Dopiero drugiego listopada kibice United mogli oglądać Brazylijczyków obok siebie na boisku, i to tylko przez 10 minut. Wspomniane spotkanie to wygrany mecz Ligi Mistrzów z Bursasporem. Był to dopiero czwarty mecz Fabio i ósmy Rafaela.

Rafael zagrał w listopadzie jeszcze w czterech innych meczach. Między innymi brał udział w pogromie Blackburn (7:1) i w meczu z West Hamem, z którym nie ma raczej dobrych wspomnień. Manchester przegrał wtedy 4:0. Była to upokarzająca przegrana, lecz Ferguson nie wystawił wtedy optymalnego składu. Rafael zmienił w tamtym spotkaniu w 65. minucie swojego brata.

Do końca 2010 roku Rafael miał na koncie szesnaście spotkań we wszystkich rozgrywkach, w których nie zawodził, poza tym jednym pucharowym występem, ale wyjątki potwierdzają regułę. Fabio wystąpił jedynie w siedmiu meczach. Rok 2011, jak się potem okazało, przyniósł zamianę ról, i to Fabio mógł liczyć na większą ilość minut w spotkaniach o punkty.

W meczu z Tottenhamem, po faulu na Assou-Ekotto, Rafael zobaczył drugą żółtą i w konsekwencji czerwoną kartkę. Mecz na White Hart Lane zakończył w 74. minucie, a Sir Alex Ferguson był z tego powodu bardzo zdenerwowany. Manchester zremisował ze Spurs 0:0.

Ostatnią sobotę lutego Fabio zapamięta na długo. Zmienił w końcówce Naniego i strzelił swojego pierwszego gola dla Manchesteru United. Miło było oglądać jego radość. Dwa tygodnie później strzelił swojego drugiego gola, tym razem pokonał bramkarza Arsenalu w ćwierćfinałowym spotkaniu o FA Cup. Obaj bracia rozpoczęli grę na skrzydłach i ich młodzieńcza wytrwałość i gotowość do ciężkiej pracy była zauważalna.

(Gol Fabio od 1:59)

Rafael od 12 marca do końca sezonu wystąpił jedynie w czterech spotkaniach, głównie w Lidze Mistrzów, czego w porównaniu z pierwszą częścią sezonu nie można zaliczyć mu „na plus”. Fabio wystąpił jeszcze w jedenastu spotkaniach. Zwieńczeniem udanego sezonu obu braci miał być finał Ligi Mistrzów. W meczu z Barceloną wystąpił tylko Fabio, który nie umiał udźwignąć ciężaru rangi tego spotkania. Choć, czy nie za dużo niektórzy wymagali od tego chłopaka? To już historia, wiemy, jak było. Na pewno za ostateczny wynik tamtego meczu nie można winić młodego Brazylijczyka.

Obaj bracia z roku na rok odgrywają coraz to ciekawsze role. Czasami grają z powodzeniem na skrzydłach, nie mają respektu dla największych gwiazd. Fabio zaczął strzelać bramki. Nikt nie ma wątpliwości, że są to już na dzień dzisiejszy wielcy piłkarze, a Ferguson już wie, jak z nimi postępować.

Fabio da Silva
Moment chwały: 12.03.2011 (vs. Arsenal – FA Cup)
Moment słabości: Początek sezonu
Ocena za sezon: 7

Rafael da Silva
Moment chwały: 27.11.2010 (vs. Blackburn – Premier League)
Moment słabości: Końcówka sezonu
Ocena za sezon: 6,5

Fabio da Silva, Rafel da Silva,

Panie Park, a weź pan odejdź …

Nie będzie to wielkim odkryciem, jeśli stwierdzę, że Park był ważnym ogniwem układanki Fergusona w poprzednim sezonie, przynajmniej w jego drugiej połowie. Czasami był najlepszym zawodnikiem na placu gry, co mnie dziwiło, bo do Koreańczyka przylgnęło określenie „chłopaka od czarnej roboty”. Wielka wydolność, niespożyte siły, niezła technika i ułożenie taktyczne to najważniejsze cechy charakteryzujące tego piłkarza. Przez wielu krytykowany i nazywany jedynie produktem marketingowym. Nie można się z tym po części nie zgodzić, ale tak przecież nie jest!

W ostatnich dniach, kiedy starałem się podsumować sezon tego zawodnika, podchodzę do jego osoby w pewien specyficzny sposób. Staram się zrozumieć jego wielkość, pomijając to, że wychowanek Kyoto Purple mierzy zaledwie 177 centymetrów wzrostu. Stawiam siebie w jego sytuacji i chodzę w jego butach – jestem zawodnikiem Manchesteru United i balansuje na krawędzi pierwszego składu i ławki rezerwowych. Muszę utrzymywać formę przez cały sezon i walczyć o swoje, dając z siebie cały czas sto procent. Niekiedy nawet, będąc w lepszej formie od „pewniaków” do pierwszego składu, siadam na ławce. Jak tutaj mam się spokojnie przygotowywać do następnego spotkania? Może się okazać, że w ogóle nie zagram, albo zagram od pierwszej minuty i dostanę odpowiedzialne zadanie zdominowania środka pola. Park to potrafi, choć moim zdaniem jest to piekielnie trudne. „Wiem, że nic nie wiem”, a jednak muszę na coś być przygotowany. Takich sytuacji było kilka w tym sezonie. Każdy pamięta mecze z Arsenalem i Chelsea, gdzie to właśnie on odgrywał kluczową rolę. Potrafił poprowadzić zespołem w dajmy na to, spotkaniu z Wolverhampton, w którym strzelił dwa gole.

Zauważmy pewną prawidłowość. Dlaczego w większości przypadków (głowy nie daje, że we wszystkich), gdy Manchester grał z silnym wybieganym zespołem, Park był w pierwszej jedenastce? Był po prostu desygnowany do tego przez Fergusona, aby swoim doświadczeniem i umiejętnościami zrównoważyć siły ataku i obrony. Szkot doskonale wie, że obecność Koreańczyka na boisku daje więcej pewności obrońcom oraz piłkarzom z przodu, którzy mogą skupić się na atakowaniu bramki rywali. Park świetnie balansuje na tych dwóch biegunach, co, jak cały czas podkreślam, jest trudne.

Bycie wszechstronnym zawodnikiem ma też swoje minusy, bo czasami jest typowym zapchajdziurą. Park z tego samego powodu jest również prawdziwym skarbem. Uważam, że każdy trener w Premier League przyjąłby go z otwartymi ramionami. Przechwycił od Johna O’Shea, którego niedawno pożegnaliśmy, miano najbardziej niedocenianego zawodnika w klubie. Nawet nie chcę zastanawiać się, co by było, gdyby Park odszedł od nas i zakotwiczył się w jakiejś Maladze czy Paris Saint-Germain. Pewnie byłoby źle i mógłbym jedynie powiedzieć, że wiedziałem, że tak będzie.

Zwieńczeniem jego dobrego, a nawet bardzo dobrego sezonu miał być, rozgrywany na stadionie Wembley, finał Ligi Mistrzów z Barceloną. Niestety zagrał słabo. Nie sprostał oczekiwaniom kibiców, a przed finałem na oficjalnej stronie został przez nich wybrany do podstawowej jedenastki. Uważam, że nawet gdyby Park zagrał lepiej, Barcelona i tak by wygrała, była lepsza pod wieloma względami, czego nie da się ukryć.

Jedno jest natomiast pewne jak amen w pacierzu. Park jest naszym złotym środkiem, skarbem, żywym srebrem. Nie oddawałbym go nikomu za żadne pieniądze, bo jest dla drużyny niezmiernie ważny.

Moment chwały: 13.12.2010 (vs Arsenal)
Moment słabości: 28.05.2011 (vs Barcelona)
Ocena ogólna: 7.5/10

Park Ji Sung,

Do Anglii przyjechał jako doświadczony piłkarz, mający wzmocnić dziurę w obronie po poważniejszej kontuzji Gabriela Heinze. Sir Alex Ferguson doskonale wiedział, że aby z tego zawodnika w przyszłości jeszcze coś wycisnąć, trzeba mu coś wszczepić. Wszczepił mu miłość do klubu, do kibiców, a przede wszystkim do jego historii. Dziś, to od niego dowiemy się najlepiej, czym jest duch Manchesteru United. Jego gra i zachowanie doskonale go oddają. Wiąże się z tym dość ciekawa historia. Po swoim debiucie w derbach Manchesteru, przegranym zresztą przez United 1:3, Ferguson powiedział do Francuza: „A teraz, panie Evra, patrz, na czym polega angielski futbol. I ucz się”. Evra wysłuchał trenera i zaczął się zagłębiać we wszystko, co powinien wiedzieć o swoim klubie. Czyli o tragedii w Monachium i wygraniu 10 lat później Pucharu Europy, poznawał legendy klubu i studiował jego historię.

Wszyscy młodzi piłkarze powinni ją zrozumieć. Do mnie dotarło, że muszę szanować tę koszulkę. Zawsze, gdy gram, siedzi mi w głowie, jakim przywilejem jest być w Manchesterze, a kiedy ściskam dłoń sir Bobby’ego Charltona, czuję, że dotykam legendy.

Tacy piłkarze tworzą w szatni trzon. Nadają szatni odpowiednią chemię. Evra przed sezonem, po skandalicznym zachowaniu piłkarzy Francji na Mundialu w RPA, chciał odejść z Manchesteru. Po namowach Fergusona zdecydował się zostać. Zrozumiał, że jest potrzebny drużynie. W pierwszej fazie sezonu widać było, że Francuz ma moralnego kaca. Nie był to ten sam piłkarz, który ustalał wynik meczu z Romą w 2007 roku. Nie miał tego czegoś, co pozwoliło mu wyłączyć z gry Leo Messiego w półfinale Ligi Mistrzów w tej samej edycji. Nie wyróżniał się tak bardzo jak w poprzednich sezonach.

Takich momentów miał w tym sezonie kilka. Na pewno to mu ujmuje w ocenie podsumowującej. Uważam jednak, że mimo słabszej formy fizycznej i braku błyskotliwości, nadal był sobą i umiał poderwać kolegów do walki. Umiał do ich głów wszczepić to, co kiedyś mu wszczepiono. Nie zapomnę świetnych meczów z Blackpool jak i West Hamem. Rewelacyjnych dwumeczów z Olympique Marsylia, Schalke 04 i Chelsea Londyn. Dawał z siebie wszystko, za co mu bardzo dziękuje. Niejednokrotnie, kiedy gra się nie układała, wierzyłem właśnie w niego, że swoim błyskotliwym wejściem pod pole karne zmieni oblicze meczu, wykładając jak na tacy piłkę partnerom. Ten sezon można zaliczyć mu do udanych, lecz każdy wie, że nie był to szczyt jego możliwości.

Moment chwały: (6-12.04.2011) dwumecz z Chelsea Londyn w 1/4 Ligi Mistrzów
Moment słabości: sierpień i wrzesień 2010
Ogólna ocena: 7/10

Patrice Evra,

Po pierwszej połowie

Nie można chyba rozpocząć meczu lepiej, niż strzelając bramkę w 36. sekundzie. Chelsea została w blokach, lecz nie wydaje mi się, aby to właśnie bramka Hernandeza zgasiła w nich płomyk nadziei, to siedziało w ich głowach już przed meczem. Wiedzieli, o co grają, gdzie grają i z kim. Druga bramka była tylko kwestią czasu. Ciesze się, że do bramki trafił Nemanja – nabił mi kilka punktów więcej w FPL ta bramka należała mu się za całokształt sezonu. Pierwsze czterdzieści pięć minut meczu było niemal bezbłędne, w wykonaniu piłkarzy Manchesteru, jak i sędziego, ale o tym później.

Manu bleib!

Za każdym razem kiedy oglądam poczynania naszego bramkarza, zastanawiam się, czy jego następca zagwarantuje taki sam poziom sportowy i będzie bronił stuprocentowe akcje rywali. Każdy wie, że na Old Trafford ma trafić ktoś z trójki Neuer, de Gea i Lloris. Bardzo bym chciał zobaczyć między słupkami tego pierwszego, lecz na niego czyha już z ofertą kontraktu Bayern Monachium. Sam zawodnik ponoć jest bardziej skłonny zostać w Niemczech niż wyjeżdżać do Anglii. De Gea jest dla wielu „jeszcze za młody”, a Lloris przy pierwszej dwójce wydaje się za słaby. Boję się jednak o to, że Manchester może wpaść w kłopoty i borykać się z problemami tak, jak było po odejściu Bartheza w 2004 roku.

Webb

Na szczęście nie był dziś gwiazdą pierwszego planu. Nie przerywał co chwilę gry, ani nie dawał odczuć piłkarzom, że on tutaj jest numerem jeden nie oni. Nie ustrzegł się niestety błędów. W pierwszej połowie mógł, lecz wcale nie musiał, wyrzucić Branislava Ivanovica po trzecim z kolei faulu na śródstopie Rooneya. W drugiej połowie nie zauważył zagrania ręką u jednego z defensorów Chelsea FC. Było to już w polu karnym, a ręka pomogła w znaczący sposób przerwać atak piłkarzy United.

Złoty środek Chelsea prowadzący do nie wiem czego

Dziwnie patrzy się na to, gdy rywal bez konceptu na grę, jak i motywacji, postanawia „wyrzucić” z boiska jednego z bardziej widocznych piłkarzy dzisiejszego spotkania. Mowa oczywiście o Ivanovicu i atakach na nogi Rooneya. Właściwie to co mecz widzimy podobny obrazek. W pierwszym kwadransie gry Anglik przynajmniej raz leży na murawie, chwytając się za prawą bądź też lewą kostkę lub piętę. Jest to bardzo irytujące, bo takie zachowanie nie jest fair. Zrozumiałbym jeden faul, ale nie cztery tak samo wyglądające próby kopnięcia w najbardziej czuły (może są bardziej czułe, ale jeszcze nikt tego nie odkrył) punkt naszego piłkarza.

P.S. Oczywiście Park dzisiaj wykonał tytaniczną pracę w obronie i w ataku, ale uważam to już za coś normalnego, więc o tym stety albo niestety nie wspomniałem.

Chelsea Londyn, Howard Webb, Premier League,

Ferguson przyznał się do błędu

Przed spotkaniem miałem podobną wizję pierwszej jedenastki co Ferguson, z dwoma mniejszymi lub większymi wyjątkami. Dlaczego na prawej stronie od początku nie biegał Fabio? Na to pytanie odpowiedź zna jedynie Szkot. Drugim wyjątkiem jest Hernandez. Tutaj miałem dylemat, czy popularny „Groszek” wystąpi w pierwszym składzie i czy kolejny raz Berbatow ucieknie z pola widzenia trenera i mecz rozpocznie na ławce rezerwowych. Chciałem Bułgara od pierwszych minut, być może potoczyłoby się to wszystko inaczej. Jednak sir Alex Ferguson postawił na Hernandeza i myślę, że słusznie, argumentację przedstawię nieco później, wszystko po kolei.

Męka dla widza

Czyli w skrócie to, co działo się na Old Trafford przez pierwsze czterdzieści pięć minut. Co chwila błąd, z jednej bądź drugiej strony. Głupie faule i kopanina w środku pola. Nic z tego nie wynikało, zawodnicy grali „na stojąco”.

W drugiej połowie to się w pewnym sensie zmieniło. Manchester już całkowicie zdominował Bolton i operował piłką (dość nieudolnie) przez długi czas na ich połowie. Posiadanie piłki wyraźnie było na korzyść United, lecz zawodnicy nie umieli wykorzystać żadnej z sytuacji do strzelenia gola. Udało się to dopiero w 88. minucie wprowadzonemu po przerwie, prezentującego się dzisiaj wspaniale, Dymitarowi Berbatowowi.

Konsekwencja Boltonu

Nie ma się co oszukiwać, każdy to widział, przyjechali z zamiarem bronienia bramki. Liczyli wyłącznie na błąd Manchesteru i wykorzystanie któreś z kontr. Taka taktyka jest często zgubna i drużyny na jej stosowaniu tracą. Bolton stracił bramkę w końcówce, kiedy nie miał już nawet zamiaru atakować bramki van der Sara. Na szczęście United wturlało bramkę w końcówce, bo gdyby nie wywalczyliby dzisiaj trzech punktów, byłby to skandal.

Zawziętość Javiera i Rooneya strzałów kilka

Javier Hernandez prezentował nam dzisiaj swoje możliwości jedynie przez 45 minut. Przez trzy kwadransy gry wyróżnił się chyba największym zaangażowaniem spośród zawodników Czerwonych Diabłów, lecz mało z tego zaangażowania wynikało. Widać było po każdej nieudolnej próbie odbioru piłki Meksykanina grymas niezadowolenia na jego twarzy. Jego postawa wywarła na mniej już po raz kolejny w tym sezonie duże wrażenia, brakowało w jego grze precyzji i skuteczności, przydała mu się ta zmiana w przerwie. Sądzę, że w następnym meczu zagra jeszcze lepiej. Good job!

Brakowało mi właśnie takiego uderzenia w taktyce United, które niejednokrotnie Wayne dzisiaj pokazał. Nie bał się przyjąć piłki i kropnąć na bramkę Jaaskelainena. To samo zaprezentował Nani, zresztą po jednej z takich akcji i złej interwencji fińskiego bramkarza, Berbatow strzelił gola, dobijając strzał z dystansu w wykonaniu Naniego. To robiło momentami różnice, bramkarz gości miał z tymi strzałami sporo kłopotów.

Promująca taktyka

Manchester od kilku spotkań gra podobną taktyką. Uważam, że ta taktyka promuje i dodaje skrzydeł Rooneyowi. W ostatnich meczach, to właśnie reprezentant Anglii był jednym z wyróżniających się zawodników na boisku. To za sprawą taktyki i jego dobrej formy.

Do spotkania z Arsenalem przystępowaliśmy z kilkoma poważnymi brakami w linii pomocy, stąd decyzja o przesunięciu Rooneya bliżej środka boiska. Musieliśmy coś wymyślić, aby w pełni wykorzystać jego potencjał i jak widać, nasz pomysł przyniósł bardzo dobre efekty. Wprawdzie był to zupełnie inny rodzaj spotkania niż pojedynek z Boltonem, jednak rozważamy ponownie takie rozwiązanie, które dałoby nam kilka opcji w środku pola.
sir Alex Ferguson

Rooney ma za zadanie schodzić do środka i wspierać partnerów. Wiemy doskonale, że z piłką przy nodze Anglik potrafi wiele. Dzisiaj był znów jednym z najlepszych na boisku. „Nowa pozycja” pozwala mu nadrobić stracony czas z początku sezonu, kiedy to mieliśmy okazję obserwować zupełnie innego napastnika niż obecnie. Daleko mu było do formy sprzed roku, dzisiaj jest jej coraz bliższy.

Po co?

Po co Evans faulował tego biednego Holdena? Odesłał go do szpitala, w idiotyczny sposób osłabił Manchester i zarobił czerwoną kartkę. Zostawia zespół Czerwonych Diabłów z czterema (?) obrońcami na następne spotkania, choć teraz przerwa reprezentacyjna i mam nadzieję, że Vidić wróci. To chyba ostatnie miesiące Evansa na Old Trafford.

Carrick

Wykonywał tak zwaną „czarną robotę”. Dzisiejsza taktyka pozwalała mu oszczędzać się w ataku i skupić głównie na destrukcji. Miał kilka bardzo dobrych interwencji i zasługuje na wysoką notę. Wszystkich jego antyfanów z tego miejsca serdecznie pozdrawiam.

Na koniec

Mecz bez historii i też niezbyt ciekawy. Cieszą ważne trzy punkty w odniesieniu do szczęśliwego remisu Arsenalu, bo przegrywali 2:0. Oby jak najmniej takich spotkań w wykonaniu Manchesteru. Martwią po raz kolejny kontuzje, Brown chyba coś złapał, Evans zawieszka i nie wygląda to zbyt ciekawie. Trzeba jednak patrzeć optymistycznie. Do następnego meczu.

Bolton Wanderers, Dimitar Berbatov,

Ogólne wrażenie

United zagrało dzisiaj z podobnym zaangażowaniem i motoryką, jaką zaprezentowali w sobotę. Ferguson taktyki nie zmienił, lecz musiał inaczej zestawić wyjściową jedenastkę. Drużyna Didiera Deschampsa zagęszczała środek pola, a co za tym idzie, Manchester mógł rozwijać, dosłownie i w przenośni, swoje skrzydła, a to przecież „wykończyło” Arsenal. Najczęściej z piłką przy nodze, po prawym skrzydle biegał Nani, który grał dwójkowe akcje z Rooneyem, a ten kończył je strzałem bądź kreował Hernandeza. Tak padł pierwszy gol, tylko nie Nani, a Ryan Giggs rozpoczął akcję Czerwonych Diabłów. Także trzech graczy odegrało główne role przy drugim golu dla Manchesteru, byli to Valencia, Giggs i znów Hernandez. Ta akcja była niemal klonem akcji przy golu numer jeden.

Marsylia odpowiadała od czasu do czasu groźnymi kontrami. Gignac fatalnie spudłował, po tym jak wykorzystał błąd Smallinga i stanął sam na sam z Van der Sarem. Swoje okazje mieli również Remy i Lucho Gonzalez.

Wielkie brawa dla bloku defensywnego. Wszyscy zagrali na równym poziomie, zarówno Evra, który w ostatnich meczach grał przeciętnie, dzisiaj można było widać progres w grze tego obrońcy. Smalling wraz z Brownem tworzyli parę stoperów nie do przejścia, niewidoczny był brak Ferdinanda i Vidicia, zresztą który to już raz? Szkoda tylko, że Brown strzelił do swojej bramki, to nieco mu obniży notę. O’Shea/Rafael/Fabio grali krótko, lecz każdy z nich zaprezentował się dobrze. To już ósme spotkanie w tej edycji Ligi Mistrzów, a Manchester stracił dzisiaj dopiero drugiego gola. Pierwszego udało się strzelić Valencii CF w grudniu tamtego roku.

Dominacja

Miło ogląda się konsekwentną, cierpliwą i rozważną grę Manchesteru. Gra na szybkie kontry, długie piłki na napastników, grę tyłem do bramki i prostopadłe piłki. Jednym słowem poezja. Jedyne co mnie zmartwiło, to pierwsze dwadzieścia minut meczu, piłkarze mieli sporo problemów z zawiązaniem jakiejkolwiek składnej akcji i zakończeniem jej strzałem. Pierwszy strzał to bodajże piętnasta minuta i uderzenie Fabio nad poprzeczką.

Tak skomentowałem grę Czerwonych Diabłów w meczu z Arsenalem. Widać, że Ferguson wyciągnął wnioski, bo Manchester strzelił bramkę już w 5. minucie, tego brakowało – szybkiego zaatakowania drużyny przeciwnika i skutecznego wykończenia akcji. Podopieczni szkockiego managera zagrali takimi samymi schematami, co cztery dni temu. Długie piłki na Rooneya i Hernandeza, szybkie kontry, akcje skrzydłami. Do tego doszła lepsza gra środka pola – Carricka i Scholes’a. Obaj zagrali dobrze w defensywie, dokładając do tego kilka ładnych podań do przodu. United miało problemy jedynie w drugiej połowie. Ekipa z Francji po przerwie zaczęła grać bardzo ofensywnie i szybko. Dużo razy stworzyła sobie okazję do strzelenia bramki. Manchester, kolokwialnie mówiąc, „wyczekał” i przeprowadził akcję, po której strzelił bramkę na 2:0. Marsylia trafiła do bramki dopiero w 83. minucie. Po dośrodkowaniu z rzutu rożnego, o piłkę walczyli Heinze oraz Brown i to właśnie Anglik skierował ją do własnej bramki.

Man of the match – Wayne Rooney

W meczu z Arsenalem, jego równie dobre spotkanie przyćmił wspaniały mecz van der Sara. Dziś był najlepszy. Podał piłkę na tacy do Hernandeza, uczestniczył w każdej akcji Manchesteru. Świetnie zastawiał piłkę i grał tyłem do bramki. W końcowych momentach meczu, popisał się piękną akcją, kiedy był podwojony przez dwóch obrońców OM, i przełożył sobie piłkę pod nogą i uwolnił się spod ich opieki. Jego konsekwentna gra, miała dzisiaj sporą wartość, dlatego uznałem go za najlepszego zawodnika meczu.

Champions League, Liga Mistrzów, Olympique Marsylia,

Bezbłędny Smalling

To już kolejny mecz, kiedy to młody Anglik świetnie zastępuje Rio Ferdinanda. Wybijał wszystkie piłki, które leciały w pole karne Edwina van der Sara. Na początku meczu musiał również wybijać z głowy, głupie pomysły zagrywania piłek przez Wesa Browna i Patrica Evre, którzy nie grali w pierwszych minutach zbyt rozważnie. Chris imponował poziomem gry przez cały mecz. Nie zauważyłem u niego żadnego większego lub mniejszego błędu. Umiał włączyć się do akcji ofensywnej. Wszystkie jego interwencje były przemyślane, dobrze się ustawiał. Obok van der Sara i Rooneya, o którym również wspomnę, najlepszy piłkarz United na boisku.

Skład sir Alexa

Siedmiu nominalnych obrońców w składzie, Fabio i Rafael na bokach i John O’Shea na środku pomocy. Chyba rozumiecie, dlaczego moja pewność co do wygranej, zmalała i to nie o „co nieco”. Ferguson miał niemały problem z zestawieniem jedenastki. Wenger tak wielkiego problemu nie miał. Największym nieobecnym w zespole „Kanonierów” był Cesc Fabregas. Manchester od początku spotkania był przyduszony, nie umiał sklecić zespołowej akcji i odpowiedzieć na ataki gości. Do 20. minuty z nielicznymi przerwami to Arsenal dominował na Old Trafford.

Garść statystyk

Po meczu wszedłem sobie na pewną stronkę z wynikami meczów w celu sprawdzenia statystyk. Gdy już je zobaczyłem, poczułem się dziwnie, tak jakbym oglądał zupełnie inny mecz. Arsenal oddał aż 15 strzałów na bramkę, przy tylko 10 Manchesteru. Dla mnie było to dziwne, ponieważ uważałem, że to właśnie Manchester stworzył sobie większą liczbę okazji do strzelenia gola. United według mnie, dominowało przez około 70% czasu gry. Co do procentowego wskaźnika posiadania piłki nie miałem już wątpliwości – 55% do 45% na korzyść ekipy Arsena Wengera.

Manchester odnosił zwycięstwa w ostatnich ośmiu kolejnych meczach na własnym stadionie. W rozegranych dotychczas 20 spotkaniach na Old Trafford od początku sezonu, piłkarze nie ponieśli ani jednej porażki. Dzisiaj passa została podtrzymana, co cieszy.

Evra, Gibson i Brown na minus

Nie chodzi tutaj o kontrolę antydopingową po meczu. Chodzi o ich poziom gry. Evra zostawał dość często, szczególnie w pierwszej połowie, ogrywany przez zawodników Arsenalu. Gdy jednak zdołał któregoś zatrzymać i nie dać się minąć, nie umiał skutecznie wyprowadzić piłki z własnej połowy. Brown podobnie. Evra dzisiaj był chyba najgorszym zawodnikiem Manchesteru. Gibson grał dzisiaj chyba na „niewidocznym”, często zmieniając status na „niedostępny” dla partnerów. Kilka dobrych kontaktów z piłką to za mało. Szczególnie gdy gra się z Arsenalem. Na tle takiej drużyny wszystkie mankamenty w grze widać gołym okiem.

Ogólne odczucia po meczu

Taktyka Fergusona sprawdziła się w stu procentach. Cieszy wygrana i awans do półfinału. Nasz lewy obrońca, środkowy pomocnik, napastnik (niepotrzebne skreślić!), czyli Wayne Rooney spisał się znakomicie. Wykonał tytaniczną pracę, biegał po całym boisku, wychodził do prostopadłych piłek, atakował, bronił. Gdyby nie świetna postawa Edwina w bramce, pewnie zostałby graczem meczu.

Miło ogląda się konsekwentną, cierpliwą i rozważną grę Manchesteru. Gra na szybkie kontry, długie piłki na napastników, grę tyłem do bramki i prostopadłe piłki. Jednym słowem poezja. Jedyne co mnie zmartwiło, to pierwsze dwadzieścia minut meczu, piłkarze mieli sporo problemów z zawiązaniem jakiejkolwiek składnej akcji i zakończeniem jej strzałem. Pierwszy strzał to bodajże piętnasta minuta i uderzenie Fabio nad poprzeczką.

O Antonio! Fajnie, że wracasz

To był jego pierwszy mecz od 15 września 2010 roku. W pamiętnym meczu Ligi Mistrzów z Glasgow Rangers doznał otwartego złamania nogi w kostce. Każdy w momencie wejścia na boisko, bił mu brawo. Powodzenia Antek!

P.S. Bracia da Silva to świetny follow-up do Phila i Gary’ego.

Antonio Valencia, Arsenal FC, Chris Smalling,

Dirk Kuyt

Najlepszy dziś na boisku. Wraz z Luisem Suarezem, wjeżdżał w obronę United, jak samochody w ściany na crash testach. Biegał jak zawsze, było go wszędzie pełno, no i najważniejszy argument, strzelił trzy bramki. We wszystkich towarzyszyło mu szczęście. Przy pierwszym golu wystarczyło tylko, że dostawi nogę, bo tak zagrana piłka przez Suareza, mogła nawet sama wpaść do bramki. Przy drugiej, asystował mu jego kolega z drużyny … Nani, a przy trzeciej znów dużą rolę odegrał Suarez, oddając trudny strzał z rzutu wolnego, Kuyt tylko go dobił.

Wes Brown & Chris Smalling

Wes Brown został uznany przez dziennikarzy Manchester Evening News najlepszym graczem United w meczu z Liverpoolem. Słusznie? Być może, trudno wskazać lepszego piłkarza. Na pewno z dobrej strony pokazał się Berbatov, lecz tylko dwa groźne strzały to jednak za mało. Nani miał za mało czasu na pokazanie swoich walorów ofensywnych, a jest to niezywkle kreatywny zawodnik. Brown bardzo nerwowo rozpoczął mecz, wraz z Evrą był dość często ogrywany zwykłym „trójkątem” przez Meirelesa, Kuyta, czy tez Suareza. Smailing podejmował czasami dość ryzykowne decyzje, nie bał się staczać pojedynków o górne piłki, lecz niedzielnego występu nie może zaliczyć do udanych.

Arsenal FC

Co sezon, wszystkim wydaje się, (mniej więcej przeważnie w marcu/kwietniu) że są najmocniejszym kandydatem do wygrania Premier League, lecz zawsze coś „pęka” na ostatnich metrach. Obecnie tracą trzy punkty do United i mają zaległy mecz, który rozegrają z Tottenhamem 20 kwietnia. Jeśli Arsenal zwycięży w tym meczu, będzie miał tyle samo punktów co Manchester i o mistrzostwie powinien zadecydować ich bezpośredni mecz. Lecz do tego jeszcze daleko, niespełna dwa miesiące.

Kryzys Liverpoolu

Jeżeli ktoś uważa, że Liverpool nadal jest w kryzysie, to jest w błędzie. Dalglish i jego podopieczni już dawno sobie z nim dali radę i przepędzili w stronę zachodniego Londynu.

Co na to wszystko Ferguson?

Chodzi o to, że nikt nie wie, co o tym wszystkim sądzi Szkot. Sam nie chciał rozmawiać z dziennikarzami, zabronił również zawodnikom udzielania jakichkolwiek wywiadów. Z kwitkiem odesłał też dziennikarzy MUTV. Jest to na pewno wynik nałożonia kary na trenera Czerwonych Diabłów, za niestosowny komentarz w kierunku sędziego Martina Atkinsona. Ferguson odwołał się od tej decyzji, gdy przegra sprawę, grożą mu dwa mecze zawieszenia.

Teraz pora na mecz z Arsenalem, który odbędzie się 12. marca, w ramach rozgrywek o Puchar FA. Będzie to niejako, przedsmak zbliżającego się finiszu o tytuł Mistrza Anglii.

Dirk Kuyt,

Bramkarz – Peter Schmeichel

Duńczyk, którego fanom Manchesteru United przedstawiać nie trzeba. Wieloletniego zawodnika Czerwonych Diabłów, uważanego przez niektórych za legendę tego klubu, w plebiscycie zabraknąć nie mogło. Dwukrotnie był wybierany Najlepszym Bramkarzem Świata, trzykrotnie Duńskim Piłkarzem Roku, pięć razy cieszył się ze zdobycia tytułu Premiership… Jego sukcesy można by długo wymieniać. Niejednokrotnie mogliśmy podziwiać wspaniałe parady Petera i nieraz ratował on United z opresji.
Wyniki

Prawy obrońca – Cafu

Brazylijczyk podczas swojej kariery wygrał praktycznie wszystko, co można wygrać – dwa razy Mistrzostwo Świata (1994 oraz 2004), Copa Libertadores (1992, 1993), Copa América (1997, 1999), Ligę Mistrzów (2007) oraz wiele innych. Jego pseudonim Cafú pochodzi od legendarnego brazylijskiego pomocnika Moacira Fernandesa znanego jako Cafuringa. Nie powinno to dziwić gdyż obaj panowie słynęli z bardzo szybkich rajdów po prawej flance. W 2004 roku Pelé umieścił Cafú wśród 125 największych żyjących piłkarzy.
Wyniki

Środkowy obrońca – Jaap Stam

W 1998 roku Manchester United zapłacił za Stama 10,6 milionów funtów, a Jaap został najdroższym holenderskim piłkarzem w historii oraz najdroższym obrońcą na świecie (jak na tamte czasy). Na Old Trafford spędził 3 lata, podczas których zawodnicy United wygrali: trzykrotnie Premier League, jeden raz FA Cup, Puchar Interkontynentalny oraz Ligę Mistrzów. Czy wydanie takich pieniędzy się opłaciło? Myślę, że tak, gdyż Holender został dwukrotnie wybrany najlepszym obrońcą Ligi Mistrzów w 1999 oraz 2000 roku.

Środkowy obrońca – Rio Ferdinand

Do Manchesteru przeszedł w 2001 roku za 31 milionów funtów. Kwota transferu robiła wrażenie. Do dzisiaj z United zdobył cztery razy Mistrzostwo Anglii, raz Puchar Anglii, dwukrotnie Carling Cup oraz w 2008 roku Puchar Europy. W reprezentacji Anglii rozegrał osiemdziesiąt spotkań.
Wyniki

Lewy obrońca – Roberto Carlos

Roberto Carlos da Silva – wątpię, aby znalazły się osoby, które nie pamiętają jego charakterystycznej fryzury. Jednak do historii przeszły bardziej jego atomowe strzały. Oprócz tego Brazylijczyk ma na koncie wiele strzałów na bramkę, które fizycznie były prawie niemożliwe, a jednak padały po nich gole. Co ciekawe, w 1995 roku Roberto Carlos był o krok od przejścia do Middlesbrough (trenerem Boro był wtedy Bryan Robson).
Wyniki

Prawy pomocnik – David Beckham

David Beckham – nie muszę chyba nikomu przedstawiać tego pana. Były piłkarz Manchesteru United jest prawdziwym fenomenem i to nie tylko piłkarskim, ale i marketingowym. David opanował do perfekcji dośrodkowania oraz rzuty wolne. Co prawda kibice Czerwonych Diabłów zarzucają mu brak wierności, jednak trzeba obiektywnie przyznać, że kiedy myślimy o prawej pomocy, to jednym z kandydatów jest właśnie David Beckham. Niektórzy twierdzą, że Becks już się skończył, jednak nadal potrafi zachwycić oko kibiców chociażby takimi golami jak ten przeciwko Kansas City Wizards. Lista jego sukcesów drużynowych, jak i indywidualnych jest bardzo długa. Prawdziwy magnes na sukcesy.
Wynki

Środkowy pomocnik – Zinedine Zidane

Rewelacyjny zawodnik, tak po prostu. Jego gra wzbudzała u wielu ludzi zachwyt, z piłką przy nodze potrafił wiele. Strzelał genialne bramki w ważnych i kluczowych momentach meczów o dużą stawkę. Piłkarskie CV powiększał systematycznie z sezonu na sezon. Znany ze skromności i działań charytatywnych. Spokojnie można go uznać za jednego z najlepszych pomocników w historii futbolu.

Środkowy pomocnik – Paul Scholes

O zasługach tego zawodnika chyba nie trzeba pisać zbyt wiele. Wieloletni reprezentant Anglii, z Manchesterem wygrał wszystko, co mógł. Piłkarz genialny, powoli zbliżający się do końca kariery, lecz nadal grający na wysokim poziomie. Od początku kariery związany z Manchesterem United.
Wyniki

Lewy pomocnik – Ryan Giggs

Ryan Giggs ciągle na szczycie, Ryan Giggs – walijski czarodziej, Ryan Giggs: nieskończona legenda?… Wiele zostało napisane i zapewne jeszcze dużo więcej przed nami. Chyba nie przesadzę, jeśli napiszę, że moim zdaniem Ryan Giggs to piłkarz kompletny. Nikomu nie przeszkadza to, że nie jest już tak szybki jak kiedyś… ale któż by się tym przejmował, jeśli nadrabia to niesamowitym doświadczeniem (gra przez 21 sezonów w Premier League w Manchesterze United pod okiem Fergusona… niewielu może się pochwalić podobnym wyczynem…), przeglądem pola, spokojem, coraz rzadziej spotykaną wiernością klubowi etc. Był wyjątkowy już od samego początku swojej kariery. Co tu dużo mówić – prawdziwa, żyjąca legenda. Niestety nigdy nie był doceniony na tyle… na ile zasługuje.

Nieudolnie parafrazując Kochanowskiego: Szlachetny Giggsie, nikt się nie dowie, jako na boisku się produkujesz, aż się zepsujesz (odpukać).
Wyniki

Napastnik – Ruud van Nistelrooy

Piłkarz, który obojętnie w jakiej grałby lidze, strzelałby gole. Tak było w Holandii, Anglii, Hiszpanii i Niemczech. Świetna aklimatyzacja to nie jego główny atut. Wyróżniał się po prostu wrodzonym talentem do zdobywania bramek. Lis pola karnego. Przez wiele lat zdobywał gole dla United. Król strzelców ligi holenderskiej, angielskiej i hiszpańskiej. Czekamy zatem na tytuł króla strzelców Bundesligi.

Napastnik – Wayne Rooney

Jego zalety (jak i wady) i to, czym straszy bramkarzy w Anglii, jak i poza nią, znamy chyba wszyscy. Nie można zaprzeczyć, że jest to obecnie jeden z najlepszych przedstawicieli swojego piłkarskiego fachu na świecie. Jego uniwersalizm, wola walki, wytrzymałość, zawziętość, spryt – to wszystko stawia go na najwyższej półce.
Wyniki

Trener – Sir Alex Ferguson

Tylko w 2002 i 2005 roku gablota klubu z Old Trafford nie wzbogaciła się o żadne trofeum. To świadczy o tym, z jaką skutecznością prowadzi klub. Pracuje w United od 6 listopada 1986 roku. Wszystkich jego nagród czy to z klubem, czy indywidualnych nie trzeba wymieniać – nie ma to najmniejszego sensu, lista jest zbyt długa. W ostatniej dekadzie zdobył aż dwanaście znaczących trofeów, w tym pięciokrotnie mistrzostwa Anglii i trofeum Ligi Mistrzów w 2008 roku. Wybrany przez Was na to, aby świecić przykładem dla zawodników naszego Dream Teamu.
Wyniki

Cafu, David Beckham, Jaap Stam, Paul Scholes, Peter Schmeichel, Rio Ferdinand, Roberto Carlos, Ruud van Nistelrooy, Ryan Giggs, Sir Alex Ferguson, Wayne Rooney, Zinedine Zidane,

Sir Alex Ferguson

Tylko w 2002 i 2005 roku gablota klubu z Old Trafford nie wzbogaciła się o żadne trofeum. To świadczy o tym, z jaką skutecznością prowadzi klub. Pracuje w United od 6 listopada 1986 roku. Wszystkich jego nagród czy to z klubem, czy indywidualnych nie trzeba wymieniać – nie ma to najmniejszego sensu, lista jest zbyt długa. W ostatniej dekadzie zdobył aż dwanaście znaczących trofeów, w tym pięciokrotnie mistrzostwa Anglii i trofeum Ligi Mistrzów w 2008 roku.

Jose Mourinho

FC Porto, Chelsea FC i Inter Mediolan – w tych klubach „The Special One” odnosił sukcesy. Dwukrotnie wygrywał rozgrywki Ligi Mistrzów, w 2004 roku z Porto, w 2010 z Interem. Wypracował swój własny styl. Potrafi każdego swojego przeciwnika rozłożyć na czynniki pierwsze, a w razie jakiegokolwiek niepowodzenia w meczu, wyciągnąć asa z rękawa i zmienić oblicze spotkania tylko i wyłącznie swoją niebywałą intuicją. Obecnie pracuje w hiszpańskim klubie. Mourinho to trener niezwykły, taki szkoleniowiec idealnie pasuje do „potencjału” Realu Madryt. Portugalczyk po prostu urodził się po to, aby wygrywać. Zarówno Zarząd, jak i Kibice klubu z Santiago Bernabeu uważają podobnie i dlatego upatrują w nim leku na całe zło. Złem w ostatnich latach jest dla nich Josep Guardiola.

Josep Guardiola

Ze swoją Barceloną zdobył aż osiem trofeów w przeciągu zaledwie dwóch sezonów. Szkoleniowiec wszechstronny, mający również sporo szczęścia w tym, co robi. Swoją wizję futbolu opiera na pracy poprzednika – Franka Rijkaarda i mentora Johana Cruijffa. Z ich dorobku potrafił ukształtować coś niezwykłego, co sezon to ulepszając. Stworzył drużynę, która osiągnęła bardzo dużo w krótkim czasie. Ma na dodatek szansę na osiągnięcie jeszcze lepszych wyników.

Carlo Ancelotti

Idealnie potrafił zmobilizować swoich podopiecznych na rozgrywki o Puchar Europy. Czasem robił to kosztem walki o mistrzostwo Włoch. Ligę Mistrzów z Milanem wygrał dwukrotnie, triumf w Serie A celebrował tylko raz. Obecnie kontynuuje pracę trenera w Chelsea, z którą zdobył w poprzednim sezonie mistrzostwo oraz Puchar Anglii.

Arsene Wenger

Przez cały okres pracy w Arsenalu, a to już prawie 15 lat, zdołał wypracować swoją rozpoznawalną na całym świecie wizję futbolu. Odkrył wiele „diamentów”, które następnie sam oszlifował. Największe sukcesy odnosił w pierwszej połowie dekady, dwukrotnie zdobywając mistrzostwo i Superpuchar Anglii, oraz trzy razy Puchar tego kraju.

Rafael Benítez

Do Liverpoolu przychodził z zamiarem zdobycia jeszcze większej ilości sukcesów, niż miało to miejsce w Walencji, czyli Puchar UEFA i dwukrotne mistrzostwo Hiszpanii. Już w pierwszym sezonie na ławce The Reds, wygrał Ligę Mistrzów po dramatycznym i pięknym finale w Stambule. Od tego czasu przez kibiców Liverpoolu Rafa był postrzegany jako mentor. Miał wygrać dla klubu kolejne trofea. Zdobytego mistrzostwa Anglii nikt jednak nigdy nie ujrzał. Hiszpan wygrał przez następne cztery lata pracy na krajowym podwórku tylko Puchar i Superpuchar. Odszedł przed tym sezonem do Interu Mediolan, z którym zdobył Superpuchar Włoch i Klubowe Mistrzostwo Świata, lecz był to tylko „spadek” po Mourinho. Odszedł z powodu słabych wyników klubu i do dziś pozostaje bez pracodawcy.

Vicente del Bosque

Z Realem Madryt zdobył wszystko. No, prawie wszystko, bo do kompletu brakowało mu tylko wygrania Copa del Rey. Odszedł z tego klubu w 2003 roku po drugim mistrzostwie Hiszpanii wywalczonym z „Królewskimi”. Do zawodu powrócił dopiero w 2008 roku po to, by przejąć schedę po Luisie Aragonesie, a więc mistrzowską drużynę Hiszpanii. Wkomponował się wyśmienicie w całą „maszynkę” i właśnie pod jego batutą Hiszpania triumfowała na ostatnich mistrzostwach świata.

Luiz Felipe Scolari

Za tym szkoleniowcem stoją przede wszystkim świetne występy z reprezentacjami, z którymi miał możliwość uczestnictwa w największych imprezach piłkarskich, czyli mistrzostw Europy i świata. Z reprezentacją Brazylii w Korei i Japonii zdobył Puchar Świata, pokonując w finale 2:0 reprezentację Niemiec. Z tą samą reprezentacją spotkał się cztery lata później, lecz tylko w „finale pocieszenia”, czyli meczu o 3. miejsce. Prowadził wówczas Portugalię, a Niemcy zrewanżowały się Scolariemu za wcześniejszą porażkę. Wraz z reprezentacją Portugalii zdobył wicemistrzostwo Europy w 2004 roku. Dziś jest trenerem Palmeiras.

Marcello Lippi

W 2006 roku wygrał Mistrzostwo Świata z reprezentacją Włoch. To był jego największy sukces w karierze trenerskiej, za który został uhonorowany Orderem Zasługi Republiki Włoskiej. Z Juventusem wygrał dwukrotnie Serie A oraz Superpuchar Włoch. W 2003 roku uległ Milanowi w finale Ligi Mistrzów.

Fabio Capello

Swoje największe sukcesy odnosił w Serie A. W pierwszej dekadzie te rozgrywki wygrywał z AS Romą i Juventusem Turyn. Dwukrotnie próbował sił w Realu Madryt, lecz tylko raz było to w XXI wieku. Sezon 2005-06 zakończył na pierwszym miejscu, lecz zarząd nie był zadowolony z jego pracy, w wyniku czego został zwolniony. W 2008 roku znalazł uznanie w Wielkiej Brytanii. Od tego momentu pracuje z angielskimi piłkarzami. Prowadził Anglię na Mistrzostwach Świata w RPA, lecz od razu po wyjściu z grupy odpadł z rozgrywek o Puchar Świata.

Frank Rijkaard

Pracę pierwszego szkoleniowca w reprezentacji Holandii zaczynał po Mistrzostwach Świata we Francji, kiedy to dotychczasowy trener, Guus Hiddink odszedł do Realu Madryt. Pierwszym szkoleniowcem został wówczas Rijkaard. Największe sukcesy osiągnął wtedy, kiedy pracował w FC Barcelonie, gdzie przez pięć lat udało mu się dwukrotnie sięgnąć po mistrzostwo, wicemistrzostwo i Superpuchar Hiszpanii oraz Ligę Mistrzów w 2006 roku.

Guus Hiddink

Świetny trener, który sukcesy święcił zarówno na polu reprezentacyjnym, jak i z różnymi klubami. Z PSV wygrał czterokrotnie Eredivisie. Doszedł również z nimi do półfinału Ligi Mistrzów w 2005 roku. Cztery lata później powtórzył ten sukces z Chelsea. Z londyńskim klubem wygrał jeszcze FA Cup. Na Mundialu 2002 z reprezentacją Korei Południowej zajął czwarte miejsce, co było sensacją. Do podobnego sukcesu poprowadził reprezentację Rosji. Na Euro 2008 zaszedł z tą drużyną do 1/2 finału.

Wybieramy Dream Team – napastnicy – Wayne Rooney & Ruud van Nistelrooy
Wybieramy Dream Team – środkowi pomocnicy – Zinedine Zidane & Paul Scholes
Wybieramy Dream Team – lewy pomocnik – Ryan Giggs
Wybieramy Dream Team – prawy pomocnik – David Beckham
Wybieramy Dream Team – środkowi obrońcy – Jaap Stam & Rio Ferninand
Wybieramy Dream Team – lewy obrońca – Roberto Carlos
Wybieramy Dream Team – prawy obrońca – Cafú
Wybieramy Dream Team – bramkarz – Peter Schmeichel

Arsene Wenger, Carlo Ancelotti, Fabio Capello, Jose Mourinho, Luiz Felipe Scolari, Marcello Lippi, Pep Guardiola, Rafael Benitez, Sir Alex Ferguson, trenerzy, Vicente Del Bosque,