Manchester United

Ach, ta nasza kochana piłka nożna. Przecież te mecze są jak bitwa! Tutaj walka toczy się o wielką kasę, prestiż i honor. W związku z tym zwyciężyć chcą wszyscy bez wyjątku. Jedni grając zawsze fair play, drudzy natomiast poszukując trochę innej drogi do wygranej.

Futbol to piłkarze, stadiony i przede wszystkim kibice. Ci pierwsi dzielą się na przeciętnych, dobrych i tzw. gwiazdy. W każdej drużynie świata ktoś gra pierwsze skrzypce. To właśnie na owej gwieździe koncentruje się niemalże cała uwaga kibiców i mediów. Przykłady piłkarzy-gwiazdy znamy. Ale jak to jest, gdy to menedżer jest największą gwiazdą drużyny?

Wiem, że poniższe wypociny mogą ściągnąć tutaj kibiców katalońskiej Barcelony jak ćmy do światła. Mam nadzieję, że choć część z sympatyków (mniej lub bardziej oddanych) zespołu z PlayStation Camp Nou przyzna mi rację. Nie zamierzam prosić się o problemy. Chcę jedynie wylać swoje żale na temat mitu potężnej Barcelony i reputacji tego zespołu, który sprawia, że piłkarze rywali, wychodząc na mecz z Barceloną, wyglądają jak małe dzieci, które nabroiły i czekają na jak najmniejszy wymiar kary. Zaczynam więc z nadzieją, że moje słowa nie pójdą w internetowy eter, a dadzą czytelnikom sporo do myślenia.

Dzisiaj rano, wyrywając kolejną kartkę z kalendarza, natknąłem się na cytat Aleksandra Kumora stanowiący tytuł tego wpisu. Dość długo dochodziłem do tego, co miał na myśli ten polski aforysta i w zasadzie przyszło mi do głowy kilka interpretacji. Chciałbym się z Wami podzielić moimi przemyśleniami, bo sam zadręczam się już kilka godzin.

Wyobraźmy sobie, że przenosimy się w czasie do roku 2035. Zasiadamy w niedzielne popołudnie wygodnie przed telewizorem, włączamy nasz odbiornik i oglądamy długo wyczekiwane derby Manchesteru. I gdy obie jedenastki wybiegają na boisko, my zastanawiamy się komu kibicować. Paranoja? Wcale nie.

Do niedawna traktowałem to jako nieszkodliwy niuans niemający większego znaczenia. Komentatorzy wspominali czasem o kursach na jedną czy drugą drużynę w trakcie spotkań albo dyskutowali o szansach na wygraną jak jeden do … według bukmacherów. Z przymrużeniem oka traktowałem też informacje o przyjmowaniu zakładów na prześmieszne tematy jak np. czy syn Beckhama zostanie w przyszłości piłkarzem. I tak niepostrzeżenie zjawisko to rozwijało się w najlepsze. W ostatnim czasie zaobserwowałem jednak niepokojąco silny trend obstawiania wyników wydarzeń sportowych.

Śmiem twierdzić, że wczorajszy transfer Andy’ego Carrolla przyćmił wszystkie inne wydarzenia na rynku transferowym tej zimy. Nie chodzi już o to, że Liverpool, w zastępstwie niezłego Torresa, kupuje kontuzjowanego zawodnika, który ma przebłyski. Chodzi przede wszystkim o to, że zespół z miasta Beatlesów przelał na konto Newcastle aż 35 milionów funtów. Sporo, czyż nie? Pomyślmy tylko, kto mógłby grać za te pieniądze na Anfield Road…

Nie trzeba go długo przedstawiać, by pomyśleć „z tej mąki będzie chleb”. Wystarczy naprawdę niewiele: ma 33 lata, osiem lat spędził pod skrzydłami José Mourinho, a prowadzona przez niego drużyna w aktualnym sezonie poległa tylko raz – w fazie grupowej Pucharu Ligi Portugalskiej. André Villas-Boas słusznie porównywany jest do swojego trenerskiego mentora.

Piłka nożna to wspaniały sport, jednak nie do końca sprawiedliwy. Pisząc to nie mam na myśli błędnych decyzji sędziów czy różnic finansowych między klubami, a uprzywilejowanie niektórych zawodników, których popularnie nazywa się gwiazdami. Oczywiście zawodnicy ci ciężko pracowali na taki status, jednak czasem ich, że tak to nazwę, przywileje blokują innych. Chcę się skupić na jednym przykładzie, który dotyczy właśnie Manchesteru United, a dokładnie ich czołowego snajpera, o którym jeszcze nie tak dawno było głośno na całym świecie i to nie za sprawą piłkarskich umiejętności. Tak, Wayne Rooney – to jego biorę na tapetę. Jednak nie będę pisał o jego problemach osobistych czy o tej całej sytuacji, która zaistniała w związku z jego kontraktem.

Mniej jak pół roku temu rzuciłem wszystko w cholerę i pojechałem z braćmi na pięciotygodniową wycieczkę dookoła Wielkiej Brytanii. Skłamałbym pisząc, że zrobiłem to, ponieważ byłem zmęczony nie najlepszym początkiem obecnego sezonu, ale prawda jest taka, iż potrzebowałem też chwili odpoczynku od footballu w celu nabrania perspektywy i zregenerowania sił.