Proszę sobie wyobrazić, że lada chwila zobaczycie z bliska kogoś pokroju Eusebio. Przecież ten facet jest wymieniany na równi z takimi legendami jak Pele, Maradona czy Alfredo Di Stefano. Nie wspominając o nam najbliższym George’u Beście, przeciwko któremu Eusebio miał okazję grać dwukrotnie w sezonie 1965/1966 i później w tym szczególnym finale z 1968 roku, gdy „Czerwone Diabły” rozniosły Benfikę 4:1 na Wembley.

To jednak nie wszystko. Na konferencji nie znalazłem się przypadkiem. Właściciel serwisu OneUnited.pl potrzebował kogoś, kto mógł pojechać do Warszawy i zadać kilka pytań Portugalczykowi, mocno zahaczając o temat Manchesteru United. Radzio polecił mu mnie, a ja się zgodziłem. Początkowo dostałem informację, że Eusebio ma zawitać do Polski w styczniu przyszłego roku. Skontaktowano się ze mną w ubiegłą niedzielę i wtedy dowiedziałem się, że ta wiadomość się nie potwierdziła i na przygotowania mam ledwie… dwa dni. Panika to mało powiedziane.

Mimo że studiuję dziennikarstwo sportowe od trzech lat, miała to być moja pierwsza konferencja w życiu. Zostałem rzucony na głęboką wodę – nie dość, że mój pierwszy raz, to od razu na przeciw siebie miałem mieć kogoś tak wspaniałego i uwielbianego na całym świecie. Wiedziałem, że jest to dla mnie możliwość zdobycia niezwykle cennego doświadczenia, jeżeli faktycznie mam w przyszłości wykonywać zawód dziennikarza. Ale od niedzieli do środy co jakiś czas przez myśl przechodziło mi tylko „po jaką cholerę się za to brałeś?!”

Do Warszawy wybrałem się we wtorek popołudniu, żeby spokojnie móc się wyspać przed konferencją i żeby nie jechać na ostatnią chwilę. Trochę pytań dostałem wcześniej, ja to spisałem, przeredagowałem i to było całe moje przygotowanie. Ogólnie moim zadaniem było wypytanie Eusebio o parę spraw w miarę związanych z Manchesterem. Efekty miały się ukazać w serwisie OneUnited.pl.

Do budynku Mennicy wszedłem tuż przed 12, przy recepcji podałem swoje dane i dzięki temu otrzymałem materiały prasowe z konferencji. W teczce znalazły się informacje o samym Eusebio, o serii monet „Kings of Football”, ulotka z tym związana, a także wydrukowane awers i rewers monety. Do tego dorzucono również płytę CD, na której zamieszczono wszystkie te materiały w formie cyfrowej. Fajnie.

Stres ciągle dawał o sobie znać, do konferencji pozostało niecałe 30 minut, a ja ciągle nie miałem pojęcia jak to będzie wyglądać. Pomyślałem, że lepiej zawczasu załatwić potrzeby fizjologiczne, żeby mnie potem nagle nie zaskoczyło w najważniejszym momencie. Zlokalizowałem toaletę. Naciskam klamkę – zamknięta. No to czekam… Po chwili usłyszałem odgłos otwieranych drzwi. Z toalety wyszedł niższy ode mnie, łysiejący facet w jasnym garniturze i krawacie w odcieniu różowego. Zareagowałem automatycznie, mówiąc „dzień dobry” i wszedłem do środka. Dopiero później dotarło do mnie tak naprawdę, że minąłem się w toalecie z… redaktorem Szaranowiczem.

I właśnie wtedy znów poczułem napływ niepokoju i zdenerwowania – przecież tutaj mogę spotkać ludzi, których znam jedynie z gazet, telewizji czy Internetu. Poczułem się mały. Gdy wyszedłem, widziałem, że ilość gości się powiększa, rozpoznałem m. in. Andrzeja Szarmacha. Było dużo starszych ludzi – z początku myślałem, że to ktoś z PZPN, dopiero później dowiedziałem się, że to inni piłkarze z Klubu Wybitnego Reprezentanta, których niestety nie znałem z wyglądu. A propos PZPN-u, w Mennicy nie stawił się nowy prezes związku, Grzegorz Lato. Skomentowałem to później w rozmowie z pewnym dziennikarzem, który mocno skrytykował świetnego napastnika „Orłów Górskiego”. To jawne niedopatrzenie pana Laty, który nie raczył nawet wysłać żadnego ze swoich kilku(nastu?) wiceprezesów w zastępstwie. Konferencji nie uświetnił również swoją obecnością Jan Tomaszewski, choć, jak widziałem, jedno z miejsc było podpisane jego nazwiskiem.

Zapytałem jakiegoś dziennikarza, który witał się wcześniej z Szaranowiczem, o jakieś wskazówki. Nie dosłyszałem jak się nazywał, ale dopiero później zobaczyłem, że ma notes z logo TVP Sport. Z dziennikarzy, których znam z widzenia, rozpoznałem Stefana Szczepłka, tuż przed konferencją na miejsce dotarł Tomasz Zimoch – nietrudno go było pominąć, miał sweter koloru pomarańczowego, co wyróżniało go z tłumu przeróżnych ciemnych czy jasnych marynarek.

Około 12:30 puszczono z głośników muzykę i poproszono dziennikarzy oraz gości, by zajęli swoje miejsca. Na salę wszedł Eusebio wraz ze swoim agentem, tłumaczką oraz przedstawicielami Mennicy Polskiej. Przez pomieszczenie przeszło echo gromkich braw. Najpierw odbyła się część oficjalna, red. Szaranowicz, który prowadził konferencję, przedstawił gości, później przemawiali szefowie Mennicy. Mówili przede wszystkim o monetach, później głos zabrał bohater spotkania. Nerwy towarzyszyły mi cały czas. W jednej ręce trzymałem długopis, w drugiej zeszyt z pytaniami, przygotowywałem się do notowania odpowiedzi (niestety nie miałem dyktafonu).

W końcu nadeszła ta chwila. Red. Szaranowicz poprosił zebranych dziennikarzy o pytania, czułem ogromne zdenerwowanie. Rozglądam się po sali i… nikt nie podniósł ręki! Zapadła cisza, wszyscy czekali w napięciu. Chciałem, żeby ktoś zadał pytanie, żeby wiedzieć jak się później zachować, potrzebowałem jakiegoś wzorca. Nikt się jednak nie kwapił… Nie wiem dlaczego, ale nagle cały stres odszedł jak ręką odjął, musiałem podjąć męską decyzję, bo czułem, że innej okazji mogę już nie mieć. Podniosłem dłoń. – Jest pytanie! – powiedział Szaranowicz.

Hostessa podała mi mikrofon, przedstawiłem się i spytałem Eusebio o to, jakie ma wspomnienia z finału Pucharu Europy z 1968 roku. Tłumaczka przetłumaczyła to, co powiedziałem, po czym Portugalczyk zabrał głos:

Cóż, Benfica przegrała wtedy z Manchesterem 1:4. Nic nie mam do powiedzenia, nie warto o tym wspominać.

Super. Prawdopodobnie moje jedyne pytanie tego dnia i w zasadzie od razu spalone. Byłem jednak zadowolony, że pokonałem swój strach i jako pierwszy zadałem pytanie. Po chwili zgłosił się ktoś z sali – wysłannik wp.pl. Zadał pytanie, które też miałem w zeszycie – o jego faworyta w plebiscycie „France Football”.

Jestem Portugalczykiem, więc trudno, żebym nie głosował na Portugalczyka. Gdyby pan miał oddać swój głos, a w plebiscycie startował Polak, to nie głosowałby pan na niego? Jestem za Cristiano, oczywiście szanuję innych piłkarzy, ale mój głos mogę oddać tylko na swojego rodaka.

Ktoś jeszcze spytał o pięciu najlepszych Europejczyków według Eusebio. Piłkarz nazywany „Czarną Panterą” uznał to za dość trudne pytanie i postanowił wymienić tylko trzech: Alfredo Di Stefano, Lew Jaszyn i Ferenc Puskas. Po tej odpowiedzi red. Szaranowicz dość przytomnie przeszedł do dalszej części spotkania, bo naprawdę mało kto chciał zadawać pytania podczas konferencji. Po niej, stacje telewizyjne miały mieć możliwość przeprowadzenia indywidualnych wywiadów z legendą futbolu. Zapewne na to właśnie czekali.

Tuż po pytaniach do wspólnego zdjęcia ustawili się członkowie Klubu Wybitnego Reprezentanta, a później utworzyli kolejkę po autografy. Możliwość zdobycia podpisu gościa mieli również pozostali uczestnicy, ale ja się niestety nie dopchałem, bo strzelałem fotki telefonem komórkowym (słabo wyszły). Później Eusebio wyszedł do innego pomieszczenia, by mógł chwilę odpocząć i zjeść obiad, a nas również zaproszono na ciepły posiłek. Skoro już przeznaczenie połączyło mnie z Szaranowiczem, postanowiłem zgarnąć jego autograf. Potem upolowałem jeszcze podpis Tomasza Iwana, którego zauważyłem dopiero podczas „czyszczenia” bufetu.

Dobry dziennikarz, to czujny dziennikarz. Po kilkunastu minutach Eusebio wyszedł z zaplecza, by zrobić sobie pamiątkowe zdjęcia z pracownikami Mennicy, a później w tym drugim pomieszczeniu odbyła się… nieco mniejsza, bardziej kameralna konferencja prasowa. Było nas góra kilkunastu i wtedy już posypały się pytania. Najlepiej zanotował je jeden z dziennikarzy wp.pl. Tym razem nie miałem już żadnych oporów. I otrzymałem kolejną szansę na pytanie do Eusebio. Próbowałem wybrać najbardziej odpowiedni temat, pomyślałem, że najlepiej, gdy zapytam go o coś, co jest na czasie.

- Co będzie lepsze dla Cristiano Ronaldo w rozwoju jego kariery? Odejście do Realu Madryt czy pozostanie w Manchesterze?
- Nie jestem agentem Ronaldo, nie chcę zabierać głosu w tej sprawie.

Spalony. Dwa pytania i dwie bardzo mało satysfakcjonujące odpowiedzi. Patrząc na to, o co pytali zawodowcy, wypadłem gorzej niż blado. No, ale pocieszam się tym, że przecież była to moja pierwsza konferencja, a także tym, że miałem określone zadanie i tematykę. A tak prawdę powiedziawszy, ciężko pytać 66-letniego Portugalczyka o „Czerwone Diabły”. Dotarło to do mnie dopiero po pewnym czasie – przecież ten człowiek mógł zwyczajnie nie pamiętać tamtego meczu, tym bardziej, że poniósł sromotną klęskę. Z drugiej strony, trochę żałuję, że nie zapytałem go konkretnie o Besta czy Charltona.

Po mini-konferencji Eusebio przygotowywał się do wywiadów dla telewizji, dlatego nie było tam już czego szukać, tym bardziej, że panowie z ochrony raczej wypraszali tych, którzy się tymi wywiadami nie zajmowali. Musiałem też pilnować czasu, bo połączenia pociągów relacji Warszawa – Wrocław nie są zbyt ciekawe, a chciałem dotrzeć na Dolny Śląsk jeszcze tego samego dnia. Pomijając pytania, było naprawdę super. Czułem się jakbym przebywał w innej rzeczywistości, wrażenia niesamowite. Byłem od prawdziwej, futbolowej legendy na wyciągnięcie ręki. Mam cichą nadzieję, że uda mi się kiedyś to powtórzyć. Tym bardziej, że Mennica Polska już zapowiedziała kolejne podobizny znanych piłkarzy wytłoczone na monetach. Wśród nich znalazł się chociażby sir Bobby Charlton. Oj, gdyby to jego zaprosili…

Eusebio da Silva Ferreira, Portugalia,

Liga Mistrzów

Jeżeli rozpoczęcie tegorocznej edycji Champions League od potyczki z Hiszpanami może być dobrym omenem, to na pewno wylosowanie w grupie zespołu z Danii musi być kolejnym. W listopadzie 1998 roku Manchester United gościł drużynę Brondby, którą w pierwszym spotkaniu zdemolował na wyjeździe aż 6:2. Piłkarze sir Aleksa Fergusona nie byli zbyt gościnni i już po 16 minutach prowadzili trzema bramkami. Najpierw swoim firmowym uderzeniem z rzutu wolnego popisał się David Beckham, na 2:0 podwyższył Andy Cole, a trzeci gol był autorstwa raczej rzadko strzelającego na bramkę rywali, Phila Neville’a. Dwa kolejne trafienia dołożyli Dwight Yorke i Paul Scholes, którzy przypieczętowali gładkie zwycięstwo 5:0 na Old Trafford.

Kolejny mecz to już prawdziwy klasyk. Wspaniała powtórka meczu z Barceloną z Old Trafford, czyli 3:3 na Camp Nou. To było spotkanie, które można by uznać za wzór dla wielu drużyn i zawodników, jak grać w futbol – zapierające dech w piersiach akcje, ofensywna gra, no i sześć goli – to musiało robić wrażenie. Mecz rozpoczął się świetnie dla gospodarzy, bo już w pierwszych minutach bramkę zdobył Anderson. „Czerwone Diabły” szybko się odpłaciły, dzięki uderzeniu Yorke’a z linii pola karnego. Andy Cole dał Manchesterowi prowadzenie 2:1, ale trwało ono tylko cztery minuty – do wyrównania doprowadził Rivaldo. Walka trwała do końca i znów to goście prowadzili za sprawą drugiego gola Yorke’a. Jednak podopiecznym Fergusona nie było dane zwyciężyć na Camp Nou – Rivaldo pozazdrościł Yorke’owi dwóch bramek i przepięknym uderzeniem z przewrotki pokonał Petera Schmeichela ustalając rezultat na 3:3.

Premier League

„Czerwone Diabły” strzeliły 26 bramek w siedmiu ligowych spotkaniach, ale w meczu u siebie z Newcastle United nie potrafiły przebić się przez świetnie grającą obronę rywala. „Sroki” zagęściły środek pola i wywalczyły jeden punkt w „Teatrze Marzeń”, ale mogło się skończyć o wiele gorzej, gdyby sędzia podyktował rzut karny za faul Dennisa Irwina na Paulu Dalglishu.

Do normalnej dyspozycji Manchester United powrócił już tydzień później. Przyszli mistrzowie Anglii zaaplikowali trzy gole drużynie Blackburn Rovers. Scholes, skuteczny przeciwko zawodnikom w pasiastych strojach, zdobył dwie bramki, a trzecią dołożył Andy Cole. W drugiej połowie spotkania grający w dziesiątkę Rovers napędzili trochę strachu gospodarzom, zdobywając dwa gole po strzałach Dario Marcolina i Nathana Blake’a, ale ostatecznie trzy punkty pozostały na Old Trafford.

Na Hillsborough, stadionie Sheffield Wednesday, również padały bramki, niestety dla Man Utd tylko jedna. W poprzednich ośmiu wizytach „Czerwone Diabły” zwyciężyły tylko raz, co źle zapowiadało to popołudnie dla kibiców z Manchesteru. Pierwszy gol gospodarzy z 15. minuty potwierdził obawy fanów przyjezdnych. Niclas Alexandersson z łatwością pokonał Petera Schmeichela i to strzałem z około 18 metrów. Po kwadransie do wyrównania doprowadził Cole, ale tylko na tyle stać było tego dnia MU. Kolejne bramki dla Sheffield padały po strzałach Wima Jonka i wspomnianego już Alexanderssona.

W następnej kolejce znów dała o sobie znać cyfra 3. Tym razem jednak widniała ona po stronie „Czerwonych Diabłów”, które zmierzyły się z zespołem Leeds United. Prowadzenie objęli goście po golu Jimmy’ego Floyda Hasselbainka, ale tuż przed końcem pierwszej połowy do wyrównania doprowadził Solskjaer. Zaraz po przerwie Roy Keane strzelił na 2:1, ale sześć minut później znów był remis za sprawą Harry’ego Kewella. Niespodziewanym bohaterem meczu został jednak Nicky Butt, który na 12 minut przed końcem meczu zapewnił trzy punkty dla Manchesteru.

Puchar Ligi

Na trzy miesiące przed zdobyciem czterech goli w jednym meczu, Solskjaer zdobył dwa w spotkaniu Worthington Cup przeciwko Nottingham Forest. Młody skład United przez większą część pierwszej połowy był pod sporą presją ze strony rywala, ale dwa identycznie zdobyte gole przez Norwega uspokoiły poczynania „Czerwonych Diabłów”. Pod koniec meczu bramkę kontaktową zdobył jeszcze Steve Stone, ale wynik do końca się nie zmienił. 2:1 dla Manchesteru United i marzenia o poczwórnej koronie wciąż były realne.

Listopad 1998

Premier League
08.11 Man Utd – Newcastle 0:0
14.11 Man Utd – Blackburn Rovers 3:2 (Scholes 2, Yorke)
21.11 Sheffield Wed. – Man Utd 3:1 (Cole)
29.11 Man Utd – Leeds 3:2 (Butt, Keane, Solskjaer)

Liga Mistrzów
04.11 Man Utd – Brondby 5:0 (Beckham, Cole, P. Neville, Yorke, Scholes)
25.11 Barcelona – Man Utd 3:3 (Yorke 2, Cole)

Puchar Ligi
11.11 Man Utd – Nottingham Forest 2:1 (Solskjaer 2)

»The Treble miesiąc po miesiącu«
»The Treble – październik 1998«

The Treble,

Wszyscy piłkarscy kibice w Polsce czekali na ten dzień od bardzo długiego czasu. Kadencja Michała Listkiewicza, trwająca długich dziewięć lat, nareszcie dobiegła końca. Miał odejść już jakiś czas temu, ale jednak został (zapewne dla dobra polskiej piłki) i trzeba to było znosić aż do teraz.

To właśnie dziś szanowni delegaci PZPN wybierali nowego prezesa spośród trzech kandydatów: Grzegorza Laty, Zdzisława Kręciny i Zbigniewa Bońka. Dla racjonalnie myślącego człowieka wybór raczej prosty. No bo któż nie wybrałby znanego piłkarza, inteligentnego, obytego człowieka, który w dodaktu ma mnóstwo kontaktów w piłkarskim świecie i jest jednym z najlepszych kolegów obecnego prezesa UEFA, Michela Platiniego?

Dla „leśnych dziadków” to również był prosty wybór. Świadczą o tym przede wszystkim wyniki głosowania, które przedstawiają się następująco: Zbigniew Boniek – 19 głosów, Zdzisław Kręcina – 36, a Grzegorz Lato – 57, czyli minimalna ilość potrzebna do wygranej. Gdy tylko poznałem te wyniki, poczułem się tak, jak czuję się zawsze, gdy kibicuję polskiemu klubowi walczącemu o Ligę Mistrzów. Na początku jest myśl „może teraz?”, później wydaje się, że już, już awans do rozgrywek jest na wyciągnięcie ręki i… Znów to samo.

Tak, znowu w PZPN-ie będzie panował „beton”. Chociaż to zależy również od tego, kto zasiada w strukturach związku, ale chyba prezes powinien mieć na tyle wysokie kompetencje, by móc w tej kwestii coś zrobić. Ale czy Lato, który szczególnie nie musiał agitować delegatów, cokolwiek zmieni? Szczerze wątpię. Na obecną chwilę nie mam ani krzty zaufania do, bądź co bądź, jednego z najlepszych reprezentantów Polski w historii. Wybitny piłkarz niekoniecznie będzie dobrym prezesem. I pozwolę sobie w tym miejscu zacytować słowa Jacka Gmocha, który dość żartobliwie zareagował na wieść, że Lato będzie kandydował – Grzesiek na prezesa związku? Przecież to trzeba przynajmniej umieć czytać i pisać!

A wracając do odchodzącego Listkiewicza – trzeba przyznać, że trochę dla polskiej piłki zrobił. Na pewno dało coś mianowanie Jerzego „szalenie ważne” Engela na selekcjonera reprezentacji, która awansowała, po raz pierwszy od 16 lat, na mistrzostwa świata w 2002 roku. To „Listek” zatrudnił też Leo Beenhakkera na tę samą funkcję po nieudanym mundialu w 2006 roku i to również były prezez PZPN miał swój udział przy wywalczeniu dla Polski organizacji Euro 2012. Ale to wszystko za co można go chwalić, reszta to wtopienie się w tłum betonowych działaczy. I takim go zapamiętamy.

Grzegorz Lato, Michał Listkiewicz, PZPN,

Zacznijmy jednak od Tottenhamu. Decyzja zarządu „Kogutów” nie może dziwić – Hiszpan miał wystarczająco dużo czasu, by poukładać, kompletnie przemeblowany podczas letniego okna transferowego, zespół, w którym drzemie przecież spory potencjał. Osiem meczów i tylko dwa punkty, to, dla takiego klubu jak Tottenham, dramat. Dopełnieniem tego wszystkiego z pewnością byłby przegrany pojedynek w Pucharze UEFA z Wisłą Kraków. Jednak nasza rodzima piłka jest tak słaba, że nawet najgorszy zespół Premier League jest dla mistrza Polski trudnym rywalem i, jak się okazało, nie do przejścia. A szansa na awans do fazy grupowej była.

Skupmy się jednak na tych bieżących sprawach. Ramos odszedł, a władze Tottenhamu już skontaktowały się z Harrym Redknappem, dotychczasowym menedżerem nieźle radzącego sobie Portsmouth. Wybór zaskakujący, ale trzeba przyznać, że całkiem dobry. Daniel Levy na pewno nie ma nerwów na kolejne eksperymenty, dlatego stara się ściągnąć do siebie doświadczonego i przede wszystkim pewnego trenera. Należy też dodać jak bardzo zdesperowany był londyński klub – możliwość zakontraktowania Redknappa wiązała się z wypłatą „Pompey” aż pięciu milionów funtów, w ramach zadośćuczynienia. Biorąc jednak pod uwagę pieniądze, jakie wydawał Levy tego lata, to było jak pozbycie się pięciozłotówki.

No tak, ale co z samą drużyną? Reakcja zawodników na zmianę trenera, spodziewaną czy nie, mogła być różna. Trudno oceniać, szczególnie, że nie widziałem tego spotkania, czy to właśnie odejście Ramosa, czy też słaba forma Boltonu dała efekty. Najważniejsze jednak, że Tottenham wreszcie wygrał ligowy mecz w tym sezonie. To oczywiście nie daje zmian w tabeli – „Koguty” ciągle są ostatnie – ale o wiele lepiej wygląda te pięć punktów na koncie, a do będącego na bezpiecznej, 16. pozycji, Boltonu zostały już „tylko” trzy oczka. Redknappa czeka jednak trudny początek, bo w następnym meczu zmierzy się z Arsenalem na wyjeździe. I to już za trzy dni!

Wydarzenia z White Hart Lane, i wszystkie inne z brytyjskich boisk (a może nawet z całej Europy), bledną jednak przy najważniejszym meczu tego weekendu. Dzisiaj odbyła się „bitwa o Anglię”, czyli potyczka Chelsea z Liverpoolem. Lider Premier League podejmował niespodziewanego wicelidera (choć tak naprawdę współlidera – oba zespoły miały po 20 punktów). Do „The Blues” przed tym spotkaniem należał imponujący rekord 86 nieprzegranych meczów z rzędu na Stamford Bridge. Liczyłem na to, że kiedyś „Czerwone Diabły” zakończą tę serię, ale niestety podopiecznym sir Aleksa Fergusona nie będzie dany ten zaszczyt. Wyręczył ich za to Liverpool. Podopieczni Rafy Beniteza wygrali 1:0 po golu Xabiego Alonso i objęli prowadzenie w tabeli z 23 punktami na koncie.

To naprawdę szok. Nie, nie przesadzam. Od dłuższego czasu drużyna z Anfield Road, mimo posiadania dobrego składu i świetnego taktyka na ławce, nie potrafiła tak naprawdę powalczyć o tytuł mistrzowski. W okolicach stycznia, może lutego, było już praktycznie przesądzone, że LFC nie da rady. Oczywiście, taki scenariusz jest wciąż możliwy, wystarczy, że powinie im się noga, dostaną lekkiej zadyszki albo forma po prostu spadnie i już sytuacja może się odwrócić. Mimo wszystko Liverpool imponuje, a przede wszystkim pokazuje, że tym razem może się liczyć w wyścigu o trofeum. Chociaż wciąż kibice interesujący się Premier League są nastawieni dość sceptycznie do obecnej sytuacji. Ciekawe tylko, jak „The Reds” poradzą sobie w Lidze Mistrzów, bo do tej pory potrafili się skoncentrować tylko na jednych rozgrywkach. Czyżby Liverpool miał zaprezentować wielki comeback?

Ze spraw wartych wspomnienia należy zaznaczyć świetną formę beniaminka Hull City. Drużyna Phila Browna w poprzednich kolejkach odprawiła Arsenal, Tottenham i West Ham. Co więcej, dwa pierwsze spotkania odbyły się na terenie przeciwnika. Dziś „Tygrysy” znów pokazały nie tyle pazurki, ile potężne, niszczycielskie szpony. Wprawdzie ofiarą Hull padł inny beniaminek, West Bromwich Albion, to jednak wygrana 3:0 na wyjeździe mówi sama za siebie. Do ciekawego rozstrzygnięcia doszło także na JJB Stadium. Wydawało się, że drużyna, w której występuje lider klasyfikacji strzelców, Amr Zaki, może odprawić z kwitkiem Aston Villę. Egipcjanin ostatnio szaleje nie tylko strzelając dużo bramek, ale też tym, w jaki sposób je zdobywa. Zespół Steve’a Bruce’a nie dał jednak rady Martinowi O’Neillowi i jego chłopcom, ulegając „The Villans” aż 0:4. Dzięki temu rozstrzygnięciu zespół z Birmingham przeskoczył Man Utd, trafiając na 5. pozycję.

W pozostałych spotkaniach bez większych niespodzianek. Sunderland pokonał u siebie 2:1 Newcastle United, Blackburn podzielił się punktami z Middlesbrough, remisując 1:1 i takim samym rezultatem zakończył się mecz Portsmouth z Fulham. W derbach Londynu lepszy na Boleyn Ground od West Hamu okazał się Arsenal, wygrywając 2:0.

Premier League, Premiership,

Liga Mistrzów

Po dwóch dramatycznych remisach z Barceloną i Bayernem Monachium, „Czerwone Diabły” wybrały się do Danii, by zmierzyć się z byłym klubem Petera Schmeichela, Brondby IF. Duńczycy byli z góry skazani na pożarcie – wszyscy traktowali ich jak chłopców do bicia. I taka opinia znalazła szybko swoje potwierdzenie. Już w drugiej minucie bramkarza Brondby, Mogensa Krogha, pokonał Ryan Giggs. Niedługo później Walijczyk podwyższył na 2:0 strzałem głową, wykorzystując dośrodkowanie Jespera Blomqvista. Koszmar gospodarzy pogłębił się w 28. minucie, gdy trzeciego gola zdobył Andy Cole. Duńczycy jednak nie poddawali się i tuż przed przerwą zdobyli jedną z bramek. Kim Daugaard wykonał rzut wolny, ale arbiter nakazał zrobić to powtórnie. Drugi strzał okazał się skuteczny – Schmeichel został pokonany.

Najwyraźniej ten gol podziałał mobilizująco na „Czerwone Diabły”, które bardzo szybko zdobyły kolejne trafienia. Na listę strzelców po przerwie wpisali się Roy Keane i Dwight Yorke i było już 5:1 dla gości. Jak zwykle w końcówce spotkania na boisku pojawił się Ole Gunnar Solskjaer i oczywiście wpisał się na listę strzelców, zdobywając szóstą bramkę dla zespołu Aleksa Fergusona. Jednak ostatnie słowo należało do gospodarzy – Ebbe Sand zdobył drugiego gola dla Brondby i Manchester United wygrał 6:2. W tym samym czasie Bayern pokonał Barcelonę, dzięki czemu przyszli zdobywcy potrójnej korony znaleźli się na czele tabeli grupy D.

Premier League

W październiku nie udało się zdobyć kompletu punktów, ale trzy zwycięstwa w czterech kolejkach pokazały świetną formę ekipy z Old Trafford, która w fantastyczny stylu rozkręcała się w walce o mistrzowski tytuł.

Pierwszą ofiarą napastników Man Utd był zespół Southampton. Kibice z Manchesteru byli pełni obaw, bo ich zespół podchodził do tego pojedynku bez ani jednej wygranej na wyjeździe, a na boisku „Świętych” nie udało się zwyciężyć od trzech spotkań. Jednak od czego był duet Yorke – Cole? Już w 12. minucie spotkania ten pierwszy wykorzystał dośrodkowanie Anglika i skierował piłkę głową do siatki rywali. Drugą bramkę zdobył właśnie Cole w 60. minucie gry, a wynik na 3:0 ustalił Jordi Cruyff po efektownym strzale z woleja.

Kolejnym ligowym rywalem, tym razem na Old Trafford, był zespół Wimbledonu. I co tu dużo mówić, „The Dons” oraz ich trener, Joe Kinnear, dostali srogą lekcję futbolu. Andy Cole dwukrotnie pokonywał golkipera gości, strzelając pierwszą i ostatnią bramkę spotkania, a pozostałymi strzelcami w drużynie „Czerwonych Diabłów” byli: Giggs, Beckham i Yorke. Najpiękniejszym trafieniem był gol Beckhama – angielski pomocnik uderzył z dystansu, nie dając szans bramkarzowi Wimbledonu, Neilowi Sullvianowi. Bramkę honorową dla przyjezdnych zdobył Jason Euell przy stanie 1:0 dla gospodarzy.

Kolejny weekend to podróż do Derby. Na stadionie „Baranów” kibice zobaczyli tylko dwie bramki, obie strzelone w końcówce, po jednej dla każdej z drużyn. Dla gospodarzy gola zdobył napastnik Deon Burton, a wyrównanie i jeden punkt dla „Czerwonych Diabłów” załatwił Jordi Cruyff. Mecz został rozegrany po powrocie ze spotkania Champions League w Danii i styl, jaki zaprezentował zespół z Manchesteru, pozostawiał wiele do życzenia. Po meczu sir Alex przyznał, że jego zawodnicy prawdopodobnie nie zasłużyli nawet na remis.

Powrót do właściwej dyspozycji nastąpił na Goodison Park w meczu z Evertonem. Manchester rozgromił zespół z Liverpoolu aż 4:1, strzelając w każdej z połów po dwa gole. Pierwszą bramkę zdobył Yorke, a na 2:0 podwyższył zawodnik Evertonu, Craig Short, który „wykorzystał” dośrodkowanie Davida Beckhama. Honorowe trafienie dla gospodarzy zaliczył Duncan Ferguson, ale złudzeń kibicom „The Toffees” nie pozostawiły bramki Andy’ego Cole’a i Jespera Blomqvista. Na koniec października Manchester United wspiął się na drugą lokatę w tabeli, tracąc tylko punkt do prowadzącej Aston Villi.

Puchar Ligi

Nie da się wygrać wszystkiego. Worthington Cup był jedynym trofeum, jakiego nie udało się zdobyć w sezonie 1998/1999, choć początek tych rozgrywek był optymistyczny – Manchester rozpoczął walkę o Puchar Ligi od zwycięstwa na Old Trafford.

Gdy na stadion „Czerwonych Diabłów” przybył sąsiad z hrabstwa Lancashire, wszyscy mieli tylko jedno skojarzenie – pojedynek Dawida z Goliatem. „The Shakers” zakończyli poprzedni sezon spadkiem do trzeciej ligi, ale w Teatrze Marzeń byli w swojej walce niezmordowani, czym doprowadzili do dogrywki. I nie było tak, że spotkanie toczyło się tylko do jednej bramki, Bury również miało swoje okazje. Chris Lucketti i Andy Preece byli bliscy zdobycia upragnionego gola, ale tego dnia do siatki rywala trafiali tylko Skandynawowie w czerwonych koszulkach – Ole Gunnar Solskjaer i Erik Nevland, dzięki którym Manchester United awansował do czwartej rundy Pucharu Ligi.

Październik 1998

Premier League
03.10 Southampton – Man United 0:3 (Cole, Cruyff, Yorke)
17.10 Man Utd – Wimbledon 5:1 (Cole 2, Beckham, Giggs, Yorke)
24.10 Derby – Man Utd 1:1 (Cruyff)
31.10 Everton – Man Utd 1:4 (Blomqvist, Cole, Yorke, samobój)

Liga Mistrzów
21.10 Brondby – Man Utd 2:6 (Giggs 2, Cole, Keane, Solskjaer, Yorke)

Puchar Ligi
28.10 Man Utd – Bury 2:0 (Nevland, Solskjaer)

The Treble,

Liga Mistrzów

Wspominki zaczniemy właśnie od europejskich rozgrywek, na których cała niesamowita historia z tamtego sezonu się zakończyła. Manchester United musiał walczyć o miejsce w fazie grupowej Champions League w kwalifikacjach. Los skojarzył Anglików z mistrzem Polski, ŁKS-em Łódź. Dwumecz zakończył się wynikiem 2:0 dla zespołu sir Aleksa Fergusona (2:0 na Old Trafford, 0:0 w Polsce). Nagrodą za tę walkę był występ w grupie D, którą spokojnie można było określić mianem „grupy śmierci” – przeciwnikami Man Utd była słynna Barcelona i niemniej wielki Bayern Monachium. Stawkę uzupełniali, nie ma co ukrywać, „chłopcy do bicia”, czyli zespół Brondby z Kopenhagi. Start rozgrywek był ciężki, bo to właśnie „Duma Katalonii” była pierwszym rywalem „Czerwonych Diabłów”.

Linię napadu MU tworzyli w tym spotkaniu Ole Gunnar Solskjaer i Andy Cole, natomiast Teddy Sheringham i Dwight Yorke pozostali na ławce rezerwowych. Tyle, że cały show ukradli pomocnicy. Strzelanie na Old Trafford rozpoczął Ryan Giggs. Walijczyk zachował się jak rasowy napastnik i uderzeniem głową pokonał golkipera gości. Później Paul Scholes dobił uderzenie z przewrotki Yorke’a. W drugiej połowie do roboty wzięli się piłkarze z Katalonii i za sprawą Andersona i Giovanniego doprowadzili do wyrównania. Manchester znów objął prowadzenie po jednym najładniejszych rzutów wolnych Davida Beckhama w jego karierze. Jednak nadzieje na utrzymanie wyniku 3:2 legły w gruzach, gdy ręką we własnym polu karnym zagrał Nicky Butt, za co dodatkowo został ukarany czerwoną kartką. Końcowy wynik meczu ustalił Luis Enrique z rzutu karnego.

Spotkanie z Bayernem na Olympiastadion w Monachium stało na podobnym poziomie, choć kibice zobaczyli „tylko” cztery gole. Przez długi czas Manchester prowadził 2:1 po golu Scholesa w 49. minucie, ale w doliczonym czasie gry Peter Schmeichel popełnił błąd, co było dla niego rzadkością, w wyniku czego Giovane Elber zdobył swojego drugiego gola i ustalił wynik spotkania na 2:2.

Premier League

Manchester rozpoczął sezon z myślą o odzyskaniu mistrzowskiego tytułu, który parę miesięcy wcześniej wywalczył debiutujący w Arsenalu w roli menedżera, Arsene Wenger. Sierpień nie był zbyt udanym miesiącem dla Man Utd – zespół Fergusona wywalczył tylko dwa punkty z możliwych sześciu, ale jakby tego było mało, wiele mówiło się o ofercie kupna klubu przez firmę British Sky Broadcasting należącą do Ruperta Murdocha. Propozycję opiewającą na 625 milionów funtów odrzuciła brytyjska Komisja antymonopolowa twierdząc, że przyniosłoby to szkodę zarówno dla rynku telewizyjnego, jak i dla jakości brytyjskiego futbolu.

Ale skupmy się na tym, co najistotniejsze. Wyobraźcie sobie nastroje na Old Trafford, gdy Mark Kinsella, reprezentacyjny kolega Roya Keane’a, wyprowadził Charlton Athletic na prowadzenie po pół godzinie gry. Na szczęście wyczucie czasowe Solskjaera było jak zwykle idealne – Norweg wyrównał zaledwie siedem minut później. Tuż przed przerwą gola na 2:1 dla MU zdobył Yorke, dla którego było to pierwsze trafienie w barwach „Czerwonych Diabłów”. Po 90 minutach rezultat na tablicy świetlnej brzmiał 4:1 dla gospodarzy, bo obaj strzelcy dołożyli po kolejnym trafieniu. Trzy dni później Yorke przypieczętował zwycięstwo Man Utd w spotkaniu z Coventry City, ustalając wynik meczu na 2:0 (pierwszego gola zdobył Ronny Johnsen). Wyglądało na to, że „Czerwone Diabły” są gotowe na potyczkę ze zdobywcą podwójnej korony z poprzedniego sezonu, Arsenalem.

Niestety, to spotkanie nastąpiło zaledwie cztery dni po wspomnianym, wyczerpującym pojedynku z Barceloną i tak, jak w spotkaniu o Tarczę Dobroczynności, Manchester został „rozstrzelany” przez Arsenal aż 3:0. Dodatkowo przy stanie 2:0 dla gospodarzy czerwoną kartką został ukarany Nicky Butt, po raz drugi w sezonie. Nie było jednak czasu na lizanie ran, bo już cztery dni później na Old Trafford przyjechał FC Liverpool. Kibice „The Reds” szydzili z United śpiewając coś o sprzedaniu duszy dla telewizji Sky, ale ten się śmieje, kto się śmieje ostatni. Dzięki karnemu wykonanemu przez Denisa Irwina i fantastycznemu uderzeniu piłkarza miesiąca, Paula Scholesa, gospodarze wygrali 2:0 i zamknęli usta fanom przyjezdnych.

Sierpień – Wrzesień 1998

Tarcza Dobroczynności
09.08 Arsenal – Man Utd 3:0

Liga Mistrzów
12.08 Man Utd – ŁKS Łódź 2:0 (Giggs, Cole)
26.08 ŁKS Łódź – Man Utd 0:0
16.09 Man Utd – Barcelona 3:3 (Giggs, Scholes, Beckham)
30.09 Bayern – Man Utd 2:2 (Scholes, Yorke)

Premier League
15.08 Man Utd – Leicester 2:2 (Beckham, Sheringham)
22.08 West Ham – Man Utd 0:0
09.09 Man Utd – Charlton 4:1 (Solskjaer 2, Yorke 2)
12.09 Man Utd – Coventry 2:0 (Johnsen, Yorke)
20.09 Arsenal – Man Utd 3:0
24.09 Man Utd – Liverpool 2:0 (Irwin, Scholes)

historia, The Treble,

Simpson ma rok więcej niż Gary Neville, gdy ten przedarł się do pierwszego składu „Czerwonych Diabłów”. Jak do tej pory Danny przebywał na wypożyczeniach już w trzech różnych klubach. Czyżby to brak doświadczenia skłonił włodarzy Man Utd do oddania młodego zawodnika na Ewood Park? Na pewno nie – bliźniacy da Silva są młodsi i na pewno o wiele mniej ograni niż ich starszy, angielski kolega, więc to nie powód, by wypożyczyć 21-letniego defensora. Czyżby w takim razie był jakiś ukryty motyw tego transferu? I co jeszcze musi zrobić Danny, by w końcu zaimponować Fergusonowi, dostając tym samym swoje miejsce w pierwszej drużynie?

Okazuje się, że Simpson mógł być zawikłany w zatrudnienie trenera bramkarzy Blackburn, który trafił do Manchesteru zaledwie 19 dni po tym, jak otrzymał takie samo stanowisko na Ewood Park. Ferguson mógł więc wykorzystać wypożyczenie zawodnika, by „zmiękczyć” włodarzy Blackburn.

Chodzą również plotki, że Simpson jest podobno bardzo niedyskretny, dlatego Ferguson ukarał zawodnika, a także dał mu możliwość na poważne przemyślenie sprawy. Ma na to cały sezon i to poza Manchesterem.

Czuję, że mam swoje miejsce – mówił piłkarz. – Po prostu będę intensywnie trenował i jeśli otrzymam szansę, udowodnię, że jestem dobry. Sir Alex powiedział mi: „nie trenuj, ale dawaj z siebie wszystko, jeszcze więcej niż w United i nie bój się prosić ludzi w Blackburn o dodatkowe treningi, bo to cię rozwinie”. Mówił mi też, żebym dobrze grał, bo będzie mnie obserwował. Ale chcę przede wszystkim sobie udowodnić, że mogę sobie poradzić na tym poziomie, dlatego przede mną ważny sezon.

Mam nadzieję, że naszemu wychowankowi powiedzie się w drużynie Rovers i pokaże, że warto go zatrzymać. Jednak ostatnie „osiągnięcia” zawodników z akademii Manchesteru pokazują, że Danny’emu niekoniecznie uda się wrócić na Old Trafford. Może po prostu Ferguson chce wypromować swojego podopiecznego, by później znaleźć kupca, który zechce go u siebie? Odpowiedź poznamy jednak po zakończeniu sezonu, teraz pozostaje nam tylko życzyć mu jak najlepiej.

Danny Simpson,

To właśnie Szkot 29 lipca 1996 roku sprowadził do Manchesteru wtedy mało znanego, norweskiego napastnika. I to tylko dlatego, że nie udało się kupić z Blackburn Rovers Alana Shearera. Nikt nie spodziewał się, jak niesamowitym i ważnym zawodnikiem okaże się Solskjaer. „Morderca o twarzy dziecka”, piłkarski fenomen.

Nie będę przytaczał tutaj jego życiorysu, bo przecież opisała go już Kasia w swojej serii „Legendy”. Nie trzeba też pisać o jego wyjątkowości, bo powtórzyłbym to, co już napisałem, gdy oficjalnie odszedł na piłkarską emeryturę. Ole Gunnar Solskjaer to jednak nie tylko zdobywca tej jednej z najważniejszych bramek w historii Manchesteru United – w pamiętnym i dramatycznym finale piłkarskiej Ligi Mistrzów z 1999 roku. To także wzór dla młodych zawodników, którzy rozpoczynają swoje kariery – wzór lojalności, oddania dla klubu, cierpliwości, a także skromności. Wszystkie najlepsze cechy, które obecnie zanikają w futbolu, prezentował Norweg.

Jego ostatni mecz na Old Trafford rozpocznie się w najbliższą sobotę o godzinie 16:00 czasu polskiego. A w oczekiwaniu na to spotkanie – powspominajmy. Który moment w karierze superrezerwowego Ole Gunnara Solskjaera przypadł Wam najbardziej w pamięć lub który uważacie za najlepszy? Oto nasze propozycje:

Zwycięski gol w finale Ligi Mistrzów z Bayernem Monachium

Cztery bramki strzelone w spotkaniu z Nottingham Forrest

Czerwona kartka w meczu z Newcastle United

Solskjaer robi z Liverpoolem to samo, co z Bayernem

Pierwsze trafienie po kontuzji w meczu z Charlton w 2006 roku

A na koniec…

Wszystkie bramki Ole Gunnara Solskjaera w pigułce

Galeria

Legendy, Ole Gunnar Solskjaer,

„Jaki Ole?”

To był telefon, którego Age Hareide się obawiał. Trener drużyny Molde wiedział, jak dobry jest Ole Gunnar Solskjaer. Pytanie brzmiało kiedy, a nie czy, zgłosi się po niego któryś z wielkich klubów. – „Sir Alex często do mnie wydzwaniał pytając o moją opinię w sprawie norweskich zawodników” – mówił Hareide. – „Wiedział, że dobrze znam angielskie realia, dlatego chciał wiedzieć, jakie mam zdanie o konkretnych piłkarzach, a przede wszystkim jak mogliby sobie poradzić w Anglii. W końcu, w lipcu 1996 roku, nadszedł ten dzień, w którym telefon dotyczył jednego z moich podopiecznych. Sir Alex zapytał o Ole Gunnara. Wiedziałem, że będzie nam go bardzo brakowało, ale nie da się stanąć na drodze zawodnikowi, gdy pyta o niego Manchester United. Powiedziałem Fergusonowi: ‘musisz go mieć’. I tak się stało. United kupiło go za 1,5 miliona funtów! Myślę, że są mi winni jakieś pieniądze, biorąc pod uwagę, jak dobrego piłkarza dostali”.

Pierwszy i ostatni

Dla Ole i United była to miłość od pierwszego wyjrzenia. Jego transferowi towarzyszył spora doza kontrowersji, ale to szybko się zmieniło. Pierwszy znak, że Manchester United jest w posiadaniu „mordercy o twarzy dziecka”, nadszedł na stadionie Oldham na Boundary Park w wygranym 2:0 meczu rezerw. Obie bramki zdobył oczywiście nowy nabytek „Czerwonych Diabłów”. Kilka dni później, Norweg zadebiutował w pierwszej drużynie, wchodząc z ławki rezerwowych w spotkaniu z Blackburn Rovers. Solskjaer pojawił się na murawie w 64. minucie, a już po sześciu minutach wyrównał stan meczu na 2:2, podtrzymując serię 32 meczów na Old Trafford bez porażki. Ole nie zapomniał żadnej swojej bramki. – „Obydwa te spotkania zapadły głęboko w moją pamięć” – mówił. – „Wspaniale było po raz pierwszy mieć na sobie tę czerwoną koszulkę, nawet jeżeli był to mecz rezerw. A zdobycie pierwszego gola na Old Trafford było dla mnie naprawdę wyjątkowym przeżyciem. Zawsze będę miał w pamięci oba te wspomnienia”.

Nie zostawiaj nas w taki sposób…

Nie zostaje się najlepszym strzelcem United bez zainteresowania ze strony rywalizujących klubów i to w sytuacji, gdy nie jest się zawodnikem pierwszego składu. W sezonie 1997/1998 doniesienia prasowe mówiły o zainteresowaniu Solskjaerem przez dość liczne grono europejskich drużyn, co wywołało u kibiców „Czerwonych Diabłów” najczarniejsze myśli. Na szczęście, Ole miał swoje zdanie. – „Pamiętam, jak często rozmawiałem ze swoim agentem o transferze do Tottenhamu. Mówił mi, że byłem najbardziej upartym piłkarzem na świecie” – Solskjaer sięga pamięcią 10 lat wstecz. – „Oba kluby uzgodniły nawet kwotę transferu – ciągle mam ten faks w domu! Bardzo łatwo można było naciskać do podjęcia takiego kroku, ale ja nie chciałem odchodzić, a menedżer ciągle powtarzał, że dostanę swoją szansę. Nie rzucał słów na wiatr. Byłem dumny, że grałem dla najlepszej drużyny w kraju. Chciałem być jej częścią”.

Pierwszy tytuł

Po dziewięciu miesiącach Ole wreszcie doczekał się pierwszego trofeum. W 33 spotkaniach zdobył 18 goli w lidze (19 we wszystkich rozgrywkach) i z tą zdobyczą został królem strzelców Premier League, a także po raz pierwszy otrzymał medal za mistrzostwo Anglii. – „Pierwszy raz wygrałem coś w piłce, nie wliczając trofeów, które zdobyłem będąc graczem drużyn U-11 i U-12 w lokalnych rozgrywkach” – opowiadał. – „Ten wtorek był cudowny, usiadłem przed telewizorem i oglądałem mecze West Hamu z Newcastle i pojedynek Wimbledonu z Liverpoolem. Po końcowym gwizdku zadzwonił do mnie Ronny Johnsen – staliśmy tak wrzeszcząc do siebie, jak jacyś wariaci. To było jak bajka. Chciałem więcej takich wspaniałych chwil”. I Ole dostał to, co chciał…

Poświęcenie dla drużyny

Gdy w sezonie 1997/1998 pozostały już tylko cztery spotkania do końca rozgrywek, ewentualna wygrana United z Newcastle była wymogiem, jeżeli podopieczni sir Aleksa Fergusona mieli dogonić prowadzący w tabeli Arsenal. Wielu kibiców doskonale pamięta tamto spotkanie (wymęczone 1:1) z powodu jednego, wyjątkowego momentu. W końcówce spotkania Solskjaer pokonał Shaya Givena, ale piłkę z linii bramkowej zdołał wybić Nikos Dabizas. Futbolówka trafiła do Roba Lee, który był na środku boiska i nie miał przed sobą nikogo, prócz golkipera Manchesteru. Stracona bramka praktycznie zapewniłaby mistrzostwo „Kanonierom”, a więc sytuacja w zasadzie beznadziejna. Jednak za pędzącym na bramkę Robem Lee, z wielką determinacją ruszył Solskjaer. Norwegowi udało się dogonić rywala tuż przed polem karnym, a następnie bezpardonowo i z premedytacją powalić go na ziemię. Owszem, zachowanie karygodne i niesportowe, ale gdy jest się pod ścianą, sięga się po radykalne środki. Gdy sędzia Uriah Rennie wyciągał z kieszeni czerwoną kartkę, kamera telewizyjna uchwyciła Ole mówiącego do Davida Beckhama – „musiałem to zrobić”. Były zawodnik Molde doskonale wiedział, jak wielkie znaczenie miał ten wślizg w kontekście dogonienia Arsenalu i ewentualnego zdobycia tytułu – i tego nigdy mu nie zapomnimy.

Zima 1999 roku

„Moim marzeniem jest strzelenie gola Liverpoolowi. Jeszcze większym marzeniem jest zdobycie zwycięskiej bramki w wygranym 1:0 meczu z Liverpoolem na Old Trafford”. Marzenie Solskjaera zostało spełnione, choć wynik był nieco inny, w pamiętne styczniowe popołudnie 1999 roku, w sezonie, w którym „Czerwone Diabły” sięgnęły po Potrójną koronę. Liverpool prowadził 1:0 po golu Michaela Owena, a United mimo ogromnych wysiłków, nie potrafił pokonać bramkarza „The Reds”. Gdy kibice z Anfield powoli rozpoczynali świętowanie, na dwie minuty przed końcem do wyrównania doprowadził Dwight Yorke. Napięte nerwy uspokojone, a w sektorach kibiców z Anfield cisza, jak makiem zasiał. Wszędzie indziej szał radości. Gdy Solskjaer strzelał na 2:1 była 90. minuta. Po raz kolejny Ole był na ustach wszystkich, pięć miesięcy przed powtórzeniem niesamowitego comebacku Manchesteru, gdy „dzieciaki Busby’ego” zdobyły Puchar Europy w 1968 roku.

„Czteropak”

Hattricki zdarzają się teraz tak często, jak długo panujący menedżerowie w Manchesterze City. Jednak Ole potrafił sprawić, że strzelanie wydawało się proste, jak budowa cepa. Szóstego lutego 1999 roku w spotkaniu z Nottingham Forest, Solskjaer dał przykład zabójczej skuteczności, której nie zobaczylibyście nigdzie indziej. Nie tylko strzelił cztery bramki, ale zrobił to w trakcie zaledwie 19 minut, jakie miał do dyspozycji. – „Dobrze, że nie wpuścili go wcześniej” – mówił po spotkaniu szkoleniowiec Nottingham, Ron Atkinson. Występ Solskjaera był tak nonszalancki, że sam zawodnik sprawiał wrażenie zażenowanego swoim wyczynem. Wynik 8:1, tak jest, 8:1, ciągle pozostaje najwyższym zwycięstwem na wyjeździe w Premier League.

Magiczne Camp Nou

Gdy wszyscy panikowali oglądając ostatnie sekundy finałowego meczu na Nou Camp, Ole wydawał się być najspokojniejszy. – „Trudno to wytłumaczyć, to było przeczucie” – mówił na temat, decydującego o zdobyciu Potrójnej korony, trafienia. – „Tu chyba chodzi o pozytywne myślenie. Zawsze wyobrażasz sobie siebie strzelającego gole, może to właśnie było to. Ale to uczucie było jakby mocniejsze. Nie wiem dlaczego. Bramka? To jedna z tych, które zdobywasz raz na pięć uderzeń, jeśli masz szczęście, bo nigdy czegoś takiego się nie trenuje. Po prostu kopiesz piłkę, nadajesz jej tor lotu. Znacznie częściej przelatuje nad poprzeczką albo jest wybijana przez zawodnika stojącego przy dalszym słupku. Tyle rzeczy mogło nie pójść przy tej akcji… To był instynkt”. Instynkt zabójcy.

Druga „czwórka”

Mało jest zawodników, którzy potrafią zdobyć cztery bramki w jednym spotkaniu. Jeszcze mniej jest takich, którzy mogą to zrobić dwukrotnie w przeciągu dziewięciu miesięcy. W grudniu 1999 roku United przegrywał z Evertonem 0:1, ale szybko doszło do wyrównania za sprawą trafienia Denisa Irwina. A potem zaczęła się zabawa. Dwie minuty później Solskjaer wyprowadził „Czerwone Diabły” na prowadzenie – wyprzedzając Davida Weira idealnie zmieścił piłkę w bramce poza zasięgiem interweniującego Paula Gerrarda. Na chwilę przed przerwą Everton miał swoje deja vu i pozwolił Manchesterowi na kolejnego gola. Solskjaer wyszedł sam na sam – w roli głównej znów Weir, który tym razem zaspał – i bez problemu podwyższył na 3:1. A z trzech zrobiło się cztery, gdy Norweg zamienił na gola dośrodkowanie Irwina. Wielkie strzelanie zakończyło się na wyniku 5:1 i czwartej bramce Ole, po dobitce strzału Ryana Giggsa i nieudanej interwencji Gerrarda.

Setna bramka

Przeszliśmy długą drogę od akapitu „Jaki Ole?”. Siedem wspaniałych lat. Jednak patrząc na jego wyborne wykańczanie akcji, pojawiła się pewna wątpliwość, gdy Solskjaer zdobył swojego setnego gola w barwach Manchesteru United. „Po meczu z Bayerem Leverkusen w 2002 roku, powiedziano mi, że UEFA chce przypisać bramkę na moje konto, jednak później odebrali mi ją, tłumacząc, że piłka po moim strzale wyleciałaby w aut” – wspominał. – „No, może nie było aż tak źle, w każdym razie to nie był strzał w światło bramki. Dlatego oficjalnie gola numer 100 zdobyłem w styczniu 2003 w meczu z West Hamem. Jednak dla mnie jest obojętne, który gol jest 100., a który 99. Bramka to bramka”. Ależ skromność.

Wielki powrót

Był rok 2006. W pewien deszczowy wieczór w południowym Londynie miała miejsce bardzo wzruszająca dla kibiców scena. Mecz z Charlton Athletic był już w zasadzie wygrany, ale kibice przyjezdnych cieszyli się z trzeciego gola niemal tak, jakby to był strzał dający Puchar Europy w 1999 roku. Ich bohater powrócił. Ole Gunnar Solskjaer zdobył swojego pierwszego gola od kwietnia 2003 roku (z Panathinaikosem) i celebrował bramkę razem z fanami United zebranymi na trybunie im. Jimmy’ego Seeda na The Valley. „Po trzech latach bez gry, to było wspaniałe wydarzenie zarówno dla fanów Solskjaera, jak i zawodników oraz wszystkich kibiców United” – powiedział sir Alex Ferguson bezpośrednio po tamtym spotkaniu. – „Ole to piłkarz, który przetrwał trudne momenty swojej kariery i nigdy nie stracił wiary w to, że w końcu kiedyś otrzyma wynagrodzenie”.

Ole zawiesza buty na kołku

„Kiedy na treningu na moim kolanie pojawiło się wybrzuszenie, musiałem podjąć tę decyzję, ponieważ to oznaczało, że nie jestem w stanie grać dla mojego klubu na odpowiednim poziomie” – przyznał. – „Muszę także mieć na uwadze swoje zdrowie. Gdy wcześniej tak długo pauzowałem, moją ambicją nie były tylko powrót do gry i ponowne założenie czerwonej koszulki, chciałem też wznieść trofeum za wygranie Premier League. To było moje wielkie marzenie. Dlatego, pod tym kątem, ostatni sezon był dla mnie wspaniałym przeżyciem i cieszę się, że mogłem się z tego cieszyć”. Amen.

Najlepszy z najlepszych?

Tyle wzlotów, ale abstrahując od meczu na Camp Nou, kiedy Solskjaer sięgnął szczytu? W wywiadzie dla „Inside United” w 2003 roku, Ole wyznał, że najlepiej smakuje pokonanie odwiecznego rywala. – „Mój debiut był wielkim przeżyciem, tak samo jak pierwsze mistrzostwo Anglii po moim przybyciu do United. Wyjątkowym meczem był na pewno finał FA Cup w 1999 roku. No i to spotkanie z Liverpoolem w piątej rundzie również było wspaniałe. Pamiętam też jak zdumiewające było zwycięstwo 3:0 nad Juventusem we Włoszech. Ta noc zapadła mi w pamięci, bramki zdobywaliśmy w krytycznych momentach”. Najważniejsze, że czerpał radość z gry.

Old Trafford

Może i już go nie ma – przynajmniej na murawie – jednak jego legenda pozostanie na trybunach i w sercach kibiców. – „Wszystkie wielkie europejskie areny odczuwa się inaczej, ale Old Trafford jest jak dom i to czyni z niego wyjątkowy stadion” – mówił Solskjaer. – „Tak, czuję się tutaj, jak w domu, naprawdę lubiłem tutaj grać i nigdy nie bałem się wychodzić tutaj na murawę i występować przed tym ogromnym tłumem kibiców, bo oni zawsze dobrze nam życzyli. Dla mnie nie ma lepszego miejsca niż Old Trafford”.

Doświadczenie w United

Zadanie z matematyki odrobione: 216 występów w pierwszym składzie, plus 150 jako rezerwowy, daje 366 spotkań i wspaniały bilans 126 bramek – Ole nadwyrężył chyba wszystkie ścięgna dla „Czerwonych Diabłów”. – „Myślę, że mogę powiedzieć, że dałem z siebie wszystko jako zawodnik Manchesteru United. Jestem dumny, że byłem częścią tego klubu i że grałem pod wodzą tak wspaniałego menedżera. Grałem też u boku najwspanialszych piłkarzy i zawiązałem tu kilka wielkich przyjaźni. Zebrałem wiele doświadczeń, których jest po prostu za dużo, by je wszystkie wymienić”.

Wspierający kibice

„Kibice byli przewspaniali. Ludzie z Manchesteru i fani z całego świata pokazali mi, jak wielkimi mogą być pasjonatami, jeżeli chodzi o futbol. Naprawdę muszę im podziękować, bo zawsze mi kibicowali i wspierali mnie nie tylko, gdy byłem na boisku, ale również w trudniejszych dla mnie momentach, gdy wracałem do gry po kontuzji”.

„To dziwne, gdy pomyślę, że będąc już starym człowiekiem, spotykani przeze mnie kibice United będą wciąż pytać o tego gola. Zawsze pytają: ‘Jak się wtedy czułeś? To ty wygrałeś nam puchar…’ Nie, to nie ja go wygrałem, wygrała go drużyna, to nie był mój strzał, to zespół wypracował to wszystko na przestrzeni całego sezonu… zresztą, nieważne”.

Ole ciągle w United

W maju 2008 roku, sir Alex Ferguson wyjawił, że Solskjaer zostanie trenerem drużyny rezerw Manchesteru United w sezonie 2008/2009. – „Jestem bardzo podekscytowany możliwością pracy po drugiej stronie linii” – mówił. – „To będzie bardzo wymagające zadanie, ale cieszę się, że stawiam swoje pierwsze kroki jako trener w tym klubie. Gdy tylko myślałem o trenowaniu, zawsze chciałem pracować w United, to chyba jasne. Ale nigdy niewiadomo czy będą cię chcieli, dlatego gdy menedżer oznajmił, że może znaleźć się dla mnie miejsce, byłem przeszczęśliwy”. Oczywiście, podzielamy to uczucie.

Autor: Nick Judd, Manutd.com

Legendy, Ole Gunnar Solskjaer,

Od razu uspakajam wszystkich, którzy jeszcze nie wiedzą – podstawowy zestaw nie zmieni kolorów, a więc nadal nasi pupile będą grali w czerwono-białych strojach, jak na „Red Devils” przystało. Zmianie za to ulegną stroje wyjazdowe. W przyszłym sezonie nie zobaczymy już, niestety, zestawów złożonych z czarnych koszulek z czerwonymi elementami i czarnych spodenek (patrz: zdjęcie obok). Piszę niestety, bo dobrze wiem, że urzekły one zdecydowaną większość fanów Manchesteru United.

Nie będzie więc dziwić reakcja kibiców na nowe „wyjazdówki”. Z pięknego czarnego, firma Nike przeszła na… biało-niebieski. Od razu uprzedzam – drugi strój nie musi być odzwierciedleniem barw podstawowych, a w zasadzie powinien się od nich nieco różnić. Choć wciąż trudno powiązać kolor niebieski z czerwonymi przecież Diabłami. Biała koszulka była do dyspozycji całkiem niedawno i myślę, że zdała egzamin, jednak wtedy towarzyszyły jej czarne spodenki i napisy (o ile mnie pamięć nie myli). Tym razem, dodatkowe elementy, a także dolna część ubrania, będą właśnie ciemno-niebieskie.

Niektórzy internauci żartowali, że zarząd klubu z Old Trafford specjalnie zmienił „wyjazdówki” na białe, by zatrzymać w drużynie Cristiano Ronaldo (widać, ten temat jest nie do obejścia – pojawić może się wszędzie), a to ze względu na jedną z jego wypowiedzi. Portugalczyk przyznał, że chciałby kiedyś zagrać w białym trykocie. Czego to się nie robi dla najskuteczniejszego zawodnika w Premier League – mówisz i masz! Tak na poważnie jednak, ciężko wyrokować skąd taki pomysł się wziął i kto jest za to odpowiedzialny. Część kibiców chyba w ogóle nie przyzwyczai się do nowego oblicza Manchesteru United na wyjazdach, na przykład z Arsenalem, Liverpoolem czy Middlesbrough i będą czekać na kolejną zmianę wyglądu.

To jednak nie koniec. Prawdopodobnie już niedługo klub zaprezentuje nową odsłonę, że tak to ujmę, „trzeciej opcji”. W minionym sezonie, jako alternatywa dla czarnego stroju, „Czerwone Diabły” występowały w białych koszulkach i czarnych spodenkach, tak jak na przykład z AS Romą w Lidze Mistrzów. Nie wiem na ile te informacje są prawdziwe, ale w nadchodzącej kampanii trzeci strój ma być cały niebieski i, trzeba przyznać, prezentuje się całkiem, całkiem. Do tego będzie wypuszczony na rynek z okazji 40. rocznicy zdobycia przez Manchester United pierwszego Pucharu Europy w historii klubu, co widać na zdjęciach – data 29 maja 1968 roku jest wyszyta nad klubowym herbem.

Moja pierwsza reakcja na reklamę, w której Patrice Evra, Carlos Tevez i Rio Ferdinand byli ubrany na biało-niebiesko, była raczej pozytywna. Później jednak zacząłem się zastanawiać, z jakiej racji akurat te kolory. Co by jednak o nowych strojach nie mówić, należy pamiętać, że kibicujemy drużynie, grupie konkretnych piłkarzy, a nie koszulkom, jakie na sobie mają. Nieważne w jakich barwach przyjdzie grać naszym ulubieńcom, należy wspierać ich tak samo mocno. Mi jest obojętne czy puchary będą wznosić zawodnicy w czerwonych trykotach czy może w biało-niebieskich. Najważniejsze, by na piersi był ten charakterystyczny, czerwono-żółty znaczek – herb Manchesteru United.

Manchester United,