Wszystko wskazuje na to, że taki moment właśnie nadszedł, a sir Alex Ferguson został w pewien sposób zmuszony do tego, aby zdecydowanie zwiększyć potencjał swojej drużyny. Utrata tytułu mistrza Anglii na rzecz lokalnego rywala być może miała wpływ na taki stan rzeczy, ale głównym powodem wydaje się być destabilizacja drużyny spowodowana zaawansowaniem wiekowym jednych zawodników i rozmaitymi problemami zdrowotnymi innych.

Szczególnie trudna wydaje się być sytuacja w drugiej linii, z której wypada niestety Paul Pogba, będący już jedną nogą w Juventusie, oraz najprawdopodobniej Darren Fletcher, który zawiesił karierę ze względu na przewlekłą chorobę jelit. Nadal nie wiadomo też, jak bardzo United swoje plany wiążą z Andersonem, który stracił niemal cały sezon ze względu na chroniczne kontuzje. Chodzą słuchy, że klub wysłucha propozycji kupna tego zawodnika, jeśli znajdą się zainteresowani gotowi wyłożyć kilkanaście milionów funtów za 24-latka, który w mniej wymagającej fizycznie lidze mógłby mieć szansę na uratowanie swojej kariery. Coraz bardziej uzasadnione wydaje się być w tym świetle zainteresowanie Czerwonych Diabłów 23-letnim Kwadwo Asamoah, środkowym pomocnikiem z Ghany, grającym ostatnio we włoskim Udinese, który miałby wypełnić lukę. Pierwsza oferta została odrzucona, ale jeżeli Darren Fletcher nie będzie mógł wrócić do treningów i znajdzie się chętny na Andersona, to niewykluczone, że klub z czerwonej części Manchesteru bardziej się postara, tym bardziej że Asamoah wydaje się być dobrą alternatywą także w razie ewentualnego urazu Michaela Carricka. United będą również zapewne bacznie przyglądać się sytuacji Luki Modricia, ale w sprawie młodego Chorwata niestety nie ma zbyt wielu doniesień, co może jednak okazać się dobrym prognostykiem.

Niewątpliwie jednak najbardziej łakomym kąskiem obecnie na rynku transferowym jest Eden Hazard, główny kandydat do przejęcia legendarnego numeru 7 w drużynie United. W prasie aż huczy od wieści o rychłym dołączeniu młodego Belga do jednej z potęg Premier League, do obrzydzenia podsycanych przez samego zawodnika i jego agenta. Hazard jest zawodnikiem wszechstronnym i być może najbardziej utalentowanym z młodego pokolenia. W United mógłby grać na skrzydle lub pełnić rolę podwieszonego napastnika, nikogo nie trzeba przekonywać, że taki transfer byłby absolutnym hitem. Na Hazarda czekają już trzy gotowe umowy od United, City oraz Chelsea i już niebawem podejmie on decyzję. Jeżeli Eden wybierze inny klub, to David Gill i sir Alex Ferguson przygotowali już sobie „plan B” w postaci Shinji Kagawy, który jest bardzo zainteresowany przejściem do United. Jest to może mniej wszechstronny i nieco inny zawodnik od Hazarda, ale również bardzo ofensywnie usposobiony i w przeciwieństwie do praktycznie już byłego piłkarza Lille wydaje się być zdecydowany na grę dla Czerwonych Diabłów. Pozyskanie obu tych zawodników wydaje się być mało realne, ale jednego z nich zapewne zobaczymy w drużynie United w kolejnym sezonie.

O ile obrona wydaje się być najmocniejszą formacją w drużynie Manchesteru United, jej jedyną słabością zaczyna być brak zmiennika dla Patrica Evry, ponieważ już niebawem Fabio ma zostać wypożyczony. Osobiście uważam, że nie jest to dobre posunięcie, dużo bardziej wolałbym, aby w coraz większym stopniu dzielił się on rolą lewego obrońcy z francuskim łącznikiem, ale decyzja najwyraźniej już zapadła. Bardzo ucieszyło mnie natomiast zainteresowanie klubu z Old Trafford Leightonem Bainesem z Evertonu. Jest to może nie najmłodszy, ale bardzo twardy, solidny i ograny na Wyspach lewy obrońca, który wymusiłby na Evrze lepszą grę lub po prostu zajął jego miejsce. United podobno interesuje się również młodym prawym obrońcą Crystal Palace, Nathanielem Clynem i byłby to transfer bardzo w stylu United. Problem w tym, że utalentowanych obrońców w United już i tak jest bardzo wielu, a na prawej stronie widujemy już Rafaela oraz Phila Jonesa. Wobec powrotu Vidicia i ewentualnego pozyskania Bainesa obrona United wyglądałaby już naprawdę imponująco.

Na koniec zostawiłem sobie bardzo ciekawą opcję transferową, szczególnie dla nas Polaków, czyli całkiem żywe zainteresowanie Robertem Lewandowskim ze strony sir Alexa Fergusona celem wzmocnienia rywalizacji wśród napastników. Potwierdzono już że Michael Owen oraz Dimitar Berbatow pożegnają się z klubem tego lata. Pozostaje więc trzech wiadomych napastników oraz Kiko Macheda, z którym nie bardzo wiadomo, co dalej robić, ponieważ wypożyczenia raczej go nie rozwinęły. Zainteresowanie Manchesteru United Lewandowskim znalazło już podobno wyraz w dwóch ofertach dla Borussi Dortmund, z których jedna zakłada nawet w rozliczeniu Berbatowa. Ciężko określić rolę, jaką Robert mógłby pełnić w United, ponieważ pozostali trzej napastnicy stanowiliby dla niego bardzo silną konkurencję, a wobec niepodważalnej wartości Rooneya do obsadzenia pozostaje już tylko jedno miejsce, o ile United nadal grać będzie systemem 4-4-2.

Jak widać czeka nas elektryzujący okres transferowy, w którym większość niewiadomych powinna rozstrzygnąć się w ten czy inny sposób jeszcze przed rozpoczęciem Euro 2012, do którego w momencie pisania tego tekstu pozostało już tylko 15 dni. Wyrażanie zainteresowania pewnymi konkretnymi zawodnikami oczywiście wcale nie musi skończyć się ich transferem, ale wreszcie można być zadowolonym, że United przynajmniej próbuje i usilnie zabiega o pozyskanie takich zawodników jak Hazard czy Lewandowski. Aktywność Manchesteru United bardzo cieszy, ponieważ ruchy transferowe zostały dobrze przemyślane i bez wątpienia United solidnie wzmocnią się na kolejny sezon, co po zakończonym procesie aklimatyzacji niedawno pozyskanych zawodników pozwala mieć nadzieje, że United będą jednym z murowanych kandydatów do mistrzostwa i w wielkim stylu powrócą do europejskiej czołówki.

Eden Hazard, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson, transfery,

Na długo przed meczem zastanawiałem się, co siedzi w głowie sędziwemu Szkotowi i co planuje on na to spotkanie. Wiedziałem, że skład, który desygnuje do boju w tym spotkaniu będzie zaskakujący, jednak to co Ferguson wymyślił, było dla mnie ogromnym szokiem. Niezwykle doświadczony trener poddał mecz jeszcze przed jego rozpoczęciem. Tak, taka jest prawda i trzeba o tym powiedzieć otwarcie. Wystawienie takiego, a nie innego składu tak właśnie należy traktować. Zachodzę w głowę, co kierowało Fergusonem przy wyborze zawodników na to starcie i nie potrafię znaleźć sensowego wytłumaczenia podjętych przez niego decyzji.

Posyłając do boju tych zawodników, manager Czerwonych Diabłów skazał ich na porażkę. Pozbawił swojego zespołu wszelkich atutów ofensywnych, które pozwoliłyby na podjęcie walki z rywalem zza miedzy. Patrząc na skład United odniosłem nieodparte wrażenie, a z pewnością zabrzmi to co najmniej dziwnie, że Ferguson nie chciał wygrać tego pojedynku.

Park? Koreańczyk po raz ostatni na boisku pojawił się prawie półtorej miesiąca temu. W tym miejscu pytam się, dlaczego, po co nagle Ji-Sung wskakuje do składu i to w tak ważnym spotkaniu? Przecież ten zawodnik ma coraz mniej do zaoferowania. Determinacja oraz wola walki nie zrekompensują braków technicznych tego zawodnika w spotkaniu z tak groźnym rywalem. Jones? Dlaczego na ławce sadzany jest Rafael, który nie dość, że w defensywie grał solidnie, to jeszcze wspaniale współpracował z Valencią? Przecież Phil w drugiej części sezonu jest cieniem zawodnika, nad którym się tak zachwycaliśmy. Anglik niemal w każdym spotkaniu, w którym wystąpił po nowym roku prezentował się fatalnie. Giggs? Z całym szacunkiem za to, czego Walijczyk dokonał, ale w jego obecnej dyspozycji powinien on się znaleźć co najwyżej na ławce rezerwowych.

Nie można na spotkanie z tak klasowym zespołem, który w dodatku w środku pola ma takiego zawodnika jak Yaya Toure, wystawić dwóch prawie 40-latków, a także zawodnika, który nie daje swojemu zespołowi nic prócz naliczenia na licznik przebiegniętych bez celu kilometrów. Skoro sir Alex chciał zagęścić środek pola, to należało z przodu ustawić taki tercet, który będzie w stanie przebić się przez szyki defensywne rywala, a nie będzie biernie przyglądał się temu, jak rywal wymienia między sobą podania.

Tak naprawdę to dziś mimo tej porażki kibice Czerwonych Diabłów wciąż mogli być w dobrych nastrojach, jednak ich ulubieńcy roztrwonili ośmiopunktową przewagę z potęgami ligi zespołami niżej notowanymi. Czy jest jeszcze nadzieja dla czerwonej strony Manchesteru? Oczywiście, że jest, póki piłka w grze wszystko się jeszcze może zdarzyć, jednak czy United w tym sezonie zasłużyło na to by po 38. kolejkach Barclays Premier League znaleźć się na szczycie tabeli? Zdecydowanie nie. Jednak jeśli City jakimś cudem przepuści to, co sobie wywalczyło, oznaczać będzie to tylko, że niebieska część Manchesteru tym bardziej na ten tytuł nie zasłużyła.

Manchester City, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson,

Na dzień dzisiejszy Kagawa nie chce przedłużyć z nami kontraktu i wiem, że zdania nie zmieni. Jeśli więc z wysp napłynie dobra oferta transferu, to w przyszłym sezonie Shinji zagra w którymś z angielskich klubów.

Tak dziś na temat sytuacji Kagawy w BVB wypowiedział się dyrektor sportowy Dortmundczyków, Michael Zorc. Sytuacja jest prosta – Shinji nie chce przedłużyć kontraktu, więc po sezonie Borussia usiądzie do rozmów z przedstawicielami klubów zainteresowanych usługami Japończyka. Czy w tym gronie znajdzie się reprezentant Czerwonych Diabłów? Mam nadzieję, że nie. Dlaczego? Już tłumaczę.

Shinji Kagawa, jak już wcześniej mówiłem, to zawodnik, który operuje zaraz za napastnikiem. Wbrew opinii mediów nie nadaje się on się do gry w systemie 4-4-2, chyba że miałby grać na skrzydle, jednak tam prezentuje się marnie. Przy obecnym ustawieniu United Japończyk byłby alternatywą dla Rooneya, pytanie tylko czy warto za niego zapłacić 15-20 milionów funtów? Moim zdaniem nie. Owszem, Kagawa jest zawodnikiem o nieprzeciętnych umiejętnościach, jednak ma też sporo wad. Często gra zbyt indywidualnie, często sam stara się wykończyć sytuację, a do tego często jest bardzo nieskuteczny. Do tego należy dodać wahania formy.

A jak Wy zapatrujecie się na ewentualny transfer Japończyka na Old Trafford?

Borussia Dortmund, Manchester United, Shinji Kagawa,

Dośrodkowania w (znów) portugalskie trybuny?

W kontekście zapłaty za tegoż pomocnika przewijają się obok gotówki postacie występujące na co dzień od czasu do czasu na Old Trafford. W przypadku Bebe nawet słowo rzadziej jest życzliwym nadużyciem i wbrew pozorom mało ważna jest jego kontuzja czy wypożyczenie do Besiktasu, gdzie, jak słyszymy, popadł w niełaskę trenera po nocnych ekscesach z klubowymi kolegami. Historia tego człowieka w United mogłaby bez przesady służyć za podstawę do jakiejś zacnej powieści, a przynajmniej opowiadania. Czymś, o czym może lepiej nie wiedzieć, śmierdziało od samego początku, a po doniesieniach o rzekomym zniknięciu części pieniędzy z jego transferu, można snuć całkiem ciekawe teorie spiskowe. W każdym razie, nigdy nic nie zwiastowało, iżby poziom piłkarski Czerwonych Diabłów miał z tego tytułu choć trochę podskoczyć. Puszczenie Portugalczyka nie przyniosłoby wybitnych korzyści finansowych, lecz jego dalszy pobyt u nas na dłuższą metę żadnej ze stron nie zrobi dobrze.

Jak go zechcą, niech biorą. A jak dopłacą (czytaj: obniżą cenę za Gaitana), to tym lepiej, ale na kokosy bym nie liczył.

Gdy jedno odejdzie, skorzysta oboje

O osobie Andersona już pisałem i ani trochę nie wycofuję się z opublikowanych opinii. W skrócie: nadszedł czas na definitywne ucięcie nadziei, „że on jeszcze wszystkim pokaże”. Targ z Benfiką może stać się okazją do podziękowania Brazylijczykowi za współpracę i dania mu szansy „ogarnięcia się” gdzieś poza United, w którym się już, śmiem twierdzić, nie rozwinie, a obecny stan jego sportowej jakości nie zadowala chyba ani klubu, ani samego piłkarza. Ando w Portugalii pamiętają jeszcze z czasów radosnego hasania w FC Porto za młodu, kaska więc jakaś wpaść powinna, a i cieplejszy klimat mógłby wywrzeć zbawienny wpływ na Syna Andrzeja.

Fabio? Ale jak? Po co? I w ogóle, kto to wymyślił?

Fabio da Silva w barwach Benfiki to opcja najczęściej przewijająca się i najszerzej komentowana. Niewątpliwie, Brazylijczyk jest materiałem na piłkarza bardzo dobrego, o czym wiedzą ludzie z Lizbony, więc możliwość sprowadzenia go do siebie choćby na rok kusi. Druga, nasza strona też powinna mieć tego świadomość i kilka razy zastanowić się nad wykonaniem pochopnego ruchu.

Któż bowiem w razie rozdzielenia bliźniaków zostaje na lewej obronie? Patrząc czysto statystycznie, praktycznie większej zmiany zauważyć się nie da, skoro Patrice Evra właśnie kończy piąty sezon bezustannego orania w tym miejscu na boisku bez żadnej chwili wytchnienia (paradoksalnie – olbrzymia odporność na urazy może działać nieco na niekorzyść Francuza, redukując jego świeżość). Zmęczenie materiału plus brak realnej rywalizacji na tej pozycji powodują formę naszego vicekapitana, o której nie bardzo chce się mówić.

Po fatalnym sezonie w wykonaniu Evry mielibyśmy odjąć mu jednego konkurenta i zmiennika, pozostawiając w tej roli jedynie młodziutkiego Ezekiela Fryersa. Anglik zapowiada się co najmniej ciekawie, lecz na rolę zawodnika wchodzącego do wyjściowej jedenastki (w razie braku poprawy Patryka musi znaleźć się ktoś, kto go zastąpi bez bólu w kilku meczach pod rząd) jest jeszcze za wcześnie. Fabio, udowodniwszy wielokrotnie swoją wartość, do takiej roli nadaje się znakomicie. Szkopuł tkwi w jego licznych kontuzjach – mimo wszystko wydaje się (choć, odpukać, może okazać się to jedynie moim chciejstwem), iż w tej materii będzie coraz lepiej, wszak okres wzrostu i kształtowania się ciała bliźniacy powoli mają za sobą.

Załóżmy, że rzeczony da Silva przeniesie się na Półwysep Iberyjski bądź na stałe, bądź na rok. Niestety, czasy, w których ratowaliśmy się uniwersalnym Jaśkiem O’Shea minęły bezpowrotnie. W obu przypadkach trzeba będzie ściągnąć już ukształtowanego lewego defensora. Po co szukać, wydawać pieniądze, ryzykować niedopasowanie do zespołu, skoro mamy u siebie odpowiedniego człowieka? Trudno prosto, przyjemnie i od ręki znaleźć odpowiedniego następcę.

Fajną opcją byłby tu Gareth Bale. Wpierw trzeba by wymodlić wypadnięcie Tottków poza Ligę Mistrzów, następnie namówić go na przejście do nas i, co równie ważne, przekonać do przestawienia się z pozycji ofensywnej na defensywną, czyli coś niekoniecznie atrakcyjnego dla Walijczyka… Przy takim wariancie, stratę Brazylijczyka bym przełknął bez trudu, ale wolałbym przestać fantazjować i wrócić do Fabiana.

Wypożyczenie poza Anglię wiąże się z dwoma podstawowymi zagrożeniami. Praktyka w lidze południowej, różniącej się od realiów brytyjskich, nie musi przełożyć się na realną wartość w Manchesterze United. Przede wszystkim jednakowoż, staż zagraniczny zakłada powrót do drużyny po roku i kontynuowanie tutaj kariery. W tym momencie stać się może rzecz nieciekawa – da Silvie przekonuje się o tym, że trawa w niższych szerokościach geograficznych ładniej się zieleni, postanowi pozostać tam bądź w kraju sąsiednim, czym zmusi Fergiego do zmiany założonej koncepcji. Najgorsze jednak, iż stracimy naprawdę dobrego piłkarza.

Tu urywam i daję Wam pole do popisu. Czegokolwiek jednak nie stwierdzicie na temat Gaitana, zapewne upierać się będę, że puszczanie Fabio da Silvy to wielki błąd – tym większy, iż wydaje się nie być warunkiem koniecznym do ściągnięcia Argentyńczyka. Nie powinniśmy sobie fundować kolejnego roku przeciętności i strachu na lewej obronie, jednak sytuacja ku temu dąży.

Chyba, że o czymś nie wiemy.

Anderson, Bebe, Fabio da Silva, Nicolas Gaitan, transfery,

1. Bez wątpienia najlepszym zawodnikiem tego spotkania był Danny Welbeck, który wreszcie zagrał na miarę swojego ogromnego talentu. Bardzo dynamiczny, przebojowy, świetny technicznie napastnik raz po raz nękał obrońców gości swoimi zagraniami. Bramka i dwie asysty – to dorobek młodego Anglika na koniec spotkania. Warte uwagi są szczególnie druga asysta przy bramce Rooneya oraz bramka pięknej urody, którą Danny zdobył. W tym meczu Welbeck pokazał pełnię swojego talentu. Tym występem zamknął usta wszystkim jego krytykom. Kibicom pozostaje mieć nadzieję, że młody napastnik ustabilizuje swoją formą i raz po razie będzie cieszy swoich fanów taką grą.

2. Udany powrót do podstawowego składu zaliczył Portugalczyk Nani, który zdobył bramkę po ładnej akcji całego zespołu, a także zaliczył dwie asysty. Dobry występ skrzydłowego niewątpliwie ucieszył Fergusona, jak i samych kibiców, którzy nie wiedzieli, czego spodziewać się po zawodniku powracającym po kontuzji. W kontekście zbliżających się derbów Manchesteru jest to bardzo dobra wiadomość dla sympatyków Czerwonych Diabłów.

3. W meczu z Evertonem zawiódł środek pola, który pozostawiał zawodnikom gości zbyt dużo miejsca w środkowej strefie boiska. Michael Carrick nie zaprezentował się już tak dobrze, jak przez większość obecnego sezonu, z kolei Paul Scholes grał nieco bojaźliwie i nie dał swoją grą zbyt wielu powodów do radości. Aż dziw bierze, że Alex Ferguson dopiero pod sam koniec meczu zdecydował się zdjąć rudowłosego pomocnika, który od 60 minuty spotkania oddychał rękawami. Nie po raz pierwszy spotykamy się z brakiem reakcji na boiskowe wydarzenia ze strony szkockiego managera.

4. Na największą burę po wczorajszym spotkaniu zasłużyła defensywa, która pozwoliła wbić sobie przed własną publicznością aż 4 bramki. Nie jest to wynik godzien obrony takiego klubu jak Manchester United. Największą naganę otrzymać powinien kapitan, Patrice Evra, który zaprezentował się fatalnie. Francuz popełnił sporo błędów, bardzo często nie trzymał się swojej pozycji, biegał gdzie chciał, przez co partnerzy musieli asekurować jego strony. Właśnie z powodu braku dyscypliny taktycznej kapitana United padły dwie pierwsze bramki dla Evertonu. Nie jest to pierwszy tak słaby występ Francuza w tym sezonie.

5. Remis United w meczu z Evertonem, a także zwycięstwo Manchesteru City na Molineux Stadium spowodowały, że różnica pomiędzy obiema drużynami wynosi obecnie tylko trzy „oczka”. Mimo tej przewagi podopieczni Alexa Fergusona nie mogą czuć się komfortowo, gdyż już w najbliższy poniedziałek na Etihad Stadium dojdzie do bezpośredniego starcia między pretendentami do mistrzowskiego tytułu. Zapowiada się zatem niezwykle ciekawe i emocjonujące spotkanie, które może dać odpowiedź kibicom, która część Manchesteru 13 maja będzie płakać ze szczęścia, a która ze smutku.

Everton, Manchester United, Premier League,

O Pogbie głośniej zrobiło się, gdy kontuzje wykończyły większość naszych środkowych pomocników. Osobiście, jako zwolennik francuskich talentów, byłem ciekaw, co zaprezentuje młodzian w pierwszej jedenastce. Okazało się jednak, że mimo dziury w środku pola jak stąd do Paryża, Ferguson wcale po juniora nie sięga. Pomyślałem, że coś jest nie tak. Być może Francuz służy tylko za medialną maskotkę, a jego umiejętności nie wybijają się ponad przeciętność? Do całej afery dochodzi sprawa z kontraktem młodego pomocnika. Miał ponoć otrzymać ofertę od władz Manchesteru, jednak nikt go nie naciskał. Tymczasem w sieci pojawiają się już wiadomości o tym, że podpisał kontrakt z włoskim Juventusem. Przyjąwszy to za prawdę, czy jest sens denerwować się na władze United? Może warto przyjrzeć się, gdzie aktualnie znajduje się Morrison, zamiast rozpaczać nad ewentualną stratą Pogby.

Ravel Morrison zamienił się z Czerwonego Diabła w prawdziwego Młota. Dosłownie, jak i w przenośni. Póki co, jako młoteczek rozegrał aż 10 minut w Championship (sic!). Czy tak wyglądają statystyki zawodnika pokroju Roo czy Cristiano? Aktualnie jego wartość oscyluje wokół miliona euro, czyli dość przeciętnie jak na angielskiego utalentowanego asa.

Czy naprawdę myślicie, że sir Alex Ferguson jest upośledzony i nie wie, co robi? Może jednak te Pogby i inne Morrisony to jednak nie najlepszy materiał? Zwłaszcza patrząc na ich mentalne usposobienie. Jeden chciwy i dość niegrzeczny, drugi zaś niezbyt zdecydowany, aby kontynuować karierę w największym angielskim klubie. Uważam, że straciliśmy już lepszych graczy, a mimo to nikt za nimi tak nie płakał.

Paul Pogba, Ravel Morrison,

Ustawieni w dwóch rzędach po obu stronach linii środkowej stali John Terry, Michael Essien, Claude Makelele oraz John Obi Mikel – młodzian, który stracił cały rok swojej kariery starając się wymigać od kontraktu z Machesterem United by dołączyć do drużyny Chelsea. Byli tam również inni zawodnicy „The Blues”, którzy z zaciśniętymi zębami oklaskiwali zawodników United wybiegających na murawę.

Piłkarze tacy jak Dong Fangzhuo, Kieran Lee, Chris Eagles, Tomasz Kuszczak i Kieran Richardson pojawili się na boisku ku uciesze kibiców przyjezdnych, by rozegrać pierwsze spotkanie United jako mistrzów Anglii od 2003 roku.

Parę tygodni wcześniej mecz ten okrzyknięty został jako „decydujące starcie”, jednak po tym jak Chelsea nie potrafiła pokonać Arsenalu trzy dni wcześniej to właśnie United zostali mistrzami. Fakt utworzenia warty honorowej przez drużynę walczącą o trwałą dominację angielskiego futbolu po tym, jak Roman Abramowicz ją wykupił był niezaprzeczalnie wyjątkowy.

Powróćmy jednak do teraźniejszości, Manchester United umocnił niedawno się na pozycji lidera powiększając przewagę nad City po zwycięstwie na Ewood Park do 5 punktów. Miesiąc wcześniej to United znajdowali się właśnie o 5 punktów za lokalnymi rywalami z bilansem bramkowym gorszym o 13 trafień. Ze względu na to mecz na Etihad Stadium postrzegany był przez wielu jako „decydujące starcie” w wyniku którego Manchester City mógł stać się mistrzem Premier League.

Wbrew pozorom i ukrytym sugestiom nie pozwalam ponieść się emocjom. Wciąż pozostaje siedem kolejek do końca, a wszyscy kibice United powinni wiedzieć że drużyna ta nigdy nie podąża łatwą drogą, ale hipotetycznie, gdyby United mieli wygrać ligę w tym sezonie, jaki scenariusz wy byście wybrali ?

Gdyby United mieli przypieczętować mistrzostwo na stadionie lokalnych rywali musieliby mieć co najmniej 7 punktów przewagi po końcowym gwizdku tego meczu. Oznacza to że jeżeli United utrzyma obecną przewagę nad City i pokona ich u siebie to zostanie mistrzem.

Jednak by wkraczać na murawę Etihad w eskorcie warty honorowej United musieliby mieć co najmniej 10 punktów przewagi przed tym starciem. Oznacza to że City musieliby przegrać jeszcze jedno spotkanie, a United utrzymać zwycięską passę aż do derbów Machesteru. Trzy z czterech spotkań City rozegra na wyjeździe zanim podejmie u siebie United, a ich forma na wyjazdach przedstawia się następująco: 7 zwycięstw, 4 remisy i 4 porażki (dla porównania wyjazdowa forma United 12 zwycięstw, 3 remisy i 1 porażka).

Czy wolelibyście, by zawodnicy City oklaskiwali Czerwone Diabły na własnym stadionie tak jak musiała to zrobić Chelsea w 2007 roku, czy może by United pojechali na Etihad mając nóż na gardle, absolutnie potrzebując zwycięstwa by wygrać 20 tytuł mistrzowski?

Trzeba przyznać że idea oglądania absurdalnie przepłaconego zespołu City oklaskującego rekordowy sukces United przyjemnie łechce każdego kto mieni się kibicem United. Może być jeszcze lepiej, jeżeli do tego czasu Carlos Tevez wskoczy do pierwszego składu „Noisy Neighbours” i zostanie przez to wcielony do zaszczytnej warty honorowej.

Jednakże mimo nerwowej atmosfery udzielającej się nam kibicom przed starciem mającym przeważyć szalę ostatecznego sukcesu ligowego na jedną ze stron, w przypadku korzystnego wyniku byłaby to okazja zapisana na zawsze złotymi literami w historii Manchesteru United.

Tak czy owak, nawet w chwili obecnej w ciemno wziąłbym sytuację w której United zwyciężają mistrzostwo w ostatniej minucie ostatniego starcia ligowego przeciwko Sunderlandowi, jeżeli tylko miałoby to być pewne. Jednak scenariusz zakładający że United uda się dotrzeć do ziemi obiecanej jeszcze przed ostatnim dniem sezonu nie jest przecież całkowicie nierealistyczny. Jaki scenariusz wy byście wybrali, drodzy kibice?

Manchester City, Manchester United, Premiership,

1. Mecz z Blackburn nie był łatwy dla Czerwonych Diabłów. Mimo, że podopieczni Fergusona szybko zdominowali przeciwnika i zepchnęli go do obrony, to nie potrafili przełożyć przewagi na trafienia. Dodatkowo, atakując sporą liczbą zawodników, goście narażali się na kontry Rovers i kilka razy pod bramką de Gei zrobiło się naprawdę groźnie. Jednak okazało się, że doświadczenia i zimna głowa w każdej boiskowej sytuacji (o czym mówił niedawno w wywiadzie Rio Ferdinand) po raz kolejny zadecydowały o tryumfie Manchesteru. Dwie bramki w ostatnich dziesięciu minutach spotkania przesądziły o tym, że trzy punkty pojechały na Old Trafford, a w perspektywie wyścigu o mistrzostwo dały United cenną zaliczkę nad lokalnym rywalem.

2. Po poprzednim, przegranym przez Manchester 2-3 spotkaniu z Rovers kozłem ofiarny okrzyknięto Davida de Geę. Hiszpan był według komentatorów zbyt słaby na fizyczną walkę w Premier League, a jego błędy tak częste, że dalsze wystawianie go w składzie przez Sir Alexa ocierałoby się o sabotaż. Nieco ponad cztery miesiące później sytuacja wychowanka Atletico Madryt uległa diametralnej zmianie. Seria świetnych występów spowodowała wzrost pewności siebie, a w nielicznych elementach gry, z którymi ma on jeszcze problemy, widać wyraźny progres. Najlepszym tego przykładem jest postawa De Gei w poniedziałkowy wieczór. Gdyby nie jego trzy kapitalne interwencje, Czerwone Diabły mogły równie dobrze wyjeżdżać z Ewood Park na tarczy. To on utrzymał zespół w grze w trudnym momencie, pozwalając kolegom z pola dokończyć dzieła w końcówce meczu. Wydaje się, że okres aklimatyzacji jest już za Hiszpanem, a jego obecna forma nie będzie podlegała większym wahaniom.

3. Ustawienie, w jakim podopieczni Fergusona wyszli na murawę, bardzo długo nie dawało pozytywnych rezultatów. Taki stan rzeczy wynikał z niemal całkowitego odpuszczenia ataków lewą flanką. Przez to, że nominalnie grający na tej pozycji Rooney, bardzo często schodził do środka pola (zresztą z marnym skutkiem), Evra pozostawał bez wsparcia i był z łatwością powstrzymywany przez obrońców Blackburn. Z tego powodu rozgrywający świetne spotkanie Scholes kierował większość piłek na prawą stronę do Valencii, co wykluczało efekt zaskoczenia i znacznie ułatwiało pracę defensorom gospodarzy. Wydaje się, że Ferguson zbyt późno zorientował się w tym stanie rzeczy, bowiem dopiero od wejścia Younga, gra United stała się bardziej kombinacyjna, dzięki czemu w końcu udało się przełamać zasieki podopiecznych Steve’a Keana. Ustawienie z trójką środkowych pomocników może się sprawdzić, gdy Czerwone Diabły rozgrywają mecz z silniejszym przeciwnikiem, natomiast z rywalem takim jak Rovers było sporym utrudnieniem.

4. Kolejne bardzo dobre spotkanie zagrał Antonio Valencia. Ekwadorczyk był głównym motorem napędowym zespołu, wszystkich jego rajdów i dośrodkowań nie sposób zliczyć. Przez większą część meczu gorzej było z ich precyzją, przez co napastnicy United jedynie z rzadka zagrażali bramce Robinsona. Koledzy nie przestawali jednak wierzyć w byłego piłkarza Wigan i wciąż dogrywali do niego piłki, a ten odpłacił się z nawiązką w 81. minucie, piekielnie mocnym uderzeniem, pokonując golkiper gospodarzy. Chwilę potem do trafienia dołożył asystę i znowu to głównie dzięki jego umiejętnościom i determinacji Czerwone Diabły mogły się cieszyć ze zwycięstwa. W formie w jakiej obecnie znajduje się Ekwadorczyk nie ma chyba na angielskich boiskach obrońcy, który byłby go w stanie powstrzymać, o czym będzie można się przekonać w następnych kolejkach Premier League.

5. Bardzo słaby mecz rozegrał w poniedziałkowy wieczór Chicharito. Meksykanin marnował świetne sytuacje strzeleckie, notował sporo strat, a nawet miał problemy z podstawowymi elementami piłkarskiego rzemiosła, takim jak przyjęcie piłki. Trudno powiedzieć co stało się z Hernandezem na przestrzeni kilkunastu miesięcy, ale nie jest to już ten sam goleador, który niezależnie od rangi przeciwnika i prestiżu rozgrywek, pokonywał kolejnych bramkarzy bez większego trudu. Teraz ruchy Chichy wydają się dużo bardziej ociężałe, a z gry uleciał dawny polot. Trudno powiedzieć, czy to syndrom drugiego sezonu, który dotyka wielu obcokrajowców na angielskich boiskach, czy wina zwiększonej pracy nad masą mięśniową, co musiało przełożyć się na utratę szybkości, widać jednak wyraźnie, że w obecnym sezonie po murawie biega inny napastnik niż rok wcześniej. W następnych spotkaniach miejsce Meksykanina zajmie najprawdopodobniej Welbeck, a Javier będzie musiał się pogodzić z rolą super rezerwowego.

Blackburn Rovers, Manchester United, Premier League, Premiership,

1. Dobra taktyka Fulham

Trzeba przyznać, że Martin Jol dobrze ustawił drużynę na ten mecz, przez co sprawił wiele kłopotów Czerwonym Diabłom. Jak się okazuje nie tylko drużyny grające pressingiem i wymieniające wiele podań są dla United trudnymi przeciwnikami. Fulham postawił na zabezpieczanie tyłów i grę z jednym zawodnikiem na szpicy. Poza tym najwyraźniej zawodnicy z Craven Cottage mieli w pamięci łomot, jaki Czerwone Diabły sprawiły im w ostatnim meczu i utrzymywali zwarte szyki, nie pozostawiając wiele miejsca pomiędzy poszczególnymi formacjami. Z tak nastawionymi drużynami gra się szczególnie ciężko. Zwłaszcza, że Fulham nawet po stracie bramki nadal konsekwentnie realizowało założenia taktyczne i broniło się 8-9 zawodnikami, a ich boczni obrońcy praktycznie nie wychodzili ze swojej połowy.

2. Świetne skrzydła United

Oczywiście ultradefensywne nastawienie bocznych obrońców Fulham ma związek nie tylko z taktyką, jaką holenderski trener „Wieśniaków” obrał na to spotkanie, ale również bardzo dobrą grą skrzydłowych United. Od jakiegoś czasu nie było meczu w którym oba skrzydła ekipy z Old Trafford funkcjonowały bez zarzutu, a w dodatku były efektywnie wspierane przez bocznych obrońców. Young–Evra oraz Valencia–Rafael siali popłoch w szeregach przeciwników i zasłużyli na wielkie brawa. Oczywiście obrońcy nie zapominali o zadaniach defensywnych, wywiązując się z nich absolutnie bez zarzutu. Szczególnie kapitan United zaliczył naprawdę udane spotkanie w jednej chwili wpadając w pole karne rywali, by moment później wślizgiem ratować swoją drużynę z opresji w pobliżu własnej bramki. Widać że mniejsza częstotliwość spotkań spowodowała u niego powrót świeżości i większą ochotę do gry. Wracając jednak do samych skrzydłowych, zaryzykuję stwierdzenie, że jeżeli Young i Valencia będą w takiej formie to Nani może przyzwyczajać się do ławki rezerwowych, a jest to luksus na jaki United nie było stać od dawna.

3. Słaba postawa napastników

Niestety napastnicy United nie dostosowali się w tym meczu poziomem do kolegów operujących po bokach boiska. Gdyby tak się stało, to nawet dobra taktyka i zwarte szyki Fulham niewiele by im w tym meczu pomogły. Od początku widać było, że Wayne Rooney miał widoczne problemy z wejściem w mecz. Szczególnie irytujące były jego niecelne podania i wahania przy oddawaniu strzałów, co powodowało że obrońcy łatwo je blokowali. Oczywiście potwierdziło się to, że nawet grając tragiczne zawody, Rooney jest w stanie strzelić bramkę, co też dzięki świetnej asyście Evansa uczynił. Drugi z angielskiego duetu napastników United w tym meczu Danny Welbeck niestety również nie mógł poradzić sobie z obroną Fulham, bezskutecznie szukał sobie pozycji i wdawał się w niepotrzebne dryblingi tracąc piłkę. Ogólnie był to raczej przeciętny mecz w wykonaniu wszystkich napastników Czerwonych Diabłów, którzy pojawili się na murawie.

4. Groch z kapustą

Przygotowując pomeczowe wnioski postanowiłem poświęcić jeden z nich postawie meksykańskiego superrezerwowego, który zagrał wręcz koszmarnie i może poza jednym imponującym przyjęciem piłki nic mu w tym meczu nie wychodziło. Chicharito wszedł na boisko na ostatnie blisko pół godziny, zmieniając tak sobie grającego Welbecka i miał swoją szansę by wpłynąć na losy meczu… Nie wpłynął, no, chyba że w sensie negatywnym. Javier snuł się po boisku i zachowywał jakby nie zjadł porządnego obiadu tudzież jakby nie chciał przypadkiem piłce zrobić krzywdy. Jego dwa najbardziej „udane” zagrania spowodowały dwa solidarne i wyjątkowo soczyste „face palmy” w moim wykonaniu przez co poszedłem spać z czerwonym ryjem – dzięki Chicha! Coraz bardziej irytuje mnie fakt świadomego i celowego ignorowania Berbatowa przez sir Alexa, który w dodatku zdecydował, że tak tragicznie grającego Grocha zostawi samego z przodu na końcówkę meczu! W moim odczuciu Berba były w tej sytuacji wręcz IDEALNY. Pograłby trochę piłką, ustawił atak pozycyjny United, a może nawet dobił Fulham. Tak, wiem Ferguson buduje swoją ostatnią drużynę i stawia na młodych itp. itd. ale jakoś nie kupuję takiego tłumaczenia w tym przypadku, bo przecież puścił Scholesa za Rooneya i ostatecznie postawił jednak na doświadczenie…

5. Jonny Evans Man of the Match!

Muszę niechybnie przyznać, że Jonny Evans swoją fenomenalną postawą w ostatnim czasie sprawił że o Vidiciu przypominam sobie tylko w przypadku raportu dotyczącego kontuzji i sporadycznych wywiadów z tymże zawodnikiem. Wypada posypać głowę popiołem, bo był czas że skreśliłem go jako zawodnika godnego gry w United (dokładnie po meczu z City na Old Trafford). Jego regularne występy dały mu pewność i zaowocowały stabilizacją formy. Nawet komentatorzy z Canal+ przestali już się z niego zbijać, co jest przecież niezwykle wymowne. Evans jako środkowy obrońca strzela bramki i asystuje, będąc też absolutnie nie do przejścia we własnym polu karnym. Dyryguje poczynaniami defensywnymi niczym maestro i zaczyna wreszcie udowadniać, że United wcale nie pozbyło się najbardziej utalentowanego środkowego obrońcy ze swojego składu, sprzedając Pique do Barcelony. Oby tak dalej, Panie Evans!

Mecz z Fulham był nadspodziewanie trudną potyczką dla United i wszyscy chyba byli bliscy zawału kiedy Murphy upadł w polu karnym po lekkim popchnięciu Carricka w 88. minucie. Sam Evans przyznał w wywiadzie po ponownym obejrzeniu tej sytuacji, że United mieli sporo szczęścia. Nie chodzi o to, że był faul, ale o to jak cwany ex-scouser wyłożył się po kontakcie z pomocnikiem United, bo wyglądało to na faul kwalifikujący się na karnego. Gdyby sędzia wskazał na wapno, nie moglibyśmy mieć większych pretensji, ale chyba dostrzegł jednak jak wiele Murphy dołożył od siebie, co wpłynęło na ostateczną decyzję. Niebiescy z drugiej strony Machesteru już używają sobie w najlepsze, że sędzia sprzyjał, że cały świat boi się Fergusona itd.

W każdym razie miny kibiców na Old Trafford, co chwilę łapiących się za głowy w końcówce meczu mówiły wszystko. Sam sir Alex obserwujący ostatnie 20 min na stojąco i pokrzykujący na swoich zawodników, którzy grali coraz bardziej nerwowo pokazuje, jak niewiele brakowało, by szansa na prześcignięcie City o kilka punktów wymknęła się z rąk. United zamiast grać długie akcje i szanować piłkę, tracili ją w głupi sposób, a Fulham poczynało sobie coraz śmielej. Może nie wszyscy to zauważyli, ale schodzący do szatni po końcowym gwizdu Ferguson wyglądał jakby w przeciągu pół godziny postarzał się o jakieś 10 lat, z grobową miną lekko zgarbiony zmierzał w kierunku tunelu, nie machał do kibiców, nawet na nich nie spojrzał. Nie chciałbym być w szatni United po tym meczu…

Manchester United, podsumowanie,

Nauczyliśmy się ostatnimi czasy, że z transferami przeprowadzanymi przez Manchester jest różnie. Kibice domagają się wielkich nazwisk, a Ferguson uparcie stawia na młodzież tłumacząc się tym, że nie wydaje kroci na piłkarzy, którzy według niego są po prostu niewarci bajońskich sum. Jak będzie teraz? Rynek transferowy z roku na rok jest coraz bardziej ciekawy i… szalony. Astronomiczne kwoty już parę lat temu przebiły granicę dobrego smaku, lecz to co dzieje się w tym momencie, woła o pomstę do nieba. Ceny za piłkarzy są zdecydowanie wygórowane, a machinę tę napędza również fakt, że o danych graczy zabiega po prostu wiele klubów, co automatycznie podnosi ich wartość. Teraz do rzeczy.

W zeszłym oknie transferowym na Old Trafford zawitało trzech nowych piłkarzy: David de Gea, Phil Jones i Ashley Young. Transfery te z perspektywy czasu są naprawdę trafione. Hiszpański goalkeeper coraz śmielej broni przeciwnikom dostępu do bramki, Jones spisuje się fenomenalnie zarówno na środku  jak i z prawej strony obrony (zagrał parę spotkań również na środku pomocy), a forma Younga jest o wiele lepsza niż w czasach, kiedy grał w Aston Villi. Również piłkarze, którzy dłużej brylują od swoich nowo-przybyłych kolegów sprawują się całkiem przyzwoicie. W wysokiej formie jest Wayne Rooney, czyli żelazne płuca pierwszej 11-stki. Nie wolno narzekać na Patrice’a Evrę, który wydawać by się mogło przeżywa drugą młodość. W pomocy bryluje Nani (chociaż ostatnio nieco przycichł), a także Valencia. Zawodnicy ci uzupełniani są przez dwójkę weteranów – Ryana Giggsa i Paula Scholesa. Dość dobry sezon rozgrywa Ji-Sung Park i Michael Carrick. A co z resztą? Nemanja Vidić doznał groźnego urazu kolana, który eliminuje go z gry jeszcze przez 4 miesiące. Liczne problemy zdrowotne ma również Rio Ferdinand, który coraz częściej narzeka na swoje łydki i uda. W pomocy nie zobaczymy do końca sezonu Darrena Fletchera, a być może nawet Andersona. Do tego grona dochodzi również młodziutki Tom Cleverley. Wobec tego zadajemy sobie pytanie – czy Ferguson rozbije skarbonkę i sięgnie po nowych piłkarzy, czy zostanie przy swoim stawiając na młodzież rekrutując ją z rezerw?

Ostatnimi czasy w prasie pojawiło się dość sporo doniesień na temat tego, że do szeregów obrony United miałby dołączyć 26-letni Francuz – Mathieu Debuchy. Jego nominalną pozycją jest prawa obrona. W ostateczności może również grać na środku, a więc transfer ten byłby strzałem w dziesiątkę. Co jak co, ale z obroną mamy sporo problemów, a owe problemy spowodowane są właśnie kontuzjami. Rafael da Silva, którego nominalną pozycją jest również prawa flanka często odnosi mniej lub bardziej groźne urazy, a Phil Jones, Jonny Evans i Chris Smalling podobnie jak ich starsi koledzy – Nemanja Vidić i Rio Ferdinand czują się jak ryba w wodzie, grając na środku. Ile Ferguson musiałby zapłacić za francuskiego obrońcę? Prasa spekuluje, że zarząd musi liczyć się z wydatkiem rzędu 6-10 milionów funtów.

Co drugi kibic Manchesteru United spytany o to, jaka formacja powinna zostać wzmocniona na „gwałt”, odpowie – pomoc. I tu rodzi się pewnego rodzaju problem, bo sytuacja jest bardziej skomplikowana aniżeli mogłoby się wydawać. Już na dziś dzień mogę strzelić w ciemno, że wchodząc podczas wakacji na portale poświęcone tematyce piłki nożnej, będę otwierał mnóstwo stron z tytułami Sneijder o krok od Manchesteru, Nie zamierzam nigdzie odchodzić – mówi Sneijder. Może już czas po prostu skończyć temat holenderskiego pomocnika i dać sobie z nim spokój? Nie oszukujmy się, ale ta saga robi się jeszcze bardziej nudna niż odchodzenie Cesca Fàbregasa z Arsenalu do Barcelony, a ewentualne przybycie playmakera wydaje się bardzo odległe, bo we Włoszech czuje się jak w domu. Na jaką kwotę wyceniany jest Holender? Mówi się o sumie rzędu 35 milionów funtów, a za takie pieniądze można kupić równie dobrego, utalentowanego i przede wszystkim młodszego piłkarza.

Prawdziwą perełką na rynku jest obecnie kontuzjowany pomocnik Borussi Dortmund – Mario Götze. Jego kontrak z niemieckim klubem obowiązuje go do roku 2014, ale Niemiec skłonny jest odejść już w najbliższym oknie transferowym. Cena? Blisko 30, a nawet 40 milionów funtów. Czy warto? Myślę, że tak. Jest bardzo młody (w tym roku skończy 20 lat), dobrze operuje zarówno prawą, jak i lewą nogą, a grę w środku pola może przeplatać występami również na skrzydłach. Niestety, chrapkę na młodzika mają także inne kluby tj.: Real, Barca (dziwne, prawda?), Chelsea oraz PSG, więc jego cena może skoczyć w górę nawet o
2-3 miliony. Pretendentem do zakontraktowania zawodnika wydaje się ekipa Królewskich.

Mile widzianym piłkarzem przez kibiców na Old Trafford byłby Eden Hazard. Belg grający w barwach OSC Lille od ponad dwóch sezonów czaruje swoimi umiejętnościami technicznymi oraz pomysłem na grę. Wielu ekspertów twierdzi, że w lidze angielskiej Hazard po prostu by się nie sprawdził. Dlaczego? W ich mniemaniu jest to liga, gdzie nie oszczędza się nóg (tu się zgadzam) – Eden nie należy do piłkarskich twardzieli pokroju Gerrarda, czy Lamparda. Życie nauczyło nas jednak tego, że wielu graczy już na samym początku było skreślanych przez krytyków, a nawet samych kibiców, ale ostatecznie to właśnie w Anglii rozwinęli skrzydła i pofrunęli do innych klubów, wzbogacając swą owocną karierę o kolejne doświadczenia i trofea. Podręcznikowym przykładem jest postać Cristiano Ronaldo, który poniewierany przez twardych obrońców umiał czarować i wprawiać w osłupienie ekipę przeciwnika. Wierząc ostatnim doniesieniom prasowym (różnie z tym bywa) Eden Hazard został wyceniony przez swój klub na kwotę 33 milionów funtów. Media wychwyciły również samego sir Alexa Fergusona na meczu drużyny OSC w Ligue 1. Czy szkocki manager jest w stanie kupić wielki talent i przełamać swoją niechęć do wydawania grubych sum?

Schodząc chociaż na chwilkę poniżej progu 30 milionów, warto przyjrzeć się pomocnikowi Ajaxu Amsterdam – Christianowi Eriksenowi. 20-letni Duńczyk zbiera wiele pochwał od trenerów z najsilniejszych lig świata, a sir Alex Ferguson sam przyznał, że znajduje się on w jego kręgu zainteresowań. Piłkarz jest bardzo ciekawą postacią – szybki, pomysłowy, dobrze wyszkolony technicznie i umie przede wszystkim szybko rozgrywać piłkę. Cena nieujawniona, ale na pewno nie będzie kosztował mniej niż 15 milionów funtów.

Penetrując rynek transferowy, warto zajrzeć jednak na własne podwórko. Od ponad dwóch lat prasa spekuluje na temat rychłej zamiany niebieskiego trykotu Evertonu na czerwony Manchesteru przez Jacka Rodwella. 21-letni Anglik dobrze spisuje się zarówno na środku obrony, jaki środku pomocy. Nie jest mu również obca pozycja cofniętego pomocnika. Kosztowałby 20 milionów funtów.  Transfer wydaje się prawdopodobny, gdyż popularni The Toffees mają poważne długi, a sprzedaż jednego z lepszych piłkarzy chociaż w najmniejszym stopniu przyczyniłby się do poprawy klubowych finansów.

Kolejnym zawodnikiem (można było kupić parę lat temu za 8 milionów funtów z Southampton) jest Walijczyk Gareth Bale, który gra na co dzień w Tottenhamie. „Koguty” nawet nie myślą o tym, aby sprzedać swojego najlepszego piłkarza do jakiegokolwiek klubu, ale odpowiednia oferta powinna skusić zarząd. Skrzydłowy wyceniany jest na blisko 40 milionów funtów, a chrapkę na niego mają również Barcelona, Real i Chelsea.

Wymienieni przeze mnie zawodnicy to tylko garstka. Pozostali kibice na swojej liście marzeń wpisaliby zupełnie inne nazwiska niż ja. Chodzi tutaj o to, że wymienieni piłkarze są coraz częściej łączeni przez media z przenosinami na Old Trafford, dlatego zostali w tym tekście uwzględnieni. Każdy z nich prezentuje bardzo dobry poziom i każdy z nich jest przede wszystkim młody, a takich piłkarzy nam trzeba. Uważam, że Ferguson powinien wydać w letnim oknie transferowym sporo pieniędzy. Nie oszukujmy się – zawiedliśmy na wszystkich frontach i pozostała nam już tylko walka o tytuł z krzykliwym sąsiadem . Cytując słowa mojego przyjaciela – niby coś gramy, ale tak jak kiedyś to nie wygląda, – podpisuje się pod tym obiema rękami. Potrzebny jest nam ktoś, kto ruszy drużynę do przodu nie tylko na podbój ligi angielskiej, ale i piłkarskiej Europy. Kasa klubu chyba nie jest pusta, ale z roku na rok mam co do tego coraz więcej wątpliwości…

Sir Alex Ferguson, transfery,