1. Czerwone Diabły nie miały większych kłopotów z pokonaniem The Potters. Podopieczni Tony’ego Pulisa zawiedli na całej linii. Przez cały mecz nie stworzyli niemal żadnego zagrożenia pod bramką Bena Amosa i dali się kompletnie zdominować gospodarzom. To już kolejny mecz, w którym Manchester posiada inicjatywę, tym razem, w przeciwieństwie do pojedynku z Liverpoolem, przełożyło się to jednak na groźne okazje i trafienia. Gra United ciągle pozostawia wprawdzie sporo do życzenia, ale widać w niej coraz więcej pozytywów, a powracający po kontuzjach kluczowi zawodnicy powinni tylko pomóc zespołowi w osiągnięciu optymalnej dyspozycji.

2. Po raz kolejny ze świetnej strony pokazał się Paul Scholes. Anglik wspólnie z Carrickiem całkowicie zdominował środkowych pomocników Stoke i przez cały mecz fantastycznie dyrygował grą United. W odpowiednim momencie potrafił przyśpieszyć tempo precyzyjnym przerzutem w boczne sektory boiska, a gdy należało przetrzymać piłkę, robił to równie dobrze. To po jego podaniu faulowany był Park Ji-Sung, co przełożyło się na kluczową dla przebiegu spotkania jedenastkę, skutecznie wykonaną przez Chicharito. O ile kilka tygodni temu wydawało się, że powrót Scholesa to akt desperacji Fergusona, a Anglik niewiele pomoże słabej pomocy Czerwonych Diabłów, to teraz widać wyraźnie, że wychowanek United nie stracił niemal nic ze swojej dawnej dyspozycji i wciąż jest niezwykle ważnym elementem w układance sir Alexa.

3. Chociaż Paul Pogba spędził na murawie Old Trafford tylko kilkanaście minut, trudno było znaleźć kibica Czerwonych Diabłów, którego nie zadowoliłby jego występ. Francuz podszedł do debiutu w Premier League bez kompleksów i spisał się świetnie. Kilka niezłych dryblingów i dośrodkowań, rewelacyjny przegląda pola, ciąg na bramkę – wszystko to wychowanek Le Havre pokazał przeciwko Stoke. Forma Pogby musi cieszyć, zwłaszcza w kontekście transferu Ravela Morrisona, który w czasie trwania wtorkowego spotkania podpisał kontrakt z West Hamem. Odejście tak utalentowanego piłkarza (a dodatkowo wychowanka, urodzonego w Manchesterze) musiało być sporym ciosem dla fanów, ale obiecujący debiut młodzieżowego reprezentanta Trójkolorowych dał nadzieję, że niedługo o krnąbrnym Angliku nikt nie będzie już pamiętał.

4. Decyzja Fergusona o posadzeniu na ławce Rafaela i desygnowaniu na prawą obronę Chrisa Smallinga już przed meczem wzbudziła sporo kontrowersji wśród kibiców United. Brazylijczyk jako jeden z nielicznych nie mógł mieć sobie bowiem nic do zarzucenia po meczu z Liverpoolem i wydawało się, że nie będzie miał żadnych problemów ze znalezieniem miejsca w wyjściowej jedenastce. Sir Alex zdecydował się jednak postawić na byłego piłkarza Fulham, a ten spisał się przyzwoicie, bez problemów zatrzymując niemrawe ataki podopiecznych Pulisa. Wydaje się jednak, że dłuższe utrzymywanie sytuacji, w której Anglik zaczyna mecze na prawej obronie, a Brazylijczyk siada na ławce odbędzie się ze szkodą dla obu stron. Smalling nieraz w ubiegłym, ale również w tym sezonie, pokazywał, jak świetnie radzi sobie na środku obrony, a przesuwany na bok najzwyczajniej marnuje swój potencjał. Natomiast trzymanie na ławce młodszego z braci da Silva, kiedy znajduje się on w takiej dyspozycji jak w spotkaniu z Liverpoolem, zdecydowanie mija się z celem. Pozostaje więc liczyć na to, że decyzja Fergusona motywowana była chęcią wyrównania szans w starciach powietrznych z rosłymi zawodnikami Stoke, a przeciwko Chelsea od początku zobaczymy Rafaela na boku obrony, natomiast świeżo upieczonego reprezentanta Anglii, wspólnie z Ferdinandem, w jej centrum.

5. Z powodu kontuzji Lindegaarda i choroby De Gei okazję do debiutu w Premier League dostał Ben Amos. Anglik nie miał wprawdzie wiele do roboty, ale gdy kilka razy został zatrudniony przez piłkarzy Stoke, spisał się bez zarzutu i wtorkowy mecz na pewno może zaliczyć do udanych. Wobec pierwszych raportów, które sugerują, że kontuzja duńskiego bramkarza jest groźna i niepewnych występów Hiszpana w ostatnim czasie, wychowanek Manchesteru może niespodziewanie stanąć przed życiową szansą. Dużo bardziej prawdopodobny wydaje się wprawdzie szybki powrót między słupki byłego golkipera Atletico, ale kto wie, czy w niezwykle ważnym i prestiżowym pojedynku z Chelsea w bramce Czerwonych Diabłów nie zobaczymy młodego Amosa.

A wyjątkowy 6. wniosek specjalnie dla byłego piłkarza United – There’s only one Darron Gibson ;)

Manchester United, Premier League, Premiership, Stoke City,

1.

2. Jednym z nielicznych pozytywów w tym spotkaniu była dobra gra Rafaela da Silvy. Młody Brazylijczyk udowodnił, zresztą już nie po raz pierwszy, że już niedługo będzie walczył o miano najlepszego prawego obrońcy. Oczywiście pod warunkiem, że zdrowie będzie mu dopisywać. Pewną i odpowiedzialną grą w obronie, a także aktywnym udziałem w akcjach ofensywnych Rafael pokazał, że to on winien być pierwszym wyborem Fergusona na tę pozycję.

3. Przez liczne kontuzje szkoleniowiec United miał ograniczone pole manewru. Nie sposób oprzeć się jednak wrażeniu, że zmiany, które przeprowadził Szkot dobre nie były. Pod koniec spotkania Czerwone Diabły zaczęły przegrywać walkę w środku pola, a sir Alex zamiast wzmocnić ten sektor boiska, osłabił go, posyłając do boju napastnika. Możliwości nie było zbyt wiele, co nie zmienia faktu, że można było podjąć lepsze decyzje. Przesunięcie Parka do środka oraz wpuszczenie na boisko Fabio jako skrzydłowego zapewne pozwoliłoby utrzymać remis do końca spotkania. Skoro już jednak SAF koniecznie chciał wprowadzać napastnika na boisko, to powinien to być Berbatow, a nie Javier Hernandez.

4. Dymitar Berbatov… po raz kolejny musiał przyglądać się swoim kolegą z perspektywy ławki rezerwowych. Na murawę wszedł na kilka minut przed końcem spotkania. Ciężko patrzeć na tak marniejącego Bułgara na ławce, tym bardziej, że napastnik wciąż prezentuje wysoki poziom i nie miałby problemów z regularną grą w większości topowych zespołów. Nie sposób wyjaśnić, dlaczego to będący bez formy Javier Hernandez wcześniej wszedł na boisko, a nie Berbatow, który o wiele lepiej czuje się z piłką przy nodze. Co mógł wnieść czekający na piłkę snajper, kiedy zespół nie potrafił utrzymać się w jej posiadaniu?

5. Porażka w tym spotkaniu oznacza dla United koniec przygody z Pucharem Anglii, dzięki czemu zespół w pełni będzie mógł skoncentrować się na walce o dwudziesty tytuł mistrzowski. Czy zwycięstwo w lidze zrekompensuje wszystkie boleści, jakich doznali już w tym sezonie sympatycy Czerwonych Diabłów? Z pewnością nie, bo o kompromitującej porażce z rywalem zza miedzy czy blamażu w Lidze Mistrzów, jakim było odpadnięcie już w fazie grupowej, ciężko będzie po prostu tak zapomnieć.

David De Gea, Dimitar Berbatov, FA Cup, Liverpool F.C., Manchester United, Rafael da Silva, Sir Alex Ferguson,

W letnim okienku transferowym dokonał kilku wzmocnień. David De Gea, Phil Jones i Ashley Young – kosztowali w sumie ponad 50 milionów. Do tego z wypożyczenia wrócili Danny Welbeck i Tom Cleverley, którzy nie tyle zostali włączeni do kadry pierwszego zespołu, co zaczęli stanowić o jego sile. Mimo tych wzmocnień, niektórzy kibice wciąż kręcili głowami i marudzili pod nosem z powodu braku transferu klasowego środkowego pomocnika.

Jak pokazał początek sezonu, bez tego wymarzonego przez kibiców transferu United grało bardzo ładną dla oka i, co najważniejsze, skuteczną grę, która wprawiła w zachwyt wszystkich kibiców. Jednak nic, co piękne, nie trwa wiecznie i podobnie było w tym przypadku. Kontuzje kluczowych zawodników po raz kolejny wybiły zespół z imponującego rytmu. Właśnie, po raz kolejny. Jest to sytuacja bardzo niepokojąca, gdyż znów zespół dopada fala kontuzji, która skutecznie uniemożliwia pokazanie pełnię swoich możliwości.

Do czego zmierzam? Otóż nie zakup nowych zawodników, a dokładna analiza sztabu szkoleniowego, medycznego i przygotowań do sezonu jest United potrzebna najbardziej. Bowiem co dadzą transfery, skoro kolejni zawodnicy będą wypadać ze składu? Trzeba też pamiętać o zasadach panujących w Premier League, które pozwalają zgłosić do rozgrywek tylko 25 zawodników.

Ciężko nazywać przypadkiem czy pechem kolejną plagę kontuzji, która dopada zespół nie po raz pierwszy. Coś musi być nie tak, bo to nie może być zwykły niefart. Może to błędne oceny sztabu medycznego albo po prostu zbyt intensywne przygotowania do sezonu są przyczyną takiej, a nie innej sytuacji? Ciężko to oceniać nam, ludziom którzy nie mają bezpośredniej styczności z zespołem. Pewne jest jednak to, że coś jest nie w porządku, skoro inne zespoły nie mają aż takich problemów jak United.

Podsumowując, nie mówię „nie” transferom, ponieważ nie można wiecznie liczyć na wspaniałych weteranów, jednak w pierwszej kolejności należy rozwiązać problem z licznymi kontuzjami, które bardzo utrudniają zespołowi walkę o najwyższe cele.

Manchester United, Sir Alex Ferguson,

1. Po zwariowanym spotkaniu z City Czerwone Diabły bez większych problemów pokonały Bolton. Podopieczni Fergusona przeważali od samego początku spotkania, a kibice zgromadzeni na Old Trafford mogą być zadowoleni z ich postawy. Obrona dobrze radziła sobie z osamotnionym N’Gogiem, a formacje ofensywne stwarzały sporo zagrożenia pod bramką Bogdana. Trzeba się jednak przyczepić do skuteczności, gdyby kilku piłkarzy United (zwłaszcza Rooney) miało lepiej nastawione celowniki, to mecz zapewne skończyłby się pogromem. Wydaje się jednak, że forma zespołu odrobinę się ustabilizowała, a to dobry prognostyk przed ciężkim okresem, jaki czeka mistrza Anglii w następnych kolejkach.

2. Powroty Rafaela i Evansa po kontuzjach miały większy niż tylko personalny wpływ na wygląd wyjściowej jedenastki Manchesteru. Po raz pierwszy od dłuższego czasu sir Alex mógł wystawić wszystkich piłkarzy na ich naturalnych pozycjach, co pozytywnie przełożyło się na grę drużyny. Widać to było szczególnie po natłoku akcji prowadzonych prawą stroną boiska, gdzie bardziej doświadczony z braci da Silva często wspierał Valencię (o świetnej postawie Ekwadorczyka niżej), jak i w lepszej niż w poprzednich spotkaniach dyspozycji defensywy. Rafael spisał się dużo pewniej na boku obrony niż sprawdzani na tej pozycji Smalling czy Jones, a do współpracy Evansa z Ferdinandem również nie sposób się przyczepić. Mecz z Boltonem pokazał, że chociaż na pewno wszechstronność zawodników z pola jest sporą siłą United, to gdy znajdą się oni na swoich optymalnych pozycjach, gra staje się bardziej płynna i składna.

3. Najlepszym zawodnikiem sobotniego spotkania był niewątpliwie Antonio Valencia. Ekwadorczyk napędzał niemal każdą akcję United, sprawiając, że kryjący go Sam Ricketts jeszcze długo po końcowym gwizdku sędziego musiał zapewne dochodzić do siebie. Skrzydłowy Manchesteru nie zakończył meczu z Kłusakami z żadną asystą tylko z powodu indolencji strzeleckiej swoich kolegów z drużyny, którym kilkukrotnie wykładał futbolówkę jak na tacy. Widać, że wystawianie byłego piłkarza Wigan w obronie odbywało się ze sporą stratą dla drużyny i dopiero na skrzydle może on pokazać pełnię swoich możliwości. Jeżeli Valencii uda się dłużej utrzymać tak dobrą formę, to obsada prawej strony pomocy pozostanie tylko formalnością.

4. Ważną rolę w zwycięstwie nad podopiecznymi Owena Coyle’a odegrali środkowi pomocnicy. Paul Scholes i Michael Carrick zdominowali przeciwników, co znacznie ułatwiło Czerwonym Diabłom napędzanie kolejnych ataków na bramkę Bogdana. Anglicy spisali się równie dobrze w asekuracji, co – zwłaszcza w przypadku wracającego z emerytury wychowanka United – nie było sprawą oczywistą. Jeżeli dodamy do tego dwie bramki, które zdobyli po dobrych włączeniach się do ataków drużyny, to otrzymujemy występ na naprawdę wysokim poziomie. O ile o dyspozycję Carricka raczej nie ma się co martwić, to Scholes, ze względu na wiek i spore braki w przygotowaniu fizycznym, prawdopodobnie nie będzie do dyspozycji sir Alexa co tydzień, ale włączenie do składu zawodnika o tak dużych umiejętnościach na pewno wyjdzie ekipie mistrza Anglii na dobre.

5. Zadowolony ze swojej gry w sobotnie popołudnie nie może być Nani. Portugalczyk przez większą część meczu był kompletnie niewidoczny, a z jego sektora boiska Kłusakom nie groziło praktycznie żadne zagrożenie. Zauważyć można było go jedynie, gdy zabierał się za wykonywania stałych fragmentów gry, to również nie wychodziło mu jednak najlepiej. Sir Alex wytrzymał do 70. minuty, po czym zmienił bezproduktywnego skrzydłowego na Parka. To nie pierwszy raz kiedy Nani gaśnie zmuszony do gry na lewej stronie pomocy. Były zawodnik Sportingu dużo lepiej czuje się na prawej flance, ale wobec wysokiej formy Valencii jego powrót na tę pozycję wydaje się mało prawdopodobny. Portugalczyk na pewno nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i może liczyć na spore zaufanie Fergusona, jeżeli chodzi o miejsce w pierwszej jedenastce, musi jednak pokazać, że potrafi być równie efektywny po obu stronach boiska.
Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Bolton Wanderers, Manchester United, Premier League, Premiership,

Im dalej w mecz, tym robiło się ciekawiej. Gol Welbecka po dość słabym zachowaniu obrońców City i jedna z niewielu decyzji Foya, która mimo wszystko kontrowersyjna nie była – podyktowanie karnego, zamienionego na raty w trzecie trafienie przez Wayne Rooney. Do przerwy United wygrywało 3:0, grało 11 na 10, a wszyscy zastanawiali się, ile jeszcze bramek uda się wbić osłabionym rywalom z Etihad Stadium. W chwili, gdy piszę to zdanie jest 81. minuta spotkania, a Man United nie wbiło ani jednej bramki, ba, straciło dwie. Chris Foy w drugiej połowie powinien podyktować drugiego karnego dla United, ale dobra, przed przerwą powinien dać Giggsowi co najmniej żółtą kartkę za zrównanie z ziemią Aguero, więc załóżmy, że chciał wyrównać rachunki.

Z innych pozytywnych wiadomości – na boisko wrócił Paul Scholes. To taki 37-letni rudzielec w czerwonej koszulce, który obecnie będzie biegał po murawie z numerem 22. Do tej pory nie wiadomo, czy to akt desperacji, czy próba wymuszenia na naszych kochanych właścicielach wyłożenia wielkich pieniędzy na naprawdę dobrego pomocnika, a może sir Alex przekonał Rudego Księcia, bo po prostu dobrze mieć takiego Scholesa u siebie. Tylko że tu pojawia się problem wieku – 37 lat na karku oznacza, że do tej właściwej emerytury, a nie przerywanej, już naprawdę jest bliżej niż dalej (tak, panie Giggs, to pana też się tyczy) i choć chęć gry pozostaje, możliwości fizyczne już nie te. W dzisiejszym futbolu, w którym gra jest coraz szybsza, coraz więcej się biega i nawet najlepiej przygotowani fizycznie mogą mieć okazyjnie problemy, nie możemy wymagać cudów od naszych oldbojów, czego świadkami byliśmy przy drugiej bramce dla City (choć skłaniam się też ku opinii, że Scholesy po prostu nie wszedł w meczowy rytm).

W każdej sondzie pod tytułem „Na jakiej pozycji Manchester United potrzebuje wzmocnień?” odpowiedź brzmi „w pomocy”. Sam zagłosowałem w pięciu czy sześciu takich właśnie na środek pola (głównie dlatego, że nie można wybrać prawej obrony). Ale, w przeciwieństwie do 90% kibiców, którzy zbawiciela upatrują w kreatywnym środkowym pomocniku takim jak Sneijder, Modric, a ostatnio też i Kaka, mam inny pomysł na wzmocnienie United. Mamy Andersona i Cleverleya, którzy wspierani czasami przez Giggsa, oczywiście zakładając, że cała trójka jest zdrowa i w formie, powinni w zupełności wystarczyć, zwłaszcza, że Ando i Clev nie są w wieku Walijczyka. Moim skromnym zdaniem jest nam potrzebny pomocnik z petardą w nodze, który będzie łamał poprzeczki i rozrywał siatki, a przy okazji porządnie odbierze piłkę. Coś jak Darron Gibson, ale jakieś czterdzieści sześć razy lepszy.

Jeżeli ktoś uważnie śledził zakończony przed paroma chwilami derbowy pojedynek, można było zauważyć jedną zasadniczą analogię do hokeja na lodzie. Otóż w takim NHL, gdy mamy do czynienia z powerplayem (grą w przewadze – dla niezaznajomionych), drużyna, która posiada przewagę liczebną trzyma przeciwnika w hokejowym zamku, podając krążek po obwodzie, szukając możliwości przebicia się przez szyki obronne, w konsekwencji uderzając na bramkę i pokonując bramkarza. Nie inaczej było w przypadku Manchesteru United, który z uporem maniaka chciał trzymać swoich rywali w błękitnych koszulkach w okolicach ich pola karnego, szukając podania do skrzydła, stamtąd płaskiego dośrodkowania w nadziei na znalezienie Rooneya albo Welbecka, którzy mieliby wykończyć akcję strzałem z bliska. City było jednak znakomicie ustawione, szyki obronne, mimo przewagi liczebnej przeciwnika, cechowała podręcznikowa wręcz organizacja. W tym momencie przydałoby się coś, co w koszykówce nazywa się inside-outside. Gdy rozgrywający podaje do centra, żeby ten zagrał tyłem do kosza, zazwyczaj do środkowego podchodzi drugi zawodnik rywala, a wtedy taki Gortat wyrzuca piłkę na obwód do niekrytego zawodnika na obwodzie, który słynie z bycia strzelcem wyborowym i, jeśli nie jest Bryantem albo LeBronem, rzuci trójkę i zazwyczaj zrobi to celnie.

Podobną metodę można byłoby zastosować w przypadku United. Giggs i Valencia wraz z Evrą i Jonesem pchają się skrzydłami, a wtedy na 25 metrze czai się pomocnik, który w razie nieudanej próby przebicia się flanką otrzymałby piłkę, a następnie pociągnął za spust i uwolnił potężną prawą nogę. Oczywiście nie można zagwarantować skuteczności tej metody, ale kto broni spróbować, skoro plan A zawiódł. Wydaje się ostatnimi czasy, że sir Alex, gdy planu A nie uda się wykonać, siedzi na ławce i tyle. Trzeba mieć kilka rozwiązań i potężne uderzenie z dystansu może być właśnie jednym z nich. Może gdyby podczas pucharowego spotkania gracze United pokusili się o takie rozwiązanie (o ile się nie mylę, raz sprzed pola karnego spróbował Rooney, ale to nie było granie skrzydłami w „zamku”), zobaczylibyśmy czwartą bramkę dla MU, a nie obgryzali paznokcie do ostatniego gwizdka pana Foya.

Pozostaje tylko pytanie, kto mógłby być za ten element odpowiedzialny. Kiedyś idealnym kandydatem był właśnie Scholes, który potrafił zrobić takie rzeczy.

Teraz, jeśli mielibyśmy się trzymać angielskiego przepisu na szczęście, kandydatem mógłby być Tom Huddlestone:

W Anglii przebywał także pewien Islandczyk, Gylfi Sigurdsson:

Jeśli chcielibyśmy zaś wzmocnić się kosztem innej drużyny z Premiership, może Cheick Tiote?

I ostatnia już propozycja – Toni Kroos.

Oczywiście takich zawodników jest wielu, trzeba tylko poszukać odpowiedniego. Moim zdaniem warto, dodatkowa opcja w ataku zawsze się przyda.

Autor: Michał Rygiel

Paul Scholes, taktyka,

Pozwolę sobie wymienić kilka – poznaliśmy odpowiedź United na druzgocącą porażkę 1:6 z początku sezonu. I, z czym ciężko się nie zgodzić, była to odpowiedź, której niewielu się spodziewało. City jednak, grając w dziesiątkę, momentami wyglądało, jakby na boisku znajdowało się dwunastu graczy w błękitnych koszulkach. Paul Scholes poszedł w ślady Thierry’ego Henry i uraczył nas spektakularnym powrotem (bo ciężko nazwać inaczej mecz, w którym wchodząc na 30 minut, wykonuje się 71 podań ze skutecznością na poziomie 97% po półrocznej przerwie… w wieku 37 lat). Wayne Rooney, mimo wszystkiego tego, co dzieje się wokół jego osoby oraz faktu, że angielska (i chyba nie tylko angielska) prasa postanowiła uczynić z niego drugiego Paula Gascoigne’a i w nieskończoność mielić każdy krok Wazzy, szczególnie ten wykonywany poza boiskiem, dość jednoznacznie pokazał swoje przywiązanie do klubu i chyba rozwiał wątpliwości logicznie myślących ludzi na temat jego odejścia z United, a zwłaszcza do Citeh. Chris Foy zaserwował nam straszne widowisko, jeśli chodzi o poziom sędziowania. Co prawda tym razem obróciło się to na naszą korzyść, ale nawet nie chcę sobie wyobrażać, gdybyśmy byli po tym meczu na miejscu kibiców błękitnych. I to tak mniej więcej połowa z tematów, o których warto by wspomnieć.

Cholera, coś jest nie tak – United awansowało do czwartej rundy pucharu Anglii, a jako wisienkę na tort wylosowaliśmy Liverpool away. A jednak… po kilkunastu godzinach, podczas których zrzucałem z siebie stres związany z ostatnim kwadransem meczu, zacząłem się zastanawiać, kto tu tak naprawdę jest zwycięzcą. Dlaczego?
Wielokrotnie mówiono, że Mancini to kiepski trener. Wytykano mu, że umie budować i prowadzić drużyny jedynie wtedy, gdy ma wypchany portfel albo otwarty kredyt odnawialny. Zauważano, że Włoch kieruje jedynie drużynami składającymi się z wielkich gwiazd i – choć to ciężka sztuka – musi tylko utrzymać w ryzach ich ambicje, a oni robią za niego resztę na boisku. Teraz, po jakimś czasie, wraca do mnie spokój i dyscyplina, z jaką Roberto podszedł do meczu, a przede wszystkim to, jak reagował na sytuację na boisku. Te derby utwierdziły mnie w przekonaniu, ze powyższe opinie są dla Manciniego krzywdzące.

Przy prowadzeniu United 3-0 i perspektywie zostania zmiecionymi przez Czerwone Diabły mające na boisku jednego zawodnika więcej, Mancini nie stracił głowy, nie spanikował. Wydaje mi się, że od początku miał – w przeciwieństwie do Fergusona podczas meczu w lidze – gotowych kilka scenariuszy, na każdą sytuację, która mogła mieć miejsce na boisku. Uspokoił swoją drużynę, szybko poprzesuwał graczy i przestawił się na plan b, rozgrywając mecz, który musiał rozegrać wcześniej w swojej głowie. Dzięki temu po niezwykle przekonującej pierwszej połowie, w której United wydawało się zapomnieć o wszystkich słabych punktach, z którymi obecnie się zmaga, w drugiej, chociaż nie bez swojej winy, podopieczni Fergiego zostali kompletnie wybici z rytmu i momentami wydawało się, że prowadząc trzema, a następnie dwoma bramkami, i posiadając na boisku pełną jedenastkę naprzeciw dziesięciu graczy City, to my walczyliśmy o życie, nie mieliśmy kompletnie pomysłu na grę, nie wiedzieliśmy, co zrobić z piłką i myśleliśmy jedynie o tym, żeby jej nie stracić zbyt blisko własnego pola karnego. Obrona wyglądała na taką, która w każdym momencie może popełnić niezwykle kosztowny błąd, a tak potrzebna do uspokojenia sytuacji siła ataku zawiodła w drugiej części spotkania na całej linii. Gracze w czerwonych strojach kończyli zapewne mecz z trzęsącymi się nogami, a ich kibice z zaciśniętymi pięściami spoconych dłoni, nerwowo wdychając dym papierosowy, zamykając oczy przy wolnym Kolarova i myśląc jedynie o ostatnim gwizdku. Drużyna Manciniego gładko przechodziła między ustawieniami 4-4-1 i 3-5-1 (tak gładko, że było to niemal niezauważalne) i robiła to tak dobrze, że efekty były wręcz zdumiewające. Udało im się nie tylko zdominować United w środku pola, ale też – dzięki blisko trzymającym się liniom i zachwycającemu Aguero – nadal stanowić ogromne zagrożenie, jeśli chodzi o kontrataki. Nie, to nie przypadek – to zasługa Manciniego. Kibice Citeh teraz jeszcze bardziej niż przed derbami mają prawo optymistycznie patrzeć w przyszłość w kontekście tytułu mistrzowskiego. Nie pamiętam meczu, w którym trener przegranej drużyny (i, co ważne, w pojedynku z najzacieklejszym rywalem) ugrałby tyle, ile udało się Włochowi w niedzielę. Ich comeback zależał jednak nie tylko od taktyki. Do takiego czegoś potrzebne jest o wiele więcej; potrzebna jest determinacja, wiara i siła charakteru, którą Citeh pokazali podczas drugiej połowy derbów. Siła charakteru, która napędza zwycięzców, pozwala odbijać się od dna, wracając i mając przed oczami wyłącznie cel, do którego się zmierza. Siła charakteru, która właściwa jest mistrzom. Moim zdaniem Citeh udowodnili, że mają już wszystko, co potrzebne, aby realnie walczyć o mistrzostwo.

United ukręciło sobie bat na własną skórę i brakło bardzo niewiele, żeby razy zadane tym batem były bardzo dotkliwe i jątrzące się aż do maja… United znów brakło charakteru, dojrzałości i determinacji. United, zamiast zmiażdżyć rywala zaraz po przerwie, wbijając mu czwartą bramkę i kończąc tym samym mecz, zwolniło, zaczęło popełniać błędy, na które tylko czyhali gracze Citizens. United było w doskonałej pozycji, żeby wygrać mecz po 50 minutach i zacząć dzwonić po taksówki dla rodzin. Niestety, United oddało mecz Citeh. Oni nie mieli prawa zrobić tego, co widzieliśmy. Nie mieli prawa wrócić z 0:3 do 2:3, zamykać nas chwilami we własnej szesnastce (grając w 10!). United powinno wygrać ten mecz spokojnie i z podbudowaną pewnością siebie ruszyć do walki w drugiej części sezonu. Tak się jednak nie stało i to bardzo źle wróży na przyszłość w kontekście walki o tytuł.

Więc jak to w końcu obecnie jest z tym naszym United? Powrót Scholesa to nad wyraz czytelny komunikat. United wciąż są wielką siłą w europejskiej i światowej piłce, ale czegoś brakuje i Ferguson doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Bez wątpienia Szkot uważa, że 37-letni Scholes nadal może grać w piłkę. Ja też. Ale czy Fergie naprawdę wierzy, że Stary Wyga, wracając i będąc nawet w formie, będzie w stanie zbudować pewność siebie zawodników oraz wypełnić spokojem serca kibiców? Czy to przypadkiem nie akt desperacji menedżera? Przekonamy się o tym, oglądając Rudego na murawie, jednak bez wątpienia jest to kontrowersyjne posunięcie sir Alexa, które może mu przynieść tyle pożytku, ile szkody.
United w tym meczu streścili nam dotychczasowe swoje dokonania w tym sezonie. Zaczęli spektakularnie i po kilku minutach zażartej i wyrównanej walki Rooney zrobił to, do czego został stworzony – błysnął geniuszem i pozwolił nam wyjść na prowadzenie. W pierwszej połowie Citeh dosłownie nie istniało, ale nie ma w tym wiele ich winy. United zagrali fantastycznie, robiąc wszystko, jak należy. Strzał Rooneya był majstersztykiem, a druga bramka w wykonaniu Welbecka niewiele mu ustępuje. Karny… jak to karny. Aż w pewnym momencie (znów) coś się zacięło…

Polscy kibice United często o tym zapominają, ale Anglicy mawiają „it doesn’t matter how good you are, sometimes you’re going to get overrun”.* Prawdziwą klasę masz szansę pokazać po tym – prawdziwa klasa zależy od tego, jak długo zajmie Ci pozbieranie się po porażkach i jaka będzie Twoja reakcja. Reakcję Citeh widzieliśmy wszyscy. Reakcję United też. Czy to dobrze nam wróży na resztę sezonu…? Odpowiedzcie sobie sami.

* W wolnym tłumaczeniu – nieistotne, jak silny jesteś. Kiedyś i tak trafisz na silniejszego.

derby,

Celowo użyłem słów „po raz kolejny”, bo poprzedni sezon był co najmniej zdumiewający w wykonaniu tej drużyny. Przypomnijmy sobie tragiczną formę na wyjazdach i seryjne gubienie punktów na boiskach niżej notowanych rywali, podczas gdy Old Trafford jawił się nam jako niezdobyta twierdza gdzie polegli niemal wszyscy przyjezdni. Pomimo dość przeciętnej formy i ciułania punktów przez dłuższą część sezonu United zajmowali fotel lidera. Miało to oczywiście związek z brakiem silnej konkurencji, ponieważ nikt inny nie był w stanie zagrozić tej ekipie w kontekście kampanii ligowej. O dziwo mimo dość przeciętnej formy na przestrzeni całego sezonu udało się ostatecznie wywalczyć mistrzostwo i dotrzeć nawet do finału Ligi Mistrzów, co należy uznać za niemały sukces. Szkoda tylko że sukces ten przesłonił pewne wady taktyczno kadrowe.

Obecny sezon jest jak do tej pory niemal odzwierciedleniem poprzedniego tyle, że niestety w krzywym zwierciadle. United zaczynają sezon z wielkim animuszem co nie zdarzało się od… właściwie to autor tego tekstu z kibicowskim stażem 15 lat nie przypomina sobie tak dobrej inauguracji w wykonaniu Czerwonych Diabłów. Mało tego, na półmetku ligowych zmagań United są drużyną grającą najlepiej na wyjazdach… W  międzyczasie twierdza Old Trafford padła z wielkim hukiem za sprawą „hałaśliwych sąsiadów”, tak jak nadzieja na ponowne zwojowanie ligi mistrzów z powodu totalnego kryzysu formy, a także częściowo przez plagę kontuzji. Najwyraźniej jednak sezon ten nie był jeszcze wystarczająco absurdalny, zwłaszcza w porównaniu do poprzedniego. Po kilku spektakularnych występach i nawet dwóch pogromach, na nowo rozbudzono nadzieję w sercach kibiców. Niedługo potem diabelskie kuriozum przeprowadziło zdecydowany kontratak, fundując nam rozstrój nerwowy w sylwestra i totalne osłupienie przy okazji wizyty na Sports Direct Arena, dawniej znanej jako St. James’s Park.

Zapewne wielu z nas nasuwa się nieuniknione pytanie „Co się do cholery dzieje z tą drużyną?!”. United wydają się być w gazie, strzelając 10 goli w dwóch meczach, by następnie w dwóch kolejnych dostać 6!? Zdumiewające jest to, że Sir Alex wydaje się zupełnie nie kontrolować tej sytuacji. Nie można przecież wszystkiego tłumaczyć kontuzjami, które oczywiście odcisnęły piętno, ale to podejście taktyczne i brak motywacji były czynnikami decydującymi. W końcu drugi sezon z rzędu drużyna zamykająca tabelę Premiership odbiera United komplet punktów. Właśnie od co najmniej dwóch sezonów wszystko dzieje się niejako obok Fergusona.

Trzeba zdać sobie sprawę, że United zalicza, szczególnie w tym sezonie, nie tyle potknięcia, co mniej lub bardziej spektakularne katastrofy. Jeśli w ostatnich spotkaniach za grą United stała jakaś myśl taktyczna, to była ona fatalna lub po prostu całkowicie zawiodła. Kiedy sprawy obierają zły obrót może wypadałoby zaniechać biernej postawy oszczędzania głosu na pomeczowe wybuchy i odkleić się od krzesła? Okazywanie emocji kiedy jest już po ptakach przez wprawianie obuwia w niekontrolowany ruch wznosząco opadający i gwałtowny wzrost poziomu decybeli potęgowany przez niewielką przestrzeń zamkniętego pomieszczenia chyba przestaje przynosić efekty. Nie chodzi tylko o ruganie zawodników z poziomu linii bocznej, ale ukojenie pewnej nerwowości jak ta, która opanowała United po stracie drugiego gola w meczu z Newcastle.

Od jakiegoś czasu (tak!, właśnie od mniej więcej dwóch sezonów) United wykazuje wybitną niemożność dostosowania taktyki do wydarzeń boiskowych w trakcie meczu. Jak plan A zawiedzie to dupa zbita, bo planu B po prostu nie ma, a Sir Alex bez cienia emocji na twarzy obserwuje sytuację z daleka. To najzwyczajniej nie skutkuje, pora wziąć się w garść i potrząsnąć tą drużyną, ale też nie pozostawiać jej samej sobie w trakcie trwania meczu szczególnie jeśli na boisku próżno szukać naturalnego lidera.

Kolejna sprawa to brak konsekwencji w budowaniu drużny. Ferguson podejmuje niezrozumiałe decyzje i odmawia dania szansy Pogbie czy Morrisonowi, eksperymentując z Rafaelem w środku pola i Valencią na prawej obronie. Nie sądzę, że są oni w pełni gotowi do gry w Premiership, ale jeśli Carling Cup i rezerwy będą jedyną szansą dla nich na zdobywanie szlifów, to raczej się zbytnio nie rozwiną.

Wierzę, że nikt nie poukłada tej drużyny tak dobrze jak zrobiłby to Sir Alex Ferguson i nie chodzi wcale o spektakularne transfery. Ale niech wreszcie zacznie działać!

kryzys, Manchester United, Sir Alex Ferguson,

1. Mecz przeciwko Newcastle kompletnie nie wyszedł Czerwonym Diabłom. Podopieczni sir Alexa zagrali bardzo słabo i zasłużenie wyjechali z St. James Park* bez żadnych punktów. Kluczowym słowem tego spotkania z perspektywy zawodników United jest wyraz strata. Manchester tracił piłkę niemal co chwilę, co uniemożliwiało złapanie odpowiedniego rytmu i znacznie ułatwiało sprawę obrońcom i pomocnikom Srok. Jeżeli dodamy do tego kompletne oddanie środka pola, błędy w obronie i niemoc w ataku, otrzymamy dokładny obraz gry mistrza Anglii w tym meczu. O ile porażka z Blackburn wynikała głównie z indywidualnych pomyłek i braku koncentracji, to w środowy wieczór Diabły były zdecydowanie gorsze od gospodarzy w niemal każdym elemencie piłkarskiego rzemiosła, a to nie może nastrajać pozytywnie przed prestiżowym pojedynkiem z City w Pucharze Anglii.

2. Powrót Rio Ferdinanda do składu ucieszył chyba każdego kibica United. Michael Carrick grający z konieczności w formacji defensywnej nie popisał się bowiem w meczu przeciwko Blackburn, więc ponowne pojawienie się doświadczonego Anglika w wyjściowej jedenastce dawało nadzieję na poprawę gry w obronie. Tak się jednak nie stało. Zarówno były piłkarz Leeds, jak i Phil Jones spisali się bardzo słabo, przez całe spotkanie nie potrafiąc znaleźć sposobu na skuteczne powstrzymanie napastników Newcastle. Szczególnie Demba Ba momentami robił z Ferdinandem, co mu się żywnie podobało. O ile przy kontrowersyjnej sytuacji z pierwszej połowy reprezentant Dumy Albionu miał jeszcze szczęście (Howard Webb powinien wskazać na wapno), to przy golu na 1:0 dał się już oszukać Senegalczykowi i właściwie do ostatniego gwizdka sędziego nie potrafił sobie z nim poradzić. Podobnie wyglądała gra Phila Jonesa, który na koniec popełnił dodatkowo koszmarny błąd, pakując futbolówkę do własnej siatki. Obaj Anglicy muszą szybko zapomnieć o swoim występie przeciwko Srokom i skupić się na następnych spotkaniach. W obliczu licznych kontuzji w obronie nie stracą oni bowiem swojego miejsca w składzie, więc pozostaje tylko liczyć, że podobne błędy nie przydarzą się im ponownie.

3. Gdy zespołowi nie idzie, momentem przełomowym może być wejście na boisko graczy rezerwowych. Zawodnicy, którzy pojawili się na murawie w drugiej połowie spisali się jednak słabo i nie wpłynęli znacząco na przebieg spotkania. Szczególnie irytować mogła postawa Chicharito, który „wyróżnił” się jedynie masą strat i ciągłym wpadaniem w pułapki ofsajdowe. Nie lepiej spisał się Anderson. Brazylijczyk zamiast uspokoić i uporządkować grę Diabłów, dokonywał złych wyborów, co najczęściej kończyło się przejęciem piłki przez Sroki. Jedynie Danny Welbeck odrobinę wzmocnił siłę ataku United (to po jego wejściu podopieczni Fergusona stworzyli najgroźniejsze sytuacje), ale nie mając wsparcia szybko zgasł i dostosował się do przeciętnego poziomu kolegów z drużyny. Oczywiście to nie przez postawę rezerwowych Manchester poległ na St. James Park*, ale dokonane przez sir Alexa zmiany nie wniosły nic do gry mistrza Anglii i ostatecznie przypieczętowały jego porażkę.

4. Najważniejszą przyczyną klęski Manchesteru w środowy wieczór była przegrana walka o środek pola. Tiote i Cabaye całkowicie zdominowali duet pomocników United, co znacznie ułatwiło gospodarzom grę. Był to kolejny mecz, w którym Czerwone Diabły nie potrafiły narzucić przeciwnikowi swojego stylu i wydaje się, że jedynym rozwiązaniem tej sytuacji jest transfer i to już w zimowym okienku. Giggs i Carrick mają oczywiście jeszcze sporo do zaoferowania (obaj znajdują się w tym sezonie w całkiem przyzwoitej formie), ale oparcie najważniejszej formacji zespołu na weteranie i zawodniku odpowiedzialnym głównie za destrukcję jest niezwykle ryzykowne. Zwłaszcza w kontekście kontuzji Cleverleya, która wciąż wyklucza młodego Anglika z gry oraz nierównej dyspozycji Andersona. Rozwiązaniem nie są na pewno eksperymenty z ustawianiem w środku pola obrońców (Rafael) czy skrzydłowych (Park), natomiast Ferguson powinien zdecydowanie odważniej postawić na młodzież (Pogba, Morrison), która może okazać się solidnym uzupełnieniem składu na czas poszukiwania odpowiedniego celu transferowego.

5. Najważniejszą decyzją przedmeczową sir Alexa było postawienie w bramce na Andersa Lindegaarda. Duńczyk nie miał nic do powiedzenia przy żadnej z bramek, poza tym spisał się przyzwoicie na przedpolu i wyłapał kilka groźnych uderzeń podopiecznych Alana Pardewa. Wyjście byłego piłkarza Aalesund w pierwszej jedenastce z tak trudnym rywalem może świadczyć o zmianie w hierarchii golkiperów. Wydaje się, ze popełniający ostatnio błędy De Gea na dłużej zapozna się z ławką rezerwowych, a szansę z prawdziwego zdarzenia dostanie Lindegaard. Ciężko w tym momencie przewidzieć, jak wpłynie to na obu bramkarzy (przykład Tima Howarda pokazuje, że czasami decyzja o posadzeniu zawodnika na trybunach po kilku błędach może się zakończyć całkowitą utratą pewności siebie), ale Manchester na pewno potrzebuje w tym momencie stabilności na tej niezwykle newralgicznej pozycji, więc pozostaje tylko liczyć, ze zapewni ją właśnie Duńczyk.

* Starej nazwa stadionu Newcastle używam z pełną premedytacją.
Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Manchester United, Newcastle United, Premier League, Premiership,

Da Silva brothers

Na pierwszy rzut oka sprawa wydaje się prosta, bowiem Ferguson ma w swoim składzie dwóch Brazylijczyków, bliźniaków, nominalnych prawych obrońców. Mieć może ich i ma, problem w tym, że Rafael i Fabio da Silva więcej czasu spędzają w gabinetach lekarskich niż na piłkarskich boiskach. W ciągu niespełna 4 lat na Old Trafford bliźniacy rozegrali łącznie 123 spotkania, co w bardzo uogólnionym przybliżeniu daje nam 15 spotkań każdego z osoba w sezonie. Ciężko na tak łamliwych zawodnikach opierać defensywę zespołu.

Sprzedaż błędem?

Podatność młodych Brazylijczyków na kontuzje nie była problemem, póki w zespole był John O’Shea i Wes Brown. Przed trwającym sezonem sir Alex Ferguson zdecydował się jednak na sprzedaż obu zawodników do Sunderlandu, co spowodowało zaistnienie niezbyt wygodnej sytuacji, w której obecnie znajduje się aktualny mistrz Anglii. W tym momencie pojawia się pytanie, czy sprzedaż tych zawodników nie była aby błędem? O ile odejścia Wesleya Browna, mogliśmy się spodziewać i w pełni zrozumieć, o tyle decyzja o sprzedaniu popularnego „Dżona” była co najmniej zaskakująca. Z perspektywy czasu śmiało można stwierdzić, iż pozbycie się Irlandczyka było błędem, może nie jakimś wybitnie istotnym, bo zespół daje sobie radę, ale jednak błędem.

Prawy obrońca z przymusu

W odwodzie pozostaje jeszcze dwóch młodych Anglików – Chris Smalling i Phil Jones. Pierwszy z nich radzi sobie na pozycji prawego obrońcy całkiem nieźle, jednak przy problemach w środkowej strefie obrony Ferguson nie może sobie pozwolić na wystawianie go na tej pozycji. Drugi z kolei na pozycji bocznego obrońcy radzi sobie bardzo dobrze, jednak jeszcze lepiej radzi sobie jako pomocnik i to właśnie w środkowej strefie boiska powinien grać Jones. Daje on bowiem zespołowi coś, czego brakowało od odejścia Roya Keane’a. Jest przebojowy, bardzo waleczny, ma świetny ciąg do przodu, krótką mówiąc jest idealnym box-to-boxem, czyli typem pomocnika, którego w United brakuje. Wszystko to sprawiło, że kilka występów jako prawy obrońca zaliczyć musiał Antonio Valencia – nominalnie prawy skrzydłowy.

Zakup prawego obrońcy?

W dłuższej perspektywie czasowej takie rzucanie zawodnikami po różnych pozycjach nie jest dobrym rozwiązaniem. Chris Smalling to środkowy obrońca, Phil Jones to materiał na światowej klasy pomocnika, Antonio Valencia to skrzydłowy – i to na tych pozycjach powinni grać ci zawodnicy. Wychodzi na to, że czerwonej części Manchesteru potrzebny jest nominalny prawy obrońca. Pytanie teraz, czy powinien to być zawodnik już doświadczony, zapewniający solidność w tyłach czy kolejny młodzieniaszek? Wydaje się, że lepszą opcją byłby doświadczony piłkarz, bowiem w składzie jest już dwóch młokosów, którzy z czasem pojmą pewne rzeczy, co będzie wiązało się ze zmianą stylu gry i mniejszą liczbą kontuzji. Który zawodnik byłby odpowiednim kandydatem? John O’Shea. Jednak na jego powrót na Old Trafford nie ma co liczyć, więc pytanie to zostawiam bez odpowiedzi, dając Wam pole do popisu.

Antonio Valencia, Chris Smalling, Fabio da Silva, Phil Jones, Rafael da Silva,

1. Błędy taktyczne, a także zbyt luźne podejście do spotkania są przyczyną tego, czego dzisiaj doświadczyli kibice United. Ciężko o rozsądną argumentację decyzji Fergusona o wystawieniu Rafaela w środku pomocy. Czym kierował się obchodzący dziś 70-te urodziny Szkot? Nie wiem, jednak był to poważny błąd. Przy tak wielu kontuzjach należy unikać zbytecznego kombinowania. Młody da Silva powinien był od pierwszej minuty grać tam, gdzie jego miejsce, tj. na prawej stronie defensywy. Jego miejsce w środku pola powinien zająć Paul Pogba, niestety Ferguson widocznie bał się postawić na młodego Francuza i zdecydował się na Rafaela, co nie wyszło zespołowi na dobre.

2. Dimitar Berbatow po raz kolejny udowodnił, że zasługuje na miejsce w pierwszym składzie. Choć należy mu się nagana za sprokurowanie karnego (wcześniej powinien był jednak być odgwizdany faul Samby na nim), nie sposób nie chwalić go po tym spotkaniu. 6 bramek w ostatnich 3 występach – ten wynik mówi sam za siebie. Bułgar jest w formie i najwyższy czas z tego skorzystać, tym bardziej, że Hernandez w dalszym ciągu prezentuje się niezbyt dobrze. Na chwile obecną ciężko jest mi sobie wyobrazić by w kolejnych meczach ktoś inny niż Bułgar był partnerem Wayne’a Rooneya w ataku.

3. Zaczynam mieć obawy o formę Michaela Carricka. Gra jako środkowy obrońca mu nie służy, a błędy, które popełnia grając nie na swojej pozycji mogą zachwiać jego pewność siebie. Dyspozycja Anglika będzie kluczowa w kolejnych ważnych spotkaniach, dlatego czym prędzej należy wrócić do tego co było wcześniej. Przy tylu problemach nie możemy sobie pozwolić na stratę Carricka, a raczej jego znakomitej dyspozycji, w jakiej znajdował się od jakiegoś czasu.

4. Najwyższy czas na zmianę warty w bramce. Na stałe. David De Gea na chwilę obecną nie nadaje się do bycia numerem 1 Manchesteru United. I choć nie należy skreślać młodego Hiszpana, to na dzień dzisiejszy Anders Lindegaard jest lepszym i pewniejszym wyborem. David przede wszystkim musi zapomnieć o słonecznej i delikatnej hiszpańskiej grze, a także wybrać się na siłownię i solidnie popracować na treningach nad swoimi mankamentami.

5. Porażka w dzisiejszym spotkaniu jest niczym nokautujący cios prosto w szczękę. Od paru spotkań, mimo długiej listy kontuzjowany United prezentowało bardzo miłą dla oka i skuteczną piłkę, która pozwoliła na zniwelowanie 5-punktowej straty do lidera, Manchesteru City. Oczywiście strata punktów w meczu z Blackburn póki co nie niesie za sobą poważnych konsekwencji, jednak w końcowym rozrachunku może mieć kluczowe znaczenie. Wraz z idącym Nowym Rokiem wszyscy kibice Czerwonych Diabłów powinni sobie życzyć, by tak głupio roztrwonione punkty nie były decydujące na koniec sezonu oraz by Pan Bóg trzymał w zdrowiu ich zawodników, bo bez zdrowia nawet najlepsze umiejętności nie pomogą.

Blackburn Rovers, Manchester United, Premier League, Sir Alex Ferguson,