Z angielskiej czołówki tylko Manchester United i Arsenal na pewno nie zmienią latem trenera. Z drugiej strony nie jest powiedziane, że zajdą jakiekolwiek roszady. Mimo to kibice i dziennikarze swoje wiedzą.

Mimo świetnych wyników, najpoważniejszym kandydatem do wymiany zdaje się być Roberto di Matteo. Szwajcarski reprezentant Włoch miał być tylko chwilowym wypełnieniem luki po jego wcześniejszym bezpośrednim przełożonym – Andre Villasu-Boasu. Nawet Chelsea nie zwolniłaby trenera, który właśnie zdobył z nią Ligę Mistrzów i Puchar Anglii oraz podźwignął drużynę z zapaści. Inna sprawa, jaki wkład w upadek Chelsea miał di Matteo, będąc asystentem Portugalczyka, a także historia z Avramem Grantem być może pożegnanym przez poślizgnięcie się Terry’ego w Moskwie… Zatrudnienie Guardioli w Chelsea wydaje się najbardziej prawdopodobne – Romek Abramowicz lubi za plecami wszystkich jeszcze w trakcie trwania rozgrywek znajdować menadżera na kolejny okres. Najpotężniejszy argument leży gdzie indziej – Pep nie rezygnowałby definitywnie z prowadzenia Barcy, gdyby nie był z kimś dogadany, a The Blues najotwarciej szuka kogoś nowego.

W grę wchodzi Manchester City, gdzie polityka trenerska szejków jest jeszcze nieznana. Dotychczas podziękowali za współpracę tylko Markowi Hughesowi, by w jego miejsce umieścić obecnego coacha Roberto Manciniego. Według większości postronnych komentatorów, Włoch robi dobrą robotę po gorszej stronie Manchesteru, drużyna się rozwija i zgrywa pomimo kolejnych historii z Balotellim i innymi Tevezami. Bóg jeden raczy wiedzieć, jak zareagują natomiast Arabowie na ewentualną wieść, iż ich klub nie tylko dał ciała w europejskich rozgrywkach, ale zeszłoroczny Puchar Anglii to tylko wypadek przy pracy, bo rodzime trofea zgarnęła konkurencja. Tutaj Guardiola mógłby zrobić to, co już mu się udało w Barcelonie – przyjść na niemal gotowe, przejąć drużynę potrzebującą kosmetycznych zmian i czegoś nieokreślonego w rodzaju powiewu świeżości.

Tottenham Hotspur – wciąż niepewna przyszłość Harry’ego Redknappa, będącego wciąż faworytem do zostania rzutem na taśmę selekcjonerem angielskiej reprezentacji. Mało prawdopodobne, by w takim przypadku 65-latek łączył obowiązki względem ojczyzny i klubu. Tottki musiałyby kogoś ściągnąć. Może O’Neilla z Sunderlandu? Może kogoś z zagranicy? Wątpię szczerze w Guardiolę. Londyńczyków chyba nie stać na opłacanie takiej osobistości na stołku trenerskim, a sam Katalończyk byłby zmuszony od pierwszego dnia pracy nie tyle prowadzić normalne przygotowania, co walczyć o utrzymanie zawodników, choćby Bale’a czy Modricia. W dodatku jak brzmi nazwa Tottenham przy takich markach, jak FC Barcelona czy Liverpool…

Niniejszym wypadliśmy poza czołówkę Premier League. Doszliśmy do Liverpoolu, klubu, w którym kilkuletnia już degrengolada zaszkodziła nawet odwiecznemu (przynajmniej dla piszącego ten tekst) hurraoptymizmowi w materii zdobycia 19. w historii mistrzostwa. Niby jest Król Kenny, niby już za winy bliżej nieznanego kowala powieszono murzyna w postaci jednego z działaczy, niby In Dalglish we trust, niby drużyna się buduje. Trudno jednakowoż wykluczyć rozwiązanie kontraktu za dobrowolnym porozumieniem stron ze Szkotem, który z zawodu wypadł na dekadę i być może jedynym argumentem dającym nadzieję na odbudowanie świetności The Reds była magia jego imienia. Jeśli Pep rzeczywiście chce podjąć prawdziwe wyzwanie, Liverpool byłby klubem dla niego. Kropka. Byłoby ciekawie, chociaż wariant jeszcze atrakcyjniejszy (szczególnie dla fanów United), a zarazem częściowy vox populi, bo z Dei bym nie przesadzał, to Rafa Benitez, znany i lubiany ekspert Eurosportu.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że przyszły pracodawca Josepa Guardioli z Anglii się wywodzi. Jakakolwiek z wymienionych opcji nie stanie się faktem, liga angielska na tym zyska. Do grona menadżerów Premier League dojdzie człowiek młody, z wielkimi osiągnięciami, innym patrzeniem na futbol, ale też trenera, dla którego praca z drużyną w mniejszej bądź większej rozsypce, w deszczowych realiach północy to całkowita nowość. Może na nowo rozgorzeją Mind Games, bo od czasu, gdy odszedł Mourinho i Benitez, zastępowani przez Hodgsonów, Scolarich czy Villasów-Boasów, a Fergie jeszcze bardziej szanuje Wengera, zbyt nudno jest na tym polu…

W każdym razie.
Welcome to England, the Home of Football.

Chelsea FC, Liverpool FC, Manchester City, Pep Guardiola, Tottenham Hotspur,

Na szczęście działacze nie próżnują i w miejsce Andersona szybko znaleźli nowego piłkarza, którego prawdopodobnie zaprezentują w najbliższych dniach. Z twarzy ów tajemniczy piłkarz nawet przypomina Ando, oby nieco lepiej grał w piłkę. Oto on:

Jeśli macie pomysły, kim jest ów zawodnik, piszcie w komentarzach. Jeśli ktoś wie, gdzie się podział Anderson, również prosimy o cynk…

Anderson,

Na fotografiach, które wyciekły do Internetu widać, że za rok piłkarze z Old Trafford biegać będą w czerwonych, imitujących tartan koszulkach okraszonych jedynie czarnym kołnierzykiem typu „serek”. To właśnie przeplatanie się jaśniejszej i ciemniejszej czerwieni, czyli namiastka szkockiej kraty, która zapewne uhonorować ma 25-lecie pracy sir Alexa Fergusona, wzbudzać będzie z pewnością największe kontrowersje.

Na obu przygotowanych przez Nike kompletach z przodu w centralnej części zamieszczony został logotyp głównego sponsora Manchestru, firmy AON. Również na obu, z tyłu, nad miejscem przeznaczonym na prezentację nazwisk, wyhaftowany będzie czarny diabełek tak dobrze znany nam z herbu United.

Wyjazdowy trykot różni się od pierwszego nie tylko tym, że koszulka będzie cała niebieska. Zmieniony został również krój kołnierzyka, ponieważ w drugim komplecie będzie on najwidoczniej klasycznie okrągły.

Chociaż nowe koszulki zdążyły już zostać skojarzone z kraciastymi piżamami czy strojami, w których gra się w golfa, to moim zdaniem najtrafniejsze jest porównanie ich do czerwono-czarnych koszul, jakie noszą jedynie prawdziwi drwale.

Zastanawiam się, czy nowe stroje przypadną Wam do gustu i czy spodobają się Wam bardziej od obecnych. Nie zamierzam natomiast pisać, czy mi osobiście podobają się komplety na przyszły sezon, wystarczy, że wspomnę jedynie, iż w końcu zamierzam kupić sobie niebieską koszulkę Czerwonych Diabłów (bo obawiam się, że koszulki z krótkim rękawkiem prezentować się będą mniej okazale). Z pewnością nowej koszulki nie może doczekać się również Rooney.

Niektórzy mogą uważać stroje prezentowane na przedwcześnie upublicznionych zdjęciach za „fake”, ale przypominam, że prawie rok temu pokazaliśmy stroje United na sezon 2011/12 i nie pomyliliśmy się w naszych przewidywaniach.

koszulki, Manchester United, Nike,

»They’re going dooooown!

Jak donosi Goal.com, urugwajski napastnik wypowiedział się na temat szans Liverpoolu na zdobywanie trofeów w tym sezonie.

Bardzo chcemy zostać w pierwszej czwórce, ale zwycięstwo w lidze jest teraz bardzo trudne.

Głównym powodem tego jest to, że obie drużyny z Manchesteru i Chelsea są poza naszym zasięgiem. Możemy jednak wygrać jakiś puchar.

[Dalej mówi o wyborze numeru 7, co jest mało istotne.]

Luis Suarez

Dotychczasowej narracji długo nikt w czerwonej części Merseyside nie kwestionował. „W tym sezonie mistrzostwo jest nasze” – grzmieli ludzie powiązani z Liverpoolem do czasu, gdy nawet teoretyczne rozważania nie dawały im szans. Wówczas następowała drobna zmiana i słówko następnym niezauważenie wypełniało lukę po tym.

Czasy się zmieniają, a dwudziestoletnie doświadczenie szepce do ucha stare, sprawdzone przez politykierów recepty, by zmniejszając oczekiwania, uszczęśliwiać swoich kibiców. Może jest to jakiś sposób – w końcu dwa ostatnie sezony dobitnie wykazały, że wspominaną przez Suareza pierwszą czwórką fani The Reds gardzić nie powinni. A do tego drużyna może dołożyć jeszcze jakiś puchar. Hoho!

Ciekawe tylko, czy jest społeczna akceptacja dla tego typu kampanii. Niekoniecznie, skoro niektórzy już bojkotują cytowany wyżej fragment i publikują tylko zdania dotyczące numeru na koszulce Urusa.

Liverpool FC, Luis Suarez,

„W skoku na Tesco Hiszpanowi pomagali dwaj jego rodacy, powiązani z działającym w okolicy hiszpańskim gangiem ‘Los Pierdalaches’. Mieli oni za zadanie sprokurowanie akcji dywersyjnych mających na celu odwrócenie uwagi od swojego towarzysza” – tłumaczy dowódca oddziału antyterrorystycznego wezwanego na miejsce zdarzenia.

Podczas gdy D. kręcił się po popularnym markecie, udając zainteresowanie różnymi produktami i zmierzając jednocześnie w kierunku działu ze słodyczami, jego dwaj wspólnicy rozpoczęli działania dywersyjne w innych częściach sklepu. Pierwszy z nich – Juan Manuel Pierdo – upozorował upadek na śliskiej podłodze z efektownym saltem, a Fernando Siemota zaabsorbował uwagę pracowników, pytając o datę przydatności papieru toaletowego. Ich starania nie miały jednak znaczenia ponieważ ochroniarze rozpoznali na ekranach monitoringu słynnego bramkarza i pobiegli w jego kierunku, zwietrzywszy szansę na zdobycie cennego autografu.

Młody hiszpański bramkarz United spanikował, widząc pędzących w jego kierunku ochroniarzy, po czym szybko schował buchniętą paczkę słodkości za połę bluzki i nie zastanawiając się długo wziąć nogi za pas. Na jego nieszczęście drzwi sklepowe działające na fotokomórkę nie otworzyły się dość szybko by mógł zbiec z miejsca przestępstwa. Kiedy ochroniarze odklejali sprawcę kradzieży od szklanych sklepowych drzwi, z jego bluzy wypadła paczka Donatów. Zaaferowani ochroniarze nie mieli innego wyjścia, jak zatrzymać jego i obu członków „Los Pierdalaches” w tymczasowym areszcie na tyłach sklepu. Podczas przesłuchania agenci Scotland Yardu wydusili z Davida D., że próbował jedynie dostosować się do wymagań swojego trenera, który zalecił mu wzbogacenie diety w bardziej kaloryczne jedzenie celem zwiększenia masy.

Nieoczekiwanie śledztwo odsłoniło kulisy mrocznego dzieciństwa młodego zawodnika. Skruszony Hiszpan wyznał bowiem, że jako kibic Atletico dorastał w środowisku fanatyków Realu, którzy przez całe jego dzieciństwo zabierali mu pieniądze na jedzenie. W wyniku tego D. zmuszony był do kradzieży żywności w miejscowych sklepach. Wygląda na to że powiedzenie swojego trenera „Czuj się jak w domu” potraktował w tym przypadku zbyt dosadnie. Jego powiązania z członkami przestępczej szajki pozostają jednak niejasne. Gdy przesłuchanie dobiegało końca w sklepie pojawił się kolega Davida D. z drużyny Manchesteru United – Patrice Evra, który najwyraźniej dowiedział się o incydencie z telewizji, ponieważ ta sensacyjna wiadomość obiegła świat w tempie błyskawicy. Z niewyjaśnionych przyczyn Francuz pospiesznie zakupił (całkowicie legalnie) dużą liczbę pączków – przyczynę całego zamieszania. Osaczony przez reporterów w czasie pakowania pączków do bagażnika obrońca wyjaśnił enigmatycznie, iż nie ma czasu na wyjaśnienia ponieważ musi pojawić się w szatni zespołu przed wieczornym treningiem wcześniej niż zwykle, po czym odjechał z piskiem opon.

Tutaj znajdziecie ocenzurowaną wersję na użytek mass-mediów.

David De Gea,

» Oh, Owen Hargreaves…
» Czy Owen Hargreaves wróci?

Zaskoczenie, niedowierzanie, złość, zawód, irytacja, złorzeczenie et cetera, et cetera… Większość fanów United zapewne dobrałoby sobie kilka z wymienionych rzeczowników w celu określenia swoich uczuć. Czytacie jednak słowa człowieka, który nierzadko znajduje się poza obowiązującą linią i otaczającymi trendami.

Tak naprawdę tylko pierwsze z powyższych uczuć znalazło się w mojej głowie. Jeszcze wczoraj nie wpadłbym na to, iż po niemłodego już, acz niezwykle szklanego i niepewnego przyszłości Owena zgłosi się bogate City. Roberto Mancini, owszem, stara się nie popełniać błędów Romana Abramowicza, ale osoba tego defensywnego pomocnika nie pasowała mi do The Citizens tak z powodu ich stylu, jak i prezentowanego poziomu. 30-letni rekonwalescent podpisujący kontrakt z ekipą z pierwszej czwórki – dajcież spokój! A jednak.

W świecie sportu niespodzianki się zdarzają nie tylko na boisku. Przywyknęliśmy do tego, lecz co począć z takim fantem? Zdecydowanie odradzam odruchowe myślenie, sugerowałbym za to postawienie się w miejscu głównego zainteresowanego.

Zacznijmy od tego, że to nie Hargo chciał opuszczać Czerwonych Diabłów. Jakkolwiek brutalnie by to nie zabrzmiało, to klub z Old Trafford po wyłożeniu sporych sum na leczenie Anglika nie wyraził chęci przedłużenia współpracy. Tym samym Owen stał się wolnym zawodnikiem oczekującym jednego – okazji do powrotu do gry. United nie zdecydowało się tego zaoferować, zrobił to kto inny, więc pretensji w tym przypadku mieć nie powinniśmy.

Owen wykazał, jak bardzo jest głodny gry. Jego filmiki na Youtube ukazujące ćwiczenia sprawnościowe miały za zadania udowodnić światu, iż Anglik się nie rozleciał i działa bez zarzutu. Było to zjawisko prawie tak smutne, jak zapomniana nieco broszura Owena – unaocznia jednakże determinację piłkarza w dążeniu do osiągnięcia obranego celu. Skoro po tylu przeżyciach nadarza się okazja, nic dziwnego nie znajduję w jego decyzji.

Nie takie osobistości w historii reprezentowały United, by jakiś czas później zasilić szeregi odwiecznego wroga. Jedna z głównych legend Old Trafford – Carlos Tevez Denis Law – w błękitnych barwach nawet strąciła Diabłów do drugiej ligi. W nie tak odległej historii duński bramkarz Peter Schmeichel również przywdziewał trykot z Orłem na piersi, za co Gary Neville odmówił podania mu ręki. Hargo nigdy nie zbliżył się do statusu obu panów, ba, nie ma na koncie solennych zapewnień o wiecznej wierności czerwonej koszulce, jak było to w przypadku Wayne’a Rooneya. Los chciał, iż Wazzę przekonano do pozostania u nas, natomiast Hargreavesowi nie pozwoliło na to zdrowie. Warto się na niego za to obrażać?

Krzywdzącym i absurdalnym zarzutem jest na pewno posądzenie Anglika o chciwość. Nie sądzę, by City oferowało niepewnemu nabytkowi kolosalne pieniądze. Tam też kasę trzymają kapitaliści wiedzący, iż nikły popyt na kota w worku pociąga za sobą małe koszta i nie ma sensu przepłacać. Zresztą nawet jeśli by tak było – to jest wyłącznie sprawa pomiędzy Hargo a jego pracodawcami, a uzyskane środki mogą posłużyć pomocnikowi do załatania ewentualnej dziury budżetowej po inwestycji we własne zdrowie. Poza tym, jeśli wierzyć słowom samego zawodnika (z czym kłopotu nie mam) – zaoferował on grę dla United przez calutki sezon za darmo, byle tylko pozwolono mu zostać. Tak nie robi skąpiec, który zmienia klub, bo gdzie indziej dadzą mu więcej. Owen przeszedł tam, gdzie znajdzie możność zaistnienia w światowym futbolu.

Zwieńczenie poszukiwań Owena Hargreavesa jest oczywiście dalekie od wymarzonego. Żal poczuję w sercu, gdy zobaczę byłego pomocnika United przybranego w błękit. Szkoda, że Hargo wylądował właśnie tam; potrafię się jednak cieszyć, iż Opatrzność dała mu jeszcze jedną szansę. Oby ją wykorzystał bez szkody dla lepszej strony Manchesteru.

» Śledzimy ostatnie godziny letniego okienka transferowego 2011!

Manchester City, Owen Hargreaves, transfery,

Letnie okienko transferowe 2011 to w zasadzie ostatnia szansa na wzmocnienie zespołu przed wejściem w życie zasad Financial Fair Play (czyli nie klub nie może wydać więcej, niż zarobi). Już zimą kluby (zwłaszcza angielskie) kupowały na potęgę – sama Chelsea 31 stycznia wydała około 70 milionów funtów (na Fernando Torresa i Davida Luiza), a wzmacniał się też przecież m.in. Liverpool (Andy Carroll za 35 milionów funtów).

O jakich ruchach na rynku tuż przed transfer deadline mówiło się ostatnimi dniami? Wciąż niedomknięty pozostaje sensacyjny transfer Owena Hargreavesa do Manchesteru City. Arsenal z kolei próbuje pozyskać stopera: w grę wchodzą Per Mertesacker i Gary Cahill, ściągając przy tym także lewego obrońcę Andre Santosa oraz pomocnika mającego zastąpić Samira Nasriego i Cesca Fabregasa. Mówi się też o powrotach do Liverpoolu – na Anfield zawitać mogą Craig Bellamy i Yossi Benayoun. O krok od podpisania kontraktu z klubem prowadzonym przez Kenny’ego Dalglisha jest też najlepszy młody zawodnik Copa America – urugwajski defensor, Sebastian Coates.

Fani Manchesteru United, po kilku spokojnych oknach (ostatnim bardziej emocjonującym transferem do Manchesteru w ostatnich godzinach okienka było kupno Dimitara Berbatowa trzy lata temu) znów mogą spoglądać z nadzieją na najnowsze doniesienia o ruchach sir Alexa Fergusona. Wciąż bowiem niezakończona jest ciągnąca się od kilku miesięcy saga transferowa z Wesleyem Sneijderem w roli głównej. Jedyną przeszkodą w transferze Holendra (którego podebrać próbuje także Arsene Wenger) na Old Trafford ma być astronomiczna tygodniówka, którą woła sobie środkowy pomocnik.

Wszystkie te informacje to jednak jedynie doniesienia prasowe. Czy któreś z nich się potwierdzi i w najbliższych godzinach ujrzymy oficjalne potwierdzenia tych plotek? Czy kluby Premier League po raz kolejny przekroczą granicę wydanych 500 milionów funtów (aktualnie około 370 milionów)? Zapraszamy do śledzenia wydarzeń ostatniego dnia okienka transferowego na Redlogu!

Spekulacje…

• Franck Ribery (Bayern) ląduje w Chelsea FC.
• Keisuke Honda (CSKA Moskwa) jedną nogą w Arsenalu.
• Newcaste i Sunderland walczą o Papisa Demba Cisse (Freiburg), którego klub nie jest zainteresowany puszczeniem go.
• Z kolei Nile Ranger może opuścić Newcastle na rzecz Birmingham.
• Alvaro Pereira (Porto) ma przenieść się do Chelsea.
• Roman Pawliuczenko (Tottenham) pragnie zasilić Sunderland, podczas gdy zawodnikiem interesuje się też Porto.
• Andre-Pierre Gignac (Olympique Marsylia) jest rozchwytywany przez Everton, Fulham, Blackburn, Olympiakos i Genoę, które chcą wypożyczyć Francuza.
• Zakupiony niedawno przez Sunderland Connor Wickham być może wróci na zasadzie wypożyczenia do swojego poprzedniego klubu, Ipswich.
• Genk sprzedaje Chelsea kolejnego swojego zawodnika – los Thibaulta Cortuisa podzieli zapewne Kevin de Bruyne.
• Rafik Halliche opuści najprawdopodobniej Fulham na rzecz Swansea.
• Mounir el Hamdaoui (Ajax), łączony z wieloma angielskimi klubami, jest już jedną nogą w Espanyolu.
• Liverpool poważnie interesuje się napastnikiem Chelsea, Danielem Sturridgem.
• Bardzo prawdopodobny jest transfer byłego zawodnika Manchesteru United, Giuseppe Rossiego (Villarreal) do Tottenhamu.
• Manchester City odrzucił ofertę wypożyczenia Wayne’a Bridge’a do Celtiku.
• Mimo, że kilka klubów chciało się nim osłabić wzmocnić, Titus Bramble zaprzeczył, jakoby miał w tym okienku opuścić Sunderland.
• Podobnie uczynił Florent Malouda, który w obliczu potencjalnego przybycia Francka Ribery’ego na Stamford Bridge miał opuścić Londyn.
• Kolejnym celem transferowym Fulham jest Derek Boateng., piłkarz Dnipra Dniepropietrowsk.
• Adamem Johnsonem (Manchester City) interesuje się Stoke.
• W Birmnigham wyprzedaż – poza Scottem Dannem, z St Andrew’s Stadium odejdzie Liam Ridgewell, którego u siebie widzi Newcastle.
• Nadchodzi rychły koniec długotrwałej sagi transferowej z Luką Modriciem w roli głównej i przejście Chorwata do Chelsea? 40-milionowa oferta Chelsea została jednak odrzucona przez włodarzy Tottenhamu.
• Gary Cahill nie wyląduje w Tottenhamie.
• Kaka (Real Madryt) nie zostanie ściągnięty do Tottenhamu
• Spurs zatrzymają jednak Sebastiena Bassonga, którego łączone z QPR.

Najciekawsze transfery dokonane w ostatnim dniu letniego okienka transferowego 2011

• Sebastian Coates został zawodnikiem Liverpool FC.
• Bramkarz Robe Elliot zamienił Charlton na Newcastle United.
• Eljero Elja nie dla Liverpoolu i Arsenalu; byłego piłkarza Hamburga zakontraktował Juventus Turyn.
• Co słychać we Włoszech? Do Udinese trafili Maximiliano Pereyra (wcześniej River Plate) i Daniele Padelli.
• Z kolei do Chievo trafił Michael Bradley, grający w ostatnim sezonie na wypożyczeniu z Borussii Moenchengladbach w Aston Villi.
• Zgodnie z wcześniejszymi doniesieniami, Joe Cole trafił z Liverpoolu do Lille na zasadzie wypożyczenia.
• Znów wracamy do Włoch – Inter w zamian za 50% praw do Juraja Kucki przekazał Genoi 50% praw do Emiliano Viviano. Zawodnicy pozostaną jednak w swoich dotychczasowych klubach.
• David Davis (Wolverhampton) następny sezon spędzi na wypożyczeniu w Inverness
• Milan wypożyczył do Lecce swojego wychowanka, 34-letniego Massimo Oddo.
• Rozchwytywany tego lata Scott Parker (West Ham) dołączył do Tottenhamu.
• Arsenal wzmocnił swoją obronę reprezentantem Brazylii grającym dotychczas w Fenerbahce, Andre Santosem.
• QPR wypożyczyło z Milanu młodego bramkarza, Tommaso Traniego.
• Beniaminek Ligue 1, Evian, oficjalnie przedstawił Christiana Poulsena (dotychczas Liverpool) jako swojego nowego zawodnika.
• Miralem Pjanić zamienił Olympique Lyon na AS Romę.
• Zdenek Grygera na przynajmniej rok wzmacnia Fulham FC po przejściu z Juventusu Turyn.
• Per Mertesacker jest kolejnym wzmocnieniem Arsenalu.
• David Bentley (Tottenham Hotspur) udaje się na roczne wypożyczenie do West Hamu.
• W Lorient wylądowali dwaj zawodnicy Arsenalu – Gilles Sunu (transfer definitywny) i Joel Campbell (wypożyczenie).
• Fernando Gago trafił na zasadzie wypożyczenia z Realu Madryt do Romy.
• James Hurst to nowy defensor Blackpool FC. Zawodnik opuścił West Bromwich.
• Owen Hargreaves oficjalnie w Manchesterze City!
• Młody obrońca Chelsea, Patrick van Aanholt najbliższy rok spędzi na wypożyczeniu w Wigan.
• Pedro Leon, zakupiony rok temu przez Real, wraca do swojego poprzedniego klubu, Getafe na zasadzie wypożyczenia.
• Chelsea wciąż wypożycza – tym razem na najbliższe pół roku Gaela Kakutę do Boltonu.
• Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, Bolton kupił także Davida Ngoga z Liverpoolu.
• West Brom sprzedał Marka Cecha do Trabzonsporu.
• Wolfsburg wypożyczył na pełen sezon Aleksandra Hleba z Barcelony.
• Guy Demel opuścił Hamburg na rzecz West Hamu.
• Młodziutki Henri Lansbury (Arsenal) spędzi bieżący sezon na wypożyczeniu w drugoligowym West Hamie.
• Na takiej samej zasadzie w Interze występować będzie Mauro Zarate. (Lazio)
• Kilmarnock zakontraktowało Mohamadou Sissoko z Udinese
• Jest i ciekawsza wieść – Wilson Palacios przenosi się z Tottenhamu do Stoke.
• Nedum Onuoha ma niewiele czasu, by przenieść się z Manchesteru City do Evertonu.
• Yossi Benayoun wypożyczony do… Arsenalu! Kanonierzy wygrali walkę między innymi z Liverpoolem i Tottenhamem.
• Bryan Ruiz po wielu sprzecznych doniesieniach będzie reprezentował Fulham.
• Scott Dann porzucił Birmingham na rzecz Blackburn.
• Kolejna bomba! Craig Bellamy z powrotem w Liverpoolu!
• Callum Tapping przechodzi z Tottenhamu do Hearts
• Kaboom! Shaun Wright-Phillips opuszcza Man City dla QPR.
• Stoke pozyskało Camerona Jerome’a z Birmingham.
• Alan Hutton zalicza przenosiny z Tottenhamu do Aston Villi.
• Sunderland ubił targ z Arsenalem, którego obiektem jest wypożyczony Nicklas Bendtner.
• Jermaine Jenas zamienia Tottenham na Aston Villę.
• Łup! Czy to ostatni wielki news? Raul Meireles po złożeniu oficjalnej prośby o transfer będzie grał w Chelsea!
• Stoke inwestuje w wieżowiec – prosto z Tottenhamu ściągnięto Petera Croucha.
• Prawdopodobnie potężnym akcentem kończy Arsenal – Mikel Arteta wydarty Evertonowi.
• The Toffees nadrobili stratę dwoma nabytkami: Denis Stracqualursi z Tigres i wypożyczony Royston Drenthe z Realu Madryt.
• Atletico Madryt wypożyczyło Diego z Wolfsburga.
• Występujący dotychczas w Porto Orlando Sa podpisał umowę z Fulham.
• Nowym zawodnikiem Blackburn został nigeryjski napastnik Yakubu Aiyegbeni, kupiony z Evertonu.
• Tak, jak donoszono, Leicester zakupiło innego napastnika Evertonu – Jermaine’a Beckforda.
• Pablo Ibanez przenosi się z West Brom do Birmingham, gdzie ma zastąpić Scotta Danna.
• Tim Matavz z Groningen został nowym napastnikiem PSV.
• Shaun Maloney (dotychczas Celtic) oficjalnie został zaprezentowany jako nowy nabytek Wigan.
• Roma wypożyczyła z Wolfsburga Simona Kjaera.
• Aston Villa zawarła z Shamrock Rovers umowę, na mocy której Enda Stevens w styczniu zostanie piłkarzem klubu z Birmingham.
• Dwóch zawodników klubów Premier League rozwiązało swoje kontrakty przed końcem okienka – Philipp Degen (Liverpool) i El-Hadji Diouf (Blackburn).
• Kilkanaście godzin po zamknięciu okienka oficjalnie potwierdzony został transfer Antona Ferdinanda z Sunderlandu do QPR, czym zamykamy przygodę z letnim oknem transferowym 2011.

Ponadto, QPR było bliskie pozyskania Jasona Puncheona – niestety, dokumenty zostały przesłane do centrali zbyt późno i zawodnik Southampton musiało obejść się smakiem.

Łącznie wydatki klubów Premier League wyniosły niecałe 485 milionów funtów., co daje ponad 110 milionów funtów wydanych ostatniego dnia okienka.

Co w kwestii United?

Cały dzień było cicho o poczynaniach MU. Oficjalnie wiadomo, że:

• CSKA Moskwa wypożyczyło Władymira Gabułowa z Anżi Machaczkały jako zastępcę dla kontuzjowanego Akinfiejewa. Tym samym z posadą w stolicy Rosji pożegnał się Tomasz Kuszczak.
• Stało się! Wesley Sneijder potwierdził pozostanie w Interze Mediolan!

Sir Alex Ferguson nie dokonał żadnych ruchów transferowych w ostatni dzień sierpnia – stan kadry więc nie uległ zmianie.

Zapis przebiegu wydarzeń ostatniego dnia letniego okienka transferowego 2011

» Śledź nas na Facebooku!

Premier League, Premiership, transfery,

Przed Copa America Argentyna była wymieniana jako faworyt do końcowego tryumfu. Gwiazdy światowego formatu w składzie, turniej rozgrywany na własnej ziemi. Mało kto wyobrażał sobie, że podopieczni Batisty już w przedbiegach walki o finał potkną się i odpadną z turnieju. Boisko zweryfikowało jednak marzenia argentyńskich kibiców o zwycięstwie w tegorocznym Copa America. Oglądając potyczki Argentyny z Boliwią i Kolumbią, nie trudno było zauważyć, że w ekipie Sergio Batisty coś po prostu nie zaskoczyło tak, jak żądał tego trener, argentyńscy kibice, media i cała opinia publiczna.

Przed turniejem wydawało się, że Argentyna ma wszystko to, co potrzebne do wielkiego zwycięstwa na własnej ziemi przy trybunach wypełnionych biało-błękitnymi fanami. Tevez, Aguero, Higuain, Di Maria i w końcu Lionel Messi, to zawodnicy, którzy swoją grą i postawą na boisku przyprawiają kibiców w Europie o zachwyt. Reprezentacja Argentyny była ekipą przepełnioną gwiazdami. Sergio Batista wystawiając pierwsza jedenastkę, miał niemały ból głowy w związku z tym, którego asa posadzić na ławce. Wydaje się jednak, że sytuacja w jakiej znalazł się coach Albicelestes po prostu przerosła go, a nadmiar wielkich graczy w jednym składzie zamiast zaletą stał się zmorą selekcjonera.

Batista miał wizję gry i taktyki swojej reprezentacji, czego nie można mu odmówić. Drugą stroną medalu jest jednak to, że zamysły trenera nie sprawdziły się kompletnie na boisku. Gdy oglądałem mecze Argentyny z Boliwią i Kolumbią, w mojej głowie pojawiał się szereg pytań: Dlaczego zamiast Angela Di Marii na prawej flance widziałem będącego w fatalnej formie Ezequiela Lavezziego? Dlaczego w środku pola zamiast Gago występował, podobnie jak Lavezzi nie będący w formie, Esteban Cambiasso? Z jakich przyczyn w środku pola obok Javiera Mascherano grał kiepski Ever Banega? Czy na treningu ci zawodnicy prezentowali się tak dobrze? Gdzie jest ten świetny wyceniany na 50 mln euro Javie Pastore? Czy może ich zmiennicy znajdują się obecnie w tak słabej dyspozycji? Dlaczego od pierwszych minut na boisku brak było Gonzalo Higuaina? Jak już wspomniałem wcześniej, Sergio Batista miał swój pomysł na grę reprezentacji, ale jak pokazały wyniki z Boliwią i Kolumbią, trener najzwyczajniej w świecie popełnił błędy personalno-taktyczne.

Progres nastąpił w spotkaniu z Kostaryką. Selekcjoner reprezentacji Argentyny ugiął się pod presją ze strony mediów, stawiając od pierwszych minut na Angela Di Marię, Gonzalo Higuaina, Fernando Gago. Na ławce wylądował Tevez, Lavezzi, Cambiasso i Banega. Wynik 3:0 w starciu ze słabą Kostaryką miał wskazać kierunek w stronę końcowego tryumfu. Mimo trzech strzelonych bramek gra Argentyny nie powalała na kolana. Media jednak nie krytykowały piłkarzy ani coacha Albicelestes, po pierwsze ze względu na wynik (w końcu zwycięstwo i awans do kolejnej fazy turnieju), a po drugie przez to, że trener ugiął się i zmienił swoją taktykę.

Jak się okazało, w kolejnym spotkaniu schody dla Argentyńczyków po tytuł najlepszej drużyny Copa America 2011 okazały się zbyt wysokie. Sergio Batista w ćwierćfinałowej konfrontacji z Urugwajem konsekwentnie postawił na tę samą jedenastkę co w meczu z Kostaryką. Forlan i spółka to jednak nie ten sam kaliber co Kostarykanie, a w trakcie spotkania ponownie dostrzec można było błędy taktyczne trenera. Gdy oglądałem grę Lionela Messiego, przypomniał mi się mundial w RPA, kiedy to widziałem wracającego piłkarza Barcelony na własną połowę po to, aby dostać piłkę i rozegrać ją lub zaatakować z głębi boiska. Sergio Aguero i Angel Di Maria nie wiedzieli chyba, który z nich ma grać na skrzydle, dublując się co kilka minut. Gonzalo Higuain nie wiedział, czy występuje jako wysunięty napastnik w momencie, gdy Messi wracał po piłkę na własną połowę, czy też grać ma na pozycji cofniętego atakującego. Od początku Copa America wiadomo było, że piętą achillesową Albilestes jest środek obrony. Stoperzy Argentyny potwierdzili to dobitnie. Oglądając grę obronną podopiecznych Batisty, współczułem Sergio Romero, że ma przed sobą takich zawodników jak Garbiel Milito czy też beznadziejny Nicolas Burdisso (dawno nie widziałem tak słabego obrońcy na takim poziomie rozgrywek).

Messi i jego koledzy pożegnali się już z Copa America, a w całej Argentynie panuje żałoba, złość i rozżalenie po słabym występie Albicelestes w kolejnym ważnym turnieju. Zapewne zastanawiasz się, dlatego tytuł tego artykułu odnosi się do Carlosa Teveza, choć jak do tej pory przeczytałeś jedynie krytyczny komentarz gry argentyńskiej ekipy. Otóż widząc napastnika Manchesteru City, który nie strzelił rzutu karnego, pomyślałem sobie, że jest on pewnego rodzaju symbolem tej reprezentacji. Symbolem niemocy wielkiego piłkarza, który tak naprawdę nie jest winny porażki swojej drużyny, lecz brzemię katastrofy musi wziąć również na swoje barki. Przypomnijmy sobie grę Messiego w Barcelonie, Di Marii w Realu, Aguero w Atletico, Cambiasso w Interze czy też właśnie Teveza w Manchesterze City. Czy któryś z nich podczas Copa America choć w części zagrał futbol, jaki prezentuje na co dzień w klubie? Nie. A dlaczego? Bo człowiek odpowiedzialny za taktykę i skład personalny drużyny nie potrafił wykorzystać potencjału swojego teamu.

Każdy z tych wielkich zawodników zapewne marzył o zwycięstwie w Copa America, starając się zmazać plamę po zeszłorocznych mistrzostwach świata w Afryce, a co więcej pokazać się własnym kibicom. Argentyna była zlepkiem indywidualności, w którym brakowało zespołu i kolektywu. Nie można jednak winić za to zawodników. Tegoroczny turniej Copa America jest (ponownym) upadkiem reprezentacji Albicelestes, upadkiem podobno najlepszego piłkarza świata, Lionela Messiego, a także upadkiem każdego z genialnych zawodników Argentyny. Carlos Tevez, świetny napastnik ligi angielskiej, król strzelców Premiership, nie strzelił rzutu karnego, pozbawiając marzeń o półfinale swoją drużynę. Nie jest to jednak koszmar jednego wielkiego zawodnika, który zawiódł w istotnym momencie, lecz całego zespołu, który tak naprawdę zespołem nie był, a jego potencjał zamiast na boisku pozostał tylko na papierze czy też w wyobraźni kibiców.

Argentyna, Carlos Tevez, Copa America, Lionel Messi,

» Obejdzie się bez Ashleya Younga?

Na początku miesiąca informowaliśmy o możliwości ściągnięcia Younga do United.

25-letni skrzydłowy Aston Villi jest łakomym kąskiem w obecnym okienku transferowym. Anglikowi za 12 miesięcy kończy się kontrakt, więc to ostatni moment, by klub z Birmingham jeszcze na nim zarobił. Sam zainteresowany także potwierdził chęć odejścia z zespołu, a najczęściej łączy się go z przejściem właśnie do Manchesteru United. Niektóre serwisy sportowe podały nawet do wiadomości, jakoby piłkarz przeszedł już testy medyczne i tylko czekał na finalizację transferu. Informacja ta nie została jednak przez nikogo potwierdzona.

Co angielski skrzydłowy mógłby wnieść do drużyny? Young jest z pewnością gwarancją wielu asyst – wystarczy powiedzieć, że od czterech lat nieprzerwanie plasuje się w dziesiątce najlepszych „asystentów” Premier League, raz zajął nawet w tym rankingu drugie miejsce. Z pewnością wzmocniłby też rywalizację w zespole, co niemal zawsze przekłada się na lepsze wyniki zespołu. W ostatnich dniach media informowały też o braku porozumienia na linii Manchester United – Antonio Valencia w sprawie nowego kontraktu Ekwadorczyka. Transfer Ashleya Younga pozwoliłby więc zachować spokój, jeżeli chodzi o skrzydła. Anglik byłby do kupienia za około 15 mln €.

Według niepotwierdzonych jeszcze informacji Young miał kosztować sir Alexa Fergusona 17 milionów funtów. Sam zainteresowany może podwoić swoje dotychczasowe zarobki, co w praktyce oznacza tygodniówkę rzędu 100 tysięcy funtów.

Rio Ferdinand przywitał nowego członka Czerwonych Diabłów na Twitterze, nazywając go „kolejnym głodnym sukcesu, młodym zawodnikiem„. MUTV wyemituje dzisiaj o godzinie 19:30 czasu polskiego specjalny wywiad z Ashleyem Youngiem.

Sam zainteresowany powiedział:

To dla mnie szansa na wpisanie do historii… dzięki pomocy w zdobyciu 20 tytułu. Spełniło się moje marzenie z dzieciństwa – gra dla jednego z największych zespołów na świecie!

Ashley Young, transfery,

Liverpool jest jednym z pięciu klubów walczącym o podpis Johna O’Shea, który wydaje się przechodzić do Sunderlandu.

Zainteresowani wycenianym na 6 mln funtów zawodnikiem są również w Tottenhami, Newcastle i Aston Villi.

Po 360 występach [w sumie było ich 393 - red. RL] piłkarz z Waterford zdaje się być na dobrej drodze do przenosin na Stadium of Light po otrzymaniu zielonego światła od sir Alexa Fergusona.

Jednak 30-latek, o którego dostępność pyta wiele klubów, może liczyć na lukratywny transfer tego lata.

Trzeba przyznać, że inwencja twórcza w celu zwiększenia sprzedaży gazety w sezonie ogórkowym przechodzi imaginację szarego człowieka. Nie wiem, jaki sens jest publikować takie wymysły, skoro szanse na taki ruch są wręcz ujemne. Na szczęście to nie mój problem.

Mi pozostaje trzymać się za brzuch ze śmiechu i oglądać wyczyn Irlandczyka, którego dokonał był w doliczonym czasie na Tesco Anfield Road.

BTW, gdyby ktoś jednak uwierzył – 1:33 i szybka odpowiedź na proste pytanie :)

John O'Shea,