Wszystko wskazuje na to, że taki moment właśnie nadszedł, a sir Alex Ferguson został w pewien sposób zmuszony do tego, aby zdecydowanie zwiększyć potencjał swojej drużyny. Utrata tytułu mistrza Anglii na rzecz lokalnego rywala być może miała wpływ na taki stan rzeczy, ale głównym powodem wydaje się być destabilizacja drużyny spowodowana zaawansowaniem wiekowym jednych zawodników i rozmaitymi problemami zdrowotnymi innych.

Szczególnie trudna wydaje się być sytuacja w drugiej linii, z której wypada niestety Paul Pogba, będący już jedną nogą w Juventusie, oraz najprawdopodobniej Darren Fletcher, który zawiesił karierę ze względu na przewlekłą chorobę jelit. Nadal nie wiadomo też, jak bardzo United swoje plany wiążą z Andersonem, który stracił niemal cały sezon ze względu na chroniczne kontuzje. Chodzą słuchy, że klub wysłucha propozycji kupna tego zawodnika, jeśli znajdą się zainteresowani gotowi wyłożyć kilkanaście milionów funtów za 24-latka, który w mniej wymagającej fizycznie lidze mógłby mieć szansę na uratowanie swojej kariery. Coraz bardziej uzasadnione wydaje się być w tym świetle zainteresowanie Czerwonych Diabłów 23-letnim Kwadwo Asamoah, środkowym pomocnikiem z Ghany, grającym ostatnio we włoskim Udinese, który miałby wypełnić lukę. Pierwsza oferta została odrzucona, ale jeżeli Darren Fletcher nie będzie mógł wrócić do treningów i znajdzie się chętny na Andersona, to niewykluczone, że klub z czerwonej części Manchesteru bardziej się postara, tym bardziej że Asamoah wydaje się być dobrą alternatywą także w razie ewentualnego urazu Michaela Carricka. United będą również zapewne bacznie przyglądać się sytuacji Luki Modricia, ale w sprawie młodego Chorwata niestety nie ma zbyt wielu doniesień, co może jednak okazać się dobrym prognostykiem.

Niewątpliwie jednak najbardziej łakomym kąskiem obecnie na rynku transferowym jest Eden Hazard, główny kandydat do przejęcia legendarnego numeru 7 w drużynie United. W prasie aż huczy od wieści o rychłym dołączeniu młodego Belga do jednej z potęg Premier League, do obrzydzenia podsycanych przez samego zawodnika i jego agenta. Hazard jest zawodnikiem wszechstronnym i być może najbardziej utalentowanym z młodego pokolenia. W United mógłby grać na skrzydle lub pełnić rolę podwieszonego napastnika, nikogo nie trzeba przekonywać, że taki transfer byłby absolutnym hitem. Na Hazarda czekają już trzy gotowe umowy od United, City oraz Chelsea i już niebawem podejmie on decyzję. Jeżeli Eden wybierze inny klub, to David Gill i sir Alex Ferguson przygotowali już sobie „plan B” w postaci Shinji Kagawy, który jest bardzo zainteresowany przejściem do United. Jest to może mniej wszechstronny i nieco inny zawodnik od Hazarda, ale również bardzo ofensywnie usposobiony i w przeciwieństwie do praktycznie już byłego piłkarza Lille wydaje się być zdecydowany na grę dla Czerwonych Diabłów. Pozyskanie obu tych zawodników wydaje się być mało realne, ale jednego z nich zapewne zobaczymy w drużynie United w kolejnym sezonie.

O ile obrona wydaje się być najmocniejszą formacją w drużynie Manchesteru United, jej jedyną słabością zaczyna być brak zmiennika dla Patrica Evry, ponieważ już niebawem Fabio ma zostać wypożyczony. Osobiście uważam, że nie jest to dobre posunięcie, dużo bardziej wolałbym, aby w coraz większym stopniu dzielił się on rolą lewego obrońcy z francuskim łącznikiem, ale decyzja najwyraźniej już zapadła. Bardzo ucieszyło mnie natomiast zainteresowanie klubu z Old Trafford Leightonem Bainesem z Evertonu. Jest to może nie najmłodszy, ale bardzo twardy, solidny i ograny na Wyspach lewy obrońca, który wymusiłby na Evrze lepszą grę lub po prostu zajął jego miejsce. United podobno interesuje się również młodym prawym obrońcą Crystal Palace, Nathanielem Clynem i byłby to transfer bardzo w stylu United. Problem w tym, że utalentowanych obrońców w United już i tak jest bardzo wielu, a na prawej stronie widujemy już Rafaela oraz Phila Jonesa. Wobec powrotu Vidicia i ewentualnego pozyskania Bainesa obrona United wyglądałaby już naprawdę imponująco.

Na koniec zostawiłem sobie bardzo ciekawą opcję transferową, szczególnie dla nas Polaków, czyli całkiem żywe zainteresowanie Robertem Lewandowskim ze strony sir Alexa Fergusona celem wzmocnienia rywalizacji wśród napastników. Potwierdzono już że Michael Owen oraz Dimitar Berbatow pożegnają się z klubem tego lata. Pozostaje więc trzech wiadomych napastników oraz Kiko Macheda, z którym nie bardzo wiadomo, co dalej robić, ponieważ wypożyczenia raczej go nie rozwinęły. Zainteresowanie Manchesteru United Lewandowskim znalazło już podobno wyraz w dwóch ofertach dla Borussi Dortmund, z których jedna zakłada nawet w rozliczeniu Berbatowa. Ciężko określić rolę, jaką Robert mógłby pełnić w United, ponieważ pozostali trzej napastnicy stanowiliby dla niego bardzo silną konkurencję, a wobec niepodważalnej wartości Rooneya do obsadzenia pozostaje już tylko jedno miejsce, o ile United nadal grać będzie systemem 4-4-2.

Jak widać czeka nas elektryzujący okres transferowy, w którym większość niewiadomych powinna rozstrzygnąć się w ten czy inny sposób jeszcze przed rozpoczęciem Euro 2012, do którego w momencie pisania tego tekstu pozostało już tylko 15 dni. Wyrażanie zainteresowania pewnymi konkretnymi zawodnikami oczywiście wcale nie musi skończyć się ich transferem, ale wreszcie można być zadowolonym, że United przynajmniej próbuje i usilnie zabiega o pozyskanie takich zawodników jak Hazard czy Lewandowski. Aktywność Manchesteru United bardzo cieszy, ponieważ ruchy transferowe zostały dobrze przemyślane i bez wątpienia United solidnie wzmocnią się na kolejny sezon, co po zakończonym procesie aklimatyzacji niedawno pozyskanych zawodników pozwala mieć nadzieje, że United będą jednym z murowanych kandydatów do mistrzostwa i w wielkim stylu powrócą do europejskiej czołówki.

Eden Hazard, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson, transfery,

Na dzień dzisiejszy Kagawa nie chce przedłużyć z nami kontraktu i wiem, że zdania nie zmieni. Jeśli więc z wysp napłynie dobra oferta transferu, to w przyszłym sezonie Shinji zagra w którymś z angielskich klubów.

Tak dziś na temat sytuacji Kagawy w BVB wypowiedział się dyrektor sportowy Dortmundczyków, Michael Zorc. Sytuacja jest prosta – Shinji nie chce przedłużyć kontraktu, więc po sezonie Borussia usiądzie do rozmów z przedstawicielami klubów zainteresowanych usługami Japończyka. Czy w tym gronie znajdzie się reprezentant Czerwonych Diabłów? Mam nadzieję, że nie. Dlaczego? Już tłumaczę.

Shinji Kagawa, jak już wcześniej mówiłem, to zawodnik, który operuje zaraz za napastnikiem. Wbrew opinii mediów nie nadaje się on się do gry w systemie 4-4-2, chyba że miałby grać na skrzydle, jednak tam prezentuje się marnie. Przy obecnym ustawieniu United Japończyk byłby alternatywą dla Rooneya, pytanie tylko czy warto za niego zapłacić 15-20 milionów funtów? Moim zdaniem nie. Owszem, Kagawa jest zawodnikiem o nieprzeciętnych umiejętnościach, jednak ma też sporo wad. Często gra zbyt indywidualnie, często sam stara się wykończyć sytuację, a do tego często jest bardzo nieskuteczny. Do tego należy dodać wahania formy.

A jak Wy zapatrujecie się na ewentualny transfer Japończyka na Old Trafford?

Borussia Dortmund, Manchester United, Shinji Kagawa,

Oczywiście jest wielu klasowych skrzydłowych wyprzedających lub będących na bardzo podobnym poziomie do naszych Diabłów w kwestii indywidualnych umiejętności jak chociażby Ronaldo czy, szukając na własnym podwórku, Gareth Bale, ale uważam, że w duetach skrzydłowi z United są w ścisłej światowej czołówce. Być może są nawet na samym szczycie.

Swoją analizę chciałbym zacząć od Naniego, który zawsze mnie zadziwia. To zawodnik z ogromnym potencjałem i talentem, który niejednokrotnie już pokazywał. Jest zawodnikiem obunożnym, dynamicznym, przy którym obrońcy zawsze muszą mieć się na baczności. Świetne wyszkolenie techniczne, strzały z dystansu i oczywiście drybling czynią Portugalczyka jednym z najlepszych piłkarzy z Old Trafford. Pomimo wielu zalet, ulubieńca kibiców często ponosi wyobraźnia i traci piłkę w głupi sposób.

Antonio Valencia, bez którego nie wyobrażam sobie drużyny sir Alexa w ostatnich kilku meczach, to zawodnik trochę bardziej skomplikowany niż Nani. Świetne przyspieszenie i genialne dośrodkowania czy też strzały, jak chociażby ten z Blackburn, to główne atuty Ekwadorczyka. Wszystkie te zalety sprawiają, że Antonio jest świetnym skrzydłowym, mimo, iż złośliwi nazywają go „człowiek jeden zwód” z powodu, że Valencia nie potrafi grać lewą nogą, co na pewno jest utrudnieniem. Mam wrażenie, że również psychika to nie najmocniejsza strona Ekwadorczyka. Dowodem jest chociażby finał LM, gdzie sir Alex postawił na Ekwadorczyka zamiast na Naniego, co było prawdopodobnie błędem.

Kolejnym skrzydłowym jest Ashley Young, okrzyknięty ostatnio nurkiem. Zdecydowanie pod formą w ostatnim czasie, choć powoli zaczyna przypominać zawodnika z początku sezonu, a niezła dyspozycja w ostatnich meczach Ashleya jest nagradzana częstszymi występami. Na pewno wniósł wiele do drużyny z Old Trafford. Pamiętam mecz z Arsenalem, zakończony wynikiem 8:2, po którym byłem pełen wiary i nadziei w Anglika. Pierwszy sezon zdaje się być niezły w wykonaniu Younga i myślę, że jeżeli będzie się wciąż rozwijał, to może zapisać się w kartach historii.

Ryan Giggs to człowiek instytucja. Żywa legenda Manchesteru United, niewątpliwie podnosi morale zespołu w trudnych chwilach. Człowiek niezastąpiony, bez którego dla wielu osób United nigdy nie będzie już takie samo. Nie ma tyle werwy i energii co jego młodsi koledzy opisani wyżej, ale na pewno doświadczenie robi swoje. Boiskowy przykład do naśladowania dla młodych piłkarzy.

Podsumowując, ciężko jednogłośnie napisać, że drużyna z Old Trafford dominuje na świecie, jeśli chodzi o skrzydłowych. Na pewno są to piłkarze o wielkich umiejętnościach indywidualnych i są w czołówce światowej piłki. W połączeniu z charakterem Patrice’a Evry, czy młodzieńczym zapałem Rafaela da Silvy, którzy zawsze wspierają skrzydłowych w akcjach ofensywnych powstaje ogromne zagrożenie pod bramką rywala. Świetna współpraca bocznych pomocników z napastnikami, zabójcze dośrodkowania z gry oraz z rzutów rożnych i strzały ze stałych fragmentów gry sprawiają, że obrona przeciwnika cały czas musi uważać na to, co wymyślą pomocnicy Czerwonych Diabłów. Niewątpliwie jest to jedna z najgroźniejszych kart w talii sir Alexa Fergusona.

Antonio Valencia, Ashley Young, Nani, Ryan Giggs,

Dośrodkowania w (znów) portugalskie trybuny?

W kontekście zapłaty za tegoż pomocnika przewijają się obok gotówki postacie występujące na co dzień od czasu do czasu na Old Trafford. W przypadku Bebe nawet słowo rzadziej jest życzliwym nadużyciem i wbrew pozorom mało ważna jest jego kontuzja czy wypożyczenie do Besiktasu, gdzie, jak słyszymy, popadł w niełaskę trenera po nocnych ekscesach z klubowymi kolegami. Historia tego człowieka w United mogłaby bez przesady służyć za podstawę do jakiejś zacnej powieści, a przynajmniej opowiadania. Czymś, o czym może lepiej nie wiedzieć, śmierdziało od samego początku, a po doniesieniach o rzekomym zniknięciu części pieniędzy z jego transferu, można snuć całkiem ciekawe teorie spiskowe. W każdym razie, nigdy nic nie zwiastowało, iżby poziom piłkarski Czerwonych Diabłów miał z tego tytułu choć trochę podskoczyć. Puszczenie Portugalczyka nie przyniosłoby wybitnych korzyści finansowych, lecz jego dalszy pobyt u nas na dłuższą metę żadnej ze stron nie zrobi dobrze.

Jak go zechcą, niech biorą. A jak dopłacą (czytaj: obniżą cenę za Gaitana), to tym lepiej, ale na kokosy bym nie liczył.

Gdy jedno odejdzie, skorzysta oboje

O osobie Andersona już pisałem i ani trochę nie wycofuję się z opublikowanych opinii. W skrócie: nadszedł czas na definitywne ucięcie nadziei, „że on jeszcze wszystkim pokaże”. Targ z Benfiką może stać się okazją do podziękowania Brazylijczykowi za współpracę i dania mu szansy „ogarnięcia się” gdzieś poza United, w którym się już, śmiem twierdzić, nie rozwinie, a obecny stan jego sportowej jakości nie zadowala chyba ani klubu, ani samego piłkarza. Ando w Portugalii pamiętają jeszcze z czasów radosnego hasania w FC Porto za młodu, kaska więc jakaś wpaść powinna, a i cieplejszy klimat mógłby wywrzeć zbawienny wpływ na Syna Andrzeja.

Fabio? Ale jak? Po co? I w ogóle, kto to wymyślił?

Fabio da Silva w barwach Benfiki to opcja najczęściej przewijająca się i najszerzej komentowana. Niewątpliwie, Brazylijczyk jest materiałem na piłkarza bardzo dobrego, o czym wiedzą ludzie z Lizbony, więc możliwość sprowadzenia go do siebie choćby na rok kusi. Druga, nasza strona też powinna mieć tego świadomość i kilka razy zastanowić się nad wykonaniem pochopnego ruchu.

Któż bowiem w razie rozdzielenia bliźniaków zostaje na lewej obronie? Patrząc czysto statystycznie, praktycznie większej zmiany zauważyć się nie da, skoro Patrice Evra właśnie kończy piąty sezon bezustannego orania w tym miejscu na boisku bez żadnej chwili wytchnienia (paradoksalnie – olbrzymia odporność na urazy może działać nieco na niekorzyść Francuza, redukując jego świeżość). Zmęczenie materiału plus brak realnej rywalizacji na tej pozycji powodują formę naszego vicekapitana, o której nie bardzo chce się mówić.

Po fatalnym sezonie w wykonaniu Evry mielibyśmy odjąć mu jednego konkurenta i zmiennika, pozostawiając w tej roli jedynie młodziutkiego Ezekiela Fryersa. Anglik zapowiada się co najmniej ciekawie, lecz na rolę zawodnika wchodzącego do wyjściowej jedenastki (w razie braku poprawy Patryka musi znaleźć się ktoś, kto go zastąpi bez bólu w kilku meczach pod rząd) jest jeszcze za wcześnie. Fabio, udowodniwszy wielokrotnie swoją wartość, do takiej roli nadaje się znakomicie. Szkopuł tkwi w jego licznych kontuzjach – mimo wszystko wydaje się (choć, odpukać, może okazać się to jedynie moim chciejstwem), iż w tej materii będzie coraz lepiej, wszak okres wzrostu i kształtowania się ciała bliźniacy powoli mają za sobą.

Załóżmy, że rzeczony da Silva przeniesie się na Półwysep Iberyjski bądź na stałe, bądź na rok. Niestety, czasy, w których ratowaliśmy się uniwersalnym Jaśkiem O’Shea minęły bezpowrotnie. W obu przypadkach trzeba będzie ściągnąć już ukształtowanego lewego defensora. Po co szukać, wydawać pieniądze, ryzykować niedopasowanie do zespołu, skoro mamy u siebie odpowiedniego człowieka? Trudno prosto, przyjemnie i od ręki znaleźć odpowiedniego następcę.

Fajną opcją byłby tu Gareth Bale. Wpierw trzeba by wymodlić wypadnięcie Tottków poza Ligę Mistrzów, następnie namówić go na przejście do nas i, co równie ważne, przekonać do przestawienia się z pozycji ofensywnej na defensywną, czyli coś niekoniecznie atrakcyjnego dla Walijczyka… Przy takim wariancie, stratę Brazylijczyka bym przełknął bez trudu, ale wolałbym przestać fantazjować i wrócić do Fabiana.

Wypożyczenie poza Anglię wiąże się z dwoma podstawowymi zagrożeniami. Praktyka w lidze południowej, różniącej się od realiów brytyjskich, nie musi przełożyć się na realną wartość w Manchesterze United. Przede wszystkim jednakowoż, staż zagraniczny zakłada powrót do drużyny po roku i kontynuowanie tutaj kariery. W tym momencie stać się może rzecz nieciekawa – da Silvie przekonuje się o tym, że trawa w niższych szerokościach geograficznych ładniej się zieleni, postanowi pozostać tam bądź w kraju sąsiednim, czym zmusi Fergiego do zmiany założonej koncepcji. Najgorsze jednak, iż stracimy naprawdę dobrego piłkarza.

Tu urywam i daję Wam pole do popisu. Czegokolwiek jednak nie stwierdzicie na temat Gaitana, zapewne upierać się będę, że puszczanie Fabio da Silvy to wielki błąd – tym większy, iż wydaje się nie być warunkiem koniecznym do ściągnięcia Argentyńczyka. Nie powinniśmy sobie fundować kolejnego roku przeciętności i strachu na lewej obronie, jednak sytuacja ku temu dąży.

Chyba, że o czymś nie wiemy.

Anderson, Bebe, Fabio da Silva, Nicolas Gaitan, transfery,

O Pogbie głośniej zrobiło się, gdy kontuzje wykończyły większość naszych środkowych pomocników. Osobiście, jako zwolennik francuskich talentów, byłem ciekaw, co zaprezentuje młodzian w pierwszej jedenastce. Okazało się jednak, że mimo dziury w środku pola jak stąd do Paryża, Ferguson wcale po juniora nie sięga. Pomyślałem, że coś jest nie tak. Być może Francuz służy tylko za medialną maskotkę, a jego umiejętności nie wybijają się ponad przeciętność? Do całej afery dochodzi sprawa z kontraktem młodego pomocnika. Miał ponoć otrzymać ofertę od władz Manchesteru, jednak nikt go nie naciskał. Tymczasem w sieci pojawiają się już wiadomości o tym, że podpisał kontrakt z włoskim Juventusem. Przyjąwszy to za prawdę, czy jest sens denerwować się na władze United? Może warto przyjrzeć się, gdzie aktualnie znajduje się Morrison, zamiast rozpaczać nad ewentualną stratą Pogby.

Ravel Morrison zamienił się z Czerwonego Diabła w prawdziwego Młota. Dosłownie, jak i w przenośni. Póki co, jako młoteczek rozegrał aż 10 minut w Championship (sic!). Czy tak wyglądają statystyki zawodnika pokroju Roo czy Cristiano? Aktualnie jego wartość oscyluje wokół miliona euro, czyli dość przeciętnie jak na angielskiego utalentowanego asa.

Czy naprawdę myślicie, że sir Alex Ferguson jest upośledzony i nie wie, co robi? Może jednak te Pogby i inne Morrisony to jednak nie najlepszy materiał? Zwłaszcza patrząc na ich mentalne usposobienie. Jeden chciwy i dość niegrzeczny, drugi zaś niezbyt zdecydowany, aby kontynuować karierę w największym angielskim klubie. Uważam, że straciliśmy już lepszych graczy, a mimo to nikt za nimi tak nie płakał.

Paul Pogba, Ravel Morrison,

Źle się składa, że sprawa ta wypływa prawdopodobnie w najważniejszym momencie sezonu. Źle się składa, że zmuszeni jesteśmy przyznawać wszelkiej maści „hejterom” rację – Ashley Young dwukrotnie zadrwił z kibiców, sędziów, przeciwników, upadając w sposób teatralny, rodem z najgorszych sztuk aktorskich serwowanych nam przez piłkarzy. I nie chodzi mi w tym momencie o słuszność karnych, dyktowanych dla United w meczach z QPR i Aston Villą, bo tutaj akurat obie strony dyskusji mogą swoje argumenty w miarę logiczny sposób tłumaczyć.

Najbardziej boli mnie fakt, że Young swoim zachowaniem dostarczył przeciwnikom broń, którą z okazji zbliżających się derbów Mancini i spółka na pewno wykorzystają. Do momentu tych dwóch nieszczęsnych pokazów jednego aktora, cała wojna na słowa ze strony City opierała się raczej na szukaniu dziury w całym, atakowaniu bezsensownymi argumentami czy bezsensownym Vieirą. Na wszystko błyskawicznie odpowiadał Ferguson, solidna gra United i problemy, w które rywale zza miedzy sami się pakowali.

Tym razem jednak daliśmy im solidny punkt zaczepienia w psychologicznej wojnie, czyli coś, czego bezskutecznie szukali od dłuższego już czasu. Dostrzegając powagę sytuacji, zareagował nawet sam Ferguson, który po spotkaniu z Aston Villą zabrał głos w sprawie zachowania Younga.

Nigdy nie widziałem u niego takich skłonności, nie ma takiego nawyku. Został zahaczony i starał się to wykorzystać.
Myślę, że zachował się po aktorsku, ale Clark na pewno go dotknął. Upadek był dramatyczny, przesadził, ale to prawidłowy rzut karny.

sir Alex Ferguson

Czy była to tylko chęć upomnienia piłkarza, czy może jednak próba wyprzedzenia komentarzy rywali? Prawdopodobnie jedno i drugie. Ale już sam fakt wypowiedzenia przez Fergusona tak ostrych słów pod adresem własnego zawodnika pokazuje, że również on podchodzi do sprawy bardzo poważnie.

Na koniec chciałem jeszcze wrócić do tematu powyższego artykułu. Czy nurkowanie Younga stało się dla United problemem? Czy jednak było ono kwestią przypadku, o którym za kilka kolejek nikt pamiętał nie będzie? Odpowiedź na to pytanie pozostawiam już każdemu z Was, drodzy czytelnicy.

Ashley Young, Manchester City, Manchester United, Sir Alex Ferguson,

Dimitar Berbatow niemal na pewno po sezonie nie będzie już Czerwonym Diabłem, jednak czy to ma jakieś znaczenie? Jeśli może pomóc zespołowi w zdobyciu 20-tytułu mistrzowskiego, to nie widzę powodu, dla którego Ferguson nie miałby skorzystać z jego usług. Nie po to klub zapłacił za niego miliony i ciągle wydaje na tygodniówkę, by w sytuacji, w której Welbeck i Hernandez są pod formą, Bułgar siedział na ławce bądź na trybunach.

Berbatow jest jaki jest, dla jednych zawsze będzie naprawdę dobrym napastnikiem, dla drugich zaś graczem przepłaconym. Myślę jednak, że nikt o zdrowych zmysłach nie powie, że Bułgar w chwili obecnej nic nie wniósłby do gry United. Javier Hernandez i Danny Welbeck w ostatnich spotkaniach wyglądają naprawdę blado, także Dimitar mimo braku praktyki meczowej z pewnością nie zaprezentowałby się gorzej. Spokój i opanowanie z piłką przy nodze, a także błysk geniuszu w jego wykonaniu z pewnością nieco ułatwiłoby grę przeciw drużynom, które bronią się niemal całym zespołem.

Co jest zatem przyczyną takiej sytuacji? Czyżby Bułgar podpadł czymś, co nie przedostało się do mediów? Patrząc wstecz, na pełne szacunku wypowiedzi Berbatowa, mimo nieciekawej sytuacji, w której się znajdował i nadal znajduje, ciężko wyobrazić sobie, by nagle zaczął sprawiać jakieś problemy. Nie jest łatwo osądzić tę sytuację, jednak przykro się patrzy na to, jak król strzelców z poprzedniego sezonu marnieje na ławce czy też na trybunach. Miejmy nadzieję, że przez ten, pozwolę go sobie nazwać kaprys, United nie straci tego, co ma niemal na wyciągnięcie ręki.

Dimitar Berbatov, Sir Alex Ferguson,

Absolutnie statyczny w rozwoju Anderson, chory Fletcher, obrońca Jones, zdecydowanie za bardzo wynoszony pod niebiosa Carrick, zacny, ale za często kontuzjowany Cleverley sprawiają, że zanadto eksploatuje się Giggsa i Scholesa bliższych z kolei wygodnego siedzenia w fotelu bujanym i oglądania futbolu w telewizji aniżeli gry na najwyższym poziomie. Do tego poroniony pomysł z przesuwaniem ze skrzydła (a raczej ławki) Parka. Ktoś zaprzeczy, że CM z prawdziwego zdarzenia jest na gwałt potrzebny?

O klasie Stevena nie ma co się rozpisywać. Jest to jeden z najwspanialszych angielskich zawodników ostatnich kilkunastu lat, piłkarz godny wielkiego szacunku, z którejkolwiek strony by nie patrzeć. Szkoda, że jego klasę wykorzystuje Liverpool – choć przyznać trzeba, iż lepiej pasuje tu słówko „marnuje”. Nie jest miło patrzeć na taki stan rzeczy, tym bardziej, że kunszt Gerrarda przydałby się w naszym klubie.

Kapitan The Reds bez wątpienia wniósłby wiele jakości. Z nim w składzie znikłaby impotencja w rozegraniu, znalazłby się w końcu ktoś, kto potrafi nieraz huknąć z powodzeniem z dystansu i punktować bezpośrednio z rzutów wolnych. Poza tym Stevie cały czas korzystałby pełnymi garściami z olbrzymiego doświadczenia. Zyskalibyśmy też człowieka świadomego wagi w futbolu takich wartości jak honor, czysta gra i wierność klubowi. Tyle lat spędzonych w jednych barwach dowodzi, iż nowy lider środka oddaniem Manchesterowi United szybko osiągnąłby uznanie wśród kibiców, a niewykluczone, że i opaskę kapitańską po słabym ostatnio Evrze.

Jak nie teraz, to kiedy? Takie pytanie powinien sobie zadać Fergie i błyskawicznie dojść do wniosku, iż dobrej odpowiedzi nie znajdzie. Gerrardowi latka lecą, w chwili obecnej ma ich 31, ale jeszcze sporo spotkań przed sobą, czego ludzie związani z United, zważywszy na przypadki weteranów, są całkowicie świadomi. Przede wszystkim jednak, stosunkowo łatwo byłoby Stevena z dumy Merseyside wyciągnąć. Liverpool z roku na rok stacza się coraz bardziej, nadzieje na osiągnięcie wielkich celów z tym klubem gasną, a przykład Michaela Owena dobitnie ukazuje możliwość pozostania np. mistrzem Anglii. Natomiast fani The Reds w takiej sytuacji nie mogliby mieć mu za złe takiego ruchu. Swego czasu mówiło się o transferze do Chelsea, wówczas postanowił pozostać na Anfield – tym razem mogłoby być inaczej.

Przyszli koledzy z zespołu wydają się nie mieć nic przeciwko zakupowi liverpoolowej ósemki. Ferdinand, Carrick czy Rooney znają Stevena choćby z reprezentacji Anglii. Ten ostatni potwierdził kiedyś sympatię i uznanie dla urodzonego w Whiston piłkarza.

On jest najmocniejszym ogniwem swojego klubu. To także jeden z najlepszych pomocników na świecie. Wydaje mi się, że gdyby Liverpool straciłby go, nawet w połowie nie byliby teraz tym, czym są. Stevena jest naprawdę ciężko opisać, gdyż to unikatowy gracz. Na całym świecie nie ma drugiego takiego.

Naprawdę, bardzo chciałbym, aby kiedyś trafił on do Manchesteru.

Wayne Rooney

Czas pokaże, czy Boss będzie upierał się przy tezach o potędze naszego środka. Jeśli zdobędzie się na odrobinę obiektywizmu i zdrowego rozsądku, sięgnie po pomocnika z zewnątrz. Byłoby niewypowiedziane przyjemnie, gdyby zdecydował się na transfer Stevena Gerrarda. Nikt z Czerwonej części Manchesteru nie pożałowałby takiego ruchu, z tym zawodnikiem w środku bylibyśmy w stanie zniszczyć każdego. A do tego idol z dzieciństwa pozdrawiałby fanów na Old Trafford w koszulce ulubionego przez nich klubu…

Steven Gerrard, transfery,

Po co ten cytat? Wspaniale pasuje do osoby Franciszka Smudy. Więcej – pasuje podwójnie, bo Franz jest królem sam dla siebie. Zdawać by się mogło, że warto w takim przypadku skorzystać z sytuacji i wydawać takie dyrektywy, które nie tylko można, ale i zamierza się spełnić. Może i warto, ale można też nie mieć szacunku do własnego autorytetu i ostentacyjnie olewać obrane sobie ramy postępowania.

SE: Kuszczak zbiera w Anglii znakomite recenzje i pali się do powrotu do kadry. Mówi, że mógłby dać jej doświadczenie i pozytywne nastawienie.

FS: To, co mówi Tomek, to jedno, a to, co my myślimy, to druga sprawa. Cieszę się, że w końcu regularnie gra, to dobre dla jego kariery. Ale nie jest tak, że ktoś przez 5 lat nie był podstawowym zawodnikiem, a teraz zagrał w kilku meczach i myśli, że jest znakomity i od razu wskoczy do pociągu na EURO.

SE: Czyli zamyka pan mu drzwi? Kuszczak teraz gra w każdym meczu, a powoływany przez pana Fabiański grzeje ławę.

FS: Musi pan zrozumieć jedno – za każdym razem, kiedy Fabiański bronił u mnie w kadrze, nigdy nie zrobił błędu i nie zawalił bramki.

Miało nie być już szukania „Polaków” po całym świecie. Oczywiście Perquis i Boenisch pojawili się reprezentacji i tutaj jest moje poparcie – mają przodków z naszego kraju, jeśli chcą i są na tyle dobrzy powinni u nas grać. Co innego historia z Arboledą, którego o babkę Polkę trudno posądzić, zakończona na szczęście śmiercią naturalną. Swego czasu Smuda opowiadał prasie niemieckiej, jak to on znalazł i wprowadził do wielkiej większej piłki Roberta Lewandowskiego. Kto ciekaw, jak było naprawdę, niech wygugla, bo skupić się chcę na innym temacie.

W reprezentacji będą ci, co grają u siebie w klubie – jedna z głównych myśli powtarzanych na początku przygody z prowadzeniem kadry. Reguła ta najskrupulatniej zwykle stosowana jest przy doborze bramkarzy, więc biada Kuszczakowi wołano. A jednak kilka meczów z Orłem na piersi za Smudy rozegrał, pech chciał, że trafił na łomot w wykonaniu mistrzów świata i Europy, na który wpływu nie miał i nie mógł mieć. Wątpię, by to spotkanie zaważyło o jego dalszych losach, ale może służyć jako symbol.

Nikt nie robi tajemnicy z tego, że na bramce podczas Euro stać ma Szczęsny. Jest to tak oczywiste, że aż bije po oczach. Problemy narastają przy doborze jego zmienników – nagle okazuje się, że z ponoć potężnej polskiej szkoły bramkarskiej mało kto regularnie gra w piłkę. Zatem, powiedzmy z braku laku, kolejne szanse dostawał Fabiański. To rozumiem. Popieram natomiast ignorowanie Artura Boruca, czyli bramkarza tyleż przebojowego, co niepokornego i mającego autorytet (swoją drogą podkopany przez swego właściciela) selekcjonera daleko w tyle, czego dowód dawał dwukrotnie. Nieważne Mniej ważne, ile konkretnie wypił były golkiper Celtiku, czy rozrabiał, czy wreszcie sam absolutny zakaz spożywania procentów ma sens. Tu liczy się niesubordynacja a ta w drużynie winna karaną być.

Trwamy więc przy duecie z Arsenalu, aż tu pojawia się alternatywa. Kuszczak, kierowany prawdopodobnie zarówno chęcią pojawienia się na Euro, jak i znalezienia sobie nowego, jak najzacniejszego pracodawcy, przeszedł na czas pewien do drugoligowego Watford i tam poza pierwszym występem, mówiąc dziećmi Haxa, jest pro. Smuda, będąc konsekwentnym, przetestowałby zawodnika, do którego jeszcze nie tak dawno miał spore zaufanie, a przynajmniej sprawiałby pozory zainteresowaniem jego usługami. Jako że wiemy, jak to z wywiązywaniem się z danego słowa i pogardą dla własnego słowa bywa u naszego trenera, nie powinniśmy być wybitnie zdziwieni, że już teraz zamyka drzwi do kadry bramkarzowi Manchesteru na cztery spusty. Co najwyżej możemy czuć zawód. Zapewne tak samo, jak sam Kuszczak.

Na początku przytoczyłem fragment książki Exupery’ego i, dążąc do końca, znów się doń odniosę. Czy ktoś mi wytłumaczy, po co Franciszek Smuda (który z gówna bicza i tak by nie ukręcił) stawiał sobie tyle obostrzeń? Tak doświadczony trener powinien wiedzieć, iż sytuacja lubi się zmieniać i czasami trzeba sięgać po środki wcześniej nieprzewidziane. Czyż nie lepiej od samego początku było głosić „Buduję drużynę po swojemu. Jak? Obserwujcie.”? Teraz poza gorzkim piwem, jakie zwykle towarzyszy pracy z kadrą narodową, trzeba będzie wypić i to nawarzone w ramach przekraczania planu i wypełniania 300% normy.

Póki co, przyzwyczaiłem się, że wypowiedzi Franza w chwilach, gdy dziennikarze nietaktownie pytają bądź chociaż ocierają się o drażliwą materię jego licznych zapewnień, przypominają bełkot niejakiego Jarosława z filmu Chłopaki nie płaczą. I tak już chyba pozostanie aż do końca..

Oby w tym szaleństwie była metoda. Oby Smudę obroniły wyniki. Oby Szczęsny nie złapał kontuzji. Za dużo tych oby…

Franciszek Smuda, Fulham FC, Johnny Evans, reprezentacja Polski, Tomasz Kuszczak,

Koreańczyk w barwach United rozegrał ponad 200 spotkań, co jasno ukazuje, że trener wysoko ceni sobie jego umiejętności. Gdyby nie problemy zdrowotne, z którymi Ji borykał się dość długo, mógłby się dziś pochwalić większą ilością rozegranych spotkań w czerwonym trykocie. Dyskusji na temat tego, czy transfer Parka to ruch marketingowy, nawet nie będę podejmował, bowiem Ji-Sung swoją grą wielokrotnie udowodnił, że jego umiejętności w połączeniu z ogromną determinacją pozwalają mu na grę w tak wielkim zespole jakim jest Manchester United. Skąd więc takie opinie? Być może z powodu braku sympatii do zawodnika? Jego mało widowiskowej gry? A może z zazdrości, że Koreańczykowi udało się zrobić karierę, a tym którzy krytykują to nie wyszło?

Ji-Sung Park może i nie prezentuje efektownego stylu gry, jednak jego postawa na boisku, ogromne zaangażowanie i determinacja od zawsze były godne podziwu. Niejednokrotnie dzięki swej niezłomnej postawie ratował swój zespół z opresji. Bramki strzelane Kanonierom jeszcze długo będą pamiętane przez kibiców Czerwonych Diabłów. Poza boiskiem znamy go jako bardzo miłego człowieka, który zapewniał nam wiele radości wraz ze swoim przyjacielem z zespołu – Patricem Evrą.

Przejdźmy zatem do rzeczy. Sir Alex Ferguson po raz kolejny, podczas swej wieloletniej służby na Old Trafford, nadzoruje zmianę pokoleniową w swym zespole. Ta, której obecne jesteśmy świadkami, z pewnością będzie jego ostatnią. Świat się zmienia, piłka nożna także, co widzi sam Ferguson i na co powoli stara się reagować. Czy w budowanej drużynie, która ma funkcjonować przez kilka lat, która także ma nieco ułatwić start dla nowego trenera, znajdzie się miejsce dla doświadczonego Parka?

Podjęcie decyzji o sprzedaży swojego zawodnika nigdy nie jest łatwe, szczególnie gdy dotyczy to zawodnika zasłużonego, który w klubie jest już od kilku dobrych lat. Bardzo często jednak takie rozstrzygnięcie przynosi korzyści obu stronom. Czy w przypadku 31-letniego Koreańczyka będziemy świadkami takiego wyroku? Powiedzmy sobie szczerze, Ji-Sung Park lepszym zawodnikiem już nie będzie, a co za tym idzie, nie da zespołowi czegoś nowego, czegoś lepszego co pozwoli drużynie się rozwinąć, uatrakcyjnić i ulepszyć swoją grę. Obecny sezon pokazuje, że United tego ożywienia potrzebuje. O ile na krajowym podwórku póki co wszystko układa się zgodnie z planem, o tyle postawa Czerwonych Diabłów na europejskiej arenie pozostawia wiele do życzenia.

W trwającym sezonie forma Parka daleka jest od optymalnej. Mała ilość rozgrywanych przez niego meczów nie ułatwia mu dojścia do odpowiedniej dyspozycji. Czy zatem nie lepiej byłoby zarówno dla Koreańczyka, jak i dla United ,gdyby Ji znalazł sobie nowy klub? Jestem pewien, że chętnych by nie brakowało, bo dla klubów ze środka tabeli taki zawodnik byłby jak skarb. W takim zespole Park mógłby grać pierwsze skrzypce, a w United zwolniłoby się miejsce dla któregoś młodziana z rezerw czy akademii, gdzie uzdolnionych graczy naprawdę nie brakuje. Jest to rozwiązanie, na którym United nie straci, a może zyskać wiele.

Ji Sung Park, Sir Alex Ferguson,