Czerwone Diabły sięgnęły po puchar FA Cup po raz ostatni w sezonie 2003/04. Upływ czasu od tamtego triumfu najlepiej zobrazuje to, że o sile drużyny decydowali wtedy tacy zawodnicy jak Roy Keane, Ole Gunnar Solskjear, Ruud van Nistelrooy, Phil Neville, Nicky Butt, Mikael Silvestre czy Tim Howard. Sprawia to, że w szeregach United pomimo wieloletniego pobytu na Old Trafford choćby Rio Ferdinand i Wayne Rooney nie zapisali jeszcze na swoim koncie tego jakże zacnego trofeum.

Nadszedł najwyższy czas, by to zmienić, tym bardziej, że czas ten jest nad wyraz sprzyjający. W poprzednich latach sir Alex Ferguson przygotowywał zespół pod kątem długiej i wyczerpującej kampanii na wielu frontach. Wobec najważniejszych rozgrywek o mistrzostwo Premiership, a także wyjazdów w środku tygodnia związanych z Ligą Mistrzów rozgrywki FA Cup spychane były na dalszy plan. Obecnie stety lub niestety Liga Mistrzów wypadła z równania i spora część kibiców United oczekuje skupienia się na rozgrywkach krajowych, by na tym polu odeprzeć wyjątkowo silny napór City, jakiego nie doświadczyliśmy od bardzo dawna.

Rozgrywek Ligi Europy oczywiście lekceważyć nie wolno, ale autor tego artykułu należy do silnej frakcji, której dużo bardziej zależy na podwójnej Angielskiej koronie niż na europejskim pucharze pocieszenia, bo tak przecież spadkowicze z Ligi Mistrzów wedle założeń tych rozgrywek mają je traktować. Jednakże nadchodzący pojedynek z tak uznaną firmą, jak Ajax Amsterdam oczywiście będzie bardzo prestiżowy, ale również i FA Cup w tym roku rozpieszcza nas spektaklami z gatunku piłkarskich wojen o życie i honor (nie koniecznie w tej kolejności).

Trzeba przyznać, że w przeciwieństwie do nas kibiców, naszej drużyny już los tak bardzo nie rozpieszcza. Pomimo kontuzji i wahań formy przyszło jej zmierzyć się z City i to na Etihad Stadium, gdzie gospodarze nie zwykli w tym sezonie odnosić porażek, a jednak udało się tą passę przerwać, choć oczywiście bez kontrowersji się nie obyło. Po derbach przyszedł czas na kolejny wielki mecz, żeby nie było za łatwo po raz wtóry na wyjeździe już w najbliższą sobotę. Całe Anfield nie może się wręcz doczekać, by gorąco i życzliwie przywitać gości z czerwonej części Manchesteru. W szczególności kapitan drużyny z Old Trafford cieszy się ostatnio wyjątkowo silną sympatią kibiców drużyny z kurakiem w herbie, więc będzie to dla niego mecz szczególny.

Ujarzmić Anfield Road to oczywiście zadanie iście karkołomne, zwłaszcza, że w ostatnim czasie krucjaty do ziemi Liverpoolskiej nie były zbyt udane. Teraz jednak bez magicznego rasisty z Urugwaju i słabej formy jego ziomków szansa na to jest bardzo realna. Oczywiście, jak mówi ludowe porzekadło „derby rządzą się własnymi prawami” i forma ostatecznie może nie mieć znaczenia. Jednak wspaniały wręcz bilans meczów wyjazdowych United pozwala być przed tym starciem umiarkowanym optymistą. Szczególnie, że Liverpool nie miał tak niewielu goli na tym etapie sezonu od wielu lat. Trzeba przyznać, że chłopcy Dalglisha grają zwykle piach i trochę żal na nich patrzeć.

Ewentualne odprawienie z kwitkiem dwóch arcyznienawidzonych rywali jednego po drugim i postawienie kolejnego kroku na drodze do upragnionego pucharu może mieć jeszcze jedną ważną korzyść. Po bardzo nieudanych meczach na Wembley w ostatnim sezonie z City i później w finale finałów z Barceloną trzeba odczarować tą opiewaną w pieśniach naszych pobratymców świątynię futbolu. Czy może istnieć lepszy sposób, by to osiągnąć niż uniesienie w górę najstarszego pucharu klubowego w dziejach piłki nożnej na jej ziemi świętej?

Konkurs Świąteczny

W konkursie wzięło udział ~900 osób, za co serdecznie dziękujemy! Niestety podliczenie takiej ilości wyników potrwało chwilę, ale udało się. Poniżej przedstawiamy najlepszych uczestników.

W przypadku pierwszej trójki o kolejności na podium zadecydował czas poświęcony na rozwiązanie konkursu. Zwycięzców prosimy o kontakt mailowy (redlog@redlog.pl) w celu podania adresu, na który mają przyjść nagrody.

Konkurs na komentatora roku

Zgodnie z zasadami naszego konkursu:

Ostatecznego zwycięzcę wybiorą sami zainteresowani. Komentujący z Top 5 AD 2011 wyłonią spośród siebie poprzez tajne głosowanie najbardziej godnego nagrody.

W 2011 redakcja uznała, że najlepszymi komentującymi byli: Sayper, Hubercik, Queiroz, Nonsens, Adipete.

Także teraz muszą oni między sobą wybrać tego „naj”. Prosimy więc, aby każdy z nich wysłał na adres redlog@redlog.pl informację, na kogo oddaje swój głos. Oczywiście nie można głosować na siebie ;-) Jak tylko otrzymamy wszystkie Wasze głosy, zaktualizujemy ten wpis ;-)

Niestety w tym roku, wyjątkowo, musimy życzyć podopiecznym sir Aleksa Fergusona powodzenia w Lidze Europejskiej, a nie LM. Mimo to mamy nadzieję, że nasi ulubieńcy nie będą już mieli problemów z kontuzjami oraz skutecznością – czego życzymy sobie i Wam ;-)

Korzystając z okazji zapraszamy do udziału w naszym konkursie o którym pisaliśmy wczoraj.

Życzymy także, by nadchodzący rok był lepszy od mijającego. Aby spełniały się marzenia, a wszystkie plany realizowały się bez problemów. Mamy nadzieję, że hucznie przywitacie Nowy Rok, bawiąc się szampańsko na sylwestrowych imprezach!

Wesołych Świąt!

Powoli staje się tradycją, iż Redlog z okazji Świąt Bożego Narodzenia przeprowadza konkurs z nagrodami. Również w tym roku macie szansę wygrać kilka ciekawych upominków – wystarczy, że podejmiecie wyzwanie i weźmiecie udział w naszych świątecznych zawodach.

Z konkursem ruszamy w Święta. Wówczas pojawi się pierwsza część zadań, na których rozwiązanie będziecie mieli kilka dni czasu aż do ukazania się kolejnych zagadek. Dwie następne partie pytań pojawią się na naszej stronie w dniach późniejszych. Po trzeciej, finałowej fazie podliczymy punkty przez Was zdobyte i na ich podstawie poznamy najlepszych uczestników konkursu. W przypadku równej liczby punktów decydować będzie czas wypełnienia formularza. Dokładniejsze informacje dotyczące regulaminu, podane zostaną na stronie konkursowej (patrz niżej).

Nagrody

Tak, tak – na to czekacie. W nadchodzących dniach możecie zdobyć między innymi maskotki oraz koszulkę Manchesteru United! Coś stosownego na zimową porę też się znajdzie :)

O tym, które nagrody przypadną czytelnikom zajmującym poszczególne miejsca, poinformujemy jutro.

Jak myślicie? Jakie zadania na Was czekają? :>

Prosimy o poinformowanie nas w komentarzach o której porze dnia chcecie, aby pojawiały się kolejne etapy konkursu. Wieczór, po godzinie 20 jest Waszym zdaniem ok?

Strona konkursowa, na której będą znajdować się pytania: Konkurs świąteczny – III edycja

konkurs,

Jestem zwolennikiem transferu zimą, ale patrząc na stan rynku transferowego, wzmocnienie składu jest rzeczą naprawdę trudną. Jest owszem kilku ciekawych zawodników, aczkolwiek z pewnością kosztowaliby wiele, a tego lata nie oszczędzaliśmy. To nasz główny problem, jeżeli chodzi o noworoczne zakupy.

Wzmocnienia zdecydowanie wymaga środek. Czekanie na błysk Andersona jest moim zdaniem nie na miejscu. Po prostu dodatkowe partie mięśniowe nie pomogły w rozwoju Brazylijczyka i – co tu dużo mówić – szału nie będzie. Kontuzji nabawił się Cleverley i na dobrą sprawę ciężko liczyć, że wróci po kontuzji jak gdyby nigdy nic. Co do Ryana w środku – jaki jest koń, każdy widzi.

Słono kosztować będzie wzmocnienie środka pola. Najlepsi są już zajęci, a wiadomo także, że zimowe ceny nie są wcale niższe. Jeżeli włodarze klubu wyłożą co najmniej 20 milionów euro, to można się będzie spodziewać ciekawego wzmocnienia. Na celowniku United mogą się wówczas znaleźć tacy zawodnicy jak Eden Hazard, Mario Goetze czy Javi Martinez. Jeśli dołożymy jeszcze drugie tyle, to stać nas będzie na Modrica czy Snejidera.

Osobiście jednak najchętniej zobaczyłbym w United Yohana Cabayę. Francuz sprowadzony został latem do Newcastle za około 4 miliony funtów z Lille – mistrza Francji. W ostatnich tygodniach pokazał, że aklimatyzację ma już za sobą, więc nie byłoby to kupowanie kota w worku. Cabaye mógłby nam pomóc na wszystkich frontach, bowiem Newcastle United nie gra w europejskich pucharach. Ten aspekt przemawia na jego korzyść. Niestety, jeśli ten wybór będzie w ogóle możliwy, to okaże się dość drogi. Jestem zdania, że ten transfer rozruszałby cały zespół i nie blokował wcale szansy rozwoju młodemu Pogbie, o ile taki jest planowany przez sir Alexa Fergusona. Sprowadzenie kogoś z wymienionej wyżej piątki byłoby moim zdaniem dużym błędem. Po pierwsze, kosztowaliby znacznie więcej niż Cabaye, po drugie nie mogliby nam pomóc w Champions League i po trzecie byliby obligatoryjnie pierwszym wyborem dla Fergusona z racji wydanych talarów. Przecież Cleverleya też musi ktoś naciskać, żeby nam nie spowszedniał i nie zrobił się czerstwy.

Absolutnie nie chciałbym zobaczyć w barwach United ostatnich rewelacji z Brazylii w postaci Lucasów, Neymarów i Gansów – kto widział ich w akcji, ten wie, że to byłoby naprawdę szalone posunięcie. A do zagorzałych przeciwników transferów w zimie powiem, że pewien Francuz zimą właśnie do nas zawitał i sami wiecie, co się stało.

transfery, Yohan Cabaye,

» Czy warto?
» Najlepsi komentatorzy sierpnia!
» Komentuj i zgarniaj nagrody!

Wrzesień

Zgodnie z przypuszczeniami podanymi we wpisie z wynikami sierpniowymi, mamy w pierwszej trójce debiutanta. Ba, owa osoba, a mówimy o nonsensie (sic!), zwyciężyła w kampanii wrześniowej! Za nim uplasowali się starzy wyjadacze – druga pozycja przypadła Sayperowi, a trzecią lokatę okupuje Hubercik.
Gratulujemy!

Październik

Dla urozmaicenia tym razem zaczniemy od dołu. Dobrze spisał się Sayper, któremu jednak troszkę brakło do top 3. Pozycję trzecią przyznaliśmy adipete – zwycięzcy edycji czerwcowej. Drugie miejsce zajął Hubercik – użytkownik mający na koncie dwa etapowe zwycięstwa na początku batalii, stale znajdujący się w czołówce. Po raz trzeci w naszym konkursie dwa miesiące z rzędu panuje jeden komentujący – nonsens, piszący wbrew nickowi bardzo do rzeczy :) Gratulacje!

Do końca konkursu pozostało niecałe półtora miesiąca. Nadchodzi więc ostatnia prosta, która może okazać się decydująca w wyścigu o miano komentatora roku. Postarajcie się zatem zrobić na finiszu dobre wrażenie i zacnie komentować publikowane felietony i artykuły :)

Prawdopodobnie doskonale wiecie, że walczycie o ilustrowaną historię Manchesteru United ze wstępem autorstwa samego Bobby’ego Charltona, a także książki „Kompletnie Konkretnie. O tym, co jest nie tak ze współczesną piłką nożną” oraz „Kibicowanie jako uniwersalny język”.

Sponsorem nagród książkowych jest księgarnia Sendsport, za co serdecznie dziękujemy ;-).

Naprawdę warto komentować!

Przypomnienie zasad konkursu

Należy komentować, komentować i… komentować. Aha, i jeszcze komentować. Od stycznia aż do grudnia, do miesiąc redlogowi redaktorzy będą wybierać najlepszą trójkę czytelników udzielających się pod tekstami na Redlog.pl. Grono autorów na uwadze będzie miało zarówno ilość, jak i jakość komentarzy widocznych na naszym blogu. Zwycięzcę wyłonimy w końcoworocznym wielkim finale. Oto szczegóły zabawy:

• Po zakończeniu każdego miesiąca redaktorzy Redlog.pl wybierają Top 3 komentujących na blogu. Biorą oni pod uwagę ilość i zawartość merytoryczną ich komentarzy.
• Redaktorzy opierają się na wszystkich komentarzach opublikowanych pod wpisami. Komentarze na Facebooku oraz innych stronach nie biorą udziału w zabawie.
• Wraz z ogłoszeniem najlepszej trójki grudnia, zostanie opublikowana końcowa klasyfikacja najlepiej komentujących. Osoby z pierwszych pięciu miejsc mają szansę na otrzymanie nagrody głównej.
• Ostatecznego zwycięzcę wybiorą sami zainteresowani. Komentujący z Top 5 AD 2011 wyłonią spośród siebie poprzez tajne głosowanie najbardziej godnego nagrody.
• W głosowaniu owym nie będzie fizycznej możliwości głosowania na siebie.
• W razie otrzymania najwyższej liczby głosów przez dwie bądź więcej osób o przyznaniu nagrody zadecyduje kierownictwo Redlog.pl
• Sposób odebrania nagrody zostanie ustalony indywidualnie
• Konkurs nie obejmuje redaktorów Redlog.pl

Wszystko powinno być już jasne. Do kogo zawędruje główna nagroda? To zależy tylko od Was. Zapewniamy, iż przy każdym z wyborów będziemy starali się być maksymalnie sprawiedliwi i rzetelni.

komentator roku, konkurs,

» Kibice Manchesteru United jednoczcie się! Wygraj bilety na OT!

Chcemy przedstawić Wam relację z naszego wypadu na derby Manchesteru. Pomimo, iż od tego meczu minęło już sporo czasu, to na pewno nie zapomnimy go tak szybko. Jako że tekstów rozprawiających o przebiegu spotkania i przyczynach porażki The Reds pojawiło się już dosyć dużo, nie będziemy się na tym specjalnie koncentrować, ale w zamian zamieścimy kilka logistycznych informacji i ciekawych spostrzeżeń, które być może pomogą komuś wybierającemu się na jeden z kolejnych meczów United.

Podróż na lotnisko w Liverpoolu

Nasza eskapada zaczęła się w sobotę od podróży pociągiem z Warszawy do Krakowa. Trzy godzinki zleciały szybko przy piwku i kartach. W Krakowie urządziliśmy sobie ekspresowe zwiedzanie i szybko kolejką (sam pociąg jest bardzo ładny, ale poziom podłogi pasuje tylko do peronu w Balicach, natomiast na dworcu głównym w Krakowie zapewne parę osób już dobrze się potknęło wysiadając) na lotnisko. Na terminalu obyło się bez większych przygód i spokojnie zapakowaliśmy się do Ryanairowego „cudolotu” relacji Kraków-Liverpool. O dziwo, ludność jakby ucywilizowała się minimalnie i nie odnotowaliśmy żadnych ‘zwierzęcych’ zachowań przy odprawie albo wchodzeniu na pokład lub też z końca nie było tego widać, gdyż wybraliśmy spokojne dopicie piwka w poczekalni i zajęcie ostatniego miejsca w kolejce. Zauważyliśmy już też pierwszych kibiców MU na lotnisku. Szczególnie pozdrawiamy czterech gości, z którymi regularnie mijaliśmy się podczas naszej wycieczki. Nie chcieliśmy im jednak przeszkadzać, gdyż wyglądali na zgraną ekipę, a sądząc po zdrowej ilości szkła nabytej na bezcłowej, mieli zdecydowanie lepiej zdefiniowane plany na wieczór od nas.

My, jako że przylatywaliśmy ok. północy, uznaliśmy wcześniej, iż nie ma sensu szukać noclegu i kimniemy się parę godzin na lotnisku. Tak więc od razu po przylocie zaczęliśmy szukać jakiegoś miejsca do spania. Wszystkie kanapy były już pozajmowane, więc zajęliśmy odgrodzone miejsca dla niepełnosprawnych naprzeciwko stanowisk odprawy po uprzednim spytaniu się pracownika lotniska. Miejscówka według mojej oceny, jako obeznanego ze spaniem byle gdzie – nie mylić z leżeniem na chodniku w stanie totalnego upojenia alkoholowego – była wysoce jakościowa tak do ok. 5 rano, pomijając maszynę czyszczącą podłogę, która wydawała okropne dźwięki (na szczęście jeździła tylko z pół godzinki). Ok. wspomnianej 5 rano natężenie ruchu na lotnisku stało się uciążliwe, a na dodatek poproszono nas o ustąpienie miejsca pewnej pani z nogą sprawną inaczej.

Nerwy w drodze do Manchesteru

No cóż, to by było na tyle, jeśli chodzi o sen. Pokręciliśmy się trochę po lotnisku Johna Lennona i udaliśmy się do busu nr 500, który jechał do centrum Liverpoolu, gdzie mieliśmy się przesiąść w autokar firmy National Express, co wcale nie miało się okazać takie łatwe. Kierowca linii 500 zdawał się nie być świadom istnienia Internetu, gdyż zupełnie nie rozumiał, o co nam chodzi, gdy pokazywaliśmy mu wydrukowany tzw. e-ticket i z miną lekko oszukanego i obrażonego pozwolił nam w końcu usiąść. Mieliśmy dojechać do dworca autobusowego (coach station), a widząc napis ‘bus station’ wysiedliśmy tak jak reszta pasażerów, nie wyczuwając podstępu. Jako, iż godzina była dopiero 7, a my mieliśmy za sobą niezbyt dobrze przespaną noc, nasze pojmowanie rzeczywistości było dość spowolnione. Mając (na szczęście) trochę czasu na przesiadkę, leniwie kręciliśmy się między wiatami, szukając naszej linii. Nie widząc jednak nigdzie na rozkładach kierunku Manchester, ani nawet znaku National Express, powoli zaczęło do nas docierać, że sytuacja nie wygląda różowo, a do odjazdu pozostawało 15min. Po spytaniu się dwóch osób ustaliliśmy przybliżony kierunek biegu na dworzec, a po chwili Endrju wykazał się przebłyskiem inteligencji, przypominając sobie o mapce turystycznej pobranej z lotniska. Spóźniliśmy się chyba z 1-2min, lecz dzięki rezerwacji online pani kierowca, mając listę pasażerów, poczekała na nas. Godzinę jazdy do Manchesteru spożytkowaliśmy na bardzo wygodnym spaniu.

Old Trafford, nadchodzimy!

Byliśmy w Manchesterze już wcześniej (na zwiedzaniu Old Trafford, lecz nie na meczu), więc czuliśmy się prawie jak u siebie. Udaliśmy się z dworca autobusowego na pobliski dworzec kolejowy, gdzie Endrju zostawił swoją torbę w przechowalni bagażu. Ja natomiast uznałem, że noszenie plecaka nie jest na tyle uciążliwe, aby pozbywać się 7 funtów. Mając ponad 4 godziny do meczu, pokręciliśmy się trochę po centrum i udaliśmy się spacerkiem na stadion (godzina drogi). Już od rana fantastyczną atmosferę w całym mieście tworzyli ludzie przechadzający się w klubowych barwach. Trudno to opisać, ale naprawdę czuło się, że jest to specjalny dzień dla miasta, bez porównania np. do derbów Warszawy. Oczywiście widać było, że miasto dalej jest czerwone i tylko od czasu do czasu można było spostrzec kogoś w koszulce z napisem Etihad.

Gdy dotarliśmy przed Old Trafford, pozostawały jeszcze 3 godziny do rozpoczęcia spotkania, lecz kibice już licznie napływali. Spędziliśmy trochę czasu w oficjalnym sklepie jak i przy ulicznych kramach, zaopatrując się w kilka pamiątek. Przed odebraniem biletów w recepcji zobaczyliśmy jeszcze przyjazd autokaru ‘obywateli’, którzy szybko znikali w tunelu stadionu. Jedynym, który wychylił się na moment był Kompany, zbierając przy tym solidną porcję gwizdów. Z biletami udaliśmy się do wejścia, gdzie steward przy kontroli mojego plecaka był mocno zdziwiony, gdy zobaczył m.in poduszkę. Jego mina była bezcenna, gdy wyjaśniłem mu, że przybyliśmy z Polski na derby. Oczywiście nie tłumaczyłem mu, że wygraliśmy bilety, aby wyglądać bardziej heroicznie w jego oczach :)

Mecz i atmosfera

Nasze miejsca znajdowały się na East Stand, czyli na trybunie znajdującej się w obrazie telewizyjnym po prawej stronie dokładnie nad bramką, mniej więcej w połowie wysokości. Widok był doskonały. Atmosferę Teatru Marzeń dało się poczuć już przy ostatnim wyczytaniu składów, kiedy to każdy z gospodarzy został przywitany tradycyjną owacją. Po lewej stronie mieliśmy niestety dużą grupę azjatyckich piknikowców, którzy mecze rzadko oglądają chyba nawet w telewizji, gdyż największą reakcję w postaci bliżej niezidentyfikowanych śmiechów i krzyków wzbudziła w nich pierwsza żółta (?!) kartka. Na szczęście po prawej stronie siedziała aktywna grupka kibiców w naszym wieku, z którą próbowaliśmy zgrać doping. Niestety w naszym arsenale była tylko zwrotka Glory, glory okrzyki United! United! oraz tupanie i klaskanie, gdyż lokalny akcent kibiców uniemożliwiał nam przyłączenie się do innych śpiewów.

Mecz rozpoczął się dobrze i United praktycznie zamknęło na 10min w hokejowym zamku gości, lecz ci bronili się bardzo mądrze i Diabły nie mogły stworzyć groźnej sytuacji. Później gra się nieco wyrównała i w 22 minucie stadion zamarł przez niesfornego, lecz tego dnia dobrze dysponowanego Mario. United dalej utrzymywało się więcej przy piłce, co nie przekładało się zupełnie na sytuacje bramkowe. Jako że siedzieliśmy za bramką, widzieliśmy dokładnie, iż gracze MU mieli parę sytuacji, aby oddać strzał, ale brakowało im szybkiej decyzji albo bali się odpowiedzialności. Co dziwne, wśród tych piłkarzy był również Rooney, dalej w słabszej formie po lekkiej kontuzji. Warto dodać, że, jeśli dobrze pamiętam, pierwszy celny strzał oddał Anderson po ok. 30 minutach gry. Nastroje były jednak dalej dobre, doping świetny przy dobrych akcjach i rzutach rożnych, brakowało jednak stałego zorganizowanego dopingu. Schodząc do stadionowych sklepów na piwko mimo złego wyniku, nie brakowało nam optymizmu, bo czymże jest dla United odrobienie jednobramkowej straty szczególnie w Teatrze Marzeń. Wierzyliśmy, że Fergie natchnie jakoś swoich piłkarzy lub rezerwowy „Groszek” wciśnie coś jak zwykle z metra i wszystko skończy się spokojnym zwycięstwem, w najgorszym wypadku remisem.

Wiadomo jednak, jak potoczyła się druga połowa. Zaskoczyło nas, że wielu „fanów” zaczęło już wychodzić po golu na 0:3. My nie wyobrażaliśmy sobie, aby nie dotrwać do ostatniego gwizdka, za co zostaliśmy nagrodzeni piękną bramką Fletchera, po której stadion jeszcze na 3-4min ożył, dziękując Diabłom za honorowe trafienie, a może tak jak my licząc po cichu, że przy ogromnej dozie szczęścia da się jeszcze uratować remis. Uwierzyli w to chyba też i piłkarze United zupełnie zapominając o defensywie, co stało się jednym z powodów koszmarnego końcowego wyniku – 1:6. Przez ostanie 5 minut poza resztkami śpiewów regularsów ze Stretford End słychać było już niemal tylko kibiców City. Po ostatnim gwizdku nie wiedzieliśmy, co począć, siedzieliśmy jeszcze parę minut na miejscach próbując zrozumieć, co się właśnie stało. Potem opuściliśmy Old Trafford z resztą kibiców w smutku.

Straszne wrażenie robił tłum, który wylewał się ze stadionu praktycznie w ciszy. O dziwo, było bardzo spokojnie, spodziewaliśmy się świętowania oraz szyderczych śmiechów ze strony kibiców „obywateli” i wymierzania im sprawiedliwości przez kibiców United, lecz nic z tych rzeczy nie miało miejsca. W drodze powrotnej zauważyliśmy, że ludzi w koszulkach piłkarskich nie wpuszczano do pubów, dlatego jeden gość wszedł bez koszulki, co było jak najbardziej w porządku dla ochroniarza. Postanowiliśmy udać się jak najszybciej do Tesco, aby mieć w czym zatopić nasze smutki. Nie chciano nam jednak na początku jako kibicom sprzedać alkoholu, więc schowaliśmy koszulki i szaliki pod kurtki i podeszliśmy do innej kasy. Dalej wybraliśmy się do Londynu odwiedzić znajomego i wróciliśmy do Polski samolotem z Londynu Luton.

Dziękuję w imieniu swoim jak i Endrju firmie Betfair za zorganizowany konkurs, a szczególnie za to, że poczekali te 15 minut… :) Był to fantastyczny wyjazd z niezapomnianymi wrażeniami. Co prawda, nie na taki rezultat meczu liczyliśmy, ale za to przeżyliśmy coś historycznego. Wielu kibiców może się pochwalić, że było na Old Trafford na kolejnym zwycięstwie Czerwonych Diabłów, za to my możemy powiedzieć, że byliśmy świadkami największej porażki u siebie od 70 lat. Oby był to rekord na następne przynajmniej 7 dekad.

Na koniec jeszcze tylko podsumowanie logistyki. Jak wiadomo, Ryanair i Wizzair oferują, póki co, najbardziej konkurencyjne ceny lotów i można znaleźć wiele fajnych połączeń do Wielkiej Brytanii i nie tylko. Ostatnio zostały utworzone nowe połączenia z Katowic i Rzeszowa do Manchesteru, więc chyba nie będzie trzeba już latać naokoło. Warte uwagi jest też korzystanie z autokarów National Express, gdyż przy zakupie biletów online z wyprzedzeniem 1-1,5 tygodnia można uzyskać bardzo korzystne ceny, absolutnie bez porównania z cenami pociągów w Wielkiej Brytanii. Podobnie ma się sprawa firmą EasyBus, jeśli chodzi o dojazd z Londynu na któreś z lotnisk.

Relacja z Old Trafford ukazała się na naszym blogu dzięki uprzejmości Betfair.

Betfair, konkurs,

Władze PZPN nie zamierzają najwyraźniej odnieść się do ogólnonarodowego zaniepokojenia, zbywając opinię publiczną nierzeczowymi wypowiedziami działaczy i Pani Rzecznik Agnieszki Olejkowskiej. Mimo że PZPN może uważać inaczej, zdecydowanie jest o czym rozmawiać i co wyjaśniać. Godło Rzeczypospolitej Polskiej jest bowiem symbolem naszej narodowej dumy, naszej wytrwałości w walce o niepodległość, nieodłącznym elementem kojarzonym z biało-czerwoną flagą i z reprezentacją piłkarską także. Dlatego też wzywamy władze Polskiego Związku Piłki Nożnej do odpowiedzi, tudzież do ustosunkowania się wobec poniższych kwestii:

1. Prosimy o wskazanie osoby/osób (wraz z zakresem działania), które przyczyniły się (odpowiadają) za „zniknięcie” Godła Rzeczypospolitej Polskiej z koszulek polskiej drużyny narodowej. Oczekujemy jasnej odpowiedzi, kto zaopiniował i kto ostatecznie zaakceptował brak Godła Rzeczypospolitej Polskiej na koszulkach drużyny narodowej.

2. Dlaczego tak istotna zmiana, dotykająca nie tylko środowiska sportowego, ale i wszystkich Polaków, nie została skonsultowana na forum publicznym. A jeśli jakiekolwiek badania zostały przeprowadzone, wnioskujemy o opublikowanie ich rezultatów. I nie chodzi bynajmniej o badania w sferze upodobań Polaków co do samego logo PZPN, którymi Pani Rzecznik próbowała nas zbyć, jak widać nieskutecznie.

3. Wzywamy Władze Polskiego Związku Piłki Nożnej do interwencji w poruszonej sprawie, która w naszym zamyśle winna poskutkować przywróceniem Godła Rzeczypospolitej Polski na trykoty piłkarskiej drużyny narodowej, nawet gdyby związane to było z najróżniejszymi sankcjami – tradycji, dumy i symboli narodowych wycenić nie sposób.

Polska reprezentacja piłkarska jest dobrem wszystkich Polaków, nie tylko marketingowym narzędziem Polskiego Związku Piłki Nożnej. To ostatnia chwila by wyjść z twarzą z całego zamieszania – wierzymy, że jedność piłkarskiego świata i poszanowanie dla historii są dla Związku ważniejsze od planów biznesowych.

Podpisali:
Piotr Bratkowski, Maciej Chilczuk, Wojtek Czapliński, Konrad Ferszter, Michał Głuszniewski, Mateusz Gromadzki, Paweł Jędrasik, Łukasz Kaliński, Piotr Kasprzyk, Konrad Kaźmierczak, Michał Kociniak, Mateusz Konior, Andrzej Kotarski, Łukasz Kowalski, Tomasz Kowalski, Roksana Krawiec, Adam Lisiecki, Kamil Lubelski, Adam Mąka, Paweł Moczulski, Maciej Paprocki, Sylwester Piekarski, Radosław Piekarz, Rabij Bartłomiej, Mateusz Sitnik, Seweryn Sołtys, Dominik Spangenberg, Szymon Stasiuk, Sławomir Szymański, Rafał Szymczak, Patryk Tuzgier, Adrian Walczak, Adrian Waloszczyk, Marek Wanagiel, Adrian Wawrzyczek, Daniel Włodarz, Jarek Wolski, Mikołaj Wójcik, Krzysiek Wójtowicz, Jarosław Wydra, Michał Zachodny, Bogdan Zając, Krzysztof Zarychta

Autorzy współpracują z serwisami internetowymi, redagują w gazetach codziennych, prowadzą niezależne blogi, między innymi: Redlog.pl, TylkoPilka.pl, Gramy do końca, Mundialowo, Po przerwie, Keep the Blue Flag Flying High, Over the Bar, Blogi Newsweeka, blog11.pl, Lisiecki Blog, Wychowany na futbolu, SportSlaski.pl, kopanina.pl, brasileirao, RadioWWW.eu

PZPN,

Kilka pytań

Byłoby nam o wiele łatwiej jeśliby napisalibyście w komentarzach jak widzielibyście przyszłość Redloga. To znaczy jakich tekstów oczekujecie, zmian w designie etc. Ułatwi nam to pracę, a naszym redaktorom pomoże w lepszym doborze tematyki. Jak dobrze wiedzie zależy nam na Waszych komentarzach, więc może napiszecie co pomogłoby Wam w ich pisaniu (oprócz konkursu dla komentujących ;-)).

Mała prośba

Wspomniana we wstępnie prośba tyczy się oczywiście komentarzy ;-). Jeśli tekst się Wam spodobał podzielcie się tym wrażeniem z nami. Dzięki temu będziemy wiedzieli, że takie teksty warto pisać. Jeżeli jednak uważacie dany ‘felieton’ za… chłam to także to napiszcie – gwarantujemy, że drugi raz coś podobnego na Redlogu nie zawita.

Przy okazji naszego profilu na Google+ zapraszamy do zajrzenia na redlogowego fanpage’a na Facebooku ;-)

To chyba na tyle, życzymy Wam i sobie miłego długiego weekendu – w końcu jeszcze kilkadziesiąt godzin do poniedziałku zostało ;-)

redlog,

» Piłka nożna na maturę!
» Co gdyby nie było piłki nożnej?
» Piłka nożna, jasna cholera!
» O historii piłki nożnej słów kilka

Przede wszystkim z prostoty. „Noga” to prawdopodobnie najprostsza gra sportowa na świecie. Nie jest regionalna jak baseball czy futbol amerykański, gdzie w znacznym procencie ludzie tylko z tego kontynentu wiedzą o co w tym chodzi. Nie jest także zbyt zawiła jak choćby skoki narciarskie, gdzie ostatnio dolicza lub odejmuje się punkty według co najmniej dziwnego systemu, który dla przeciętnego kibica (nie fanatyka) jest zupełnie obcy i może spowodować mniejsze zainteresowanie. Owszem, można powiedzieć, że piłce jest spalony, który dla początkujących kibiców (zwłaszcza wśród płci pięknej) jest istną zmorą, jednak odrobina dobrych chęci i bystrość umysłu już po kilku meczach sprawią, że problem zniknie.

Futbol zyskuje także na swojej otwartości. W Polsce wg szacunkowych danych mamy prawie pół miliona zarejestrowanych piłkarzy, grających od Ekstraklasy po C-klasę. A wcale nie jesteśmy w światowej czołówce jeśli idzie o liczbę graczy. Niezliczona rzesza gra natomiast amatorsko. Żeby wybrać się na mecz nie musimy praktycznie wyjeżdżać ze swojej miejscowości (no chyba, że mieszkacie w takiej dziurze zabitej dechami jak ja), gdyż obecnie coraz więcej wiosek zakłada swoje zespoły, które wcale nie muszą okupywać ogórkowych lig. Przykładem jest klub Termalici Bruk-Bet Niecieczy, który gra obecnie w I lidze, a miejscowość ma zaledwie 700 mieszkańców. Innym klubem zza naszej granicy, który pasuje do tego schematu jest niemiecki TSG 1899 Hoffenheim, który dzięki swojemu pochodzeniu, a zarazem grze w krajowej elicie zyskał niezbyt pochlebny przydomek „Wieśniaki”.

Za futbolem przemawia także infrastruktura. Do gry w piłkę nożną (amatorsko lub w najniższych ligach) potrzeba raptem kawałek pola, a za słupki mogą robić nawet drzewa (jeżeli nie gramy oficjalnie). Nie są potrzebne drogie hale czy inne zamknięte pomieszczenia, które w dodatku mogą pomieścić znacznie mniej kibiców niż nawet średniej wielkości stadiony. A wiadomo, że mniejsze obiekty to mniej miejsc dla publiki, co równa się też z mniejszym zainteresowaniem.

Plusem jest także brak praktycznie jakichkolwiek wymagań jeśli chodzi o cechy fizyczne. Tu może grać zarówno ten, który ma 1,5 m. jak ktoś kto przekracza 2 metry. Mniejsze znaczenie ma także waga. Wiadomo, że zazwyczaj ktoś o dobrze zbudowanej masie ciała szybciej się męczy. Świetnie jednak nadaje się do obrony, gdzie prym wiodą wysocy, masywni piłkarze. W ataku natomiast najlepiej sprawdzają się niscy, drobni, zwinni gracze, którzy są w stanie pokonać wysokich przeciwników. Jest to czynnik pozytywny w stosunku do koszykówki, siatkówki czy innych sportów, gdzie kluczowe znaczenie odgrywa wzrost.

Warto spojrzeć na to także z ekonomicznego punktu widzenia. Nożna to sport gdzie obracają się największe pieniądze i nie chodzi tu wcale o transfery. Zysk z transmisji spotkań, które oglądają niekiedy miliardy ludzi na całym świecie, powoduje, że do wielu kas wpadają 8-9 liczbowe sumy. Pieniądze te pozwolą na sprowadzenie znanych graczy, którzy przyciągać będą ludzi na stadiony. Ci masowo będą chcieli koszulki z logo klubu i nazwiskiem piłkarza, co dodatkowo zasilili „klubowy portfel” i da dodatkową reklamę. A wszystko to dzięki globalizacji futbolu.

Ostatnim, ale i najważniejszym czynnikiem jest globalność futbolu. Piłka nożna to gra, w którą można grać zarówno na Saharze jak i na Antarktydzie. Warunki pogodowe odgrywają tu marginalne znaczenie. Zwłaszcza w dobie podgrzewanych muraw. Wiecie dlaczego w Afryce sporty zimowe nie cieszą się wielką sympatią? Odpowiedź jest banalna, bo tam nie ma śniegu, bez którego narciarstwo alpejskie czy biegi narciarskie nie mają prawa bytu. A wiadomo, że jeśli dana dziedzina wśród tubylców nie jest praktykowana, ciężko aby kiedykolwiek stała się popularna.

Czy jakikolwiek sport dorówna kiedykolwiek piłce nożnej? Wątpię. Słyszałem ostatnio opinię, że rozgrywane ostatnio mistrzostwa w Rugby przyciągnęły więcej sympatyków przed telewizory, niż zeszłoroczny mundial w RPA, jednak ja wątpię by była to prawda. Kochamy futbol za nieprzewidywalność, ponadczasowość, za to, że do końca możemy wierzyć w naszą drużynę, bo nigdy dokładnie nie wiemy, kiedy arbiter odgwiżdże koniec. Piłka nożna zasługuje na to by znali i kochali ją wszyscy. I niech tak już pozostanie na zawsze…

kibice, piłka nożna,