Manchester United

Dimitar Berbatow nigdy nie był moim ulubieńcem. Jego pierwsze mecze na „Old Trafford” nastawiły mnie do niego negatywnie. Dużo strat, mało efektywności, a z efektownością jeszcze gorzej. Do tego wygryzł mojego ulubieńca (kiedyś), Carlosa Teveza. Wszystko zmieniło się na początku tego sezonu. Jednak gdy ja zaczynam sympatyzować z ów piłkarzem, ktoś próbuje się go pozbyć.

Puszczał się z tą, ciupciał tamtą, przebił Terry’ego kręcąc na boku z żoną brata, a kto wie, z kim jeszcze. Zabronił o tym pisać, pozwał w sądzie za informowanie o łóżkowych (właśnie, trzeba sprawdzić, czy robił to w łóżku) wyczynach, a teraz się nie odzywa. Patrzcie państwo – oto wasza legenda, wasz wzór cnót wszelakich, wasz idol i bóg. Nie masz świętości, nie masz autorytetów na tym świecie – jest tylko zło i zgorszenie. Biada nam, jedyni sprawiedliwi!

Bycie kibicem piłki nożnej w dzisiejszych czasach, wcale nie jest najłatwiejszym kawałkiem chleba. Szczególnie, jeśli do tego mieszka się w kraju między Bugiem a Odrą leżącym. Wystarczy dobry pretekst oraz nieudolność władz, która największą porażkę potrafi nazwać sukcesem, a katastrofę mamy gotową. Nie jestem zwolennikiem upolityczniania piłki nożnej, czy innych dziedzin sportu. Niestety jednak – ten tekst, otrze się o sferę polityczną dość znacznie.

Pomysł na ten tekst zrodził się w mojej głowie, kiedy, na skutek zamknięcia dla publiczności stadionu przy ulicy Oporowskiej, nie dane mi było wybrać się na spotkanie pomiędzy Śląskiem Wrocław a GKS-em Bełchatów. Dodatkowe dwie i pół godziny życia wolnego czasu skłoniły mnie do pochylenia się nad sposobem, w jaki walczy się o bezpieczeństwo na polskich arenach piłkarskich zmagań.

Z jednej strony Sir Alex Ferguson, z drugiej – Jose Mourinho. Kto jest lepszy? Dla mnie wybór jest sto razy prostszy niż budowa cepa, ale dlaczego wg mediów znakomitość wciąż jest mniej doceniana od kontrowersji?

Pomijając wszelkie kurtuazje, szacunek do rywala i to, że w futbolu wszystko może się zdarzyć, można rzec iż będziemy świadkami takiej samej pary finałowej jak dwa lata temu. Z jednej strony drużyna, która dokonuje tego po raz 3 w ostatnich 4 latach, z drugiej zespól wywołujący coraz większe kontrowersje wśród kibiców, i nie chodzi tu bynajmniej o ich piękny styl i odprawianie z kwitkiem każdego kolejnego rywala…

W ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy w mediach przewinęło się kilkadziesiąt nazwisk bramkarzy, którzy mają przejąć pałeczkę po wspaniałym Edwinie, kończącym po obecnym sezonie zawodową karierę. Od 27 stycznia 2011 roku, czyli od dnia, w którym van der Sar oficjalnie ogłosił koniec kariery, temat jego następcy nabrał jeszcze większego rozmachu. Nie ma tygodnia, w którym nie byłoby o tym mowy, a dziennikarze prześcigają się w typowaniu nowego numeru jeden w bramce Czerwonych Diabłów.

Ze względu na dzień wolny od obowiązków dziennikarskich związanych z futbolem jedyną sensowną opcją na świetne spędzenie czasu w sobotnie przedpołudnie była wizyta na Upton Park wraz z moim bratem, który jest kibicem West Hamu. Kiedy słońce jasno oświetlało wschodni Londyn, The Hammers wyszli na wczesne dwubramkowe prowadzenie, a wraz z nadejściem przerwy wiedzieliśmy już, że jesteśmy świadkami jednego z najważniejszych starć w wyścigu o tytuł.

Drodzy kibice Arsenalu, Chelsea i Liverpoolu, a także wszystkich nie wymienionych z nazwy klubów Wielkiej Brytanii oraz kontynentu – wznieśmy się ponad podziałami i wspólnymi siłami podnośmy poziom prowadzonych na Redlogu dyskusji! Odejdźmy zatem od jakże utartego schematu, w którym wynik debaty jest z góry przesądzony, i gdzie nie ma miejsca na merytoryczną rozmowę, ponieważ tak rzadko kto podejmuje próbę zrozumienia innych. Gros z nas ogranicza się wyłącznie do przedstawienia swojego zdania, tradycyjnie nie będąc skłonnym do uznania racji drugiej strony.

Wczoraj Football Association powierdziła, że Wayne Rooney zostanie zawieszony na dwa mecze za przeklinanie po zdobyciu hat-tricka przeciwko West Hamowi. Nawet dziennikarze, któzy ślinią się na myśl o dołożeniu United, jak Oliver Holt, przyznali, że FA narobiła wielkiego amabarasu.