»Ronaldo wróć!

W tekście wyżej autor pisał, że Ronaldo wiele osób transferem do Realu zawiódł. Nie jestem do końca przekonany co do słuszności tej tezy. Ludzie z czerwonej części Manchesteru uważają inaczej. Na Stretford End wciąż słyszymy chant Viva Ronaldo, a kibice ciepło wypowiadają się o Portugalczyku, ale dlaczego miałoby być inaczej? Ronaldo wciąż dobrze wspomina czasy spędzone na Old Trafford, z klubem rozstał się pokojowo, a sir Alexa Fergusona nadal uważa za piłkarskiego ojca. Na dodatek przy każdym pytaniu o powrót do Anglii odpowiada, że tęskni za United i może kiedyś tam powróci.

On [sir Alex]był moimm ojcem w sporcie, jednym z najważniejszych czynników oraz najbardziej wpływową osobą w mojej karierze.

Cristiano Ronaldo

Dlaczego Cristiano Ronaldo miałby odchodzić z Realu Madryt?

Każdy kto śledzi poczynania Portugalczyka wie, że łatwo w Madrycie nie ma. Klub, który już od 3 lat nie wygrał nic poza jednym Pucharem Króla, nie spełnia celów zakładanych co sezon. Sfrustrowani i – przyznajmy szczerze – trochę żałośni kibice* Realu Madryt, którzy potrafią wygwizdać i wybuczeć Ronaldo za to, że nie celebrował zdobycia bramki. Cristiano Ronaldo zawodzi także – jak twierdzą kibice Królewskich – w El Clásico, za co również został hojnie wygwizdany i zwyzywany. To chyba największy powód, dla którego Cris miałby Real opuścić. Przecież gra się dla pieniędzy kibiców, a jeżeli nie potrafią oni docenić tego, że dzięki Ronaldo ta drużyna jeszcze jakoś egzystuje, to jest to powód do frustracji. Znam polskich kibiców Realu Madryt, którzy podczas prezentacji Ronaldo na Estadio Santiago Bernabéu mówili, że z pomocą CR7 (wówczas CR9) zdobędą wszystko. Teraz słyszę, że możemy sobie zabierać go na Old Trafford, bo na Real jest za słaby. Co do kibiców – Ronaldo powiedział bardzo dawno temu, kto lepiej dopinguje swój zespół i od kogo kibice Realu powinni się uczyć.

Zawsze dajemy z siebie wszystko, ale gdy drużynie nie wychodzi, to kibice powinni wspierać nas tak, jak robią to sympatycy Manchesteru United. Kibice Czerwonych Diabłów mogą zawstydzić sektory z fanami Liverpoolu czy Manchesteru City. Jeśli ludzie, którzy mają w sercu ‘Królewskich’, zachowywaliby się tak samo, byłoby lepiej dla każdego.

Cristiano Ronaldo

Również rywalizacja z Leo Messim o tytuł najlepszego piłkarza FIFA jak na razie nie idzie Portugalczykowi. Piłkarz Barcelony zgarnął tę nagrodę już 3 razy z rzędu. Do tego wszystkiego dochodzi sprawa Jose Mourinho, który w czerwcu ma opuścić Real Madryt. Zarząd klubu również nie jest zadowolony z tego, co w Realu się dzieje, więc na pewno będzie chciał podjąć jakieś kroki.

Ponadto, piłkarze z którymi Ronaldo podczas pobytu w Manchesterze przyjaźnił się najbardziej, są jednogłośni. Każdy powtarza, że Cris szczerze kocha United i nie ma wątpliwości, że kiedyś tam powróci.

Podoba mu się styl Manchesteru i nigdy nic nie wiadomo, ale być może pewnego dnia znów zagra w koszulce United. Tak mi się wydaje. On kocha Czerwone Diabły i to z wzajemnością. Wszystko się może zdarzyć, bo nigdy nic nie wiadomo.

Anderson

Oczywiście jest to sprawa czysto teoretyczna – nie wiemy, czy zobaczymy Ronaldo w trykocie Manchesteru United, lecz jeżeli mielibyśmy to szczęście, uważam, że zostałby przyjęty z otwartymi ramionami. To, co zrobił dla United przez te wszystkie lata jest nieocenione i kibice na pewno to pamiętają. Komentarze na polskich fanpage’ach typu „Ronaldo to zdrajca” są po prostu śmieszne, a najlepszy argument na tego typu wypowiedzi to kibice ze Stretford End śpiewający chanty o Ronaldo tyle czasu po jego odejściu. Sam sir Alex przyjąłby go bez zastanowienia, nawet za bajońską – jak na swoją politykę transferową – sumę.

Kupowanie graczy za 60 milionów funtów to nie mój styl. Takie pieniądze przeznaczyłbym tylko na powrót do nas Cristiano Ronaldo. To wszystko.

Sir Alex Ferguson

Prosta sprawa. Na dzień dzisiejszy forma naszej drużny jest mocno uzależniona od dyspozycji Wayne’a Rooneya, lidera, który jest głównym motorem napędowym drużyny z Old Trafford. Za czasów Ronaldo mieliśmy dwóch takich liderów. W razie braku formy jednego, ciężar gry mógł brać na siebie drugi. To dawało Manchesterowi United duży komfort w razie kontuzji, absencji, słabszej dyspozycji itd. Oczywiście mamy Naniego, Younga, świetnego ostatnio Antonio Valencię, ale to nie to samo. Borykamy się ostatnio z wieloma problemami, które rozwiązałby… właśnie Cristiano Ronaldo. Rzuty karne, wolne, rożne wszystkie należą do Portugalczyka. Dryblingi i odważne wejścia pod bramkę, strzały z dystansu i ciągnięcie drużyny do przodu. To wszystko rozwiązałby jeden człowiek.

Atmosfera w Madrycie nie jest za ciekawa, skoro sam Ronaldo rozważa przenosiny z klubu, w którym chciał grać od dziecka. Przyznał również, że w Anglii kibice bardziej kochają futbol, a to jeden z ważniejszych dla piłkarza czynników. Powiedział również, że tęskni za Anglią i za Manchesterem United, który przez wiele lat był jego domem. Tutaj, w drużynie Czerwonych Diabłów zdobył popularność, a sir Alex zrobił z niego piłkarską gwiazdę. Kto z nas nie tęskniłby za taką atmosferą, za miejscem, gdzie na dobrą sprawę kariera CR7 nabrała tak niesamowitego tempa? Patrząc na całą tą sytuację z boku, jestem pełen optymizmu, bo jako fan talentu Ronaldo mam ogromną nadzieję, że kiedyś zobaczę go w koszulce z diabełkiem na piersi. Nie wierzę również, że Ronaldo mógłby odejść do któregoś z rywali Manchesteru United. Czekam na dalszy rozwój wydarzeń ze stolicy Hiszpanii. Na dzień dzisiejszy wszystko wskazuje na to, że Cristiano z Realu odejdzie, pytanie tylko kiedy to nastąpi i czy na pewno wybrałby właśnie United. Na koniec zostaje mi tylko powiedzieć: Cristiano, zrób sobie prezent i wróć tam, gdzie Cię szanują i gdzie masz szansę grać o najwyższe trofea.

*Nie chodzi mi tutaj o prawdziwych kibiców, a o tych, którzy w ten sposób podchodzą do rzeczy. W żadnym wypadku nie wkładam wszystkich do jednego wora.

Cristiano Ronaldo,

---

Copyright © 2012 Redlog.pl Manchester United - blog fanów. Ten kanał RSS jest przeznaczony tylko do użytku niekomercjalnego. Jeśli nie czytasz go w agregatorze wiadomości RSS, strona na którą patrzysz łamie prawa autorskie. Prosimy o kontakt legal@redlog.pl aby podjąć odpowiednie działania.
]]>

Widać istnieją ludzie, którzy gotowi są może nie tyle ugryźć rękę, która niejeden raz wyciągała z tarapatów przede wszystkim pozaboiskowych, co ściągnąć z niej złoty zegarek. Z uwagi na minione sukcesy imć Ravela, całkiem możliwe jest zaistnienie powyższej metafory w postaci faktu dokonanego.

Ale do rzeczy. W d…ogłębnym poważaniu mam to, jak sporym potencjalnie talentem jest Morrison, tak jak on ma fakt ubierania koszulki najczcigodniejszego klubu na świecie. Gość nie zrobił nic, co usprawiedliwiałoby jakiekolwiek ostrzejsze sprzeczki odnośnie kontraktu zaoferowanego przez klub. Odrzucenie drugiej propozycji zarządu (o czym wiemy już oficjalnie) to przesada – stawiać twarde warunki można po osiągnięciu tego, co Groszek, moralne prawo szantażu miałby obecnie co najwyżej Giggs, chociaż to z kolei byłoby smutne, podczas gdy w przypadku Morrisona jest najzwyczajniej irytujące.

Only top I would wear for a mess about is Barca our united :D* – widać więzienny pasiak nie zalicza się do kategorii top. Chce iść? Niech idzie. O zainteresowaniu Barcelony na razie nie słyszałem, zresztą nie wiem, czy Ravel kiedykolwiek był w teatrze, więc miałby sporo do nadrobienia już na dzień dobry. Newcastle go chciało, ale myśmy tego nie chcieli. Mówi, a raczej pisze się o City – już jednego geniusza tam wysłaliśmy, wiele nam w końcowym rozrachunku nie zaszkodził, a syf z szatni The Citizens ciągnie się aż do Argentyny. Nie będzie źle.

Nikt nie jest większy od United. Szczególnie niewdzięczny gówniarz z rozbujałym ego.

Idź i zamknij drzwi za sobą.

*Pisownia oryginalna

Ravel Morrison,

Im dalej w mecz, tym robiło się ciekawiej. Gol Welbecka po dość słabym zachowaniu obrońców City i jedna z niewielu decyzji Foya, która mimo wszystko kontrowersyjna nie była – podyktowanie karnego, zamienionego na raty w trzecie trafienie przez Wayne Rooney. Do przerwy United wygrywało 3:0, grało 11 na 10, a wszyscy zastanawiali się, ile jeszcze bramek uda się wbić osłabionym rywalom z Etihad Stadium. W chwili, gdy piszę to zdanie jest 81. minuta spotkania, a Man United nie wbiło ani jednej bramki, ba, straciło dwie. Chris Foy w drugiej połowie powinien podyktować drugiego karnego dla United, ale dobra, przed przerwą powinien dać Giggsowi co najmniej żółtą kartkę za zrównanie z ziemią Aguero, więc załóżmy, że chciał wyrównać rachunki.

Z innych pozytywnych wiadomości – na boisko wrócił Paul Scholes. To taki 37-letni rudzielec w czerwonej koszulce, który obecnie będzie biegał po murawie z numerem 22. Do tej pory nie wiadomo, czy to akt desperacji, czy próba wymuszenia na naszych kochanych właścicielach wyłożenia wielkich pieniędzy na naprawdę dobrego pomocnika, a może sir Alex przekonał Rudego Księcia, bo po prostu dobrze mieć takiego Scholesa u siebie. Tylko że tu pojawia się problem wieku – 37 lat na karku oznacza, że do tej właściwej emerytury, a nie przerywanej, już naprawdę jest bliżej niż dalej (tak, panie Giggs, to pana też się tyczy) i choć chęć gry pozostaje, możliwości fizyczne już nie te. W dzisiejszym futbolu, w którym gra jest coraz szybsza, coraz więcej się biega i nawet najlepiej przygotowani fizycznie mogą mieć okazyjnie problemy, nie możemy wymagać cudów od naszych oldbojów, czego świadkami byliśmy przy drugiej bramce dla City (choć skłaniam się też ku opinii, że Scholesy po prostu nie wszedł w meczowy rytm).

W każdej sondzie pod tytułem „Na jakiej pozycji Manchester United potrzebuje wzmocnień?” odpowiedź brzmi „w pomocy”. Sam zagłosowałem w pięciu czy sześciu takich właśnie na środek pola (głównie dlatego, że nie można wybrać prawej obrony). Ale, w przeciwieństwie do 90% kibiców, którzy zbawiciela upatrują w kreatywnym środkowym pomocniku takim jak Sneijder, Modric, a ostatnio też i Kaka, mam inny pomysł na wzmocnienie United. Mamy Andersona i Cleverleya, którzy wspierani czasami przez Giggsa, oczywiście zakładając, że cała trójka jest zdrowa i w formie, powinni w zupełności wystarczyć, zwłaszcza, że Ando i Clev nie są w wieku Walijczyka. Moim skromnym zdaniem jest nam potrzebny pomocnik z petardą w nodze, który będzie łamał poprzeczki i rozrywał siatki, a przy okazji porządnie odbierze piłkę. Coś jak Darron Gibson, ale jakieś czterdzieści sześć razy lepszy.

Jeżeli ktoś uważnie śledził zakończony przed paroma chwilami derbowy pojedynek, można było zauważyć jedną zasadniczą analogię do hokeja na lodzie. Otóż w takim NHL, gdy mamy do czynienia z powerplayem (grą w przewadze – dla niezaznajomionych), drużyna, która posiada przewagę liczebną trzyma przeciwnika w hokejowym zamku, podając krążek po obwodzie, szukając możliwości przebicia się przez szyki obronne, w konsekwencji uderzając na bramkę i pokonując bramkarza. Nie inaczej było w przypadku Manchesteru United, który z uporem maniaka chciał trzymać swoich rywali w błękitnych koszulkach w okolicach ich pola karnego, szukając podania do skrzydła, stamtąd płaskiego dośrodkowania w nadziei na znalezienie Rooneya albo Welbecka, którzy mieliby wykończyć akcję strzałem z bliska. City było jednak znakomicie ustawione, szyki obronne, mimo przewagi liczebnej przeciwnika, cechowała podręcznikowa wręcz organizacja. W tym momencie przydałoby się coś, co w koszykówce nazywa się inside-outside. Gdy rozgrywający podaje do centra, żeby ten zagrał tyłem do kosza, zazwyczaj do środkowego podchodzi drugi zawodnik rywala, a wtedy taki Gortat wyrzuca piłkę na obwód do niekrytego zawodnika na obwodzie, który słynie z bycia strzelcem wyborowym i, jeśli nie jest Bryantem albo LeBronem, rzuci trójkę i zazwyczaj zrobi to celnie.

Podobną metodę można byłoby zastosować w przypadku United. Giggs i Valencia wraz z Evrą i Jonesem pchają się skrzydłami, a wtedy na 25 metrze czai się pomocnik, który w razie nieudanej próby przebicia się flanką otrzymałby piłkę, a następnie pociągnął za spust i uwolnił potężną prawą nogę. Oczywiście nie można zagwarantować skuteczności tej metody, ale kto broni spróbować, skoro plan A zawiódł. Wydaje się ostatnimi czasy, że sir Alex, gdy planu A nie uda się wykonać, siedzi na ławce i tyle. Trzeba mieć kilka rozwiązań i potężne uderzenie z dystansu może być właśnie jednym z nich. Może gdyby podczas pucharowego spotkania gracze United pokusili się o takie rozwiązanie (o ile się nie mylę, raz sprzed pola karnego spróbował Rooney, ale to nie było granie skrzydłami w „zamku”), zobaczylibyśmy czwartą bramkę dla MU, a nie obgryzali paznokcie do ostatniego gwizdka pana Foya.

Pozostaje tylko pytanie, kto mógłby być za ten element odpowiedzialny. Kiedyś idealnym kandydatem był właśnie Scholes, który potrafił zrobić takie rzeczy.

Teraz, jeśli mielibyśmy się trzymać angielskiego przepisu na szczęście, kandydatem mógłby być Tom Huddlestone:

W Anglii przebywał także pewien Islandczyk, Gylfi Sigurdsson:

Jeśli chcielibyśmy zaś wzmocnić się kosztem innej drużyny z Premiership, może Cheick Tiote?

I ostatnia już propozycja – Toni Kroos.

Oczywiście takich zawodników jest wielu, trzeba tylko poszukać odpowiedniego. Moim zdaniem warto, dodatkowa opcja w ataku zawsze się przyda.

Autor: Michał Rygiel

Paul Scholes, taktyka,

Da Silva brothers

Na pierwszy rzut oka sprawa wydaje się prosta, bowiem Ferguson ma w swoim składzie dwóch Brazylijczyków, bliźniaków, nominalnych prawych obrońców. Mieć może ich i ma, problem w tym, że Rafael i Fabio da Silva więcej czasu spędzają w gabinetach lekarskich niż na piłkarskich boiskach. W ciągu niespełna 4 lat na Old Trafford bliźniacy rozegrali łącznie 123 spotkania, co w bardzo uogólnionym przybliżeniu daje nam 15 spotkań każdego z osoba w sezonie. Ciężko na tak łamliwych zawodnikach opierać defensywę zespołu.

Sprzedaż błędem?

Podatność młodych Brazylijczyków na kontuzje nie była problemem, póki w zespole był John O’Shea i Wes Brown. Przed trwającym sezonem sir Alex Ferguson zdecydował się jednak na sprzedaż obu zawodników do Sunderlandu, co spowodowało zaistnienie niezbyt wygodnej sytuacji, w której obecnie znajduje się aktualny mistrz Anglii. W tym momencie pojawia się pytanie, czy sprzedaż tych zawodników nie była aby błędem? O ile odejścia Wesleya Browna, mogliśmy się spodziewać i w pełni zrozumieć, o tyle decyzja o sprzedaniu popularnego „Dżona” była co najmniej zaskakująca. Z perspektywy czasu śmiało można stwierdzić, iż pozbycie się Irlandczyka było błędem, może nie jakimś wybitnie istotnym, bo zespół daje sobie radę, ale jednak błędem.

Prawy obrońca z przymusu

W odwodzie pozostaje jeszcze dwóch młodych Anglików – Chris Smalling i Phil Jones. Pierwszy z nich radzi sobie na pozycji prawego obrońcy całkiem nieźle, jednak przy problemach w środkowej strefie obrony Ferguson nie może sobie pozwolić na wystawianie go na tej pozycji. Drugi z kolei na pozycji bocznego obrońcy radzi sobie bardzo dobrze, jednak jeszcze lepiej radzi sobie jako pomocnik i to właśnie w środkowej strefie boiska powinien grać Jones. Daje on bowiem zespołowi coś, czego brakowało od odejścia Roya Keane’a. Jest przebojowy, bardzo waleczny, ma świetny ciąg do przodu, krótką mówiąc jest idealnym box-to-boxem, czyli typem pomocnika, którego w United brakuje. Wszystko to sprawiło, że kilka występów jako prawy obrońca zaliczyć musiał Antonio Valencia – nominalnie prawy skrzydłowy.

Zakup prawego obrońcy?

W dłuższej perspektywie czasowej takie rzucanie zawodnikami po różnych pozycjach nie jest dobrym rozwiązaniem. Chris Smalling to środkowy obrońca, Phil Jones to materiał na światowej klasy pomocnika, Antonio Valencia to skrzydłowy – i to na tych pozycjach powinni grać ci zawodnicy. Wychodzi na to, że czerwonej części Manchesteru potrzebny jest nominalny prawy obrońca. Pytanie teraz, czy powinien to być zawodnik już doświadczony, zapewniający solidność w tyłach czy kolejny młodzieniaszek? Wydaje się, że lepszą opcją byłby doświadczony piłkarz, bowiem w składzie jest już dwóch młokosów, którzy z czasem pojmą pewne rzeczy, co będzie wiązało się ze zmianą stylu gry i mniejszą liczbą kontuzji. Który zawodnik byłby odpowiednim kandydatem? John O’Shea. Jednak na jego powrót na Old Trafford nie ma co liczyć, więc pytanie to zostawiam bez odpowiedzi, dając Wam pole do popisu.

Antonio Valencia, Chris Smalling, Fabio da Silva, Phil Jones, Rafael da Silva,

Gdy Holendra nie stało

David De Gea przyszedł do United za spore pieniądze, szczególnie w porównaniu z ok. sześciokrotnie mniej wartym Andersem Lindegaardem. Nie trzeba być jasnowidzem, by dojść do tego, który z golkiperów w takiej sytuacji już od startu stoi wyżej w hierarchii. I w sumie nic dziwnego – z zachwytu nad Hiszpanem, a właściwie nad jego talentem, piał niemal cały piłkarski świat, podczas gdy Duńczyka nie wspierał nawet wielki rodak, rzeczony Peter Bolesław. Zresztą przy pomyślnych wiatrach 20-latek może zapewnić spokój między słupkami United na nawet 20 lat.

Ale rzeczywistość kopnęła świat marzeń w Gluteus Maximus już w pierwszym oficjalnym meczu, lecz sytuację uratowali koledzy z pola podobnie jak w dwóch z trzech następujących spotkaniach. Jasnym stało się, że młodzieniaszek wychowany w słonecznej Hiszpanii, musi przystosować się do realiów ligi angielskiej. Realiów, w których piłkarze nie pierdolą się twardo walczą w polu karnym przeciwnika, a bramkarz bez porządnej gry na przedpolu nie istnieje. Dobra, jakoś to będzie, trzeba przetrwać pewien okres, ceną ogrywania się naszej przyszłości będzie parę wpadek. Podejście oczywiście jak najbardziej logiczne.

Łopata w ruch

Koncepcję oczekiwania na bliżej nieokreślony w czasie moment, kiedy o Davidzie będzie można będzie z czystym sercem powiedzieć Jest pewnym punktem zespołu ze stoickim spokojem podkopywał Anders Lindegaard. Konsekwentnie wykorzystywał dawane mu przez Sir Alexa szanse, wpierw w rozgrywkach mniej ważnych (vide: Liga Mistrzów), a następnie także w Premier League. Nie minęło kilka miesięcy, a efekty pracy organicznej Andrzeja pozna nawet ślepy, gdy wpadnie do wydrążonego przezeń dołu.

Co o świadczy o zacnych rozmiarach dołu? Długością niech będzie górowanie nad De Geą w najważniejszych aspektach bramkarskiego rzemiosła na Wyspach – Lindegaardowi nie straszne dośrodkowanie, rozpychanie się łokciami w tłoku niczym babuszki w pościgu za księdzem udzielającym Komunii, a także nie budząca zastrzeżeń gra nogami. Zresztą na linii też sobie porządnie radzi. Za szerokość przyjmijmy współpracę z obrońcami przeradzającą się, co niezwykle ważne, w przywoływanie także dużo bardziej doświadczonych defensorów do porządku, gdy sytuacja tego wymaga. Działa to też w drugą stronę – zdaje się, że Ferdinand i spółka pewniej czują się mając za plecami tak pewnego siebie i swoich racji człowieka niż w przypadku Davida. Najważniejsze jednak – głębokość – czyli skuteczność. Można wskazywać, iż Linda bronił ze statystycznie słabszymi rywalami niż Hiszpan, mimo to pięć czystych kont na pięć ligowych występów musi zrobić pozytywne wrażenie. Zwłaszcza, iż nie pamiętam, by Andrzejowi zdarzył się jakiś poważny moment zawahania tudzież klops innego rodzaju.

Czyż nie wynika z tego, że południowiec prawdopodobnie nie przeskoczy stworzonego na swojej drodze rowu, a wpadłszy do niego, złapie parę porządnych siniaków?

Decyzje, decyzje…

Jasne, że nie. Dawida nie w ciemię bito – zaopatrzył się w saperkę, którą stara się niwelować działania konkurenta. Sęk w tym, że w moim odczuciu, objętość dołu stale się zwiększa; gwałtowniej wtedy, gdy Hiszpan zrobi coś, czego należy żałować – jak w świeżo skopanym starciu z Blackburn Cucumbers Rovers.

Rzucając na chwilę metafory kopaczy – cóż zrobić powinien Sir Alex Ferguson przed kupą nadchodzących spotkań, każdy wie. Z tym, że różni fani, jak się okazuje, wiedzą różne rzeczy. Wydaje się, iż na chwilę obecną Stronnictwo Duńskie wśród kibicowskiej braci jest przy głosie, jakbym nie patrzył, sądzę, że słusznie. Na chwilę obecną w Premier League znajdujemy się w środku morderczej walki z hałaśliwymi sąsiadami o fotel lidera, więc każdy mecz cechuje gęstość porównywalna ze złotem. Zwłaszcza, że atak naszych najbliższych rywali w osobie chociażby Dębowego Bartka Demby Ba powinien spowodować podwójną mobilizację. Nie można ryzykować kolejnych klopsów i ogólnej niepewności z tyłu, dysponując w dodatku zdziesiątkowanym blokiem obronnym. Trzeba postawić na Lindegaarda.

Nie krzycz, HOP*

Zaraz, a kiedy nasza przyszłość ma się ogrywać? Spokojnie, będzie miał czas. Warto, żeby się przekonał, że w klubie klasy Manchesteru United nie ma nic pewnego i to przydatność dla drużyny występuje na boisku, nie kwota odstępnego. Nie muszę chyba tłumaczyć, że najzwyczajniej głupie z punktu widzenia szkoleniowego byłoby ustalenie nawet niepisanej, lecz zamrożonej hierarchii golkiperów. Tu nie ma jednostki wybitnej pokroju Van Der Sara, ba nie ma wybijającej się. Póki co, David De Gea nie pokazał u nas (nie wiem, jak w Hiszpanii, lecz, na nieszczęście dla Iberyjczyka, United występuje na innych szerokościach geograficznych) nic, co mogłoby dowodzić jego wyższości nad Andersem. A zatem nie znajduję na chwilę obecną żadnych solidnych podstaw pod uznawaniem Dawida za lepszego golkipera. Zakładając jednakowoż inne podejście bossa – może dojść do sytuacji, gdzie pewny swego numerouno mimowolnie nie będzie się przykładał jak należy, a jego zastępca odpuści walki również pewny dominacji kolegi z zespołu.

Już słyszę krzyki – trzeba dać Dawidowi pewność siebie, niechże gra regularnie!. Jakiż ma być tego koszt, zapytuję. Dotychczas wtopiliśmy przezeń (owymi osiągnięciami* obarczam rzecz jasna także ichmościów z pola) Champions League i przynajmniej punkt z Blackburn. Ile kolejnych upokorzeń trzeba będzie przełknąć przed końcem okresu przejściowego, którego terminu nie zna nikt? Wolę postawić na Lindę.

Młody jest! Ma czas na osiągnięcie poziomu światowego! Właśnie. Ma czas. A dopóki żyjemy w tych ciekawych czasach, lepiej nie kombinować, tylko stawiać na to, co obecnie jest lepsze. Nie widzę nic złego w wariancie odwrotnym do obecnego – niech De Gea łapie doświadczenie w meczach mniej ważnych, niech tam spokojnie dochodzi do światowego topu. A jak już doń dotrze, bez bólu zmieni Lindegaarda. W każdym razie – ma czas.

Nie można rotować, rywalizacja żle robi Dawidowi! No cóż, mi, wyimaginujcie sobie, źle robi wczesne wstawanie na zajęcia, ale nie oczekuję, że uczelnia specjalnie dla mnie zmieni rozkład zajęć. Należy zrozumieć, iż wygoda De Gei nie musi być jednoznaczne z dobrem Manchesteru United. Kto wie, czy takie doświadczenia z młodości nie zaprocentują w przyszłości? Poza tym – jeśli nie ma cojones i presja go zje – po prostu nie nadaje się do gry z Diabłem na piersi. W końcu – najwyraźniej Andersowi rotacja nie przeszkadza w notowaniu kolejnych dobrych występów. Da się? Da.

Szkot swoje wie

Ostrzegam, padnie stwierdzenie banalne: wszystko w rękach Fergusona. To Sir Alex kieruje koparką zdolną jednym pociągnięciem łyżki wyrównać teren mozolnie urozmaicany przez Andrzeja lub strącić Dawida do pogłębionego wyrobiska. Kwestią sporną pozostaje to, czy na ruchy drążków sterowniczych będą miały wpływ potrzeba chwili, dalekosiężne plany, upór jak w przypadku Bena Fostera, ego szkockiego szlachcica, jego znajomość wartości 18 mln funtów szterlingów czy coś, o czym my, zwykli śmiertelnicy pojęcia mieć nie możemy. Na dzień dzisiejszy za opcję jedynie słuszną uznaję Stronnictwo Duńskie, pozostawiając koncepcje Hiszpańskiej Unii Jedności na inne czasy.

A można było postawić na Tomka…

*HOP – Hiszpana Obrońca Płomienny
**Tak, osiągnięciem. Nie wyjść z grupy Benfiki, Bazylei i Otelulu nie jest tak łatwo.

Anders Lindegaard, bramkarze, David De Gea,

Przez kłopoty w kadrze sir Alex Ferguson ma niemały problem. Ciągle wydłużająca się lista kontuzji, spadek formy niektórych zawodników, słabe wyniki oraz krytyka kibiców zmuszają sztab trenerski do burzy mózgów i znalezienia jakiegoś rozwiązania. Niepewna sytuacja w Barclays PL, odpadnięcie z Carling Cup, a teraz jeszcze odpadnięcie z dalszych rozgrywek Ligi Mistrzów sytuacji klubu nie poprawia.

Wychowanek Czerwonych Diabłów zaczął błyszczeć w FA Youth Cup. Choć piłkarze akademii nie wygrali tego pucharu od 2003 roku, to regularnie uczestniczyli w tych rozgrywkach i mieli okazję zaprezentować się sir Alexowi. Osobami, które wyróżniały się w drużynie, na pewno byli Ravel Morrison, Paul Pogba czy chociażby Will Keane. Postanowiłem napisać właśnie o Morrisonie, bo według mnie to najbardziej barwna postać oraz niesamowity talent.

Osobiście jestem zachwycony grą młodego reprezentanta Anglii. Stylem gry przypomina mi trochę Cristiano Ronaldo. Jest odważny, nie boi się dryblować czy też strzelać z dystansu. Chłopak ma wielki potencjał i szkoda byłoby go zmarnować. Mamy w tym sezonie ciężki czas, świetna dyspozycja Manchesteru City oraz oddech Tottenhamu Hotspur na naszych plecach zmusza do podjęcia pewnych kroków. Jeżeli nie transfer, to może wprowadzenie kogoś z akademii?

Jeżeli Ferguson dałby szansę młodemu Ravelowi zagrać w przynajmniej kilku ligowych meczach, zawodnik ten mógłby zdobyć wielkie – jak na osiemnastolatka – doświadczenie. Paul Scholes debiutował w wieku 20 lat, Ryan Giggs w wieku 17 lat. Dlaczego więc nie dać szansy Morrisonowi?

Moja odpowiedź na pytanie z pierwszego akapitu to oczywiście tak, warto „pilnować” Morrisona, pomagać mu i starać się wyciągać z tarapatów oraz im zapobiegać. Uważam, że sir Alex Ferguson powinien zaryzykować i dać Ravelowi szansę, ponieważ jest możliwe, że większa odpowiedzialność i gra z takimi autorytetami jak Giggs zmieni jego osobowość. Mamy do czynienia z wielkim talentem, który może kiedyś odwdzięczy się za zaufanie, jakim można go teraz obdarzyć. Czy Ravel Morrison to „Wonder Kid”?

Ravel Morrison,

Krótko przed zakończeniem pierwszej części spotkania bardzo niefortunnie upadł Vidić. Kapitan naszej ekipy opuścił boisko na noszach, ale nic nie zapowiadało jeszcze, że mamy do czynienia z jakąś poważną kontuzją. Ostateczna diagnoza lekarzy potwierdziła jednak najczarniejsze scenariusze. W tym sezonie musimy już sobie radzić bez Nemanji.

Mówiąc krótko, sytuacja w United jest obecnie naprawdę nieciekawa. Przednie formacje prezentują formę daleką od oczekiwanej (mecz z Wolves to dopiero pierwszy krok do stwierdzenia, że zdanie to przestaje być aktualne), obrona ze względu na częste roszady nie może złapać odpowiedniego rytmu, a jeśli dodamy do tego słabą dyspozycję kluczowych graczy (np. Rooney, Evra), to doskonale wyjaśnia, czemu tegoroczne rozgrywki wyglądają tak, a nie inaczej. Regularna gra Vidy miała być jednym z fundamentów, na którym oprze się nasza odbudowana forma. Niestety wszystko wskazuje na to, że w tym momencie pojawia się nowe zmartwienie i obawiam się, że jeszcze nieraz w tym sezonie odczujemy boleśnie absencję naszego kapitana.

Vidić, choć nie grał regularnie w ostatnich miesiącach, zawsze kiedy już pojawił się na boisku, potrafił wprowadzić niezbędny spokój w naszych szeregach defensywnych. Choć obecnie nie stanowi już wspólnie z Ferdinandem takiego monolitu jak kilka sezonów temu, to ciągle najbardziej ufam właśnie tej dwójce stoperów. Można narzekać, że Rio to już nie ten sam gracz co kiedyś, a wiek ma na niego niekorzystny wpływ, ale uważam jednak, że obecność na boisku serbskiego partnera znacząco wpływa na dyspozycję Anglika. Zresztą można nawet zaryzykować stwierdzenie, że nasza linia obrony jest obecnie uzależniona od gry Nemanji. Nic dziwnego, skoro poza wspomnianym już Ferdinanem i Evrą do gry w bloku defensywnym pretendują bracia da Silva, Jones, Smalling i Evans, a więc gracze bardzo utalentowani, ale także młodzi, potrzebujący oparcia w doświadczonych kolegach. Zupełnie osobnym tematem, który jednak wywiera równie duży wpływ na dyspozycję naszej defensywy, jest problem ciągłego przesuwania Smallinga i Jonesa na prawą stronę obrony lub – w przypadku tego drugiego – nawet do drugiej linii.

Przechodząc dalej, warto zastanowić się, jak rozwiązać problem zastąpienia naszego kluczowego gracza. My jako kibice możemy oczywiście snuć wiele teorii i przygotowywać świetne plany taktyczne, jednak o tym jak będzie naprawdę zdecyduje oczywiście sir Alex Ferguson. Szkot tymczasem, co potwierdził mecz z Wilkami, nadal konsekwentnie stawia na Johnego Evansa. Trudno mi odgadnąć, co kieruje naszym managerem, jednak wierząc w jego intuicję (na pewno bardziej niż w talent Irlandczyka), pozostaje mi godzić się z takim stanem rzeczy. Tym samym to właśnie nasz wychowanek pozostaje obecnie pierwszym kandydatem do występowania u boku Ferdinanda, który raczej – o ile pozwoli mu na to zdrowie – będzie kierował naszą defensywą. Osobiście jednak wątpię, czy Evans jest postacią, która powinna stanowić o sile naszej obrony. W meczu z Wolverhampton ustrzegł się większych błędów, jednak przyjdzie nam się mierzyć jeszcze z o wiele mocniejszymi ekipami i obawiam się, że wówczas Johny może okazać się zwyczajnie za słaby. Niestety dobre występy dwa sezony temu i brak odpowiedniego progresu to za mało moim zdaniem, aby liczyć na grę w pierwszym składzie.

Jak wiadomo upór Sir Alexa jest wyjątkowo mocny i zazwyczaj nie bierze się z niczego, tak, więc liczę, że będę musiał jeszcze odwołać swoją opinię o Evansie. Jednak gdyby obrany plan się nie powiódł istnieje wciąż bardzo proste, wręcz oczywiste rozwiązanie, którego Szkot zdaje się nie dostrzegać. Wystarczy desygnować do gry w środku Smallinga. O ile w przypadku Jonesa można uznać, że roszady są uzasadnione, bo przekładają się na dobrą grę to uważam, że pozycją wręcz stworzą dla Smallinga jest właśnie centrum obrony. Były piłkarz Fulham nie tylko przez swoje fizyczne podobieństwo do Ferdinanda jest moim odczuciu idealnym partnerem dla Rio. Długotrwała absencja Vidica mogłaby być nawet w pewnym sensie pozytywną okolicznością, która pozwoliłaby młodemu Anglikowi zająć pozycję stopera na dłuższy czas. Taka długotrwała próba z pewnością pozwoliłaby Chrisowi nabrać niezbędnego doświadczenia i wyeliminować niektóre błędy, wynikające z małego doświadczenia, które pojawiały się np. na początku tego sezonu. Wówczas być może przed kolejnymi rozgrywkami to właśnie kapitan Albionu musiałby udowadniać, że to on bardziej zasługuje na miejsce u boku Vidica niż jego młodszy kolega.

Wszystko to niestety obecnie sfera planów i nadziei. W pierwszej kolejności, kontuzja Vidicia, skoro już się przytrafiła, powinna zostać należycie wykorzystana przez młodszych graczy, którzy postarają się udowodnić, że są w stanie zastąpić kapitana. Szczerze mówiąc, to dla nas jako fanów United, powinno być obojętne czy zadanie to wypełni Evans czy Smalling, a być może jeszcze Jones. Ważne, aby drużyna jak najmniej odczuła powstałą absencję. Jeśli ktoś jest skrajnym optymistą, będzie liczył, że Evans ponownie wzniesie się na wyżyny umiejętności i ponownie będzie prezentował formę, z czasów swego chyba najlepszego sezonu, kiedy zastępował kontuzjowanego Ferdinanda. Inni, nastawieni bardziej realistycznie, będą mieli nadzieję, że w środku defensywy pojawi się Smalling lub Jones i udowodni, że tytuły najzdolniejszych obrońców młodego pokolenia na Wyspach nie były nadawane bezpodstawnie.

kontuzje, Manchester United, Nemanja Vidic, Premier League,

» Bułgarski problem
» Berbatow nie przestaje zadziwiać
» Leniwiec, człapuś i święta krowa w jednym

Dymitar Berbatow wielokrotnie był tematem różnych, mniej lub bardziej zawziętych dyskusji, które zawsze dzieliły kibiców na jego zwolenników i przeciwników. Choć tak wiele zostało już powiedziane na temat bułgarskiego napastnika, jego obecna sytuacja w zespole sir Alexa Fergusona znów nie pozwala przejść obojętnie obok jego osoby.

Wczoraj król strzelców, dziś rezerwowy – taki tytuł mogłaby nosić książka o 30-letnim zawodniku Czerwonych Diabłów, opisująca jego ostatnie półtorej roku kariery. Dla wielu fakt, iż Berbatow nie gra już pierwszych skrzypiec w zespole mistrza Anglii nie jest zaskoczeniem, z pewnością jednak wielkim zdumieniem jest dla nich tak niska pozycja napastnika w układance Alexa Fergusona. W poprzednim sezonie Dymitar ogółem rozegrał 42 spotkania, w których strzelił 21 bramek i zaliczył 6 asyst. W trwających rozgrywkach Bułgar pojawił się na boisku tylko 12 razy, z czego tylko 6 występów rozpoczął w pierwszym składzie. Mimo tej niewygodnej dla zawodnika sytuacji, w której gra raz na jakiś czas, Berbatow zazwyczaj prezentował naprawdę dobrą formę, co pozwoliło mu na strzelenie trzech bramek i zaliczenie jednej asysty.

Przy dynamicznym rozwoju Welbecka, „nietykalności” Rooneya i wspaniałym instynkcie Hernandeza nieszablonowy bułgarski napastnik jest dopiero czwartą opcją w ataku United. Tutaj pojawia się pytanie, czy jest sens trzymać na ławce/trybunach zawodnika, który wciąż prezentuje się bardzo dobrze? Zawodnika, któremu już niedługo kończy się kontrakt, a którym zainteresowanie wyrażają inne czołowe zespoły? Sir Alex Ferguson zawzięcie twierdzi, że „numer dziewięć” jest ważną kartą w jego talii, jednak decyzje, której podejmuje niespełna 70-letni Szkot zdają się nie potwierdzać tych słów. Berbatow na boisku pojawia się bardzo rzadko, a po każdym rozegranym spotkaniu znów trafia na ławkę. Zasiada na nią mimo dobrego występu i mimo słabszej dyspozycji swoich rywali do gry w ataku.

Dlaczego sir Alex Ferguson tak rzadko stawia na Bułgara? Ciężko w tej chwili o jednoznaczną odpowiedź. Pewne jest jednak to, że w chwili obecnej, gdy kontuzjowany jest Tom Cleverley, a gra drugiej linii nie napawa optymizmem, nieszablonowość i niekonwencjonalność bułgarskiego napastnika byłaby dla zespołu jak wykwintny obiad w restauracji dla miejscowego biedaka.

Dymitar Berbatov,

Jestem zwolennikiem transferu zimą, ale patrząc na stan rynku transferowego, wzmocnienie składu jest rzeczą naprawdę trudną. Jest owszem kilku ciekawych zawodników, aczkolwiek z pewnością kosztowaliby wiele, a tego lata nie oszczędzaliśmy. To nasz główny problem, jeżeli chodzi o noworoczne zakupy.

Wzmocnienia zdecydowanie wymaga środek. Czekanie na błysk Andersona jest moim zdaniem nie na miejscu. Po prostu dodatkowe partie mięśniowe nie pomogły w rozwoju Brazylijczyka i – co tu dużo mówić – szału nie będzie. Kontuzji nabawił się Cleverley i na dobrą sprawę ciężko liczyć, że wróci po kontuzji jak gdyby nigdy nic. Co do Ryana w środku – jaki jest koń, każdy widzi.

Słono kosztować będzie wzmocnienie środka pola. Najlepsi są już zajęci, a wiadomo także, że zimowe ceny nie są wcale niższe. Jeżeli włodarze klubu wyłożą co najmniej 20 milionów euro, to można się będzie spodziewać ciekawego wzmocnienia. Na celowniku United mogą się wówczas znaleźć tacy zawodnicy jak Eden Hazard, Mario Goetze czy Javi Martinez. Jeśli dołożymy jeszcze drugie tyle, to stać nas będzie na Modrica czy Snejidera.

Osobiście jednak najchętniej zobaczyłbym w United Yohana Cabayę. Francuz sprowadzony został latem do Newcastle za około 4 miliony funtów z Lille – mistrza Francji. W ostatnich tygodniach pokazał, że aklimatyzację ma już za sobą, więc nie byłoby to kupowanie kota w worku. Cabaye mógłby nam pomóc na wszystkich frontach, bowiem Newcastle United nie gra w europejskich pucharach. Ten aspekt przemawia na jego korzyść. Niestety, jeśli ten wybór będzie w ogóle możliwy, to okaże się dość drogi. Jestem zdania, że ten transfer rozruszałby cały zespół i nie blokował wcale szansy rozwoju młodemu Pogbie, o ile taki jest planowany przez sir Alexa Fergusona. Sprowadzenie kogoś z wymienionej wyżej piątki byłoby moim zdaniem dużym błędem. Po pierwsze, kosztowaliby znacznie więcej niż Cabaye, po drugie nie mogliby nam pomóc w Champions League i po trzecie byliby obligatoryjnie pierwszym wyborem dla Fergusona z racji wydanych talarów. Przecież Cleverleya też musi ktoś naciskać, żeby nam nie spowszedniał i nie zrobił się czerstwy.

Absolutnie nie chciałbym zobaczyć w barwach United ostatnich rewelacji z Brazylii w postaci Lucasów, Neymarów i Gansów – kto widział ich w akcji, ten wie, że to byłoby naprawdę szalone posunięcie. A do zagorzałych przeciwników transferów w zimie powiem, że pewien Francuz zimą właśnie do nas zawitał i sami wiecie, co się stało.

transfery, Yohan Cabaye,