zadziwia. To zawodnik z ogromnym potencjałem i talentem, który niejednokrotnie już pokazywał. Jest zawodnikiem obunożnym, dynamicznym, przy którym obrońcy zawsze muszą mieć się na baczności. Świetne wyszkolenie techniczne, strzały z dystansu i oczywiście drybling czynią Portugalczyka jednym z najlepszych piłkarzy z Old Trafford. Pomimo wielu zalet, ulubieńca kibiców często ponosi wyobraźnia i traci piłkę w głupi sposób.

Antonio Valencia, bez którego nie wyobrażam sobie drużyny sir Alexa w ostatnich kilku meczach, to zawodnik trochę bardziej skomplikowany niż Nani. Świetne przyspieszenie i genialne dośrodkowania czy też strzały, jak chociażby ten z Blackburn, to główne atuty Ekwadorczyka. Wszystkie te zalety sprawiają, że Antonio jest świetnym skrzydłowym, mimo, iż złośliwi nazywają go „człowiek jeden zwód” z powodu, że Valencia nie potrafi grać lewą nogą, co na pewno jest utrudnieniem. Mam wrażenie, że również psychika to nie najmocniejsza strona Ekwadorczyka. Dowodem jest chociażby finał LM, gdzie sir Alex postawił na Ekwadorczyka zamiast na Naniego, co było prawdopodobnie błędem.

Kolejnym skrzydłowym jest Ashley Young, okrzyknięty ostatnio nurkiem. Zdecydowanie pod formą w ostatnim czasie, choć powoli zaczyna przypominać zawodnika z początku sezonu, a niezła dyspozycja w ostatnich meczach Ashleya jest nagradzana częstszymi występami. Na pewno wniósł wiele do drużyny z Old Trafford. Pamiętam mecz z Arsenalem, zakończony wynikiem 8:2, po którym byłem pełen wiary i nadziei w Anglika. Pierwszy sezon zdaje się być niezły w wykonaniu Younga i myślę, że jeżeli będzie się wciąż rozwijał, to może zapisać się w kartach historii.

Ryan Giggs to człowiek instytucja. Żywa legenda Manchesteru United, niewątpliwie podnosi morale zespołu w trudnych chwilach. Człowiek niezastąpiony, bez którego dla wielu osób United nigdy nie będzie już takie samo. Nie ma tyle werwy i energii co jego młodsi koledzy opisani wyżej, ale na pewno doświadczenie robi swoje. Boiskowy przykład do naśladowania dla młodych piłkarzy.

Podsumowując, ciężko jednogłośnie napisać, że drużyna z Old Trafford dominuje na świecie, jeśli chodzi o skrzydłowych. Na pewno są to piłkarze o wielkich umiejętnościach indywidualnych i są w czołówce światowej piłki. W połączeniu z charakterem Patrice’a Evry, czy młodzieńczym zapałem Rafaela da Silvy, którzy zawsze wspierają skrzydłowych w akcjach ofensywnych powstaje ogromne zagrożenie pod bramką rywala. Świetna współpraca bocznych pomocników z napastnikami, zabójcze dośrodkowania z gry oraz z rzutów rożnych i strzały ze stałych fragmentów gry sprawiają, że obrona przeciwnika cały czas musi uważać na to, co wymyślą pomocnicy Czerwonych Diabłów. Niewątpliwie jest to jedna z najgroźniejszych kart w talii sir Alexa Fergusona.

Antonio Valencia, Ashley Young, Nani, Ryan Giggs,

Da Silva brothers

Na pierwszy rzut oka sprawa wydaje się prosta, bowiem Ferguson ma w swoim składzie dwóch Brazylijczyków, bliźniaków, nominalnych prawych obrońców. Mieć może ich i ma, problem w tym, że Rafael i Fabio da Silva więcej czasu spędzają w gabinetach lekarskich niż na piłkarskich boiskach. W ciągu niespełna 4 lat na Old Trafford bliźniacy rozegrali łącznie 123 spotkania, co w bardzo uogólnionym przybliżeniu daje nam 15 spotkań każdego z osoba w sezonie. Ciężko na tak łamliwych zawodnikach opierać defensywę zespołu.

Sprzedaż błędem?

Podatność młodych Brazylijczyków na kontuzje nie była problemem, póki w zespole był John O’Shea i Wes Brown. Przed trwającym sezonem sir Alex Ferguson zdecydował się jednak na sprzedaż obu zawodników do Sunderlandu, co spowodowało zaistnienie niezbyt wygodnej sytuacji, w której obecnie znajduje się aktualny mistrz Anglii. W tym momencie pojawia się pytanie, czy sprzedaż tych zawodników nie była aby błędem? O ile odejścia Wesleya Browna, mogliśmy się spodziewać i w pełni zrozumieć, o tyle decyzja o sprzedaniu popularnego „Dżona” była co najmniej zaskakująca. Z perspektywy czasu śmiało można stwierdzić, iż pozbycie się Irlandczyka było błędem, może nie jakimś wybitnie istotnym, bo zespół daje sobie radę, ale jednak błędem.

Prawy obrońca z przymusu

W odwodzie pozostaje jeszcze dwóch młodych Anglików – Chris Smalling i Phil Jones. Pierwszy z nich radzi sobie na pozycji prawego obrońcy całkiem nieźle, jednak przy problemach w środkowej strefie obrony Ferguson nie może sobie pozwolić na wystawianie go na tej pozycji. Drugi z kolei na pozycji bocznego obrońcy radzi sobie bardzo dobrze, jednak jeszcze lepiej radzi sobie jako pomocnik i to właśnie w środkowej strefie boiska powinien grać Jones. Daje on bowiem zespołowi coś, czego brakowało od odejścia Roya Keane’a. Jest przebojowy, bardzo waleczny, ma świetny ciąg do przodu, krótką mówiąc jest idealnym box-to-boxem, czyli typem pomocnika, którego w United brakuje. Wszystko to sprawiło, że kilka występów jako prawy obrońca zaliczyć musiał Antonio Valencia – nominalnie prawy skrzydłowy.

Zakup prawego obrońcy?

W dłuższej perspektywie czasowej takie rzucanie zawodnikami po różnych pozycjach nie jest dobrym rozwiązaniem. Chris Smalling to środkowy obrońca, Phil Jones to materiał na światowej klasy pomocnika, Antonio Valencia to skrzydłowy – i to na tych pozycjach powinni grać ci zawodnicy. Wychodzi na to, że czerwonej części Manchesteru potrzebny jest nominalny prawy obrońca. Pytanie teraz, czy powinien to być zawodnik już doświadczony, zapewniający solidność w tyłach czy kolejny młodzieniaszek? Wydaje się, że lepszą opcją byłby doświadczony piłkarz, bowiem w składzie jest już dwóch młokosów, którzy z czasem pojmą pewne rzeczy, co będzie wiązało się ze zmianą stylu gry i mniejszą liczbą kontuzji. Który zawodnik byłby odpowiednim kandydatem? John O’Shea. Jednak na jego powrót na Old Trafford nie ma co liczyć, więc pytanie to zostawiam bez odpowiedzi, dając Wam pole do popisu.

Antonio Valencia, Chris Smalling, Fabio da Silva, Phil Jones, Rafael da Silva,

Dla Antonio Valencii drugi rok w barwach Manchesteru United miał być przełomowy. Aklimatyzacja gracza w klubie dawno już się skończyła, dzięki czemu mógł z nadzieją patrzeć na to, iż sezon 2010/2011 będzie najlepszy w jego dotychczasowej karierze. Czar jednak prysł już na początku sezonu, a Ekwadorczyk zamiast kopać piłkę, częściej gościł na oddziale chirurgiczno-ortopedycznym.

Już pierwsze mecze nie były dla piłkarza wymarzone. W dwóch inauguracyjnych spotkaniach (Newcastle, Fulham) Ekwadorczyk wybiegł na boisko w pierwszym składzie, lecz nie był w grupie wyróżniających się postaci. Później aż do feralnego spotkania z Glasgow Rangers nie zagrał na żadnym „froncie”.

Manchester United trafił w Lidze Mistrzów na jedną z teoretycznie łatwiejszych grup. Wspomniany mistrz Szkocji, najsilniejsza z całej trójki Valencia oraz nieznany bliżej Bursaspor nie mogły stanowić zagrożenia dla klubu, który aspirował do wygrania tej imprezy. Na pierwszy ogień poszli podopieczni Woltera Smitha. United jednak rozczarowali. „Diabły” miały rozbić obronę protestanckiej części Glasgow i już w pierwszym meczu wskoczyć na miejsce przeznaczone liderowi, którego nie oddałyby już do grudnia. Tak się jednak nie stało. Piłkarze z „Old Trafford” zagrali bezbarwnie, a patrząc obiektywnie remis 0:0 był najsprawiedliwszym wynikiem jak na to nędzne widowisko. Ważniejsze niż zgubienie dwóch punktów była strata Antonio Valencii. W 58. minucie czarnoskóry pomocnik został „skoszony” przez Kirka Broadfoota i przez kilka kolejnych minut nie był w stanie podnieść nawet głowy do góry. Jak się okazało, były gracz Wigan doznał złamania nogi w kostce.

To złamanie z przemieszczeniem. Fatalna sprawa. Stracimy go na długie miesiące. Wyglądało to, jakby zarył czubkiem buta w murawę. Kiedy zobaczyliśmy panikujących zawodników Rangers, już wiedzieliśmy, że stało się coś złego. To podobna kontuzja do tej, jaką odniósł Alan Smith w 2006 roku. Straciliśmy go wtedy do końca sezonu.

Sir Alex Ferguson

W Lidze Mistrzów pod nieobecność Antonio piłkarze MU pokazali popis minimalizmu. Wyniki 0:0, 1:0, 2:1 pokazywały, że piłkarzom daleko jeszcze do optymalnej formy. Strach pomyśleć, co byłoby, gdyby już wtedy przyszło grać z mocnym przeciwnikiem.

Wracając do Valencii… Ekwadorczyk miał dużo szczęścia. Na początku diagnoza wstępna wskazywała, że w najlepszym razie piłkarz wróci na początek następnego sezonu. Z tygodnia na tydzień stan pacjenta znacznie się polepszał na tyle, że niektórzy twierdzili, iż powrót ów gracza może mieć miejsce jeszcze w lutym. Ekwadorczyk oficjalny pierwszy mecz zagrał 12 marca z Arsenalem. Angielscy fizjoterapeuci specjalnie dla Ekwadorczyka zastosowali stworzony przez NASA podwodny system bieżni, jednak najważniejsza w całej rehabilitacji była chęć oraz motywacja do powrotu na boisko. Pierwsze mecze pokazały, że Latynos nie stracił nic podczas leczenia urazu. Co więcej, słyszałem opinie, że feralna przerwa spowodowała, iż Ekwadorczyk gra piłkę lepszą niż przed urazem.

Łącznie „Maravilla” strzelił w całym sezonie 2 bramki… Obie po powrocie z rekonwalescencji. Pierwsza (w Premier League), podczas spotkania z Fulham 9 kwietnia 2011, kiedy to MU wygrał 2:0, oraz druga (w Lidze Mistrzów) w rewanżowym spotkaniu z Schalke 4 maja, gdy „Czerwone Diabły” sprawiły gościom baty 4:1. Statystyka bramkowa nie rzuca na kolana, ale trzeba wziąć istotną poprawkę, że „na czysto” Ekwadorczyk nie zagrał nawet czterech miesięcy. Ogółem biorąc pod uwagę wszystkie rozgrywki, Valencia rozegrał 19 spotkań, co daje sumę 1318 minut, co z kolei daje prawie 70 minut gry na każdy mecz.

W zbliżającym się sezonie dla naszego piłkarza najważniejsze powinno być utrzymanie takiej formy, jaką prezentował pod koniec sezonu, utrzymanie miejsca w podstawowej „11” oraz trzymanie się nadziei, że podobny dramat jak ten z ostatniego sezonu, w nadchodzącym już się nie powtórzy.

Moment chwały: 4.05.2011. Manchester United-Schalke 4:1
Najgorszy moment sezonu:14.09.2011 Manchester United-Glasgow Rangers 0:0
Ocena w skali całego sezonu: 5/10. Nota zapewne byłaby zdecydowanie wyższa, lecz wiadomo dlaczego tak nie jest.

Antonio Valencia,

Bezbłędny Smalling

To już kolejny mecz, kiedy to młody Anglik świetnie zastępuje Rio Ferdinanda. Wybijał wszystkie piłki, które leciały w pole karne Edwina van der Sara. Na początku meczu musiał również wybijać z głowy, głupie pomysły zagrywania piłek przez Wesa Browna i Patrica Evre, którzy nie grali w pierwszych minutach zbyt rozważnie. Chris imponował poziomem gry przez cały mecz. Nie zauważyłem u niego żadnego większego lub mniejszego błędu. Umiał włączyć się do akcji ofensywnej. Wszystkie jego interwencje były przemyślane, dobrze się ustawiał. Obok van der Sara i Rooneya, o którym również wspomnę, najlepszy piłkarz United na boisku.

Skład sir Alexa

Siedmiu nominalnych obrońców w składzie, Fabio i Rafael na bokach i John O’Shea na środku pomocy. Chyba rozumiecie, dlaczego moja pewność co do wygranej, zmalała i to nie o „co nieco”. Ferguson miał niemały problem z zestawieniem jedenastki. Wenger tak wielkiego problemu nie miał. Największym nieobecnym w zespole „Kanonierów” był Cesc Fabregas. Manchester od początku spotkania był przyduszony, nie umiał sklecić zespołowej akcji i odpowiedzieć na ataki gości. Do 20. minuty z nielicznymi przerwami to Arsenal dominował na Old Trafford.

Garść statystyk

Po meczu wszedłem sobie na pewną stronkę z wynikami meczów w celu sprawdzenia statystyk. Gdy już je zobaczyłem, poczułem się dziwnie, tak jakbym oglądał zupełnie inny mecz. Arsenal oddał aż 15 strzałów na bramkę, przy tylko 10 Manchesteru. Dla mnie było to dziwne, ponieważ uważałem, że to właśnie Manchester stworzył sobie większą liczbę okazji do strzelenia gola. United według mnie, dominowało przez około 70% czasu gry. Co do procentowego wskaźnika posiadania piłki nie miałem już wątpliwości – 55% do 45% na korzyść ekipy Arsena Wengera.

Manchester odnosił zwycięstwa w ostatnich ośmiu kolejnych meczach na własnym stadionie. W rozegranych dotychczas 20 spotkaniach na Old Trafford od początku sezonu, piłkarze nie ponieśli ani jednej porażki. Dzisiaj passa została podtrzymana, co cieszy.

Evra, Gibson i Brown na minus

Nie chodzi tutaj o kontrolę antydopingową po meczu. Chodzi o ich poziom gry. Evra zostawał dość często, szczególnie w pierwszej połowie, ogrywany przez zawodników Arsenalu. Gdy jednak zdołał któregoś zatrzymać i nie dać się minąć, nie umiał skutecznie wyprowadzić piłki z własnej połowy. Brown podobnie. Evra dzisiaj był chyba najgorszym zawodnikiem Manchesteru. Gibson grał dzisiaj chyba na „niewidocznym”, często zmieniając status na „niedostępny” dla partnerów. Kilka dobrych kontaktów z piłką to za mało. Szczególnie gdy gra się z Arsenalem. Na tle takiej drużyny wszystkie mankamenty w grze widać gołym okiem.

Ogólne odczucia po meczu

Taktyka Fergusona sprawdziła się w stu procentach. Cieszy wygrana i awans do półfinału. Nasz lewy obrońca, środkowy pomocnik, napastnik (niepotrzebne skreślić!), czyli Wayne Rooney spisał się znakomicie. Wykonał tytaniczną pracę, biegał po całym boisku, wychodził do prostopadłych piłek, atakował, bronił. Gdyby nie świetna postawa Edwina w bramce, pewnie zostałby graczem meczu.

Miło ogląda się konsekwentną, cierpliwą i rozważną grę Manchesteru. Gra na szybkie kontry, długie piłki na napastników, grę tyłem do bramki i prostopadłe piłki. Jednym słowem poezja. Jedyne co mnie zmartwiło, to pierwsze dwadzieścia minut meczu, piłkarze mieli sporo problemów z zawiązaniem jakiejkolwiek składnej akcji i zakończeniem jej strzałem. Pierwszy strzał to bodajże piętnasta minuta i uderzenie Fabio nad poprzeczką.

O Antonio! Fajnie, że wracasz

To był jego pierwszy mecz od 15 września 2010 roku. W pamiętnym meczu Ligi Mistrzów z Glasgow Rangers doznał otwartego złamania nogi w kostce. Każdy w momencie wejścia na boisko, bił mu brawo. Powodzenia Antek!

P.S. Bracia da Silva to świetny follow-up do Phila i Gary’ego.

Antonio Valencia, Arsenal FC, Chris Smalling,

Drugim zawodnikiem, o którym wspomnę, jest obecnie kontuzjowany Park Ji-Sung. Jego główną cechą jest pracowitość i walka na całej długości boiska. Jest to jego wielką zaletą. Trzeba przyznać, że do tego sezonu był on przez wielu kibiców niedoceniany, lecz teraz grał naprawdę bardzo dobrze i wielu kibiców odkryło w sobie wielbicieli talentu koreańskiego pomocnika. Na wielu forach o Manchesterze United można przeczytać teraz o tym, jak kibice bardzo chcą, aby Park szybko wrócił do zdrowia i pomógł drużynie w walce o 19. tytuł mistrza Anglii oraz inne trofea. Chyba wszyscy zwolennicy Czerwonych Diabłów chcieliby, aby ich ulubieńcy zdobyli potrójną koronę.

Następnym, bardzo ważnym ogniwem w Manchesterze United jest żywa i grająca legenda klubu z Old Trafford, Ryan Giggs. Walijski pomocnik, który spędził całą swoją karierę w klubie z Manchesteru jest dla kibiców zawodnikiem wręcz nie do zastąpienia. Mimo swoich 37 lat nadal imponuje swoją szybkością, zwrotnością oraz dryblingiem posiada niewyobrażalnie ważne dla klubu doświadczenie, które jest pomocne w trudnych momentach spotkania. Wtedy właśnie taki zawodnik jak Giggs czy Scholes mogą pociągnąć zespół, uspokoić grę. Takich zawodników trzeba mieć w każdym klubie.

Kolejnym graczem, którego należy wymienić jest aktualnie nieobecny z powodu kontuzji Antonio Valencia. Ekwadorski skrzydłowy w poprzednim sezonie i na początku tego (do pamiętnego meczu z Glasgow Rangers gdzie Antonio złamał nogę) był bardzo ważnym ogniwem w zespole prowadzonym przez Alexa Fergusona. Dzięki jego zagraniom z rozgrywek w roku 09/10, Wayne Rooney mógł zdobyć aż tyle bramek. Ich współpraca układała się wręcz perfekcyjnie. Wszyscy czekamy, aby wrócił (powrót zapowiadany jest na ćwierćfinał FA Cup). Jedynym jego mankamentem jest brak gry lewą nogą, co zdecydowanie uszczupla jego możliwości jeżeli chodzi o drybling. Mam nadzieję, że wróci do formy i znowu będzie zachwycał wszystkich swoimi rajdami i dośrodkowaniami.

O Bebe i Obertanie nie będę się za bardzo rozpisywał, bo nie wnoszą oni nic pozytywnego do gry United (pokazał to chociażby mecz z Crawley Town, tam mieli okazje się zaprezentować).

Czy w zespole z Old Trafford potrzeba na skrzydle świeżej krwi? Wydaje mi się, że tak. Potrzeba jeszcze jednego bardzo dobrego skrzydłowego, który mógłby w razie słabej gry dać zastrzyk nowych sił i chęci. Ja bardzo chętnie w zespole z Manchesteru widziałbym Balazsa Dzsudzsaka, który swoją grą w PSV Eidhoven pokazuje, że ma wysokie umiejętności, Oczywiście jak każdy chciałbym, aby Gareth Bale przybył do United. Jest to chyba w tej chwili jeden z najlepszych (jak nie najlepszy) lewy pomocnik w Anglii (a może i Europie?). Prasa dużo mówi o zainteresowaniu sir Alexa Fergusona Ashleyem Youngiem z Aston Villi. Wydaje mi się, że jest to ciekawy zawodnik i mógłby wnieść dużo w grę Czerwonych Diabłów.

Mam nadzieję, że po powrocie Parka i Valencii sytuacja United ze skrzydłami zdecydowanie się poprawi. Liczę, że wrócą oni do formy i będą znowu zachwycali nas swoją grą. Chciałbym również, by Nani nadal prezentował to, co do tej pory. I oczywiście – niech Ryan Giggs przeżywa swoją setną młodość w tym sezonie!

Antonio Valencia, Ashley Young, Bebe, Gareth Bale, Manchester United, Nani, Obertan, Park Ji Sung, Ryan Giggs, Skrzydłowi,

NAJlepszy strzelec – Wayne Rooney

Po odejściu Cristiano Ronaldo miał być zawodnikiem, którzy przejmie ciężar strzelania bramek na swoje barki. Tak się też stało. Wayne Rooney zakończył miniony sezon z imponującymi 34 trafieniami na koncie. Bez wątpienia jest to najlepszy w karierze sezon młodego Anglika. Już dziś Rooney typowany jest przez fachowców do zdobycia tytułu najlepszego piłkarza globu. Jak ważnym zawodnikiem jest Roo dla United pokazały spotkania, kiedy Anglik był kontuzjowany.

NAJlepszy transfer – Antonio Valencia

Sir Alex Ferguson nie szalał z zakupami w letnim okienku transferowym przed sezonem 09/10. Szkot uzupełnił drużynę Mistrza Anglii młodym Gabrielem Obertanem, Michaelem Owenem i właśnie Antonio Valencią. Wielu mówiło, że Ekwadorczyk ma stać się nowym Ronaldo. Czas pokazał, że styl nowego skrzydłowego Fergusona jest zupełnie inny, aniżeli bramkostrzelnego Portugalczyka. Akcje prawą stroną, dokładne wrzutki w pole karne, ciekawe zagrania oraz świetna kondycja – to cechy, dzięki którym Antonio Valencia stał się najlepszym transferowym zakupem Szkota.

NAJgorszy transfer – Michael Owen

Kiedy otrzymał koszulkę z magicznym w United numerem „7” wielu zarzucało bossowi Czerwonych Diabłów, że doświadczony Anglik nie zasłużył na tak ważny i symboliczny w klubie numer. Owen przychodząc na Old Trafford liczył się z tym, że będzie tylko rezerwowym, pozycja Rooneya i Berbatova była niepodważalna. Dlaczego Owen jest najgorszym transferem Fergusona w minionym letnim okienku transferowym? Otóż w odróżnieniu od Valencji niczym szczególnym się nie wyróżnił, a w porównaniu z Obertanem jest doświadczonym i oszlifowanym już „diamentem”. Owen rozegrał 31 meczów w tym tylko 11 w podstawowym składzie, gdzie strzelił 9 goli.

NAJwiększy kartkowicz – Paul Scholes

Dwanaście żółtych i jedna czerwona kartka – o to dorobek największego kartowicza United sezonu 2009/2010. Pomimo swojej niewielkiej budowy ciała nasz doświadczony pomocnik wyróżniał się dużą walecznością i nieustępliwością, do czego jesteśmy już przyzwyczajeni, poza tym zapewne nikt nie ma za złe kartek Scholsowi.

NAJwięcej występujący – Patrice Evra

Francuz wystąpił 51 razy w koszulce Manchesteru United w minionym sezonie. Evra był zawodnikiem, na którego trener oraz kibice zawsze mogli liczyć. Pomimo dużej liczby meczów w nogach Patrice trzymał wysoką formę przez cały okres rozgrywek, czym zyskał sobie dużą liczbę pochwał od trenera i szacunek kibiców.

NAJwyższe zwycięstwo – 5:0

United w minionym sezonie wygrywali trzykrotnie wynikiem 5:0. Co ciekawe dwukrotnie ofiarą Czerwonych Diabłów była ekipa Wigan. Pierwszy raz piłkarze sir Alexa Fergusona odnieśli tak wysokie zwycięstwo na stadionie DW Stadium 22 sierpnia wygrywając po dwóch golach Rooneya oraz trafieniach Berbatova, Owena i Naniego. Rewanż ekipy Wigan na Old Trafford nie był udany, gdzie również przegrali stosunkiem 0:5. Dla gospodarzy strzelali – Rooney, Carrick, Rafael, Berbatov i Valencia. Drużyną, która również straciła pięć bramek grając z Manchesterem United była ekipa Portsmouth, która po dwój samobójach, oraz trafieniach Rooneya, Carricka i Berbatova poniosła sromotną porażkę.

NAJwyższa porażka – United 0:3 Fulham

Murphy, Zamora i Duff – ci piłkarze pogrążyli na Craven Cottage team sir Alexa Fergusona. Słaba, można powiedzieć beznadziejna gra oraz błędy Czerwonych Diabłów doprowadziły do tak wysokiej porażki. Rzadko drużyna z Old Trafford przegrywa tak wysoką liczbą bramek. Wizyta 19 grudnia na stadionie Fulham nie była udana w wykonaniu Manchesteru United.

NAJładniejsza bramka – Wayne Rooney z Arsenalem

Bramka strzelona w 37 minucie drużynie Arsena Wengera na stadionie Arsenalu Londyn przez Wayna Rooneya została uznana przez fanów United za najładniejszy gol minionego sezonu. Zatem obejrzyjmy ją:

NAJważniejszy gol – Michael Owen

Owen pojawił się w rubryce najgorszego transferu United poprzedniego sezonu, lecz chyba każdy kibic Red Devils zapamięta na długo trafienie Anglika w ostatnich sekundach derbowego meczu z City, które dało trzy punkty na koncie piłkarzy sir Alexa Fergusona.

NAJlepszy mecz – United 4:3 City

Pełen dramaturgii, wielu goli, pięknych akcji – mecz, który zostanie na długo w pamięci kibiców z obu części Manchesteru. Niewątpliwie był to jeden z najciekawszych i najlepszych spotkań United w minionym sezonie.

NAJgorszy mecz – United 0:1 Burnley

Spotkanie, o którym najchętniej każdy fan Manchesteru United wolałby zapomnieć. Słaba gra, jeszcze gorszy wynik. Porażka z beniaminkiem była niewątpliwie powodem do wstydu, jak również podsumowaniem beznadziejnej gry Czerwonych Diabłów w tamtym spotkaniu. 0:1 to niewielka, tylko jedno bramkowa porażka, lecz pamiętajmy, że do mistrzostwa również zabrakło nam jeden, może dwa punkty…

NAJlepszy zawodnik rezerw – Ritchie De Laet

Piłkarz, który pod skrzydłami Ole Gunnara Solskjaera wyrasta na świetnego obrońcę. Dzięki wzorowej grze w rezerwach De Laet wystąpił pięć razy w jedenastce pierwszego zespołu w minionym sezonie. Może już niebawem Ritchie De Laet z powodzeniem będzie zastępował Patrica Evrę na lewej stronie defensywy?!

NAJwiększe przebudzenie – Luis Nani

W pierwszej części sezonu Nani pozostawał w cieniu ekipy United. Przez słabą grę Portugalczyka wielu mówiło o możliwym transferze w czasie zimowego okienka. Do tego jednak nie doszło, a jak się okazało na szczęście dla Manchesteru United. W drugiej części sezonu Nani odzyskał formę i błyszczał na boisku. Jak sam powiedział – dojrzał do gry w United. Jego gra cieszyła kibiców, był niewątpliwie efektywny i efektowny w swoich poczynaniach na murawie. Poza Rooneyem był piłkarzem, który ciągnął do przodu akcje drużyny z Old Trafford.

NAJsłabszy zawodnik – Gary Neville

Wybór był trudny – Dimitar Berbatov? Ben Foster? A może właśnie Gary Neville? Ci trzej piłkarzem lekko ujmując nie zachwycali swoją grą lub być może byli za słabi do gry w takim klubie jakim jest Manchester United. Wybór padł jednak na najbardziej doświadczonego. Neville, gdy dostawał szansę od sir Alexa Fergusona grał bardzo słabo, często popełniał proste błędy. Może się wydawać, że Anglik występował na prawej flance defensywy z powodu kontuzji Wesa Browna. Trudno wyobrazić sobie, że kapitan United rozegrałby tyle spotkań gdyby w pełni sił był jego rodak.

NAJwiększe rozczarowanie – Dimitar Berbatov

Jedni go kochają, drudzy nie lubią. Na przestrzeni minionego sezonu grupa negatywnie nastawionych kibiców w stosunku do Dimitara znacznie się powiększała. O transferze Bułgara na Old Trafford wiele się pisało i mówiło. Trzeba jednak przyznać, że Berbatov nie spełnia pokładanych w nim nadziei i może dobrze by się stało, dla niego jak również drużyny, aby w najbliższym okienku transferowym opuścił ekipę Fergusona.

NAJwiększy powrót – David Beckham

Kto zasłużył na miano największego powrotu? Nie Owen Hergreaves, który pojawił się nareszcie na boisku po paśmie przewlekłych kontuzji, lecz ulubieniec kibiców – David Beckham. Dwumecz z AC Milan budził wiele emocji z powodu powrotu Anglika na murawę Old Trafford. Od transferu do Realu Madryt Becks nie miał możliwości występu przed kibicami United. Wejście miał szczególne – brawa, transparenty „Witaj w domu”. Całego smaczku dodaje fakt, że tuż po końcowym gwizdku sędziego Beckham założył żółto-zielony szalik, który jest symbolem sprzeciwu wobec rodziny Glazerów, czym jeszcze bardziej zyskał w oczach kibiców Czerwonych Diabłów.

NAJwiększy przegrany – Rio Ferdinand

Niewątpliwie był brakującą częścią defensywnej układanki Fergusona w ubiegłym sezonie. Obrońca Czerwonych Diabłów zaliczył zaledwie 20 spotkań. Spowodowane było to kontuzją, z którą Anglik zmagał się przez większą część sezonu. Dokładając do tego wykluczenie z Mundialu RPA związane z ponownym urazem można określić Rio Ferdinanda jako największego przegranego tego sezonu.

NAJwiększy dramat – kontuzja Rooneya

Cała Anglia zamarła. Człowiek, który miał poprowadzić do mistrzostwa w RPA reprezentację Albionu doznał poważnej jakby się wydawało kontuzji. W pierwszym spotkaniu z Bayernem Monachium w ćwierćfinale Ligi Mistrzów Roo utykając schodził z boiska. Dla klubu z Old Trafford strata najlepszego napastnika w obliczu ostatnich meczów o Mistrzostwo Anglii była ogromna, a brak w późniejszych meczach młodego Anglika był bardzo widoczny. Gdyby nie kontuzja, być może to Rooney sięgnąłby po koronę króla strzelców Premiership, a United zakończyłoby sezon w glorii chwały.

NAJwiększe zaskoczenie – powrót Rooneya

Pozostańmy przy kontuzji Wayna Rooneya, otóż jego powrót w rewanżowym spotkaniu z Bawarczykami w ćwierćfinale Champions League wprawił w ogromne zaskoczenie cały świat futbolu. Ferguson podjął ogromne ryzyko wprowadzając nie do końca sprawnego jeszcze Anglika na plac gry od pierwszych minut, lecz efekty w grze Czerwonych Diabłów w składzie z Roo widoczne były od razu.

NAJwiększy błąd sędziego przeciwko United – gol Drogby

Didier Drogba strzelił gola na 2:1 dla The Blues w meczu z Manchesterem United ze spalonego. Nikt nie wie, co byłoby gdyby tamten gol nie został uznany. Czy na pewno to Chelsea cieszyłaby się z tytułu mistrzowskiego?

NAJwiększy błąd Fergusona – odejście Carlosa Teveza

Niektórzy powiedzą, że przecież Rooney grał za dwóch napastników, jak również liczbą strzelonych goli mógłby obdzielić kilku zawodników. Należy jednak zauważyć, że gdy Anglik był kontuzjowany nie było godnego zastępcy, który poprowadziłby United do skuteczniejszej gry. Co więcej Carlos Tevez eksplodował formą w zespole City zdobywając wiele goli i stając się najważniejszym zawodnikiem Niebieskich. Sam transfer do lokalnych rywali Czerwonych Diabłów był policzkiem dla fanów United. Ponad to Tevez odgryzł się Fergusonowi kilkakrotnie w spotkaniach derbowych Manchesteru.

NAJszczęśliwsza chwila – wygrana Pucharu Ligi

Poza Pucharem Ligi Czerwone Diabły nie zdobyły żadnego trofeum. Wicemistrzostwo kraju w obliczu niewielkiej straty do Chelsea nie jest powodem do świętowania, jak również odpadnięcie z Ligi Mistrzów w fazie pucharowej. Pozostaje więc cieszyć się z tego co mamy…

NAJgorsza w skutkach kartka – czerwień Rafaela

Faul, trochę bezmyślny, na Riberym okazał się główną przyczyną odpadnięcia, dość przedwczesnego, piłkarzy Manchesteru z Champions League. Druga żółta kartka przyniosła młodemu Brazylijczykowi ‘czerwień’, przez co od 51 minuty United musieli radzić sobie bez jednego zawodnika.

NAJsmutniejszy moment – odpadnięcie z Ligi Mistrzów

United odpadli w ćwierćfinale Ligi Mistrzów, nie dlatego, że byli drużyną słabszą, lecz dlatego że zabrakło szczęścia, jak również karta Rafaela musiała przynieść za sobą konsekwencje. Niestety dla Red Devils były one okropne w skutkach. Dziesięciu na jedenastu, bramka stracona tuż przed zakończeniem pierwszej połowy, która dawała nadzieję Bawarczykom… gwoździem do trumny okazał się gol Robbena, który zniszczył marzenia zawodników sir Alexa Fergusona o trzecim finale Ligi Mistrzów z rzędu.

NAJistotniejsze wydarzenie – żółto-zielony doping

W sezonie 2009/2010 mało było chwil, w których moglibyśmy świętować tryumfy Czerwonych Diabłów i uznać to wydarzenie za najistotniejsze, dlatego typ padł na żółto-zielony strajk fanów na trybunach Old Trafford. Od ostatniego sezonu kibice postanowili w sposób bardziej dobitny emanować swoją niechęć do właścicieli Manchesteru United – rodziny Glazerów.

NAJlepszy piłkarz – Wayne Rooney

Wszystko na temat tego piłkarza, jego geniuszu i doskonałej gry zostało już powiedziane i napisane. Wayne Rooney był najlepszym piłkarzem Manchesteru United w sezonie 2009/2010 to fakt. Pozostaje mu tylko udowodnić swoją wielkość na Mistrzostwach Świata w RPA.

Antonio Valencia, Carlos Tevez, David Beckham, Dimitar Berbatov, Gary Neville, Liga Mistrzów, Luis Nani, Michael Owen, Patrice Evra, Paul Scholes, Premiership, Puchar Ligi Angielskiej, Rio Ferdinand, Wayne Rooney,