1.Martin Olosson (Blackburn – Bolton)

Zaczynamy od wspaniałego strzału ze skraju pola karnego, którego dopuścił się zawodnik Blackburn – Martin Olosson. Piłkarz ekipy gospodarzy po otrzymaniu fenomenalnego podania od Míchela Salgado, wpadł między obrońców drużyny Boltonu i pięknym strzałem na bliższy słupek pokonał bramkarza gości. Był to jedyny gol tego meczu, przez co zagwarantował on ekipie gospodarzy bezcenne trzy punkty.

2.Luis Suarez (Liverpool – Newcastle United)

Kolejną bramką zasługującą na wyróżnienie, jest bramka zdobyta przez nowy nabytek Liverpoolu – Luisa Suareza. Gracze Liverpoolu mieli przy tej bramce sporo szczęścia, gdyż Suarez tracąc piłkę przy zwodzie, nieumyślnie zagrał ją do Dirka Kuyta. Ten natomiast pięknym podaniem oddał piłkę Urugwajczykowi, który jedynie dopełnił formalności, posyłając piłkę do siatki Tima Krula. Gol ten nie miał większego znaczenia, mecz zakończył się bowiem wynikiem 3:0 dla drużyny gospodarzy, a bramka zdobyta przez Suareza była ostatnią tego meczu.

3.Sandro (Chelsea – Tottenham)

Czas na bramkę, która jest moim zdecydowanym faworytem do bramki kolejki. Autorem tego trafienia jest Brazylijczyk, Sandro, który po otrzymaniu genialnego odegrania od Rafaela van der Vaarta zrobił zaledwie krok z piłką i fenomenalnym strzałem z dala od pola karnego pokonał goalkipera gospodarzy. Na nieszczęście Tottenhamu były to miłe złego początki, gdyż mecz zakończył się zwycięstwem Chelsea 2:1. Do bramki na 1:1 przyczynił się bramkarz gości, sytuacje tę możecie ujrzeć poniżej, gdyż jest ona nominowana do kiksu kolejki.

4.Charles N’Zogbia (Wigan – Everton)

Przedostatnią bramką nominowaną do trafienia kolejki jest gol Charlsa N’Zogbii. Piłkarz Wigan Athletic fenomenalnie zachował się w skraju pola karnego, podczas gdy był naciskany przez bramkarza Evertonu – Tima Howarda. Utrzymał się on wówczas przy piłce i wspaniałym strzałem na długi słupek pokonał Amerykanina, dając prowadzenie drużynie gospodarzy.

5.Leighton Baines (Wigan – Everton)

Ostatnią bramką ku zapewne zaskoczeniu wielu, jest bramka zdobyta przez Leightona Bainsa. Piłkarz Evertonu zdobył ją z drugiego w meczu rzutu karnego. Urok tej bramki tkwi w atomowym uderzeniu pod poprzeczkę, jest to jeden z najpiękniejszych sposobów wykonywania tego stałego fragmentu gry. Każdy z nas pamięta w podobnym stylu wykonaną jedenastkę przez Owena Hargreavesa podczas finału Ligi Mistrzów w Moskwie. Bramka zdobyta przez Bainsa zapewniła drużynie Evertonu jeden punkt, ponieważ mecz zakończył się wynikiem 1:1.

Kiks kolejki

1.Heurelho Gomes ( Tottenham – Chelsea )

Pierwszym zagraniem nominowanym do kiksu kolejki jest nieudolna interwencja bramkarza Tottenhamu – Heurelho Gomesa. Bramkarz ekipy gości po strzale Franka Lamparda próbował złapać piłkę w rękawice, lecz zrobił to tak, że piłka prześlizgnęła mu się między nogami i przekroczyła linię bramki przez niego strzeżonej. Próbował ją jeszcze zatrzymać jednak ta zdążyła przekroczyć linię połową swego obwodu.

2.Abdoulaye Méïté ( West Bromwich Albion – Aston Villa )

Drugim, a zarazem ostatnim nominowanym kiksem jest zagranie piłkarza West Bromwich Albion – Abdoulaye Méïté. Obrońca gospodarzy fatalnie zablokował zagranie piłkarza Aston Villi, tak, że piłka odbiła się od jego nogi i wpadła do bramki strzeżonej przez Scotta Carsona.

Premier League, Premiership,

1. Mohamed Diamé (Sunderland – Wigan)

Zaczynamy od pięknego uderzenia, jakiego dopuścił się Mohamed Diamé, mijając w biegu obrońcę Sunderlandu i oddając wspaniały strzał zza pola karnego. Wpadł on do bramki tuż przy środku lewego słupka. Ten wspaniały gol dał prowadzenie ekipie Wigan, jednak ostatecznie poległa ona w stosunku 4:2.

2. Florent Malouda (Chelsea – West Ham)

Kolejną fenomenalną bramką zdobytą po strzale zza pola karnego było trafienie Florenta Maloudy, który po otrzymaniu świetnej piłki od Fernando Torresa huknął w samo okienko bramki strzeżonej przez Roberta Greena. Gol ten był jedynie dopełnieniem formalności, gdyż był to ostatni, który padł podczas tego spotkania, zakończonego zwycięstwem Chelsea 3:0.

3. Jermain Defoe (Tottenham Hotspur – West Bromwich Albion)

Tym razem wspaniałym strzałem popisał się Jermain Defoe, który prostym zwodem minął zawodnika West Bromwich, zarazem znajdując miejsce do oddania strzału. Piłka jeszcze skozłowała w polu karnym, czym utrudniła obronę bramkarzowi gości i ostatecznie wpadła tuż przy prawym słupku bramki przyjezdnych. Gol ten dał prowadzenie ekipie Tottenhamu, wynik po tym fenomenalnym strzale wynosił 2:1. Jednak drużyna West Bromwich zdołała wyrównać przez co mecz zakończył się wynikiem 2:2.

4. Peter Løvenkrands (Newcastle United – Blackpool)

Jak zapowiadałem, w tej kolejce przeważały wspaniałe bramki zdobywane spoza obrębu pola karnego. Kolejnym takim strzałem popisał się Peter Løvenkrands, który po otrzymaniu podania od Joeya Bartona, skierował piłkę płaskim strzałem w kierunku prawego słupka bramki strzeżonej przez Gilksa. Mecz ten jednak zakończył się remisem 1:1.

5. Tamir Cohen (Bolton – Arsenal)

Ostatni gol padł po stałym fragmencie meczu, a zdobył go strzałem głową gracz Boltonu – Tamir Cohen. Bramkarz Arsenalu – Wojciech Szczęsny przy strzale nie miał nic do powiedzenia, bowiem piłka śmignęła tuż koło głowy Samira Nasriego stojącego przy prawym słupku bramki strzeżonej przez polskiego golkipera. Gol ten zapewnił Boltonowi zwycięstwo 2:1, a Arsenal pozbawił nadziei na mistrzostwo.

Kiks kolejki

1. Colin Doyle (Liverpool – Birmingham)

Fatalnie zachował się w tej sytuacji rezerwowy bramkarz Birmingham, który po strzale Joe Cole’a przepuścił piłkę dosłownie przez palce, pozwalając jej wpaść do bramki. Bramka ta i tak nie zmieniła sytuacji bramkarza gości, gdyż była to piąta i zarazem ostatnia bramka tego meczu.

2. Phil Jones (Blackburn – Manchester City)

Phil Jones nieudanie wybił piłkę, ta na jego nieszczęście dostała się pod nogi Edina Dżeko, który w takich sytuacjach się nie myli i natychmiast zamienił błąd obrońcy na bramkę. Szczęście tym bardziej nie sprzyjało obrońcy Blackburn, ponieważ była to jedyna bramka w tym meczu i nikogo innego niż właśnie tego gracza nie można winić za porażkę.

Premier League, Premiership,

Bramkarz – Peter Schmeichel

Duńczyk, którego fanom Manchesteru United przedstawiać nie trzeba. Wieloletniego zawodnika Czerwonych Diabłów, uważanego przez niektórych za legendę tego klubu, w plebiscycie zabraknąć nie mogło. Dwukrotnie był wybierany Najlepszym Bramkarzem Świata, trzykrotnie Duńskim Piłkarzem Roku, pięć razy cieszył się ze zdobycia tytułu Premiership… Jego sukcesy można by długo wymieniać. Niejednokrotnie mogliśmy podziwiać wspaniałe parady Petera i nieraz ratował on United z opresji.
Wyniki

Prawy obrońca – Cafu

Brazylijczyk podczas swojej kariery wygrał praktycznie wszystko, co można wygrać – dwa razy Mistrzostwo Świata (1994 oraz 2004), Copa Libertadores (1992, 1993), Copa América (1997, 1999), Ligę Mistrzów (2007) oraz wiele innych. Jego pseudonim Cafú pochodzi od legendarnego brazylijskiego pomocnika Moacira Fernandesa znanego jako Cafuringa. Nie powinno to dziwić gdyż obaj panowie słynęli z bardzo szybkich rajdów po prawej flance. W 2004 roku Pelé umieścił Cafú wśród 125 największych żyjących piłkarzy.
Wyniki

Środkowy obrońca – Jaap Stam

W 1998 roku Manchester United zapłacił za Stama 10,6 milionów funtów, a Jaap został najdroższym holenderskim piłkarzem w historii oraz najdroższym obrońcą na świecie (jak na tamte czasy). Na Old Trafford spędził 3 lata, podczas których zawodnicy United wygrali: trzykrotnie Premier League, jeden raz FA Cup, Puchar Interkontynentalny oraz Ligę Mistrzów. Czy wydanie takich pieniędzy się opłaciło? Myślę, że tak, gdyż Holender został dwukrotnie wybrany najlepszym obrońcą Ligi Mistrzów w 1999 oraz 2000 roku.

Środkowy obrońca – Rio Ferdinand

Do Manchesteru przeszedł w 2001 roku za 31 milionów funtów. Kwota transferu robiła wrażenie. Do dzisiaj z United zdobył cztery razy Mistrzostwo Anglii, raz Puchar Anglii, dwukrotnie Carling Cup oraz w 2008 roku Puchar Europy. W reprezentacji Anglii rozegrał osiemdziesiąt spotkań.
Wyniki

Lewy obrońca – Roberto Carlos

Roberto Carlos da Silva – wątpię, aby znalazły się osoby, które nie pamiętają jego charakterystycznej fryzury. Jednak do historii przeszły bardziej jego atomowe strzały. Oprócz tego Brazylijczyk ma na koncie wiele strzałów na bramkę, które fizycznie były prawie niemożliwe, a jednak padały po nich gole. Co ciekawe, w 1995 roku Roberto Carlos był o krok od przejścia do Middlesbrough (trenerem Boro był wtedy Bryan Robson).
Wyniki

Prawy pomocnik – David Beckham

David Beckham – nie muszę chyba nikomu przedstawiać tego pana. Były piłkarz Manchesteru United jest prawdziwym fenomenem i to nie tylko piłkarskim, ale i marketingowym. David opanował do perfekcji dośrodkowania oraz rzuty wolne. Co prawda kibice Czerwonych Diabłów zarzucają mu brak wierności, jednak trzeba obiektywnie przyznać, że kiedy myślimy o prawej pomocy, to jednym z kandydatów jest właśnie David Beckham. Niektórzy twierdzą, że Becks już się skończył, jednak nadal potrafi zachwycić oko kibiców chociażby takimi golami jak ten przeciwko Kansas City Wizards. Lista jego sukcesów drużynowych, jak i indywidualnych jest bardzo długa. Prawdziwy magnes na sukcesy.
Wynki

Środkowy pomocnik – Zinedine Zidane

Rewelacyjny zawodnik, tak po prostu. Jego gra wzbudzała u wielu ludzi zachwyt, z piłką przy nodze potrafił wiele. Strzelał genialne bramki w ważnych i kluczowych momentach meczów o dużą stawkę. Piłkarskie CV powiększał systematycznie z sezonu na sezon. Znany ze skromności i działań charytatywnych. Spokojnie można go uznać za jednego z najlepszych pomocników w historii futbolu.

Środkowy pomocnik – Paul Scholes

O zasługach tego zawodnika chyba nie trzeba pisać zbyt wiele. Wieloletni reprezentant Anglii, z Manchesterem wygrał wszystko, co mógł. Piłkarz genialny, powoli zbliżający się do końca kariery, lecz nadal grający na wysokim poziomie. Od początku kariery związany z Manchesterem United.
Wyniki

Lewy pomocnik – Ryan Giggs

Ryan Giggs ciągle na szczycie, Ryan Giggs – walijski czarodziej, Ryan Giggs: nieskończona legenda?… Wiele zostało napisane i zapewne jeszcze dużo więcej przed nami. Chyba nie przesadzę, jeśli napiszę, że moim zdaniem Ryan Giggs to piłkarz kompletny. Nikomu nie przeszkadza to, że nie jest już tak szybki jak kiedyś… ale któż by się tym przejmował, jeśli nadrabia to niesamowitym doświadczeniem (gra przez 21 sezonów w Premier League w Manchesterze United pod okiem Fergusona… niewielu może się pochwalić podobnym wyczynem…), przeglądem pola, spokojem, coraz rzadziej spotykaną wiernością klubowi etc. Był wyjątkowy już od samego początku swojej kariery. Co tu dużo mówić – prawdziwa, żyjąca legenda. Niestety nigdy nie był doceniony na tyle… na ile zasługuje.

Nieudolnie parafrazując Kochanowskiego: Szlachetny Giggsie, nikt się nie dowie, jako na boisku się produkujesz, aż się zepsujesz (odpukać).
Wyniki

Napastnik – Ruud van Nistelrooy

Piłkarz, który obojętnie w jakiej grałby lidze, strzelałby gole. Tak było w Holandii, Anglii, Hiszpanii i Niemczech. Świetna aklimatyzacja to nie jego główny atut. Wyróżniał się po prostu wrodzonym talentem do zdobywania bramek. Lis pola karnego. Przez wiele lat zdobywał gole dla United. Król strzelców ligi holenderskiej, angielskiej i hiszpańskiej. Czekamy zatem na tytuł króla strzelców Bundesligi.

Napastnik – Wayne Rooney

Jego zalety (jak i wady) i to, czym straszy bramkarzy w Anglii, jak i poza nią, znamy chyba wszyscy. Nie można zaprzeczyć, że jest to obecnie jeden z najlepszych przedstawicieli swojego piłkarskiego fachu na świecie. Jego uniwersalizm, wola walki, wytrzymałość, zawziętość, spryt – to wszystko stawia go na najwyższej półce.
Wyniki

Trener – Sir Alex Ferguson

Tylko w 2002 i 2005 roku gablota klubu z Old Trafford nie wzbogaciła się o żadne trofeum. To świadczy o tym, z jaką skutecznością prowadzi klub. Pracuje w United od 6 listopada 1986 roku. Wszystkich jego nagród czy to z klubem, czy indywidualnych nie trzeba wymieniać – nie ma to najmniejszego sensu, lista jest zbyt długa. W ostatniej dekadzie zdobył aż dwanaście znaczących trofeów, w tym pięciokrotnie mistrzostwa Anglii i trofeum Ligi Mistrzów w 2008 roku. Wybrany przez Was na to, aby świecić przykładem dla zawodników naszego Dream Teamu.
Wyniki

Cafu, David Beckham, Jaap Stam, Paul Scholes, Peter Schmeichel, Rio Ferdinand, Roberto Carlos, Ruud van Nistelrooy, Ryan Giggs, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney, Zinedine Zidane,

Sir Alex Ferguson

Tylko w 2002 i 2005 roku gablota klubu z Old Trafford nie wzbogaciła się o żadne trofeum. To świadczy o tym, z jaką skutecznością prowadzi klub. Pracuje w United od 6 listopada 1986 roku. Wszystkich jego nagród czy to z klubem, czy indywidualnych nie trzeba wymieniać – nie ma to najmniejszego sensu, lista jest zbyt długa. W ostatniej dekadzie zdobył aż dwanaście znaczących trofeów, w tym pięciokrotnie mistrzostwa Anglii i trofeum Ligi Mistrzów w 2008 roku.

Jose Mourinho

FC Porto, Chelsea FC i Inter Mediolan – w tych klubach „The Special One” odnosił sukcesy. Dwukrotnie wygrywał rozgrywki Ligi Mistrzów, w 2004 roku z Porto, w 2010 z Interem. Wypracował swój własny styl. Potrafi każdego swojego przeciwnika rozłożyć na czynniki pierwsze, a w razie jakiegokolwiek niepowodzenia w meczu, wyciągnąć asa z rękawa i zmienić oblicze spotkania tylko i wyłącznie swoją niebywałą intuicją. Obecnie pracuje w hiszpańskim klubie. Mourinho to trener niezwykły, taki szkoleniowiec idealnie pasuje do „potencjału” Realu Madryt. Portugalczyk po prostu urodził się po to, aby wygrywać. Zarówno Zarząd, jak i Kibice klubu z Santiago Bernabeu uważają podobnie i dlatego upatrują w nim leku na całe zło. Złem w ostatnich latach jest dla nich Josep Guardiola.

Josep Guardiola

Ze swoją Barceloną zdobył aż osiem trofeów w przeciągu zaledwie dwóch sezonów. Szkoleniowiec wszechstronny, mający również sporo szczęścia w tym, co robi. Swoją wizję futbolu opiera na pracy poprzednika – Franka Rijkaarda i mentora Johana Cruijffa. Z ich dorobku potrafił ukształtować coś niezwykłego, co sezon to ulepszając. Stworzył drużynę, która osiągnęła bardzo dużo w krótkim czasie. Ma na dodatek szansę na osiągnięcie jeszcze lepszych wyników.

Carlo Ancelotti

Idealnie potrafił zmobilizować swoich podopiecznych na rozgrywki o Puchar Europy. Czasem robił to kosztem walki o mistrzostwo Włoch. Ligę Mistrzów z Milanem wygrał dwukrotnie, triumf w Serie A celebrował tylko raz. Obecnie kontynuuje pracę trenera w Chelsea, z którą zdobył w poprzednim sezonie mistrzostwo oraz Puchar Anglii.

Arsene Wenger

Przez cały okres pracy w Arsenalu, a to już prawie 15 lat, zdołał wypracować swoją rozpoznawalną na całym świecie wizję futbolu. Odkrył wiele „diamentów”, które następnie sam oszlifował. Największe sukcesy odnosił w pierwszej połowie dekady, dwukrotnie zdobywając mistrzostwo i Superpuchar Anglii, oraz trzy razy Puchar tego kraju.

Rafael Benítez

Do Liverpoolu przychodził z zamiarem zdobycia jeszcze większej ilości sukcesów, niż miało to miejsce w Walencji, czyli Puchar UEFA i dwukrotne mistrzostwo Hiszpanii. Już w pierwszym sezonie na ławce The Reds, wygrał Ligę Mistrzów po dramatycznym i pięknym finale w Stambule. Od tego czasu przez kibiców Liverpoolu Rafa był postrzegany jako mentor. Miał wygrać dla klubu kolejne trofea. Zdobytego mistrzostwa Anglii nikt jednak nigdy nie ujrzał. Hiszpan wygrał przez następne cztery lata pracy na krajowym podwórku tylko Puchar i Superpuchar. Odszedł przed tym sezonem do Interu Mediolan, z którym zdobył Superpuchar Włoch i Klubowe Mistrzostwo Świata, lecz był to tylko „spadek” po Mourinho. Odszedł z powodu słabych wyników klubu i do dziś pozostaje bez pracodawcy.

Vicente del Bosque

Z Realem Madryt zdobył wszystko. No, prawie wszystko, bo do kompletu brakowało mu tylko wygrania Copa del Rey. Odszedł z tego klubu w 2003 roku po drugim mistrzostwie Hiszpanii wywalczonym z „Królewskimi”. Do zawodu powrócił dopiero w 2008 roku po to, by przejąć schedę po Luisie Aragonesie, a więc mistrzowską drużynę Hiszpanii. Wkomponował się wyśmienicie w całą „maszynkę” i właśnie pod jego batutą Hiszpania triumfowała na ostatnich mistrzostwach świata.

Luiz Felipe Scolari

Za tym szkoleniowcem stoją przede wszystkim świetne występy z reprezentacjami, z którymi miał możliwość uczestnictwa w największych imprezach piłkarskich, czyli mistrzostw Europy i świata. Z reprezentacją Brazylii w Korei i Japonii zdobył Puchar Świata, pokonując w finale 2:0 reprezentację Niemiec. Z tą samą reprezentacją spotkał się cztery lata później, lecz tylko w „finale pocieszenia”, czyli meczu o 3. miejsce. Prowadził wówczas Portugalię, a Niemcy zrewanżowały się Scolariemu za wcześniejszą porażkę. Wraz z reprezentacją Portugalii zdobył wicemistrzostwo Europy w 2004 roku. Dziś jest trenerem Palmeiras.

Marcello Lippi

W 2006 roku wygrał Mistrzostwo Świata z reprezentacją Włoch. To był jego największy sukces w karierze trenerskiej, za który został uhonorowany Orderem Zasługi Republiki Włoskiej. Z Juventusem wygrał dwukrotnie Serie A oraz Superpuchar Włoch. W 2003 roku uległ Milanowi w finale Ligi Mistrzów.

Fabio Capello

Swoje największe sukcesy odnosił w Serie A. W pierwszej dekadzie te rozgrywki wygrywał z AS Romą i Juventusem Turyn. Dwukrotnie próbował sił w Realu Madryt, lecz tylko raz było to w XXI wieku. Sezon 2005-06 zakończył na pierwszym miejscu, lecz zarząd nie był zadowolony z jego pracy, w wyniku czego został zwolniony. W 2008 roku znalazł uznanie w Wielkiej Brytanii. Od tego momentu pracuje z angielskimi piłkarzami. Prowadził Anglię na Mistrzostwach Świata w RPA, lecz od razu po wyjściu z grupy odpadł z rozgrywek o Puchar Świata.

Frank Rijkaard

Pracę pierwszego szkoleniowca w reprezentacji Holandii zaczynał po Mistrzostwach Świata we Francji, kiedy to dotychczasowy trener, Guus Hiddink odszedł do Realu Madryt. Pierwszym szkoleniowcem został wówczas Rijkaard. Największe sukcesy osiągnął wtedy, kiedy pracował w FC Barcelonie, gdzie przez pięć lat udało mu się dwukrotnie sięgnąć po mistrzostwo, wicemistrzostwo i Superpuchar Hiszpanii oraz Ligę Mistrzów w 2006 roku.

Guus Hiddink

Świetny trener, który sukcesy święcił zarówno na polu reprezentacyjnym, jak i z różnymi klubami. Z PSV wygrał czterokrotnie Eredivisie. Doszedł również z nimi do półfinału Ligi Mistrzów w 2005 roku. Cztery lata później powtórzył ten sukces z Chelsea. Z londyńskim klubem wygrał jeszcze FA Cup. Na Mundialu 2002 z reprezentacją Korei Południowej zajął czwarte miejsce, co było sensacją. Do podobnego sukcesu poprowadził reprezentację Rosji. Na Euro 2008 zaszedł z tą drużyną do 1/2 finału.

Wybieramy Dream Team – napastnicy – Wayne Rooney & Ruud van Nistelrooy
Wybieramy Dream Team – środkowi pomocnicy – Zinedine Zidane & Paul Scholes
Wybieramy Dream Team – lewy pomocnik – Ryan Giggs
Wybieramy Dream Team – prawy pomocnik – David Beckham
Wybieramy Dream Team – środkowi obrońcy – Jaap Stam & Rio Ferninand
Wybieramy Dream Team – lewy obrońca – Roberto Carlos
Wybieramy Dream Team – prawy obrońca – Cafú
Wybieramy Dream Team – bramkarz – Peter Schmeichel

Arsene Wenger, Carlo Ancelotti, Fabio Capello, Jose Mourinho, Luiz Felipe Scolari, Marcello Lippi, Pep Guardiola, Rafael Benitez, Sir Alex Ferguson, trenerzy, Vicente Del Bosque,

Didier Drogba

Już od kilku lat odpowiada za zdobywanie goli dla Chelsea FC. Karierę zaczynał we Francji, w Le Mans. Potem grał przez dwa sezony w Guingampie i rok w Marsylii. W tych klubach grał na tyle dobrze, że w 2004 roku trafił do wspomnianej Chelsea. We wszystkich swoich dotychczasowych klubach, na przestrzeni całego sezonu prezentował dobrą i skuteczną grę. Bramkarze nie mieli, i nadal nie mają, z nim łatwego życia na boisku. W swoim CV może zapisać wiele nagród, między innymi trzy mistrzostwa z Chelsea, wybranie piłkarzem roku we Francji w 2004 roku i dwukrotne wygranie wyścigu o koronę króla strzelców w Premier League (2007, 2010).

Wayne Rooney

Pierwszy z zawodników Manchesteru w tym zestawieniu. Jego zalety (jak i wady) i to, czym straszy bramkarzy w Anglii, jak i poza nią, znamy chyba wszyscy. Nie można zaprzeczyć, że jest to obecnie jeden z najlepszych przedstawicieli swojego piłkarskiego fachu na świecie. Jego uniwersalizm, wola walki, wytrzymałość, zawziętość, spryt – to wszystko stawia go na najwyższej półce.

Lionel Messi

Maradona określił go swoim „następcą”. Zastanawialiśmy się kilka sezonów temu, czy aby słusznie. Teraz już z czystym sumieniem, możemy wszyscy tak określać genialnego Argentyńczyka. To czego dokonał w ostatnich sezonach, zasługuje na uznanie nawet największego zrzędy i tetryka. Nie chciałbym Was, drodzy czytelnicy, zanudzać długą listą sukcesów indywidualnych oraz drużynowych Lionela, a więc tylko zaproszę do zapoznania się, pokrótce z listą jego osiągnięć.

Ronaldo

Sądzę, że gdyby nie kontuzję, grałby nadal na najwyższym poziomie. Wielu się z tym pewnie nie zgodzi, lecz doszedłbym z nimi do porozumienia, stwierdzając, że osiągnąłby o wiele więcej, niż osiągnął. Sam przeglądając jego stronę na Wikipedii, jestem pod wrażeniem. Nie wiedziałem, że zdobył on aż tyle nagród, po prostu niesamowite. W swojej najwyższej formie fizycznej, był najlepszym piłkarzem świata. Robił z piłką co chciał i kiedy chciał. Potrafił rozmontować każdą obronę i ośmieszyć każdego obrońcę. El Fenómeno!

Cristiano Ronaldo

Wiem, że ten piłkarz już brał udział w tych „wyborach”, lecz mam nadzieję, że moja próba wytłumaczenia jego kandydatury, będzie słuszna. To już drugi z przedstawicieli Czerwonych Diabłów w „rankingu” napastników. Niestety już nie gra dla United, być może to mu pomogło w rozwoju, lecz nie o tym pora teraz pisać. Uzasadnienie jego tutejszej obecności jest proste. Ronaldo nie jest tylko skrzydłowym, od czasu do czasu grającym na szpicy. To piłkarz genialny, potrafiący zdobyć gola w każdych okolicznościach i z każdej pozycji na boisku. Jego akcje przesądzają dość często o losach meczu. Nie da się ukryć, że Cristiano Ronaldo w Realu Madryt stał się „maszynką” do strzelania goli. W swoich pierwszych 60 meczach dla Królewskich strzelił 58 goli. Myślę, że to Was przekona. To jest po prostu supersnajper.

David Villa

Przez ostatnie pięć lat to właśnie ten piłkarz odpowiadał za zdobywanie bramek dla Valencii. W 212 spotkaniach, strzelił 129 goli i asystował przy 53 bramkach. To pokazuje, że musiał być to wielki przywódca tego zespołu. Tak też było w rzeczywistości. Nie mogło się to też obejść bez echa. Latem 2010 roku, trafił do Barcelony, gdzie po udanych Mistrzostwach Świata (Złoty medal oraz 5 zdobytych bramek) kontynuuje dzieło niszczenia pasmo zwycięstw, a przede wszystkim nadal zdobywa wiele bramek.

Ruud van Nistelrooy

Piłkarz, który obojętnie w jakiej grałby lidze, strzelałby gole. Tak było w Holandii, Anglii, Hiszpanii i Niemczech. Świetna aklimatyzacja to nie jego główny atut. Wyróżniał się po prostu wrodzonym talentem do zdobywania bramek. Lis pola karnego. Przez wiele lat zdobywał gole dla United. Król strzelców ligi holenderskiej, angielskiej i hiszpańskiej. Czekamy zatem na tytuł króla strzelców Bundesligi.

Thierry Henry

Żywa legenda Arsenalu. W barwach tego klubu został między innymi czterokrotnie królem strzelców Premier League i zdobył dwa razy Złotego Buta. Po przejściu do Barcelony nie był już tak skutecznym piłkarzem, lecz tam już zdobywanie bramek było rozłożone na kilku piłkarzy. Nadal prezentował futbol piękny dla oka, a przy tym bardzo skuteczny.

Zlatan Ibrahimović

Gdzie by nie grał, zawsze świetnie się odnajdzie. Coś na wzór van Nistelrooya. Tak samo jak Holender ma niesamowity instynkt snajpera, lecz potrafi uderzyć bardzo mocno z za pola karnego. Takiego napastnika chciałby każdy zespół. We wszystkich klubach w jakich dotąd grał, strzelał sporo bramek, jak i również przy nich asystował. Jeden z lepiej wyszkolonych technicznie napastników na świecie.

Andrij Szewczenko

Najwyższe laury wywalczył z Milanem. Grał w tym klubie przez siedem sezonów. Przed przeprowadzką do Mediolanu był gwiazdą Dynama Kijów. Lista sukcesów indywidualnych z tymi klubami jest imponująca, między innymi zdobycie Ligi Mistrzów w 2003 roku, trzykrotny król strzelców Ligi Mistrzów, dwukrotny ligi włoskiej, jednokrotnie wywalczył tą nagrodę na Ukrainie. Niestety po przejściu do Chelsea FC nie potrafił strzelać bramek na zawołanie, tak jak robił to w Milanie. Jedynie to pozostawia na jego karierze małą czarną plamkę.

Filippo Inzaghi

Lis pola karnego. Od kilkunastu lat jeden z najlepszych snajperów w Europie. Strzelał dla Milanu niezwykle ważne i kluczowe bramki. Zdobył bramkę w finałowym meczu Ligi Mistrzów przeciwko Liverpoolowi. Uważa ją za bramkę swojego życia.

Samuel Eto’o

Niesamowicie utytułowany piłkarz. Zdobywał potrójną koronę w dwóch kolejnych latach, w 2009 roku z Barceloną, a w 2010 roku z Interem Mediolan. Obecnie w Interze, jak i wcześniej w Barcelonie odgrywał znaczącą rolę. Ne tylko strzela bramki, ale przy nich asystuje. Potrafi uderzyć z dalszej odległości, jak i doskonale minąć bramkarza. Dwukrotny król strzelców Pucharu Narodów Afryki i ligi hiszpańskiej.

Alessandro Del Piero

Zawodnik który ma na swoim koncie najwięcej rozegranych meczów w historii Juventusu. Jest również najskuteczniejszym zawodnikiem w historii Starej Damy. Uznany za najlepszego napastnika Ligi Mistrzów ostatniego 10-lecia i wiele wiele więcej. O jeszcze lepszą rekomendację raczej trudno. Genialny piłkarz, kapitan, przywódca i serce Juventusu Turyn.

Raul

Przez szesnaście sezonów reprezentował barwy Realu Madryt. Zdobył dla tego klubu 323 bramki. Obecnie gra w Schalke 04 Gelsenkirchen, gdzie zbliża się nieuchronnie do końca swojej bogatej kariery. Zdobywał z Realem sześć razy mistrzostwo Hiszpanii i trzy razy Ligę Mistrzów. Raul to rekordzista pod względem liczby bramek, jak i występów w Lidze Mistrzów. Dwukrotny król strzelców Ligi Mistrzów i Primera Division. W 2009 roku został wybrany do najlepszej drużyny dekady, przez brytyjski dziennik The Daily Mirror.

Miroslav Klose

Nie mogło w tym zestawieniu zabraknąć zdobywcy, łącznie 14 goli na Mistrzostwach Świata. Świetny zawodnik, który seryjnie zdobywa gole w reprezentacji Niemiec. W 105 spotkaniach jak dotąd trafił 58 razy do siatki rywali. Z Bayernem wywalczył dwukrotnie mistrzostwo Niemiec, raz w barwach Werderu został królem strzelców tejże ligi. Z reprezentacją dwa razy zdobył brązowy medal Mistrzostw Świata, raz wywalczył srebro. Ma również na koncie srebro przywiezione z Euro 2008 z boisk Austrii i Szwajcarii.

Wybieramy Dream Team – środkowi pomocnicy – Zinedine Zidane & Paul Scholes
Wybieramy Dream Team – lewy pomocnik – Ryan Giggs
Wybieramy Dream Team – prawy pomocnik – David Beckham
Wybieramy Dream Team – środkowi obrońcy – Jaap Stam & Rio Ferninand
Wybieramy Dream Team – lewy obrońca – Roberto Carlos
Wybieramy Dream Team – prawy obrońca – Cafú
Wybieramy Dream Team – bramkarz – Peter Schmeichel

Jeśli wśród nominowanych nie ma piłkarza, który na to zasługuje prosimy o napisanie o tym w komentarzach. Jeśli więcej osób poprze taką kandydaturę, to dodamy ją do sondy ;-).

Alessandro Del Piero, Andrij Szewczenko, Cristiano Ronaldo, David Villa, Didier Drogba, Filippo Inzaghi, Lionel Messi, Miroslav Klose, Raul, Ronaldo, Ruud van Nistelrooy, Samuel Eto'o, Thierry Henry, Wayne Rooney, Zlatan Ibrahimović,

Frank Lampard

Frank Lampard to od wielu lat lider Chelsea FC. Obok Johna Terry’ego jest obecnie najbardziej utytułowanym, zasłużonym i szanowanym zawodnikiem tego zespołu. W swojej karierze rozegrał wiele wspaniałych spotkań i strzelił sporo goli. Jest najskuteczniejszym pomocnikiem w historii swojego klubu. Najlepszym sezonem, jaki rozegrał w Chelsea, jest sezon 2004/2005. Został wybrany piłkarzem roku w Anglii, w plebiscycie na piłkarza roku FIFA i na Złotą Piłkę zajmował drugie miejsce, kibice wybrali go wtedy najlepszym zawodnikiem klubu, który wygrał Premier League, również zgarnął nagrodę na najlepszego piłkarza roku FWA i PFA.

Steven Gerrard

Lider i kapitan Liverpoolu już od dobrych kilku lat. Wielokrotny reprezentant Anglii. Za jego obecnością w tym zestawieniu przemawiają sukcesy sportowe.

Xavi

Wraz z Iniestą tworzy obecnie najlepszy duet środkowych pomocników na świecie. Świetni, gdy grają razem w klubie i reprezentacji, nie oznacza to, że na boisku jest niewidoczny, kiedy zabraknie o jego boku Andresa. Rewelacyjny przywódca linii pomocy Dumy Katalonii. Ma wielki wpływ na grę zawodników tego klubu. Świadczą o tym jego sukcesy zdobyte z tą drużyną. Z reprezentacją zdobył Mistrzostwo Świata i Europy. Piłkarz kompletny i genialny, jak większość z tego grona.

Andres Iniesta

Rewelacyjny zawodnik z imponującą listą sukcesów na swoim koncie. Wraz z Barceloną zdobył w ostatnich latach wiele tytułów. Jego gra i kunszt ma taki wpływ na grę drużyny, że może przechylić szalę zwycięstwa na stronę swojego klubu bądź reprezentacji. Tak było na Mistrzostwach Świata w RPA w meczu finałowym, jak i w półfinale Ligi Mistrzów w 2009 roku przeciwko Chelsea FC.

Paul Scholes

Jedyny zawodnik z Manchesteru United w tym gronie. O zasługach tego zawodnika chyba nie trzeba pisać za dużo. Wieloletni reprezentant Anglii, z Manchesterem wygrał wszystko, co mógł. Piłkarz genialny, powoli zbliżający się do końca kariery.

Wesley Sneijder

Przed piłkarskim talentem roku w Holandii z 2004 roku droga do wielkiej piłki stała wówczas otworem. Swoją szansę wykorzystał. W 2007 roku przeniósł się z Ajaxu Amsterdam do Realu Madryt. Kosztował „Królewskich” 27 milionów euro. Został jednak sprzedany po dwóch sezonach, nie do końca dano mu szansę rozwinąć się w tej drużynie. W Interze Mediolan w poprzednim sezonie pokazał jaki ma potencjał, zdobył z tym klubem potrójną koronę. Z reprezentacją Holandii na Mundialu w RPA zaszedł do finału, był najskuteczniejszym zawodnikiem tych mistrzostw (wraz z Forlanem, Müllerem i Villą).

Zinedine Zidane

Rewelacyjny zawodnik, tak po prostu. Jego gra wzbudzała u wielu ludzi zachwyt, z piłką przy nodze potrafił wiele. Strzelał genialne bramki w ważnych i kluczowych momentach meczów o dużą stawkę. Piłkarskie CV powiększał systematycznie z sezonu na sezon. Znany ze skromności i działań charytatywnych. Spokojnie można go uznać za jednego z najlepszych pomocników w historii futbolu.

Andrea Pirlo

Kilka lat temu uważany za wzór środkowego pomocnika na świecie. Tak też było, przemawiały za tym fakty. Świetny przegląd pola, technika użytkowa, wykonywane stałe fragmenty gry. Wszystko miał wyćwiczone niemal do perfekcji. Teraz wciąż gra dobry futbol, lecz już jest piłkarzem po trzydziestce i lekko usuwa się w cień. W reprezentacji Włoch rozegrał dotychczas siedemdziesiąt spotkań, a jego osiągnięcia możecie znaleźć tutaj.

Kaka

Piłkarz roku FIFA, Złota Piłka, Mistrzostwo Włoch z Milanem, Mistrzostwo Świata, Puchar Konfederacji, zwycięstwo Ligi Mistrzów, dwukrotny Superpuchar Europy … i wiele więcej. Piłkarz, za którego Real Madryt zapłacił dwa lata temu 65 milionów Euro musiał być wart tych pieniędzy. Klasa sama w sobie. Gdy ktoś usłyszy „Kaka”, od razu myśli o jego boiskowych popisach. Poza boiskiem skromny, głośno odnosi się ze swoją miłością do Boga – godne podziwu.

Ronaldinho

Z piłką potrafi ponoć zrobić wszystko. Jest piłkarzem, który zdominował w połowie pierwszej dekady XXI wieku futbol w Europie. Przez pięć sezonów gry dla Barcelony strzelił dla tego klubu we wszystkich meczach 95 goli, asystował przy 79. W tym okresie zdobył również dla siebie między innymi Złotą Piłkę i wyróżnienie w postacie dwukrotnego wygrania plebiscytu na Piłkarza Roku FIFA. Obecnie gra we Flamengo Rio de Janeiro, lecz wszyscy fani jego talentu wierzą pewnie, że popularny Ronnie wróci kiedyś do Europy, pograć chociaż jeszcze przez rok na najwyższym poziomie.

Wybieramy Dream Team – lewy pomocnik – Ryan Giggs
Wybieramy Dream Team – prawy pomocnik – David Beckham
Wybieramy Dream Team – środkowi obrońcy – Jaap Stam & Rio Ferninand
Wybieramy Dream Team – lewy obrońca – Roberto Carlos
Wybieramy Dream Team – prawy obrońca – Cafú
Wybieramy Dream Team – bramkarz – Peter Schmeichel

Pytanko do Was. Wolelibyście przy kategorii napastników głosować na najlepszy takowy duet (np. Yorke-Cole, Makaay-Tristan) czy też rozpatrywać indywidualne kandydatury zawodników? Prosimy o odpowiedź w komentarzach.

Jeśli wśród nominowanych nie ma piłkarza, który na to zasługuje prosimy o napisanie o tym w komentarzach. Jeśli więcej osób poprze taką kandydaturę, to dodamy ją do sondy ;-).

Andrea Pirlo, Andres Iniesta, Frank Lampard, Kaka, Paul Scholes, Ronaldinho, Steven Gerrard, Wesley Sneijder, Xavi, Zinedine Zidane,

Paolo Maldini

Klub: AC Milan
Lata spędzone w klubie: 25
Włoska ikona futbolu, Paolo Maldini, odszedł na emeryturę pod koniec zeszłego sezonu po niesamowitych 25 latach, mając na koncie ponad 900 spotkań zagranych w barwach Milanu. Legendarny środkowy obrońca zdobył 7 tytułów Mistrza Włoch, 5 razy triumfował wraz ze swoją drużyną w Lidze Mistrzów, jak również zdobył liczne nagrody krajowe i Europejskie w swej rekordowej karierze, począwszy od opuszczenia młodzieżowej drużyny Rossonerich na rzecz pierwszego składu. Maldini odegrał również dużą rolę podczas mistrzostw świata, trzykrotnie prowadząc drużynę jako kapitan.

Piłkarz jest synem byłego kapitana Milanu, Cesarego Maldiniego. Obecnie trzecie pokolenie Maldinich reprezentowane przez syna Paolo, Christiana, pojawiło się w klubie. Christian rozpoczął już treningi w szkółce Milanu i być może w przyszłości stanie się ważnym ogniwem zespołu, tak jak w przeszłości jego ojciec i dziadek.

Tony Adams

Klub: Arsenal
Lata spędzone w klubie: 22
„Mr.Arsenal” spędził w szeregach Kanonierów 22 lata i odniósł ogromny sukces jako kapitan drużyny. Środkowy obrońca Arsenalu był kluczową częścią „słynnej czwórki”, czyli linii obrony, złożonej z: Lee Dixona, Steve’a Boulda, Nigela Wintenburna i właśnie Adamsa. Jego długa gra w barwach Arsenalu zaowocowała zdobyciem 4 tytułów Mistrza Anglii, 3 Pucharów Anglii, 3 Tarczy Dobroczynności, jak również dwukrotnym triumfem w Pucharze Ligii Angielskiej oraz Pucharem Zdobywców Pucharów w 1994 roku. Pomimo swojego talentu, Adams walczył z uzależnieniem od alkoholu. Zdarzało mu się grać na kacu, a nawet spędzać czas za kratami, gdzie trafiał z powodu jazdy samochodem w stanie wskazującym na spożycie alkoholu. Powrót do zdrowia zawdzięcza przybyciu do klubu francuskiego trenera Arsène’a Wengera we wrześniu 1996 roku. Nowy trener zmienił politykę klubu dotyczącą życia osobistego i diety graczy. Wenger był blisko Adamsa po jego przyznaniu się do choroby, zaś zmiany w klubie prawdopodobnie umożliwiły Adamsowi wydłużenie kariery na jeszcze kilka lat.

Franco Baresi

Klub: AC Milan
Lata spędzone w klubie: 20
Włoski obrońca spędził swoją całą 20-letnią karierę na San Siro, sześciokrotnie triumfując w Serie A oraz 3 razy w Lidze Mistrzów. Inteligentny i silny „Il Capitano”, jak nazwali go fani, był podporą obrony w latach 90. obok Maldiniego, Costacurty i Tassotti’ego. Baresi był także częścią zwycięskiego składu reprezentacji Włoch na Mistrzostwach Świata w 1982 roku. Odszedł na emeryturę w 1997 roku w wieku 36 lat, rozgrywając 716 meczów dla Milanu. Jego koszulka z numerem 6 została zarezerwowana przez klub, co jest rzadkością we włoskim futbolu.

Ryan Giggs

Klub: Manchester United
Lata spędzone w klubie: 19
36-letni Walijczyk rozegrał jeden ze swoich najlepszych sezonów po 19 latach profesjonalnej kariery piłkarskiej w Manchesterze United. Skrzydłowy Czerwonych Diabłów jest jedynym graczem, który zdobywał gole w każdym sezonie od początku istnienia Premier League (1992) i zaliczył ponad 800 występów dla swojej drużyny, bijąc rekord Sir Bobby’ego Charltona w 2008 roku. Zdobył 11 tytułów Mistrza Anglii, został wybrany przez PFA do składu Drużyny Stulecia oraz stał się członkiem Hali Sław Angielskiego Futbolu. Jest posiadaczem Orderu Imperium Brytyjskiego.

Francesco Totti

Klub: AS Roma
Lata spędzone w klubie: 17
Złote dziecko włoskiej piłki. Pierwszy występ w profesjonalnym składzie Romy zaliczył w wieku 16 lat i przez kolejne 17 lat nie opuścił Rzymu. Totti jest najbardziej bramkostrzelnym piłkarzem Giallorosich w historii. Kapitanem drużyny został w 1997 roku. Okrzyknięty dwukrotnie Piłkarzem Roku we Włoszech, Totti triumfował pięciokrotnie ze swoją drużyną, w tym zdobył tytuł Mistrza Włoch w 2001. Pomimo wielu ofert przeciwnych drużyn, Włoch nigdy nie zdecydował się na opuszczenie Stadio Olimpico. Nie bacząc na liczne kontrowersje, nieudane występy na Mistrzostwach Świata, Totti pozostaje nietykalny w obrębie swojego klubu, z imponującym dorobkiem ponad 500 występów i 220 goli.

Giuseppe Bergomi

Klub: Inter Mediolan
Lata spędzone w klubie: 17
Włoski obrońca wdarł się w szeregi Interu jako 17-letni chłopak w 1980 roku
i swoimi występami dla Nerazzurrich, zapracował na miejsce w drużynie narodowej na Mistrzostwach Świata w 1982 (1 miejsce). Po świetnym występie w półfinale gdzie zastąpił kontuzjowanego Claudio Gentile, grał tak dobrze w dalszych meczach, że otrzymał miejsce w podstawowym składzie reprezentacji. W ciągu roku zaliczył pierwszy profesjonalny występ w barwach Interu i zdobył tytuł Mistrza Świata. Oddany zawodnik spędził w klubie ponad 16 lat, wyrobił sobie opinię jednego z najlepszych obrońców, poprowadził drużynę do tytułu Mistrza Włoch, 3 pucharów UEFA oraz Pucharu Włoch.

Alessandro Del Piero

Klub: Juventus
Lata spędzone w klubie: 16
Klub pozyskał 18-letniego Del Piero w 1993 roku i od tego czasu piłkarz pozostał w drużynie Starej Damy, zaliczając ponad 600 występów w ciągu 16 lat dotychczasowej kariery piłkarskiej. Swoją postawą zapewnił sobie miejsce wśród legend włoskiej piłki. Po słynnej Aferze Moggiego związanej
z wybieraniem arbitrów w Serie A przez takie kluby jak Juventus Turyn, A.C. Milan, Lazio Rzym i ACF Fiorentina, Juventus został zdegradowany do Serie B. Podczas gdy piłkarze tacy jak Zlatan Ibrahimovic, Fabio Cannavaro i Lillan Thuram opuścili klub, Del Piero pozostał wierny swojej drużynie i pomógł jej powrócić do pierwszej ligi.

Matt Le Tissier

Klub: Southampton
Lata spędzone w klubie: 16
Napastnik Southampton spędził w klubie szesnaście lat i zaliczył 540 występów pomimo licznych ofert z Milanu, Chelsea czy Tottenhamu. „Le God”, zdobywca kilku najbardziej widowiskowych goli w Premiership, ma na koncie 290 goli dla swojej drużyny i uplasował się na drugim miejscu wśród graczy Southampton pod tym względem. Mimo niewątpliwego talentu do zdobywania bramek był stale pomijany przez angielskich menadżerów. W reprezentacji Anglii wystąpił ośmiokrotnie, jednak ani razy nie umieścił piłki w siatce.

Raul

Klub: Real Madryt
Lata spędzone w klubie: 15
Swoją karierę, jak na ironię, rozpoczął w Atletico Madryt. W 1992 roku, ówczesny prezydent Atletico, Jesus Gil postanowił rozwiązać drużyny młodzieżowe, by zaoszczędzić w ten sposób klubowe pieniądze. Pozostawiony bez drużyny, dla której mógłby grać, Raul wstąpił w szeregi drugiego wielkiego klubu ze stolicy, Realu, jako 17-latek. Od tego momentu próbował pobić rekord w liczbie goli, należący do Alfredo di Stefano, co mu się udało. Jest także najlepszym strzelcem Ligi Mistrzów (66 goli). Sześciokrotnie triumfował
w Mistrzostwach Hiszpanii , trzykrotnie w Lidze Mistrzów. W ciągu swojej 16-letniej profesjonalnej kariery piłkarskiej prowadził także reprezentację narodową jako kapitan.

Paul Scholes

Klub: Manchester United
Lata spędzone w klubie: 15
Wychowanek Manchesteru United, pomocnik Paul Scholes, pierwsze treningi
w tym klubie rozpoczął w wieku 14 lat. Wdarł się do profesjonalnego składu klubu z Old Traffrod jako 19-latek. 9 razy triumfował jako Mistrz Anglii, dwukrotnie cieszył się ze zdobycia tytułu zwycięzcy w Lidze Mistrzów, zdobył trzy Puchary Anglii, Puchary Ligi Angielskiej, Tarcze Dobroczynności oraz Puchar Interkontynentalny. Jako piłkarz Czerwonych Diabłów od 15 lat, jest jednym z niewielu zawodników z ponad 600 występami na koncie i nadal pełni ważną rolę w składzie Sir Alexa Fergusona.

Paul Scholes, Ryan Giggs,

Korzystając z okazji – już wkrótce wracamy z wyborami naszego Dream Teamu. Skończyliśmy na lewej pomocy. Teraz przyszła pora na środek pola. Jeśli chcesz nam pomóc, prosimy o podsyłanie własnych kandydatów na następne pozycje za pomocą specjalnego formularza.

1. Everton 4-4 Liverpool, 1991

Pierwsze derby, o których warto napisać, odbyły się w Londynie w 1991 roku. Na Goodison Park Everton podejmował Liverpool. Był to mecz rewanżowy w ramach FA Cup (pierwsze spotkanie zakończyło się wynikiem 1-1). Everton wyrównywał aż czterokrotnie. Ostatecznie gospodarze wygrali w drugiej połowie dogrywki po golu Dave’a Watsona. Jak się potem okazało, był to koniec Kenny’ego Dalglisha na stanowisku trenera Liverpoolu.

2. Tottenham 4-5 Arsenal, 2004

Cóż to był za mecz! Gdy Martin Jol został trenerem Tottenhamu niektórzy twierdzili, że będzie wiązać się to z powodzią bramek. Przepowiednia okazała się trafna. Ci sami piłkarze, którzy pod wodzą Jaques’a Santiniego nie grzeszyli skutecznością, nagle zaczęli trafiać do bramki bardzo często. Nie było inaczej w derbach Londynu, podczas których padł swoisty rekord Premier League. Po raz pierwszy w historii zdarzyło się bowiem, że strzelcami bramek zostało 9 różnych piłkarzy! Remis z 4:4 na Emirates z poprzedniego sezonu jest tylko niewiele mniej ekscytujący od tego meczu ;-)

3. Barcelona 3-3 Real Madryt, 2007

Z boisk angielskiej Premier League przenieśmy się na moment do Hiszpanii. W 2007 roku odbyły się derby, które śledził prawdopodobnie cały piłkarski świat. Lionel Messi, mający wtedy niespełna 19 lat, strzelił hat-tricka. Co ważne – trzecią bramkę zdobył w doliczonym czasie gry pozwalając drużynie ze stolicy Katalonii wywieźć 1 punkt.

4. AC Milan 3-4 Inter, 2006

Tym razem bierzemy pod lupę włoski Mediolan. Derby stolicy mody okazały się prawdziwym dreszczowcem dla kibiców. Zlatan Ibrahimovic zaraz po rozpoczęciu drugiej połowy ustalił wynik na 3:0 dla Interu, następnie duet Marco Materazzi & Clarence Seedorf postarał się o czwartą bramkę. Pomimo przegrywania czterema, powtarzam: czterema oczkami, Milan nie poddał się i atakował bramkę rywali, co bardzo się opłaciło. Alberto Gilardino oraz Kaka zdołali zmniejszyć rozmiary porażki strzelając trzy gole. (Tak przy okazji – sławna włoska obrona coś nie popisała się w tym meczu ;-))

5. Manchester City 2-3 Manchester United, 1993

A teraz niespodzianka – mecz Czerwonych Diabłów, o którym pisałem w wstępie. Co prawda nie padło w nim tyle goli co w ostatnich derbach, ale ten mecz był równie emocjonujący. W pierwszej połowie Niall Quinn wpakował aż dwie bramki zespołowi z Old Trafford. Jednak jak na prawdziwe Diabełki przystało, piłkarze United odrodzili się jak feniks z popiołów i wygrali mecz 3:2. Ale czy taka walka może kogokolwiek dziwić, jeśli właśnie wtedy w koszulce z Diabełkiem na piersi biegał charyzmatyczny, niezwykły, wspaniały, genialny, utalentowany, waleczny jak lew… Eric Cantona :-)? Oprócz Francuza należy wymienić także Roya Keane’a oraz Petera Schmeichela, który popisał kilkoma świetnymi interwencjami.

6. Celtic 2-4 Rangers, 2008

Przyszła pora na inny derbowy klasyk – któż bowiem nie słyszał o sławnych meczach pomiędzy Celtikiem i Rangersami? Co tu dużo mówić… zobaczcie sami:

7. Newcastle United 1-2 Sunderland, 2000

Tym razem niestety bez filmiku. Rok wcześniej Ruud Gullit nie wystawił w derbach legendy Newcastle – Alana Shearera. Zespół przez niego prowadzony przegrał je 1:2. Bobby Robson nie popełnił tego błędu, ale i tym razem piłkarze musieli uznać przewagę Sunderlandu. Gary Speed bardzo szybko dał prowadzenie zespołowi Newcastle, pokonując bramkarza przeciwników już po 180 sekundach. Czarne Koty potrzebowały ponad 68 minut, aby strzelić wyrównującą bramkę (Don Hutchison). Niespełna osiem minut później Niall Quinn popisał się piękną główką, która wyprowadziła Sunderland na prowadzenie. Irlandczyk podarował jednak prezent faulując w polu karnym jednego z przeciwników. Rzut karny wykonywał nie kto inny jak Alan Shearer, ale niestety nie poradził sobie z dobrze dysponowanym Thomasem Sorensenem. Tym samym piłkarze Sunderlandu mogli cieszyć się z następnego historycznego zwycięstwa.

8. Sporting Lizbona 5-3 Benfica, 2008

Portugalski akcent w naszym zestawieniu. Rui Costa już w 20. minucie daje prowadzenie Benfice. Dziesięć minut później Nuno Gomes strzela drugą bramkę. Jednak Sporting nie daje za wygraną – Djajo, Liedson oraz Derlei zdołali strzelić trzy gole. W 82. minucie wyrównuje Rodrigeuez, ale Vukevic i Pupo jakimś cudem pokonują bramkarza przeciwników jeszcze dwukrotnie, ustalając wynik spotkania na niesamowite 5:3.

9. Sheffield Wednesday 2-1 Sheffield United, 1993

Wracamy na bliskie nam angielskie boiska. W 1993 roku ponad 75 tys. ludzi oglądało półfinał FA Cup na legendarnym stadionie Wembley. Chris Waddle otworzył wynik spotkania, dając prowadzenie zespołowi Sheffield Wednesday. Alan Cork, który obiecał, że nie będzie się golić, dopóki United będzie grało w pucharze, strzelił wyrównującą bramkę. Gdy na zegarze pulsowały upływające sekundy Mark Bright ustalił ostateczny wynik spotkania. Sheffield Wednesday przeszło do finału, gdzie przegrało z Kanonierami.

10. Fulham 2-2 Chelsea, 2008

Strzelony w ostatniej minucie wyrównujący gol Clinta Dempseya pozwolił Fulham uratować przynajmniej jeden punkt po dwóch bramkach Franka Lamparda. Uff… kibice United musieli wtedy odetchnąć z ulgą ;)

Everton, FC Liverpool, Liverpool, Manchester City, Manchester United, Newcastle United,

Wayne Rooney – Bolton Wanderers – 27 września

Wspaniała akcja. Zagranie z piętki Ronaldo i wyłożenie piłki Rooneyowi. Anglik w swoim stylu wyczekał i strzelił w róg bramki strzeżonej przez bramkarza Boltonu. Utalentowany napastnik United ustalił tą bramką wynik spotkania na 2:0.

Dimitar Berbatov – Aalborg – 30 września

Drugie trafienie bułgarskiego napastnika dla Manchesteru United. Po pięknym dośrodkowaniu Ronaldo, Berbatov z nożyc skierował piłkę do siatki. Pięknie złożył się do tego strzału i bramkarz Aalborga nie miał szans przy tym mocnym uderzeniu. Diabły wygrały to spotkanie 3:0.

Cristiano Ronaldo – West Ham United – 29 października

Sama bramka nie zachwyca urodą, ale cała akcja jak najbardziej. Najpierw niesamowite podania Andersona w uliczkę, a następnie Berbatov, popisując się nienaganną techniką, minął słynną ruletką obrońcę West Hamu i wyłożył piłkę Ronaldo. Był to drugi gol Portugalczyka tego wieczoru i Manchester wygrał to spotkanie 2:0.

Rafael – Arsenal Londyn – 8 listopada

Było to honorowe trafienie Manchesteru, ale za to jakie piękne! Rafael w ostatnich minutach dał nadzieję na wyrównanie, jednak Manchester nie był w stanie nadrobić dwóch bramek strzelonych przez Nasriego i przegrał 1:2. Brazylijski obrońca świetnym strzałem z woleja pokonał bramkarza gospodarzy.

Danny Welbeck – Stoke City – 15 listopada

Był to pierszy gol Danny’ego Welbecka dla United. Angielski napastnik rozegrał akcję z Manucho i atomowym strzałem w okienko pokonał bramkarza Stoke, który wyciągał tego wieczora 5 razy wyciągał piłkę z siatki. Strzelając takiego gola w debiucie naprzeciw Stretford End to na pewno niesamowite uczucie!

Carlos Tevez – Blackburn Rovers – 3 grudnia

Moim zdaniem, jednak z najładniejszych bramek Manchesteru w tym sezonie, jednak wielokrotnie niedoceniana. W spotkaniu Pucharu Ligi Angielskiej, Diabły pokonały Blackburn 5:3, dzięki 4 golom Teveza i jednemu trafieniu Naniego. Argentyńczyk wymienił z Andersonem kilka podań, mijając zawodników gości i zdobywając bramkę. Świetna akcja!

Carlos Tevez – Stoke City – 26 grudnia

Bramka nie tyle piękna, co ważna. W 83. minucie Carlos Tevez strzelił jedyną bramkę w tym meczu. Trzeba dodać, że było to pierwsze spotkanie United po powrocie z Klubowych Mistrzostw Świata. Bardzo ładnie rozprowadzona akcja, wielki udział Berbatova przy tym golu i strzał Teveza z najbliższej odległości. Bardzo ważny moment w sezonie dla United.

Ryan Giggs – West Ham United – 8 lutego

Walijski skrzydłowy przeżywał w tym sezonie swoją drugą młodość. 8 lutego zapewnił on Manchesterowi trzy punkty zdobywając bramkę na wagę zwycięstwa w meczu z West Hamem. Giggs otrzymał świetną piłkę od Scholesa, a następnie minął jak za dawnych lat dwóch rywali i wpakował piłkę do siatki. Wspaniały gol, a do tego jak ważny!

Danny Welbeck – Derby County – 15 lutego

Trafienie a`la Thierry Henry. Welbeck zdobył czwartą bramkę dla United tego wieczoru i przypieczętował zwycięstwo 4:1 nad Derby w Pucharze Anglii. Piękna akcja, zagranie na jeden kontakt Giggsa, wyłożenie przez Fletchera piłki i świetne wykończenie Welbecka.

Cristiano Ronaldo – Blackburn Rovers – 21 lutego

Zapierające dech w piersiach uderzenie Ronaldo z rzutu wolnego. Dzięki tej bramce, Manchester wygrał 2:1 i zdobył 3 punkty. Piękne trafienie Portugalczyka, który w ubiegłym sezonie zdobył łącznie 26 bramek i był najlepszym strzelcem w zespole Mistrzów Anglii.

Federico Macheda – Aston Villa – 5 kwietnia

O tym golu my, kibice, będziemy mówić latami. 17-letni włoski napastnik, Federico Macheda, zadebiutował w United, wchodząc na boisko w meczu z Aston Villą. W doliczonym czasie gry Włoch świetnie ograł rywala i strzelił po długim słupku. Friedel był bez szans i tym samym Macheda zapewnił Manchesterowi trzy punkty. Być może dzięki niemu możemy teraz świętować 18. tytuł mistrza Anglii. Gol włoskiego napastnika to zdecydowanie główny pretendent do miana najładniejszej bramki ubiegłego sezonu. Niesamowite trafienie, które można oglądać godzinami.

Cristiano Ronaldo – FC Porto – 15 kwietnia

Atomowy strzał Portugalczyka na początku rewanżowego spotkania z Porto zapewnił Manchesterowi awans do półfinału Ligi Mistrzów. Świetne udrzenie Ronaldo z prostego podbicia, które nie dało bramkarzowi Porto najmniejszych szans na obronę tego strzału. Dzięki tej bramce i zwycięstwie 1:0, Manchester w następnej rundzie zagrał z Arsenalem…

Cristiano Ronaldo – Arsenal Londyn – 5 maja

…gdzie w rewanżowym spotkaniu Ronaldo strzelił dwie bramki niezwykłej urody. Pierwszą z rzutu wolnego – piekielnie mocnym uderzeniem zaskoczył Almunię i podwyższył rezultat na 2:0. W drugiej połowie piękną kontrą popisał się Rooney, Ronaldo i Park. Manchester zdobył trzecią bramkę, zapewniając sobie awans do finału Ligi Mistrzów. Niesamowita akcja gości. Moim zdaniem, był to jeden z najładniejszych goli w tym sezonie. Świetna rozprowadzona akcja z kontry – coś, z czego słynie United.

bramki,

Marc Overmars

Na pierwszy ogień pójdzie Marc Overmars, który do dziś jest określany jako najlepszy prawo-nożny lewoskrzydłowy w historii futbolu. Imponował niezwykłą szybkością, nienaganną techniką i żelaznymi płucami. Mógł przez 90 minut stale biegać, biegać, biegać i jeszcze raz biegać. Jego boiskowe przydomki („Roadrunner i „meep-meep„) przylgnęły do niego za sprawą jego szybkości. Potrafił strzelać piękne gole oraz podnosić ciśnienie fanom Manchesteru United.

Pavel Nedved

Drugim kandydatem jest prawdziwa gwiazda piłki naszych południowych sąsiadów. Nie znam osoby, które chociażby by o nim nie słyszała lub nie kojarzyła z Juventusem. W 2003 roku. otrzymał Złotą Piłkę, tytuł najlepszego pomocnika Ligi Mistrzów, Najlepszego piłkarza Serie A (i mógłbym tak wymieniać…). Świetny zawodnik i nie mogło go zabraknąć wśród kandydatów.

Robert Pirès

Osoby, które śledzą losy Premier Leage zapewne kojarzą Francuza z występów w barwach Arsenalu Londyn (2000 – 2006r.). Co prawda nie wygrał może Złotej Piłki, jednak jest to zawodnik naprawdę świetny. W sezonie 2001/2002 miał najwięcej asyst wśród wszystkich zawodników Premiership. 4 lata później został najczęściej strzelającym bramki pomocnikiem Premier League.

Arjen Robben

Może wiele osób zaskoczy nominacja Robbena, jednak z tego co czytałem przez ekspertów (oraz kibiców) jest uznawany za wielki talent, który nie mógł rozwinąć swoich skrzydeł przez kontuzje. Może jego kandydatura wygląda śmiesznie przy Nedvedzie czy Overmarsie, ale jeden przedstawiciel młodego pokolenia się przyda, a ja jestem pewny, że jeszcze o nim nie raz usłyszymy.

Ryan Giggs

Ryan Giggs ciągle na szczycie, Ryan Giggs – walijski czarodziej, Ryan Giggs: nieskończona legenda?… Wiele zostało napisane i zapewne jeszcze dużo więcej przed nami. Chyba nie przesadzę jeśli napiszę, że moim zdaniem Ryan Giggs to piłkarz kompletny. Nikomu nie przeszkadza to, że nie jest już tak szybki jak kiedyś… ale któż by się tym przejmował jeśli nadrabia to niesamowitym doświadczeniem (gra przez 19 sezonów w Premier League w Manchesterze United pod okiem Fergusona… nie wielu może się pochwalić podobnym wyczynem…) , przeglądem pola, spokojem, coraz rzadziej spotykaną wiernością klubowi etc. Był wyjątkowy już od samego początku swojej kariery. Co tu dużo mówić – prawdziwa, żyjąca legenda. Niestety nigdy nie był doceniony na tyle… na ile zasługuje.

Nieudolnie parafrazując Kochanowskiego: Szlachetny Giggsie, nikt się nie dowie jako na boisku się produkujesz, aż się zepsujesz (odpukać).

Zapewne większość filmów oglądaliście wielokrotnie, ale… można je oglądać bez końca ;-)

Wybieramy Dream Team – prawy pomocnik – David Beckham
Wybieramy Dream Team – środkowi obrońcy – Jaap Stam & Rio Ferninand
Wybieramy Dream Team – lewy obrońca – Roberto Carlos
Wybieramy Dream Team – prawy obrońca – Cafú
Wybieramy Dream Team – bramkarz – Peter Schmeichel

Jeśli chcesz nam pomóc to prosimy o podsyłanie własnych kandydatów na następne pozycje za pomocą specjalnego formularza. Jeśli wśród nominowanych nie ma piłkarza, który na to zasługuje prosimy o napisanie o tym w komentarzach. Jeśli więcej osób poprze taką kandydaturę to dodamy ją do sondy ;-).

Arjen Robben, Marc Overmars, Pavel Nedved, Robert Pirès, Ryan Giggs,