Nie wierzę jednak, że Ferguson ot tak pożegnał się z Hargreavesem. Dwa lata oczekiwania na to, by Anglik wrócił do pełnej sprawności to dużo, ale Szkot na pewno to rozumiał i doceniał pracę, jaką wkładał Owen w trening, by powrócić do gry. Nie zdziwiłoby mnie, gdyby tak naprawdę była to decyzja Anglika. Wszystkie operacje, konsultacje medyczne i rehabilitacja były opłacane przez Manchester United. W międzyczasie tydzień w tydzień Hargreaves otrzymywał niemałe pieniądze wynikające z założeń kontraktu. Może sam zobaczył, że to nie ma sensu i największym poszkodowanym jest klub. Może się całkowicie poddał. Nie chce mi się w to wierzyć zważając na boiskowy charakter tego zawodnika – Hargreavesa cechowała przecież niezwykła zawziętość.

Cały czas liczyłem na najlepsze w tym wypadku wyjście – umowę gwarantującą zarobki pod warunkiem występów. Grasz – zarabiasz. Wilk syty i owca cała. Nadal dręczy mnie, dlaczego w ten sposób nie rozstrzygnięto sprawy Anglika.

Ciągle mam przed oczami twarz Hargreavesa, który musiał opuścić boisko w wyniku kontuzji podczas spotkania z Wolverhampton. Pozwólcie, że przypomnę, co pisałem na temat tego zdarzenia.

[...] tak, Owen Hargreaves po ponad dwóch latach wybiegnie na boisko w barwach Manchesteru United. Zdziwienie olbrzymie, ale Ferguson na rozpoczęcie swojego 25. roku kariery trenerskiej na Old Trafford podarował kibicom niemały prezent. Chwilę później, włączam mecz i widzę uśmiech Anglika urodzonego w Kanadzie. 5 minut później na ekranie widzę jednak delikatny grymas bólu. W sercu tli się nadzieja, że to nic poważnego. Owen udaje się jednak w stronę ławki rezerwowych, rozżarzona wiara w udany debiut Hargreavesa gaśnie. Wyraźnie zasmucony udaje się do szatni, a zastępuje go król bezdomnych Bebe. Dziennikarz MUTV informuje na swoim Twitterze, że kontuzjowany Anglik wygląda na załamanego i wyniszczonego. Chce mu się płakać.

Gdy wychodził na boisko, cieszyłem się wraz z nim. W momencie, gdy przy aplauzie kibiców opuszczał Old Trafford, zrobiło mi się go straszliwie żal. Bez wątpienia każdego dnia daje z siebie wszystko i pragnie być w pełni sił i pomagać Manchesterowi United.

Cały wywód zakończyłem jakże optymistycznie.

Nadal wierzę w powrót Hargreavesa do gry. Przez ani jedną sekundę nie zwątpiłem w to, że kiedyś jeszcze zagra. On jeszcze powróci – jeszcze silniejszy niż był.

Niestety, nie powrócił już wcale.

Nie możemy jednak postrzegać tego zawodnika przez pryzmat wiecznych kontuzji i pecha. W dużej mierze przyczynił się do dubletu w 2008 roku. Każdy pamięta wspaniały rzut wolny w meczu z Arsenalem oraz świetny występ i pewnie zdobyty rzut karny w finałowym spotkaniu z Chelsea. Narzekać na pieniądze wydane w błoto można w przypadku Bebe, nie Hargreavesa. To wielka bzdura. Nikt nie mógł przypuszczać, że tak potoczą się losy tego zawodnika. Nikt nie spodziewał się, że Owen będzie tak trapiony kontuzjami. Co prawda, miał on za sobą poważne złamanie nogi, ale jakoś nie przeszkadzało mu to w grze przez pierwszy rok. Potem zaczęły szwankować kolana. Jednak jeśli co rok mielibyśmy wydawać 18 milionów funtów za zawodnika, który ma olbrzymi wkład w wygranie Premier League i Ligi Mistrzów, to proszę o więcej takich transferów.

Owen Hargreaves to pomocnik kompletny. Idealnie pasował do koncepcji Fergusona. Określenie „gryźć trawę” powstało chyba po to, by jak najdokładniej opisać grę Anglika. Grę o każdy nanometr boiska, o każdą piłkę. Śmiało mogę powiedzieć, że Hargreaves to jeden z najlepszych piłkarzy na swojej pozycji ostatnich lat. Wierzę, że ze sprawnym Anglikiem losy United (a szczególnie finały z Barceloną) potoczyłyby się inaczej. Sergio Busquets mógłby pobierać prywatne lekcje gry w piłkę u Anglika, a większość znawców piłki nożnej mogłaby definiować doskonałego pomocnika jednym słowem: Hargreaves.

Owen Hargreaves,

Najtrudniejsze wakacje w karierze Fergusona

Muszę przyznać, że to, co dzieje się teraz na Old Trafford, nieco mnie przeraża. Z Old Trafford pożegnał się już van der Sar, Scholes, Neville oraz Hargreaves. O ile dwóch ostatnich miało znikomy wkład w grę Manchesteru United na przestrzeni ostatnich dwóch sezonów, tak latający Holender i Rudy to bez żadnych wątpliwości postaci wybitne i kluczowe. Kilka dni temu media poinformowały, że Sunderland złożył ofertę kupna Browna, Gibsona i… Johna O’Shea. Manchester United rzekomo wyraził zgodę. Uważam, że ten ruch transferowy byłby głupotą ze strony Sir Alexa Fergusona. Taki klub jak Manchester United nie oddaje tak zasłużonych wychowanków. Opowieści o nieprzydatności Gibsona możecie wsadzić między regał z bajkami Andersena – Irlandczyk rozegrał 43 spotkania w ostatnich dwóch sezonach. Miał swój (choćby minimalny) wkład w sukcesy United (Schalke na Old Trafford w maju tego roku?).

Media informują jednak, że ci piłkarze są o krok od pożegnania się z United. Rozpoczyna się zatem reakcja łańcuchowa, efekt domina – jak zwał tak zwał. Ferguson musi kupić kogoś nowego, by załatać dziury. Przed Szkotem nie lada wyzwanie.

Najlepsze wakacje w karierze Fergusona

On uwielbia pracę. Mam wrażenie, że Ferguson miał w swojej głowie dokładny plan tej rewolucji. Część założeń wprowadził już w życie. Od transferu Younga i Jonesa dzieli jedynie złożenie podpisu pod kontraktem. Wszystko jest już ustalone, pozostały formalności. Podobnie jeśli chodzi o De Geę (ważna informacja dla wszystkich fanów United – nazwisko wymawiamy „de heja”). Young czeka na powrót z wakacji, a pozostała dwójka – na koniec mistrzostw Europy do lat 21. Widać doskonale, że Ferguson chce mieć wszystko z głowy i wyruszyć do Stanów Zjednoczonych z całą kadrą, aby zespół zgrał się jak najlepiej przed nowym sezonem.

Ponadto nie ustaje zainteresowanie utalentowanym obrońcą RC Lens, Raphaelem Varane’em, oraz Samirem Nasrim, Wesleyem Sneijderem i Luką Modriciem. Pogłoski o olbrzymim budżecie transferowym sprawdzają się – Young, Jones i De Gea mogą łącznie kosztować 70 (sic!) milionów funtów.

Ferguson solidnie remontuje zespół. Tworzy w ten sposób kolejną drużynę, jaką przyjdzie mu prowadzić. Ostatnie lata pokazały, że United wygrywa z szeroką kadrą. Jeśli odchodzi trzech zawodników na emeryturę (dwóch niezwykle istotnych) i jeśli Ferguson pożegna kolejnych, to należy otwarcie powiedzieć – potrzebne są nowe fundamenty, całkiem nowy zespół.

Diabeł tkwi w szczegółach

Wszyscy malkontenci kibicujący United ciągle narzekają na brak transferu ofensywnego pomocnika. Van der Vaart był do wzięcia za śmieszne pieniądze, Özil zresztą też. Ale na jasną cholerę potrzebny jest nam ofensywny pomocnik? Nawet Anderson (w Porto ofensywnie usposobiona bestia, „drugi Ronaldinho”) czy Scholes (maestro ofensywy) w ostatnich sezonach grali jako środkowi pomocnicy, a Ferguson przydzielał im zadania stricte defensywne. Nieziemsko dobre skrzydła, solidny środek pomocy wspomagający obronę – to recepta szkockiego menedżera. Wyobrażacie sobie van der Vaarta zepchniętego do defensywy? Ja nie. Tak więc Ferguson ustawia dobrze usposobioną obronnie dwójkę na środku, a za atak odpowiadają piekielnie szybkie skrzydła i świetni napastnicy. A może Jones będzie grał w pomocy? W Blackburn rozegrał kilka występów na tej pozycji.

Media, opisując Ashleya Younga, używają określenia „skrzydłowy”. Co ciekawe, ten zawodnik w ubiegłym sezonie rozegrał aż 18 występów jako środkowy pomocnik. 9 razy pojawiał się natomiast na lewej stronie drugiej linii.

Ideologia motywacyjna

Ruchy Fergusona to coś więcej niż łatanie dziur po zawodnikach, którzy odeszli. To budowa nowego zespołu. Po co to wszystko? Daję sobie głowę uciąć, że pierwszą myślą w głowie Szkota po przegranym finale na Wembley była chęć zrzucenia Barcelony z pieprzonej grzędy piedestału, czołówki, topu europejskiej piłki nożnej. Sir Alex to człowiek cholernie zawzięty, w jego słowniku nie ma pojęcia „niemożliwe”. Głęboko wierzę, że nie odejdzie dopóki nie pokona wielkiej Barcelony. Szkot myśli cały czas o kolejnych sukcesach, kocha wyzwania. Poprzeczka coraz wyżej, a on i tak tego się podejmuje.

Zaraz, zaraz. Ferguson mówił o pieprzonej grzędzie Liverpoolu. A kto powiedział, że chodzi o ilość pucharów za zdobycie ligi anielskiej? W końcu teraz ulubioną liczbą scouserów nie jest – jak dotychczas – 18, a 5. Tylko tym mogą błysnąć w dysputach z fanami United. Czas to zmienić.

Manchester United, Sir Alex Ferguson, transfery,

Scholes pozostanie jednak na Old Trafford w roli trenera. Ferguson zaproponował mu wakat w swoim sztabie szkoleniowym od nadchodzącego sezonu. W sierpniu na Old Trafford rozegrany zostanie również mecz pożegnalny rudowłosego Anglika.

Co mogę powiedzieć o Paulu poza tym, co powiedziałem wcześniej? Będzie nam brakowało tak niesamowitego zawodnika. Paul był zawsze szczerze przywiązany do klubu i jestem zachwycony tym, że będzie on częścią sztabu szkoleniowego United. Paul inspirował wszystkich zawodników i wiemy, że będzie to kontynuował w swojej nowej roli.
Sir Alex Ferguson

Nie jestem człowiekiem wielu słów, ale mogę szczerze powiedzieć, że gra w piłkę jest tym, o czym zawsze marzyłem. Prawdziwym honorem jest mieć taką karierę w Manchesterze United. To nie była dla mnie łatwa decyzja, ale czuję, że to odpowiedni czas na zawieszenie butów na kołku. Bycie częścią drużyny, która zdobyła 19. tytuł mistrzowski to prawdziwy zaszczyt.

Chciałbym podziękować kibicom za ich niesamowite wsparcie przez całą moją karierę. Dziękuję również trenerom i zawodnikom, z którymi pracowałem tyle lat. Największe wyrazy podziękowania należą się jednak Sir Alexowi za to, że był tak świetnym menedżerem. Od momentu kiedy dołączyłem do klubu jego drzwi były zawsze dla mnie otwarte i wiem, że ten zespół wygra jeszcze mnóstwo pucharów pod jego wodzą.
Paul Scholes

Paul Scholes,

Wróćmy jednak do sedna sprawy. Z pełną świadomością stwierdzam, że zespoły, które muszą zmierzyć się z Barceloną, poddają się jeszcze przed pierwszym gwizdkiem arbitra. Ekipy te są psychicznie zmasakrowane przez wąskie ramy myślenia, ustalone odgórnie przed medialną machinę. Dziennikarze sami podsycają mit boskiej Barcelony, zespołu niezniszczalnych cyborgów, z którymi nikt, absolutnie nikt, nie ma najmniejszych szans. „Samonakręcające” się media wykańczają drużyny, które muszą wyjść na murawę, by stanąć twarzą w twarz z Barceloną. Dziennikarze mają patologiczną skłonność do mijania się z prawdą i wynoszenia Barcelony pod niebiosa.

Największą bronią Barcelony nie jest nadczłowiek 23-latek z Argentyny, genialna pomoc, doskonała technika czy geniusz Guardioli. Z hiszpańskiego zespołu emanuje aura niepokonanych herosów, która sprawia, że rywale, mając w swoich głowach wizję wiecznie zwycięskiej Barcelony, nawet przez chwilę nie są w stanie uwierzyć w siebie.

W rzeczywistości Barcelona zagrała w tym sezonie dwa dobre spotkania – z Realem Madryt i Arsenalem na Camp Nou. Te mecze przykuły najwięcej uwagi w Europie i pobudziły wyobraźnię kibiców, jak również trenerów i piłkarzy innych zespołów. Te spotkania sprawiły, że Barcelona jest postrzegana przez pryzmat tych meczów (w których naprawdę pokazała niezły futbol). Zwycięstwa w takim stylu, na takim szczeblu dają do myślenia. Nie są jednak powodem, dla którego cała Europa na kolanach miałaby oddawać cześć potężnej Barcelonie, sakralizować ją. Bordowo-granatowe koszulki i twarz Messiego na Lay’sach nie mają monopolu na zwycięstwo, a często odnoszę wrażenie, że rywale Barcelony najchętniej oddaliby swoje mecze walkowerem. Żeby tylko nie wychodzić na boisko.

Nie zapominajmy, że to tylko jedenastka ludzi (pomimo innego, jakże mylnego, zdania polskich komentatorów). Ludzi cholernie dobrych, ale nie niepokonanych. Mam więc nadzieję, że już niedługo któryś zespół zniszczy ten cholerny mit o transcendentnym zespole z Katalonii.

Pseudologia różni się od kłamstwa tym, że osoba opowiadająca sama nie jest w stanie oddzielić prawdy od własnej fantazji.

FC Barcelona, Lionel Messi,

Komitet dyscyplinarny FA postanowił ukarać dziś sir Alexa Fergusona zawieszeniem na trzy spotkania. Dodatkowo musi on zapłacić 30 tysięcy funtów.

Komitet uznał za niewłaściwe pomeczowe komentarze sir Alexa Fergusona na temat Martina Atkinsona, arbitra spotkania Manchesteru United z Chelsea na Stamford Bridge z dnia 1 marca 2011.

Dodatkowo komitet nakłada na sir Alexa Fergusona karę dwóch spotkań banicji, które były warunkowymi zawieszeniami wykonania kary z października 2009.

Tym samym sir Alex Ferguson jest zawieszony na pięć spotkań licząc od wtorku, 22 marca 2011.

Ferguson będzie musiał oglądać grę swoich podopiecznych z trybun w półfinałowym spotkaniu Pucharu Anglii z Manchesterem City na Wembley oraz w meczach Premiership przeciwko takim drużynom jak West Ham, Fulham, Everton i Arsenal.

Każdy menedżer chce sędziego, który będzie „w porządku”

Jestem zaskoczony widząc obsadę sędziowską na ten mecz. Mike Dean ma wspaniałe wyniki w meczach z nami.
Tony Pulis, brak reakcji ze strony FA

To normalne – wielkie zespoły zazwyczaj są specjalnie traktowane przez sędziów.
Roberto Mancini, brak reakcji ze strony FA

Chcieliśmy dobrego i silnego sędziego. Nie otrzymaliśmy tego. Kiedy zobaczyłem, kto bęzie gwizdał, obawiałem się najgorszego.
sir Alex Ferguson, 5-meczowe zawieszenie, 30 tysięcy funtów kary.

Jeśli sir Alex złoży odwołanie, może się narazić na dodatkowy mecz zawieszenia, więc nie ma co oczekiwać reakcji ze strony Manchesteru United.

W każdym razie – Ferguson będzie mógł w przerwie iść do szatni.

Football Association, Sir Alex Ferguson,

Każdy, kto ma iloraz inteligencji wyższy niż kredens w mojej kuchni, wie, jakie były przyczyny dzisiejszej porażki. Brak Ferdinanda i Vidica, ciężki teren, Liverpool w niesamowitej formie, zmęczenie. Było to czwarte spotkanie wyjazdowe z rzędu w ciągu 12 dni. Manchester odbył męczącą podróż do Francji, a bezpośrednio przed dzisiejszym meczem grał z zespołem mistrzem Anglii, Chelsea Londyn. Liverpoolowi pomógł nieco sędzia. Nie zmienia to jednak faktu, że Manchester United, jako zespół celujący w wygranie ligi, powinien wygrać.

Więc co nowego powiedziałby dzisiaj Ferguson? Liverpool zagrał świetne spotkanie, to punkt pierwszy. Nie jest zadowolony z postawy swoich zawodników, drugi. Manchester nadal jest liderem, trzeci. Na końcu powiedziałby, że przed jego zespołem ciężkie spotkania i muszą czym prędzej zapomnieć o tych porażkach. Nie obyłoby się bez w pełni uzasadnionej krytyki arbitra. Myślę, że właśnie z powodu tego ostatniego Fergsuon postanowił całkowicie olać media. Warto wspomnieć, że Szkot czeka na wyrok FA w sprawie jego komentarzy na temat Martina Atkinsona po meczu z Chelsea. Dzisiejszym komentarzem zapewniłby sobie kilka meczów zawieszenia ze strony angielskiej federacji. Co by powiedział zapytany o faul Carraghera?

Nie krytykujmy więc Fergusona. Mówiąc prawdę, naraziłby się panom z federacji i nic poza tym. Szkot był (i nadal zapewne jest) wściekły na sędziego za brak czerwonej kartki dla Carraghera za brutalny faul na Nanim. Wiedział, że nie będzie w stanie się opanować.

Swoją drogą, niesamowity paradoks. Ferguson znów wpadnie w kłopoty, chcąc uniknąć kłopotów. Czeka go kara finansowa za nieudzielenie wywiadu po meczu. Lepsze chyba to aniżeli zawieszenie na kolejne spotkania. Ferguson ma moje poparcie – zobaczymy, kto będzie się śmiał w maju. Zazwyczaj śmiech dobiega z czerwonej części Manchesteru…

Mistrzem Anglii zostanie United. Wie o tym każdy, poza kibicami Liverpoolu.
Eric Cantona

media, Sir Alex Ferguson,

Sky Sports News

Zdecydowanie najgorętszym tematem dnia są przenosiny Fernando Torresa. Chelsea zaproponowała 50 milionów funtów za hiszpańskiego napastnika. Media informowały dziś rano, że Torres helikopterem udał się prosto do Londynu. Chwilę później, dziennikarze stanowczo zdementowali pogłoski. Torres był dziś w Melwood, ale nie trenował. Klub z Anfield wyraził rzekomo zgodę na rozmowy swojego zawodnika z The Blues.

Na Anfield powędrować miałby Luis Suarez, jednak nadal nie podpisał on kontraktu z Liverpoolem. Najprawdopodobniej obie strony dopinają wszystko na ostatni guzik. Wiele mówi się też o transferze Andy’ego Carrolla do Liverpoolu – Newcastle poinformowało jednak, że odrzucili już dwie oferty klubu z miasta Beatlesów. Media sugerowały, że druga propozycja opiewała na kwotę 35 milionów funtów (sic!).

Zaczyna się liczenie. Każdy gol w seniorskiej karierze Carrolla (34) jest wart ponad milion funtów, a sam Carroll jest droższy niż David Villa. Co nie dziwi, skoro van der Vaart był tańszy od Darrena Benta.

Dziś na Old Trafford dość spokojnie, nie przyjechał też żaden van angielskich mediów, z czego można wnioskować, że – zgodnie z zapowiedziami Fergusona – nie doczekamy się żadnych wzmocnień tej zimy.

Obafemi Martins został wypożyczony na 6 miesięcy z Rubinu Kazań do Birmingham City.

Stephen Ireland jest o krok od transferu do Newcastle.

Hull City sprowadziło Camerona Stewarta z Manchesteru United.

Pojawiają się także pogłoski na temat niezwykłego transferu Tottenhamu – klub ze stolicy jest mocno zainteresowany Diego Forlanem.

Blackpool podpisał kontrakt z Andy Reidem, kupując go za milion funtów z Sunderlandu. Efekt transferowego domina i odejście Charliego Adama? Nic z tych rzeczy – Ian Holloway, trener nadmorskiego zespołu, potwierdził bowiem, że klub nie otrzymał żadnych ofert za kapitana drużyny.

Dziennikarze twierdzą jednak, że sir Alex Ferguson jest zainteresowany kupnem szkockiego pomocnika. Media dość sporo uwagi poświęcały Jordanowi Hendersonowi, którego zatrudnić chciał Manchester United. W obliczu sprzedaży Andy’ego Reida, mało prawdopodobne jest, by Steve Bruce sprzedał jeszcze jednego pomocnika.

Tom Cleverley pozostanie w Wigan Athletic na resztę obecnego sezonu.

No proszę, Rio Ferdinand zabrał głos [Twitter]: „David Villa kosztuje 34 mln… Jest jednym z ojców sukcesu reprezentacji Hiszpanii i grał regularnie w Champions League… Rynek brytyjski zwariował!”

Andy Carroll przechodzi do Liverpoolu. Kwota nie została oficjalnie ujawniona. Spekuluje się, że sięgać może nawet 35 mln funtów. Zawodnika czeka jeszcze formalność w postaci testów medycznych.

Liverpool nam się rozkręcił. Właśnie wypożyczyli młodego Conora Thomasa z Coventry City.

Według Sky Sports transfer Fernando Torresa jest jedynie kwestią czasu, a samego zawodnika czekają jeszcze tylko testy medyczne. Cena ma wynosić około 50 mln funtów(!).

David Luiz, obronca Benfiki Lizbona przechodzi do Chelsea. Wartość transferu wynosi 21 mln funtów.

A więc stało się! Fernando Torres zawodnikiem Chelsea Londyn. Informację lakonicznym komunikatem potwierdza także oficjalna strona internetowa Liverpoolu. Spekuluje się, że wartość transferu wynosi około 50 mln funtów. Czy coś nas jeszcze zaskoczy w tym okienku transferowym?

Anglia, transfery,

Ciężko mi dokładnie powiedzieć, kiedy podjąłem tę decyzję. Myślałem o tym od momentu, kiedy Annemarie miała udar mózgu. Ciężko z tym walczyła i przeszła długą rehabilitację. Zdecydowaliśmy się spędzić jeszcze jeden rok w Anglii, a tym samym w Manchesterze United. Ale w tym sezonie coraz częściej i bardziej zdecydowanie myślałem o rozstaniu się z futbolem. Nie pytajcie dlaczego i jak. Decyzja pojawiła się nagle i było dla mnie wystarczające. Przyszedł czas, aby poświęcić więcej uwagi mojej rodzinie. I tutaj nie chodzi o mój wiek – on nie odgrywał żadnej roli. Mam 40 lat i ciągle jestem w świetnej kondycji.
Edwin Van der Sar

Dla nas – kibiców Manchesteru United – największym problemem jest to, kto zastąpi holenderskiego bramkarza. Czy Ferguson da szansę Kuszczakowi? Czy może postawi na niedawno sprowadzonego Lindegaarda? Brytyjskie media sugerują jednak, że Ferguson sięgnie po nowego bramkarza podczas letniego okienka transferowego. Neuer? De Gea? Akinfeev? Gordon? Zapraszam do dyskusji!

bramkarze, Edwin van der Sar,

Nigdy nie mieszkałem na ulicy. W dzieciństwie miałem sporo problemów. Mieszkałem z moją babcią i czterema braćmi. Z biegiem czasu jednak zaczęło jej brakować środków do życia i w wieku 9 lat musiałem pójść do sierocińca. Tam przebywałem do 20. roku życia.

Szczerze to dość długo zastanawiałem się, czy Ferguson przelał 7,5 miliona funtów na konto UNICEFu, a ci sprezentowali mu Portugalczyka, który potrafi kopnąć piłkę i fajnie biega. Kwota, za jaką Szkot sprowadził Bebe na Old Trafford, robi bowiem wrażenie (Nemanja Vidic, filar obrony United, w 2006 roku kosztował Fergusona 7 milionów funtów, a już wtedy był cenionym defensorem).

Oficjalnie jednak (jak w większości transferów) kwoty całej transakcji nie ujawniono. Pojawiły się pogłoski, że Vitoria Guimaraes nie otrzymała wszystkich pieniędzy, jakie zespół z Old Trafford wyłożył za Bebe. Media informowały, że 30% kwoty, jaką przeznaczono na zakup Bebe, otrzymał agent piłkarza, Jorge Mendes, a konkretniej jego pracodawca – agencja Gestifute. Firma ta posiadała rzekomo prawa do zawodnika (podobnie jak w przypadku Teveza i agencji MSI). O całej sprawie poinformowała portugalska gazeta, „O Jogo”. Rzecznik United zdementował te pogłoski na łamach „The Telegraph” – oficjalnie więc Manchester United nie zapłacił ani grosza żadnej agencji, a ta nie miała żadnego wpływu na transfer. Gestifute to znana marka w portugalskim futbolu – pracownikami tej firmy są agenci m. in. Naniego, Andersona, Cristiano Ronaldo czy Mourinho. Vitoria Guimaraes ciągle chwali pracę agencji – nic dziwnego, bo dzięki niej zbili niezły interes na Bebe, sprowadzając go za darmo i sprzedając do United za kilka milionów funtów.

Przedstawiciele Gestifute odparli wszelkie zarzuty, sugerujące nieprawidłowości przy transferze, podobnie jak rzecznik prasowy United.

Podpisaliśmy kontrakt z piłkarzem w pełni przestrzegając wszelkich procedur. Wygląda to na spór pomiędzy innymi stronami, których Manchester United nie jest częścią.

Agent, który odpowiadał za przenosiny Bebe z trzecioligowego Estrela da Amadora do Vitorii Guimaraes, Goncalo Reis, przyznał jednak, że nic nie wiedział o przeprowadzce Portugalczyka na Old Trafford.

Niedługo potem pojawiły się kolejne pogłoski dotyczące zawodnika. Gestifute ma podobno prawa do 1/3 karty Bebe, jednak Premier League zakazała rejestracji zawodników, którzy są własnością podmiotów innych niż kluby piłkarskie po kontrowersyjnym transferze Teveza do West Hamu United w 2006 roku. Nadal kwestia praw agencji do piłkarza została niewyjaśniona. Artykuły „O Jogo” sprawiły, że media w Anglii informowały nawet o kwocie 4,8 miliona funtów zapłaconej za Bebe przez Manchester United.

Co ciekawe, w corocznych rozliczeniach roku finansowego 2009/10 Manchester United uwzględnił kwotę 7,9 miliona funtów. Bebe został jednak zgłoszony do rozgrywek po 30 lipca 2010 roku (ostatnim dniem rozliczeniowym roku finansowego 2009/10) przez co kwota transferu wzrosła do 8,3 miliona. Niewytłumaczalna jest jednak różnica bliska miliona funtów pojawiająca się w mediach (8,3 miliona w rozliczeniach podatkowych i 7,4 miliona, o której mówi prasa). Gdyby tego było mało – pod koniec października dyrektor Vitorii Guimaraes, Emilio Macedo, oświadczył, że Manchester United zapłacił Vitorii za Bebe tylko 4,8 miliona funtów.

Wokół transferu Bebe jest mnóstwo nieścisłości i nikt tak naprawdę nie wie, ile zapłacił Manchester United. Najprawdopodobniej udział w transferze miała agencja Gestifute, która otrzymała 3,5 miliona funtów. Wiemy jednak, że Portugalczyk będzie zarabiał zaledwie 90 tysięcy funtów rocznie (jeszcze więcej zarabia Rooney… tygodniowo!), ale jeśli spełni oczekiwania – jego zarobki gwałtownie wzrosną.

W tym sezonie dane nam było zobaczyć tylko 6 występów Bebe w pierwszym zespole (w tym 2 mecze od pierwszej minuty). Portugalczyk ma niezłe przyspieszenie, ale nic poza tym nie pokazał. Jego dośrodkowania wołały o pomstę do nieba. „The Guardian” informował nawet, że to, co prezentował Bebe na treningach było zdecydowanie poniżej oczekiwań Fergusona.

Przed portugalskim skrzydłowym bardzo długa droga, aby spłacić 8 milionów funtów, które dał za niego Ferguson. Bez wątpienia jednak jest to najdziwniejszy transfer w historii Manchesteru United. Ferguson przyznał, że Bebe to jedyny piłkarz, którego ściągnął do zespołu, nie widząc go wcześniej w żadnym spotkaniu. Szkot przekonywał, że czasem trzeba zaufać instynktowi i tak było w przypadku 20-letniego Portugalczyka – trener United zdał się na opinię skautów i Carlosa Queiroza. Trudne o lepsze referencje – Ferguson bezgranicznie ufa Queirozowi, dzięki niemu bowiem na Old Trafford przybył Ronaldo, Anderson czy Nani. Argumentując sprowadzenie Bebe szkocki menedżer przekonywał, że trzeba było działać wyjątkowo szybko, ponieważ kilka czołowych klubów było zainteresowanych jego usługami. Wrażenie robi olbrzymia kwota, jaką przeznaczył Ferguson na zakup piłkarza, który nie tak dawno grał w trzeciej lidze. Pełna niejasności jest także rola Gestifute w transferze.

Summa summarum – w czasach, gdy Manchester United jest zadłużony na około 720 milionów funtów, Ferguson sprowadza nieznanego piłkarza za 8 milionów, a ten nie jest w stanie wywalczyć sobie miejsca nawet na ławce rezerwowych. Pomyśleć tylko, że Tottenham Hotspur kupił za 8 milionów Rafaela van der Vaarta, który zdobył 9 bramek w lidze (jak na pomocnika jest to świetny wyczyn), a Real zapłacił Werderowi nieco ponad 12 milionów za Mesuta Özila, który błyszczał na Mundialu.

Kilka miesięcy temu Bebe był postacią zupełnie anonimową. W jednej chwili został bohaterem najdziwniejszego transferu, a bez wątpienia – to dopiero początek jego historii. O Portugalczyku, który kilka miesięcy wcześniej mógł przyjść do United za 125 tysięcy funtów, usłyszymy jeszcze nieraz. W końcu bitwę o niego stoczyło dwóch najlepszych trenerów i fachowców na świecie – Jose Mourinho i sir Alex Ferguson – a szanse na to, że obaj się pomylili są równe zeru.

Bebe,

25 – o kibicach na Old Trafford

Nieraz na wszelakich forach toczyły się dyskusje na temat kibiców, którzy zasiadają na Old Trafford podczas spotkań Manchesteru United. Świetnie całą sytuację podsumowała legenda United, moja definicja futbolu, Roy Keane w 2000 roku – „Nasi kibice na wyjazdach są fantastyczni. Nazwałbym ich hardcorowymi. Ale na Old Trafford napiją się czegoś i zjedzą parę kanapek z krewetkami. Nie są świadomi tego, co dzieje się na boisku. Wydaje mi się, że niektórzy ludzie przychodzący na Old Trafford nie potrafią wymówić „football”, nie mówiąc już o zrozumieniu tego”. Niech to będzie też komentarzem do wypowiedzi sir Alexa.

Tłum był martwy. To wyglądało jak jeden wielki pogrzeb.

24 – o swojej pozycji w klubie

Nie każdy zdaje sobie sprawę, jak ważną rolę w futbolu pełni menedżer. Bezpardonowo o swojej pozycji w klubie wypowiedział się sir Alex, nie zważając na zawodników, właścicieli, dyrektorów, biznesmenów i innych. Ale czy coś tu jest niezgodne z rzeczywistością? Nie, to najprawdziwsza prawda.

Z chwilą, gdy jeden z piłkarzy staje się ważniejszy niż manager, klub umiera. Historia tego zespołu doskonale to uświadamia. To ja jestem najważniejszym człowiekiem w United. Tak już musi być.

23 – o zakładzie z Ronaldo

To nawiązanie do poprzedniego cytatu i olbrzymiej (nieograniczonej wręcz!) roli Fergusona w klubie. Zapraszam także przy okazji do mojego debiutanckiego tekstu na Redlogu – o diabelskich zakładach na Old Trafford, gdzie możecie poczytać więcej o słynnych zakładach szkockiego menedżera z Portugalczykiem.

Założyłem się, że nie strzeli 15 bramek w sezonie i teraz muszę zmienić zakład. Jeśli osiągnie 15 goli to zmienię zasady. Mogę, bo jestem menedżerem. Teraz podwyższę poprzeczkę do 150!

22 – o mentalności Manchesteru United

W poniższych słowach zawiera się chyba cała definicja istoty Manchesteru United. Poprzez całą historię tego klubu (od tragedii Monachium po odejście Teveza i Ronaldo) słowa te przyświecają trenerom, piłkarzom oraz nam, kibicom… Idealnie wpisują się one w jakże trudną, pełną wzlotów i upadków historię Manchesteru United.

To naprawdę nie jest ważne, kto odchodzi. Manchester United pozostaje – ta nazwa, ten klub, nigdzie nie odchodzą.

21 – o Carrington

Jak dowiadujemy się od sir Alexa – twierdza Carrington ma zbawienny wpływ na pracę w ośrodku treningowym United. Trafford Training Centre pozwala Szkotowi spokojnie przygotowywać zawodników do kolejnych spotkań, gdyż… Przeczytajcie sami!

Carrington zatrzymuje tych chujów z gazet na zewnątrz.

20 – o Włochach

Opisywanie kultury danego kraju jest zadaniem niezwykle trudnym i ciężko byłoby opisać Włochów. Ferguson w kilku zdaniach ujął mentalność włoskich trenerów i prowadzonych z nimi mind games. Niesamowicie plastyczne porównanie i jakże zapadające w pamięć!

Kiedy Włosi proponują mi makaron, zawsze sprawdzam, czy na pewno znajdę go pod sosem. To oni wynaleźli zasłonę dymną.

19 – o Giggsie

Co tu dużo mówić, jeśli jakiś zawodnik rozgrywa 857 spotkań pod wodzą jakiegoś trenera, to ten drugi niewątpliwie zna go lepiej niż własną kieszeń. Wspomnienia takiej znajomości mogą być niezwykłe. Nie wiem, czy nie posunę się za daleko, mówiąc o miłości od pierwszego wejrzenia,  Ferguson jednak kocha Giggsa jak własnego syna, a wspomnienia sprzed kilkunastu lat ciężko trafnie ubrać w słowa. Fergie radzi sobie z tym jednak znakomicie!

Pamiętam, kiedy zobaczyłem go po raz pierwszy. Miał 13 lat i niemal unosił się ponad boiskiem, jak cocker spaniel goniący sreberko na wietrze.

A co Ferguson myśli na temat zdolności Giggsa?

Ryan zawsze może minąć na pełnej szybkości rywala. Zostawia najlepszych obrońców za sobą, a ich szlag trafia, jak to widzą.

18 – o wpływie sir Matta na zwycięstwo w 99′

Chyba nikomu nie trzeba przypominać wspaniałego zwycięstwa Manchesteru United w 1999 roku. Postanowiłem jednak zamieścić niżej skrót tego spotkania i dzięki temu podarować Wam ponad 3 minuty uśmiechu. Te momenty można oglądać w kółko – one nigdy się nie nudzą!

Can Manchester United score? They always score!

Co ciekawe, tego samego dnia – 26 maja – przypadała 90. rocznica urodzin sir Matta Busby’ego – wielkiej postaci, której nie trzeba przedstawiać chyba nikomu. Ferguson po spotkaniu nie zapomniał o sowim rodaku, który kilkanaście lat wcześniej piastował funkcję trenera Manchesteru United.

To powinny być 90. urodziny sir Matta Busbiego, ale ja myślę, że on tam na górze grał razem z nami. Sporo się napracował!

17 – o łuku brwiowym Beckhama

O konflikcie Fergusona i Beckhama napisano już wiele. W skrócie – po przegranym meczu z Arsenalem - rozwścieczony Szkot obwiniał Beckhama o drugą bramkę dla rywali. W ataku furii kopnął w leżący na podłodze but. Ten niefortunnie uderzył Anglika w łuk brwiowy i polała się krew. Zdenerwowany zawodnik rzucił się na trenera, ale natychmiast zareagowali pozostali zawodnicy. Ferguson krzyknął w stronę sanitariuszy:

Po prostu złóżcie go, kurwa, do kupy!

16 – o stosunku do kibiców

Za co kochamy Fergusona? Długo mógłbym wyliczać. Ale na pewno należy pamiętać o bardzo ważnej roli, o której sam kiedyś wspomniał. Nie wiem, czy w dzisiejszym futbolu możemy mówić o wpływie kibiców na właścicieli klubu (vide: bezskuteczna akcja kibiców United), ale jeśli Ferguson liczy się ze zdaniem fanów – jest to godne podziwu.

Zawsze chciałem być czymś w rodzaju pomostu między klubem i kibicami. Zawsze wspieram fanów w ich zarzutach wobec klubu i prośbach.

15 – o Jose

Ferguson podczas pobytu Mourinho na Stamford Bridge nie darzył większą sympatią portugalskiego trenera. Po odejściu słynnego Jose ich stosunki znacznie się ociepliły, sam „The Special One” szykowany jest podobno na następce Szkota na Old Trafford. Jednego możemy być pewni – ciętego języka na konferencjach prasowych i nie tylko nie zabraknie! Polecam jednak wypowiedź Fergusona z czasów utarczek słownych z Portugalczykiem.

Jeśli będziemy zbyt długo go słuchać, przysporzymy sobie kłopotów i będziemy w tarapatach. Nic poza tym.

Głośno było też o tym, że poza boiskiem obaj panowie są dobrymi znajomymi. Okazji do spotkań nie brakowało po meczach obu zespołów. Trenerzy spotykali się przy butelce wina od momentu, gdy Mourinho był trenerem FC Porto. Nie obyło się bez uszczypliwych komentarzy ze strony Fergusona (na pewno w formie żartu!).

Zaraz po pierwszym spotkaniu udaliśmy się, by trochę pogadać. Ciągle nazywał mnie szefem i wielkim człowiekiem. Pomogłoby mu, gdyby do tych komplementów dodał lampkę dobrego wina. Ale to, co mi dał, smakowało jak jakiś rozpuszczalnik.

Świetne u niego jest jednak to, że potrafi się z siebie śmiać oraz rozdzielić sprawy boiskowe od pozaboiskowych. Nawet jeśli przegra mecz, to będzie można z nim porozmawiać o wszystkim.

Na spotkanie rewanżowe Ferguson rzekomo szarpnął się i kupił butelkę wina wartą ponad 300 funtów.

14 – o Inzaghim

Wszyscy doskonale pamiętamy styl Filippo Inzaghiego. Grając w Milanie od 2001 roku, zdobył 133 bramek. Większość z nich zdobywa z pola bramkowego, odbijając piłkę, dogrywając ją do pustej bramki lub będąc na granicy spalonego. Szczęście? Nazwałbym to raczej niesamowitą umiejętnością ustawiania się na boisku i wykańczania akcji. Ten napastnik to prawdziwy lis pola karnego, który wykorzysta każdą piłkę dograną przez kolegów z zespołu.

Jako kwintesencję jego kariery i strzelanych przez niego bramek warto obejrzeć dwie bramki z finału Ligi Mistrzów z 2007 roku. Poniżej zamieszczam drugą z nich, bezpośrednio odnoszącą się do wypowiedzi Fergusona.

Ten chłopak musiał urodzić się na spalonym!

13 – o talencie Beckhama

Nie trzeba chyba przekonywać nikogo o tym, że Beckham to piłkarz o świetnych umiejętnościach, nie tylko tych związanych z show-biznesem, ale przede wszystkim piłkarskich. Beckham jest legendą United, a Ferguson, pomimo nie najlepszych stosunków między nim z Becksem, potrafi obiektywnie ocenić swojego byłego podopiecznego.

David Beckham jest najlepszym strzelcem na Wyspach. Nie ze względu na talent dany od Boga, ale dlatego, że trenuje z bezwzględną pilnością, która znakomitej większości mniej utalentowanych piłkarzy nawet by nie przyszła do głowy.

12 – o Keano ];->

Poniższy cytat powinien być swoistą mantrą dla wszystkich młodych adeptów futbolu. Jak już wcześniej wspomniałem, Roy Keane jest dla mnie definicją piłki nożnej i synonimem waleczności. Wypowiedź Fergusona tylko to potwierdza.

Nie byłbym jednak sobą, gdybym nie zamieścił skrótu tego spotkania, kiedy to Manchester po wspaniałym comebacku pokonał Juventus Turyn.

Roy Keane with the captains goal for Manchester United! Game on!

Nie podejrzewałem, że mogę mieć jeszcze lepszą opinię o jakimkolwiek piłkarzu, niż miałem o Irlandczyku, ale urósł jeszcze bardziej w moich oczach na Stadio Delle Alpi. Z chwilą kiedy dostał żółtą kartkę i stało się jasne, że nie zagra w finale, podwoił swoje wysiłki, by drużyna jednak tam dotarła. Był to najbardziej empatyczny pokaz altruizmu, jaki kiedykolwiek widziałem na boisku. Walczył o każde źdźbło trawy, rywalizował, jakby raczej wolał umrzeć z wycieńczenia, niż przegrać – zainspirował wszystkich wokół siebie. Poczułem, że to zaszczyt być kojarzonym z takim graczem.

11 – o Veronie

Ferguson potrafił skrytykować, zbluzgać, zmieszać z błotem każdego. Nie pozwolił jednak na krytykę swoich zawodników ze strony mediów i osób niezwiązanych z United. Na złe słowa mediów odpowiadał bardzo agresywnie. Przykładem niech będzie reakcja na krytykę Juana Sebastiana Verona, kiedy ten grał w Manchesterze United.

Wynocha! Nie gadam, kurwa, z wami. To zajebiście dobry gracz! Jesteście bandą pieprzonych idiotów!

10 – krowy, krowy…

To jeden z moich ulubionych cytatów sir Alexa. Wypowiedział te słowa stosunkowo niedawno, po całym Rooney-gate. Myślę, że to ewidentna aluzja do rywali zza miedzy, Manchesteru City, oraz Realu Madryt. Przecież ostatnimi czasy to właśnie tam, ze względu na niebagatelne kwoty, jakie są im oferowane, ciągnie wszystkich piłkarzy. Ferguson jednak, za pomocą barwnego porównania wyraził to, o czym każdy z nas dobrze wie. Transfer do Realu Madryt czy Manchesteru City nie jest gwarantem sukcesów i nie ma co się łudzić, że tam jest lepiej. Jak wiemy – pieniądze szczęścia nie dają, a przecież tacy piłkarze jak Tevez, Beckham, van Nisterlooy czy nawet Ronaldo wspominają Old Trafford jak swój prawdziwy dom. Wystarczy popatrzeć na Huntelaara, Owena, Cassano i wielu, wielu innych – to nigdy bowiem nie działa w ten sposób.

Czasem patrzysz na pole i widzisz krowę. Wtedy myślisz, że jest to lepsza krowa niż ta, którą masz na swoim polu. To fakt, okej. Ale to nigdy nie działa w ten sposób. To prawdopodobnie taka sama krowa i nie jest ani trochę tak dobra jak twoja krowa. Niektórzy zawodnicy myślą, że gdzieś jest lepszy świat. Ale to nigdy nie działa w ten sposób.

9 – o Neville’u

Ferguson to także niezły żartowniś i w sposób inteligentny potrafi rozbawić dziennikarzy do łez. Zresztą… Tutaj nie jest potrzebny żaden komentarz. Przeczytajcie sami!

Gdyby był o cal wyższy, byłby najlepszym środkowym obrońcą na Wyspach. Jego ojciec ma 190 cm wzrostu. Sprawdziłbym mleczarza.

8 – o Busby’m

Ferguson niesamowitym szacunkiem darzył sir Matta Busby’ego i wielokrotnie w swoich wypowiedziach nawiązywał do jego osoby. Tak też było po zrównaniu się ze swoim poprzednikiem w ilości zdobytych tytułów Premier League. W kilku słowach zupełnie szczerze i skromnie wypowiedział się na temat zaszczytu, jakim jest prowadzenie Manchesteru United

To dla mnie niezwykły zaszczyt i przywilej prowadzić ten zespół i być następcą sir Matta. To dlatego, że wszystko, co muszę robić, to spróbować utrzymać standardy, które on ustalił tyle lat temu.

7 – half-time team talk vol. 1

Trener, jak to trener – w przerwie spotkania to on wykonuje najważniejszą robotę i to on musi zmotywować swoich podopiecznych. Czasem musi w kilku żołnierskich słowach powiedzieć, co myśli o ich grze, poddać w wątpliwość ich ambicję po to, by po meczu oni mu za to podziękowali. To szkoleniowiec jest głównym mentorem zespołu i to on musi podnieść na duchu swój zespół (po solidnym zruganiu piłkarzy).

W co wy, kurwa, pogrywacie? To największa kupa gówna, jaką kiedykolwiek widziałem! Żaden z was nie może spojrzeć mi w oczy, bo żaden nie zasługuje na to, by mieć cokolwiek do powiedzenia. Nie mogę uwierzyć, że postanowiliście się brandzlować tak, jak to robicie tam na boisku.

A tutaj świetna reklama, parodiująca Fergusona i słynną już suszarkę :-)

6 – o Wengerze

Słynne pojedynki słowne trenerów nie dotyczyły tylko Mourinho i Beniteza. Ferguson uwielbiał dogryzać Arsene Wengerowi w latach świetności Arsenalu. Na nic zdał się fakt, że obaj trenerzy darzą się szacunkiem i często spotykają się na lampce wina. Trochę żartów zdecydowanie nie zaszkodzi! I w ten sposób Ferguson powiedział, co myśli o zdolnościach lingwistycznych Wengera…

Mówią, że jest inteligentnym gościem, prawda? Zna pięć języków! Znam 15-letniego chłopca z Wybrzeża Kości Słoniowej, który mówi pięcioma językami!

5 – zbyt dużo Custisów…

Ferguson na jednej z prasowych konferencji przerwał na chwilę swoją wypowiedź po tym jak zauważył Shauna Custisa z „The Sun”. „Co ty tutaj robisz?”, Szkot zapytał z wyrzutem. „Dostałeś ode mnie zakaz wejścia na konferencje w tamtym tygodniu”. Speszony Shaun odpowiedział: „To nie byłem ja. Wtedy przyszedł mój brat, Neil”. Ferguson wybuchł i krzyknął:

Nie obchodzi mnie to! Ty też masz zakaz od teraz. Mamy za dużo Custisów na tym pieprzonym świecie!

4 – bloody hell!

Po niesamowitej wygranej w 1999 roku (patrz: pozycja 18) zapytany przez dziennikarza Ferguson wykrztusił tylko:

Nie do wiary. Nie do wiary. Piłka nożna. Cholera jasna!
I can’t believe it. I can’t believe it. Football. Bloody hell.

3 – o emeryturze

Wiele mówiło się już o emeryturze Fergusona. W mediach kilkakrotnie żegnał się z Old Trafford. Mamy to szczęście, że Szkot nadal prowadzi Manchester United i jest w jak najlepszej formie. Jedyną rzeczą, która może rozłączyć Fergusona i Manchester United to zły stan zdrowia, a że Fergie (dzięki Bogu!) nie ma problemów ze zdrowiem i nieźle się trzyma – z Old Trafford wyniosą go w trumnie.

Nie mam nastroju na emeryturę. Ona jest dla młodych ludzi.

A jeśli…? Co Ferguson będzie robił na emeryturze?

Jestem tak cholernie utalentowanym facetem! Może zacznę malować albo coś takiego…

2 – half-time team talk vol. 2

Oprócz solidnego opieprzu (patrz: pozycja 7.) Ferguson potrafi również w inny sposób zmotywować swoich zawodników. W przerwie pamiętnego finału Pucharu Europy w 1999 r., kiedy Manchester przegrywał 0:1 do przerwy, Szkot przemówił do rozsądku swoim zawodnikom. Zdało rezultat, bo jego podopieczni dostali kopa i wygrali spotkanie 2:1.

Podczas tego meczu Puchar Europy będzie zaledwie sześć stóp od was. Jeżeli przegramy, to nie będziecie go mogli nawet dotknąć. Dla wielu z was będzie to najbliżej, jak tylko uda wam się kiedykolwiek zbliżyć. Nie ważcie się wracać tutaj, jeżeli nie dacie z siebie wszystkiego.

1 – pieprzona grzęda…

Pozycja pierwsza w naszym rankingu musiała być szczególna. I taka jest. Towarzyszy ona kibicom United od kilkunastu lat, a z roku na rok chęć dokopania Liverpoolowi zrzucenia ich z… grzędy jest coraz większa. Może uda się w tym roku…? Ferguson jest bardzo bliski osiągnięcia postawionego sobie celu.

Dla mnie największym wyzwaniem jest strącenie Liverpoolu z ich pieprzonej grzędy. I możecie to wydrukować.
My greatest challenge is knocking Liverpool right off their fucking perch. And you can print that.

Ferguson jest czasem skromny i miły, a zarazem potrafi być arogancki i momentami bezczelny. Często krytykuje, nie boi się krótko i wulgarnie skrytykować ludzi, którzy nie wywiązują się ze swoich obowiązków. Ferguson to postać bezkompromisowa, ale przecież za to go kochamy. To niesamowity charakter i prawdziwa legenda. Człowiek, bez którego Manchester United nigdy nie będzie taki sam. Ferguson to niebanalna osoba, futbolowy guru.

Jednego możemy być pewni – drugiego takiego trenera w historii futbolu nie będzie!

cytaty, Sir Alex Ferguson,